Article

# Parallel Warnings - Number Three

இணை எச்சரிக்கைகள் - எண் மூன்று

The Empowerment of Prophetic Messages: The Sequential Testing Process of Revelation’s Angels

தீர்க்கதரிசனச் செய்திகளின் வல்லமையூட்டல்: வெளிப்படுத்தல் நூலின் தூதர்களின் தொடர்ச்சியான சோதனைச் செயல்முறை

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.

கடந்த கட்டுரையை நாம் வெளிப்படுத்தின அடையாளத்துடன் முடித்தோம்; அதாவது, வெளிப்படுத்துதல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களிலும் ஒவ்வொருவரும் தமது கையில் ஒரு செய்தியை உடையவர்களாக உள்ளனர். இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்கள் தங்கள் செய்தியுடன் இறங்கிவரும்போது அவர்களோடு ஒரு “சுருள்” இருப்பதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள். ஒவ்வொரு தூதரும் ஒரு செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஒவ்வொரு செய்தியின் வருகையும் ஒரு விளைவை உண்டாக்குகிறது. முதல் தூதன் 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தான். அந்தச் செய்தி முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகியது; வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்த அறிவு பெருகியது. அந்த அறிவின் பெருக்கம் இரண்டு வகை ஆராதகர்களை உருவாக்கியது. இரண்டாம் தூதன் வந்தபோது, புராட்டஸ்டண்டுகளின் வீழ்ச்சியின் செய்தி முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகி, அறிவு பெருகியது; இரண்டு வகைகள் உருவாக்கப்பட்டன. நள்ளிரவின் முழக்கச் செய்தி 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தபோது, அது எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகி, அறிவு பெருகியது; கன்னியரின் இரண்டு வகைகள் உருவாக்கப்பட்டன. மூன்றாம் தூதன் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தபோது, மூன்றாம் தூதனின் செய்தியும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அனைத்தும் முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகி, அறிவு பெருகியது; இரண்டு வகைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:

தூதர்களில் காணப்படக்கூடிய இன்னொரு பண்பு, தூதரின் செய்திகளுக்குக் கிடைக்கும் வல்லமையூட்டலுடன் தொடர்புடையதாகும். முன் கட்டுரை காட்டியபடி, இரண்டாம் தூதரின் செய்தி நடுராத்திரி கூக்குரலின் செய்தியால் வல்லமையூட்டப்பட்டது; ஆனால் நடுராத்திரி கூக்குரல் ஒரே தனித்த தூதரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படவில்லை, அது அநேக தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இரண்டாம் தூதருக்கும் நடுராத்திரி கூக்குரலுக்கும் ஒத்திருந்த வரலாறு, நடுராத்திரி கூக்குரல் அதனுடன் இணைந்தபோது இரண்டாம் தூதரின் செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. அதே புத்தகத்தில் நாம் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டிருக்கிறோம்:

> “I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.

> “வானத்தில் தூதர்கள் இங்கும் அங்கும் விரைந்து செல்லுகின்றதை நான் கண்டேன். அவர்கள் பூமிக்குத் இறங்கி, பின்னும் வானத்திற்கே ஏறிச் சென்றார்கள்; ஏதோ ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு நிறைவேறுவதற்காக ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். பின்னர், பூமிக்குத் இறங்கும்படி அதிகாரப்படுத்தப்பட்ட இன்னொரு வல்லமையுள்ள தூதரை நான் கண்டேன்; அவன் மூன்றாம் தூதருடன் தன் சத்தத்தை இணைத்து, அவன் செய்திக்கு வல்லமையும் வலிமையும் அளிக்கும்படியாக வந்தான். அந்தத் தூதருக்கு மகத்தான வல்லமையும் மகிமையும் அருளப்பட்டன; அவன் இறங்கியபோது, அவன் மகிமையினால் பூமி பிரகாசமடைந்தது. இந்தத் தூதருக்கு முன்பாகச் சென்று, பின்னும் அவனைத் தொடர்ந்து வந்த ஒளி, அவன் பலத்த சத்தத்தோடு மிகுந்த வல்லமையாய் அழைத்து, ‘பெரிய பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாசஸ்தலமாகவும், ஒவ்வொரு அசுத்த ஆவிக்கும் தங்குமிடமாகவும், ஒவ்வொரு அசுத்தமும் அருவருப்புமான பறவைக்கும் கூண்டாகவும் ஆகியிருக்கிறது’ என்று சொல்லியபோது, எங்கும் ஊடுருவிச் சென்றது. இரண்டாம் தூதனால் அளிக்கப்பட்டபடி பாபிலோனின் வீழ்ச்சி பற்றிய செய்தி, 1844 முதல் சபைகளுக்குள் புகுந்து கொண்டிருக்கும் கெடுதல்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு, மீண்டும் அளிக்கப்படுகிறது. இந்தத் தூதரின் பணி உரிய காலத்தில் வந்து, மூன்றாம் தூதரின் செய்தியின் கடைசி மகத்தான வேலையில் இணைகிறது; அது பெரும் முழக்கமாக உயர்கிறது. மேலும், தேவனுடைய ஜனங்கள் அவர்கள் விரைவில் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சோதனையின் நேரத்தில் நிலைத்திருக்கும்படி எங்கும் ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள்மேல் தங்கியிருந்த ஒரு பெரிய ஒளியை நான் கண்டேன்; அவர்கள் அந்தச் செய்தியோடு ஒன்றுபட்டு, அஞ்சாமையுடன் மிகுந்த வல்லமையோடு மூன்றாம் தூதரின் செய்தியை அறிவித்தார்கள்.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

> “வானத்திலிருந்து வந்த வல்லமையுள்ள தூதனுக்கு உதவும்படியாகத் தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள்; அப்போது நான் எங்கும் ஒலிப்பதுபோல் தோன்றிய சத்தங்களை கேட்டேன்: ‘என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவள்மேல் வருகிற வாதைகளில் உங்களுக்கு பங்கு வராதபடிக்கும், அவளிடமிருந்து வெளியே வாருங்கள்; ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் வானமட்டும் எட்டியிருக்கின்றன, தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்.’ இந்தச் செய்தி மூன்றாம் செய்திக்குச் சேர்க்கையாக இருந்து, 1844-ஆம் ஆண்டில் நள்ளிரவின் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியோடு இணைந்ததுபோல அதனோடு இணைந்தது என்று எனக்குத் தோன்றியது. தேவனுடைய மகிமை பொறுமையுடனும் காத்திருப்புடனும் இருந்த பரிசுத்தவான்கள்மேல் தங்கியிருந்தது; அவர்கள் அஞ்சாமலே கடைசி கம்பீரமான எச்சரிக்கையை அறிவித்து, பாபிலோனின் வீழ்ச்சியைப் பிரகடனப்படுத்தி, தேவனுடைய ஜனங்கள் அவளிடமிருந்து வெளியே வரும்படி அழைத்தார்கள்; அவர்கள் அவளுடைய பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து தப்பிக்கும்படியாக.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.

நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனுடன் இணைந்தது; வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டின் தூதன் மூன்றாம் தூதனுடன் இணைகிறான்; மேலும் அவன் மூன்றாம் தூதனுடன் இணையும் போது, அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தில் நள்ளிரவுக் கூக்குரலும் இரண்டாம் தூதனும் இணைந்ததை அவன் மீண்டும் எடுத்துரைக்கிறான். இரண்டு சாட்சிகளாகிய இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் அடிப்படையில், ஒவ்வொரு தூதரின் செய்திக்கும் அதற்கு வல்லமையளிக்கும் ஒரு இரண்டாம் நிலைச் செய்தி உண்டு. இந்த இரண்டு சாட்சிகளும், முதலாவது தூதனின் செய்தி வரலாற்றில் வந்தபோது, அதற்குப் பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் அந்தச் செய்தி ஒரு இரண்டாம் நிலைச் செய்தியால் வல்லமையூட்டப்பட வேண்டியிருந்தது என்பதைப் போதிக்கின்றன. இது நிச்சயமாக முதலாவது தூதனுக்கும் உண்மையாக இருந்தது. நாம் இப்போது முன்வைத்த நீண்ட மேற்கோளின் முதல் பதிவில், சகோதரி வைட், வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டின் தூதனுக்குப் யோவான் வழங்கும் அதே பண்புகளை முதலாவது தூதனுக்கும் ஒப்புவிக்கிறார்; அவர் இவ்வாறு கூறும் போது: “அவனுடைய பணி தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்டுவதும், தேவனுடைய வரவிருக்கும் கோபத்தைப் பற்றி மனுஷனை எச்சரிப்பதுமாக இருந்தது என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டது.” அந்த உரையில் அவர் முதலாவது தூதனைத்தான் குறிக்கிறார் என்பது தெளிவாகும்.

The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.

முதலாம் தூதனுடைய செய்தி 1798-ல் வந்தது; அதன் பின்னர், 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று ஒட்டோமன் ஆதிக்கம் முடிவுற்றபோது அது வல்லமையூட்டப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்திலுள்ள வல்லமையுள்ள தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, ஒரு காலையை நிலத்தின் மேல் மற்றும் மற்றொன்றை சமுத்திரத்தின் மேல் வைத்தான். அவன் முதலாம் தூதனுடைய வல்லமையூட்டுதலைக் குறிக்கிறான்; இதுவே முதலாம் தூதனுடைய பணியை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதனுடைய அதே பணியாக அடையாளப்படுத்துகிறது. இருவரும் தமது மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்ட வேண்டியவர்களாயிருந்தனர்; ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதன் மூன்றாம் தூதனோடு இணையுகிறான்; அதுபோல நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனோடு இணைய்ந்தது; மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் இறங்கிய தூதன் முதலாம் தூதனோடு இணைய்ந்தான்.

Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.

ஆகையால், முதல் தூதன் வந்தபோது, முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒரு செய்தி வெளிப்பட்டது; அது ஆராதிப்போரில் இரண்டு வகுப்புகளை உண்டாக்கியது. முதல் தூதனுடைய செய்தி வெளிப்படுத்தல் பத்து ஆம் அதிகாரத்தின் தூதனால் வல்லமையூட்டப்பட்டபோது, அவன் தன் கையில் யோவான் உண்ணும்படி கட்டளையிட்ட ஒரு சிறிய புத்தகத்தை வைத்திருந்தான்; இதன் மூலம் அவன் ஒரு செய்தியைக் கொண்டு வந்தான், அதின் முத்திரையை நீக்கினான், மேலும் அது ஆராதிப்போரில் இரண்டு வகுப்புகளை உண்டாக்கியது என்பது வெளிப்படுத்தப்பட்டது. இரண்டாம் தூதன், நடு இரவு முழக்கம், மற்றும் மூன்றாம் தூதன் வந்தபோது, சோதனை செய்து ஆராதிப்போரில் இரண்டு வகுப்புகளை உண்டாக்கிய ஒரு செய்தி முத்திரை நீக்கப்பட்டிருந்தது.

The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.

நாம் ஆராய்ந்து வரும் இந்தப் பகுதி, கிறிஸ்துவின் வரலாற்றையும் மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றையும் ஒப்பிட்டு, மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த தொடர்ச்சியான சோதனைச் செயல்முறை, பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவாகிய கிறிஸ்துவின் நாட்களிலும் நிகழ்ந்தது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்திலும் பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவிலும் தொடர்ச்சியான சோதனைச் செயல்முறை நிகழ்ந்திருந்தால், பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் இருந்ததுபோல, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் முடிவிலும் ஒரு தொடர்ச்சியான சோதனைச் செயல்முறை இருக்கும்.

In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.

மில்லரைட் வரலாற்றில், இது 1798 முதல் 1844 அக்டோபர் 22 வரை ஐந்து முத்திரைத் திறப்புகளைக் குறிக்கும்; அவை இரண்டு வகை ஆராதகர்களைச் சோதித்து வெளிப்படுத்தின. ஒருவர் ஒரு சோதனையில் தோல்வியடைந்தால், அடுத்த சோதனையில் அவர் தேர்ச்சி பெறமாட்டார் என்பதை இப்பகுதி தெளிவாகக் கற்பிக்கிறது; ஏனெனில் அவர் அதைப் முயற்சிக்கவே மாட்டார். மேலும், கிறிஸ்துவின் காலத்தில், இரட்சிப்பின் திட்டம் தொடர்பாக முன்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் மக்கள் முற்றிலும் இருளில் இருப்பதோடு சோதனையின் செயல்முறை முடிவுறுகிறது என்பதும் தெளிவாகிறது. தானியேலும் யோவானும் தங்கள் பின்னிருந்த சத்தத்தைக் கேட்டவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்; அதாவது, திறக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு புதிய சத்தியத்தையும் தனிப்பட்ட முறையில் ஆராய வேண்டியிருந்த படிப்படியான சோதனைச் செயல்முறையின் வழியாகக் கடந்தவர்களை.

The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகிய புத்தகங்கள் ஒன்றே ஒரு புத்தகமாகும்; அந்த ஒரே புத்தகத்தின் இரு சாட்சிகள் தானியேலும் யோவானும் ஆவர். ஒரு சாட்சி அந்தப் புத்தகத்தின் ஆரம்பமாகவும், மற்றொரு சாட்சி அந்தப் புத்தகத்தின் முடிவாகவும் இருக்கிறான். இரு சாட்சிகளும் அடையாளார்த்தமாக மரணத்தையும் உயிர்த்தெழுதலையும் அனுபவித்தனர்; ஒருவன் மேதிய-பாரசீக அரசாட்சியால் துன்புறுத்தப்பட்டான், (இது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளை முன்சுட்டுகிறது) மற்றொருவன் உரோமால் துன்புறுத்தப்பட்டான், (இது பாப்பாட்சியை முன்சுட்டுகிறது). தானியேல் தன் ஆராதனை முறைகளை மாற்ற மறுத்ததற்காகத் துன்புறுத்தப்பட்டதுடன் ஒத்தபடி, யோவான் சப்தநாளைக் கைக்கொள்பவனாக இருப்பதினால் துன்புறுத்தப்படுகிறான். இவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து, ஏழாம் நாளான சப்தநாளுக்குப் பதிலாக ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஆராதனையை ஏற்க மறுப்பதற்காகத் துன்புறுத்தப்படுகிற உலக முடிவுகால மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.

The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.

தானியேலும் யோவானும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மக்கள் முத்திரையிடப்பட்டவர்களாக இருந்துள்ளனர் அல்லது இருப்பார்கள்; ஏனெனில், ராஜாவின் “கட்டளைக்கு” கீழ்ப்படையாததற்காக தானியேல் சிங்கக் குகையில் இடப்பட்டபோது, அந்த நோக்கம் மாற்றப்படாதபடிக்கு ராஜா கல்லின்மேல் தன் முத்திரையை வைத்தான். மேதியரும் பாரசீகரும் கொண்டிருந்த சட்டங்களின்படி, ராஜாவின் கட்டளையும் அவன் முத்திரையின் அதிகாரமும் மாற்றப்பட முடியாதவையாக இருந்ததால், தானியேல் நித்தியத்திற்காக முத்திரையிடப்பட்டான். ராஜாவின் முத்திரை ஒரு கல்லின்மேல் வைக்கப்பட்டு, கதவு மூடப்பட்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் அந்தக் கதவு மூடப்படுகிறது; 1844 அக்டோபர் 22 அன்று கதவு மூடப்பட்டதுபோலவே, எந்த மனுஷனாலும் அந்தக் கதவைத் திறக்க முடியாது. இது, ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன நிகழ்வுகளை மட்டுமன்றி, அந்தக் கதையின் உட்பகுதியில் தீர்க்கதரிசி எடுத்துக்காட்டப்படும்போது, அவரைச் சூழ்ந்திருந்த சூழ்நிலைகளைப் பொருத்திப் பயன்படுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தையும் கவனிக்க வேண்டியதன் எளிய எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது.

Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.

ஆயினும், இதுவும் அதே தீர்க்கதரிசனத்தின் இரு சாட்சிகளாகிய ஆரம்பத்தையும் (தானியேல் புத்தகம்) முடிவையும் (வெளிப்படுத்தின விசேஷம்) ஒன்றிணைத்து ஆராய்வதின் வல்லமையை விளக்கும் ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும்; ஏனெனில், ஒரு வேதாகம உண்மையை நிலைநிறுத்துவதற்கு தேவைப்படுவது இரண்டு சாட்சிகளே ஆகும். முன்னறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளும், தீர்க்கதரிசனத்துடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசிகளின் செயல்களின் விளக்கமும் இரண்டுமே தேவஆவியினால் உந்தப்பட்டவையாகும்.

> All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.

> எல்லா வேதவாக்கியமும் தேவனுடைய ஆவியினால் உந்தப்பட்டதாய் இருந்து, உபதேசத்திற்கும், கடிந்துகொள்ளுதலுக்கும், திருத்துதலுக்கும், நீதியில் பயிற்சியளிப்பதற்கும் பயனுள்ளதாகும்; இதனால் தேவனுடைய மனுஷன் பூரணனாகி, எல்லா நற்செயல்களுக்கும் முற்றிலும் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டவனாயிருப்பான். 2 தீமோத்தேயு 3:16, 17.

If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.

வேதாகமத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள் உலகத்தின் முடிவைச் சித்தரிக்கின்றன எனில், அப்பொழுது ஒரு தீர்க்கதரிசி அந்த முன்னறிவிப்பைப் பெறும் வேளையிலும் அதற்கு சாட்சியமளிக்கும் வேளையிலும் அவர் மற்றும் அவரைச் சூழ்ந்திருப்பவை பற்றிய சித்திரிப்பும் உலகத்தின் முடிவைப் பற்றிய ஒரு சித்திரிப்பே ஆகும். ஆகையால், ஒரு தீர்க்கதரிசியின் சுற்றுப்புறங்களும் செயல்களும் தீர்க்கதரிசனரீதியாகச் சித்தரிக்கப்படும்போது—அந்தத் தீர்க்கதரிசி உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கான ஒரு சித்திரிப்பாக இருக்கிறார். இந்தப் புரிதலை நிலைநிறுத்திய பின்பு, மல்கியாவின் எலியா குறித்த முன்னறிவிப்பு வரிசையையும் வெளிப்படுத்தல் பதினான்கும் பதினெட்டும் ஆகியவற்றின் வரிசைகளையும் ஒன்றிணைத்து நோக்கும் போது, அவை அனைத்தும் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியின் வரலாற்றிற்குச் சாட்சியமளிக்கின்றன—ஆயினும் அவற்றின் சாட்சி இருமடங்கானதாகும்.

The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.

அந்தச் செய்தி, தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு வெளிப்புறமான முன்கூறப்பட்ட நிகழ்வுகளால் அமைந்துள்ளது; மேலும், ஒரு இரண்டாம் நிலைச் சாட்சி, அந்தச் செய்தியைப் பெற்றுக்கொண்டு அறிவித்துக் கொண்டிருந்தபோது தீர்க்கதரிசி அனுபவித்த அனுபவத்தால் அமைந்துள்ளது. அதே வரலாற்றின் வெளிப்புறத்தையும் உட்புறத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரு தீர்க்கதரிசன வரிகளைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனக் கருத்து, அட்வென்டிசத்தின் முன்னோடிகளால் அறியப்பட்டு, பொதுப் பதிவில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. என் எண்ணத்தில், இந்தப் பயன்பாட்டிற்கான முன்னோடிகளின் பாரம்பரியமான எடுத்துக்காட்டு என்னவெனில், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழு சபைகளும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழு முத்திரைகளும், சபையின் உட்புற மற்றும் வெளிப்புற வரலாற்றைக் காட்டும் இணைநிலை வரலாறுகள் என்று அவர்கள் அடையாளப்படுத்தியதே ஆகும். முத்திரைகள் வெளிப்புற வரலாற்றையும், சபைகள் உட்புற வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.

மல்கியா, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் மற்றும் பதினெட்டாம் அதிகாரங்களில் காணப்படும் எலியா செய்தி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தில் “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல்” என்று அழைக்கப்படும் அதே இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியையே அடையாளப்படுத்துகிறது. முதல் அதிகாரத்தில் தேவனாகிய பிதா அந்தச் செய்தியை கிறிஸ்துவுக்குக் கொடுத்தார்; பின்னர் அவர் அதை கபிரியேலுக்குக் கொடுத்தார்; பின்னர் அவன் அதை யோவானுக்குக் கொடுத்தான்; அதன் பின் யோவான் அதைச் சபைகளுக்கு அனுப்பினான். எலியாவின் செய்தியும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல், பதினான்காம், மற்றும் பதினெட்டாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்திகளும், உண்மையில் ஒரே செய்தியே ஆகும்.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> தீர்க்கதரிசிகளின் ஆவிகள் தீர்க்கதரிசிகளுக்கே கீழ்ப்படிந்திருக்கின்றன. ஏனெனில் தேவன் குழப்பத்தின் ஆசிரியர் அல்ல, சமாதானத்தின் ஆசிரியர்; பரிசுத்தவான்களின் எல்லா சபைகளிலும் அப்படியே இருக்கிறது. 1 கொரிந்தியர் 14:32, 33.

It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.

அது எப்போதும் அதே செய்தியே; ஏனெனில் “தீர்க்கதரிசிகள் தீர்க்கதரிசிகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருக்கிறார்கள்.” அந்த வசனங்களில் “கீழ்ப்படிந்திருக்கிறார்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், “கீழ்வைத்தல்; தன்னின்படி கீழ்ப்படிதல்: – கீழ்ப்படிதலில் இருத்தல் (கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாக இருத்தல்), கீழ் வைக்கப்படுதல், அடக்கப்படுதல், (ஆக, ஆக்கப்பட) உட்பட்டிருத்தல் (க்கு, ஆக), (க்கு, கீழ்) அடக்கத்திற்குள் இருத்தல் (அல்லது வைக்கப்படுதல்), தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்தல்” என்று பொருள்படுகிறது. எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் ஒருவரோடொருவர் ஒத்துப்போகிறார்கள்; மேலும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், அல்லது அவர்கள் கொடுத்த செய்திக்கே, கீழ்ப்பட்டிருக்கிறார்கள்; இல்லையெனில் அவர்கள் கொடுத்த செய்தி குழப்பத்தை உண்டாக்கும்.

All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.

இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியின் அனைத்து தீர்க்கதரிசன உவமைகளும் அதே செய்தியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பத்து கன்னியர் பற்றிய உவமையில் “ஞானமுள்ளவர்கள்” என்று கருதப்படுகிறவர்களும், தானியேலின் புத்தகம் முத்திரை திறக்கப்படும் போது “அறிவின் பெருக்கத்தை” “புரிந்துகொள்கிற” “ஞானமுள்ளவர்கள்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறவர்களும், அந்த விசேஷச் செய்தி முத்திரை திறக்கப்படும் போது அதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே கர்த்தருடைய திட்டமாகும். அந்த அறிதல், வேதாகமத்திலேயே தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள வேதாகமப் படிப்பு முறையைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் நிறைவேறுகிறது. அந்த முறை, ஏசாயா இருபத்தெட்டுடன் ஒத்திசைவாக, ஒரு வேதாகமப் பொருளை எடுத்துரைக்கும் பல்வேறு தீர்க்கதரிசன கோடுகளை ஒன்றுக்கொன்று இணைநிலையாக ஒன்றுகூட்டிவைத்து, சரியான தீர்க்கதரிசன நிகழ்வுகளை நிலைநிறுத்தும் செயல்முறையின் மூலம் நடைமுறைக்கு வருகிறது.

I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.

இந்தக் கட்டுரையை இங்கே நிறைவு செய்கிற நிலையில், உங்கள் பொறுமையை வேண்டிக்கொள்கிறேன்; இக்கருத்துகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

Back to Articles