Article

# தானியேல் புத்தகம் - எண் நாற்பத்து மூன்று

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் பாழாக்குகிற அருவருப்பின் குறியீட்டியலை வெளிப்படுத்துதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word

கி.பி. 538ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசுத்துவம் அதிகாரத்திற்கு எழும்புவதைக் கட்டுப்படுத்திய சக்தியாக புறஜாதி ரோமத்தைப் பற்றிய பவுலின் அடையாளப்படுத்துதல், தானியேல் புத்தகத்தில் “நித்தியத்தை” புறமதத்தைக் குறிப்பதாக நிறுவிய சாட்சியாக வில்லியம் மில்லர் அறிந்த ஒன்றாயிற்று. வில்லியம் மில்லரின் விளக்கக் கட்டமைப்பு, புறமதம் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து பாப்பரசுத்துவம் என்ற இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களின் மேல் அடிப்படையாக இருந்தது. அந்தக் கட்டமைப்பை ஆதரித்த அவருடைய மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு 2 தெசலோனிக்கேயர், இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் பவுலின் சாட்சியாகும்; அங்கே, “பாவமனுஷன்” தேவனுடைய ஆலயத்தில் அமர்ந்து, தன்னைத் தேவன் எனக் காட்டிக் கொள்வதற்காக, புறஜாதி ரோமம் உண்டாக்கியிருந்த பாப்பரசுத்துவத்தின் மீதான தடுப்பு அகற்றப்படும் என்று பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

தானியேலின் புத்தகத்தில், புறமதத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் “தினந்தோறும்” என்ற குறியீட்டிற்கு எப்போதும் பாப்பரசாட்சியைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு குறியீடு தொடர்ந்து வருகிறது; அது பாழாக்கும் மீறுதலாகவோ பாழாக்கும் அருவருப்பாகவோ சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கட்டும். ஆயினும், கி.பி. 66 முதல் 70 வரை நீண்ட மூன்றரை ஆண்டுகளின்போது நிகழ்ந்த எருசலேமின் முற்றுகையும் அழிவையும் குறித்து கிறிஸ்து கிறிஸ்தவர்களுக்கு அளித்த எச்சரிக்கையில், எருசலேமில் இருந்த கிறிஸ்தவர்கள் உடனே தப்பிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாக, “தீர்க்கதரிசியான தானியேல் உரைத்த பாழாக்கும் அருவருப்பு” என்பதைக் கிறிஸ்து குறிப்பிட்டார். அந்த அடையாளம் பாப்பரச ரோமின் குறியீடு அல்ல, புறமத ரோமின் குறியீடே என்பதை வரலாறு அடையாளப்படுத்துகிறது. அவர்கள் முற்றுகையையும் அழிவையும் தவிர்க்க வேண்டுமாயின், அந்த அடையாளத்தை விசுவாசிகள் அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. “தீர்க்கதரிசியான தானியேல் உரைத்த பாழாக்கும் அருவருப்பு” என்பது புறமத ரோமின் குறியீடா, அல்லது பாப்பரச ரோமின் குறியீடா?

> ஆகையால், தானியேல் தீர்க்கதரிசியினால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்குகிற அருவருப்பானது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்பதைக் நீங்கள் காணும்போது, (வாசிக்கிறவன் உணரக்கடவன்:) அப்பொழுது யூதேயாவில் இருக்கிறவர்கள் மலைகளுக்குத் தப்பி ஓடக்கடவர்கள். வீட்டின் மாடியில் இருப்பவன் தன் வீட்டிலிருந்து எதையாவது எடுத்துக்கொள்ள இறங்காதிருக்கக்கடவன். வயலில் இருப்பவனும் தன் ஆடைகளை எடுத்துக்கொள்ளத் திரும்பிப் போகாதிருக்கக்கடவன். அந்நாள்களில் கர்ப்பிணிகளுக்கும் குழந்தைகளுக்கு பாலூட்டுகிறவர்களுக்கும் ஐயோ! உங்கள் ஓட்டம் குளிர்காலத்திலாவது ஓய்வுநாளிலாவது நேராதபடிக்கு ஜெபியுங்கள். ஏனெனில் அப்பொழுது உலகத்தின் ஆரம்பமுதல் இந்நாள்வரைக்கும் உண்டாயிராததும் இனிமேலும் உண்டாகாததுமான மகா உபத்திரவம் உண்டாகும். அந்த நாட்கள் குறைக்கப்படாவிட்டால் எந்த மாம்சமும் இரட்சிக்கப்படாது; ஆனாலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களினிமித்தம் அந்த நாட்கள் குறைக்கப்படும். மத்தேயு 24:15–22.

கி.பி. 66 முதல் 70 வரை எருசலேமின் அழிவின் வரலாற்றில் இந்த எச்சரிக்கை எவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதைப் பற்றி சகோதரி வைட் கருத்துரைக்கிறார்; மேலும், ரோமப் படையின் கொடி, அதாவது அதன் இராணுவச் சின்னமே, இன்னும் எருசலேமில் இருந்த கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாக இருந்தது என அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆகவே, “தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் சொல்லிய பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது அந்யமத ரோமாவா, அல்லது மில்லர் தமது வடிவமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தபடி அது பாப்பரசர் ரோமாவா?

ரோமத்தின் இரு வெளிப்பாடுகளையும் (அஞ்ஞான ரோமும் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த போப்பாண்ட ரோமும்) வில்லியம் மில்லர் புரிந்துகொள்ள வழிநடத்தப்பட்டார்; ஆனால், அவர் வாழ்ந்த வரலாற்றுச் சூழ்நிலை அவரை அந்த இரு ராஜ்யங்களையும் ஒரே ராஜ்யமாகக் கருத வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளியது. நிச்சயமாக, அவை ஒரே ராஜ்யமே; ஆனாலும், அவை தொடர்ச்சியாக வரும் இரு ராஜ்யங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. 1798 ஆம் ஆண்டின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு மில்லரை ரோமத்தை முதன்மையாக ஒரே ராஜ்யமாகக் கையாள வேண்டிய கட்டாயத்தில் வைத்தது. 1798 ஆம் ஆண்டில், கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகை சுமார் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் பின்னர் நிகழும் என்று மில்லர் நம்பினார். 1798 இல் போப்பாண்ட ரோமம் கொடிய காயத்தைப் பெற்றிருந்தது என்பதை அவர் நன்றாகவே அறிந்திருந்தார். மில்லருக்குப் போப்பாண்ட ரோமத்திற்குப் பின் வருவதற்கு வேறு எந்த பூமியார்ந்த ராஜ்யங்களும் இல்லை; ஏனெனில் கிறிஸ்து விரைவில் திரும்பி வரவிருந்தார்.

மில்லர் இருந்த வரலாற்றுச் சூழலில், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள சிலை நான்கு பூமியரசுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்; ஏனெனில் தானியேல் அவ்வாறே சாட்சியமளித்தார்.

> நான்காம் இராஜ்யம் இரும்பைப் போல வல்லமையாயிருக்கும்; ஏனெனில் இரும்பு எல்லாவற்றையும் நொறுக்கி அடக்குகிறது; எல்லாவற்றையும் நொறுக்கும் இரும்பைப் போல, அதுவும் நொறுக்கி சிதைக்கும். நீ பாதங்களையும் விரல்களையும் ஒரு பங்கு குயவரின் களிமண்ணாகவும், ஒரு பங்கு இரும்பாகவும் கண்டதினால், அந்த இராஜ்யம் பிளவுபட்டிருக்கும்; ஆயினும், சேற்றுக் களிமண்ணோடே இரும்பு கலந்திருந்ததை நீ கண்டபடியால், அதில் இரும்பின் வல்லமையில் ஒரு பங்கு இருக்கும். தானியேல் 2:40, 41.

நான்கு ராஜ்யங்களே உள்ளன என்றும், நான்காவது மற்றும் இறுதியான ராஜ்யம் ரோம் என்றும் மில்லர் புரிந்துகொண்டார்; அது வரலாற்றின்படி அந்நியாராதனைச் சார்ந்த ரோம் பிறகு பாப்பரசராட்சி ரோம் எனத் தொடர்ந்தது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். தானியேலின் வார்த்தையோடு ஒத்துப்போகும்விதமாக, மில்லருக்குப் நான்காவது ராஜ்யம் “பிரிக்கப்பட்டது”; ஆனால் மில்லரின் பார்வையில், அந்தப் பிரிவு ரோம் ராஜ்யத்தின் நேர்மையான மற்றும் ஆவிக்குரிய அம்சங்களுக்கிடையேயான வேறுபாட்டையே மட்டும் குறித்தது. அவர் சரியாக இருந்தார்; ஆனால் அவருடைய புரிதல் வரம்புடையதாக இருந்தது.

பவுல் அடையாளப்படுத்தும்படி எழுப்பப்பட்ட அந்தப் பிரிவின் அடிப்படையிலேயே புறஜாதி ரோமும் பாப்பரசர் ரோமும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை மில்லர் காணவில்லை. சிலுவையின் காலக்கட்டத்தில் அச்சரீரமானது ஆவிக்குரியதிற்குள் மாறிச் செல்ல வேண்டியது என்பதைப் பவுலும் (யோவான் ஸ்நானകനும்) அடையாளப்படுத்தினர். அந்தப் புரிதல் இல்லாததால், ரோம் என்பது அடிப்படையில் இரண்டு கட்டங்களைக் கொண்ட ஒரே ராஜ்யம் என்று மில்லர் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. நிச்சயமாக, அவர் சரியாகவே இருந்தார் (ஆனால் வரையறுக்கப்பட்ட அளவில்). ஆவிக்குரிய ரோம், அச்சரீரமான பாபிலோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது என்பதை அவர் காண முடியவில்லை; ஏனெனில் ஆவிக்குரிய ரோம் (பாப்பரசாட்சி) ஆவிக்குரிய பாபிலோனுமாகும்.

தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள நான்கு ராஜ்யங்களில் முதலாவதாகிய நேரடியான பாபிலோன், நான்காவது ராஜ்யத்திற்கான மாதிரியாக இருந்திருக்கும்; ஏனெனில் முதலாவது எப்போதும் கடைசியை முன்னுருவாகக் காட்டுகிறது. புறமத ரோம் பாபிலோனால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது; ஆனால் புறமத ரோமும் பாபிலோனும் இரண்டும் ஆவிக்குரிய ரோமைக் (பாப்பரசாட்சியை) முன்னுருவாகக் காட்டின. ஆகையால் பாப்பரசாட்சி ஐந்தாவது ராஜ்யமாக இருந்தது, மேலும் அது பாபிலோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. இதுவே, சகோதரி வைட், நேரடியான இஸ்ரவேல் பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பட்டதையும், ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல் ஆவிக்குரிய பாபிலோனில் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பட்டதையும் ஒப்பிடுவதற்கான அடிப்படை காரணமாகும்.

> “இந்த நீண்டகால இடையறாத துன்புறுத்தலின் காலப்பகுதியில், பூமியிலுள்ள தேவனுடைய சபை சிறைப்பிடிப்பில் இருந்தது என்பது, சிறைவேளையின் காலத்தில் பாபிலோனில் சிறைப்பட்டிருந்த இஸ்ரவேல் புத்திரர் இருந்ததுபோலவே நிச்சயமானதாக இருந்தது.” Prophets and Kings, 714.

ஆகையால், குறிப்பாக புறமத ரோமத்தை அடையாளப்படுத்திய தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றங்களை பாப்பரச ரோமத்துடன் மாற்றிப் பயன்படுத்துவதில் மில்லருக்குச் சிரமமொன்றும் இல்லை. நாம் தொடர்ந்து செல்லும்போது இதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளை வழங்குவோம்; ஆனால் புறமத ரோமமும் பாப்பரச ரோமமும் ஒரே இராஜ்யமாக மில்லர் கருதினார் என்பதை நாம் உணர்ந்தால், “தீர்க்கதரிசியான தானியேல் சொல்லிய பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது புறமத ரோமத்தின் நிறைவேற்றமாக இயேசு குறிப்பிட்டிருந்தபோதிலும், தானியேல் புத்தகத்தில் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்ற வெளிப்பாடு பாப்பரச ரோமத்தின் ஒரு குறியீடாக இருப்பதை மில்லர் எவ்வாறு எந்தச் சிரமமும் இன்றிப் புரிந்துகொண்டார் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். பாழாக்கும் மூன்று அதிகாரங்களையும் மில்லர் காண முடியவில்லை; இந்தக் காரணத்தினால், அவருடைய தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது, எனினும் துல்லியமானதாக இருந்தது.

ஆனால், கி.பி. 66 ஆம் ஆண்டின் வரலாற்று நிறைவேற்றத்தில், கிறிஸ்துவின் முன்னறிவிப்பின்படி புறஜாதிய ரோம் தமது கொடிகளை ஆலயத்தின் பரிசுத்தப் பகுதிகளில் நிறுத்தியபோது தோன்றும் அந்த வேறுபாட்டை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்? “தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் சொல்லிய பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது புறஜாதிய ரோமின் சின்னமா, அல்லது பாப்பரசு ரோமின் சின்னமா? இரண்டு பாழாக்கும் அதிகாரங்களுக்குப் பதிலாக மூன்றை நீங்கள் உணரும்போது, அந்த சிக்கலுக்கான பதில் மிகவும் எளிமையானதாகிறது. எருசலேமின் அழிவைப் பற்றிய கிறிஸ்துவின் முன்னறிவிப்பின் நிறைவேற்றம் குறித்து சகோதரி ஒய்ட் வழங்கிய விளக்கத்திலிருந்து நாம் தொடங்க வேண்டும்.

> யூதர்கள் கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறையச் செய்ததிலேயே எருசலேமின் அழிவு உட்பொதிந்திருந்தது. கல்வாரியில் சிந்தப்பட்ட இரத்தமே, இவ்வுலகத்திற்கும் வரவிருக்கும் உலகத்திற்கும் அவர்களை நாசத்திற்குள் மூழ்கடித்த பாரமாக இருந்தது. அதுபோலவே, தேவனுடைய கிருபையை நிராகரிப்போர்மேல் நியாயத்தீர்ப்பு விழும் அந்த மகத்தான இறுதி நாளிலும் இருக்கும். அவர்களுக்கு இடறலின் கன்மலையாக இருந்த கிறிஸ்து, அப்போது அவர்களுக்குப் பழிவாங்கும் மலையாகத் தோன்றுவார். நீதிமான்களுக்கு ஜீவனாயிருக்கிற அவருடைய முகக்காந்தியின் மகிமை, துன்மார்க்கருக்கோ சுட்டெரிக்கும் அக்கினியாக இருக்கும். நிராகரிக்கப்பட்ட அன்பினாலும், இகழப்பட்ட கிருபையினாலும், பாவி அழிக்கப்படுவான்.

> “பல உவமைகளாலும் மீண்டும் மீண்டும் அளிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கைகளாலும், தேவனுடைய குமாரனை நிராகரிப்பதன் விளைவு யூதர்களுக்கு என்னவாக இருக்கும் என்பதை இயேசு வெளிப்படுத்தினார். இந்த வார்த்தைகளில், தம்மைத் தங்கள் மீட்பராக ஏற்க மறுக்கும் எல்லாக் காலங்களிலுமுள்ள அனைவரிடமும் அவர் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு எச்சரிக்கையும் அவர்களுக்கே உரியது. அசுத்தப்படுத்தப்பட்ட ஆலயம், கீழ்ப்படியாத குமாரன், பொய்யான திராட்சத்தோட்டக்காரர், இகழ்ச்சியுள்ள கட்டிடக்காரர்—இவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பாவியின் அனுபவத்தில் ஒத்த நிகழ்வு உண்டு. அவன் மனந்திரும்பாவிட்டால், அவர்கள் முன்காட்டிய நியாயத்தீர்ப்பு அவனுடையதாகும்.” The Desire of Ages, 600.

பவுல் எழுத்தார்த்தத்திலிருந்து ஆவிக்குரியதற்கான மாற்றத்தை அடையாளப்படுத்தியபோது, அது சிலுவையின் காலப்பகுதியில் நிகழ்ந்தது என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; மேலும், எருசலேமின் அழிவு சிலுவையுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். முதலில் எழுத்தார்த்தமான பாபிலோனால் நிகழ்த்தப்பட்ட எழுத்தார்த்தமான எருசலேமின் அழிவு, இறுதியாக எழுத்தார்த்தமான ரோமால் நிகழ்த்தப்பட்டது; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்துடன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பாபிலோனின் புறஜாதி வல்லமையால் தொடங்கிய பரிசுத்தஸ்தலத்தினதும் சேனையினதும் மிதித்தல், ரோமின் புறஜாதி வல்லமையோடு முடிவடைந்தது.

ஆவிக்குரிய எருசலேமின் ஆவிக்குரிய மிதித்தழித்தல் பாப்பரசர் ரோமினால் நிறைவேற்றப்பட்டது; மேலும் அந்த மிதித்தழித்தலின் இரு காலப்பகுதிகளும் (உண்மையானதும் ஆவிக்குரியதுமானதும்), தேவனுடைய ஜனங்களை மூன்றாவது பாழாக்கும் வல்லமையால் மிதித்தழிக்கப்படுதலை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன; ரோமின் அடிப்படையில் அதற்கு நவீன ரோம் என்று பெயரிடப்படுகிறது.

தேவனுடைய ஜனங்களைத் துன்புறுத்தும் பாழாக்கும் மூன்று அதிகாரங்கள் உள்ளன. புறமதத்தின் வல்லரசான வல்லநாகம், அதனைத் தொடர்ந்து கத்தோலிக்கத்தின் கடல் மிருகம், அதற்குப் பின்பு ஐக்கிய அமெரிக்காவின் பூமி மிருகம் (பொய்தீர்க்கதரிசி) வருகின்றன. புறமதம், நேரடி இஸ்ரவேலை மிதித்தழித்த பல்வேறு புறமத அதிகாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. பின்னர், 538 முதல் 1798 வரை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் பாப்பரசாட்சி ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலை மிதித்தழித்தது. வல்லநாகம், மிருகம், பொய்தீர்க்கதரிசி ஆகியவற்றின் மும்மடங்கான ஐக்கியம் நவீன ரோம் ஆகும்; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் “மணி”யிலும் தேவனுடைய ஜனங்களை மிதித்தழிக்கிறது. வல்லநாகம், மிருகம், பொய்தீர்க்கதரிசி என்னும் இம்மூன்று பாழாக்கும் அதிகாரங்கள் புறமத ரோம், பாப்பரச ரோம், நவீன ரோம் என்றும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

வெளிப்படுத்தல் பதினேழின் அடிப்படையில், புறமதம் முதல் நான்கு ராஜாக்களாகும்; ஐந்தாம் ராஜா பாப்புத் தலைமையாகும்; ஆறாம், ஏழாம், எட்டாம் ராஜாக்கள் நவீன ரோமாவின் மும்மடங்கு ஐக்கியமாகும்.

> மேலும் ஏழு ராஜாக்கள் உள்ளனர்: அவர்களில் ஐவர் வீழ்ந்துபோயினர்; ஒருவன் இருக்கிறான்; இன்னொருவன் இன்னும் வரவில்லை; அவன் வரும்போது, அவன் சிறிது காலம் நிலைத்திருக்க வேண்டும். இருந்தும் இப்போது இல்லாத மிருகம்—அவனே எட்டாவான்; அவன் அந்த ஏழினின்றும் உண்டானவன்; அவன் நாசத்திற்குள் செல்கிறான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:10, 11.

தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் அடிப்படையில், புறமதம் என்பது நேரடி பாபிலோனிலிருந்து நேரடி ரோம்வரை உள்ள நான்கு இராச்சியங்களும் ஆகும். ஆவிக்குரிய பாபிலோன் என்பது பாப்பரசாட்சி (பொன்னான தலை) ஆகும்; மேலும், நாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ஐக்கியம் (நவீன ரோம்), ஆவிக்குரிய மேதிய-பாரசீகம், ஆவிக்குரிய கிரேக்கம், மற்றும் ஆவிக்குரிய ரோம் (அதன் கொடிய காயம் குணமாகிறது) ஆகியவற்றின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

இயேசு “தீர்க்கதரிசியான தானியேல் சொன்ன பாழாக்குகிற அருவருப்பை” குறிப்பிட்டபோது, கிறிஸ்தவர்கள் அந்த மூன்று ரோமங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு குறிப்பிட்ட “அடையாளத்தை” அவர் சுட்டிக்காட்டினார். புறமத ரோம், பாப்பரசராட்சி ரோம், மற்றும் நவீன ரோம்—இவை அனைத்தும் தேவனுடைய மக்களைத் துன்புறுத்துகின்றன. அந்தத் துன்புறுத்தல் தீர்க்கதரிசனத்தில் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழிப்பதாகக் குறிக்கப்படுகிறது. இந்த மூன்று துன்புறுத்தல் காலங்களிலும் ஒவ்வொன்றிற்கும், அந்தத் துன்புறுத்தல் நெருங்கிவருவதைப் பற்றிய ஒரு எச்சரிக்கையை இயேசு அளித்தார். ரோமின் அதிகாரத்தின் “அடையாளம்” பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் வைக்கப்பட்டபோது, எருசலேமையிலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. இயேசு தானியேலின் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்ற சொல்லாட்சியை ஒரு பூமியிலுள்ள அதிகாரத்தின் அடையாளமாகப் பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக, கிறிஸ்தவர்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய அந்த அடையாளத்தின் குறியீடாகவே பயன்படுத்தினார்.

> “விசுவாசத் துறந்த இஸ்ரவேலின் மேல் விழவிருந்த நியாயத்தீர்ப்புகளையும், குறிப்பாக மேசியாவை அவர்கள் நிராகரித்ததற்கும் சிலுவையில் அறையச் செய்ததற்கும் அவர்கள்மேல் வரவிருந்த நீதியான பழிவாங்குதலையும், இயேசு கேட்டு நின்றிருந்த சீஷர்களுக்கு அறிவித்தார். அந்த பயங்கர உச்சநிலைக்கு முன்பாகத் தவறாத அடையாளங்கள் தோன்றும். அஞ்சத்தக்க அந்த நேரம் திடீரெனவும் விரைவாகவும் வந்து சேரும். ஆகையால் இரட்சகர் தம்மைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கு எச்சரித்தார்: ‘ஆகையால் தீர்க்கதரிசியான தானியேல் சொல்லிய பாழாக்குகிற அருவருப்பு பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்பதைக் நீங்கள் காணும்போது, (வாசிக்கிறவன் உணரக்கடவன்:) அப்பொழுது யூதேயாவில் இருக்கிறவர்கள் மலைகளுக்கு ஓடிப்போகக்கடவர்கள்.’ மத்தேயு 24:15, 16; லூக்கா 21:20, 21. நகரச் சுவர்களுக்கு வெளியில் சில பர்லாங்குகள் வரை விரிந்திருந்த அந்தப் பரிசுத்த நிலப்பரப்பில் ரோமரின் விக்கிரகாராதனைக்குரிய கொடிகள் நிறுவப்படும்போது, அப்பொழுது கிறிஸ்துவின் பின்பற்றிகள் தப்பிச் செல்வதிலே தங்களுடைய பாதுகாப்பை நாடவேண்டியிருந்தது. அந்த எச்சரிக்கை அடையாளம் காணப்பட்டவுடன், தப்பிக்க விரும்புகிறவர்கள் எந்தத் தாமதமும் செய்யக்கூடாது. யூதேயா தேசம் முழுவதிலும், எருசலேமிலேயே கூட, தப்பிச் செல்லும் சைகைக்குத் தாமதமின்றிக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். மாடிமேல் தற்செயலாக இருந்தவன், மிகவும் மதிப்புடைய தன் பொக்கிஷங்களை எடுத்துக்காப்பாற்றுவதற்குக் கூட, தன் வீட்டிற்குள் இறங்கக்கூடாது. வயல்களிலோ திராட்சைத்தோட்டங்களிலோ வேலைசெய்கிறவர்கள், பகலின் வெப்பத்தில் உழைக்கும் போது கழற்றிவைத்திருந்த மேலுடையை எடுத்துக்கொள்ளத் திரும்புவதற்காக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. பொது அழிவில் சிக்கிக்கொள்ளாதபடிக்கு, அவர்கள் ஒரு கணம்கூட தயங்கக்கூடாது.” The Great Controversy, 25.

அந்தப் பகுதியில் சகோதரி வைட், “பாழாக்கும் அருவருப்பு” என்பதை, அவர்கள் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் “நிறுத்திய” ரோமரின் “விக்கிரகமயமான கொடிகளால்” சித்தரிக்கப்பட்ட, “தவறாக அறியமுடியாத அடையாளம்” எனக் குறிப்பதாக அடையாளப்படுத்துகிறார். இயேசு “பாழாக்கும் அருவருப்பு” என்பதைக் புறமத ரோம் அல்லது பாப்பரசர் ஆட்சி ரோம் ஆகியவற்றின் அதிகாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக அல்ல, ஒரு “அடையாளமாக” பயன்படுத்தினார். அந்த “அடையாளம்” ஆலயத்தின் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிறுத்தப்பட்டபோது, கிறிஸ்தவர்கள் “பொதுவான அழிவில் சிக்கிக்கொள்ளாதபடிக்கு” எருசலேமிலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டும். அதே பகுதியில் பின்னரும் சகோதரி வைட் மேலும் சென்று, அந்த அழிவை அடையாளப்படுத்திய கிறிஸ்துவின் தீர்க்கதரிசனம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நிறைவேற்றங்களை உடையதாக இருந்தது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

> எருசலேமின் மேல் நியாயத்தீர்ப்புகள் வருவதைப் பற்றிய இரட்சகரின் தீர்க்கதரிசனம், இன்னும் ஒரு நிறைவேற்றத்தை அடைய உள்ளது; அதில், அந்தப் பயங்கரமான பாழாக்கம் மங்கலான ஒரு நிழலாக மட்டுமே இருந்தது. தேவனுடைய இரக்கத்தை நிராகரித்து, அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மிதித்தொழித்த உலகத்தின் அழிவை, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்த நகரத்தின் விதியில் நாம் காணக்கூடும். தன் நீண்டகால குற்ற நூற்றாண்டுகளின் போது பூமி கண்ட மனிதத் துயரத்தின் பதிவுகள் இருண்மையானவை. அவற்றைத் தியானிக்கையில் இருதயம் வாடுகிறது, மனமும் தளர்கிறது. பரலோகத்தின் அதிகாரத்தை நிராகரித்ததின் விளைவுகள் பயங்கரமானவையாக இருந்துள்ளன. ஆனால் எதிர்கால வெளிப்பாடுகளில் அதிலும் அதிக இருள்மிக்க ஒரு காட்சி முன்வைக்கப்படுகிறது. கடந்தகாலத்தின் பதிவுகள்—கலகங்கள், மோதல்கள், புரட்சிகள் ஆகியவற்றின் நீண்ட அணிவகுப்பு, ‘யுத்தவீரனுடைய போராயுதங்களும் … கலக்கமுள்ள சத்தத்தோடும், இரத்தத்தில் புரண்ட உடைகளோடும்’ (ஏசாயா 9:5)—தேவனுடைய தடைசெய்யும் ஆவி துன்மார்க்கரிடமிருந்து முற்றிலும் விலக்கப்பட்டு, மனித உணர்ச்சியின் வெடிப்பையும் சாத்தானுடைய கோபத்தையும் இனி அடக்காமல் இருக்கும் அந்த நாளின் பயங்கரங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, இவை என்னவாகும்? அப்பொழுது உலகம், இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாதபடி, சாத்தானுடைய ஆட்சியின் விளைவுகளைப் பாரும்.

> “ஆனால் அந்த நாளில், எருசலேமின் அழிவின் காலத்தில் இருந்ததுபோல, ஜீவனுள்ளோரிடத்தில் எழுதப்பட்டவர்களாய் காணப்படுகிற ஒவ்வொருவரும், தேவனுடைய ஜனங்கள் விடுவிக்கப்படுவார்கள். ஏசாயா 4:3. கிறிஸ்து தமது உண்மையுள்ளவர்களைத் தம்மிடத்தில் சேர்த்துக்கொள்ள இரண்டாம் முறை வருவார் என்று அறிவித்திருக்கிறார்: ‘அப்பொழுது பூமியிலுள்ள சகல கோத்திரத்தாரும் புலம்புவார்கள்; மனுஷகுமாரன் வல்லமையுடனும் மிகுந்த மகிமையுடனும் வானத்தின் மேகங்களின்மேல் வருவதைக் காண்பார்கள். அவர் தமது தூதர்களை எக்காளத்தின் மகத்தான ஒலியோடு அனுப்புவார்; அவர்கள் வானத்தின் ஒரு கோடியிலிருந்து மறுகோடி வரைக்கும் நான்கு திசைகளிலிருந்தும் அவருடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுவார்கள்.’ மத்தேயு 24:30, 31. அப்பொழுது சுவிசேஷத்துக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்கள் அவருடைய வாயின் ஆவியினால் அழிக்கப்பட்டு, அவருடைய வருகையின் பிரகாசத்தினால் நாசமாக்கப்படுவார்கள். 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:8. பண்டைய இஸ்ரவேலைப்போலத் துன்மார்க்கர் தங்களைத்தாங்களே அழித்துக்கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் அக்கிரமத்தினாலே விழுகிறார்கள். பாவமயமான வாழ்க்கையினால், அவர்கள் தங்களை தேவனோடு இசைவு இல்லாதவர்களாக இவ்வளவு தூரம் நிறுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்களுடைய இயல்புகள் தீமையினால் இவ்வளவு சீர்கெட்டுப்போயிருக்கின்றன; ஆகையால் அவருடைய மகிமையின் வெளிப்பாடு அவர்களுக்கு அழித்தொழிக்கும் அக்கினியாகிறது.”

> “கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளில் அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பாடத்தை மனிதர்கள் அலட்சியம் செய்யாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருப்பார்களாக. எருசலேமின் அழிவைப் பற்றி அவர் தமது சீஷர்களுக்கு எச்சரித்து, நெருங்கிவரும் நாசத்தின் ஒரு அடையாளத்தை அவர்களுக்கு அளித்து, அவர்கள் தப்பிச் செல்லும்படி செய்ததுபோலவே, இறுதியான அழிவின் நாளைப்பற்றியும் அவர் உலகத்துக்கு எச்சரித்து, அதன் அணுகுதலின் அறிகுறிகளையும் அவர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார்; வரப்போகிற கோபத்திலிருந்து விரும்புகிற யாவரும் தப்பியோடும்படியாக. இயேசு அறிவிக்கிறார்: ‘சூரியனிலும் சந்திரனிலும் நட்சத்திரங்களிலும் அடையாளங்கள் உண்டாகும்; பூமியின்மேல் ஜாதிகளுக்குள் கலக்கம் உண்டாகும்.’ லூக்கா 21:25; மத்தேயு 24:29; மாற்கு 13:24–26; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:12–17. அவருடைய வருகையின் இம்முன்னறிவிப்புகளைப் பார்க்கிறவர்கள், ‘அது சமீபமாய், வாசல்களருகே இருக்கிறது’ என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும். மத்தேயு 24:33. ‘ஆகையால் விழித்திருக்குங்கள்,’ என்பவையே அவருடைய எச்சரிப்புச் சொற்கள். மாற்கு 13:35. எச்சரிப்புக்குச் செவிகொடுப்பவர்கள், அந்த நாள் அவர்களை அறியாமலே வந்தடையும்படி இருளில் விடப்படமாட்டார்கள். ஆனால் கவனமாக விழித்திருக்க விரும்பாதவர்களுக்கு, ‘கர்த்தருடைய நாள் இரவில் திருடன் வருகிறபோல வரும்.’ 1 தெசலோனிக்கேயர் 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

சகோதரி வைட் இந்த வார்த்தைகளை எழுதியபோது, எருசலேமின் அழிவிற்கு இன்னும் எதிர்காலத்தில் ஒரு நிறைவேற்றம் இருக்க வேண்டியிருந்தது. உலகத்தின் முடிவில் நவீன ரோமுக்கு எதிராக நிறைவேற்றப்படும் பழிதீர்க்கும் நியாயத்தீர்ப்பு (அதாவது, வல்லரசு, மிருகம், பொய்தீர்க்கதரிசி) ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் ஆவிக்குரிய பாபிலோன் (பாப்பரசாட்சி) ஏற்கனவே ஒருமுறை, 1798-இல் விழுந்தது. எருசலேமின் அழிவு, விசுவாசத்திலிருந்து விலகிப்போன ஒரு சபையின் மீது தேவன் நிறைவேற்றும் பழிதீர்க்கும் நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது.

கி.பி. 66 முதல் கி.பி. 70 வரை உள்ள மூன்றரை ஆண்டுகளில் எருசலேமின் அழிவு, உலகத்தின் முடிவில் நவீன ரோமத்தின் மீது (அதாவது வலுசர்ப்பம், மிருகம், பொய்தீர்க்கதரிசி) வரப்பண்ணப்படும் தேவனுடைய பதிலடி நியாயத்தீர்ப்பினாலான அழிவிற்கான ஒரு முன்னுருவாக உள்ளது. கி.பி. 66 முதல் கி.பி. 70 வரை புறமதத்தினால் நிறைவேற்றப்பட்ட எருசலேமின் முற்றுகையும் அழிவும் துல்லியமாக மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்தது.

பாப்பரசாட்சியால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஆவிக்குரிய எருசலேமின் முற்றுகையும் அழிவும், கி.பி. 538 முதல் 1798 வரை, தீர்க்கதரிசனக் கணக்கில் மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்தது. அந்த இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகளும், நவீன ரோமினால் உண்டாக்கப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் “மணி”யில் நிகழும் எருசலேமின் முற்றுகையையும் அழிவையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன. தானியேல் புத்தகத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, எருசலேமின் மூன்று அழிவுகளில் கடைசியானது மாற்றியமைக்கப்படுகிறது.

தானியேல் புத்தகம் பாபிலோன் எருசலேமை வென்று அழித்ததிலிருந்து ஆரம்பமாகி, பாபிலோனின் அழிவும் எருசலேமின் வெற்றியும் கொண்டு முடிவடைகிறது. அந்த மூன்று போராட்டங்களிலும், வரவிருந்த யுத்தத்திலிருந்து தப்பிச் செல்லும்படி கிறிஸ்தவர்களுக்கு அறிவுறுத்தும் ஒரு அடையாளம் அளிக்கப்பட்டது. கி.பி. 66-ஆம் ஆண்டில், அது புறமத ரோமாவின் படைகள் தங்களுடைய கொடிகளை (தங்கள் யுத்தக் கொடிகளை) பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் புனித நிலத்தில் நாட்டியபோது நிகழ்ந்தது. கி.பி. 538-ஆம் ஆண்டில், அது “பாவத்தின் மனுஷன்” வெளிப்படுத்தப்பட்டபோது நிகழ்ந்தது; அவன் தேவனுடைய ஆலயத்தில் (அதாவது கிறிஸ்தவச் சபையில்) உட்கார்ந்து, தான் தேவன் என்று தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டான்; அந்த ஆண்டில் ஒர்லியான் பேரவையில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை இயற்றியபோது இது நடைபெற்றது. ஞாயிற்றுக்கிழமை அனுசரிப்பை கட்டாயப்படுத்துதலே கிறிஸ்தவ உலகத்தின் மேல் தங்களுக்கு அதிகாரம் உண்டு என்பதற்கான சான்று என்று பாப்பரசாட்சி தன்னைத் தானே அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், தேவனுடைய வார்த்தையில் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனைக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர் (அதுவும் சரியாகவே), மேலும் கிறிஸ்தவத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமையை ஆராதனையின் நாளாக அவர்கள் நிறுவியதே, அவர்களுடைய புறமதப் பாரம்பரியங்களும் சடங்குகளும் வேதாகமத்தைவிட மேலான அதிகாரம் உடையவை என்பதற்கான சான்றாகும்.

கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில், கிரிஸ்தவர்கள் ரோமச் சபையிலிருந்து பிரிந்து வரவேண்டியிருந்தது; அது உண்மையான கிறிஸ்தவச் சபையாக இல்லாததினாலே மட்டும் அல்ல, தேவனுடைய சபையின் பரிசுத்தமான பரப்பில் போப்பரசரின் அதிகாரத்தின் அடையாளம் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்ததினாலும் கூட ஆகும். தேவனுடைய சபை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் சென்ற காலத்தைத் தொடங்கிய அந்த வரலாற்றிலுள்ள பிரிவு நிகழ்வை சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “ஆனால் ஒளியின் அதிபதிக்கும் இருளின் அதிபதிக்கும் இடையில் எந்த ஐக்கியமும் இல்லை; அவர்களுடைய பின்பற்றிகளுக்கிடையிலும் எந்த ஐக்கியமும் இருக்க முடியாது. புறமதத்திலிருந்து அரைமட்டுமே மனந்திரும்பியவர்களோடு ஒன்றிணைய கிறிஸ்தவர்கள் சம்மதித்தபோது, அவர்கள் சத்தியத்திலிருந்து மேலும் மேலும் விலகிச் செல்லும் ஒரு பாதையில் நுழைந்தார்கள். கிறிஸ்துவின் பின்பற்றிகளில் இவ்வளவு பெரிய எண்ணிக்கையினரை தான் ஏமாற்றுவதில் வெற்றி பெற்றிருந்தான் என்று சாத்தான் களிகூர்ந்தான். பின்னர் அவன் தன் வல்லமையை இவர்கள்மேல் இன்னும் முழுமையாகச் செலுத்தி, தேவனுக்கு உண்மையாயிருந்து வந்தவர்களைத் துன்புறுத்தும்படி அவர்களைத் தூண்டினான். ஒருகாலத்தில் மெய்யான கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் பாதுகாவலர்களாயிருந்தவர்களைவிட, அதற்கு எவ்வாறு எதிர்க்க வேண்டும் என்பதை யாரும் இவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருக்கவில்லை; இவ்வாறான மததுரோகக் கிறிஸ்தவர்கள், தங்களுடைய அரை-புறமதச் சகாக்களோடு ஒன்றிணைந்து, கிறிஸ்துவின் போதனைகளின் மிக அத்தியாவசிய அம்சங்களுக்கே எதிராகத் தங்கள் போராட்டத்தை நடத்தினார்கள்.”

> ஆசாரிய உடைகளால் மறைக்கப்பட்டு சபைக்குள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வஞ்சகங்களுக்கும் அருவருப்புகளுக்கும் எதிராக, விசுவாசமாயிருப்போர் உறுதியாக நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனில் அவர்கள் மிகுந்த துடிப்பான போராட்டத்தில் ஈடுபட வேண்டியிருந்தது. வேதாகமம் விசுவாசத்தின் அளவுகோலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. மதச் சுதந்திரம் குறித்த போதனை மததுரோகமாகக் கூறப்பட்டது; அதை நிலைநிறுத்தியவர்கள் வெறுக்கப்பட்டும் சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டும் இருந்தனர்.

> “நீண்டதும் கடுமையுமான போராட்டத்திற்குப் பின்பு, உண்மையுள்ள சிலர், அந்த விசுவாசதுரோகமான திருச்சபை இன்னும் தன்னைப் பொய்மையிலிருந்தும் விக்கிரகாராதனையிலிருந்தும் விடுவிக்க மறுத்தால், அவளுடனான எல்லா இணைப்பையும் கலைத்துவிட தீர்மானித்தார்கள். தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிவதற்காகப் பிரிவு என்பது முற்றிலும் அவசியமானது என்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். தங்கள் சொந்த ஆத்துமாக்களுக்கு மரணகரமான பிழைகளை அவர்கள் ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ளத் துணியவில்லை; மேலும், தங்கள் பிள்ளைகளினதும் பிள்ளைகளின் பிள்ளைகளினதும் விசுவாசத்தை ஆபத்துக்குள்ளாக்கும் ஒரு முன்மாதிரியை ஏற்படுத்தவும் அவர்கள் விரும்பவில்லை. சமாதானத்தையும் ஐக்கியத்தையும் நிலைநிறுத்துவதற்காக, தேவனிடத்திலுள்ள உண்மைத்தன்மைக்கு ஒத்துப்போகும் எந்த விட்டுக்கொடுப்பையும் செய்ய அவர்கள் ஆயத்தமாக இருந்தார்கள்; ஆனால், கொள்கையைத் தியாகம் செய்வதன் விலைக்குப் பெற்ற சமாதானம் மிக அதிக விலைக்குப் பெறப்பட்டதாகவே இருக்கும் என்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். ஐக்கியம் சத்தியத்தையும் நீதியையும் சமரசப்படுத்துவதன்மூலம் மட்டுமே பெறப்படுமானால், அப்போது வேறுபாடு இருக்கட்டும், போரும் கூட இருக்கட்டும்.” The Great Controversy, 45.

இந்த சிந்தனைகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “நித்தியம் எங்கள் முன் விரிந்திருக்கிறது. திரை உயர்த்தப்பட இருக்கிறது. இவ்வளவு கனமான, பொறுப்புமிக்க நிலையை வகித்திருக்கும் நாம், எங்களைச் சூழ்ந்திருக்கிற ஆத்துமாக்கள் அழிந்துகொண்டிருக்கையில், எங்கள் சுயநலமான சுகவாழ்வு நேசத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதற்கிடையில், நாம் என்ன செய்கிறோம், எதைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறோம்? எங்கள் இருதயங்கள் முற்றிலும் உணர்விழந்தவைகளாகிவிட்டனவோ? மற்றவர்களின் இரட்சிப்பிற்காக நாம் செய்யவேண்டிய ஒரு பணி உண்டு என்பதை நாம் உணரவோ, புரிந்துகொள்ளவோ முடியாதோ? சகோதரரே, கண்கள் இருந்தும் காணாதவர்களும், காதுகள் இருந்தும் கேளாதவர்களும் ஆகிய வகுப்பினரிலேயே நீங்கள் சேர்ந்தவர்களோ? தேவன் தமது சித்தத்தைப் பற்றிய அறிவை உங்களுக்கு அளித்தது வீணாயிற்றோ? அவர் எச்சரிப்பின்மேல் எச்சரிப்பை உங்களுக்குப் அனுப்பியது வீணாயிற்றோ? பூமியின்மேல் வரப்போகிறவற்றைப் பற்றிய நித்திய சத்தியத்தின் அறிவிப்புகளை நீங்கள் நம்புகிறீர்களோ, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் ஜனங்களின்மேல் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களோ, இருந்தபோதிலும் நீங்கள் இன்னும் சுகமாக, சோம்பேறித்தனமாக, கவனக்குறைவாக, இன்பாசை மிகுந்தவர்களாக உட்கார்ந்திருக்க முடியுமோ?”

> “இப்போது தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் அன்புகளை உலகத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தவோ, தங்கள் பொக்கிஷத்தை உலகத்தில் சேர்த்துவைக்கவோ வேண்டிய காலமல்ல. ஆரம்ப சீஷர்களைப் போல, பாழடைந்தும் தனிமையானும் இருக்கும் இடங்களில் அடைக்கலம் தேட நாங்கள் வற்புறுத்தப்பட வேண்டிய காலம் தூரத்தில் இல்லை. ரோமப் படைகள் எருசலேமை முற்றுகையிட்டது யூதேய கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஓடிப்போகும் அறிகுறியாக இருந்ததுபோல, பாப்பரசரின் சப்தத்தை அமல்படுத்தும் உத்தரவில் எங்கள் நாடு அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்வதும் எங்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கும். அப்போது பெரிய நகரங்களை விட்டு வெளியேற வேண்டிய காலமாகும்; அதன் பின் சிறிய நகரங்களையும் விட்டு, மலைகளின் நடுவே ஒதுக்குப்புறமான இடங்களில் அமைந்த தனிமையான இல்லங்களுக்கு செல்லத் தயாராக வேண்டும். இப்போதோ, இங்கே விலையுயர்ந்த வாசஸ்தலங்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, இன்னும் சிறந்த தேசத்திற்கே, அதாவது பரலோக தேசத்திற்கே, நாம் இடம்பெயரத் தயாராகிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். சுயதிருப்திக்காக எங்கள் வசதிகளைச் செலவிடுவதற்குப் பதிலாக, சிக்கனமாக நடத்துவதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தேவனால் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு தாலந்தும் உலகத்திற்கு எச்சரிக்கையை அறிவிப்பதன் மூலம் அவருடைய மகிமைக்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். நகரங்களில் செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு கிரியை தேவன் தமது உடனுழைப்பாளர்களுக்காக வைத்திருக்கிறார். எங்கள் மிஷன்கள் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும்; புதிய மிஷன்கள் ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும். இந்த வேலையை வெற்றிகரமாக முன்னேற்ற சிறிய அளவிலான செலவு போதாது. ஜனங்கள் இக்காலத்திற்குரிய சத்தியங்களை கேட்க அழைக்கப்படத்தக்கவாறு ஆராதனை மண்டபங்கள் தேவைப்படுகின்றன. இத்தகைய நோக்கத்திற்காகவே தேவன் தமது பரிபாலகர்களிடம் முதல்தனத்தை ஒப்படைத்துள்ளார். உங்கள் சொத்து உலகியலான முயற்சிகளில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்காதபடி பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்; அப்படியானால் இந்த வேலைத் தடைப்படும். தேவனுடைய காரியத்திற்கு நன்மை பயக்கும் வகையில் நீங்கள் கையாளக்கூடிய இடத்தில் உங்கள் வசதிகளை வைத்திருங்கள். உங்கள் பொக்கிஷங்களை உங்களுக்குமுன்னே பரலோகத்திற்கு அனுப்பிவையுங்கள்.” Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles