Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-One

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று எண்பத்தொன்று

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

நள்ளிரவு முழக்கமும் ரோமின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கும்: தானியேல் புத்தகத்தில் கடைசி நாட்களை வெளிப்படுத்துதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

April 11, 2024

Formats

PDF
Word

Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் உட்பகுதியில், அந்த அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களோடு அனைத்தும் ஒத்திசைவாக அமைந்துள்ள தீர்க்கதரிசனத்தின் பல வரிகள் உள்ளன. 1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுகாலத்திலிருந்து நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாற்றோடு ஒத்திசைவாக இருக்கும் பகுதியே கடைசி நாட்கள் வரையில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் பகுதியாகும். கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாக முத்திரை நீக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தினத்திற்கு ஒப்பான தானியேலின் இணைப்பாக அது உள்ளது. இரண்டாம் வசனம், கடைசி குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த ஜனாதிபதியான டிரம்பை, கடைசி ஜனாதிபதியை, ஏழிலிருந்து உண்டான எட்டாவதான ஜனாதிபதியை அறிமுகப்படுத்துகிறது; மேலும், 2015 இல் தனது வேட்புமனுவை அறிவித்தபோது உலகமயவாதிகளைத் தூண்டத் தொடங்கிய மிகச் செல்வந்த ஜனாதிபதி அவனே. பத்தாம் வசனம் 1989 ஆம் ஆண்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள் 2014 இல் தொடங்கிய உக்ரைனியப் போரையும், புதினின் வெற்றியையும் அதன் பின்வரும் அவனுடைய வீழ்ச்சியையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.

பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை, நாற்பதாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட மூன்று போர்களில் மூன்றாவது போரைக் விவரிக்கின்றன; அது 1989-ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததினால் தொடங்கி, பின்னர் உக்ரைனியப் போர் இடம்பெற்று, அதனைத் தொடர்ந்து பானியம் யுத்தம் நிகழ்கிறது; இது, உலகளாவிய ஆதிக்கவாதிகளுக்கு எதிராக அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் இருக்கும் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்தாந்து மதத்தின் வெளிப்புறப் போராட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.

விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்தாந்தம் மேலோங்கிச் செல்கிறது; மேலும், மிக விரைவில் அமலாக்கப்படவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நடைமுறைக்கு வரும் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தின் அடுக்குமுறை உறவை அது நிறுவுகிறது. மிருகம் கத்தோலிக்கமதமே; மேலும், அவள் யேசபெல் என்றும் அநேக பிற அடையாளங்களாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிற மூன்று அதிகாரங்களின் தலைவியாக இருக்கிறாள். அவள் மிருகத்தின் மீது ஆட்சி செய்து அதன்மேல் சவாரி செய்கிற வேசியாயிருக்கிறாள்.

The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.

பொய்தீர்க்கதரிசி என்பது ஐக்கிய அமெரிக்காவே; அவள் கணவனாகிய ஆகாபால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறாள்; அவனே திராட்சணின் பத்துமடங்கு இராஜ்யத்தின் தலைவனாக இருக்கிறான். கி.மு. 200-இல் நடைபெற்ற பானியம் யுத்தம், உலகமயமாக்கலும் விசுவாசவிலகிய பிராட்டஸ்டண்டுத்துவமும் இடையிலான வெளிப்புறப் போராட்டத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. உட்புறப் போராட்டம் கி.மு. 167-இல் நிகழ்ந்த கிளர்ச்சியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதனைத் தொடர்ந்து, கி.மு. 164-இல் ஹனுக்காவாக நினைவுகூரப்படும் ஆலயத்தின் மறுபிரதிஷ்டை நிகழ்ந்தது; பின்னர் கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரையிலான ஒரு காலப்பகுதி வந்தது; அது, “உடன்படிக்கை” எனக் குறிக்கப்படும் ஒன்றினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறபடி, சபையும் அரசும் ஒன்றிணையும் கத்தோலிக்கத்தின் உருவத்தை ஐக்கிய அமெரிக்கா நிறுவும் நிலையைக் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.

பதிமூன்றாம் வசனத்தில், உரையா ஸ்மித் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்: ராபியா போருக்குப் பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, தாலமி “அளவுகடந்த இன்பவெறி மற்றும் களங்கமான ஒழுக்கக்கேடு” காரணமாக மரித்தான்; பின்னர், அப்போது நான்கு அல்லது ஐந்து வயதுடைய சிறுவனாக இருந்த அவன் மகன் தாலமி எபிபானேஸ் அவனுக்குப் பின்வந்தான். “அதே காலத்தில், அந்தியோகஸ் தனது ராஜ்யத்தில் ஏற்பட்ட கலகத்தை அடக்கி, கிழக்குப் பகுதிகளை கீழ்ப்படுத்தி நிலைநிறுத்தி, அவற்றைத் தன் கீழ்ப்படிதலுக்குள் கொண்டு வந்திருந்தபடியால், இளம் எபிபானேஸ் எகிப்தின் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தபோது, எந்த முயற்சியிலும் இறங்குவதற்கு அவனுக்கு ஓய்வும் வாய்ப்பும் இருந்தது.” புடினின் குறுகிய கால வெற்றி முடிவுக்கு வந்த பின்பு, எகிப்தின் புதிய பாலக ராஜாவை எதிர்கொள்ள டிரம்ப் ஆயத்தமாக இருப்பார். அதற்கு முன், அவர் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்குள் ஏற்பட்ட “ஒரு கலகத்தை அடக்கியிருப்பார்.”

When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.

டிரம்ப் தேர்ந்தெடுக்கப்படும்போது, 1798 ஆம் ஆண்டின் Alien and Sedition Acts மூலம் முன்னுருவாக்கப்பட்ட சட்டங்களை அவர் அமல்படுத்துவார்; அதனுடன், உள்நாட்டுப் போருக்கான பதிலாக முதல் குடியரசுக் கட்சி ஜனாதிபதி செய்ததுபோல, “habeas corpus” என்பதையும் அவர் இடைநிறுத்துவார். மேலும், Ku Klux Klan-ஐ எதிர்கொண்டபோது ஜனாதிபதி Grant மேற்கொண்ட செயல்கள், இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பானியர்களையும் பிறரையும் சிறையில் அடைத்த F. D. Roosevelt மேற்கொண்ட செயல்கள், மேலும் கடைசி George Bush-ன் Patriot Act ஆகியவற்றினாலும் அவரது செயல்கள் முன்னுருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”

அவன், Seleucus உடன் செய்ததுபோலவே, ஐக்கிய அமெரிக்காவில் எழும் கிளர்ச்சியை அடக்கி, பின்னர் எகிப்தின் “குழந்தை ராஜா”வின்மேல் தன் கண்களைத் திருப்புவான். இவ்வாறு செய்யும்போது, அவன் மக்கெதோனியாவின் Philip உடன் ஒரு கூட்டிணக்கத்தை அமைப்பான்; ஏனெனில் Smith இவ்வாறு பதிவு செய்கிறார்: “அதே சமயத்தில், மக்கெதோனியாவின் ராஜாவாகிய Philip, Antiochus உடன் ஒரு உடன்படிக்கையில் நுழைந்து, Ptolemy-யின் ஆட்சியாதிக்கங்களைத் தங்களுக்குள் பிரித்துக்கொள்ளத் தீர்மானித்தான்; தமக்குத் மிக அருகிலும் மிகவும் உகந்தவுமான பகுதிகளை ஒவ்வொருவரும் எடுத்துக்கொள்ள முனைந்தனர். இதுவே தெற்கின் ராஜாவுக்கு எதிராக எழுந்துவருதல் ஆகும்; தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு போதுமானதாய் இருந்தது; மேலும், எந்தச் சந்தேகமுமின்றி, தீர்க்கதரிசனம் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்த நிகழ்வுகளே அவையே.”

Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”

ரஷ்யாவைச் சமாளிப்பதற்கும், புட்டினின் வீழ்ச்சியால் ஏற்பட்ட பின்விளைவுகளைத் தீர்ப்பதில் உள்ள சிக்கல்களையும் முகங்கொள்வதற்கும், டிரம்ப் நேட்டோவின் நாடுகளுடன் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை) ஒரு உறுதியான கூட்டணியை அமைப்பார். அந்த நேரத்தில், பதினான்காம் வசனத்தின்படியும், ஸ்மித்தின் விளக்கவுரையின்படியும், “ஒரு புதிய வல்லமை அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.” ரோமப் பாப்பரசுத் துறை, நேட்டோவும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் கொண்ட அதிகாரத்திலிருந்து ரஷ்யாவையும் அதனுடன் இணைந்த நாடுகளையும் பாதுகாக்க இடையீடு செய்யும்; அல்லது ஸ்மித்தின் விளக்கவுரை மேற்கோளிடுவது போல, “ரோமா பேசினது; சீிரியாவும் மாசிடோனியாவும் தங்கள் கனவின் தோற்றத்தில் விரைவில் ஒரு மாற்றம் வருவதை கண்டன. எகிப்தின் இளம் ராஜா அந்தியோகும் பிலிப்பும் திட்டமிட்ட அழிவிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, ரோமர் அவனுக்காகத் தலையிட்டனர். இது கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டு, மேலும் சீிரியா மற்றும் எகிப்தின் காரியங்களில் ரோமர் நிகழ்த்திய முதல் முக்கியமான தலையீடுகளில் ஒன்றாக இருந்தது.”

Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.

அப்போது, தீரின் வேசியான ரோம் தன் பாடல்களைப் பாடத் தொடங்கி, பூமியின் ராஜாக்களோடு விபசாரம் செய்யத் தொடங்குகிறது; அந்த ராஜாக்கள் வெறும் இரண்டு வசனங்கள் பின்னர் அவளுக்குப் பூரண கீழ்ப்படிதலுக்குள் வருவதற்கு முன்பாகவே இது நிகழ்கிறது. அதே காலத்தில், பானியம் யுத்தம் நிகழ்ந்தது. கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டு, தீரின் வேசி பாடத் தொடங்கிய ஆண்டைக் குறிக்கிறது; மேலும், பரஸ்பர நலனுக்காக ரஷ்யாவைப் பிரித்துக்கொள்ள அமெரிக்க ஐக்கிய நாடும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் இப்போதுதான் ஒப்புக்கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில், ரஷ்யாவைப் பாதுகாப்பதைக் குறித்து அவள் இவ்வாறு செய்கிறாள். அந்த வேசி அவர்கள் இருவரின்மேலும் மேற்கொள்கிறாள்; ஆனால் பின்னர் பானியத்தின் “யுத்தம்” நடைபெறுகிறது, அதில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு ஐக்கிய நாடுகள் சபையின்மேல் மேற்கொள்கிறது.

Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.

அடையாளார்த்தமாக, முப்பத்துமூன்று ஆண்டுகள் கழித்து மோதேயீனின் கிளர்ச்சி அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஆரம்பமாகிறது. அடையாளார்த்தமாக, அதற்குப் பின் மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, ஹனுக்காவால் சுட்டிக்காட்டப்படும் எனப்படுகிற புரொட்டஸ்டண்டுவாதத்தின் மறுபிரதிஷ்டையும், அரசியலமைப்புச் குடியரசும் நிறுவப்படுகின்றன. அடையாளார்த்தமாக, அதற்குப் பின் மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, யூதர்கள் ரோமருடன் செய்த உடன்படிக்கையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் காலம் ஆரம்பமாகிறது.

The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.

இறுதியான அசைவுகள் வேகமானவையாக இருக்கும்; ஆகையால், வசனங்களில் நாற்பத்தெட்டு ஆண்டுகளால் சித்தரிக்கப்படும் வரலாறு, விரைவாக நிகழும் சம்பவங்களின் தொடரை விவரிக்கிறது. அந்தத் தொடர், தீர்க்கதரிசனம் குறிப்பாக 1989-இல் முடிவுக் காலத்தில் ஆரம்பிக்கிறது என அடையாளப்படுத்தியுள்ளது; அதனைத் தொடர்ந்து, பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் ஆகிய வசனங்களின் இரண்டாம் போர் 2014-இல் வருகிறது; அதன் பின்னர் 2015 வருகிறது, அப்போது டிரம்ப் ஜனாதிபதி பதவிக்கான தனது வேட்புமனுவை அறிவித்தார்; இதன்மூலம் உலகமயமாக்கலைக் கிளர்ச்சியுறச் செய்வதற்கான அவரது தீர்க்கதரிசனப் பணி ஆரம்பமானது. ஏற்கனவே நடைபெற்று வருகின்ற உள்நாட்டுப் போரைக் கட்டுப்படுத்தும் பணியை டிரம்ப் ஆரம்பித்ததும், அவர் ஐக்கிய நாடுகள் சபையுடன் (NATO—மகெதோனியாவின் பிலிப்) ஒரு கூட்டணியை முயற்சிப்பார்; அப்போது ரோம் பாடத் தொடங்கும். இந்த முயற்சிக்கப்பட்ட கூட்டணி, பானியம் போரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இரண்டு சக்திகளுக்கிடையேயான ஆதிக்கப் போராட்டமாக மாறுகிறது.

Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.

ஆகையால், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக நிகழும் இறுதியான விரைவான இயக்கங்கள் ஆரம்பிக்கும் பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் அடையாளக் கல்லாக பானியம் உள்ளது. தீர்க்கதரிசிகள் அனைவரும் தாங்கள் வாழ்ந்த காலத்தைவிட உலகத்தின் முடிவைப்பற்றியே அதிகமாகப் பேசினர்; மேலும், இயேசு எல்லா தீர்க்கதரிசிகளிலும் மிகப்பெரியவராயிருந்தார் என்பது நிச்சயம். சிலுவைக்கு முன்பாகவே—அது பதினாறாம் வசனத்தால் குறிக்கப்படுகிற ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் முன்மாதிரியாகும்—இயேசு தமது சீஷர்களுடன் பானியத்துக்கு ஒரு பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கே அவர் கழித்த காலமும், அங்கே அவர் முன்வைத்த போதனைகளும், விரைவில் வரவிருக்கும் பானியத்தின் யுத்தத்துடன் ஒத்திசைகின்றன. வரலாறு முழுவதும் பானியத்திற்கு பல பெயர்கள் இருந்துள்ளன; கிறிஸ்துவின் காலத்தில் பானியத்தின் பெயர் கெய்சரியா பிலிப்பி ஆகும்.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.

> இயேசுவும் அவருடைய சீஷர்களும் இப்போது கயிசரியா பிலிப்பியைச் சுற்றியிருந்த நகரங்களில் ஒன்றிற்குள் வந்திருந்தனர். அவர்கள் கலிலேயாவின் எல்லைகளைத் தாண்டி, விக்கிரகாராதனை செழித்து நிலவிய ஒரு பிரதேசத்தில் இருந்தனர். இங்கே சீஷர்கள் யூதமதத்தின் கட்டுப்படுத்தும் செல்வாக்கிலிருந்து விலக்கப்பட்டு, புறஜாதியாரின் ஆராதனையுடன் இன்னும் நெருங்கிய தொடர்புக்குள் கொண்டுவரப்பட்டார்கள். அவர்களைச் சுற்றிலும் உலகத்தின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் காணப்பட்ட மூடநம்பிக்கையின் வடிவங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. இவ்விஷயங்களைக் காணும் பார்வை, புறஜாதியாரிடத்திலுள்ள தங்களுடைய பொறுப்பை அவர்கள் உணருமாறு வழிநடத்த வேண்டும் என்று இயேசு விரும்பினார். இந்தப் பிரதேசத்தில் அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில், மக்களுக்கு போதிப்பதிலிருந்து விலகி இருக்கவும், தம்முடைய சீஷர்களுக்கே இன்னும் முழுமையாகத் தம்மை அர்ப்பணிக்கவும் அவர் முயன்றார்.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> “தம்மை எதிர்நோக்கி இருந்த பாடுகளைப் பற்றி அவர்களுக்குச் சொல்ல அவர் இருந்தார். ஆனால் முதலில் அவர் தனியே விலகிச் சென்று, தமது வார்த்தைகளைப் பெறுவதற்கு அவர்களின் இருதயங்கள் ஆயத்தப்படுத்தப்படும்படி ஜெபித்தார். பின்னர் அவர்களோடு சேர்ந்தபோது, தாம் அறிவிக்க விரும்பியதை உடனே தெரிவிக்கவில்லை. அதைச் செய்வதற்கு முன், வரவிருந்த சோதனைக்காக அவர்கள் பலப்படும்படி, தம்மிடத்திலுள்ள தங்கள் விசுவாசத்தை அறிக்கையிட அவர்களுக்கு அவர் ஒரு வாய்ப்பளித்தார். அவர், ‘மனுஷகுமாரனாகிய நான் யார் என்று மனிதர் சொல்லுகிறார்கள்?’ என்று கேட்டார்.”

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.

> துயரமாய், இஸ்ரவேல் தங்கள் மேசியாவை அறிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டது என்பதை சீடர்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு வந்தார்கள். சிலர் உண்மையிலேயே, அவருடைய அதிசயங்களை கண்டபோது, அவரைத் தாவீதின் குமாரன் என்று அறிவித்தார்கள். பெத்சாயிதாவில் உணவளிக்கப்பட்டிருந்த திரளான ஜனங்கள், அவரை இஸ்ரவேலின் ராஜாவாக அறிவிக்க விரும்பினர். அநேகர் அவரை ஒரு தீர்க்கதரிசியாக ஏற்கத் தயாராயிருந்தார்கள்; ஆனால் அவர் மேசியா என்று நம்பவில்லை.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> “இப்போது இயேசு, சீஷர்களையே சார்ந்த இரண்டாவது கேள்வியை முன்வைத்தார்: ‘ஆனால், நான் யார் என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்கள்?’ அதற்கு பேதுரு மறுமொழியாக, ‘நீர் கிறிஸ்து, உயிருள்ள தேவனுடைய குமாரன்’ என்றான்.”

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> “ஆரம்பத்திலிருந்தே, பேதுரு இயேசுவை மேசியாவாக விசுவாசித்திருந்தான். யோவான் ஸ்நானகரின் பிரசங்கத்தினால் மனக்குற்றம் உணரப்பட்டு, கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்த பலரும், யோவான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டபோது, அவன் ஊழியத்தைப் பற்றிச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினர்; மேலும், தாங்கள் இத்தனை காலமாக எதிர்நோக்கியிருந்த மேசியா இயேசுவே என்பதையும் அவர்கள் இப்போது சந்தேகித்தனர். இயேசு தாவீதின் சிங்காசனத்தில் தமது இடத்தை ஏற்கப் போவார் என்று ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த அநேக சீஷர்கள், அவர் அப்படிப்பட்ட எந்த எண்ணமும் இல்லாதவரென்று உணர்ந்தபோது, அவரை விட்டுப் போயினர். ஆனால் பேதுருவும் அவனுடைய தோழர்களும் தங்கள் பற்றுறுதியிலிருந்து விலகவில்லை. நேற்று புகழ்ந்து இன்று குற்றஞ்சாட்டுகிறவர்களின் நிலையற்ற நடத்தை, இரட்சகரின் உண்மையான சீஷனுடைய விசுவாசத்தை அழிக்கவில்லை. பேதுரு, ‘நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய கிறிஸ்து, குமாரன்’ என்று அறிவித்தான். ராஜமரியாதைகள் வந்து தன் ஆண்டவரை மகுடமிடும் வரை அவன் காத்திருக்கவில்லை; மாறாக, அவர் தம்முடைய தாழ்மைப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் இருந்தபோதிலும் அவரை ஏற்றுக்கொண்டான்.”

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> “பேதுரு அந்த பன்னிருவரின் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தான். இருந்தபோதிலும், சீஷர்கள் இன்னும் கிறிஸ்துவின் பணியைப் புரிந்துகொள்வதிலிருந்து வெகுதூரத்தில் இருந்தனர். ஆசாரியரும் ஆட்சியாளரும் காட்டிய எதிர்ப்பும் தவறான பிரதிநிதித்துவமும் அவர்களை கிறிஸ்துவைவிட்டு விலகச்செய்ய இயலாவிட்டாலும், அவை இன்னும் அவர்களுக்கு மிகுந்த குழப்பத்தை உண்டாக்கின. அவர்களுக்கு தங்கள் வழி தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அவர்களின் ஆரம்பப் பயிற்சியின் செல்வாக்கும், ரப்பிகளின் போதனையும், மரபின் வல்லமையும், உண்மையைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வையை இன்னும் மறைத்துக்கொண்டிருந்தன. காலைக்காலமாக இயேசுவிடமிருந்து விலைமதிப்பற்ற ஒளிக்கதிர்கள் அவர்கள்மேல் பிரகாசித்தன; ஆயினும், அவர்கள் அடிக்கடி நிழல்களுக்கிடையில் தடவித் தேடும் மனிதரைப்போல் இருந்தனர். ஆனால் இந்த நாளில், அவர்களின் விசுவாசத்தின் மகத்தான சோதனையை அவர்கள் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதற்கு முன், பரிசுத்த ஆவி வல்லமையுடன் அவர்கள்மேல் தங்கினார். சிறிதுகாலத்திற்கு, ‘காணப்படுகிறவைகளிலிருந்து’ அவர்களின் கண்கள் திருப்பப்பட்டு, ‘காணப்படாதவைகளைக்’ காணும்படியாகின. 2 கொரிந்தியர் 4:18. மனுஷத்துவத்தின் மறைவின் கீழ் அவர்கள் தேவகுமாரனுடைய மகிமையை உணர்ந்தார்கள்.”

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’

> இயேசு பேதுருவுக்குப் பதிலாகச் சொல்லினார்: “சீமோன் பர்-யோனா, நீ பாக்கியவான்; ஏனெனில் மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை, பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவே இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தினார்.”

> “The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

> “பேதுரு அறிக்கையிட்ட அந்தச் சத்தியமே விசுவாசியின் நம்பிக்கையின் அடித்தளமாகும். அதுவே நித்திய ஜீவன் என்று கிறிஸ்து தாமே அறிவித்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த அறிவைப் பெற்றிருப்பது சுயமகிமைப்படுதலுக்கான எந்த ஆதாரமும் அல்ல. அது அவனுடைய சொந்த ஞானத்தினாலோ நற்குணத்தினாலோ பேதுருவுக்கு வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. தெய்வீகத்தைப் பற்றிய அறிவை மனிதன் தன்னாலேயே ஒருபோதும் அடைய முடியாது. ‘அது வானத்தைவிட உயர்ந்தது; நீ என்ன செய்ய முடியும்? அது பாதாளத்தைவிட ஆழ்ந்தது; நீ என்ன அறிய முடியும்?’ யோபு 11:8. ‘கண் காணாததும், செவி கேளாததும், மனித இருதயத்தில் எழாததுமான’ தேவனுடைய ஆழமான காரியங்களை, தத்தெடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட பிள்ளைத்துவத்தின் ஆவியினாலே மட்டுமே நமக்குத் தெரிவிக்க முடியும். ‘தேவன் அவைகளைத் தம்முடைய ஆவியினாலே நமக்கு வெளிப்படுத்தினார்; ஏனெனில் ஆவியானவர் எல்லாவற்றையும், தேவனுடைய ஆழங்களையுங்கூட ஆராய்கிறார்.’ 1 கொரிந்தியர் 2:9, 10. ‘கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறவர்களிடத்தில் கர்த்தருடைய இரகசியம் இருக்கிறது;’ மேலும், பேதுரு கிறிஸ்துவின் மகிமையை உணர்ந்தது, அவன் ‘தேவனால் போதிக்கப்பட்டவன்’ என்பதற்கான சான்றாக இருந்தது. சங்கீதம் 25:14; யோவான் 6:45. ஆஹா, மெய்யாகவே, ‘சீமோன் பார்-யோனா, நீ பாக்கியவான்; ஏனெனில் மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை.’”

> “Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.

> “இயேசு தொடர்ந்து கூறினார்: ‘நானும் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தக் கல்லின்மேல் நான் என் சபையை எழுப்புவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதின்மேல் ஜெயங்கொள்ளாது.’ பேதுரு என்ற சொல் ஒரு கல்லை—உருளும் கல்லை—குறிக்கிறது. சபை நிறுவப்பட்ட அந்தக் கன்மலை பேதுருவல்ல. அவர் சபங்களுடனும் சத்தியங்களுடனும் தம் ஆண்டவரை மறுத்தபோது, பாதாளத்தின் வாசல்கள் அவர்மேல் ஜெயங்கொண்டன. சபை, பாதாளத்தின் வாசல்கள் ஜெயங்கொள்ள முடியாத ஒருவரின்மேல் கட்டப்பட்டது.”

> “Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.

> “இரட்சகரின் வருகைக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, இஸ்ரவேலின் இரட்சிப்பின் கன்மலையை மோசே சுட்டிக்காட்டியிருந்தான். சங்கீதக்காரன் ‘என் பலத்தின் கன்மலை’ என்று பாடியிருந்தான். ஏசாயா, ‘ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் சொல்லுகிறார்: இதோ, நான் சியோனில் அஸ்திவாரமாக ஒரு கல்லை, சோதிக்கப்பட்ட கல்லை, விலையுயர்ந்த மூலைக்கல்லை, உறுதியான அஸ்திவாரமாக வைக்கிறேன்’ என்று எழுதியிருந்தான். உபாகமம் 32:4; சங்கீதம் 62:7; ஏசாயா 28:16. பேதுருவும் தெய்வீகத் தூண்டுதலினால் எழுதியபோது, இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை இயேசுவுக்குப் பொருத்துகிறார். அவர் கூறுகிறார்: ‘கர்த்தர் கிருபையுள்ளவர் என்று நீங்கள் ருசித்திருந்தால், மனிதர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டதாயிருந்தும் தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும் விலையுயர்ந்ததுமான ஜீவக்கல்லாகிய அவரிடத்தில் வந்து, நீங்களும் ஜீவக்கற்களாயிருந்து ஆவிக்குரிய வீட்டாகக் கட்டப்படுகிறீர்கள்.’ 1 பேதுரு 2:3–5, R. V.”

> “‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.

> “‘போடப்பட்டிருப்பதற்குப் பிறகாக வேறொரு அஸ்திவாரத்தை யாரும் போட முடியாது; அது இயேசு கிறிஸ்துவே.’ 1 கொரிந்தியர் 3:11. ‘இந்தக் கன்மலையின் மேல்,’ என்று இயேசு கூறினார், ‘என் சபையை நான் கட்டுவேன்.’ தேவனின் சந்நிதியிலும், பரலோகத்தின் சகல புத்திசாலி ஜீவராசிகளின் முன்னிலையிலும், காணப்படாத நரகப் படையணியின் முன்னிலையிலும், கிறிஸ்து தமது சபையை ஜீவனுள்ள கன்மலையின் மேல் நிறுவினார். அந்தக் கன்மலை அவரே,—நமக்காக நொறுக்கப்பட்டும் நசுக்கப்பட்டும் இருந்த அவருடைய சொந்த சரீரமே. இந்த அஸ்திவாரத்தின் மேல் கட்டப்பட்ட சபைக்கு விரோதமாக நரகத்தின் வாயில்கள் வெல்லமாட்டா.”

> “How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.

> கிறிஸ்து இந்த வார்த்தைகளைப் பேசியபோது சபை எவ்வளவு பலவீனமாகத் தோன்றியது! அப்போது சிலரே விசுவாசிகளாக இருந்தனர்; அவர்களுக்கு விரோதமாக பிசாசுகளின் சகல வல்லமையும் தீய மனிதர்களின் சக்தியுமெல்லாம் திருப்பிவிடப்படும். ஆனாலும், கிறிஸ்துவின் பின்பற்றிகள் அஞ்ச வேண்டியதில்லை. தங்கள் வலிமையின் கன்மலையின் மேல் கட்டப்பட்டிருந்ததால், அவர்கள் முறியடிக்கப்பட முடியாது.

> “For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.

> “ஆறாயிரம் ஆண்டுகளாக விசுவாசம் கிறிஸ்துவின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. ஆறாயிரம் ஆண்டுகளாக சாத்தானிய கோபத்தின் பெருவெள்ளங்களும் புயல்களும் எங்கள் இரட்சிப்பின் கன்மலையின்மேல் மோதியுள்ளன; ஆயினும் அது அசையாமல் நிலைத்திருக்கிறது.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> “சபையின் விசுவாசத்திற்கு அடித்தளமாகியுள்ள சத்தியத்தைப் பேதுரு வெளிப்படுத்தியிருந்தான்; இப்போது, விசுவாசிகளின் முழு சமுதாயத்தின் பிரதிநிதியாக இயேசு அவனைப் போற்றினார். அவர் கூறினார்: ‘பரலோகராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்; நீ பூமியில் கட்டுவது எதுவாயினும் அது பரலோகத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும்; நீ பூமியில் அவிழ்ப்பது எதுவாயினும் அது பரலோகத்தில் அவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.’”

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.

> “‘பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்கள்’ என்பது கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகள் ஆகும். பரிசுத்த வேதாகமத்தின் எல்லா வார்த்தைகளும் அவருடையவையே; அவை இங்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த வார்த்தைகளுக்கு பரலோகத்தைத் திறக்கவும் மூடவும் வல்லமை உண்டு. மனிதர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்களோ அல்லது நிராகரிக்கப்படுகிறார்களோ என்பதை நிர்ணயிக்கும் நிபந்தனைகளை அவை அறிவிக்கின்றன. ஆகையால், தேவனுடைய வார்த்தையைப் பிரசங்கிக்கிறவர்களின் பணி, சிலருக்கு ஜீவனுக்கேதுவான ஜீவவாசனையாகவும், மற்றவர்களுக்கு மரணத்துக்கேதுவான மரணவாசனையாகவும் இருக்கிறது. அவர்களுடைய ஊழியம் நித்திய விளைவுகளால் பாரமாயுள்ளது.”

> “The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.

> “இரட்சகர் சுவிசேஷப்பணியை தனிப்பட்ட முறையில் பேதுருவிடமே ஒப்படைக்கவில்லை. பின்னர், பேதுருவிடம் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளை மீண்டும் உரைத்தபோது, அவர் அவற்றை நேரடியாகச் சபைக்குப் பயன்படுத்தினார். அதே சாராம்சமுள்ள சொல்லும் விசுவாசிகளின் சமுதாயத்திற்கான பிரதிநிதிகளாகிய பன்னிருவரிடமும் கூறப்பட்டது. இயேசு, மற்றவர்களைவிட உயர்ந்ததாக, சீஷர்களில் ஒருவருக்கே ஏதாவது விசேஷ அதிகாரத்தை ஒப்படைத்திருந்தால், தங்களில் யார் பெரியவன் என்று அவர்கள் இத்தனை அடிக்கடி வாதிட்டுக்கொண்டிருந்ததை நாம் காணமாட்டோம். அவர்கள் தங்கள் ஆண்டவரின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவர் தெரிந்தெடுத்தவனை மதித்திருப்பார்கள்.”

> “Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.

> “அவர்களுக்கு ஒருவரைத் தலைவராக நியமிப்பதற்குப் பதிலாக, கிறிஸ்து சீஷர்களிடம், ‘நீங்கள் ரபி என்று அழைக்கப்படாதிருங்கள்;’ ‘மேலும், நீங்கள் எஜமான்கள் என்று அழைக்கப்படாதிருங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் எஜமானர் ஒருவரே; அவர் கிறிஸ்து’ என்று கூறினார்.” மத்தேயு 23:8, 10.

> “‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.

> “‘ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் தலையாயிருப்பவர் கிறிஸ்து.’ இரட்சகருடைய பாதங்களுக்குக் கீழ் எல்லாவற்றையும் வைத்த தேவன், ‘அவரை எல்லாவற்றின்மேலும் சபைக்குத் தலையாகக் கொடுத்தார்; அந்தச் சபை அவருடைய சரீரமுமாக, எல்லாவற்றையும் எல்லாவற்றிலும் நிரப்புகிறவருடைய நிறைவுமாயிருக்கிறது.’ 1 கொரிந்தியர் 11:3; எபேசியர் 1:22, 23. சபை தன் அஸ்திவாரமாகிய கிறிஸ்துவின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது; அது தன் தலையாகிய கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படியவேண்டும். அது மனுஷன்மேல் சார்ந்திருக்கவோ, மனுஷனால் கட்டுப்படுத்தப்படவோ கூடாது. சபையில் நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு பதவியில் இருப்பது, பிறர் எதை நம்பவேண்டும், என்ன செய்யவேண்டும் என்று கட்டளையிடும் அதிகாரத்தைத் தமக்குக் கொடுக்கிறது என்று அநேகர் உரிமைகோருகின்றனர். இந்த உரிமைக்கோரிக்கையை தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை. இரட்சகர் அறிவிக்கிறார்: ‘நீங்கள் எல்லாரும் சகோதரரே.’ அனைவரும் சோதனைக்குள்ளாகிறார்கள்; அனைவரும் தவறுக்கு உட்படத்தக்கவர்கள். வழிநடத்துதலுக்காக எந்த வரையறுக்கப்பட்ட ஜீவனையும் நாம் சார்ந்திருக்க முடியாது. விசுவாசத்தின் கன்மலை என்பது சபையில் உள்ள கிறிஸ்துவின் ஜீவமுள்ள பிரசன்னமாயிருக்கிறது. இதன்மேல் மிகவும் பலவீனராயினும் சார்ந்திருக்கலாம்; தாங்களே மிகவும் பலமுள்ளவர்கள் என்று நினைப்பவர்கள், கிறிஸ்துவைத் தங்கள் வல்லமையாக்கிக்கொள்ளாவிட்டால், மிகவும் பலவீனர்களாகவே நிரூபிக்கப்படுவார்கள். ‘மனுஷனை நம்பி, மாம்சத்தைத் தன் புயலாக்குகிறவன் சபிக்கப்பட்டவன்.’ கர்த்தர் ‘கன்மலையானவர், அவருடைய கிரியை பூரணமானது.’ ‘அவர்மேல் தங்கள் நம்பிக்கையை வைக்கிற அனைவரும் பாக்கியவான்கள்.’ எரேமியா 17:5; உபாகமம் 32:4; சங்கீதம் 2:12.”

> “After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.

> “பேதுருவின் அறிக்கையின் பின்னர், தாமே கிறிஸ்து என்பதைக் குறித்து எவரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று இயேசு சீஷர்களுக்கு கட்டளையிட்டார். இந்தக் கட்டளை வேதபாரகரும் பரிசேயரும் கொண்டிருந்த உறுதியான எதிர்ப்பினால் வழங்கப்பட்டது. இதை விடவும், மக்களும், சீஷர்கள்கூட, மேசியாவைப் பற்றிக் கொண்டிருந்த கருத்து மிகவும் தவறானதாயிருந்ததால், அவரைப் பற்றி பொதுவாக அறிவித்திருந்தால், அவருடைய குணநலனையோ அவருடைய கிரியையையோ குறித்து அவர்களுக்கு எந்தச் சரியான எண்ணமும் கிடைத்திருக்காது. ஆனால் நாளுக்கு நாள் அவர் தம்மை அவர்களுக்குச் இரட்சகராக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்; இவ்வாறு, மேசியாவாகிய தம்மைப் பற்றிய உண்மையான கருத்தை அவர்களுக்கு அளிக்கவே அவர் விரும்பினார்.”

> “The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.

> “சீஷர்கள் இன்னும் கிறிஸ்து உலகியலான ஒரு இளவரசராக ஆட்சி செய்வார் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர் தம்முடைய நோக்கத்தை இத்தனை காலம் மறைத்திருந்தபோதிலும், அவர் எப்போதும் வறுமையிலும் மறைவான நிலையிலும் இருக்கமாட்டார்; அவர் தமது ராஜ்யத்தை நிறுவும் காலம் நெருங்கியுள்ளது என்று அவர்கள் நம்பினர். ஆசாரியர்களினதும் ரப்பிமார்களினதும் பகைமை ஒருபோதும் வெல்லப்படாது என்பதையும், கிறிஸ்து தமது சொந்த ஜாதியினரால் நிராகரிக்கப்படுவார் என்பதையும், ஏமாற்றுபவராகத் தீர்ப்பளிக்கப்படுவார் என்பதையும், குற்றவாளியாகச் சிலுவையில் அறையப்படுவார் என்பதையும்—இத்தகைய எண்ணம் சீஷர்களின் மனதில் ஒருபோதும் எழவில்லை. ஆனால் இருளின் அதிகாரத்தின் நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது; ஆகையால், தமக்குமுன் இருந்த போராட்டத்தை இயேசு தமது சீஷர்களுக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. அவர் எதிர்நோக்கிய சோதனையை முன்னறிந்ததால் அவர் துயரமடைந்தார்.” The Desire of Ages, 411-415.

Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினாறாம் வசனம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த “நிலநடுக்கத்தின்” நேரத்திற்கு சற்றுமுன், நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரில் ஒருபங்காக இருக்க விரும்பும் விண்ணப்பத்தாரர் தங்கள் நித்திரையிலிருந்து எழுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்களை எழுப்புவது ஒரு தீர்க்கதரிசனச் செய்தியாகும். அந்தச் சமயத்தில் இரு வகுப்புகள் வெளிப்படுகின்றன; பத்து கன்னியரின் உவமையில் சித்தரிக்கப்பட்டதுபோல, ஒரு வகுப்பினரின் பாத்திரங்களில் எண்ணெய் உள்ளது, மற்ற வகுப்பினரிடத்தில் அது இல்லை. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதிமூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக நிகழும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை மட்டும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதல்ல; அவை அந்த “செய்தியையும்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; இது பத்து கன்னியரின் உவமையின் சூழலில், ஞானமுள்ளவர்கள் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறவும், மகா நிலநடுக்கத்தின் நேரத்தில் கொடியாக உயர்த்தப்படவும் பெற்றிருக்கும் “எண்ணெய்” ஆகும். இக்கட்டுரைகள் இப்போது எல்லா கட்டுரைகளின் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியுள்ளன; ஏனெனில் இந்த வசனங்களுக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்தி, இரண்டு பொற்குழாய்கள் வழியாக கீழிறக்கப்படும் அந்த பொன்னான எண்ணெயே ஆகும்.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “சத்தியத்தை அறிவிப்பதாகத் தங்களை ஒப்புக்கொள்ளுகிறவர்கள் சாத்தானுக்குச் சேவை செய்து கொண்டிருக்கும் வரையில், அவனுடைய நரகத்துக்குரிய நிழல் அவர்கள் தேவனையும் பரலோகத்தையும் காணும் பார்வையை மறித்துவிடும். அவர்கள் தங்கள் முதற்ப்ரேமத்தை இழந்தவர்களைப்போல இருப்பார்கள். நித்திய யதார்த்தங்களை அவர்கள் உணர்ந்து காண முடியாது. தேவன் நமக்காக ஆயத்தப்படுத்தியிருப்பது செகரியா 3 மற்றும் 4 ஆம் அதிகாரங்களிலும், 4:12–14-லும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது: ‘அப்பொழுது நான் மறுமுறை பதிலளித்து அவனிடத்தில், இந்த இரண்டு பொற்குழாய்களின் வழியாகத் தங்களிலிருந்தே பொன் எண்ணெயை ஊற்றுகிற இந்த இரண்டு ஒலிவக் கிளைகள் என்ன? என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன் எனக்குப் பதிலளித்து, இவை என்னவென்று உனக்குத் தெரியாதா? என்றான். நான், இல்லை, என் ஆண்டவரே, என்றேன். அப்பொழுது அவன், இவர்கள் பூமியெல்லாமுடைய ஆண்டவரின் சந்நிதியில் நிற்கும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட அந்த இரண்டு பேர் ஆவர், என்றான்.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “கர்த்தர் வளங்களினால் நிறைந்தவராயிருக்கிறார். அவருக்கு வசதிகளில் எந்தக் குறையும் இல்லை. நம்முடைய விசுவாசக்குறைவினாலும், நம்முடைய உலகப்பற்றினாலும், நம்முடைய மலிவான பேச்சினாலும், நம்முடைய உரையாடலில் வெளிப்படும் நம்முடைய அவிசுவாசத்தினாலும், இருண்ட நிழல்கள் நம்மைச் சுற்றி திரளுகின்றன. வார்த்தையிலும் குணத்திலும் கிறிஸ்து முற்றிலும் மனமகிழ்வூட்டுகிறவரும், பதினாயிரங்களில் சிறந்தவருமான ஒருவராக வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை. ஆன்மா தன்னை மாயைக்கே உயர்த்திக்கொள்ளத் திருப்தியடையும் போது, கர்த்தருடைய ஆவி அதற்காக மிகக் குறையே செய்ய முடியும். நம்முடைய குறுகிய பார்வை நிழலைக் காண்கிறது; ஆனால் அதற்கு அப்பாற்பட்ட மகிமையை காண இயலாது. தேவர்கள் நான்கு காற்றுகளையும் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவை கட்டுப்பாட்டை உடைத்து விடுபட்டு, முழு பூமியின் முகப்பின்மேல் பாய்ந்து செல்ல விழையும் கோபமுற்ற குதிரையாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன; அது செல்லும் வழியெல்லாம் அழிவையும் மரணத்தையும் சுமந்துகொண்டு செல்கிறது.”

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “நித்திய உலகின் விளிம்பிலேயே நாம் நித்திரை செய்யவோ? நாம் மந்தராயும், குளிர்ச்சியாயும், உயிரற்றவர்களாயும் இருக்கவோ? ஓ, எங்கள் சபைகளில் தேவனுடைய ஆவியும் சுவாசமும் அவருடைய மக்கள்மேல் ஊதப்பட வேண்டும்; அப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் கால்களில் நின்று உயிரோடிருப்பார்கள். வழி குறுகியதென்றும், வாசல் நெருக்கமானதென்றும் நாம் காண வேண்டியுள்ளது. ஆனால் நாம் அந்த நெருக்கமான வாசலினூடாகச் செல்லும்போது, அதன் விசாலம் எல்லையற்றதாக இருக்கிறது.” Manuscript Releases, தொகுதி 20, 217.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “முழு பூமியின் ஆண்டவரின் அருகில் நிற்கும் அபிஷேகம்பெற்றவர்கள், ஒருகாலத்தில் மூடிக்காக்கும் கேரூபாகிய சாத்தானுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நிலையை உடையவர்களாக இருக்கின்றனர். அவருடைய சிங்காசனத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் பரிசுத்த ஜீவராசிகளினால், ஆண்டவர் பூமியின் குடியிருப்பவர்களுடன் இடையறாத தொடர்பை நிலைநிறுத்துகிறார். பொன்னான எண்ணெய் என்பது, விசுவாசிகளின் விளக்குகள் துடித்தழிந்து அணைந்து போகாமல் இருப்பதற்காக, தேவன் அவற்றிற்கு வழங்கிக்கொண்டிருக்கும் கிருபையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தேவனுடைய ஆவியின் செய்திகளின் மூலம் இந்தப் பரிசுத்த எண்ணெய் வானத்திலிருந்து ஊற்றப்படாதிருந்தால், பொல்லாங்கின் செயலாக்கிகள் மனிதர்கள்மேல் முழுமையான கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றிருப்பார்கள்.”

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> அவர் எங்களுக்கு அனுப்பும் செய்திகளை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது, தேவன் அவமதிக்கப்படுகிறார். இதனால், இருளில் இருப்போருக்கு பகிர்ந்தளிக்கும்படி அவர் எங்கள் ஆத்துமாக்களில் ஊற்ற விரும்பும் பொன்னான எண்ணெயை நாம் நிராகரிக்கிறோம். “இதோ, மணவாளன் வருகிறார்; அவரை எதிர்கொள்ளப் புறப்படுங்கள்” என்ற அழைப்பு வரும் போது, பரிசுத்தமான எண்ணெயைப் பெறாதவர்களும், தங்கள் இருதயங்களில் கிறிஸ்துவின் கிருபையைப் பேணிக்காக்காதவர்களும், மூடக் கன்னியரைப்போல தங்கள் ஆண்டவரை எதிர்கொள்ளத் தயாராயிருக்கவில்லை என்பதை அறிந்துகொள்வார்கள். எண்ணெயைப் பெறுவதற்கான வல்லமை அவர்களுக்குள் அவர்களே கொண்டிருக்கவில்லை; அவர்களுடைய வாழ்க்கைகள் சிதைந்துபோகின்றன. ஆனால் தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியானவர் வேண்டப்படுமானால், மோசே வேண்டியதுபோல், “உம்முடைய மகிமையை எனக்குக் காண்பியும்” என்று நாம் மன்றாடுமானால், தேவனுடைய அன்பு எங்கள் இருதயங்களில் பெருகச் சிந்தப்படும். பொன்னான குழாய்கள் வழியாக அந்தப் பொன்னான எண்ணெய் எங்களுக்குப் பரிமாறப்படும். “பராக்கிரமத்தினாலும் அல்ல, பலத்தினாலும் அல்ல, என்னுடைய ஆவியினாலே ஆகும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” நீதியின் சூரியனின் பிரகாசமான கதிர்களை ஏற்றுக்கொள்வதினால், தேவனுடைய பிள்ளைகள் உலகத்தில் ஒளிகளாகப் பிரகாசிக்கிறார்கள்.” Review and Herald, July 20, 1897.

Back to Articles