Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

யோவேலின் புத்தகமும் லவோதிகேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - இருபத்திஐந்தாம் எண்

Number Twenty-Five

எண் இருபத்தைந்து

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word

The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

யோவேல் புத்தகம், தலைமுறை தோறும் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்த தமது கிளர்ச்சியின் சாட்சியத்தினால், லவோதிக்கேயா செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையின் தலைமைத்துவத்தை எதிர்கொள்கிறது. அந்த நான்கு தலைமுறைகளும் எசேக்கியேல் புத்தகத்தின் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் விளக்கப்படுகின்றன; அங்கே நான்காம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த இருபத்தைந்து பேர் சூரியனை நோக்கி வணங்குகின்றனர். 1888-ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சிக்குப் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, 1901-இல், அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபை திருச்சபையை வழிநடத்த ஒரு குழுவை அமைத்தது.

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

ஆரம்ப கால பொதுமாநாட்டின் நிர்வாகக் குழு 1901 ஆம் ஆண்டின் பொதுமாநாட்டு அமர்வில் நடைபெற்ற பெரிய மறுசீரமைப்பின்போது நிறுவப்பட்டது; அதில் 25 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். இது 1901-க்கு முன்பிருந்த நிர்வாகக் குழுவிலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க விரிவாக்கமாக இருந்தது; அந்தக் குழுவில் வெறும் 13 உறுப்பினர்களே இருந்தனர். ஆண்டுகள் கழியக் கழிய உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது; ஆனாலும் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தோடு அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆரம்பத்தில் 25 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் ஒருவன் தலைவராக இருந்தான்; இது பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருந்த ஒரு ஒழுங்கை ஒத்ததாகும்; அங்கு 24 ஆசாரியரும் ஒரே ஒரு மகா ஆசாரியரும் இருந்தனர்.

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

யூதாஸும் சனெத்ரினும் கிறிஸ்துவின் காலத்தில் கலகத்தின் இரண்டு அடையாளங்களாக இருக்கின்றன. சனெத்ரின், லவோதிக்கேயா நிலைமையிலுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டில் சனெத்ரின் கொண்ட பங்குபற்றுதல், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில் அட்வென்டிஸத்தின் பங்கினை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. சனெத்ரின்—எருசலேமிலிருந்த உன்னத யூத ஆலோசனைக் குழுவாக இருந்து, பிரதான ஆசாரியர்கள், மூப்பர்கள், வேதபாரகர்கள் ஆகியோரால் அமைக்கப்பட்டு, தலைமை ஆசாரியனாகிய கயாபா தலைமையில் இருந்தது—இயேசுவின் மரணத்திற்குக் காரணமான நிகழ்வுகளில் மையப்பங்காற்றியது.

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

கெத்சேமனேவில் இயேசு கைது செய்யப்பட்ட பின்பு (யூதாஸின் துரோகத்தால் திட்டமிட்டு நிகழ்த்தப்பட்டது), அவர் இரவில் காயப்பாவின் வீட்டிலிருந்த சன்ஹெத்ரின் முன்னிலைக்கு கொண்டு வரப்பட்டார். அவரைத் தண்டிக்கச் சாட்சியை அவர்கள் நாடினர்; அவர்மேல் தேவநிந்தனையும் கலகத்தையும் சுமத்தி குற்றஞ்சாட்டிய சாட்சிகளை முன்னிறுத்தினர்.

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

கயாபா இயேசுவை நேரடியாக, அவர் மெசியாவா (அல்லது தேவகுமாரனா) என்று கேட்டபோது, இயேசு அளித்த உறுதிப்படுத்தும் பதிலான, “நீயே சொல்லுகிறாய்” என்பதன் விளைவாக, பிரதான ஆசாரியன், “இது தேவதூஷணம்!” என்று அறிவித்தான். அந்த ஆலோசனைச் சபை, அவர் மரணத்திற்குரியவர் என்று தீர்ப்பளித்தது. ரோம ஆட்சிக்கீழ் மரணதண்டனையை நிறைவேற்றும் அதிகாரம் அவர்களுக்கில்லாததால், ரோமப் பேரரசின் ஆளுநரான பொந்தியு பிலாத்துவிடம், ரோமரால் மரணதண்டனை பெறச் செய்வதற்காக, கலகக்குற்றம் சாட்டி இயேசுவை ஒப்படைத்தார்கள். உண்மையான சிலுவைப்பாடு, பிலாத்துவின் கட்டளையின்படி ரோமப் படைவீரர்களால் நிறைவேற்றப்பட்டது; ஆனால் அது, பிரதான ஆசாரியர்களும் ஒரு கூட்டத்தாரும் (இயேசுவின் மரணத்தையும் பரப்பாஸின் விடுதலையையும் கோரியவர்கள்) ஏற்படுத்திய அழுத்தத்திற்குப் பிலாத்து இடங்கொடுத்த பின்னரே நடந்தது.

> “When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

> “கிறிஸ்து இந்தப் பூமியில் இருந்தபோது, உலகம் பரப்பாவையே விரும்பியது. இன்று உலகமும் சபைகளும் அதே தேர்வையே செய்து வருகின்றன. கிறிஸ்துவின் துரோகம், நிராகரிப்பு, மற்றும் சிலுவைப்படுத்தல் ஆகிய காட்சிகள் மீண்டும் நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளன; மேலும் மிக விரிவான அளவில் மறுபடியும் நிகழ்த்தப்படும். மக்கள் சத்துருவின் பண்புகளால் நிறைந்திருப்பார்கள்; அவர்களிடத்தில் அவனுடைய மயக்கங்கள் மகத்தான வல்லமையைக் கொண்டிருக்கும். ஒளி எந்த அளவுக்கு நிராகரிக்கப்படுகிறதோ, அதே அளவுக்கு தவறான கருத்தும் தவறான புரிதலும் உண்டாகும். கிறிஸ்துவை நிராகரித்து பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் அழிவுக்கே வழிநடத்தும் வஞ்சகத்தின் கீழ் செயல்படுகின்றனர். திரித்துரைத்தலும் பொய்ச் சாட்சியும் வெளிப்படையான கலகமாக வளர்ந்து வரும். கண் தீயதாக இருந்தால், சரீரம் முழுவதும் இருளால் நிறைந்திருக்கும். கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு எந்தத் தலைவரிடத்திற்கும் தங்கள் பாசத்தை அளிக்கிறவர்களோ, அவர்கள் உடல், ஆத்துமா, ஆவி ஆகிய அனைத்திலும் ஒரு மயக்கவசப்படுத்தும் மோகம் அவர்களை ஆட்கொண்டிருப்பதைக் காண்பார்கள்; அதன் அதிகாரத்தின் கீழ் ஆத்துமாக்கள் சத்தியத்தைக் கேட்பதிலிருந்து விலகி, பொய்யை விசுவாசிக்கத் திரும்புகின்றன. அவர்கள் கண்ணியில் சிக்கிக்கொள்ளப்பட்டு பிடிக்கப்படுகின்றனர்; தங்கள் ஒவ்வொரு செயலாலும், ‘பரப்பாவை எங்களுக்கு விடுவித்தருளும்; ஆனால் கிறிஸ்துவைச் சிலுவையில் அறையுங்கள்’ என்று முழங்குகின்றனர்.

> “Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

> “இப்போதுக்கூட இந்தத் தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. சிலுவையில் நிகழ்த்தப்பட்ட காட்சிகள் மறுபடியும் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. சத்தியத்தையும் நீதியையும் விட்டு விலகிப்போன சபைகளில், தேவனுடைய அன்பு ஆத்துமாவில் நிலைத்திருக்கிற ஒரு கோட்பாடாக இல்லாதபோது, மனித இயல்பு என்ன செய்யக்கூடும், என்ன செய்யும் என்பதும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இப்போது நிகழக்கூடிய எதற்கும் நாம் ஆச்சரியப்படத் தேவையில்லை. எந்த விதமான பயங்கர வளர்ச்சிகளையும் நாம் வியந்து போகத் தேவையில்லை. தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைத் தங்கள் அசுத்தமான கால்களால் மிதித்தொழிக்கிறவர்களுக்கு, இயேசுவை இகழ்ந்து காட்டிக்கொடுத்த மனுஷர்களுக்கிருந்த அதே ஆவி இருக்கிறது. மனச்சாட்சியின் எந்தக் குற்ற உணர்வும் இன்றியே, அவர்கள் தங்கள் தந்தையாகிய பிசாசின் கிரியைகளைச் செய்வார்கள். துரோகியான யூதாவின் உதடுகளிலிருந்து வந்த கேள்வியையே அவர்கள் கேட்பார்கள்: நான் இயேசு கிறிஸ்துவை உங்களுக்குக் காட்டிக்கொடுத்தால், நீங்கள் எனக்கு என்ன கொடுப்பீர்கள்? இப்போதுக்கூட கிறிஸ்து, தம்முடைய பரிசுத்தவான்களின் நபரில் காட்டிக்கொடுக்கப்படுகிறார்.” Review and Herald, January 30, 1900.

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

அந்த உரைப்பகுதி உண்மையாகவே தாம் சொல்லுவதையே குறிக்கிறதெனில், “பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்கள், அந்த உரைப்பகுதி போதிப்பதைப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவர்களாக இருப்பார்கள். அந்த மக்கள், சத்தியத்தை நேசிக்காததினால் வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுகிற 2 Thessalonians-இலுள்ள மக்களே ஆவர். பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களைப் பற்றி அவள் இவ்வாறு கூறுகிறாள்: “கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறெந்த தலைவர்மீதும் தங்கள் பாசத்தை வைப்பவர்கள், உடலும், ஆத்துமாவும், ஆவியும் உட்பட, அவ்வளவு மயக்கமூட்டுகிற ஒரு மோஹத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் தங்களை காண்பார்கள்; அதன் வல்லமையின் கீழ் ஆத்துமாக்கள் சத்தியத்தைக் கேட்பதிலிருந்து விலகி, பொய்யை விசுவாசிக்கத் திரும்புகின்றன.” பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள், சிலுவை மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வழிக்குறிக்கு முன்பே சாத்தானின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் உள்ளவர்கள். அந்த நிலையில் அவர்கள் அந்த உரைப்பகுதி போதிப்பதை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆகையால் அவர்கள், “சகோதரி வைட் இந்த வார்த்தைகளை எழுதியபோது இருந்த சூழ்நிலைகள், அக்குறிப்பான வரலாற்றிற்கே உரியவை; இப்போது அல்ல” என்று கூறுவர். ஒருவேளை அவர்கள், “அவள் கிறித்தவத்தை ஒரு பொது அர்த்தத்தில் பற்றிப் பேசுகிறாள்; இது ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளுக்கு நேரடியாகப் பொருந்தாது” என்றும் கூறலாம். அபத்தம்.

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

நிச்சயமாக, சகோதரி வைட் அந்த வார்த்தைகளை எழுதிய காலத்தின் வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகள் உண்மையில் அவருடைய தனிப்பட்ட வரலாற்றின்மீது ஒரு விளக்கவுரையாக இருந்தன; ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் யோவானின் நிகழ்வைப் போலவே, ஒரு தீர்க்கதரிசிக்கு எழுதும்படி கட்டளையிடப்படும்போது, அவர் “நீ கண்டவைகளையும், இப்போது உள்ளவைகளையும், இவற்றுக்குப் பின்பு நிகழப்போகிறவைகளையும்” எழுதும்படி சொல்லப்படுகிறார். ஒரு தீர்க்கதரிசி இப்போது உள்ளவற்றைப் பதிவு செய்யும்போது, அதே சமயத்தில் நிகழப்போகிறவற்றையும் அவர் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

அட்வென்டிசத்தின் தலைமை, எசேக்கியேலின் 25 மனிதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவர்கள், கோரா, தாத்தான் மற்றும் அபீராமுடன் நின்ற 250 மனிதர்களோடும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒப்பிணைக்கப்படுகிறார்கள். அதே அளவு முக்கியத்துவமுடையதாக, 1888-ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியாளர்களும் மின்னியாபொலிஸ் பொதுக் கூட்டமும், கோரா, தாத்தான் மற்றும் அபீராமின் கிளர்ச்சியை மறுமுறைச் செய்பவர்களாகவே சகோதரி வைட்டால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கி, தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளிரச்செய்யும் போது, பிற்கால மழை ஆரம்பமாகிறது என்று சகோதரி வைட் நேரடியாகப் போதிக்கிறார்.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “பிந்தைய மழை தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் பொழியப்படவுள்ளது. வல்லமையுள்ள ஒரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருவான்; அவனுடைய மகிமையினால் பூமி முழுவதும் ஒளியூட்டப்படும்.” Review and Herald, April 21, 1891.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் 1888 ஆம் ஆண்டின் பொதுக் மாநாட்டில் A. T. Jones மற்றும் E. J. Waggoner அவர்களின் செய்திகளுடன் இறங்கி வந்தான் என்று சகோதரி வைட் நேரடியாகப் போதிக்கிறார். அவர் அந்த மாநாட்டில் இருந்தபோது, அங்கிருந்த கிளர்ச்சியால் மிகவும் மனஅழுத்தமடைந்து தன் உடைமைகளைச் சுமந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் செல்லத் தீர்மானித்தார்; ஆனால், அது கோராகின் கிளர்ச்சியின் மறுபடியான நிகழ்வாக இருந்ததால், அவர் அங்கே தங்கி அந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு தூதன் அவரிடம் கூறினான். அது பிற்கால நாட்களுக்கான ஒரு சாட்சியாக இல்லையெனில், அந்தத் தூதன் அதை பதிவு செய்யச் சொல்லியது ஏன்? அது பிற்கால நாட்களுக்கான ஒரு சாட்சியாக இருந்தால், அதற்குப் பிறிதாய் வேறு என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும்? அதாவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது, குறிப்பாக அதற்கு முன்னோடி வரலாற்றில், லவோதிக்கேய நிலைக்குள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபை, சன்ஹெட்ரின் நடந்து சென்ற அடிச்சுவடுகளில் நடக்கும் என்பதல்லாமல் வேறு என்ன அர்த்தம் கொள்ள முடியும்?

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்னர் அவர்களின் செய்தி, “உண்மையிலே விசுவாசத்தினாலான நீதிகரித்தலின் செய்தி,” “லவோதிக்கேயாவின் செய்தி,” “கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி,” மற்றும் “மூன்றாம் தூதனின் செய்தி” எனக் குறிக்கப்பட்டது. கலகக்காரர்கள் அந்தச் செய்தியை எதிர்த்ததோடு, தீர்க்கதரிசன ஆவியின் வழிநடத்துதலையும், அந்தக் கூட்டத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதர்களையும் நிராகரித்தார்கள். மேலும், நியூயார்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு தொடுதலால் இடிக்கப்படும்போது, அப்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1–3 நிறைவேறும் என்றும் சகோதரி வைட் கற்பிக்கிறார். 9/11 முதல், லவோதிக்கேயா செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையின் தலைமையினர், கோராகின் கலகத்தையும், பண்டைய 25 மனிதர்களின் கலகத்தையும், 1888-இல் இருந்த தலைமையின் கலகத்தையும், சிலுவைக்குமுன் காலத்தில் நிகழ்ந்த சனெதிரின் கலகத்தையும் மறுமொழியாகத் தொடர்ந்துவருகின்றனர். அந்த 25 மனிதர்கள், போலியான லேவிய ஆசாரியத்துவத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு அடையாளமாக உள்ளனர்.

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

ஒரு லேவியன் தன் ஊழியத்தைத் தொடங்கும்போது 25 வயதுடையவனாக இருக்க வேண்டியது.

> And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

> கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி உரைத்ததாவது: லேவியருக்குரியது இதுவே: இருபத்தைந்து வயதுமுதல் அதற்கு மேற்பட்டவர்கள் சபைக்கூடாரத்தின் ஊழியத்தைச் செய்ய அதற்குள் பிரவேசிக்கக்கடவர். ஐம்பது வயதிலிருந்து அவர்கள் அந்த ஊழியத்தைச் செய்வதை நிறுத்தி, இனி ஊழியம் செய்யக்கூடாது. ஆனால் அவர்கள் சபைக்கூடாரத்தில் தங்கள் சகோதரருடன் சேர்ந்து காவலைக் காத்து உதவி செய்யவேண்டும்; ஊழியம் செய்யக்கூடாது. இவ்விதமாகவே, அவர்களுடைய காவலைக்குறித்து, லேவியருக்குச் செய்யவேண்டும். எண்கள் 8:23–26.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

ஒரு லேவியன் இருபத்தைந்து வயதில் தன் சேவையை ஆரம்பித்து, ஐம்பது வயது வரையில் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் சேவையாற்றுகிறான். மல்கியா 3-இல் உள்ள உடன்படிக்கையின் தூதன், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று செய்ததுபோலவே, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் லேவியரைச் சுத்திகரித்தும் பரிசுத்தப்படுத்தியும் வருகிறார்.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> இதோ, நான் என் தூதனை அனுப்புவேன்; அவன் எனக்கு முன்பாக வழியை ஆயத்தப்படுத்துவான்; நீங்கள் தேடுகிற ஆண்டவர் திடீரெனத் தமது ஆலயத்திற்குள் வருவார்; நீங்கள் மகிழ்ச்சியாய்க் காண்கிற உடன்படிக்கையின் தூதனும் வருவார்; இதோ, அவர் வருகிறார் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> ஆனால், அவருடைய வருகையின் நாளைச் சகித்திருக்கக் கூடியவர் யார்? அவர் வெளிப்படும்போது நிலைத்துநிற்கக் கூடியவர் யார்? ஏனெனில் அவர் சுத்திகரிப்பவனுடைய அக்கினியைப் போலவும், வஸ்திரங்களை வெளுப்புகிறவர்களின் சோப்பைப் போலவும் இருக்கிறார். அவர் வெள்ளியைச் சுத்திகரித்து பரிசுத்தப்படுத்துகிறவரைப் போல அமர்ந்து, லேவியின் குமாரரைச் சுத்திகரித்து, பொன்னையும் வெள்ளியையும் போல அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்துவார்; அப்பொழுது அவர்கள் கர்த்தருக்குச் நீதியோடு காணிக்கையைச் செலுத்துவார்கள். அப்பொழுது யூதாவினதும் எருசலேமினதும் காணிக்கை, பண்டைய நாட்களில் இருந்ததுபோலும், முன்பிருந்த ஆண்டுகளில் இருந்ததுபோலும், கர்த்தருக்குப் பிரியமானதாக இருக்கும். மல்கியா 3:1–4.

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

“25” என்ற எண் ஒரு குறியீடாக, உண்மையுள்ள ஒரு லேவியனை மட்டும் அல்ல, கள்ளமான ஒரு லேவியனையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆகையால் “25” என்ற எண் ஒரு குறியீடாக, அவர்கள் ஞானமுள்ளவும் மூடமுள்ளவும் கன்னியராயிருந்தாலும், ஆடுகளும் வெள்ளாடுகளுமாயிருந்தாலும், கோதுமையும் களைகளுமாயிருந்தாலும், ஆராதிப்போரின் இரு வகுப்புகள் பிரிக்கப்படுவதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இருபத்தைந்து என்ற எண் ஒரு லேவியனின் குறியீடாக மட்டுமல்ல, அதே அளவு முக்கியமாக அது லேவியர்களின் பிரிவினை (சுத்திகரிப்பை) குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகவும் உள்ளது. அந்தப் பிரிவு ஞாயிறு சட்டத்தின் போது நிகழ்கிறது; அது தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் முதன்மையான பொருள்களில் ஒன்றாகும். மத்தேயு அதிகாரம் இருபத்தைந்து, மத்தேயு இருபத்துநான்கில் உலக முடிவைப் பற்றிய இயேசுவின் தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடர்ச்சியாக இருப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

> And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

> இயேசு வெளியே புறப்பட்டு ஆலயத்திலிருந்து சென்றார்; அப்போது அவருடைய சீஷர்கள் ஆலயத்தின் கட்டிடங்களைக் அவருக்குக் காட்டும்படி அவரிடம் வந்தார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “இவையெல்லாவற்றையும் நீங்கள் காண்கிறீர்களல்லவா? மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: இங்கே ஒரு கல்லின்மேல் ஒரு கல் கூட மீதியாக இருக்காது; அனைத்தும் இடிக்கப்பட்டு வீழ்த்தப்படும்” என்றார். மத்தேயு 24:1, 2.

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

இயேசு ஆலயத்தை விட்டு புறப்பட்டபோது, அவர் இனி ஒருபோதும் திரும்பிவரவில்லை. இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனங்களில், இயேசு சன்ஹெட்ரின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை அறிவித்திருந்தார்; அந்த நியாயத்தீர்ப்பு “எட்டு” ஐயோக்காள்கள் என வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; இதனால், பேழையில் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்கள், விருத்தசேதனத்தின் எட்டாம் நாள், உயிர்த்தெழுதலின் எட்டாம் நாள், ஆபிரகாமின் எட்டு தலைமுறைகள், நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள், மேலும் தொடர்ந்தவைகள் ஆகியவற்றைப் போலியாக ஒத்திருக்கும் ஒரு வடிவம் உருவாகிறது. இந்தப் போலியான “எட்டு” என்ற எண், போலியான லேவியருடன் ஒத்திசைகிறது.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

> உண்மையாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், இவையெல்லாம் இந்தத் தலைமுறையின்மேல் வரும்.

> O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

> ஓ எருசலேம், எருசலேம், தீர்க்கதரிசிகளை கொன்று, உன்னிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டவர்களை கல்லெறிந்து கொல்லுகிறவளே, கோழி தன் குஞ்சுகளைத் தன் சிறகுகளின் கீழ் சேர்த்துக்கொள்ளும் போல, நான் எத்தனை முறை உன் பிள்ளைகளை ஒன்றாகச் சேர்த்துக்கொள்ள விரும்பினேன்; ஆனால் நீங்கள் விரும்பவில்லை! இதோ, உங்கள் வீடு உங்களுக்கு பாழாய்விடப்பட்டது.

> For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

> ஏனெனில் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: கர்த்தரின் நாமத்தில் வருகிறவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் என்று நீங்கள் சொல்லும் வரைக்கும், இனிமேல் நீங்கள் என்னைக் காணமாட்டீர்கள். மத்தேயு 23:36–39.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

மத்தேயு இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் துஷ்டரை கட்டுகளாகக் கட்டிப்போடும் ஒரு உவமையுடன் முடிவடைந்து, மேலும் வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்களுடன் கிறிஸ்துவின் இறுதி சந்திப்புடனும் நிறைவடைகிறது. பின்னர் இருபத்துநான்காம் அதிகாரத்தில், அவர் பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காகிய தமது உழைப்புகளை நிறுத்தி, கடைசியாக ஆலயத்தை விட்டு புறப்படுகிறார். அந்த அதிகாரம் தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிவடைகிறது; அதாவது, அவர்களுடைய வீடு அவர்களுக்கே வெறுமையாய் விடப்பட்டது என்ற அறிவிப்புடன். அவர் ஆலயத்தை முதன்முறையாகச் சுத்திகரித்தபோது அதைத் தமது பிதாவின் வீடு என்று அழைத்தார்; இப்போது அது வெறுமையான யூதர்களின் வீடாக இருந்தது.

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

24ஆம் அதிகாரத்தில், ஆலயத்தையும் அதின் நெருங்கிவரும் அழிவையும் குறித்து எழுப்பப்பட்ட கேள்விகளுக்கு இயேசு பதிலளிக்க உள்ளார். அந்த அழிவு அதே தலைமுறையிலேயே நிகழ வேண்டியிருந்தது; அது விஷப்பாம்புகளின் தலைமுறை. அவர் அந்த ஆலயத்தை விட்டு மீண்டும் திரும்பாதபடி சென்றார்; ஆகையால் அவர் முன்வைக்கும் முன்னறிவிப்புகள் சொற்பொருளிலான இஸ்ரவேலை அல்ல, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலைச் சம்பந்தப்படுத்துகின்றன. பண்டைய இஸ்ரவேலிடம் செய்ததுபோல, லவோதிக்கேயர் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையாகிய ஆலயத்தை கிறிஸ்து விட்டு வெளியேறும்போது, அதே சமயத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் மனித ஆலயம் நித்தியத்திற்காக தெய்வீக ஆலயத்துடன் இணைக்கப்படும். இயேசு பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆலயத்தை விட்டு வெளியேறியபோது, தமது முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனங்களை நித்தியத்திற்காக விலக்கிவிட்டார்.

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

மத்தேயுவின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதி, ஆதியாகமப் புத்தகத்தில் உள்ள பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான வரிசைக்கான ஓமேகாவாகும். ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அந்த வரிசை தொடங்கும்போது, அது பாபேலின் தொடக்கத்தையும், பாபேலின் மரண உடன்படிக்கையின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது; அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரம், பதினொன்றாம் வசனத்தில் தன் ஓமேகா நிறைவேற்றத்தை அடைகிறது; அந்த வசனம், பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை அமைந்த வசனங்களின் மத்திய மையமாக உள்ளது. ஆதியாகமம், மத்தேயு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகியவற்றில் பதினொன்றாம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரங்களின் நடுப்பகுதி ஒவ்வொன்றிலும், கொடியையோ அல்லது அதற்கான கள்ளக் கொடியையோ வலியுறுத்துகிறது. ஆதியாகமத்தில் அது விருத்தசேதனம் ஆக இருந்தது; மத்தேயுவில் அது பேதுருவும் கன்மலையும் ஆக இருந்தது, அதின்மேல் கிறிஸ்து தமது சபையை அமைப்பார்; வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் அது முன்பு இருந்தும் இப்போதும் இருக்கிறதுமானும் மேலேறப்போகிறதுமானும், ஏழிலிருந்து வந்த எட்டாவதாகிய, பின்னர் வலுசர்ப்பத்தோடு மணந்துகொள்ளப்படுகிற கள்ள மிருகமாக இருந்தது.

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

பதினொன்றும் இருபத்திரண்டும், தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைக்கும் கூட்டிணைப்பை அடையாளப்படுத்தும் சின்னங்களாகும்; இதுவே கிறிஸ்து தமது நியாயப்பிரமாணத்தை நம்முடைய இருதயங்களிலும் மனங்களிலும் எழுதுகிறார் என்பதனால் சித்தரிக்கப்படும் மையக் கருத்தாகும். 11 மற்றும் 22, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய உடன்படிக்கையின் சின்னங்களாகும். மத்தேயு, இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில், பொய்யான ஆசாரியத்துவம் எட்டு “அயோ”களைப் பெற்றது; அதே காலப்பகுதியில், மெய்யான ஆசாரியத்துவம் அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது. ஆசாரியர்கள் ஏழு நாட்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார்கள்; எட்டாம் நாளில் அவர்கள் சேவை செய்யத் தொடங்கினர்.

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

ஆசாரியர்கள் எட்டாம் நாளில் தங்கள் ஊழியத்தை ஆரம்பிக்க வழிநடத்திய அவர்களின் ஏழுநாள் பிரதிஷ்டை எண்ணாகமம் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் ஒன்று என்பதிலே ஆரம்பிக்கிறது என்பது தற்செயலானது அல்ல; ஏனெனில் “81” என்பது ஆசாரியர்களின் அடையாளச் சின்னமாகும்.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

> கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: ஆரோனையும் அவனுடைய குமாரரையும், ஆடைகளையும், அபிஷேகத் தைலத்தையும், பாவநிவாரணபலிக்கான ஒரு காளையையும், இரண்டு ஆட்டுக்கடாக்களையும், புளிப்பில்லாத அப்பங்களுள்ள ஒரு கூடையையும் எடுத்துக்கொள்; மேலும், சபையாரையெல்லாம் ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் வாசற்படியினிடத்தில் கூடுமாறு செய் என்றார். கர்த்தர் தமக்குக் கட்டளையிட்டபடியே மோசே செய்தான்; சபையார் ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் வாசற்படியினிடத்தில் கூடினார்கள். அப்பொழுது மோசே சபையாரை நோக்கி: செய்யும்படிக்கு கர்த்தர் கட்டளையிட்ட காரியம் இதுவே என்றான். …

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

> உங்கள் பிரதிஷ்டை நாட்கள் நிறைவடையும் வரையில், ஏழு நாட்கள் சபைக்கூடாரத்தின் வாசலிலிருந்து வெளியே போகக்கூடாது; ஏனெனில், ஏழு நாட்கள் அவர் உங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்வார். இந்நாளில் செய்யப்பட்டபடியே செய்யும்படி கர்த்தர் கட்டளையிட்டார்; உங்களுக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படியாக. ஆகையால், நீங்கள் மரிக்காதபடிக்கு, ஏழு நாட்கள் பகலும் இரவும் சபைக்கூடாரத்தின் வாசலில் தங்கி, கர்த்தருடைய கட்டளையைக் கைக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், இவ்வாறு எனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. அப்பொழுது ஆரோனும் அவன் குமாரரும் கர்த்தர் மோசேயின் மூலம் கட்டளையிட்ட சகல காரியங்களையும் செய்தார்கள். எட்டாம் நாளில் மோசே ஆரோனையும் அவன் குமாரரையும் இஸ்ரவேலின் மூப்பரையும் அழைத்தான். அப்பொழுது அவன் ஆரோனை நோக்கி: பாவநிவாரண பலிக்காக ஒரு இளம் காளைக்குட்டியையும், தகனபலிக்காகக் குறையில்லாத ஒரு ஆட்டுக்கடாவையும் எடுத்து, கர்த்தருக்கு முன்பாகச் செலுத்து என்றான். … அப்பொழுது மோசே சொன்னான்: நீங்கள் செய்யும்படி கர்த்தர் கட்டளையிட்ட காரியம் இதுவே; அப்பொழுது கர்த்தருடைய மகிமை உங்களுக்குத் தோன்றும். … அப்பொழுது ஆரோன் ஜனங்களை நோக்கித் தனது கையை உயர்த்தி அவர்களை ஆசீர்வதித்தான்; பாவநிவாரண பலியையும், தகனபலியையும், சமாதானபலிகளையும் செலுத்தி முடித்து கீழிறங்கினான். பின்னர் மோசேயும் ஆரோனும் சபைக்கூடாரத்திற்குள் சென்று, வெளியே வந்து ஜனங்களை ஆசீர்வதித்தார்கள்; கர்த்தருடைய மகிமை சகல ஜனங்களுக்கும் வெளிப்பட்டது. அப்பொழுது கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து அக்கினி புறப்பட்டு வந்து, பலிபீடத்தின் மேல் இருந்த தகனபலியையும் கொழுப்பையும் சுட்டெரித்தது; இதைக் கண்ட சகல ஜனங்களும் ஆரவாரித்து, முகங்குப்புற விழுந்தார்கள். லேவியராகமம் 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

இருபத்துமூன்றாவது அதிகாரம், உண்மையான லேவியர் முத்திரையிடப்படும் வேளையில் வெளிப்படுத்தப்படுகிற போலியான லேவியரை அடையாளம் காட்டுகிறது. மத்தேயு இருபத்திரண்டாவது அதிகாரம், யாரும் இனி ஒருபோதும் இயேசுவிடம் மேலும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காத நிலையில் முடிவடைகிறது; பின்னர் இருபத்துமூன்றாவது அதிகாரத்தில், அவர் எட்டு ஐயோக்களை அறிவித்து, சன்ஹெட்ரினின் கிருபைக்காலம் முடிவடைந்துவிட்டதையும், அதன் பின் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பு தொடங்கவேண்டியதையும் அடையாளம் காட்டுகிறார். இருபத்துநான்காவது அதிகாரத்தில், அவர் ஆலயத்தை யூதரின் வீட்டாக அடையாளம் காட்டுகிறார். அதிகாரங்களிலுள்ள வரிசையைப் பார்ப்பது முக்கியமானது.

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

மத்தேயுவின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களோடுள்ள தமது உடன்படிக்கையின் சூழலில், ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் நிறைவு பெறுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரமாகிய அல்பாவிற்கான பல்மோனியின் குறியீடும், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரமாகிய ஓமேகாவிற்கான அவருடைய குறியீடும், அந்த அதிகாரங்களுக்குள் உள்ள வரலாற்றுக்கு மேலும்ச் சேர்க்கின்றன.

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

இருபத்துமூன்றாவது அதிகாரம் பரிகாரத்தைக் குறிக்கிறது; அதாவது, இருபத்துமூன்று என்ற எண்ணால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் இணைத்தலாகும். ஆனால் அந்த அதிகாரம் களைகளின் நிர்வாகத் தீர்ப்பையும், போலியான ஆசாரியத்துவத்தையும், போலியான லேவியரையும் பற்றிக் கூறுகிறது. ஒவ்வொரு ஆசாரியரும் லேவியராயிருந்தார்; ஆனால் ஒவ்வொரு லேவியரும் ஆசாரியரல்லர். லேவியின் சந்ததிக்குள், ஆரோனின் இரத்தவழிவந்தோர் மட்டுமே ஆசாரியத்துவத்திற்கு தகுதியுடையவர்களாயிருந்தனர். லேவியர் இருபத்தைந்து வயதில் சேவை செய்யத் தொடங்குவார்கள் என்று வேதாகமம் அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் கோகாத்தின் புத்திரர் முப்பது வயதில் சேவை செய்வார்கள்.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

> கர்த்தர் மோசேயிடமும் ஆரோனிடமும் உரைத்ததாவது: லேவியின் புத்திரரில் கோஹாத்தின் புத்திரரை அவரவர் குடும்பங்களின்படியும், தங்கள் பிதாக்களின் வீட்டின்படியும் கணக்கெடு; முப்பது வயதுமுதல் ஐம்பது வயதுவரை, சபைக்கூடாரத்தில் ஊழியம் செய்யப் படையில் சேருகிற அனைவரையும் எண்ணிக்கொள்ளுங்கள். எண்ணாகமம் 4:1–3.

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

“30” என்ற எண், லேவியின் மகனான கோகாத்தின் இரத்தவழியில் இருந்த ஆசாரியர்களைக் குறிக்கிறது; கோகாத்தின் மகன் அம்ராம், அவர் ஆரோனின் தந்தை ஆவார். லேவி என்பது “தேவனோடு இணைக்கப்பட்டவன் அல்லது சேர்க்கப்பட்டவன்” என்று பொருள். கோகாத் என்பது “அவருடைய சந்நிதியைச் சுற்றி ஒன்றுகூடியவர்” என்று பொருள். அம்ராம் என்பது “உயர்த்தப்பட்ட மக்கள்,” மேலும் ஆரோன் என்பது “ஒளியை ஏந்துபவர் அல்லது உயர்த்தப்பட்ட மத்தியஸ்தர்” என்று பொருள். இவை அனைத்தும் ஒன்றாக, செங்கடலிலிருந்து சினாய் வரை செல்லும் ஒரு இயக்கத்தைக் குறித்துக் காட்டுகின்றன; ஆகையால், இது தேவனுக்கும் இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேருக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கையின் முன்னுருவாகும்; அவர்கள் தெய்வீக ஆலயத்துடன் இணையும் மனித ஆலயமாயிருக்கிறார்கள்; கிறிஸ்து தம் கையை இரண்டாம் முறையாக நீட்டி, தம்முடைய மீதிஜனத்தைத் தம் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சேர்த்துக்கொள்ளும்போது அது நடைபெறுகிறது; அங்கே அவர் பின்னர் அவர்களை உயர்த்தி மகிமைப்படுத்துகிறார், பரலோகப் பிரதான ஆசாரியருடன் அவர்கள் ஒளியூட்டப்படுகிறபடியே, அவர் சாத்திராக், மேஷாக், ஆபெத்நேகோ ஆகியோரை ஒளியூட்டியதுபோல.

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

“30” என்ற எண் ஆசாரியர்களுக்கான ஆயத்தக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் லேவியரின் வயதைக் குறிக்கும் 25, வரிக்கு மேல் வரி எனும் முறையில் 30-க்கு பொருத்தப்பட வேண்டியது ஆகும்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு ஆசாரியனும் ஒரு லேவியனாக இருந்தான், ஆனால் ஒவ்வொரு லேவியனும் ஆசாரியனாக இருக்கவில்லை. முப்பது என்பது ஆயத்தக் காலத்தை குறிக்கிறது; அது முடிவுக் காலத்தில் 1989-ல் தொடங்கியது, மேலும் அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிறு சட்டத்தில் முடிவடைகிறது. லேவியரின் குறியீடாகிய இருபத்தைந்து என்ற எண், இரண்டு வகுப்புகளுக்கிடையேயான பிரிவினையின் குறியீடும் ஆகும்; ஆசாரியர்களுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும்போது, அது ஒரு பிரிவினையை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஞாயிறு சட்டத்தில் லேவியருக்கும் கள்ள லேவியருக்கும் இடையேயான பிரிவினையை இருபத்தைந்து குறிக்கிறது; மேலும் உண்மையான ஆசாரியர்களும் உண்மையான லேவியரும் என்ற சூழலில், அது ஒரு வேறுபாட்டையும் உருவாக்குகிறது; எனினும், அது கள்ள லேவியருடனுள்ளதுபோன்ற எதிர்மறையான பிரிவினை அல்ல.

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

லேவியரின் மூன்று முக்கியக் கிளைகளில் ஒன்றாகக் கோஹாத் இருந்தான் (கெர்சோன் மற்றும் மெராரியுடன் சேர்ந்து). ஆசாரிய வரிசை குறிப்பாகக் கோஹாத்தின் சந்ததியான ஆரோன் வழியாகவே வந்தது. ஆரோன், லேவியின் நான்காம் தலைமுறைச் சந்ததியாவான்; மேலும், ஆசாரியப் பிரத்தியேக உரிமை இந்தக் கோஹாத்தியக் கிளைக்குள் அவனுடைய ஆண் சந்ததியருக்கே வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. கோஹாத்தியர் முழுமையாக (கோஹாத்தின் எல்லாச் சந்ததியரும்) மிகப் பரிசுத்தமான பொருட்களைச் சுமக்கும் கௌரவத்தை உடையவர்களாயிருந்தனர்; ஆனால், பலிபீடத்திலும் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலும் ஆசாரியப் பணிகளை உண்மையில் நிறைவேற்ற இயன்றது ஆரோனின் வம்சத்தாருக்கே. யோவேலின் “முதியோர்” என்றும், எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் சூரியனை வணங்குகிற “பண்டைய மனிதர்” என்றும் சொல்லப்படுகிறவர்களுடன் ஒத்த அதே நான்காம் தலைமுறையை ஆரோன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

ஆசாரியர்களுக்கான 24 மாறிமாறிச் சேவைச் சுற்றுகளின் (பிரிவுகளின்) முறைமை—அதேபோல, இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் வாசற்காவலர்கள் போன்ற துணைச் சேவைகளில் ஈடுபட்ட ஆசாரியரல்லாத லேவியருக்கும்கூட—ராஜாவாகிய தாவீதினால் நிறுவப்பட்டது. தாவீது, ஆரோனின் சந்ததியாரை மாறிமாறிச் சேவை செய்யும்படி 24 சுற்றுகளாக (பிரிவுகளாக) ஒழுங்குபடுத்தினார் (1 நாளாகமம் 24:1–19). தாவீது, ஆசாரியர்களான சாதோக்கு (எலெயாசாரின் வம்சவரிசையிலிருந்து) மற்றும் அகிமெலேக்கு (இதாமாரின் வம்சவரிசையிலிருந்து) ஆகியோரின் உதவியுடன், அவர்களை 24 குழுக்களாகப் பிரித்தார் (எலெயாசாரின் பெரிதான குடும்பத்திலிருந்து 16, இதாமாரின் குடும்பத்திலிருந்து 8). சேவையின் வரிசையை நிர்ணயிக்கச் சீட்டுகள் இடப்பட்டன.

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

ஒவ்வொரு வகுப்பும் ஒரு வாரத்திற்கு (சபாத்திலிருந்து சபாத்துவரை) ஆண்டிற்கு இருமுறை சேவையாற்றியது; மேலும் முக்கியப் பண்டிகைகளின்போது (பஸ்கா, பெந்தெகொஸ்தே, கூடாரப்பண்டிகை) எல்லா வகுப்புகளும் ஒன்றாகச் சேவையாற்றின. இதேபோன்று, தாவீது இசை, வாயில்காவல் முதலியவற்றிற்காக ஆசாரியரல்லாத லேவியரையும் 24 வகுப்புகளாக ஒழுங்குபடுத்தினார் (1 நாளாகமம் 23–26). இந்த முறை சாலொமோனின் காலத்தில் அமல்படுத்தப்பட்டது (2 நாளாகமம் 8:14) மற்றும் இரண்டாம் ஆலயக் காலமெங்கும் தொடர்ந்தது. ஞானஸ்நானம் கொடுத்த யோவானின் தந்தையான சகரியா, அபியாவின் வகுப்பில் இருந்தான்—லூக்கா 1:5; 1 நாளாகமம் 24:10. ஆசாரியர்களின் 24 வகுப்புகளின் வரிசை சீட்டினால் நிர்ணயிக்கப்பட்டது; மற்றும் சகரியா, இருபத்துநான்கு வகுப்புகளில் “எட்டாவது” வகுப்பைக் குறித்த அபியாவின் வகுப்பில் இருந்தான். “சகரியா” என்பதன் பொருள் “தேவன் நினைவுகூருகிறார்”; அவன் தந்தையான “அபியா” என்பதன் பொருள் “தேவன் என் பிதா” என்பதாகும்.

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

பரலோகத் தந்தை, மேசியாவுக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் ஒரு தூதரை எழுப்புவேன் என்ற தம்முடைய வாக்குறுதியை நினைவுகூர்ந்தார். ஆனால் சகரியாவும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தோடு ஒத்திருப்பதாகும்; ஏனெனில் மனிதர் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய நாளான சபத் அங்கேயே இறுதித் சோதனையாக ஆகிறது. சகரியா, அபியா பிரிவைச் சேர்ந்த ஒரு ஆசாரியரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது “எட்டாவது” பிரிவாகும். சகரியா தூதனின் செய்தியை நம்பாததால், தன் மகனாகிய யோவானின் பிறப்புவரை ஊமையாக்கப்படுகிறார். யோவான் பிறக்கும்போது, யோவானின் பெயரைப்பற்றிய விவாதத்தில் சகரியா கலந்து கொண்டு, அப்போது அவர் பேசுகிறார். கடைசி நாட்களில் நிகழும் தீர்க்கதரிசனப்பூர்வமான பேசுதல் என்பது, ஐக்கிய அமெரிக்கா மகா நாகம்போலப் பேசும் சமயமே ஆகும்.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> எட்டாம் நாளில் அவர்கள் குழந்தைக்கு விருத்தசேதனம் செய்ய வருகையில், அவனை அவன் தந்தையின் பெயரின்படி சகரியா என்று அழைத்தார்கள். அப்போது அவன் தாய் பதிலளித்து, “அப்படியல்ல; அவன் யோவான் என்று அழைக்கப்பட வேண்டும்” என்றாள். அதற்கு அவர்கள் அவளிடம், “உன் உறவினரிலே இந்தப் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறவர் எவரும் இல்லை” என்றார்கள். பின்னர் அவர்கள் அவன் தந்தையிடம், அவனை எவ்வாறு அழைக்க விரும்புகிறார் என்று சைகை செய்தார்கள். அவன் ஒரு எழுதுபலகையை வேண்டி, “இவனுடைய பெயர் யோவான்” என்று எழுதினான். அப்போது எல்லாரும் அதிசயித்தார்கள். உடனே அவன் வாய் திறக்கப்பட்டது, அவன் நாவு அவிழ்க்கப்பட்டது; அவன் பேசி, தேவனைத் துதித்தான். லூக்கா 1:59–64.

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

யோவான் ஸ்நானகர், அவருடைய தந்தையைப்போலவே, அபியா என்னும் எட்டாவது வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். யோவானின் சுன்னத்தின்போது, எட்டாவது நாளில், அவருடைய பெயர் மாற்றப்படுகிறது. யோவான் ஸ்நானகர், நான்காம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஆசாரியர்களாகிய, தேவனுடன் உடன்படிக்கை உறவு கொண்டிருப்பவர்களையும், ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு மகாவிஷம்பைப் போலப் பேசும் வேளையில், தேவன் அவர்களின் பெயரை (லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலதெல்பியாவாக) மாற்றி, உடன்படிக்கையின் அடையாளத்தால் அவர்களை முத்திரையிடுகிறவர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

நாம் தேவனுடைய ஆலயமாக இருக்கிறோம். ஆலயத்தை நோக்கிப் பேசும் தீர்க்கதரிசன வரிகள், ஆண்களையும் பெண்களையும் தனிநபர்களாகவும், அதேவேளையில் கூட்டாகவும் உரையாடுகின்றன; ஏனெனில் தேவனுடைய சபையும் ஒரு ஆலயமாகும். மேலும், நிச்சயமாக ஒரு பரலோக ஆலயமும் உண்டு; கர்த்தருடைய ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பவர் கிறிஸ்துவே ஆவார். அஸ்திவாரத்தை இடுபவரும், ஆலயத்தின் மேல் மூலைக்கல்லை வைப்பவரும் அவரே. “25” என்ற எண்ணை ஒரு குறியீடாகக் கொள்ளும் போது, 25 என்பது மல்கியா அதிகாரம் மூன்றில் போலியான லேவியரிடமிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டு (பிரித்தெடுக்கப்பட்டு), அதே பகுதியில் பரிசுத்தப்படுத்தப்படுகிற லேவியரை குறிக்கிறது. எசேக்கியேல் அதிகாரங்கள் 40 முதல் 48 வரை, மிகுந்த விரிவுடன் ஒரு அடையாளார்த்தமான ஆலயம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஜீவநீரானது அந்த ஆலயத்திலிருந்து வெளியேறி வந்து பூமியை நிரப்புகிறது.

> “Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

> “தமது நாமம் மகிமைப்படும்படியாக, தேவன் தம்முடைய ஊழியக்காரர்கள் மூலமாக நிறைவேற்றத் திட்டமிட்டிருக்கும் கிரியை அதிசயமானது. எகிப்திய ஜனத்திற்காக தேவன் யோசேப்பை ஜீவ ஊற்றாக ஆக்கினார். யோசேப்பின் மூலமாக அந்த முழு ஜனத்தின் ஜீவன் காக்கப்பட்டது. தானியேலின் மூலம் தேவன் பாபிலோனின் ஞானிகள் அனைவருடைய ஜீவனையும் இரட்சித்தார். இந்த விடுதலைகள் உருவகப் பாடங்களாயிருந்தன; யோசேப்பும் தானியேலும் ஆராதித்த தேவனுடன் உள்ள தொடர்பின் மூலம் அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களை அவை ஜனங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டின. அதுபோல இன்றும் தேவன் தம்முடைய ஜனங்கள் மூலமாக உலகத்திற்கு ஆசீர்வாதங்களை அளிக்க விரும்புகிறார். கிறிஸ்து வாசமாயிருக்கும் இருதயமுள்ள ஒவ்வொரு பணியாளரும், அவருடைய அன்பை உலகத்துக்கு வெளிப்படுத்துகிற ஒவ்வொருவரும், மனிதகுலத்தின் ஆசீர்வாதத்திற்காக தேவனுடன் சேர்ந்து செயற்படும் பணியாளரே. பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க இரட்சகரிடமிருந்து கிருபையை அவர் பெறும்போது, அவருடைய முழு இருப்பிலிருந்தும் ஆவிக்குரிய ஜீவனின் பெருக்கு ஓடையாகப் பாய்கிறது. மனிதக் குடும்பத்தில் பாவம் உண்டாக்கிய காயங்களை குணமாக்குவதற்காக கிறிஸ்து மகா வைத்தியராக வந்தார்; மேலும், தம்முடைய ஊழியக்காரர்கள் வழியாகச் செயல்படும் அவருடைய ஆவி, பாவத்தால் நோயுற்று வேதனைப்படும் மனுஷருக்குத் தேகத்திற்கும் ஆத்துமாவிற்கும் பயனுள்ள வல்லமையான சுகப்படுத்தும் சக்தியை அளிக்கிறது. ‘அந்நாளில்,’ என்று வேதாகமம் கூறுகிறது, ‘பாவத்திற்கும் அசுத்தத்திற்கும் தாவீதின் குடும்பத்தாருக்கும் எருசலேம் குடிகளுக்கும் ஒரு ஊற்று திறக்கப்பட்டிருக்கும்.’ செகரியா 13:1. இந்த ஊற்றின் ஜலங்களில் தேகத்திற்கும் ஆவிக்குரியதிற்குமான பலவீனங்களையுமே குணமாக்கும் மருந்துண்டாக்கும் தன்மைகள் உள்ளன.”

> “From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

> “இந்த ஊற்றிலிருந்து எசேக்கியேலின் தரிசனத்தில் காணப்பட்ட வல்லமையான நதி பாய்கிறது. ‘இந்த நீர்கள் கிழக்குநாட்டை நோக்கி புறப்பட்டு, பாலைவனத்தில் இறங்கி, சமுத்திரத்தில் செல்லும்; அவை சமுத்திரத்தில் சேர்க்கப்படும்போது, அந்த நீர்கள் சுகமாக்கப்படும். அப்பொழுது, அந்த நதிகள் எங்கு சென்றாலும் அங்கு அசைந்து வாழும் எல்லா உயிர்களும் உயிருடன் வாழும்…. மேலும், அந்த நதிக்கரையில், இப்பக்கத்திலும் அப்பக்கத்திலும், உணவிற்குரிய எல்லா மரங்களும் வளரும்; அவைகளின் இலை வாடாது, அவைகளின் கனியும் குறையாது; அவை மாதந்தோறும் புதுப்புதிய கனிகளைத் தரும்; ஏனெனில் அவற்றின் நீர் பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து புறப்படுகிறது; அவைகளின் கனி உணவிற்கும், அவைகளின் இலை மருந்திற்கும் இருக்கும்.’ எசேக்கியேல் 47:8–12.” சாட்சிகள், தொகுதி 6, 227.

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

எசேக்கியேலின் ஆலயம் மிக உயர்ந்த தன்மையுடைய தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும்; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், ஆலயத்தை அளக்கும்படி, ஆனால் வெளிமுற்றத்தை விட்டுவிடும்படி யோவானுக்கு கட்டளையிடப்பட்டது. அதே காரியத்தை எசேக்கியேலின் ஆலயத்திற்கும் நாம் செய்யும்போது, ஆலயத்தின் பரிமாணங்களுக்குள் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறும் இரண்டு எண்கள் ஆசாரியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பதைக் காண்கிறோம். 50 முழம் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க எண் ஆகும்; ஒவ்வொரு வாசல் அமைப்பின் மொத்த நீளமாக அது 11 முறை மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது (எசேக்கியேல் 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, முதலியன). 50 என்பது குறிப்பிட்ட சுவர் மற்றும் அறை நீளங்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது (42:7–8). அது வெளிப்புற வாசலிலிருந்து உள்புற நுழைவாயில் வரையிலான முழு வாசற்பாதையை வரையறுக்கிறது.

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

25 முழங்கள் தெளிவாக இரண்டாவது மிக முக்கியமான அளவாகும். அது வாசல் தொகுதிகளின் அகலமும் அகன்றளவும் ஆக (எசேக்கியேல் 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36) 10 முறை மீண்டும் கூறப்படுகிறது. 50 மற்றும் 25 இணைந்து, ஆறு பிரதான வாசல்களுக்கு ஒரேமாதிரியான 50 × 25 செவ்வக வடிவ அமைப்புகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த 50 × 25 இணைவு, உள் பகுதிகளுக்குள் வழிநடத்தும் வாசல்களின் கட்டிடவியல் விளக்கத்தில் மேலோங்குகிறது. ஆலயக் கட்டிட அமைப்பிலேயே இவ்வளவு ஒழுங்கான திரும்பத்திரும்பும் நிகழ்வுடன் மீளும் வேறு எந்த ஜோடியும் இல்லை.

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

லேவியர் இருபத்தைந்து வயதில் செயற்பாட்டு சேவைக்குள் பிரவேசித்தனர் (எண்ணாகமம் 8:24: “இருபத்தைந்து வயதுமுதல் அதற்கு மேற்பட்டவர்களும் ஆசரிப்புக் காரியத்தின் சேவையில் ஈடுபடுவார்களாக”). அவர்கள் ஐம்பது வயது வரை சேவையாற்றினர் (எண்ணாகமம் 4:3, 39, 43; 8:25: “ஐம்பது வயது வரை”). இதனால் செயற்பாட்டு சேவைக்கான காலம் துல்லியமாக 25 ஆண்டுகள் ஆகிறது (50 – 25 = 25).

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

ஆகையால், லேவியர் சேவையின் 25-வருட காலப்பகுதி, ஆலய வாசல்களிலும் கட்டமைப்பிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் 25 x 50 முழம் அளவுகளில் நேரடியாக பிரதிபலிக்கப்படுகிறது—அதுவே லேவியர் சேவையாற்றிய இடம். எசேக்கியேலின் ஆலயத்தின் பிரதான பரிமாணங்கள், அதாவது வெற்றி பெற்ற திருச்சபையின் ஆலயமும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரினதும், அவர்கள் சேவையாற்ற வேண்டிய அதே ஆலயத்திலேயே கட்டிடக் கலையின்படி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன; தேவனுடைய ஜனங்கள் சேவையாற்ற வேண்டிய அதே ஆலயத்திலேயே நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்கள் உட்பொதிக்கப்பட்டுள்ளதுபோலவே. பால்மோனி, தனிப்பட்ட மனித ஆலயத்தின்மேலும், தமது மணவாட்டியாக இருக்க வேண்டிய கூட்டுத்தொகைச் சரீரமான ஆலயத்தின்மேலும் தமது கையொப்பத்தை வைத்திருக்கிறார்.

We will continue these lines in the next article.

இந்த சிந்தனைக் கோடுகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> பொறுப்பான நிலைகளில் இருப்பவர்கள் உலகத்தின் சுயஇன்பம் நாடும், வீண்படியாக ஆடம்பரமிக்க கோட்பாடுகளுக்கு மாறிவிடக் கூடாது; ஏனெனில் அவர்கள் அதனைச் சகிக்க முடியாது; சகிக்க முடிந்தாலும், கிறிஸ்துவைப் போன்ற கோட்பாடுகள் அதனை அனுமதிக்காது. பலவகையான போதனை அளிக்கப்பட வேண்டும். “‘அவன் அறிவை யாருக்குப் போதிப்பான்? உபதேசத்தை யாருக்கு உணர்த்துவான்? பாலிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களுக்கும், மார்பிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டவர்களுக்கும்தான். ஏனெனில் கட்டளையின்மேல் கட்டளை, கட்டளையின்மேல் கட்டளை; வரியின்மேல் வரி, வரியின்மேல் வரி; இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம்’” என்பதே. இவ்விதமாக கர்த்தருடைய வார்த்தை, தேவனுடைய வார்த்தையை விசுவாசிக்கும் பெற்றோரினால், பொறுமையுடன் பிள்ளைகளின் முன் கொண்டு வரப்பட்டு, அவர்களுக்குமுன் நிலைத்திருக்கச் செய்யப்பட வேண்டும். “‘ஏனெனில் தடுக்கித்தடுமாறும் உதடுகளினாலும் வேறொரு நாவினாலும் அவர் இந்த ஜனத்தாரோடே பேசுவார். அவர்களிடத்தில் அவர், இதுவே களைத்தவர்களுக்கு நீங்கள் இளைப்பாறுதலை அளிக்கத்தக்க இளைப்பாறுதல்; இதுவே புத்துணர்ச்சி என்றார்; ஆனாலும் அவர்கள் கேட்க விரும்பவில்லை. ஆகையால் கர்த்தருடைய வார்த்தை அவர்களுக்கு கட்டளையின்மேல் கட்டளை, கட்டளையின்மேல் கட்டளை; வரியின்மேல் வரி, வரியின்மேல் வரி; இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் ஆகியிருந்தது; அவர்கள் சென்று, பின்னோக்கி விழுந்து, நொறுக்கப்பட்டு, கண்ணியில் சிக்கி, பிடிக்கப்படும்படிக்கு.’” ஏன்?—அவர்களிடத்துக்கு வந்த கர்த்தருடைய வார்த்தையை அவர்கள் செவிகொடுக்காததினாலே.

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> “இதன் பொருள் என்னவெனில், போதனை பெறாதவர்களாயிருந்தும், தங்களுடைய சொந்த ஞானத்தையே மதித்துப் பேணியவர்களும், தங்கள் சொந்த கருத்துகளின்படி தாமே செயல்படத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களுமாவர். அவர்கள் அவருடைய ஆலோசனையைப் பின்பற்றுவதற்காகத் தங்கள் நிலைப்பாட்டை ஏற்கிறார்களோ, அல்லது மறுத்து தங்கள் சொந்த கருத்துகளின்படியே செய்கிறார்களோ என்பதை அறியும்படி, கர்த்தர் அவர்களுக்கு இந்தச் சோதனையை அளிக்கிறார்; பின்னர் அவர்கள் தங்கள் சொந்த கருத்துகளின்படி செய்கிறார்களாயின், அதன் நிச்சயமான விளைவுக்கு கர்த்தர் அவர்களை விட்டுவிடுவார். நம்முடைய எல்லா வழிகளிலும், தேவனுக்குச் செய்யும் எல்லா சேவையிலும், அவர் நம்மோடு, ‘உன் இருதயத்தை எனக்குக் கொடு’ என்று உரைக்கிறார். தேவன் விரும்புவது அடக்கமுள்ள, கற்பிக்கப்படத்தக்க ஆவியையே. ஜெபத்திற்கு அதன் சிறப்பை அளிப்பது, அது அன்பும் கீழ்ப்படிதலும் உடைய இருதயத்திலிருந்து எழும் ஒன்றாக இருப்பதே.”

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> “தேவன் தமது ஜனங்களிடமிருந்து சிலவற்றை எதிர்பார்க்கிறார்; அவர்கள், இந்த காரியத்தைச் செய்ய என் இருதயத்தை ஒப்புக்கொடுக்கமாட்டேன் என்று கூறினால், அப்பொழுது கர்த்தர் அவர்களை வானீக ஞானமில்லாத தமக்குத் தோன்றும் ஞானமுள்ள தீர்ப்பில் தொடர அனுமதிக்கிறார்; [ஏசாயா 28:13] என்னும் இந்த வேதவசனம் நிறைவேறும் வரையிலும் அப்படியே விடுகிறார். என் தீர்ப்போடு ஒத்துப்போகும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரையில்தான் நான் கர்த்தருடைய வழிநடத்தலைப் பின்பற்றுவேன்; அதன் பின் என் சொந்த எண்ணங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, கர்த்தருடைய சாயலுக்கேற்ப வடிவமைக்கப்படுவதற்கு மறுப்பேன் என்று நீங்கள் சொல்லக்கூடாது. கேள்வி இவ்வாறுக் கேட்கப்படட்டும்: இது கர்த்தருடைய சித்தமா? என்பதேயன்றி, இது —– அவர்களின் கருத்தோ அல்லது தீர்ப்போ தானா? என்பதாக அல்ல.” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles