Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று அறுபத்து இரண்டு

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

ரோமாவின் தீர்க்கதரிசனக் காலம்: தரிசனத்தை வெளிப்படுத்துதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

ரோமா அந்தத் தரிசனத்தை நிறுவுகிறது; மேலும் ரோமா அதன் “காலத்தில்” வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இது சகோதரி ஒயிட் அவர்களின் ஒரு அறிக்கை; அதில், வெளிப்படையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது என்னவோ அதையே அவர் கூறுகிறார்:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒரு முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகம்; ஆனாலும் அது திறக்கப்பட்ட புத்தகமும் ஆகும். இந்தப் பூமியின் வரலாற்றின் இறுதி நாட்களில் நடைபெறவிருக்கும் அதிசயமான நிகழ்வுகளை அது பதிவு செய்கிறது. இந்தப் புத்தகத்தின் போதனைகள் தெளிவானவைகள்; அவை மறைபொருளானவைகளும் புரிந்துகொள்ள இயலாதவைகளும் அல்ல. இதில் தானியேலில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசனத் தொடரே மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. சில தீர்க்கதரிசனங்களை தேவன் மறுபடியும் கூறியுள்ளார்; இதன்மூலம் அவைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அவர் காட்டுகிறார். மிகுந்த விளைவில்லாதவற்றை ஆண்டவர் மறுபடியும் கூறுவதில்லை.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

“பெரும் முக்கியத்துவமற்ற விஷயங்களை ஆண்டவர் மீண்டும் மீண்டும் கூறுவதில்லை”; ரோமுடன் தொடர்புடைய “காலங்கள்” மறுமறுமையாக மீளக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. ரோமுடன் தொடர்புடைய அந்த “காலத்தை” புரிந்துகொள்வது “மிகுந்த முக்கியத்துவமுடையது”, ஏனெனில் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் பொருளாக ரோமையே அது வெளிப்படுத்துகிறது. பாப்பரசரின் ஆட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆகிய ஏழு காலங்கள், தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் ஆகிய நூல்களில் நேரடியாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> அவன் பரமோன்னதருக்கு விரோதமாகப் பெருமையான வார்த்தைகளைப் பேசுவான்; பரமோன்னதருடைய பரிசுத்தவான்களைச் சோர்வடையச் செய்வான்; காலங்களையும் நியாயப்பிரமாணங்களையும் மாற்ற நினைப்பான்; ஒரு காலமும் காலங்களும் அரைக்காலமும் வரையிலும் அவர்கள் அவன் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவார்கள். தானியேல் 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> ஆற்றின் நீரின் மேல் நின்றிருந்த சணல் உடை அணிந்திருந்த மனிதன், தன் வலது கையையும் தன் இடது கையையும் வானத்தினிடத்திற்கு உயர்த்தி, என்றென்றைக்கும் உயிரோடிருக்கிறவரை முன்னிட்டு சத்தியம்பண்ணினதை நான் கேட்டேன்: அது ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக் காலமுமாக இருக்கும்; மேலும், பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமையைச் சிதறடிக்கிற செயலை அவன் நிறைவேற்றியபோது, இவ்வெல்லாம் நிறைவேறும். தானியேல் 12:7.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> ஆலயத்திற்குப் புறம்பாகிய பிராகாரத்தை விட்டுவிடு; அதனை அளவிடாதே; ஏனெனில் அது புறஜாதியாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; அவர்கள் பரிசுத்த நகரத்தை நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் காலடியில் மிதிப்பார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:2.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> மேலும் நான் என் இரண்டு சாட்சிகளுக்குப் அதிகாரம் அளிப்பேன்; அவர்கள் இரட்டுத்துணி அணிந்தவர்களாய் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் தீர்க்கதரிசனம் செய்வார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> அப்பொழுது அந்த ஸ்திரீ வனாந்தரத்திற்குப் பறந்துபோனாள்; அங்கே அவளுக்காக தேவனால் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட ஓர் இடம் இருந்தது; அங்கே அவர்கள் அவளை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் போஷிக்கும்படியாக. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 12:6.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> அந்தப் பெண்ணுக்குப் பெரிய கழுகின் இரண்டு இறக்கைகள் கொடுக்கப்பட்டன; அவள் பாம்பின் முன்னிலையிலிருந்து வனாந்தரத்திற்கும், தன் இடத்திற்கும் பறந்து செல்லும்படியாக; அங்கே அவள் ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக் காலமும் போஷிக்கப்படுகிறாள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> அவனுக்குப் பெருமையானவற்றையும் தெய்வநிந்தனைகளையும் பேசும் ஒரு வாய் கொடுக்கப்பட்டது; மேலும் நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் செயல்படுவதற்கான அதிகாரமும் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

இந்த ஏழு நேரடி குறிப்புகள், ரோமின் பல்வேறு தனித்துவமான தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளை முன்வைக்கின்றன. ரோம் வெளிப்படுத்தப்படுவது அவ்வாறான பகுதிகளிலேயே ஆகும். இந்த காலக்கட்டங்கள் “மூன்றரை ஆண்டுகள் அல்லது 1260 நாட்கள்” என்றும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன என்று சகோதரி வைட் மேலும் சேர்த்துரைக்கிறார். “மூன்றரை ஆண்டுகள்” அல்லது “ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள்” என்ற சொற்றொடர்களில் எதையும் நீங்கள் வேதாகமத்தில் காணமாட்டீர்கள். சகோதரி வைட், அந்த ஏழு குறிப்புகளின் கணக்கீட்டைப் பொருத்தமாகவே பயன்படுத்துகிறார்.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> 13ஆம் அதிகாரத்தில் (1–10 வசனங்கள்), ‘சிறுத்தையைப்போன்ற’ இன்னொரு மிருகம் விவரிக்கப்படுகிறது; அதற்கு வலுசர்ப்பம் ‘தன் வல்லமையையும், தன் ஆசனத்தையும், மிகுந்த அதிகாரத்தையும்’ கொடுத்தது. இந்தச் சின்னம், பெரும்பாலான புரொட்டஸ்டாந்தர்கள் நம்பியுள்ளபடி, பண்டைய ரோமப் பேரரசு ஒருகாலத்தில் கொண்டிருந்த வல்லமையையும் ஆசனத்தையும் அதிகாரத்தையும் தொடர்ந்து பெற்ற போப்பாட்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்தச் சிறுத்தையைப்போன்ற மிருகத்தைப்பற்றி இவ்வாறு அறிவிக்கப்படுகிறது: ‘பெரிய வார்த்தைகளையும் தூஷணங்களையும் பேசுகிற வாய் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்டது…. அது தேவனுக்கு விரோதமாகத் தூஷணம் பேசவும், அவருடைய நாமத்தையும், அவருடைய கூடாரத்தையும், வானத்தில் வாசமாயிருப்பவர்களையும் தூஷிக்கவும் தன் வாயைத் திறந்தது. பரிசுத்தவான்களோடே யுத்தம்பண்ணவும், அவர்களை ஜெயிக்கவும் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்டது; மேலும் எல்லா கோத்திரங்களின்மேலும், மொழிகளின்மேலும், ஜாதிகளின்மேலும் அதற்கு அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டது.’ தானியேல் 7இல் உள்ள சிறிய கொம்பின் வருணனையோடு கிட்டத்தட்ட ஒரேபோல இருக்கும் இந்தத் தீர்க்கதரிசனம், ஐயமின்றி போப்பாட்சியையே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> “‘நாற்பத்தி இரண்டு மாதங்கள் செயல்பட அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.’ மேலும், தீர்க்கதரிசி கூறுகிறார்: ‘அவனுடைய தலைகளில் ஒன்றை மரணமடையும் அளவுக்கு காயம்பட்டதுபோல் நான் கண்டேன்.’ மேலும் மறுபடியும்: ‘சிறைப்பிடிக்கிறவன் சிறைப்பிடிக்கப்படுவான்; பட்டயத்தினால் கொல்லுகிறவன் பட்டயத்தினால் கொல்லப்படவேண்டும்.’ அந்த நாற்பத்தி இரண்டு மாதங்கள் என்பவை, தானியேல் 7-இல் உள்ள ‘ஒரு காலமும், காலங்களும், காலத்தின் பாதியும்,’ அதாவது மூன்றரை ஆண்டுகள், அல்லது 1260 நாட்கள் என்பதற்குச் சமமானவை—தேவனுடைய ஜனங்களைப் பாப்பரச அதிகாரம் ஒடுக்க வேண்டியிருந்த காலம் அதுவே. முந்தைய அதிகாரங்களில் கூறப்பட்டபடி, இந்தக் காலம் கி.பி. 538-ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசாட்சியின் மேலாதிக்கத்துடன் தொடங்கி, 1798-இல் முடிவுற்றது. அந்நேரத்தில் பிரெஞ்சு இராணுவத்தினால் போப் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டான்; பாப்பரச அதிகாரம் அதன் மரணகரமான காயத்தை அடைந்தது; அப்பொழுது, ‘சிறைப்பிடிக்கிறவன் சிறைப்பிடிக்கப்படுவான்’ என்ற தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியது.” The Great Controversy, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

“ரோமை வெளிப்படுத்தும்” “காலம்” என மூன்றரை ஆண்டுகளையும் கருதுவதற்கான ஏவப்பட்ட அதிகாரத்தினால், ரோமைக்குறித்த வேறு வேதாகமச் சுட்டிகளும் வெளிப்படுகின்றன.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சத்தியமாகச் சொல்லுகிறேன்: வானம் மூன்று ஆண்டுகளும் ஆறு மாதங்களும் அடைக்கப்பட்டிருந்ததால் தேசமெங்கும் பெரிய பஞ்சம் ஏற்பட்ட எலியாவின் நாட்களில், இஸ்ரவேலில் அநேக விதவைகள் இருந்தார்கள். லூக்கா 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

எலியாவின் மூன்றரை ஆண்டுகள், தியாத்திரா சபையில் பாப்பரசர் ரோமின் அடையாளமாகிய யெசபெலுடன் அந்தக் காலத்தை இணைக்கின்றன.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> ஆயினும் உனக்கெதிராக எனக்கு சில காரியங்கள் உண்டு; தன்னைத் தீர்க்கதரிசினி என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அந்த யேசபெல் என்கிற ஸ்திரீயை, என் ஊழியக்காரரை வேசித்தனஞ்செய்யவும் விக்கிரகங்களுக்கு பலியிடப்பட்டவைகளைப் புசிக்கவும் போதித்து வஞ்சிக்கும்படியாக, நீ அனுமதிக்கிறாய். அவள் தன் வேசித்தனத்திலிருந்து மனந்திரும்புவதற்காக நான் அவளுக்குக் கால அவகாசம் கொடுத்தேன்; ஆனாலும் அவள் மனந்திரும்பவில்லை. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

யேசபெலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட நான்காவது சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட “காலம்” ஒரு “இடவெளியும்” ஆகும்.

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> எலியா நம்மைப்போலவே இயல்புகளுக்குட்பட்ட மனிதனாயிருந்தான்; மழை பெய்யாதிருக்கும்படி அவன் தீவிரமாய் ஜெபம்பண்ணினான்; அப்பொழுது மூன்று ஆண்டும் ஆறு மாதமும் பூமியின்மேல் மழை பெய்யவில்லை. யாக்கோபு 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களே என்பதைக் குறித்து விளக்கும்போது, சகோதரி வைட் அந்தக் காலத்தை கிறிஸ்து குறிப்பிட்ட “அந்த நாட்கள்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள காலப்பகுதிகள்—‘நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்’ மற்றும் ‘ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள்’—ஒன்றே ஆகும்; இவை இரண்டும், கிறிஸ்துவின் சபை ரோமினால் ஒடுக்குமுறையைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய காலத்தைக் குறிக்கின்றன. பாப்பரசர் ஆதிக்கத்தின் 1260 ஆண்டுகள் கி.பி. 538-இல் தொடங்கின; ஆகையால் அது 1798-இல் முடிவடைந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் காலத்தில் ஒரு பிரெஞ்சு இராணுவம் ரோமுக்குள் நுழைந்து, பாப்பரசரைச் சிறைப்படுத்தியது; அவர் நாட்டைவிட்டு அகற்றப்பட்ட நிலையில் இறந்தார். பின்னர் விரைவில் ஒரு புதிய பாப்பரசர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோதிலும், அதற்கு முன்பு தன் வசத்தில் கொண்டிருந்த அதிகாரத்தைப் பாப்பரசர் ஆட்சி அமைப்பு அதன்பிறகு ஒருபோதும் செலுத்த இயலவில்லை.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> “சபையின் துன்புறுத்தல் 1260 ஆண்டுகளின் முழு காலப்பகுதியிலும் தொடர்ந்து நீடிக்கவில்லை. தமது ஜனங்களுக்கு இரக்கம்கொண்டு, அவர்களின் அக்கினிச் சோதனையின் காலத்தை தேவன் குறைத்தார். சபையின் மேல் வரவிருந்த ‘மகா உபத்திரவத்தை’ முன்னறிவித்தபோது, இரட்சகர் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘அந்நாட்கள் குறைக்கப்படாதிருந்தால், எந்த மாம்சமுள்ளவனும் இரட்சிக்கப்படமாட்டான்; ஆனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்காக அந்நாட்கள் குறைக்கப்படும்.’ மத்தேயு 24:22. சீர்திருத்த இயக்கத்தின் செல்வாக்கினால், 1798-க்கு முன்னரே அந்தத் துன்புறுத்தல் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.” The Great Controversy, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

கிறிஸ்துவும் சகோதரி வைட்டும் “அந்த நாட்கள்” என்ற சொல்லைப் “காலம்” என்று அடையாளப்படுத்துகின்றனர்; அந்த “காலம்” போப்பாட்சியுடைய ரோமையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தானியேல், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், பூமியின் சிங்காசனத்தில் போப்பாட்சி அமர்த்தப்பட்டதற்குப் பின்பு ஏற்பட்ட துன்புறுத்தலைப் பற்றி பேசும்போது, அந்தத் துன்புறுத்தலின் காலத்தை “அநேக நாட்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> அவனுடைய பக்கத்தில் படைகள் நிற்கும்; அவர்கள் பலமுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்திய பலியை நீக்கிவிட்டு, பாழாக்கும் அருவருப்பை நிலைநிறுத்துவார்கள். உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாக துன்மார்க்கமாக நடக்கிறவர்களை அவன் மயக்கும் வார்த்தைகளினால் கெடுப்பான்; ஆனால் தங்கள் தேவனை அறிந்திருக்கும் ஜனங்கள் பலமாக இருந்து வீரச் செயல்களைச் செய்வார்கள். ஜனங்களுக்குள் விவேகமுள்ளவர்கள் அநேகருக்குப் போதிப்பார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் அநேக நாட்கள் பட்டயத்தினாலும், அக்கினியினாலும், சிறையிருப்பினாலும், கொள்ளையினாலும் விழுவார்கள். தானியேல் 11:31–33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

ரோமா அதனுடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசனக் காலத்தோடு இணைந்து வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; அதனால்தான் பவுல், பாவத்தின் மனிதன் “தன் காலத்தில்” வெளிப்படுவான் என்று கூறுகிறார். நாம் அறியாவிட்டால் அழிவோம் எனும் அந்தத் தரிசனத்தை ரோமா நிலைநிறுத்துகிறது என்பதே, அந்தத் தீர்க்கதரிசனக் காலம் ஏன் அடிக்கடி, மேலும் பலவிதமான முறைகளில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது; ஏனெனில் தேவன் “மிகுந்த முக்கியத்துவமற்றவற்றை மறுமுறை கூறுவதில்லை.” முந்தைய வசனங்களிலும், அந்தக் காலப்பகுதியின் முடிவும் குறிக்கப்படுகிறது.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> மக்களிலுள்ள ஞானமுள்ளவர்கள் அநேகருக்கு போதிப்பார்கள்; ஆயினும் அவர்கள் பட்டயத்தினாலும், அக்கினியினாலும், சிறைப்பிடிப்பினாலும், கொள்ளையினாலும், அநேக நாட்கள் விழுவார்கள். அவர்கள் விழும் காலத்தில், சிறிதளவு உதவியால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யப்படும்; ஆனாலும் அநேகர் முகஸ்துதியினால் அவர்களோடு சேர்ந்து கொள்வார்கள். ஞானமுள்ளவர்களிலே சிலர் அவர்களைச் சோதிக்கவும், சுத்திகரிக்கவும், வெண்மையாக்கவும், முடிவுகாலம் வரையிலும் விழுவார்கள்; ஏனெனில் அது இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்திற்கே உண்டு. தானியேல் 11:33–35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

“முடிவுக்காலம்” என்பது “இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு காலத்திற்காக” இருக்கிறது. “நியமிக்கப்பட்ட” என்பதற்கான எபிரேயச் சொல் “மோஏத்” ஆகும்; அதற்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் அல்லது ஒரு நியமனம் என்ற அர்த்தம் உண்டு. தானியேல் புத்தகத்தில் “நியமிக்கப்பட்ட காலத்தின்” தீர்க்கதரிசனச் சம்பந்தமும் முக்கியத்துவமும், அது எத்தனை முறை குறிப்பிடப்படுகிறது என்பதினால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. லவோதிக்கேய அத்வென்டிஸ்டுகளில் மிகச் சிலரே—அல்லது யாரும் அல்லவே—1989 என்பது ஒரு “முடிவுக்காலம்” என்பதை உணர்கிறார்கள்; ஆகையால் 1989 ஒரு நியமிக்கப்பட்ட காலமாக இருந்தது. அது தேவனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு நியமனமாக இருந்தது; அந்த வேளையில் அவர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேருடைய இயக்கத்திற்காக அறிவை முத்திரை நீக்கிப் வெளிப்படுத்துவார். இந்தக் காரணத்தினால், “நியமிக்கப்பட்ட காலம்” என்பது “முடிவுக்காலத்தின்” வருகையைக் குறிக்கிறது என்ற உண்மைக்குத் தானியேல் புத்தகம் சாட்சிகளை வழங்குகிறது. தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், இந்தத் தீர்க்கதரிசனச் சின்னம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> உலாயின் கரைகளுக்கிடையே ஒரு மனிதனின் சத்தத்தைக் கேட்டேன்; அது கூவி, “கபிரியேலே, இவனுக்குத் தரிசனத்தைப் புரியும்படிச் செய்” என்றது. அப்பொழுது நான் நின்றிருந்த இடத்துக்கு அவன் அணுகிவந்தான்; அவன் வந்தபோது நான் பயந்து, முகங்குப்புற விழுந்தேன். ஆனால் அவன் என்னிடம், “மனுபுத்திரனே, புரிந்துகொள்; ஏனெனில் இந்தத் தரிசனம் முடிவுகாலத்தைச் சார்ந்தது” என்றான். அவன் என்னோடு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், நான் தரையின்மேல் முகங்குப்புற ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தேன்; ஆனால் அவன் என்னைத் தொட்டு, என்னை நேராக நிறுத்தினான். பின்னும் அவன், “இதோ, இந்தக் கோபத்தின் கடைசி காலத்தில் நிகழப்போகிறதை உனக்குத் தெரிவிப்பேன்; ஏனெனில் நியமிக்கப்பட்ட காலத்தில் முடிவு வரும்” என்றான். தானியேல் 8:16–19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தைப் போலவே, இவ்வசனங்களில் காணப்படும் “முடிவுகாலம்” என்னும் சொற்றொடரில் உள்ள “முடிவு” என்ற சொல், “நியமிக்கப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல்லிலிருந்து வேறுபட்ட எபிரேயச் சொல் ஆகும். முடிவுகாலம் என்பது, நியமிக்கப்பட்ட காலத்தில் ஆரம்பமாகும் ஒரு காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “நியமிக்கப்பட்ட காலம்” (moed) என்பது ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேர்முகம் ஆகும்; முடிவுகாலம் (எபிரேயச் சொல் “gets”) என்பது, அந்த நியமிக்கப்பட்ட காலத்தில் தொடங்கும் ஒரு காலப்பகுதி ஆகும். ரோமைக் வெளிப்படுத்துவது அந்த “காலம்” ஆகும்; அந்த “காலம்” அத்தனை முக்கியமானதாக இருப்பதால், அந்த காலப்பகுதியின் முடிவும், அந்தக் காலத்தின் முடிவிற்கு பின்வரும் காலப்பகுதியும், பல சாட்சிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. தானியேலின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இருபத்துநான்காம் வசனத்தில், புறமத ரோம் ஒரு “காலம்” வரையிலும் உலகத்தை ஆட்சி செய்வதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

ஒரு குறியீட்டு “காலம்” என்பது மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகளாகும்; ஏனெனில் வேதாகம ஆண்டில் மூன்றுநூற்று அறுபது நாட்கள் உள்ளன. புறமத ரோம் ஒரு “காலம்” ஆட்சி செய்தது; பாப்பரச ரோம் “ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும்” ஆட்சி செய்தது. நவீன ரோம் ஒரு குறியீட்டு “மணி,” அல்லது ஒரு குறியீட்டு “நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்” ஆட்சி செய்கிறது. 1844க்குப் பிறகு எந்தத் தீர்க்கதரிசன காலமும் இல்லை; ஆகையால் அந்த “மணி”யும் “நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்” என்பதும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மனித கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையிலான காலப்பகுதியாகும். ஆனால் புறமத ரோம் கி.மு. 31-ஆம் ஆண்டு ஆக்டியம் போரிலிருந்து, கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைன் பேரரசின் தலைநகரை கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்குக் மாற்றிய வரையிலும் உச்ச அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்தது. கீழ்க்காணும் வசனங்கள் புறமத ரோமைப் பற்றிப் பேசுகின்றன என்பதை நாம் அறிவோம்; ஏனெனில் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது “ஒடிக்கப்பட்டுவிடும்” “உடன்படிக்கையின் அதிபதி”யாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். அப்போது ஆட்சி செய்த வல்லமை புறமத ரோமாயிருந்தது; ஆகவே இப்போது நாம் கவனிக்கப் போகும் வசனங்கள் புறமத ரோமையேயே அடையாளப்படுத்துகின்றன.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> அவனுடைய இடத்தில் ஒரு இழிந்த மனிதன் எழும்புவான்; அவனுக்கு ராஜ்யத்தின் கௌரவத்தை அவர்கள் கொடுக்கமாட்டார்கள். ஆயினும் அவன் அமைதியாக வந்து, புகழ்ச்சிகளினால் ராஜ்யத்தைப் பெற்றுக்கொள்வான். பெருவெள்ளத்தின் படைகள்போல அவர்கள் அவன் முன்னிலையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு முறியடிக்கப்படுவார்கள்; உடன்படிக்கையின் அதிபதியும் அப்படியே. அவனோடு உடன்படிக்கை செய்தபின்பு அவன் வஞ்சகமாக நடந்து கொள்வான்; ஏனெனில் அவன் வந்து, சிறிய ஜனக்கூட்டத்தினால் வலிமைபெறுவான். அவன் மாகாணத்தின் மிகச் செழிப்பான இடங்களில்கூட அமைதியாக நுழைவான்; அவன் பிதாக்களும் செய்யாததையும், அவர்களின் பிதாக்களும் செய்யாததையும் அவன் செய்வான்; கொள்ளைமுதலையும் சூறையாடப்பட்ட பொருள்களையும் செல்வங்களையும் அவர்களிடையே சிதறடிப்பான்; அரண்களுக்கெதிராகத் தனது திட்டங்களை வகுப்பான்; அது ஒரு காலமட்டும். தானியேல் 11:21–24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

இந்த வசனங்களின் கடைசி சொற்றொடரில் வரும் “against” என்ற சொல் உண்மையில் “from” என்று பொருள்படும்; ஆகையால், அந்த வசனம், புறஜாதி ரோம் தன் கோட்டையான ஆதாரத் தளத்திலிருந்து (ரோம் நகரத்திலிருந்து) மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்யும் (அவனுடைய தந்திரங்களை முன்னறிவிக்கும்) என்று கூறுகிறது.

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> “‘வசனம் 24. அவன் மாகாணத்தின் மிகச் செழிப்பான இடங்களுக்குள்ளும் சமாதானமாக நுழைவான்; அவன் தன் பிதாக்களும் செய்யாததையும், தன் பிதாக்களின் பிதாக்களும் செய்யாததையும் செய்வான்; அவன் அவர்களிடையே கொள்ளையையும், சூறையாடிய பொருளையும், செல்வங்களையும் சிதறப்பண்ணுவான்; மேலும் அவன் அரண்களுக்கெதிராகத் தன் யோசனைகளை ஒரு காலம் வரையிலும் திட்டமிடுவான்.’”

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> ரோமாவின் நாட்களுக்கு முன்பாக, ஜாதிகள் மதிப்புமிக்க மாகாணங்களிலும் செழிப்பான பிரதேசங்களிலும் பொதுவாகப் பிரவேசித்த வழக்கம் போரும் வெற்றிகரமான கைப்பற்றலும் மூலமாக இருந்தது. இப்போது, தந்தையரும் அவர்களுடைய தந்தையரும் செய்திராத ஒன்றை ரோம் செய்யவிருந்தது; அதாவது, இத்தகைய சேர்த்தல்களை அமைதியான வழிமுறைகளால் பெறுதல். இதற்கு முன் ஒருபோதும் கேள்விப்படப்படாத வழக்கம் இப்போது ஆரம்பிக்கப்பட்டது; அரசர்கள் தங்கள் ராஜ்யங்களை மரணச்சாசனமாக ரோமருக்குப் பின் விட்டு சென்றனர். இவ்விதமாக ரோம் விரிந்த மாகாணங்களின் உடைமையைப் பெற்றது.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> “இவ்விதமாக ரோமாவின் ஆட்சிக்குள் வந்தவர்கள் அதனால் சிறிதல்லாத நன்மையை அடைந்தார்கள். அவர்கள் தயையும் தளர்ச்சியுமாக நடத்தப்பட்டார்கள். கொள்ளையும் இரையுமாகிய பங்குகள் அவர்களிடையே பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டதுபோல அது இருந்தது. அவர்கள் தங்கள் சத்துருக்களிடமிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு, ரோமப் பேராட்சியின் அரணின் கீழ் சமாதானத்திலும் பாதுகாப்பிலும் இளைப்பாறினார்கள்.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> “இந்த வசனத்தின் பிந்திய பகுதிக்காக, பிஷப் நியூட்டன், கோட்டைகளுக்கு விரோதமாக அல்ல, கோட்டைகளிலிருந்தே முன்கூட்டி யோசிக்கப்பட்ட திட்டங்களை முன்வைப்பதெனும் கருத்தை அளிக்கிறார். இதையே ரோமர் தங்கள் ஏழு மலைகளுள்ள நகரத்தின் வல்லமைமிக்க கோட்டையிலிருந்து செய்தார்கள். ‘ஒரு காலத்திற்காகவும்;’ சந்தேகமின்றி இது ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலம், அதாவது 360 ஆண்டுகள். இந்த ஆண்டுகளை எந்த ஆரம்பப் புள்ளியிலிருந்து கணக்கிட வேண்டும்? ஒருவேளை, அடுத்த வசனத்தில் கண்ணுக்குக் கொண்டுவரப்படும் நிகழ்ச்சியிலிருந்தே ஆகும்.”

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> “‘வசனம் 25. அவன் மிகப்பெரிய படையுடன் தெற்கின் இராஜாவுக்கு விரோதமாகத் தனது வல்லமையையும் தைரியத்தையும் எழுப்புவான்; தெற்கின் இராஜாவும் மிகவும் பெரியதுமான பலமிக்க படையுடன் போருக்கெழுப்பப்படுவான்; ஆனாலும் அவன் நிலைநிற்கமாட்டான்; ஏனெனில் அவனுக்கு விரோதமாக சதித்திட்டங்கள் தீட்டப்படுவன.’”

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> “23 மற்றும் 24ஆம் வசனங்களினால், கி.மு. 161-இல் யூதருக்கும் ரோமருக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட உடன்படிக்கையின் இப்பக்கமாகவும், ரோம் உலகளாவிய ஆதிக்கத்தைப் பெற்றிருந்த காலத்திற்கும் நாம் கொண்டு வரப்படுகிறோம். இப்போது நமக்கு முன்பாக உள்ள வசனம், தெற்கின் ராஜாவாகிய எகிப்துக்கு எதிரான ஒரு வலிமையான படையெடுப்பையும், மகத்தானவும் வல்லமையானவும் இராணுவங்களுக்கிடையில் நடைபெற்ற ஒரு குறிப்பிடத்தக்க போரின் நிகழ்வையும் கண்முன் கொண்டுவருகிறது. இவ்வகையான நிகழ்வுகள் இந்தக் காலப்பகுதியில் ரோமின் வரலாற்றில் நடைபெற்றதா?—நடைபெற்றன. அந்தப் போர் எகிப்துக்கும் ரோமுக்கும் இடையிலான போராக இருந்தது; அந்தச் சமரம் ஆக்தியம் போராயிருந்தது. இந்த மோதலுக்குக் காரணமான சூழ்நிலைகளைக் குறித்து நாம் சுருக்கமாக ஒரு பார்வை எடுப்போம்.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

பின்வரும் வசனங்களில், நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலமும் முடிவும் மீண்டும் தானியேலால் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> அவன் தன் வல்லமையையும் தன் தைரியத்தையும் பெரும் படையுடன் தெற்கின் ராஜாவுக்கு விரோதமாக எழுப்புவான்; தெற்கின் ராஜாவும் மிகப் பெரிய வல்லமையுள்ள படையுடன் போருக்குத் தூண்டப்படுவான்; ஆனாலும் அவன் நிலைநிற்கமாட்டான்; ஏனெனில் அவனுக்கு விரோதமாக சூழ்ச்சிகள் திட்டமிடப்படும். ஆம், அவன் உணவுப் பங்கில் உண்ணுகிறவர்களே அவனை அழிப்பார்கள்; அவன் படை வெள்ளம்போல் பரவும்; அநேகர் வெட்டுண்டு விழுவார்கள். இந்த இரு ராஜாக்களுடைய இருதயங்களும் தீமை செய்ய முனைந்திருக்கும்; அவர்கள் ஒரே மேஜையில் உட்கார்ந்து பொய்களைப் பேசுவார்கள்; ஆனாலும் அது வெற்றியடையாது; ஏனெனில் முடிவு இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்திலேயே வரும். பின்னர் அவன் மிகுந்த செல்வங்களுடன் தன் தேசத்திற்குத் திரும்புவான்; அவன் இருதயம் பரிசுத்த உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாக இருக்கும்; அவன் செயலாற்றி, தன் தேசத்திற்குத் திரும்புவான். நியமிக்கப்பட்ட காலத்தில் அவன் மறுபடியும் வந்து தெற்கின்மேல் வருவான்; ஆனாலும் அது முந்தினதுபோலவும் இருக்காது, பின்னினதுபோலவும் இருக்காது. தானியேல் 11:25–29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

எட்டாம் அதிகாரத்தில், இருபத்தைந்து நூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் குறிக்கும் “காசோன்” தரிசனம் நியமிக்கப்பட்ட காலத்தில் முடிவடையும் என்றும், அதன் பின்னர் “முடிவுக் காலம்” என்று குறிக்கப்படும் காலப்பகுதி ஆரம்பமாகும் என்றும் கபிரியேல் அடையாளம் காட்டினார். இந்தப் பகுதியில், நியமிக்கப்பட்ட காலம் என்பது புறமத ரோம் உலகின்மேல் உச்ச அதிகாரத்தோடு ஆட்சி செய்த முந்நூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவாகும். இந்தப் பகுதியில் “முடிவுக் காலம்” இல்லை; ஏனெனில் வரலாற்றின் அந்தக் காலப்பகுதியின் முடிவில் முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டுமென முன்பே முத்திரையிடப்பட்ட எதுவும் அங்கே இல்லை.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளோடு அதே சமயத்தில் முடிவடைந்த இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளாகிய “கோபத்தின்” கடைசி முடிவைப் பற்றிய தரிசனம், “முடிவுகாலம்” வரையில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் இரு தரிசனங்களுக்கும் நியமிக்கப்பட்ட காலமாகிய 1844-இல், மூன்றாம் தூதனின் ஒளி முத்திரை நீக்கப்பட்டது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், முப்பது முதல் முப்பத்தாறு வசனங்களில், 1798-இல் “முதல் கோபத்தின்” முடிவில், “முடிவுகாலம்” என்று சித்தரிக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதி இருக்க வேண்டியது; அக்காலத்தில் முதல் தூதனின் ஒளி முத்திரை நீக்கப்பட்டது. ஆகையால், அஞ்ஞான ரோமத்தின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்துக்கு “முடிவுகாலம்” இல்லை; மாறாக, முந்நூற்று அறுபது ஆண்டுகள் எப்போது முடிவடைந்தன என்பதை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு நியமிக்கப்பட்ட காலம் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் 1798-இல் இருந்த நியமிக்கப்பட்ட காலமும், 1844-இல் இருந்த நியமிக்கப்பட்ட காலமும், “முடிவுகாலம்” என்று சித்தரிக்கப்படும் அந்தக் காலப்பகுதியில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு செய்தியின் முத்திரையை நீக்கின.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

ரோமா தன் தீர்க்கதரிசனக் காலத்திற்குள் தீர்க்கதரிசனரீதியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டவாறே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. “காலமும், காலங்களும், அரைக் காலமும்”, “நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்”, “ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள்”, மற்றும் “மூன்றரை ஆண்டுகள்” என்பன அனைத்தும் இருள் யுகங்களின்போது பாப்பரசாட்சி ஆட்சி செய்த காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் பல்வேறு அடையாளங்களில் சிலவாகும். மில்லரைட் இயக்கத்தையும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் இயக்கத்தையும் இணைக்கும் காலப்பகுதி நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகளாகும். நூற்று இருபத்தாறு என்பதும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களின் ஒரு அடையாளமே; ஏனெனில் அது அந்த எண்ணிக்கையின் தசமபாகம், அதாவது பத்தில் ஒரு பங்காகும். 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்திலிருந்து 1989 இல் நியமிக்கப்பட்ட காலம் வரை உள்ள அந்த நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகள், 1989 என்பது தமது கடைசி நாட்களின் ஜனங்களோடுள்ள தேவனுடைய நியமிக்கப்பட்ட சந்திப்பு என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> “நாம் வேதவசனங்களை எவ்வாறு ஆராய வேண்டும்? நம்முடைய உபதேசக் கோட்பாடுகளின் குத்துக்கோல்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடித்துவைத்து, பின்னர் எல்லா வேதவசனங்களையும் நம்மால் முன்கூட்டியே நிலைநாட்டப்பட்ட கருத்துகளோடு பொருந்தச் செய்ய முயல வேண்டுமா? அல்லது நம்முடைய எண்ணங்களையும் கருத்துக்களையும் வேதவசனங்களிடத்தில் கொண்டு வந்து, சத்தியத்தின் வேதவசனங்களால் நம்முடைய கருத்துக்கோட்பாடுகளை எல்லா பக்கங்களிலும் அளந்து பார்க்க வேண்டுமா? வேதாகமத்தை வாசிப்பவர்களில், அதைப் போதிப்பவர்களில்கூட, தாங்கள் போதிக்கிறதையோ ஆராய்கிறதையோ ஆன விலையுயர்ந்த சத்தியத்தை உணராதவர்கள் பலர் உள்ளனர். சத்தியம் தெளிவாகக் குறிக்கப்பட்டிருக்கும்போதும் மனிதர்கள் தவறுகளைப் பற்றிக்கொள்கிறார்கள்; தங்களுடைய கருத்துக்கள் சரி என்பதை நிரூபிக்கும்படியாக தேவனுடைய வார்த்தையை தங்களுடைய உபதேசங்களின் வெளிச்சத்தில் வாசிக்காமல், தங்களுடைய உபதேசங்களை தேவனுடைய வார்த்தையினிடத்தில் கொண்டு வந்தால், அவர்கள் இருளிலும் குருட்டுத்தனத்திலும் நடக்கமாட்டார்கள், தவறையும் போற்றிக்கொள்ளமாட்டார்கள். பலர் வேதவசனங்களின் சொற்களுக்கு தங்களுடைய கருத்துக்களுக்கு ஏற்ற பொருளை அளிக்கிறார்கள்; இவ்வாறு அவர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையைத் தவறாக விளக்குவதன்மூலம் தாமே வழிதவறி, பிறரையும் ஏமாற்றுகிறார்கள். நாம் தேவனுடைய வார்த்தையை ஆய்வு செய்ய முனைவோமாயின், தாழ்மையான இருதயங்களோடு அதனைச் செய்ய வேண்டும். எல்லா சுயநலமும், புதுமைத்தனத்தின் மீதான எல்லா பேராசையும் ஒதுக்கி வைக்கப்பட வேண்டும். நீண்டகாலமாகப் பற்றிக்கொள்ளப்பட்ட கருத்துக்கள் தவறாதவைகள் எனக் கருதப்படக்கூடாது. தாங்கள் நீண்டநாள் நிறுவியிருந்த மரபுகளை விட்டுவிட விரும்பாத யூதர்களின் மனமின்மையே அவர்களுடைய அழிவுக்குக் காரணமாயிற்று. தங்களுடைய சொந்த கருத்துக்களிலோ, வேதவசன விளக்கங்களிலோ எந்தக் குறையும் இருப்பதைப் பார்க்கவே அவர்கள் மனதாரத் தயாராக இருக்கவில்லை; ஆனால் மனிதர்கள் எவ்வளவு காலமாகச் சில கருத்துக்களை வைத்திருந்தாலும், அவை எழுதியிருக்கிற வார்த்தையால் தெளிவாக ஆதரிக்கப்படாவிட்டால், அவை நிராகரிக்கப்பட வேண்டும்.

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> “சத்தியத்தை மனமார விரும்புகிறவர்கள், தாங்கள் நிலைநிறுத்திக் கொண்ட கருத்துநிலைகளை ஆய்வுக்கும் விமர்சனத்திற்கும் வெளிப்படுத்துவதில் தயங்கமாட்டார்கள்; தங்களுடைய அபிப்பிராயங்களும் எண்ணங்களும் எதிர்க்கப்படும்போது மனவருத்தமடையமாட்டார்கள். நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்களிடத்தில் பேணப்பட்டிருந்த ஆவி இதுவே. விசுவாசத்திலும் உபதேசத்திலும் நாம் ஒன்றாயிருக்கும்படி, ஆத்துமாவில் பாரம் சுமந்தவர்களாய் நாம் ஒன்றுகூடி ஜெபித்தோம்; ஏனெனில் கிறிஸ்து பிளவுபட்டவர் அல்ல என்பதை நாங்கள் அறிந்திருந்தோம். ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு விஷயமே ஆராய்ச்சிக்குரிய பொருளாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. இந்த ஆராய்ச்சி சபைகளின் சிறப்பாயிருந்தது கம்பீரமிகு பரிசுத்த உணர்வே. வேதவசனங்கள் பயபக்தியுணர்வோடு திறக்கப்பட்டன. சத்தியத்தை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள நாம் அதிகம் தகுதியடைந்தவர்களாகும்படிக்கு, அடிக்கடி உபவாசமிருந்தோம். ஆழ்ந்த ஜெபத்திற்குப் பின்னரும் ஏதேனும் ஒரு விஷயம் புரியவில்லையெனில், அது விவாதிக்கப்பட்டது; ஒவ்வொருவரும் தம் அபிப்பிராயத்தைத் தடையின்றி வெளிப்படுத்தினர்; பின்னர் நாம் மறுபடியும் மண்டியிட்டு ஜெபித்தோம், கிறிஸ்துவும் பிதாவும் ஒன்றாயிருக்கிறதுபோல நாமும் ஒன்றாயிருக்கும்படி, நாம் ஒரே மனதாய்க் காணும்படியாக, தேவன் எங்களுக்கு உதவவேண்டுமென்று தீவிரமான வேண்டுதல்கள் பரலோகத்திற்கேறின. அநேகக் கண்ணீர் சிந்தப்பட்டது. ஒரு சகோதரன், தாம் புரிந்தபடியே ஒரு வேதப்பகுதியை மற்றொருவன் புரிந்துகொள்ளாததினிமித்தம், அவனுடைய புரிதலின் மந்தத்தைக் குறித்து அவனைத் திட்டினால், திட்டப்பட்டவன் பின்னர் தன் சகோதரனின் கையைப் பிடித்து, ‘தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியை நாம் துக்கப்படுத்தாதிருப்போம். இயேசு நம்மோடு இருக்கிறார்; நாம் தாழ்மையானும் கற்பிக்கப்படத்தக்கதுமான ஆவியையும் காக்கலாம்,’ என்று சொல்வான்; அப்பொழுது அந்தச் சகோதரன், ‘சகோதரனே, என்னை மன்னித்துவிடு; நான் உனக்குத் தீங்கு செய்துவிட்டேன்,’ என்று சொல்வான். அதன் பின்னர் நாம் மறுமுறை ஜெபத்தில் மண்டியிடுவோம். இவ்விதமாக நாம் அநேக மணிநேரங்களைச் செலவிட்டோம். பொதுவாக ஒரே முறையில் நான்கு மணிநேரத்திற்கு மேல் நாம் ஒன்றாகப் படிக்கவில்லை; எனினும் சில சமயங்களில், நம் காலத்திற்குரிய சத்தியத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்படியாக, வேதவசனங்களை கம்பீரமிகு ஆராய்ச்சியோடு முழு இரவும் செலவிட்டோம். சில வேளைகளில் தேவனுடைய ஆவி என்மேல் வருவார்; அப்பொழுது கடினமான பகுதிகள் தேவன் நியமித்த வழிமூலம் தெளிவாக்கப்பட்டன; அப்பொழுது பூரண இசைவு நிலவியது. நாம் எல்லாரும் ஒரே மனமும் ஒரே ஆவியும் உடையவர்களாயிருந்தோம்.

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> எந்த மனிதனுடைய கருத்துகளுக்கும் ஏற்றவாறு வேதாகமம் வளைத்துரைக்கப்படாதிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நாங்கள் மிகுந்த ஆவலோடும் உழைத்தோம். பல்வேறு கருத்துக்கள் இருந்த, முக்கியத்துவம் குறைந்த விஷயங்களில் தங்கியிராமல் இருப்பதன் மூலம் எங்களுக்கிடையிலிருந்த வேறுபாடுகளை இயன்றவரை மிகச் சிறியதாக ஆக்க முயன்றோம். ஆனால் ஒவ்வொரு ஆத்துமாவினதும் பாரம் என்னவென்றால், சகோதரர்களுக்குள், கிறிஸ்து தமது சீஷர்கள் தாமும் பிதாவும் ஒன்றாயிருக்கிறதுபோல் ஒருமையாயிருக்கும்படி செய்த ஜெபத்திற்குப் பதிலளிக்கும் ஒரு நிலை ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே. சில சமயங்களில் சகோதரர்களில் ஒருவர் அல்லது இருவர் முன்வைக்கப்பட்ட கருத்திற்கு எதிராக பிடிவாதமாகத் தங்களை நிறுத்திக்கொண்டு, இருதயத்தின் இயல்பான உணர்ச்சிகளின்படி நடந்துகொள்வார்கள்; ஆனால் இந்த மனப்பான்மை வெளிப்பட்டபோது, நாங்கள் எங்கள் ஆராய்ச்சிகளை நிறுத்தி, எங்கள் கூட்டத்தை ஒத்திவைத்தோம்; அப்பொழுது ஒவ்வொருவரும் ஜெபத்தில் தேவனிடத்தில் செல்லவும், பிறருடன் உரையாடாமல், வேறுபாட்டின் அந்த அம்சத்தை ஆராயவும், பரலோகத்திலிருந்து வெளிச்சம் வேண்டிக்கொள்ளவும் வாய்ப்பு பெறும்படியாக இருந்தது. நட்புணர்வின் வெளிப்பாடுகளோடு நாங்கள் பிரிந்து, மேலும் ஆராய்வதற்காக இயன்றவரை விரைவில் மீண்டும் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டோம். சில வேளைகளில் தேவனுடைய வல்லமை எங்கள்மேல் விசேஷமான முறையில் வந்தது; அப்போது தெளிவான வெளிச்சம் சத்தியத்தின் அம்சங்களை வெளிப்படுத்தியபோது, நாங்கள் ஒன்றாக அழுதும் சந்தோஷித்தும் இருந்தோம். நாங்கள் இயேசுவை நேசித்தோம்; நாங்கள் ஒருவரையொருவர் நேசித்தோம்.

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> “அந்நாட்களில் தேவன் எங்களுக்காகச் செயல்பட்டார்; சத்தியம் எங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு அருமையானதாயிருந்தது. இன்று எங்களுடைய ஐக்கியம் சோதனையின் பரிசோதனையைத் தாங்கக்கூடிய தன்மையுடையதாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியம். மேலுள்ள பள்ளிக்காகப் பயிற்றப்படும்படிக்கு நாம் இங்கே குருநாதரின் பாடசாலையில் இருக்கிறோம். கிறிஸ்துவுக்குரிய மனப்பான்மையுடன் ஏமாற்றத்தைச் சகிக்க நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; இதன்மூலம் கற்பிக்கப்படும் பாடம் எங்களுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவமுடையதாக இருக்கும்.”

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> “நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் அநேகம் உள்ளன; மேலும் கற்றதிலிருந்து விலக்கிக்கொள்ள வேண்டியவையும் அநேகம், அநேகம் உள்ளன. தேவனும் பரலோகமும் மட்டுமே தவறற்றவை. தாம் மதித்து பற்றிக்கொண்டுள்ள ஒரு கருத்தை ஒருபோதும் கைவிட வேண்டியதில்லை என்றும், தமது அபிப்பிராயத்தை மாற்ற வேண்டிய சந்தர்ப்பம் ஒருபோதும் வராது என்றும் நினைப்பவர்கள் ஏமாற்றமடைவார்கள். நம்முடைய சொந்த எண்ணங்களையும் அபிப்பிராயங்களையும் உறுதியான பிடிவாதத்துடன் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் வரையில், கிறிஸ்து ஜெபித்த அந்த ஐக்கியத்தை நாம் பெற முடியாது.” Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles