Article

# லவோதிக்கேயா - எண் இரண்டு

புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தில் முத்திரைநீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டுவரும் செய்தியைப் புரிந்துகொள்வதில், புராட்டஸ்டண்ட் மறுமலர்ச்சியின் வேர், வளர்ச்சி, மற்றும் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து அறிதல் அத்தியாவசியமாகும். அந்த மறுமலர்ச்சியின் வரலாற்றின் உட்பகுதியில் உள்ள மூன்று முதன்மை வரிசைகள், வேதாகமத்தையும், வேதாகமத்தை ஆராய்வதில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய சரியான முறையியலையும், மேலும் அந்த வரலாற்றின் வழியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதர்கள் அந்த வரலாற்றின் வழிக்குறிகளாயிருக்கிறார்கள் என்பதையும் எடுத்துரைக்கின்றன. எப்போதும் இருப்பதுபோலவே, சாத்தான் பல போலிகளின் மூலம் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தை மறைக்க முயன்றான்; அதுபோலவே, வேதாகமத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான சரியான முறையியலையும் பல போலிகளின் மூலம் மறைக்க அவன் முயன்றான்; அதோடு, அந்த வரலாற்றில் வழியெங்கும் எழுப்பப்பட்ட சரியான தூதர்களையும் (வழிக்குறிகளையும்) மறைக்கவும் அவன் முயன்றான்.

> “ஆனால் சாத்தான் செயலற்றவனாக இருக்கவில்லை. ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்திலும் அவன் முயன்றதையே, இப்போதும் அவன் முயன்றான்—உண்மையான கிரியைக்குப் பதிலாக அதன் போலியை அவர்கள்மேல் திணித்து, மக்களை வஞ்சித்து அழிக்க. கிறிஸ்தவ திருச்சபையின் முதல் நூற்றாண்டில் பொய்க்கிறிஸ்துக்கள் இருந்ததுபோல, பதினாறாம் நூற்றாண்டிலும் பொய்த்தீர்க்கதரிசிகள் எழுந்தனர்.” The Great Controversy, 186.

1840 முதல் 1844 வரை உள்ள மில்லரைட் வரலாற்றில், புராட்டஸ்டண்ட் மதத்தின் ஆடை—(அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் எனும் பூமியின் மிருகத்துக்குள்ள இரு கொம்புகளில் ஒன்று)—மில்லரைட் அத்வெண்டிசம் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பாக ஆனது. அதே சமயத்தில், முன்பே தாங்கள் புராட்டஸ்டண்ட் என அறிவித்திருந்த சபைகள் வழிவிலகிய புராட்டஸ்டண்ட் மதமாக மாறின; அல்லது மில்லரைட்கள் அவற்றை அடையாளப்படுத்தியபடி, “ரோமின் மகள்கள்” ஆனது. 1843 ஆம் ஆண்டில் புராட்டஸ்டண்டுகள் முதல் தூதனின் செய்தியை நிராகரித்தபோது, அவர்கள் விழுந்தார்கள்; அப்பொழுது மில்லரைட்கள் புராட்டஸ்டண்ட் மதத்தின் ஆடையைத் தொடர்ந்து ஏந்திச் சென்றார்கள். மில்லரைட் வரலாறு, தேவன் தமது “வனாந்தரத்தில் உள்ள சபை”யை தேவனுடைய வார்த்தையின் முழு புரிதலுக்குக் கொண்டு வந்த தமது கிரியையின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது.

விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் ஆரம்பம் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் சோதனையையும், குறிப்பாக சப்தத்தின் சோதனையையும் கொண்டு வந்தது. மூன்றாம் தூதனின் செய்தியை அறிவிப்பதற்கு, இருள் யுகங்களின் போது போப்பாட்சியின் மரபுகளும் வழக்கங்களும் கீழ் புதைக்கப்பட்டிருந்த தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை நிலைநிறுத்திய ஒரு சபை அவசியமாக இருந்தது. கிறிஸ்து 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றினிடத்துக்கு புரொட்டஸ்தாந்துகளை கொண்டு வந்து, வில்லியம் மில்லர் முன்மாதிரியாகக் காணப்பட்ட எலியாவின் சோதனையை முன்வைத்தார்; புரொட்டஸ்தாந்துகள் மில்லரின் செய்தியை நிராகரித்தபோது அவர்கள் ரோமுக்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள். மில்லர் அறிவித்தபடி வழங்கப்பட்ட முதல் தூதனின் செய்தியின் சோதனை, கர்மேல் மலையில் எலியாவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது.

> எலியா சகல ஜனங்களிடமும் வந்து, “நீங்கள் எவ்வளவு காலம் இரு கருத்துகளுக்கிடையில் தளர்ந்து நிற்பீர்கள்? கர்த்தர் தேவனாயிருந்தால் அவரைப் பின்பற்றுங்கள்; பாகால் தேவனாயிருந்தால் அவனைப் பின்பற்றுங்கள்” என்றான். ஜனங்கள் அவனுக்கு ஒரு வார்த்தையும் பதிலளிக்கவில்லை. 1 இராஜாக்கள் 18:21.

1840ஆம் ஆண்டில், மில்லரும் முதல் தூதனும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய எலியாவின் செய்தியை எதிர்கொண்டபோது, புராட்டஸ்டண்டுகள் பாகாலைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்!

புராட்டஸ்டன்ட் மறுமலர்ச்சி என்பது வேதாகமத்தின் சத்தியங்கள் முத்திரைவிலக்கப்பட்டதைக் குறித்ததாகும்; அது தியாத்திரா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுக் காலத்தில் வழங்கப்படும் என்று வாக்குத்தத்தம் செய்யப்பட்ட “வைகறை நட்சத்திரத்துடன்” தொடங்கியது. வேதாகமத்திற்கு எதிரான நேரடி தாக்குதல் அதற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே ஆரம்பித்தது; அது The Great Controversy என்னும் நூலில், குறிப்பாக வால்டென்சியரின் வரலாற்றின் மூலம், தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 1930 ஆம் ஆண்டில், பெஞ்சமின் வில்கர்சன் Our Authorized Bible Vindicated என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டார். அந்தப் புத்தகம், பின்னாளில் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தை மொழிபெயர்க்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட பரிசுத்தமான மூலப் பிரதிகளுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட போராட்டத்தையும், கத்தோலிக்கர், விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டன்டுத்துவம், மற்றும் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிஸ்டுகள் ஆகியோரால் முன்னிறுத்தப்பட்டும் இன்னும் முன்னிறுத்தப்பட்டுக் கொண்டும் இருக்கும் பல்வேறு சாத்தானியக் கள்ளப் பிரதிகளையும் ஆவணப்படுத்துகிறது. அந்தப் போராட்டம் வால்டென்சியரின் காலத்திற்கு வெகுநாட்களுக்கு முன்பே தொடங்கியது; ஆயினும், அவர்கள் இறுதியில் 1611 கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சரியான கைப்பிரதிகளின் முக்கியத்துவத்திற்கு சாட்சியமளிக்கத் தங்கள் உயிர்களையே அர்ப்பணித்தவர்களின் வழிக்குறியும் அடையாளமும் ஆவர்.

1611 ஆம் ஆண்டில் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தின் உருவாக்கம் மிகவும் குறிப்பான ஒரு மொழிபெயர்ப்பு செயல்முறையின் வழியாக நடந்தது. வேதாகமத்தை மொழிபெயர்த்து வெளியிடும் செயல் உற்பத்தியின் ஏழு நிலைகளின் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதை நிறைவேற்ற ஏழு ஆண்டுகளும் எடுத்துக்கொண்டது; மேலும் ஏழு வேதாகம ஆண்டுகள் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களாகும். அது, இயல்பாகவே, தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் நிறைவேற்றமாக இயேசு அநேகரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அதே தீர்க்கதரிசன நாட்களின் எண்ணிக்கையே ஆகும். அந்தப் பரிசுத்த வாரத்தின் நடுப்பகுதியில் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டார்; மேலும், நிச்சயமாக, சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவே வேதாகமத்தின் மையமாக இருக்கிறார். தேவனுடைய சுத்தமான வார்த்தையை உருவாக்கிய அந்த ஏழு நிலைகள் பின்வருமாறு இருந்தன.

1. முதல்: தனிநபர்களால் செய்யப்பட்ட ஆரம்ப மொழிபெயர்ப்பு: சுமார் 50 மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் ஆறு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டனர்; அவற்றில் ஒவ்வொரு குழுவும் வேதாகமத்தின் வேறு வேறு பகுதிகளுக்குப் பொறுப்பாக இருந்தது. இத்தனிநபர்கள் மூலமொழிகளான எபிரெயம், அராமியம், மற்றும் கிரேக்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்குப் மொழிபெயர்ப்புச் செய்வதில் ஈடுபட்டனர்.

2. இரண்டாவது: குழு மறுபரிசீலனை: ஒவ்வொரு குழுவும் ஒரு பகுதிக்கான தங்களது மொழிபெயர்ப்பை நிறைவு செய்தபின், அந்தப் பணி குழு உறுப்பினர்களாலேயே மறுபரிசீலிக்கப்பட்டது. இதனால், கூட்டு கருத்துப் பங்களிப்பும் பிழைகள் திருத்தப்படுதலும் சாத்தியமானது.

3. மூன்றாவது: பொது குழு மதிப்பாய்வு: பின்னர் தனித்தனியான குழுக்களின் மொழிபெயர்ப்புகள், பொது குழு என அழைக்கப்பட்ட விரிவான அறிஞர்கள் குழுவிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இந்தக் குழு, ஆறு மொழிபெயர்ப்பு குழுக்களிலிருந்தும் பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கியிருந்தது. அவர்கள் முழு பணியையும் மதிப்பாய்வு செய்து, வெவ்வேறு குழுக்களின் மொழிபெயர்ப்புகளை ஒப்பிட்டு ஒருமைப்படுத்தினர்.

4. நான்காவது: கூடுதல் மறுஆய்வும் திருத்தமும்: பொதுக் குழுவால் திருத்தியமைக்கப்பட்ட பதிப்பு, மேலதிக மறுஆய்வும் செம்மைப்படுத்தலும் செய்யப்படுவதற்காக தனிப்பட்ட குழுக்களிடம் மீண்டும் அனுப்பப்பட்டது. இந்த முற்படுத்தப்பட்ட மீளாய்வுச் செயல்முறை, மொழிபெயர்ப்பு ஒருமைப்பாடுடனும் துல்லியத்துடனும் இருப்பதை உறுதிப்படுத்த உதவியது.

5. ஐந்தாம்: இறுதி பரிசீலனையும் அங்கீகாரமும்: தனித்தனி குழுக்கள் தங்களுடைய திருத்தங்களை நிறைவு செய்த பின்பு, இறுதி மறுபரிசீலனையும் அங்கீகாரமும் பெறுவதற்காக இறுதி வரைவுப் பிரதியம் பொதுக் குழுவிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.

6. ஆறாவது: அரச அங்கீகாரமும் வெளியீடும்: அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பு பின்னர் மன்னர் ஜேம்ஸ் முதலாம் அவர்களின் அங்கீகாரத்திற்காக சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.

7. ஏழாவது: அவர் தமது அரச அங்கீகாரத்தை வழங்கியபின், அந்த மொழிபெயர்ப்பு 1611 ஆம் ஆண்டில் வேதாகமத்தின் கிங் ஜேம்ஸ் பதிப்பு (அங்கீகரிக்கப்பட்ட பதிப்பு) என வெளியிடப்பட்டது.

> கர்த்தருடைய வார்த்தைகள் சுத்தமான வார்த்தைகள்; மண்ணால் செய்யப்பட்ட உருக்குக் குழியில் உருக்கப்பட்டு, ஏழு முறை சுத்திகரிக்கப்பட்ட வெள்ளியைப்போல இருக்கின்றன. கர்த்தாவே, நீர் அவைகளை காக்கும்; இந்த தலைமுறையினிடமிருந்து என்றென்றும் அவைகளைப் பாதுகாப்பீர். சங்கீதம் 12:6, 7.

சாத்தான் தேவனுடைய வார்த்தைக்கெதிராகவும், அந்த விரிவடைந்து வெளிப்படும் வரலாற்றின் பல்வேறு தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் எல்லைக்குறிகளுக்கெதிராகவும், மேலும் 1611 ஆம் ஆண்டின் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் எனும் அவருடைய வார்த்தையைச் சரியாகப் பிரித்தறியப் பயன்பட வேண்டிய முறையான முறைவியலுக்கெதிராகவும் நடத்தும் போராட்டத்தில், சங்கீதம் பன்னிரண்டில் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ஒரு எல்லைக்குறியாக அது நிற்கிறது. கெடுபிடியான கத்தோலிக்க கைப்பிரதிகளின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட பல்வேறு போலியான வேதாகமங்களில் எதுவும் சங்கீதம் பன்னிரண்டின் அளவுகோல்களை நிறைவேற்றுவதில்லை. ஏழு படிகளை உடைய சுத்திகரிப்பு முறையும் இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது நாட்கள் எனும் காலப்பகுதியும், கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமமே தேவனுடைய “சுத்தமான வார்த்தைகள்” என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. தேவன் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தைத் தனது சுத்தமான வார்த்தையாக என்றென்றும் காக்கும்படி வாக்களிக்கிறார்; ஆகையால், வில்லியம் மில்லரை உட்படப் புராட்டஸ்தாந்து சீர்திருத்தவாதிகள் பயன்படுத்திய “வரலாற்றுவாதம்” எனும் முறைவியலையும் நிலைநிறுத்துவதாகவும் அவர் வாக்களிக்கிறார்.

பதினான்காம் நூற்றாண்டில், *The Great Controversy* என்னும் நூலில் “சீர்திருத்தத்தின் காலை நட்சத்திரம்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் ஜான் வைக்ளிப், பொதுமகனும் கூட புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு மொழியில் வேதாகமத்தை மொழிபெயர்க்க தேவனால் பயன்படுத்தப்பட்டார். அவர் புராட்டஸ்டண்ட் சீர்திருத்தத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் வழிக்குறியை அடையாளப்படுத்தும் தூதர் ஆவார்.

> வைக்ளிப் தொடங்கிவைத்த அந்த மகத்தான இயக்கம்—மனச்சாட்சியையும் அறிவையும் விடுவித்து, நீண்டகாலமாக ரோமின் வெற்றிரதத்தோடு கட்டுண்டிருந்த ஜாதிகளைச் சுதந்திரப்படுத்த வேண்டியிருந்தது—அதன் ஊற்றுக்கண் வேதாகமத்திலேயே இருந்தது. இங்கேயே, ஜீவநதியின் நீரைப் போல, பதினான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்து யுகங்களாய்த் தொடர்ந்து பாய்ந்து வரும் அந்த ஆசீர்வாதப் பெருக்கின் மூலாதாரம் இருந்தது. வைக்ளிப், பரிசுத்த வேதாகமத்தை, தேவனுடைய சித்தத்தின் தெய்வீகத் தூண்டுதலால் அளிக்கப்பட்ட வெளிப்பாடாகவும், விசுவாசத்திற்கும் நடத்தைக்குமான போதுமான விதியாகவும், முழுமையான நம்பிக்கையோடு ஏற்றுக்கொண்டார். ரோமச் சபையைத் தெய்வீகமும் தவறாததுமான அதிகாரமாகக் கருதவும், ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நிலைபெற்றிருந்த போதனைகளையும் மரபுகளையும் எந்தக் கேள்வியுமின்றி பணிவான மரியாதையோடு ஏற்றுக்கொள்ளவும் அவர் கல்வியளிக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆனால் இவையெல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி, தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தையைச் செவிமடுக்க அவர் திரும்பினார். மக்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்திய அதிகாரம் இதுவே. பாப்பரசர் வழியாகச் சபை பேசுவதற்குப் பதிலாக, தமது வார்த்தையின் மூலம் பேசுகிற தேவனுடைய சத்தமே ஒரே உண்மையான அதிகாரம் என்று அவர் அறிவித்தார். மேலும், வேதாகமம் தேவனுடைய சித்தத்தின் பரிபூரண வெளிப்பாடாக இருப்பதோடு மட்டும் அல்லாமல், பரிசுத்த ஆவியே அதற்கான ஒரே விளக்ககரர் என்றும், அதன் போதனைகளை ஆராய்ந்து ஒவ்வொருவரும் தமக்கான கடமையைத் தாமே அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் அவர் போதித்தார். இவ்வாறு அவர் மனிதர்களின் மனங்களைப் பாப்பரசரிடமிருந்தும் ரோமச் சபையிடமிருந்தும் தேவனுடைய வார்த்தையின்பால் திருப்பினார்.

> “மறுமலர்ச்சியாளர்களில் விக்லிப் மகத்தானோரில் ஒருவராயிருந்தார். அறிவின் விசாலத்திலும், சிந்தனையின் தெளிவிலும், சத்தியத்தை நிலைநிறுத்துவதிலான உறுதியிலும், அதைத் தற்காத்திடுவதிலான துணிவிலும், அவருக்குப் பிற்காலத்தில் வந்தவர்களில் மிகச் சிலரே அவருக்கு இணையாக இருந்தனர். வாழ்க்கையின் பரிசுத்தம், படிப்பிலும் உழைப்பிலும் சோர்வறியா முயற்சி, களங்கமற்ற நேர்மை, மேலும் தமது ஊழியத்தில் கிறிஸ்துவைப் போன்ற அன்பும் உண்மைப்பற்றும், மறுமலர்ச்சியாளர்களில் முதல்வரான அவரைச் சிறப்பித்தன. அவர் வெளிப்பட்ட காலம் அறிவுசார் இருளாலும் நெறிக்கேடான சீரழிவாலும் நிறைந்திருந்தபோதிலும் இது இப்படியே இருந்தது.”

> “வைக்ளிஃப்பின் குணநலன், பரிசுத்த வேதாகமத்தின் கல்வியளிக்கும் மற்றும் மாற்றும் வல்லமையிற்கான ஒரு சாட்சியாகும். அவர் எப்படிப்பட்டவராயிருந்தாரோ, அவரை அப்படிப்படுத்தியது வேதாகமமே. வெளிப்பாட்டின் மகத்தான சத்தியங்களைப் பற்றிக் கொள்ளும் முயற்சி, சகல திறன்களுக்கும் புத்துணர்ச்சியையும் வீரியத்தையும் அளிக்கிறது. அது மனதை விரிவுபடுத்துகிறது, உணர்திறன்களைத் தீட்டுகிறது, தீர்ப்பாற்றலைப் பழுக்கச் செய்கிறது. வேதாகமப் படிப்பு, வேறு எந்தப் படிப்பாலும் முடியாதபடி, ஒவ்வொரு சிந்தனையையும், உணர்வையும், உயர்வான விருப்பத்தையும் மேன்மைப்படுத்தும். அது நோக்கத்தின் நிலைத்தன்மையையும், பொறுமையையும், தைரியத்தையும், மனோதிடத்தையும் அளிக்கிறது; அது குணநலனைச் செம்மைப்படுத்தி, ஆத்துமாவை பரிசுத்தப்படுத்துகிறது. மாணவனுடைய மனதை அளவற்ற மனதோடு நேரடியான தொடர்புக்குள் கொண்டுவரும், வேதாகமங்களின் ஊக்கமிக்க, பயபக்தியுள்ள ஆய்வு, மனிதத் தத்துவம் வழங்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த பயிற்சியால் உண்டானதைவிடவும், வலிமையானதும் அதிகச் செயல்திறனுடையதுமான அறிவாற்றலுடனும், அதேபோல் உயர்ந்த கொள்கையுடனும் கூடிய மனிதரை உலகிற்கு அளித்திருக்கும். ‘உம்முடைய வார்த்தைகளின் வெளிச்சம்,’ என்று சங்கீதக்காரன் கூறுகிறான், ‘ஒளியைக் கொடுக்கிறது; அது எளியவர்களுக்கு புத்தியைக் கொடுக்கிறது.’ சங்கீதம் 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

The Great Controversy என்னும் நூலில் John Wycliffe குறித்து அளிக்கப்பட்ட சாட்சியின் தொடர்ச்சியாக, சகோதரி வைட் விசுவாசமுள்ள சீர்திருத்தவாதிகளின் (வழிக்குறிகள்) ஒரு பட்டியலை வழங்குகிறார்; அது இறுதியில் சீர்திருத்தவாதியான John Knox அவர்களிடம் வந்து சேருகிறது. Mary, the Queen of Scotland, John Knox அவர்களிடம் முன்வைத்த ஒரு முக்கியமான கேள்வியை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

> “ஜான் நாக்ஸ் திருச்சபையின் மரபுகளையும் மறைமயக்கங்களையும் விட்டு விலகி, தேவனுடைய வார்த்தையின் சத்தியங்களில் போஷிக்கப்பட்டிருந்தார்; மேலும் விஷார்டின் போதனை, ரோமின் கூட்டுறவைத் துறந்து, துன்புறுத்தப்பட்ட சீர்திருத்தவாதிகளோடு தன்னை இணைத்துக்கொள்ளும் அவரது மனஉறுதியை உறுதிப்படுத்தியிருந்தது....”

> “ஸ்காட்லாந்தின் இராணியுடன் நேருக்கு நேர் நிறுத்தப்பட்டபோது, அவளது சந்நிதியில் புராட்டஸ்டண்டுகளின் பல தலைவர்களின் வைராக்கியம் தளர்ந்திருந்த நிலையிலும், ஜான் நாக்ஸ் சத்தியத்திற்காக அசைக்கமறியாத சாட்சியை அளித்தார். அவர் அன்பு வெளிப்பாடுகளால் கவரப்படவேண்டியவர் அல்லர்; மிரட்டல்களின் முன்பும் அவர் தளரவில்லை. இராணி அவர்மேல் மதவெறுக்கோட்பாட்டின் குற்றத்தைச் சுமத்தினாள். அரசு தடைசெய்த ஒரு மதத்தை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவர் கற்பித்ததாகவும், இவ்வாறு பிரஜைகள் தங்கள் அரசர்களுக்குக் கீழ்ப்படியவேண்டும் என்று கட்டளையிடும் தேவனுடைய ஆணையை மீறியதாகவும் அவள் அறிவித்தாள். அதற்கு நாக்ஸ் உறுதியாகப் பதிலளித்தார்:—‘சரியான மதம் தன் தோற்றத்தையோ அதிகாரத்தையோ அரசர்களிடமிருந்து பெறுவதில்லை; நித்தியமான தேவனிடமாத்திரமே பெறுகிறது. ஆகையால், பிரஜைகள் தங்கள் அரசர்களின் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப தங்கள் மதத்தை வடிவமைக்கப் பிணைக்கப்படவில்லை. ஏனெனில், பலவேளைகளில், எல்லோரையும் விட அரசர்களே தேவனுடைய உண்மையான மதத்தை மிக அதிகமாக அறியாதவர்களாயிருக்கிறார்கள். அபிரகாமின் சந்ததி அனைவரும், அவர்கள் நீண்ட காலம் பிரஜைகளாயிருந்த பார்வோனின் மதத்தையே சேர்ந்திருந்திருந்தால், அம்மையீரே, அப்போது உலகத்தில் என்ன மதம் இருந்திருக்கும் என்று நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அப்போஸ்தலர்களின் நாட்களிலே அனைவரும் ரோமப் பேரரசர்களின் மதத்தையே சேர்ந்திருந்திருந்தால், அம்மையீரே, இப்போது பூமியின்மேல் என்ன மதம் இருந்திருக்கும் என்று நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன். … ஆகையால், அம்மையீரே, பிரஜைகள் தங்கள் அரசர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும்படி கட்டளையிடப்பட்டிருந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் அரசர்களின் மதத்திற்குப் பிணைக்கப்படவில்லை என்பதை நீங்கள் உணரலாம்.’”

> “மரியா கூறினாள்: ‘நீங்கள் வேதவசனத்தை ஒரு விதமாக விளக்குகிறீர்கள்; அவர்கள் [ரோமச் சபையின் போதகர்கள்] அதனை வேறு விதமாக விளக்குகிறார்கள்; நான் யாரை நம்ப வேண்டும், யார் நீதிபதியாக இருப்பார்?’”

> “‘தமது வார்த்தையில் தெளிவாகப் பேசுகிற தேவனை நீங்கள் நம்பவேண்டும்,’ என்று மறுசீர்திருத்தகர் பதிலளித்தார்; ‘மேலும், வார்த்தை உங்களுக்கு எவ்வளவு வரை போதிக்கிறதோ, அதற்கு அப்பாற்பட்டு நீங்கள் இதனையோ அதனையோ எதையும் நம்பக்கூடாது. தேவனுடைய வார்த்தை தன்னிலே தெளிவானது; ஏதேனும் ஓர் இடத்தில் இருள் இருப்பதாக இருந்தால், ஒருபோதும் தமக்குத்தாமே முரணாக இருப்பதில்லாத பரிசுத்த ஆவியானவர், அதையே பிற இடங்களில் இன்னும் தெளிவாக விளக்குகிறார்; ஆகையால் பிடிவாதமாக அறியாமையில் இருப்போருக்கல்லாமல் வேறெவருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் மீதியாக இருக்க முடியாது.’ இப்படிப்பட்ட சத்தியங்களையே அஞ்சாத மறுசீர்திருத்தகர், தன் உயிரையே ஆபத்திற்குள்ளாக்கிக்கொண்டு, அரசரின் செவியிலே உரைத்தார். அதே தளராத தைரியத்தோடு அவர் தன் நோக்கத்தில் நிலைத்திருந்து, ஜெபித்தும் கர்த்தருடைய யுத்தங்களைப் போராடியும், ஸ்காட்லாந்து பாப்புத்துவத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் வரையில் தொடர்ந்தார்.” The Great Controversy, 250, 251.

சீர்திருத்தவாதியையும் இராணியையும் இணைத்த இந்தச் சம்பவம், வேதாகமத்தையும், சீர்திருத்தவாதிகளையும், வேதாகமப் படிப்பின் முறையியலையும் போலியாக உருவாக்குவதற்கான சாத்தானின் முயற்சியை அடையாளப்படுத்தும் சீர்திருத்த வரலாற்றின் மூன்றாவது இழையை வெளிப்படுத்துகிறது. இராணியிடம் யோவான் அளித்த பதில், சரியான முறையியல் “வரலாற்றுவாதம்” என்பதாகும்; அது, பரிசுத்த ஆவியால் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோடு இன்னொரு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோட்டின் மூலம் விளக்கப்படுகிறது என்ற அடிப்படையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

இருளின் நடுவில் ஒளி திறக்கப்பட்டது. விக்லிஃப் மற்றும் ஆரம்பக் கால சீர்திருத்தக்காரர்கள், மில்லரைட் வரலாறு வரை முழுவதும், “வரலாற்றுவாதம்” என்று அழைக்கப்படும் வேதாகமப் படிப்புமுறையைப் பயன்படுத்தினர். வேதாகமத்தை ஆய்வு செய்யும் அந்த வேதாகமப் படிப்புமுறையின் வரலாறு அடிக்கடி கவனிக்கப்படாமல் விடப்படுகிறது; ஆனால் மில்லர் ஏற்றுக்கொண்டதுடன் பின்னர் Future for America ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளின் முக்கியத்துவத்தை ஒருவர் உண்மையாகக் காண வேண்டுமெனில், அதை உணர்ந்து கொள்ளுதல் இன்றியமையாததாகும்.

சகோதரி வைட், தேவனுடைய பெயரால் அழைக்கப்படும் ஜனங்களாக அடையாளப்படுத்தும் சபைகள் இரண்டே உள்ளன. அவை பண்டைய இஸ்ரவேலும் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் ஆகும்.

> “நாம் தேவனுடைய மக்கள் என்று அழைக்கப்படுவதற்கான காரணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூறப்பட வேண்டும். உபாகமம் 4:1–13” Manuscript Releases, தொகுதி 8, 426.

‘அப்போஸ்தலர்களின் சபை,’ போப்பரசின் இருளின் காலத்தில் வனாந்தரத்திலிருந்த சபை—இவை ஒருபோதும் தேவனுடைய பெயரிடப்பட்ட ஜனங்கள் என்று அழைக்கப்படவில்லை; ஏனெனில் அந்தச் சொல் (பெயரிடப்படுதல் என்று பொருள்) தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் பொறுப்புக் காப்பாளர்களாக இருக்க வேண்டிய பொறுப்பு அளிக்கப்பட்ட ஒரு சபையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், அட்வென்டிசத்துடன் அவர்கள் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்களின் காப்பாளர்களாகவும் இருக்க வேண்டியிருந்தது.

> “பண்டைய இஸ்ரவேலை அவர் அழைத்ததுபோலவே, இக்காலத்தில் தமது சபையையும் தேவன் பூமியில் ஒளியாக நிலைத்திருக்குமாறு அழைத்திருக்கிறார். சத்தியத்தின் வல்லமையுள்ள வெட்டுக்கத்தியினால், முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளின் மூலம், அவர்களைச் சபைகளிலிருந்தும் உலகிலிருந்தும் பிரித்தெடுத்து, தமக்கே உரிய புனித நெருக்கத்திற்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறார். தமது நியாயப்பிரமாணத்தின் பொறுப்பாளர்களாக அவர்களை அவர் ஆக்கியிருக்கிறார்; இக்காலத்திற்குரிய தீர்க்கதரிசனத்தின் மகத்தான சத்தியங்களை அவர்களிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார். பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பரிசுத்த வாக்குகள்போலவே, இவையும் உலகத்தாருக்குத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு புனித நம்பிக்கையாக்கப்பட்ட பொறுப்பாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14ஆம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்கள், தேவனுடைய செய்திகளின் ஒளியை ஏற்றுக்கொண்டு, பூமியின் நீள அகலமெங்கும் எச்சரிப்பை முழங்கும்படி அவருடைய முகவர்களாக முன்செல்லும் மக்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.” Testimonies, volume 5, 455.

தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன சத்தியங்களைத் திறந்து காட்டுவதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதராக வில்லியம் மில்லர் இருந்தார்; மேலும் அந்தச் சத்தியங்கள் 1844 ஆம் ஆண்டில் ஒரு ஜனத்தை மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் திறந்த வாசலுக்குக் கொண்டு சென்றபோது, தேவன் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை அப்போது வெளிப்படுத்தினார். வேதாகமத்தைத் திறந்து காட்டி, புராட்டஸ்டண்ட் சீர்திருத்தத்தின் தொடக்கங்களை உருவாக்குவதில் வைக்ளிஃப் ஒரு வழிக்குறியாக இருக்கிறார்; ஆனால் “தீர்க்கதரிசனத்தின் மகத்தான சத்தியங்களை” நிலைநிறுத்தும் தேவனுடைய கிரியையின் வழிக்குறியாகவும் அவர் இருக்கிறார். யோவான் வைக்ளிஃப், பாப்பரசாட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுக் கால ஆட்சியின் வரலாற்றில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட விடியற்கால நட்சத்திரமாக இருந்தார். அவரது பணி பதினான்காம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது; பின்னர் பதினேழாம் நூற்றாண்டில், அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரிசையின் மற்றொரு வழிக்குறி 1611 ஆம் ஆண்டில் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் உருவாக்கப்பட்டதாயிருந்தது. அந்த வரிசையில் நாம் இறுதியில் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளாகிய வழிக்குறியை அடைகிறோம். மில்லர் அந்தச் சத்திய வரிசையில் ஒரு வழிக்குறி; அவருடைய விதிகளும் அப்படியே. அவருடைய விதிகள், Prophetic Keys எனும் வெளியீட்டினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அட்வென்டிசத்தின் முடிவிலுள்ள ஒரு வழிக்குறிக்கு சாட்சியமளிக்கின்றன.

மில்லரின் விதிகள், வேதாகமத்தின் மூலமும் சரியானதும் ஆன உரைகளைப் பாதுகாக்கும் பணியையும், மேலும் வேதாகமத்தின் உண்மையான புரிதலைத் திறந்துகாட்டும் பணியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோட்டிலுள்ள ஒரு வழிக்குறியென நாம் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால்—அந்தப் பணிக்காகவே சீர்திருத்தக்காரர்கள் “வரலாற்றுவாதம்” என்று அழைக்கப்படும் பரிசுத்தமான ஆய்வுமுறையைப் புரிந்துகொண்டு பயன்படுத்தும்படி வழிநடத்தப்பட்டார்கள்—அப்பொழுது, அட்வென்டிசத்தின் முடிவில் மூன்றாம் தூதனுடைய ஒளியை முன்வைத்து பாதுகாக்கும் பணியுடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்களை அறிந்துகொள்ளத் தேவையான தகவல் நமக்குக் குறைவாகும். இந்தக் காரணத்தினால், அந்த வரலாற்றுக் கோட்டைச் சுருக்கமாக ஒரு பார்வையிடுவது முக்கியமானதாகும்.

“புராட்டஸ்டண்ட்” என்ற சொல்லுக்கான ஒரே உண்மையான வரையறை ரோமைக்கு எதிராகப் போராடுவதே ஆகும். ஒரு சபை ரோமைக்கு எதிராகப் போராடுவதை நிறுத்திவிட்டால், அது இனி புராட்டஸ்டண்ட் அல்ல; அப்போது, முதல் தூதனின் செய்தியை நிராகரித்த புராட்டஸ்டண்டுகள் ஆனதுபோல், அது ரோமின் ஒரு மகளாகி விடுகிறது. கத்தோலிக்க சபையிலிருந்து வெளிவந்த புராட்டஸ்டண்டுகளின் “குறிக்கோள் வாசகமாக” அமைந்த பிரதான புரிதல், “வேதாகமமும் வேதாகமம் மட்டுமே” என்பதாக இருந்தது. ஆயினும், வேதாகமம் சரியாகப் பிரித்து உணரப்பட வேண்டியிருந்தது என்பதை வரலாறு சாட்சியமாக அறிவிக்கிறது.

> நீ உன்னை தேவனுக்குப் பிரியமானவனாகவும், வெட்கப்படத் தேவையில்லாத ஊழியக்காரனாகவும், சத்திய வசனத்தைச் சரியாக வகுத்துப் போதிப்பவனாகவும் காணப்படும்படி முயற்சி செய். ஆனால் அசுத்தமும் வீணுமான பேச்சுகளை விலக்கு; அவைகள் இன்னும் அதிகமான தேவபக்தியின்மைக்குக் கொண்டு செல்லும். 2 தீமோத்தேயு 2:15, 16.

சத்தியத்தின் வார்த்தையைச் சரியாகப் பிரித்து விளங்கிக் கொள்ளும் தங்களுடைய முயற்சிகளில் புராட்டஸ்டண்டுகள் பயன்படுத்தும்படி வழிநடத்தப்பட்ட வேதாகம ஆய்வுமுறை “வரலாற்றுவாதம்” ஆகும். அந்த முறை சாத்தானின் தாக்குதலுக்கான குறிப்பிட்டவும் கடுமையானவும் இலக்காக இருந்தது; மேலும் அவன் அதைத் தாக்கினான்.

> “கிறித்தவம் என்பதற்கு உரிய கூறுகள் எவை, சத்தியம் எது, நாம் பெற்றுக்கொண்ட விசுவாசம் எது, வேதாகமத்தின் நியமங்கள் எவை—அதாவது, உயர்ந்த அதிகாரத்திலிருந்து நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நியமங்கள் எவை என்பதை நாம் நாமே அறிந்திருக்க வேண்டும்.” The 1888 Materials, 403.

சீர்திருத்தக்காரர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டு வில்லியம் மில்லர் வரையிலும், அவரையும் உட்படுத்தியும் நிலைத்திருந்த வேதாகம முறைமையைச் சிதைப்பது, குறிப்பாக பதினைந்தாம் நூற்றாண்டிலேயே பிரான்சிஸ்கோ ரிபேரா (1537–1591) என்ற பெயருடைய ஒரு யெசுவிய அறிஞருடன் தொடங்கியதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; எதிர்காலவாத விளக்கத்தைப் பிரபலப்படுத்தியவராக அவருக்குப் புகழ் வழங்கப்படுகிறது. அவர் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எனும் புத்தகத்தின் மீது ஒரு விளக்கவுரையை எழுதியார்; அதில், தீர்க்கதரிசனங்களின் வரலாற்றுச் சூழலிலிருந்து அவற்றை விலக்கி நிறுத்தும் ஒரு எதிர்காலவாத விளக்கத்தை முன்வைத்தார். வரலாற்றுவாதத்தின் முறைமை எப்போதும் உண்டாக்கிய சத்தியத்தை எதிர்ப்பதற்காகவே ரிபேரா இந்த முறைமையை உருவாக்கினார். அந்தச் சத்தியம் என்னவெனில், ரோமப் போப்பே வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்திக்கிறிஸ்து என்பதே ஆகும்.

பதினேழாம் மற்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுகளில், ரிபேராவின் பொய்யான விளக்கமுறை சாத்தானுக்குரியதும் நிலைக்காததுமென்பதை புராட்டஸ்டண்ட் மதம் அறிந்திருந்தது என்பதை ஆவணப்படுத்த முடியும். அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் இருந்த புராட்டஸ்டண்டுகள், யெசுவிய அறிஞரின் “அபவித்ரமானதும் பயனற்றதுமான வாதப் பேச்சுகளை” எதிர்த்து நூல்களையும் சிற்றேடுகளையும் எழுதியனர். ஆனால் 1909 ஆம் ஆண்டில், ட்ரோஜன் குதிரையான ஸ்கோஃபீல்டு குறிப்பு வேதாகமம் வெளியிடப்பட்டது; அந்த வேதாகமத்தின் அடிக்குறிப்புகளில் சேர்க்கப்பட்டிருந்த குறிப்புகள், ரிபேராவின் போதனைகளையும் மனுவேல் லகுன்ஸா (1731–1801) எனும் மற்றொரு யெசுவியரின் போதனைகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன. லகுன்ஸா, Juan Josafat Ben-Ezra என்ற புனைபெயரில் எழுதியார்; மேலும் The Coming of the Messiah in Glory and Majesty என்ற தலைப்புடைய ஒரு நூலை வெளியிட்டார். அவருக்குமுன் ரிபேரா செய்ததுபோலவே, அந்த நூலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் நூலில் உள்ள தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றத்தின்மீது நேரடியான தாக்குதலாக இருந்தது.

சாத்தான் குழப்பத்தால் மறைத்துவிட வேண்டிய செய்தி வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்திலிருந்து வரும் இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியே என்பதை அறிந்திருந்தான். ஸ்கோஃபீல்ட் குறிப்புப் பைபிளின் உள்ளுறை மேற்கோள்களுக்குள் அந்த இரண்டு யெசுவிய ஆசாரியர்களின் அசுத்தமானதும் வீணானதும் ஆன வாதவிவாதங்களை உட்புகுத்தியதன் மூலம், சாத்தான் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புரொட்டஸ்டண்டுகளை யெசுவிய முறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நடத்தி, இவ்வாறு அவர்களைச் சத்தியத்திற்குக் குருடராக்கினான். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் எதிர்க்கிறிஸ்து யார் என்பதைத் தெளிவாகக் கண்டறியும் வாய்ப்பை அகற்றிய பல கத்தோலிக்க தீர்க்கதரிசன மாதிரிகளை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் சாத்தான் இதை நிறைவேற்றினான். இது சாத்தானுக்கு கடினமான வஞ்சகமாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில் 1843 ஆம் ஆண்டில் மில்லரின் செய்தியை அவர்கள் நிராகரித்ததன் மூலம், அந்தப் புரொட்டஸ்டண்டுகள் ஏற்கனவே ரோமன் திருச்சபைக்கே திரும்பிச் சென்றிருந்தார்கள்.

கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்ட பின்பு முதல் சில நூற்றாண்டுகளிலேயே ஆரம்பமான சாத்தானின் வேதாகமத்தின்மீதான தாக்குதலை ஆவணப்படுத்தும் பல புத்தகங்களும் கட்டுரைகளும் ஆண்டுகளாக வெளியிடப்பட்டுள்ளன. அந்தத் தாக்குதல், கள்ளக் கையெழுத்துப் பிரதிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு கள்ள வேதாகமங்கள் உருவாக்கப்படும் நிலையை எட்டியது. சாத்தான், தேவனுடைய வார்த்தையைத் தாங்கள் உயிரோடிருக்கும்போதே நிலைநிறுத்துவதற்காக எழுப்பப்பட்ட சீர்திருத்தக்காரர்கள்மேலும் தாக்குதல் நடத்தியதோடு, அந்தச் சீர்திருத்தக்காரர்கள் இறந்த பின்னரும் தாக்குதலைத் தொடர்ந்தான்.

இன்றைய Seventh-day Adventist வரலாற்றாசிரியர்களும் இறையியலாளர்களும் William Miller என்ற பொருளை எவ்வாறு கையாளுகிறார்கள் என்பதைச் சற்று எண்ணிப் பாருங்கள். அவர்கள் அவரது எலும்புகளைத் தோண்டியெடுத்து Mississippi நதியில் எறிந்துவிட்டார்களோ என்பதுபோல உள்ளது.

> “வில்லியம் மில்லர் சாத்தானின் ராஜ்யத்தை உலுக்கிக் கொண்டிருந்தார்; ஆகையால் அந்த மகா எதிரி, அந்தச் செய்தியின் விளைவை எதிர்த்து செயல்படுவதையே மட்டும் அல்லாது, அந்தத் தூதரையே அழித்துவிடவும் முயன்றான். தந்தை மில்லர், வேதாகமச் சத்தியத்தைத் தம் கேட்போரின் இருதயங்களுக்கு நடைமுறையாகப் பொருந்துமாறு விளக்கிப் பயன்படுத்தியபோது, கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய அப்போஸ்தலர்களுக்கும் எதிராக யூதர்களின் கோபம் எழுப்பப்பட்டதுபோலவே, கிறிஸ்தவர்களென்று கூறிக்கொண்டவர்களின் சினமும் அவர்மேல் எரிந்தெழுந்தது. சபை உறுப்பினர்கள் கீழ்தர மக்களைத் தூண்டிவிட்டனர்; மேலும் பல சந்தர்ப்பங்களில், அவர் கூடுகையின் இடத்தைவிட்டு புறப்படும்போது, அவருடைய உயிரை அழிக்க விரோதிகள் சூழ்ச்சி செய்தனர். ஆனால் பரிசுத்தத் தூதர்கள் அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவில் இருந்தனர்; அவர்களில் ஒருவன், மனிதனின் ரூபத்தில், கர்த்தருடைய இந்த ஊழியக்காரரின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, கொந்தளித்த கூட்டத்தினின்றும் அவரை பாதுகாப்பாக வழிநடத்தினான். அவருடைய பணி இன்னும் நிறைவுபெறவில்லை; ஆகையால் சாத்தானும் அவனுடைய ஏவலாளர்களும் தங்கள் நோக்கத்தில் ஏமாற்றமடைந்தனர்.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

அதே அட்வென்டிசத்தின் இரு வகைப்பாடுகள் (இறையியலாளர்கள் மற்றும் வரலாற்றாசிரியர்கள்) மில்லரின் விதிகளின் செல்லுபடியாக்கத்தை எவ்வாறு தாழ்த்திக் காட்டியும் மறைத்தும் விட்டன என்பதைப் பாருங்கள்; உண்மையாக மூன்று தேவதூதர்களின் செய்திகளை அறிவிப்போர் அனைவராலும் அவை பயன்படுத்தப்படும் என்று சகோதரி வைட் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

> “மூன்றாம் தூதனின் செய்தியை அறிவிப்பதில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள், பிதா மில்லர் ஏற்றுக்கொண்ட அதே முறையின்படி வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து வருகின்றனர். Views of the Prophecies and Prophetic Chronology எனப்படும் சிறு நூலில், பிதா மில்லர் வேதாகமப் படிப்பிற்கும் விளக்கத்திற்கும் உரிய பின்வரும் எளியதாயினும் புத்திசாலித்தனமானதும் முக்கியமானதுமான விதிகளை அளிக்கிறார்:—”

> “[ஒன்று முதல் ஐந்து வரையான விதிகள் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன.]”

> “மேலே கூறப்பட்டவை இந்த விதிகளின் ஒரு பகுதியே; வேதாகமத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆய்வில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இந்தக் கொள்கைகளைக் கவனமாகப் பின்பற்றுவது நமக்கெல்லாருக்கும் நன்மையாக இருக்கும்.” Review and Herald, November 25, 1884.

தேவனுடைய வார்த்தையின் வளர்ச்சியும் நிலைநிறுத்தலும் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் அந்த மூன்று நூல்தொடர்களையும் மீளாய்வு செய்யாமல், வில்லியம் மில்லரைச் செய்தியை அறிவித்ததில் எலியாவால் முன்னுருவாக்கப்பட்ட தூதராகவும், நீதிமான்களின் உயிர்த்தெழுதலில் மில்லர் எழுப்பப்படுவார் என்ற வாக்குறுதியில் மோசேயாகவும், தன் பண்ணையை விட்டு எலியாவின் செய்திக்குப் பணியாற்றத் தயாரிருந்ததில் எலீஷாவாகவும் நிலைநிறுத்தும் ஒரு முக்கிய சாட்சியின் முக்கியத்துவத்தை அறிதல் இயலாதது. சகோதரி வைட், இந்த வேதாகமத்தின் மூன்று வீரர்களும் வில்லியம் மில்லருக்கான முன்னுருவங்களாக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஆனால் இப்போது, நவீன அட்வென்டிஸ்ட் இறையியலாளர்களும் வரலாற்றாசிரியர்களும், அவர் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஏதோ ஒரு “ஏழை பண்ணைச் சிறுவன்” மாத்திரமாயிருந்தார் என்பதுபோல் நடத்துகின்றனர்.

தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் இவ்வரிசையில் எழுப்பப்பட்ட அநேக மறுமலர்ச்சியாளர்களில் ஒருவராக வில்லியம் டிண்டேல் இருந்தார். இதனை இவ்வாறு சொல்லலாம் எனில், அவர் தொடர்புகொண்ட போப்பின் தூதர்களுக்கு எதிராக அவருடைய ‘பணிக்கூற்று’ இதுவாக இருந்தது: “நீங்கள் அறிந்திருப்பதற்கும் மேலாக, கலப்பையை ஓட்டும் அந்தச் சிறுவன் வேதாகமத்தை அறிந்திருக்கும்படி நான் செய்வேன்.” வில்லியம் மில்லர், கலப்பையை ஓட்டிய அந்தப் பண்ணைச் சிறுவனாக இருந்து, டிண்டேலின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றினார்.

இதுவரை நாம் முன்வைத்தவற்றிற்கு ஆதாரமாக முன்வைக்கப்படக்கூடிய எல்லா வரலாறுகளையும் பொருத்தவரை, இந்த அறிமுகம் மிகவும் எளிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இப்போது, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் குறித்த சில அடையாளங்களை நாம் ஆராயப்போகிறோம்; இதன் மூலம் மில்லரை ஒரு வழிக்குறியாகவும் ஒரு தூதராகவும் மீண்டும் பரிசீலிப்பதற்குத் திரும்பிச் செல்லலாம்.

தானியேல் என்னும் புத்தகம் இரண்டு புத்தகங்களால் அமைந்த ஒரு புத்தகத்தின் தொடக்கமாகும். அந்த புத்தகத்தின் முடிவு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகமாகும். அவை இரண்டு தனித்துவமான புத்தகங்களாயிருந்தாலும், ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவை ஒரு புத்தகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையின் ஜெனரல் கான்பரன்சின் வேதாகம ஆய்வு நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய, நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் இறையியலாளருடன் எனக்கு ஒரு பொதுவான கருத்துப் பரிமாற்றம் ஏற்பட்டது. அந்த இறையியலாளர், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் குறித்த என் புரிதலையும், மேலும் தானியேல் புத்தகத்தில் வரும் “அன்றாடம்” குறித்த என் புரிதலையும் திருத்த முயன்றார். ஒரு காலப்பகுதியை ஒட்டியிருந்த எங்கள் இந்த கருத்துப் பரிமாற்றத்தில், அவர் ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டார்; அதற்கு நான் பதிலளித்தேன்; பின்னர் அவர் அதற்கு மறுபடியும் பதிலளித்தார்; அதன் பின், இயல்பாகவே, நானும் என் கருத்துகளை மீண்டும் முன்வைத்தேன்; இவ்வாறு அது தொடர்ந்து நடந்தது. அந்த கருத்துப் பரிமாற்றத்தின் போது, ஜெனரல் கான்பரன்சில் அவர் பணியாற்றிய குழுவில், தானியேல் புத்தகத்துக்கான நிபுணராக அவர் கருதப்பட்டதாகவும், அவருடைய ஒருபணியாளர் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்துக்கான நிரந்தர நிபுணராக கருதப்பட்டதாகவும் அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். எங்கள் உரையாடல்களில், வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் உள்ள அம்சங்களை அவர் எடுத்துரைக்க விரும்பாமல், அவற்றைத் தனது சக ஊழியரிடம் மாற்றிச் செலுத்த விரும்பினார். விவாதம் தானியேல் புத்தகத்திற்குள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பமாக இருந்தது.

சகோதரி வைட், தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒரே புத்தகம் என்பதைக் தெளிவாகக் கூறுகிறார். அந்த நிலைப்பாட்டில், அவை வேதாகமத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது பழையதும் புதியதுமான இரண்டு புத்தகங்களால் ஆன ஒரே புத்தகமாகும். யூதச் சபையைப் பற்றியும் சகோதரி வைட் கருத்துரைக்கிறார்; அவர்கள் பழைய புத்தகத்தையே அந்த ஒரே புத்தகமாகக் கருதுகின்றனர். மேலும், பழைய புத்தகத்தைப் புறக்கணிப்பவர்களைப் பற்றியும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்; ஏனெனில் அவர்கள் புதிய புத்தகத்தையே புரிந்துகொள்கிறார்கள் அல்லது புரிந்துகொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள். அவருடைய ஈர்க்கப்பட்ட சாட்சியம் என்னவெனில், நீங்கள் புதியதையே மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டால், பழையதை நிராகரிக்கிறீர்கள்; அதேபோல், பழையதையே மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டாலும், புதியதை நிராகரிக்கிறீர்கள். தானியேலின் நிபுணர் தான், ஆனால் வெளிப்படுத்தலின் நிபுணர் அல்ல என்று ஒரு தெய்வவியலாளர் கூறுவது, பழைய ஏற்பாட்டையே மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளும் யூதக் கருத்தை மீண்டும் கூறுவதாகும்; அந்தச் சுருங்கிய பார்வை யூதரை எங்கு கொண்டு சென்றது என்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம். இந்தக் கேள்வியின் எந்தப் பக்கத்தைக் கொண்டாலும்—பழையதை ஏற்று புதியதை ஏற்காமலிருப்பதோ, அல்லது புதியதை ஏற்று பழையதை ஏற்காமலிருப்பதோ—முழு சாட்சியத்தையும் நிராகரிப்பதற்குச் சமம்.

> “இரட்சகர் தம்முடைய சீஷர்களிடத்தில், இவைகளை அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்களா என்று கேட்டார். அவர்கள், ‘ஆம், ஆண்டவரே’ என்று பதிலளித்தார்கள். அப்பொழுது அவர் அவர்களுக்குச் சொன்னார்: ‘ஆகையால், பரலோக ராஜ்யத்திற்காக உபதேசிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு வேதபாரகனும், தன் பொக்கிஷத்திலிருந்து புதியவைகளையும் பழையவைகளையும் வெளிக்கொணருகிற வீட்டுத்தலைவனைப்போலிருக்கிறான்.’ இந்த உவமையில், தம்மிடமிருந்து பெற்ற ஒளியை உலகத்தாருக்குக் கொடுப்பதே தங்கள் வேலையாகியவர்களின் பொறுப்பை இயேசு தமது சீஷர்களுக்கு முன்வைத்தார். அக்காலத்தில் இருந்த முழு வேதாகமமும் பழைய ஏற்பாடே ஆகும்; ஆனால் அது பண்டையோருக்காக மட்டுமே எழுதப்படவில்லை; அது எல்லாக் காலங்களுக்கும் எல்லா மக்களுக்கும் உரியது. தீர்க்கதரிசனத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்ட மசியாவாகிய அவருடைய அடையாளத்தை நிலைநாட்டி, உலகத்திற்கான அவருடைய பணி இயல்பை வெளிப்படுத்துகிற அந்த ஒளிக்காக, தமது உபதேசத்தின் ஆசிரியர்கள் பழைய ஏற்பாட்டை விடாமுயற்சியுடன் ஆராயவேண்டும் என்று இயேசு விரும்பினார். பழைய ஏற்பாடும் புதிய ஏற்பாடும் பிரிக்கமுடியாதவை; ஏனெனில் இரண்டும் கிறிஸ்துவின் போதனைகளே ஆகும். பழைய ஏற்பாட்டை மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளும் யூதர்களின் உபதேசம் இரட்சிப்புக்குரியது அல்ல; ஏனெனில், சட்டத்திற்கும் தீர்க்கதரிசனங்களுக்கும் நிறைவேற்றமாக இருந்த இரட்சகரை, அவருடைய வாழ்க்கையையும் ஊழியத்தையும் அவர்கள் நிராகரிக்கிறார்கள். மேலும், பழைய ஏற்பாட்டைத் தள்ளுபடி செய்கிறவர்களின் உபதேசமும் இரட்சிப்புக்குரியது அல்ல; ஏனெனில் அது கிறிஸ்துவுக்கான நேரடியான சாட்சியத்தை நிராகரிக்கிறது. சந்தேகவாதிகள் பழைய ஏற்பாட்டைத் தாழ்த்திப் பார்க்கிறதிலிருந்தே தொடங்குகிறார்கள்; பின்னர் புதிய ஏற்பாட்டின் செல்லுபடியாக்கத்தையே மறுக்க இன்னொரு படி மட்டுமே போதுமானதாகிறது; இவ்வாறு இரண்டும் நிராகரிக்கப்படுகின்றன.”

> “கட்டளைகளின் முக்கியத்துவத்தையும், அதனுடன் சப்த தினத்தின் கட்டுப்படுத்தும் சட்டத்தையும் கிறிஸ்தவ உலகத்தாருக்குக் காட்டுவதில் யூதர்களுக்கு மிகக் குறைந்த செல்வாக்கே உள்ளது; ஏனெனில் அவர்கள் சத்தியத்தின் பழைய பொக்கிஷங்களை வெளிக்கொணரும்போது, இயேசுவின் தனிப்பட்ட போதனைகளில் உள்ள புதியவற்றைத் தள்ளிவிடுகின்றனர். மறுபுறம், தெய்வீக ஞானத்தின் மொழியாகிய கிறிஸ்துவின் போதனைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி யூதர்கள்மேல் கிறிஸ்தவர்கள் செல்வாக்குச் செலுத்தத் தவறுவதற்கான மிக வலிமையான காரணம் என்னவெனில், அவர்கள் அவருடைய வார்த்தையின் பொக்கிஷங்களை வெளிக்கொணரும்போது, மோசேயின் மூலம் தேவகுமாரனின் முற்பட்ட போதனைகளாகிய பழைய ஏற்பாட்டின் செல்வங்களை அவமதிப்போடு நடத்துகின்றனர். அவர்கள் சினாயிலிருந்து அறிவிக்கப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்தையும், ஏதேன் தோட்டத்தில் நிறுவப்பட்ட நான்காம் கட்டளையின் சப்த தினத்தையும் நிராகரிக்கின்றனர். ஆனால் கிறிஸ்துவின் போதனைகளைப் பின்பற்றுகிற சுவிசேஷ ஊழியக்காரன், பழைய ஏற்பாட்டினதும் புதிய ஏற்பாட்டினதும் முழுமையான அறிவைப் பெறுவான்; அதனால் அவற்றை அவன் மக்கள்முன் அவற்றின் உண்மையான ஒளியில்—ஒன்று மற்றொன்றை சார்ந்தும் மற்றொன்றை விளக்குகின்றும் இருக்கும் பிரிக்கமுடியாத ஒரே முழுமையாக—வெளிப்படுத்தக்கூடும். இவ்வாறு, இயேசு தமது சீஷர்களுக்கு உபதேசித்தபடியே, அவர்கள் தங்கள் பொக்கிஷத்திலிருந்து ‘புதியவையும் பழையவையும்’ வெளிக்கொணருவார்கள்.” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

முன்னதாக வழங்கப்பட்ட ஆலோசனைக்கு லவோதிகேய ஆத்வெண்டிஸ்தர்களுக்கான மற்றொரு பயன்பாடும் உண்டு. பழைய ஏற்பாடும் புதிய ஏற்பாடும் ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கிய வேதாகமம் முழுவதையும் நம்புவதாக அறிக்கை செய்து கொண்டிருந்தும், தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியை நிராகரிப்பது, ஒரே ஒரு சாட்சியத்தையே ஏற்றுக்கொள்ளும் அதே குழியிலே விழுவதற்கு ஒப்பாகும். சத்தியத்தை நிலைநிறுத்த இரண்டு சாட்சிகள் தேவைப்படுகின்றன; ஆகையால் ஒரே ஒரு சாட்சியத்தால் சத்தியத்தை நிலைநிறுத்துவது சாத்தியமல்ல. யாரேனும் அதைப் செய்ய முயன்றால், அவர்கள் இரு சாட்சிகளையும் நிராகரித்தவர்களாகிறார்கள்; அவர்கள் தங்களுடைய விசுவாசத்தை ‘அரைச் சத்தியங்கள்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறவற்றின் மேல் அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்போது, 2023 ஜூலை மாதம் முதல் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் ஆரம்பக் கட்டுரைகளில் ஒன்றில் இருந்த ஒரு கேள்வியை நான் மறுபடியும் கூறுகிறேன். அந்தக் கேள்வி: “1863 முதல் அட்வென்டிசத்திலிருந்து என்ன புதிய வெளிச்சம் வெளிவந்தது?” பதில் எளிமையாக இதுதான்: “ஒன்றுமில்லை.”

> “தானியேல் புத்தகமும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் ஒன்றே. ஒன்று ஒரு தீர்க்கதரிசனம்; மற்றொன்று ஒரு வெளிப்படுத்தல்; ஒன்று முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகம்; மற்றொன்று திறக்கப்பட்ட புத்தகம். இடிமுழக்கங்கள் உரைத்த இரகசியங்களை யோவான் கேட்டான்; ஆனால் அவற்றை எழுத வேண்டாம் என்று அவனுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ஆகையால், ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் தானியேல் முதல் என்றும் வெளிப்படுத்தல் கடைசி என்றும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. தானியேல் அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றது; வெளிப்படுத்தல் அதன் முடிவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றது.

> “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகமாகும்; ஆனால் அது திறக்கப்பட்ட புத்தகமும் ஆகும். இந்தப் பூமியின் வரலாற்றின் கடைசி நாட்களில் நிகழவிருக்கும் அதிசயமான சம்பவங்களை அது பதிவு செய்கிறது. இந்தப் புத்தகத்தின் போதனைகள் தெளிவானவைகளே அன்றி, மறைபொருளானதும் புரிந்துகொள்ள முடியாததுமானவைகளல்ல. இதில், தானியேலில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசையே மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. சில தீர்க்கதரிசனங்களை தேவன் மறுபடியும் கூறியுள்ளார்; இதனால் அவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறார். மிகுந்த முக்கியத்துவமற்ற விஷயங்களை ஆண்டவர் மறுபடியும் கூறுவதில்லை.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில், அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணாகிய அந்த வசனங்களிலே, 1798 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அந்த வசனங்களிலே, இயேசு தம்மை “பால்மோனி” என்று, அதாவது அதிசயமான எண்ணிப்பார்ப்பவராக, வெளிப்படுத்தினார். அட்வென்டிசத்தின் முடிவில், இயேசு தம்மை “ஆல்பாவும் ஓமேகாவும்” என்று, அதாவது அதிசயமான மொழியியலாளராக—தேவனுடைய வார்த்தையாக—வெளிப்படுத்துகிறார். இந்தக் காரணத்தினாலே, அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பமும் முதல் தூதனுடைய செய்தியும் “காலத்தின் மேல் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது.” அட்வென்டிசத்தின் முடிவில், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி அவருடைய வார்த்தையின் மேல் தொங்கவிடப்படும்.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் வரலாற்றுக்காலத்திலேயே அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பமும் முடிவும் நிகழ்கின்றன; ஆகையால் அவை ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் ஆரம்பமும் முடிவும் நிகழும் காலத்திலேயே நிகழ்கின்றன. ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, குடியரசுக் கொள்கையும் புராட்டஸ்டண்டிசமும் எனும் இரண்டு கொம்புகளின் வரலாறாகும். அந்த வரலாற்றின் நிறைவில், அந்த இரண்டு கொம்புகளும் ஆட்டுக்குட்டியிலிருந்து மகா நாகமாக மாறியிருக்கும். குடியரசுக் கொள்கை ஜனநாயகமாக மாறும்; புராட்டஸ்டண்டிசம் விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்டண்டிசமாக மாறும். இப்போது நடைபெறிக் கொண்டிருப்பதுபோல, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்கான கிருபைக்காலத்தின் கிண்ணம் அதன் முடிவை அணுகத் தொடங்கும்போது, விசுவாசதுரோகக் குடியரசுக் கொள்கையும் விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்டண்டிசமும் எனும் இரண்டு கொம்புகள், மிருகத்திற்கு ஒரு பிரதிமையை உருவாக்கும்; இவ்வாறாக சபையையும் அரசையும் ஒன்றாக்கி, மகா நாகம்போல பேசும் ஒரே கொம்பாக இணைந்துவிடும். ஆனால் தேவன் சாட்சியில்லாமல் விடப்படமாட்டார்; ஏனெனில் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்கு முடிவை கொண்டு வரும் செயல்முறையிலேயே, அவர் புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் உண்மையான கொம்பை எழுப்புவார்; அது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள மிருகத்தின் பிரதிமைக்கு எதிராகவும், அதன் பின்னர் முழு உலகத்தையும் எதிர்கொள்ளும் மிருகத்தின் பிரதிமைக்கு எதிராகவும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும். ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் முடிவில் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு எழுப்பப்படுவது, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் ஆரம்பத்தில் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு எழுப்பப்பட்ட அதே வரலாற்றுக் கட்டமைப்பினுள்ளேயே நிறைவேறும். முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனமாகியோர் புறக்கணிக்கப்படுவார்கள்; ஒரு புதிய மக்கள் புதிய உடன்படிக்கை ஜனமாகிவிடுவார்கள். சூரியனுக்குக் கீழே புதிதாய் ஒன்றுமில்லை.

ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும் மதிப்பிடுவதற்காக மில்லராயிட் வரலாற்றில் புரிந்துகொள்ளப்பட்டும் முன்வைக்கப்பட்டும் உள்ள காலத் தீர்க்கதரிசனங்களை நாம் பயன்படுத்தும்போது, அவை இரண்டும் ஒன்றே என்பதை நாம் காண்கிறோம். ஒவ்வொரு காலத் தீர்க்கதரிசனமும், அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் அறிவிக்கப்படும் ஒரு வரலாற்றிலிருந்தே தொடங்குகிறது; மேலும் அந்த வரலாறு, அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறும் வரலாற்றிற்கான முன்னடையாளமாக எப்போதும் அமைகிறது.

இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தின் வரலாறு கி.மு. 457-ஆம் ஆண்டிலிருந்த மூன்றாவது அரசாணையுடன் தொடங்கி, 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் நாளில் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியுடன் முடிவடைந்தது. மூன்றாவது அரசாணை வந்தடைதலை முன்னிட்டு, ஆனால் அதற்கு முன்பாகவே, ஆலயத்தையும் எருசலேமையும் எழுப்பும் பணி நிறைவேற்றப்பட்டது. அதுபோலவே, மூன்றாம் தூதன் வந்தடைதலை முன்னிட்டு அமைந்த வரலாற்றிலும், மில்லரைட் ஆலயத்தின் அஸ்திவார சத்தியங்கள் நிலைநிறுத்தப்பட்டன.

கி.மு. 723ஆம் ஆண்டில் வடக்கத்திய பத்து கோத்திரங்களின் சிதறடிப்புடன் தொடங்கிய இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம் கி.பி. 1798ஆம் ஆண்டில் நிறைவேறியது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளாகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவை, நேர்மையான அயோக்கிய ரோமா, நேர்மையான ஆலயத்தையும் நேர்மையான எருசலேமையும் மிதித்தழித்த காலத்தைக் குறித்தன; அதற்கு பின்பு, பாப்பரசர் ரோமா ஆன்மீக நகரத்தையும் ஆலயத்தையும் மிதித்தழித்த மற்றொரு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் தொடர்ந்தன. இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் வடக்கு இராச்சியத்தின் அழிவோடும் அந்த இராச்சியத்தின் குடிமக்கள் சிதறடிக்கப்படுதலோடும் தொடங்கியது. தீர்க்கதரிசனத்தின் நடுப்பகுதியாகிய 538ஆம் ஆண்டு, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காவது இராச்சியமான அயோக்கிய ரோமாவினால் தேவஜனங்கள் மிதிக்கப்படுதல் முடிவுறும் குறியீடாக இருந்து, இருண்ட யுகங்களின் வனாந்தரத்திற்குள் தேவசபை சிதறடிக்கப்படுதலை உண்டாக்குகிறது. அந்தக் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவான 1798ஆம் ஆண்டு, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது இராச்சியத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. வடக்கத்திய பத்து கோத்திரங்களின் சிதறடிப்பும், வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் சென்ற கிறிஸ்தவச் சபையின் சிதறடிப்பும், ப்ரொட்டஸ்டன்டிசத்தின் கொம்பாக ஆக வேண்டி நியமிக்கப்பட்டவர்களை ஒன்று சேர்த்தலையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. வழிக்குறிகள் அடிக்கடி எதிர்மறை ஒப்புமைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; எலியா யோவான் ஸ்நானகரனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதுபோல, ஒரு சிதறடித்தல் ஒன்றுசேர்த்தலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியும். அதே தீர்க்கதரிசன மோதலில் எலியா மரிக்கவில்லை; ஆனால் யோவான் ஸ்நானகரன் மரிக்கிறார்.

கி.மு. 677-ஆம் ஆண்டில், யூதாவின் தெற்குக் கோத்திரம் (வேதாகமத்தில் மகிமையான தேசமாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது) இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் சிதறடிக்கப்பட்டது; அது 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் நாளில் முடிவடைந்தது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனம், தேவனுடைய ஜனங்கள் மிதிக்கப்படுதலை அடையாளப்படுத்தியது; தானியேல் 8:13, 14-இல் தானியேல் அவர்களை “சேனை” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> அப்பொழுது நான் ஒரு பரிசுத்தவான் பேசுவதைக் கேட்டேன்; அப்பேசின அந்த குறிப்பிட்ட பரிசுத்தவானிடத்தில் இன்னொரு பரிசுத்தவான், “நித்திய பலியைப்பற்றியும், பாழாக்கும் மீறுதலைப்பற்றியும், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படும்படியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவது எவ்வளவுகாலம் தரிசனத்தில் இருக்கும்?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவன் என்னிடத்தில், “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள்வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்றான். தானியேல் 8:13, 14.

கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்துடன் ஒரே காலத்தில் முடிவுற்ற இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம், தானியேல் 8:13, 14-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டபடி பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மிதிக்கப்பட்டலைச் சுட்டிக்காட்டியது. கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில் யூதாவின் சிதறடிக்கப்பட்டலைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனத்துக்கு முன்னதாக நேபுகாத்நேச்சாரால் மூன்று தாக்குதல்கள் நிகழ்ந்தன; அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் செய்தி வந்தபோது முடிவுற்றது.

1798 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் முறையே முடிவடையும் இரு 2520-ஆண்டு தீர்க்கதரிசனங்கள், மில்லரைட் ஆலயத்தின் அஸ்திவாரக் கட்டுமானத்தின் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஆலயத்தை அமைப்பதற்கான வழிமுறைகளைப் பெறுவதில் மோசே நாற்பத்தாறு நாட்கள் இருந்தான்; கிறிஸ்துவின் காலத்தில் ஏரோதின் ஆலயப் புதுப்பிப்பு நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் எடுத்தது; அது கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தின் ஆண்டில் முடிவடைந்தது. அந்த ஞானஸ்நானத்திலிருந்து அவர் நாற்பது நாட்கள் வனாந்தரத்திற்குச் சென்றார்; அவர் திரும்பி வந்தபோது, முதல்முறையாக ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தார்; அப்போது குறைகூறிக் கொண்டிருந்த யூதர்கள், அவர் இப்படிப்பட்ட காரியத்தை எந்த அதிகாரத்தினால் செய்தார் என்று அறிய விரும்பினர்.

> யூதரின் பஸ்கா சமீபித்திருந்தது; அப்பொழுது இயேசு எருசலேமுக்குப் போனார். அவர் ஆலயத்தில் எருதுகளையும் ஆடுகளையும் புறாக்களையும் விற்பவர்களையும், பணம் மாற்றுகிறவர்கள் உட்கார்ந்திருப்பதையும் கண்டார். அப்போது அவர் சிறு கயிறுகளால் ஒரு சாட்டையைச் செய்து, அவர்களையெல்லாம் ஆலயத்திலிருந்து வெளியே ஓட்டினார்; ஆடுகளையும் எருதுகளையும் வெளியேற்றினார்; பணம் மாற்றுகிறவர்களின் நாணயங்களைச் சிதறவிட்டு, மேசைகளை கவிழ்த்தார். புறாக்களை விற்பவர்களிடத்தில், “இவைகளை இங்கிருந்து எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; என் பிதாவின் வீட்டை வாணிப வீட்டாக்காதீர்கள்” என்று சொன்னார். அப்போது, “உமது வீட்டின்மேலுள்ள வைராக்கியம் என்னைத் தின்றுபோடுகிறது” என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறதை அவருடைய சீஷர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்கள். அப்பொழுது யூதர் அவருக்குப் பதிலாக, “நீர் இவ்விஷயங்களைச் செய்கிறபடியால், எங்களுக்கு என்ன அடையாளத்தைக் காண்பிக்கிறீர்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு அவர்களுக்குப் பதிலாக, “இந்த ஆலயத்தை இடித்துவிடுங்கள்; மூன்று நாட்களில் நான் அதை எழுப்புவேன்” என்றார். அதற்கு யூதர், “இந்த ஆலயம் கட்டப்படுவதற்கு நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் ஆனது; அதை மூன்று நாட்களில் நீர் எழுப்புவீரா?” என்றார்கள். ஆனால் அவர் தம்முடைய சரீரமாகிய ஆலயத்தைப்பற்றியே பேசினார். ஆகையால், அவர் மரித்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்தபின், இதைத் தம்மிடம் அவர் சொல்லியிருந்ததை அவருடைய சீஷர்கள் நினைவுகூர்ந்து, வேதவாக்கியத்தையும் இயேசு சொன்ன வார்த்தையையும் விசுவாசித்தார்கள். யோவான் 2:13–22.

முதற் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவாகிய 1798-இலிருந்து, மில்லரைட் ஆலயம் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் எழுப்பப்பட்டது; மேலும் அது இரண்டாம் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம் 1844-இல் நிறைவேறியபோது, அதற்கு நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் பின்பு முடிவடைந்தது. அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் முதலாவது தூதனின் வருகையால் தொடங்கி, மூன்றாவது தூதனின் வருகையால் முடிவடைந்தன; ஏனெனில் கிறிஸ்து தமது ஆலயம் மூன்று நாட்களில் எழுப்பப்படும் என்று சொன்னார். இந்த உண்மைகளை நீங்கள் காண விரும்பாமல் இருப்பின், விருப்பமற்றும் மனந்திரும்பாத இருதயத்தில் இருக்கக்கூடிய பிரச்சினைகளைத் தாண்டி, அதற்கு இரண்டு முதன்மையான காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவது பிரச்சினை, வரலாறு மீள்மீண்டும் நிகழ்கிறது என்ற கோணத்தில் இருந்து தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை அணுக நீங்கள் விரும்பாதிருப்பதே. நீங்கள் ஒரு வரலாற்றுவாதி அல்ல. மற்றொரு பிரச்சினை, தேவனுடைய வார்த்தையினாலே தேவனுடைய வார்த்தைக்குள் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள அடையாளப்பூர்வமான சொற்களைப் பயன்படுத்த இயலாமையாகும். இந்தத் தீர்க்கதரிசனங்களின் எல்லா ஆரம்பங்களும் முடிவை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும் அவை வெறுமனே மீண்டும் நிகழும் வரலாறுகளை மட்டும் அல்ல, அதைவிட மிக அதிகமானவற்றையும் எப்போதும் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

பரிசுத்த ஆவிக்காக நாம் ஒரு ஆலயமாக இருக்கிறோம் என்றும், அந்த உடலாலயம் நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் வேதாகமம் கூறுகிறது. அந்த நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்களை ஆய்வு செய்யும் விஞ்ஞானிகள், இருபத்துமூன்று ஆண் குரோமோசோம்களும் இருபத்துமூன்று பெண் குரோமோசோம்களும் சிலுவையின் வடிவமுடைய ஒரு புரதத்தைச் சுற்றி சுருண்டுள்ளன என்று எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்கள்.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய மூன்று காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன; அவற்றில் முதற்தொகை, பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமையின் சிதறடிக்கப்படுதலைக் குறிக்கிறது; அது லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அவர்கள்மேல் நிறைவேறிய பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமையின் சிதறடிக்கப்படுதல் இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது ஆண்டுகளாக இருந்தது; ஆகிலும் தானியேல் பன்னிரண்டில் அந்தக் காலப்பகுதியின் இறுதி பாதியே மட்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்த அறிவிப்பினால் குறிக்கப்பட்டதன் அர்த்தத்தை தானியேல் புரிந்துகொள்ளாதவனாக அது சித்தரிக்கிறது.

> அப்பொழுது, நதியின் நீரின்மேல் இருந்த சணல்வஸ்திரம் அணிந்த மனிதன் தன் வலதுகையையும் இடதுகையையும் வானத்தினிடமாக உயர்த்தி, என்றென்றும் ஜீவிக்கிறவரின் பேரில் சத்தியம்பண்ணி, “இது ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் வரைக்கும் இருக்கும்; பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமையைச் சிதறடிக்கிற செயலை அவன் நிறைவேற்றியபோது, இந்த எல்லாவற்றும் முடிவுக்கு வரும்” என்று சொல்லுகிறதைக் கேட்டேன். நான் அதைக் கேட்டேன்; ஆனாலும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆகையால் நான், “என் ஆண்டவரே, இவைகளின் முடிவு என்னவாகும்?” என்று கேட்டேன். தானியேல் 12:7, 8.

தானியேல் பன்னிரண்டு, முடிவுக்காலத்தில்—அதாவது 1798-இல்—முத்திரை நீக்கப்படும் செய்தியை விளக்குகிறது. அந்தப் பகுதியில் தானியேல், அந்த வரலாற்றில் ஞானிகளின் முதன்மை அடையாளமாகிய வில்லியம் மில்லரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். மில்லர் முதலில் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டார்; மேலும் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் வசனங்களில், அந்த இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளான சிதறடித்தல், நிச்சயமாகவே தேவன் தமது ஜனங்களைச் சிதறடித்ததாயே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது என்ற சத்தியத்தை ஒப்புருவாக்க வேண்டிய ஞானிகளை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

> இதற்கெல்லாம் பிறகும் நீங்கள் எனக்குச் செவிகொடுக்காவிட்டால், உங்கள் பாவங்களினிமித்தம் உங்களை ஏழு மடங்கு அதிகமாகத் தண்டிப்பேன். உங்கள் வல்லமையின் பெருமையை முறியடிப்பேன்; உங்கள் வானத்தை இரும்புபோலவும், உங்கள் பூமியை வெண்கலம்போலவும் ஆக்குவேன். லேவியராகமம் 26:18, 19.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் “பெருமை” என்பது, தேவனைத் தங்களுடைய ராஜாவாக நிராகரித்து, மனிதரான ஒருவரை ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கப்பட்டபோதுதான் வெளிப்பட்டது. அவர்களுடைய பெருமை—அது வீழ்ச்சிக்கு முன்பாக வருவது (நீதிமொழிகள் 16:18)—தங்களைச் சூழ்ந்திருந்த எல்லா விக்கிரகாராதனைச் சாம்ராஜ்யங்களையும் போல இருக்கவேண்டும் என்ற அவர்களுடைய விருப்பமாக இருந்தது. முதலில் வடக்கு இராச்சியத்தையும், பின்னர் தெற்கு இராச்சியத்தையும் நீக்கிவிட்டது, முறையே கி.மு. 723 மற்றும் கி.மு. 677 ஆண்டுகளில் அதிகாரத்தின் (ராஜா) சிதறடிப்பாக இருந்தது.

மில்லர், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் முந்தைய வசனங்களில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் அதிகரிப்பைப் புரிந்துகொண்ட ஞானிகளைக் குறித்தார்; மேலும் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் வசனங்களில், தேவனுடைய ஜனங்கள் சிதறடிக்கப்படுதலின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளுடன் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் கொண்டுள்ள தொடர்பை அவர் புரிந்துகொள்ளாதவராகக் காண்பிக்கப்படுகிறார். தானியேல், அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தில் மில்லரைச் சுட்டிக்காட்டுவதோடு, அட்வென்டிசத்தின் முடிவில் இருக்கும் தேவனுடைய ஜனங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அட்வென்டிசத்தின் முடிவிலும் அதே சிக்கல் நிலவுகிறது; ஏனெனில் அட்வென்டிசம் “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய மில்லரின் புரிதலை ஒதுக்கிவைத்தபோது, அவர்கள் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை இருண்ட யுகங்களாக மட்டுமே அடையாளப்படுத்தத் தள்ளப்பட்டனர். முடிவில் இருக்கும் ஞானிகள் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சினையும், தானியேலும் மில்லரும் விளக்குகின்றதுபோல, அதேபோன்றதாக இருந்தது. ஏழு காலங்களுக்குப் பதிலாக மூன்றரை காலங்களை விளக்குவதற்கு லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் சொற்பயன்பாடு ஏன் பயன்படுத்தப்படுகிறது?

மில்லர் இந்தச் சிக்கலை ஒருபோதும் முழுமையாக ஒப்புரவுபடுத்தவில்லை; ஆனால் 1856 ஆம் ஆண்டில், ஒருபோதும் நிறைவுபெறாத ஆறு கட்டுரைகளின் தொடரில், கடைசி “புதிய தீர்க்கதரிசன வெளிச்சம்” முன்வைக்கப்பட்டது; அதில், “ஏழு காலங்கள்” என்பது தேவனுடைய சொற்பொருள் இஸ்ரவேலைப் புறஜாதி ரோமா மிதித்தழித்த மூன்றரை ஆண்டுகளையும், அதற்குப் பின்பு ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலைப் பாப்பரசர் ரோமா மிதித்தழித்த மூன்றரை ஆண்டுகளையும் குறிக்கின்றன என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, அட்வென்டிசம் “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய எல்லா வெளிச்சத்தையும் முற்றாக நிராகரித்தது; இதனால், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பதாம் வசனத்தில் விவரிக்கப்பட்டபடி, முந்தைய சோவியத் ஒன்றியத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய நாடுகள் பாப்பரசராலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளாலும் அடித்துச் செல்லப்பட்ட 1989 ஆம் ஆண்டில், முடிவுகாலத்தில் ஞானிகளுக்காக அந்தச் சிக்கல் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டது.

மில்லருக்கு அளிக்கப்பட்ட முதல் வெளிச்சம் 1863 ஆம் ஆண்டில் நிராகரிக்கப்பட்டது; மேலும், அந்த விஷயத்தைப் பற்றிய இறுதி வெளிச்சம் ஹைரம் எட்சன் அவர்களால் அந்த ஆறு கட்டுரைகளில் அளிக்கப்பட்டது. அந்த கட்டுரைகள் நிறுத்தப்பட்டன; மேலும் ஏழு ஆண்டுகள் (காலங்கள்) கழித்து, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சரியாக பாபிலோனின் குமாரத்திகள் என்று அடையாளம் காணப்பட்டிருந்த விக்கிரகாராதனைச் சபைகளைப் பின்பற்றும்படி, நவீன இஸ்ரவேலின் வல்லமை ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள ஏழு காலங்கள் என்ற தீர்க்கதரிசனக் கோட்பாடு இடறலின் கல்லாயிற்று; மேலும், சவுல் தங்கள்மேல் ராஜாவாக ஆண்டிட வேண்டும் என்ற அவர்களுடைய விருப்பத்தால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பண்டைய இஸ்ரவேலின் பெருமை மீண்டும் நிகழ்ந்தது. இயேசு முடிவை ஆரம்பத்தோடு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

தானியேல் புத்தகம், கி.பி. 508-இல் “தினசரி” அகற்றப்பட்டதிலிருந்து தொடங்கும் ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தையும், அதனுடன் ஆயிரத்து முப்பத்திஐந்து ஆண்டுகளின் ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. “தினசரி” அகற்றப்பட்டது என்பது, கி.பி. 538-இல் பாப்பரச அதிகாரத்தின் எழுச்சிக்கு எதிராக இருந்த அயல்மத ரோமாவின் எதிர்ப்பை அகற்றப்பட்டதைக் குறிக்கிறது. கி.பி. 538-இல் பாப்பரச அதிகாரம் பூமியின் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்படுவதற்கு முன் முப்பது ஆண்டுகளின் ஒரு மாறுகாலம் இருந்தது; பின்னர் மீதமிருந்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் கி.பி. 1798-இல் முடிவடைகின்றன. ஒரு இராச்சியத்திலிருந்து அடுத்த இராச்சியத்திற்கான அந்த முப்பது ஆண்டுகள் கொண்ட மாறுகாலம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியம் கி.பி. 1798-இல் பூமியின் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்படுவதற்கு வழிவகுக்கும் பாப்பரச ஆட்சியின் இறுதி ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு இராச்சியத்திலிருந்து அடுத்த இராச்சியத்திற்கான மாறுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது; அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவும் அதையே செய்கிறது.

508-ஆம் ஆண்டில் “தினசரி” அகற்றப்பட்டதுடன் தொடங்கிய ஆயிரத்து மூன்றுநூற்று முப்பத்தைந்து ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம் 1843-இல் முடிவடைகிறது.

> நித்திய பலி அகற்றப்பட்டு, பாழாக்குகிற அருவருப்பானது நிலைநிறுத்தப்படும் காலத்திலிருந்து ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு நாட்கள் இருக்கும். ஆயிரத்து முந்நூற்று முப்பத்தைந்து நாட்கள்வரை காத்திருந்து சேருகிறவன் பாக்கியவான். தானியேல் 12:11, 12.

ஆயிரத்து முன்னூற்று முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம் 1843-ஆம் ஆண்டில் முடிவடைந்தது; அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறும் போது “காத்திருந்தவர்கள்” ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள் என்று தானியேல் கூறுகிறார். சகோதரி வைட் இதைப் இப்படிக் கூறுகிறார்.

> 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் காணப்பட்டவற்றைக் கண்ட கண்கள் பாக்கியவான்கள்.

> “செய்தி வழங்கப்பட்டது. மேலும், அந்தச் செய்தியை மறுபடியும் அறிவிப்பதில் எந்தத் தாமதமும் இருக்கக் கூடாது; ஏனெனில் காலத்தின் அடையாளங்கள் நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கின்றன; இறுதிக்காலப் பணி நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். குறுகிய காலத்திற்குள் ஒரு மகத்தான பணி செய்யப்பட்டு முடிக்கப்படும். தேவனுடைய நியமனத்தின்படி ஒரு செய்தி விரைவில் வழங்கப்படும்; அது பெருகி ஒரு உரத்த முழக்கமாக மாறும். அப்போது தானியேல் தன் பங்கில் நின்று, தன் சாட்சியை அளிப்பான்.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ஆகையால், ஆயிரத்து மூன்றுநூற்று முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பம், புறமதத்தின் மதத்திலிருந்து போப்பாட்சித் மதத்திற்கான ஒரு மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இதன்மூலம், புராட்டஸ்தாந்த மதத்திலிருந்து மில்லரைட் புராட்டஸ்தாந்த மதத்திற்கான ஒரு மாற்றத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

அட்வென்டிசத்தின் அடிப்படையான சத்தியங்களை நிராகரிக்கும் அந்த அட்வென்டிஸ்டுகள், மில்லரைட்டுகள் முன்வைத்த அனைத்து காலத் தீர்க்கதரிசனங்களையும், தானியேல் 8:14-இல் உள்ள இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளைக்கூட, நிராகரிக்கிறார்கள். அவர்கள் இந்த உண்மையை மிகத் தெளிவாக மறுக்கலாம்; ஆனாலும், இந்த உண்மை உண்மையென்பது தர்க்கரீதியாகக் காட்டப்பட முடியும். ஆனால் இப்போது என் நோக்கம் வேறுபட்டதாக இருப்பதால், இந்தக் கட்டுரையை ஒரு முடிவிற்குக் கொண்டு வர நாம் முயலும்போது, இதை இப்போதைக்கு ஒதுக்கிவைக்கிறேன்.

கி.மு. 677-ஆம் ஆண்டில் யூதாவின் “மகிமையான தேசம்” சிதறடிக்கப்பட்டது என்பது தானியேல் 8:13, 14-இல் உள்ள “சேனை” மிதிக்கப்படுதலைக் குறிக்கிறது; மேலும் அது நவீன மகிமையான தேசமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் நிறுவப்படுவதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதே வசனங்களில் உள்ள இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகள் கி.மு. 457-இல் ஆரம்பமானது; அது “பரிசுத்தஸ்தலம்” மிதிக்கப்படுதலைக் குறிக்கிறது.

> அப்பொழுது ஒரு பரிசுத்தவான் பேசுவதைக் கேட்டேன்; மேலும் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த குறிப்பிட்ட பரிசுத்தவானிடத்தில் மற்றொரு பரிசுத்தவான், “அன்றாடப் பலியைப் பற்றிய தரிசனமும், பாழாக்கும் மீறுதலும், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் பாதங்களின்கீழ் மிதிக்கப்படும்படி ஒப்புக்கொடுக்கப்படுதலும் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவன் என்னிடத்தில், “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள் வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்றான். தானியேல் 8:13, 14.

கி.மு. 677 மற்றும் கி.மு. 457 ஆகிய ஆண்டுகள் தேவனுடைய ஜனங்களும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலமும் ஆகியவற்றின் உறவினால் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய தேதிகளாகும். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, தேவன் அந்த இராணுவத்தையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் ஒரே நேரத்தில் மீண்டும் ஒன்றிணைத்தார். கி.மு. 677 மற்றும் கி.மு. 457 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கிடையிலுள்ள இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள், ஒளியின் அதிகரிப்பைக் குறிக்கும் ஒரு அடையாளக் கல்லை தேவன் நிறுவும் காலத்தைச் சின்னமாகக் காட்டுகின்றன. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, மூன்றாம் தூதனுடைய ஒளி வந்தது; பரிசுத்தஸ்தலத்தின் ஒளி பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது; அந்த ஒளியை அறிவிக்க ஒரு இராணுவமும் அங்கே இருந்தது.

சாத்தானும் கிறிஸ்துவும் ஈடுபட்டிருந்த மும்மடங்குப் போராட்டத்தை அடையாளம் காணும் தீர்க்கதரிசன வரிசையில், 1611-ஆம் ஆண்டின் கிங் ஜேம்ஸ் பைபிள் வெளிவந்தது. அதற்குத் துல்லியமாக இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கழித்து, 1831-இல், வில்லியம் மில்லர் தமது செய்தியை முதன்முறையாக வெளியிட்டார்:

> “ஒன்பது ஆண்டுகளாக வில்லியம் மில்லர், தாம் தமது செய்தியை சபைகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்பினார்; ஆனால், விரைவில் வரப்போகும் இரட்சகரின் சந்தோஷமான சுவிசேஷத்தை அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு அதிகாரம் அறிவிக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அவர் காத்திருந்தார். இவ்வாறு காத்திருந்ததன் மூலம், அந்தச் செய்தியின் சத்தியத்தையே அவர் நிரூபித்தார்; அவர்கள் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்ற பெயர் இருந்தது, ஆனால் அவர்கள் விரைவாகச் சாகிக்கொண்டிருந்தார்கள். 1831 ஆம் ஆண்டில் மில்லர் தீர்க்கதரிசனங்களைப் பற்றிய தமது முதல் உரையை வழங்கினார்.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

வேதாகமத்தை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட புனிதமானதும் சரியானதுமான மூல உரைகளை தேவன் பாதுகாத்தார். பின்னர் 1611-இல் அவர் தமது வேதாகமத்தை வெளிப்படுத்தினார். அதன் பின், முதல் தூதனுடைய செய்தியை உருவாக்கும்படியாக, வேதாகமத்திற்குள் அமைந்துள்ள, அதிலிருந்தே பெறப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்ட நியமங்களைப் பயன்படுத்தும் ஒரு தூதரை அவர் எழுப்பினார். 1831-இல், கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில் யோவான் ஸ்நானகர் மூலம் செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டதுபோலவும், ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்திலும் செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டதுபோலவும், மில்லரின் செய்தியும் முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டது. நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமடைவதை அறிவிக்கும் முதல் தூதனுடைய செய்தியான மில்லரின் செய்தி, இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதியின் பயன்பாட்டினால் நேரடியாக நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யமாகிய அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் தோன்றிய ஆரம்பத்தில் அளிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கையின் செய்தியாக இருந்தது.

1996 ஆம் ஆண்டில் Future for America எனும் ஊழியம் தொடங்கப்பட்டது; 1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்டிருந்த மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி—அதாவது, பாப்பரசராட்சியின் கொடிய காயம் குணமடைதலும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமும் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட செய்தி—The Time of the End எனும் தலைப்புடைய ஒரு இதழில் வெளியிடப்பட்டது. அட்வென்டிசத்தின் முடிவிலிருந்த செய்தி, அதன் ஆரம்பத்திலிருந்த செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டதுபோலவே முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் அந்தச் செய்தி காலத்தின் மீது நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது; மேலும் அது தேவனுடைய வார்த்தைக்குள் அடங்கியிருந்த சத்தியங்களின் மேலதிக வளர்ச்சியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. 1776 இல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் பிறந்ததிலிருந்து இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கடந்த 1996 ஆம் ஆண்டில், அட்வென்டிசத்தின் முடிவிலிருந்த செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டு, மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் மேலதிகமாக வளர்ச்சியடைந்ததைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் வரலாற்றில் குடியரசுக் கொம்பும் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பும் ஆகியவற்றின் இணைவரலாற்றைப் பற்றி நாம் ஆராயும்போது, புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு யார் என்பதையும், அது யார் அல்ல என்பதையும் புரிந்துகொள்ளுதல் அவசியமாகும்.

> உன்னைத்தான் தேவனுக்குப் பரிசோதிக்கப்பட்டவனாகக் காட்டும்படி, வெட்கப்படத் தேவையில்லாத தொழிலாளியாகவும், சத்தியவார்த்தையைச் சரியாகப் பகுத்து வழங்குகிறவனாகவும் இருக்க முயற்சி செய். ஆனால் அசுத்தமும் வீணுமான பேச்சுகளை விலக்கு; ஏனெனில் அவை இன்னும் அதிகமான தேவபக்தியின்மைக்கு வளர்ச்சியடையும். 2 தீமோத்தேயு 2:15, 16.

Back to Articles