Article

# யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் நாற்பத்துநான்கு

எண் நாற்பத்திநான்கு

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word

1844 ஆம் ஆண்டில், உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்தினுள் சகோதரி வைட் நோக்கினபோது, ஏழாம் நாளின் சப்தம் பற்றிய போதனை முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகவும், பின்னர் அவருக்கு வலியுறுத்தப்பட்டதாகவும் இருந்தது. மேலும், கடைசி நாட்களில் அவதாரப் போதனைக்கும் அதே பரலோக வலியுறுத்தல் உண்டென அவர் பதிவு செய்தார். ஏழாம் நாளின் சப்தம், நிழலுருவிற்கு எதிரான பிராயச்சித்த நாளின் ஆரம்பத்தில் பெட்டகத்திலிருந்து வரும் விசேஷ ஒளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுபோல ஏழாம் ஆண்டின் சப்தம், நிழலுருவிற்கு எதிரான பிராயச்சித்த நாள் தன் நிறைவை அடையும் வேளையில் பெட்டகத்திலிருந்து வரும் விசேஷ ஒளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றின் கடைசி பரிசுத்தச் சபைக்கூட்டத்தில் அவதாரக் கோட்பாடு முன்மாதிரியாகக் காணப்படுகிறது; அது லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றின் தொடக்கத்தில் வரும் முதல் பரிசுத்தச் சபைக்கூட்டமான ஏழாம் நாள் சபத்திற்கான ஓமேகாவாகும். அந்த முதல் சபத்து தேவனுடைய சிருஷ்டி வல்லமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; கடைசி சபத்து அவருடைய மறுசிருஷ்டி வல்லமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த முதல் சபத்து “23” என்ற எண்ணாலும், கடைசி “252” என்ற எண்ணாலும் குறிக்கப்படுகிறது.

அந்த இரண்டு சின்னங்களும் லேவியராகமம் இருபத்திமூன்றின் தொடக்கமும் முடிவும் ஆக உள்ளன; மேலும் அவை மில்லரைட் வரலாற்றிற்கும் தொடக்கமும் முடிவும் ஆக உள்ளன. 1798ஆம் ஆண்டு, இஸ்ரவேலின் வடக்கு ராஜ்யத்திற்கெதிராக இருந்த 2,520 ஆண்டுகளின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது; 2,300 ஆண்டுகள் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறின. சகோதரி ஒயிட் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் நடத்தப்பட்டு பத்து கற்பனைகளை நோக்கினபோது, அவர், கிறிஸ்து தமது சமாதானப்படுத்தும் கிரியையை நிறைவு செய்து கொண்டிருக்கும்போது, அவரைத் தொடர்ந்து மகா பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களை முன்னடையாளப்படுத்தினார். ஆலயச் சோதனை என்பது ஆட்டுக்குட்டி எங்கே போகிறானோ அங்கேயெல்லாம் அவரைப் பின்பற்றுகிற சோதனையாகும்.

> இவர்கள் பெண்களினால் கலங்கப்படாதவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் கன்னியர். ஆட்டுக்குட்டியானவர் எங்கு சென்றாலும், அங்கே இவர்களும் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள். இவர்கள் மனுஷரிடமிருந்து மீட்கப்பட்டு, தேவனுக்கும் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்கும் முதற்பலன்களாயிருக்கிறவர்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:4.

தீர்க்கதரிசியாகிய சகோதரி வைட், ஆதியில் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்த விசுவாசிகளை எடுத்துக்காட்டிக் கொண்டிருந்தார்; இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், முடிவுக் காலத்தில் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து பின்னர் உடன்படிக்கைப் பேழைக்குள் நோக்குகிற விசுவாசிகளுக்கான ஒரு முன்மாதிரியையும் அவர் வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். அங்கே வெளிச்சமாய்க் காட்டப்படுவதாவது, அவதாரக் கோட்பாடும், ஒன்றிப்புக் கிரியையின் நிறைவு பெறுதலும் ஆகும். படைப்பையும் மறுபடைப்பையும் குறிக்கும் இரண்டு ஓய்வுநாட்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு மூடும் கேரூபுகளை அவர்கள் காண்கிறார்கள். மேலும், பேழையின் ஒரு பக்கத்தில் 252-யையும் மற்றொரு பக்கத்தில் 23-யையும் அவர்கள் கண்டு, படைப்பும் மறுபடைப்பும் உடன் ஒத்திசைவாக, 23 என்பது தெய்வீகம் மனிதத்துவத்துடன் இணையுமெனும் திருமணத்தைக் குறிக்கிறது என்றும், 252 என்பது தெய்வீகத்துடன் இணைக்கப்பட்ட மனிதனாக ஒரு மனிதன் உருமாறுதலின் சின்னமாக இருப்பதையும் அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.

கருணை ஆசனம் அகற்றப்பட வேண்டியதல்ல; ஆகையால் சகோதரி வைட் அதன் உள்ளே நோக்கிப் பார்த்தது ஒரு விசேஷ வெளிப்பாடாகும்; தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அந்த உருவகப்படம், அவர் வாழ்ந்த நாட்களைவிட, பிற்கால நாட்களுக்கே அதிகமாக உரியது. நாம் நோக்கினால் மாற்றப்படுகிறோம். ஆலயச் சோதனை என்பது, கிறிஸ்து தமது கன்னியான ஜனங்களை தமது ஆலயத்திற்குள் படிப்படியாக நடத்திச் செல்லுதலாகும். தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்கள், நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தியால் வெளிச்சமூட்டப்பட்ட பாதையின் படிகளைக் குறிக்கின்றன.

நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளாக இருந்த மில்லரைட் ஆலயம் ஒரு படியாகும்.

“23” எனும் மனித ஆலயம், (ஆணும் பெண்ணுமாக அவர் அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார்) ஒரு படியாகும்.

கிறிஸ்து மூன்று நாட்களில் தமது ஆலயத்தை எழுப்புவது ஒரு படியாகும்.

களஞ்சியம் மல்கியாவின் ஆலயமாகும்.

நெகேமியா தோபியாவின் அவமரியாதையான மாசுபாட்டிலிருந்து களஞ்சிய அறையைச் சுத்திகரித்தான்.

அந்த ஆலயத்தில்தான் ராஜாவாகிய யோசியாவின் சீர்திருத்தக் காலத்தில் பிரதான ஆசாரியனாகிய ஹில்கியா மோசேயின் எழுத்துகளை கண்டுபிடித்தான்.

நெகேமியா அசுத்தீகரிப்பிலிருந்து சுத்திகரித்த ஆலயம், சகோதரி வைட் குறிப்பிடுவதுபோல, கிறிஸ்து இருமுறை அதன் “புனிதநிந்தனையான அவமதிப்பிலிருந்து” சுத்திகரித்த அதே ஆலயமே ஆகும்.

மில்லரின் கனவில் தோன்றிய பெட்டி ஒரு படிக்கட்டு ஆக இருந்தது.

கிறிஸ்து தமது விசுவாசமுள்ளவர்களை மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நடத்திச் சென்ற பின்பு, சகோதரி வைட்டிற்கு உடன்படிக்கையின் பெட்டியினிடமாகக் காண்பிக்கப்பட்டதுபோல், அவர் அவர்களை அந்தப் பெட்டியினிடமாக நடத்தி, கிருபாசனத்தை உயர்த்தி, அவர்கள் அதன் உள்ளே நோக்க அனுமதிக்கிறார். அவர்கள் அதன் உள்ளே நோக்கும் போது, அவதாரக் கோட்பாடும் ஏழாம் நாள் சப்தமும் இரண்டும் மென்மையான ஒளிவட்டத்தால் சூழப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள். “மென்மையான ஒளிக்கதிரால் சூழப்பட்ட” அந்தக் கோட்பாடுகளை உணர்கிறவர்கள், வரியின்மேல் வரி, விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து உடன்படிக்கையின் பெட்டிக்குள் நோக்கும் சகோதரி வைட்டுடன் ஒத்திசைவாக நிற்கின்றனர்.

பண்டைய தீர்க்கதரிசிகள் தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்களைக் காட்டிலும், பிந்திய நாட்களைப் பற்றியே இன்னும் குறிப்பாகப் பேசினர். அந்தப் பண்டைய தீர்க்கதரிசிகள் தாமே சாட்சியின் ஒரு பகுதியாகும்போது, அவர்கள் பிந்திய நாட்களில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; பிந்திய நாட்களில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் ஆவர். சகோதரி வைட், ஒருவேளை, மிக முக்கியமான பண்டைய தீர்க்கதரிசியாக இருக்கலாம்; ஏனெனில் அவருடைய எல்லா எடுத்துக்காட்டுகளும் ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரத்தின் ஓமேகா வரலாற்றின் ஆல்பா வரலாற்றையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் மீதமுள்ளவர்களைச் சித்தரிக்கின்றனர்; ஆனால் சகோதரி வைட் மேலும் ஒரு ஆரம்ப வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது முடிவுக் கால வரலாற்றில்—எழுத்துக்கு எழுத்து—நிறைவேறுகிறது.

ஆல்பா அடித்தள வரலாற்றில், சிஸ்டர் வைட் தரிசனத்தில் பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார். அங்கே சென்றபோது, உடன்படிக்கைப் பெட்டியின் மேலிருந்த, அகற்றப்படக்கூடாத கிருபாசனம் உயர்த்தப்பட்டது; அப்படியே சிஸ்டர் வைட் அதன் உள்ளே நோக்கிப் பார்க்கும்படி செய்யப்பட்டதில், அவர் பத்துக் கற்பனைகளைக் கண்டார்.

> “மிகப் பரிசுத்தமான இடத்தில் நான் ஒரு பேழையைக் கண்டேன்; அதின் மேற்பகுதியும் பக்கங்களும் மிகச் சுத்தமான பொன்னால் ஆனிருந்தன. பேழையின் ஒவ்வொரு முனையிலும் அழகிய ஒரு கேரூபு இருந்தது; அவற்றின் சிறகுகள் அதன் மேல் விரிந்திருந்தன. அவற்றின் முகங்கள் ஒன்றையொன்று நோக்கித் திரும்பியிருந்தன, மேலும் அவை கீழ்நோக்கிப் பார்த்தன. அந்தத் தூதர்களுக்கிடையில் ஒரு பொன்னான தூபக்கலம் இருந்தது. தூதர்கள் நின்றிருந்த பேழையின் மேல், தேவன் வாசமாயிருந்த சிங்காசனம்போலத் தோன்றிய மிகுந்த பிரகாசமுள்ள மகிமை ஒன்று இருந்தது. இயேசு பேழையருகே நின்றிருந்தார்; பரிசுத்தவான்களின் ஜெபங்கள் அவரிடத்தில் உயர்ந்து வந்தபோது, தூபக்கலத்திலிருந்த தூபம் புகையெழுந்தது, மேலும் அவர் அந்தத் தூபத்தின் புகையுடன் அவர்களுடைய ஜெபங்களைத் தமது பிதாவினிடத்தில் ஏறெடுக்கச் செய்தார். பேழையின் உள்ளே மன்னாவைக் கொண்ட பொற்குடுவை, துளிர்த்த ஆரோனின் கோல், மேலும் ஒரு புத்தகம்போல மடங்கியிருந்த கல் பலகைகள் இருந்தன. இயேசு அவற்றைத் திறந்தார்; அப்பொழுது தேவனுடைய விரலால் எழுதப்பட்ட பத்துக் கற்பனைகளையும் அவற்றின் மேல் நான் கண்டேன். ஒரு பலகையில் நான்கும், மற்றொன்றில் ஆறும் இருந்தன. முதல் பலகையில் இருந்த நான்கு, மற்ற ஆறைவிட அதிகமாக ஒளிவிட்டன. ஆனால் நான்காம் கட்டளை, அதாவது ஓய்வுநாள் கட்டளை, அவையெல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக ஒளிவிட்டது; ஏனெனில் ஓய்வுநாள், தேவனுடைய பரிசுத்த நாமத்திற்கு மகிமையாயிருந்து கைக்கொள்ளப்படுவதற்காகப் பிரித்துவைக்கப்பட்டிருந்தது. பரிசுத்த ஓய்வுநாள் மகிமையோடு தோன்றியது—அதனைச் சுற்றிலும் முழுவதும் மகிமையின் ஒளிவட்டம் இருந்தது. ஓய்வுநாள் கட்டளை சிலுவையில் அறையப்படவில்லை என்பதை நான் கண்டேன். அது அப்படியே அறையப்பட்டிருந்தால், மற்ற ஒன்பது கட்டளைகளும் அப்படியே அறையப்பட்டிருக்க வேண்டும்; அப்படியானால் நான்காமதை மீறுவதுபோலவே அவையனைத்தையும் மீறுவதற்கும் நாம் சுதந்திரமுள்ளவர்களாயிருப்போம். தேவன் ஓய்வுநாளை மாற்றவில்லை என்பதை நான் கண்டேன்; ஏனெனில் அவர் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை. ஆனால் போப்பாண்டவர் அதை வாரத்தின் ஏழாம் நாளிலிருந்து முதல் நாளாக மாற்றியிருந்தார்; ஏனெனில் காலங்களையும் நியாயப்பிரமாணங்களையும் மாற்றுவான் அவனே.” Early Writings, 32.

பிலடெல்பிய மில்லரைட் இயக்கமாகத் தொடங்கி, பின்னர் 1856-இல் லவோதிக்கேய மில்லரைட் இயக்கமாக மாற்றமடைந்து, அதன்பின் 1863-இல் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையாக உருவான மில்லரைட் இயக்கத்தின் அடித்தள வரலாற்றின் ஆல்பா கோட்பாடாக ஏழாம் நாள் சப்தா கோட்பாடு இருந்தது. மேலும், பிந்தைய நாட்களின் வரலாற்றில், ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் லவோதிக்கேய இயக்கம் ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் பிலடெல்பிய இயக்கமாக மாற்றமடையும் வேளையில், ஒமேகா கோட்பாட்டையும் சகோதரி ஒயிட் அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆல்பா மற்றும் ஒமேகா ஒளிகள், ஏழாம் நாள் சப்தா கோட்பாட்டினாலும் அவதாரக் கோட்பாட்டினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

> “தேவருடன் ஐக்கியமாக இருப்பவர்கள் நீதியின் சூரியனின் வெளிச்சத்தில் நடக்கிறார்கள். அவர்கள் தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்கள் வழியைச் சீர்குலைப்பதன் மூலம் தங்கள் மீட்பருக்கு அவமதிப்பு செய்யமாட்டார்கள். பரலோக ஒளி அவர்கள்மேல் பிரகாசிக்கிறது. இப்பூமியின் வரலாற்றின் முடிவை அவர்கள் அண்மிக்க அண்மிக்க, கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அவர்களுடைய அறிவும், அவரைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனங்களைப் பற்றிய அவர்களுடைய அறிவும் மிகவும் பெருகுகிறது. அவர்கள் தேவனுடைய பார்வையில் அளவற்ற மதிப்புடையவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் அவருடைய குமாரனுடன் ஒன்றுபாட்டில் உள்ளவர்கள். அவர்களுக்கு தேவனுடைய வார்த்தை ஒப்பிலாத அழகும் இனிமையும் உடையதாக உள்ளது. அவர்கள் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்கிறார்கள். சத்தியம் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அவதாரத்தின் போதனை மென்மையான ஒளிவீச்சால் சூழப்பட்டதாகிறது. எல்லா இரகசியங்களையும் திறந்து, எல்லா சிரமங்களையும் தீர்க்கும் திறவுகோல் வேதாகமமே என்று அவர்கள் காண்கிறார்கள். ஒளியை ஏற்றுக்கொண்டு ஒளியில் நடக்க விருப்பமில்லாதவர்கள் தேவபக்தியின் இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவர்களாக இருப்பார்கள்; ஆனால் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு இயேசுவைப் பின்பற்றத் தயங்காதவர்கள், தேவனுடைய ஒளியில் ஒளியைக் காண்பார்கள்.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

“உடலெடுத்தலின் கோட்பாடு” “தெய்வபக்தியின் இரகசியம்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

> மேலும் எவராலும் மறுக்கமுடியாதபடி, தேவபக்தியின் இரகசியம் மகத்தானது: தேவன் மாம்சத்தில் வெளிப்பட்டார்; ஆவியினால் நீதிமானென்று நிரூபிக்கப்பட்டார்; தூதர்களுக்குக் காணப்பட்டார்; ஜாதிகளிடத்தில் பிரசங்கிக்கப்பட்டார்; உலகத்தில் விசுவாசிக்கப்பட்டார்; மகிமையிலே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார். 1 தீமோத்தேயு 3:16.

“இரகசியம்” இறுதியான தலைமுறைவரை மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அந்நேரத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்கள், அவதாரக் கோட்பாடு ஏழாம் நாளின் சபத்தின் ஓமேகாவாக இருக்கிறது என்பதை காண்கிறார்கள்.

> யுகங்களிலிருந்தும் தலைமுறைகளிலிருந்தும் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த இரகசியம்கூட இப்போது அவருடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. ஜாதியார்களுக்குள் இருக்கும் இந்த இரகசியத்தின் மகிமையான ஐசுவரியம் என்னவென்பதை தேவன் அறிவிக்க விரும்பினார்; அது உங்களுக்குள் இருக்கும் கிறிஸ்துவே, மகிமையின் நம்பிக்கை. கொலோசெயர் 1:26, 27.

“மறைபொருள்” ஒன்றைப் பற்றி, அது “மறைக்கப்பட்டிருந்தது” என்றும், ஆனால் அந்த மறைபொருள் கடைசி நாட்களில் “வெளிப்படுத்தப்பட்டது” என்றும் பேசுவது கொலோசெயர் 1:26 ஆக இருப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும். தீர்க்கதரிசன ஒளி வெளிப்படுத்தப்படுவது, தீர்க்கதரிசனம் முத்திரை நீக்கப்படும்போது ஆகும்; இதற்கு தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் உருவகம் சாட்சியாக உள்ளது; அங்கே 1,260 நாட்களின் முடிவில், முடிவுக் காலத்தில், ஒரு தீர்க்கதரிசனம் முத்திரை நீக்கப்படுகிறது. தலைமுறைகளாக மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் முத்திரை நீக்கப்படுகிறது; அந்தத் தீர்க்கதரிசனமே சத்தியமாகும்; அது முத்திரை நீக்கப்பட்டபோது, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில் பிறஜாதியாருக்கு அறிவிக்கப்படும் “மகிமை”யாகும். அந்த மறைபொருள் உங்களுக்குள் கிறிஸ்து இருப்பதுதான், மகிமையின் நம்பிக்கை; இது ஏழாம் எக்காளம் ஊதப்படும் நாட்களில் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

> ஆனால் ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்களில், அவன் எக்காளம் ஊதத் தொடங்கும்போது, தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவேறும்; அதை அவர் தமது ஊழியக்காரரான தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் அறிவித்திருக்கிறபடியே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10:7.

வெளிப்படுத்தல் 10:7-ல் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளில் ஏழாவது தூதனின் சத்தம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது என்பது முற்றிலும் பொருத்தமானதாகும். ஏழாவது தூதன் மூன்றாவது ஐயோவாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார்; முதல் இரு ஐயோக்களும் இஸ்லாம் என்பதால், மூன்றாவது ஐயோ இஸ்லாம் என்பதற்கான இரண்டு சாட்சிகள் இவ்வாறு அளிக்கப்படுகின்றன. இஸ்லாமின் எக்காளம் முழங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவேறுகிறது.

ஏழாம் எக்காளத்தின் வரலாற்றில், உங்களுக்குள் இருப்பது கிறிஸ்துவின் இரகசியம், அல்லது அவர் மனித மாம்சத்தைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டபோது கிறிஸ்துவினால் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, தெய்வீகத்தும் மனிதத்துவமும் ஒன்றிணைந்திருக்கும் அவதாரக் கோட்பாடு முன்னிறுத்தப்படுகிறது; ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரில் அடங்குவோருக்கான வேட்பாளர்கள், அவர்கள் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கத் தேவையான எண்ணெயும் விசுவாசமும் உடையவர்களா என்பதைப் பொருத்து சோதிக்கப்படுவார்கள். அவர்கள் தயங்கினால், இருள் அவர்கள்மேல் விழும்; அவர்கள் ஆட்டுக்குட்டி எங்கே சென்றாலும் அதைப் பின்பற்றினால், உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்திற்குள் நோக்கும்படி அவர்கள் நடத்தப்படுவார்கள். அந்தப் பெட்டகத்தில் அவர்கள் ஏழாம் நாள் சப்தத்தின் கோட்பாட்டையும் அவதாரக் கோட்பாட்டையும் காண்பார்கள்.

இந்த இரண்டு கோட்பாடுகள் எவ்வளவு முக்கியமானவையாக இருந்தாலும், நான் கவனம் செலுத்துவது ஆல்பா மற்றும் ஓமேகா ஒளிகளின் மீது அல்ல; மாறாக, தீர்க்கதரிசினி, தேவனுடைய ஜனங்கள் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசித்து, உடன்படிக்கையின் பெட்டிக்குள் நோக்குகின்றனர் என்பதைக் காட்சிப்படுத்தினாள் என்பதிலேயே ஆகும். பிற்கால நாட்களில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரத்தாரின் வரலாற்றில், திறக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் பெட்டியை உற்றுநோக்குவதற்காக, அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரத்தார் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லப்படுகிற ஒரு கட்டம் இருக்க வேண்டும்.

இறுதிக் காலங்களில் தேவனுடைய ஜனங்களை தீர்க்கதரிசிகள் முன்னிறுத்துகின்றனர் என்பதை நம்பும் விசுவாசமும், வேதாகமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பிற தீர்க்கதரிசியைப்போலவே சகோதரி வைட்டும் எல்லாவகையிலும் அதே அளவு தேவப்பிரேரணையால் உந்தப்பட்டவர் என்பதை நம்பும் விசுவாசமும் உங்களுக்கிருந்தால்—அப்பொழுது நான் இப்போது முன்வைத்துள்ள இந்தப் பயன்பாடு உண்மையானதாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும். சகோதரி வைட், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று விசுவாசமுள்ளவர்கள் செய்ததாகக் கூறுவதுபோல, அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் விசுவாசத்தினால் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்ல வேண்டும். அப்பொழுது இரண்டு வகுப்பினர் வெளிப்பட்டனர்: விசுவாசத்தினால் உள்ளே செல்ல மறுத்தவர்கள், மற்றும் உள்ளே சென்றவர்கள்.

> “கிறிஸ்துவின் முதல் வருகையின் அறிவிப்பினிடத்திற்கு என் கவனம் திருப்பப்பட்டது. இயேசுவுக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும்படி, எலியாவின் ஆவியிலும் வல்லமையிலும் யோவான் அனுப்பப்பட்டார். யோவானின் சாட்சியை நிராகரித்தவர்கள், இயேசுவின் போதனைகளால் பயனடையவில்லை. அவருடைய வருகையை முன்கூறிய செய்திக்கெதிரான அவர்களுடைய எதிர்ப்பு, அவர் மெசியா என்பதற்கான மிக வலிமையான சான்றையும் அவர்கள் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நிலையில் அவர்களை வைத்தது. யோவானின் செய்தியை நிராகரித்தவர்களை, இன்னும் மேலும் முன்னேறி, கிறிஸ்துவை நிராகரிக்கவும் சிலுவையில் அறையவும் சாத்தான் வழிநடத்தினான். இவ்வாறு செய்வதன்மூலம், அவர்களை பரலோக பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கான வழியை அவர்களுக்கு கற்பித்திருக்கும் பெந்தெகொஸ்தே நாளின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற முடியாத நிலையில் அவர்கள் தங்களை வைத்துக்கொண்டார்கள். ஆலயத்திரை கிழிக்கப்பட்டது, யூதர்களின் பலிகளும் கட்டளைகளும் இனி ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது என்பதை வெளிப்படுத்தியது. மகா பலி செலுத்தப்பட்டிருந்தது, அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது; மேலும் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இறங்கி வந்த பரிசுத்த ஆவியானவர், சீஷர்களின் மனங்களை பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து பரலோகத்திலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குத் திருப்பினார்; அங்கே இயேசு தமது சொந்த இரத்தத்தினாலே பிரவேசித்து, தமது பரிகாரத்தின் பலன்களைத் தமது சீஷர்கள்மேல் பொழியும்படியாக இருந்தார். ஆனால் யூதர்கள் முற்றிலும் இருளிலேயே விடப்பட்டார்கள். இரட்சிப்பின் திட்டத்தைப்பற்றி அவர்களுக்கு இருக்கக்கூடிய ஒளியையெல்லாம் அவர்கள் இழந்தார்கள்; அப்படியிருந்தும் தங்களின் பயனற்ற பலிகளிலும் காணிக்கைகளிலும் இன்னும் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். பரலோக பரிசுத்தஸ்தலம் பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடத்தை எடுத்திருந்தது; ஆனாலும் அந்த மாற்றத்தைப்பற்றி அவர்களுக்கு அறிவில்லை. ஆகையால் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் மத்தியஸ்தப் பணியால் அவர்கள் பயனடைய முடியவில்லை.”

> “கிறிஸ்துவை நிராகரித்து சிலுவையில் அறையச் செய்த யூதர்களின் நடந்துகொள்ளுதலைக் கண்டு பலர் பயங்கரத்துடன் நோக்குகிறார்கள்; மேலும் அவர்மேல் நிகழ்த்தப்பட்ட அவமானகரமான கொடுமைகளின் வரலாற்றை அவர்கள் வாசிக்கும்போது, தாங்கள் அவரை நேசிக்கிறோம் என்றும், பேதுரு செய்ததுபோல் அவரை மறுத்திருக்க மாட்டோம் என்றும், யூதர்கள் செய்ததுபோல் அவரைச் சிலுவையில் அறையச் செய்திருக்க மாட்டோம் என்றும் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் எல்லாருடைய இருதயங்களையும் வாசிக்கிற தேவன், அவர்கள் உணர்ந்ததாகக் கூறிய இயேசுவின்மீதான அந்த அன்பைச் சோதனைக்குக் கொண்டுவந்தார். முதல் தூதனுடைய செய்தி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விதத்தைப் பற்றிப் பரலோகம் முழுவதும் ஆழ்ந்த ஆர்வத்துடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் இயேசுவை நேசிப்பதாக அறிக்கை செய்த அநேகர், சிலுவையின் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது கண்ணீர் சிந்தியவர்களாயிருந்தபோதிலும், அவருடைய வருகையின் நற்செய்தியை இகழ்ந்தார்கள். அந்தச் செய்தியை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுவதற்குப் பதிலாக, அதைப் பொய்மயக்கமென்று அறிவித்தார்கள். அவருடைய வெளிப்பாட்டை நேசித்தவர்களை அவர்கள் வெறுத்து, அவர்களைச் சபைகளிலிருந்து வெளியேற்றினார்கள். முதல் செய்தியை நிராகரித்தவர்கள் இரண்டாவது செய்தியினால் பயன் அடைய முடியவில்லை; மேலும், அவர்கள் விசுவாசத்தினால் இயேசுவோடு சேர்ந்து பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கத் தயார்படுத்த வேண்டிய நள்ளிரவுக் கூக்குரலினாலும்கூட அவர்களுக்கு நன்மை ஏற்படவில்லை. முன்னைய அந்த இரு செய்திகளையும் நிராகரித்ததினால், அவர்களுடைய அறிவை அவர்கள் இவ்வளவு இருட்டாக்கிக்கொண்டார்கள்; ஆகையால், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கான வழியை எடுத்துக்காட்டுகிற மூன்றாவது தூதனுடைய செய்தியில் அவர்கள் எந்த ஒளியையும் காண முடியாது. யூதர்கள் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்ததுபோலவே, பெயரளவிலான சபைகள் இந்தச் செய்திகளைச் சிலுவையில் அறைந்திருக்கின்றன; ஆகையால், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கான வழியைப் பற்றிய அறிவு அவர்களுக்கு இல்லை என்றும், அங்கே இயேசு செய்வதான நடுவுநிலையினால் அவர்கள் பயன் அடைய முடியாது என்றும் நான் கண்டேன். தங்களுக்குப் பயனற்ற பலிகளைச் செலுத்திய யூதர்களைப்போலவே, இயேசு விட்டுச்சென்ற அந்தப் பிரிவிற்கே அவர்கள் தங்களுடைய பயனற்ற ஜெபங்களை ஏறெடுக்கிறார்கள்; இந்த வஞ்சகத்தில் மகிழ்கிற சாத்தான், மார்க்கப் பண்பை ஏற்றுக்கொண்டு, கிறிஸ்தவர்களென்று அறிக்கை செய்கிற இவர்களின் மனங்களைத் தன்னிடமே இழுத்துக்கொண்டு, தன் வல்லமையினாலும், தன் அடையாளங்களினாலும், பொய்யான அதிசயங்களினாலும் செயல்பட்டு, அவர்களைத் தன் கண்ணியில் உறுதியாகப் பிணைக்கிறான்.” Early Writings, 259–261.

யோவான் ஸ்நானகரனும் கிறிஸ்துவும் சம்பந்தப்பட்ட வரலாற்றில் படிப்படியாக முன்னேறிய சோதனைச் செயல்முறையை, அது இறுதியில் யூதர்கள் முழுமையான இருளில் முடிந்ததையும், பின்னைய நாட்களின் பண்டைய தீர்க்கதரிசினியான சகோதரி வைட்டின் ஆல்பா வரலாறாகிய மில்லரைட் காலத்தில் நிகழ்ந்த அதே வரலாற்றை விளக்குவதற்காக சகோதரி வைட் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆரம்பத்தில் உயிர்-மரணத் தீர்மானமாக இருந்த சோதனை, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிப்பதையா, அல்லது அப்படிச் செய்ய மறுப்பதையா சார்ந்திருந்தது. அப்படிச் செய்ய மறுத்தது, கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில் கலகம்கொண்ட யூதர்கள்மேல் வந்த அதே இருளை, மில்லரைட் வரலாற்றின் கலகக்காரர்கள்மேலும் உண்டாக்கியது.

இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அந்தக் காரியத்தின் தொடக்கத்தோடு இணைத்தே விளக்குகிறார்; ஆகையால், 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான சோதனையுடன் தொடர்பாக சகோதரி வைட் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் கொண்டுபோயப்பட்டு திறந்திருந்த பெட்டகத்தை நோக்கிப் பார்த்தபோது, அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் ஆட்டுக்குட்டியைப் பின்பற்றி மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்வதிலோ, அல்லது பூரணமான நித்திய இருளுக்குள் செல்வதிலோ சோதிக்கப்படுவார்கள் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த உண்மை, பண்டைய தீர்க்கதரிசிகள் தாமே பதிவுசெய்யப்பட்ட சாட்சியின் ஒரு பகுதியாக ஆகும்போது, அவர்கள் தேவனுடைய கடைசிக்கால ஜனங்களை விளக்குகின்றனர் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் விசுவாசத்தின் அடிப்படையில் நிலைநிற்கிறது. சகோதரி வைட் இரு வகுப்பினரையும் விளக்குகிறார்.

> “இவ்வித மனச்சோர்வின் நிலையில் இருந்தபோது, என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு கனவு எனக்குக் காணப்பட்டது. அக்கனவில் நான் ஒரு ஆலயத்தைப் பார்த்தேன்; அதற்குச் செல்வதற்கு அநேகர் திரண்டு வந்துகொண்டிருந்தார்கள். காலம் முடிவுறும் வேளையில், அந்த ஆலயத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களே இரட்சிக்கப்படுவார்கள். வெளியே தங்கியிருந்த அனைவரும் என்றென்றும் இழந்துபோகிறவர்களாக இருப்பார்கள். வெளியிலிருந்த திரளான மக்கள் தங்கள் பல்வேறு வழிகளில் சென்றுகொண்டிருந்தபடியே, ஆலயத்திற்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தவர்களை ஏளனமும் இகழ்ச்சியும் செய்தார்கள்; இந்தப் பாதுகாப்புத் திட்டம் ஒரு கூர்மையான வஞ்சகமே அன்றி வேறல்ல, உண்மையில் தவிர்க்கத்தக்க எந்த அபாயமும் இல்லை என்று அவர்களிடம் கூறினார்கள். ஆலயத்தின் சுவர்களுக்குள் விரைவாகச் செல்ல அவர்களைத் தடுக்கும்படி, அவர்களில் சிலரை அவர்கள் பிடித்துக்கொள்ளவும் செய்தார்கள்.”

> “ஏளனப்படுத்தப்படுவேனோ என்ற பயத்தினால், மக்கள் கூட்டம் சிதறிச்செல்லும் வரையிலோ, அல்லது அவர்களால் கவனிக்கப்படாமல் நான் உள்ளே செல்லக்கூடிய தருணம் வரையிலோ காத்திருப்பதே நல்லது என்று நினைத்தேன். ஆனால் கூட்டம் குறைவதற்குப் பதிலாக அதிகரித்தது; மிகவும் தாமதமாகிவிடுமோ என்று அஞ்சிய நான், அவசரமாக என் வீட்டை விட்டு புறப்பட்டு, கூட்டத்தை ஊடுருவிச் சென்றேன். ஆலயத்தை அடைய வேண்டிய என் கலக்கத்தில், என்னைச் சூழ்ந்திருந்த திரளான மக்களை நான் கவனிக்கவுமில்லை, பொருட்படுத்தவுமில்லை. கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அந்த விசாலமான ஆலயம் ஒரே ஒரு மாபெரும் தூணால் தாங்கப்பட்டிருப்பதையும், அதனோடு மிகவும் சிதைக்கப்பட்டு இரத்தம் சிந்திக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டுக்குட்டி கட்டப்பட்டிருப்பதையும் கண்டேன். அங்கே இருந்த நாங்கள், இந்த ஆட்டுக்குட்டி எங்களுக்காகவே கிழிக்கப்பட்டும் நொறுக்கப்பட்டும் இருந்தது என்பதை அறிந்திருந்தோம் போலத் தோன்றியது. ஆலயத்திற்குள் நுழைந்த அனைவரும் அதற்கு முன்பாக வந்து தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட வேண்டியிருந்தது.”

> “ஆட்டுக்குட்டிக்குப் முன்பாகவே உயர்த்தப்பட்ட ஆசனங்கள் இருந்தன; அவற்றின்மேல் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றிய ஒரு கூட்டம் அமர்ந்திருந்தது. பரலோகத்தின் ஒளி அவர்களுடைய முகங்களின்மேல் பிரகாசிப்பதுபோல் தோன்றியது; அவர்கள் தேவனைத் துதித்து, தேவதூதர்களின் இசையைப் போன்றதாக உணரப்பட்ட ஆனந்தமிக்க ஸ்தோத்திரப்பாடல்களைப் பாடினார்கள். இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டிக்குப் முன்பாக வந்து, தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, மன்னிப்பைப் பெற்று, இப்போது ஏதோ ஒரு ஆனந்தகரமான நிகழ்வை மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்புடன் காத்துக்கொண்டிருந்தவர்களே.”

> “நான் அந்தக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்த பின்னரும், ஒரு பயம் என்னை ஆட்கொண்டது; மேலும், இந்த மக்களின் முன்பாக நான் என்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு வெட்க உணர்வும் என்னை வந்தடைந்தது. ஆனால் நான் முன்னேறுமாறு ஏதோ ஒரு வல்லுறுத்தலால் நெருக்கப்பட்டவனாய் தோன்றினேன்; ஆட்டுக்குட்டியை எதிர்கொள்ளும் பொருட்டு தூணைச் சுற்றி மெதுவாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, எக்காளம் ஒலித்தது, ஆலயம் அதிர்ந்தது, அங்கே கூடியிருந்த பரிசுத்தவான்களிடமிருந்து ஜெயமுழக்கங்கள் எழுந்தன, அச்சமூட்டும் ஒரு பிரகாசம் அந்தக் கட்டிடத்தை ஒளிரச்செய்தது; பின்னர் அனைத்தும் அடர்ந்த இருளாயிற்று. அந்த ஆனந்தமிக்க மக்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரகாசத்தோடு மறைந்துபோயினர்; இரவின் அமைதியான பயங்கரத்திலே நான் மட்டும் தனியாக விடப்பட்டேன். நான் மனவேதனையோடு விழித்தேன்; அது ஒரு கனவாய் இருந்தது என்று என்னை நான் நம்பவைக்கவே முடியாதபடியாக இருந்தது. என் நியதி நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும், கர்த்தருடைய ஆவி என்னைவிட்டு நீங்கிவிட்டது, இனி ஒருபோதும் திரும்பிவராது என்றும் எனக்குத் தோன்றியது.”

> “இதற்குப் பின்னர் விரைவிலே எனக்கு இன்னொரு கனவு ஏற்பட்டது. நான் என் முகத்தை என் கைகளில் புதைத்துக்கொண்டு, மிகுந்த மனச்சோர்வில் அமர்ந்திருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது; அப்போது நான் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்: இயேசு பூமியில் இருந்திருந்தால், நான் அவரிடத்தில் சென்று, அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து, என் எல்லா துன்பங்களையும் அவரிடம் சொல்லியிருப்பேன். அவர் என்னை விலக்கிவிடமாட்டார்; அவர் என்மேல் இரக்கம் கொள்ளுவார்; நானோ அவரை எப்போதும் நேசித்து சேவித்திருப்பேன். அப்பொழுதே கதவு திறந்தது; அழகிய உருவமும் முகமுமுடைய ஒருவர் உள்ளே வந்தார். அவர் என்மேல் இரக்கமுடன் நோக்கி, ‘நீ இயேசுவைக் காண விரும்புகிறாயா? அவர் இங்கே இருக்கிறார்; நீ விரும்பினால் அவரைக் காணலாம். உனக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்று’ என்று கூறினார்.”

> “இதைக் நான் விவரிக்க முடியாத ஆனந்தத்துடன் கேட்டேன்; மகிழ்ச்சியுடன் என் சிறிய உடைமைகளையெல்லாம், மதிப்புடன் பாதுகாத்திருந்த ஒவ்வொரு சிறுபொருளையும் எடுத்துக்கொண்டு, என் வழிகாட்டியைப் பின்தொடர்ந்தேன். அவர் என்னை மிகவும் செங்குத்தாகவும் வெளிப்படையாக பலவீனமாகவும் தோன்றிய ஒரு படிக்கட்டினிடத்திற்கு நடத்திச் சென்றார். நான் அந்தப் படிகளில் ஏறத் தொடங்கியபோது, எனக்கு மயக்கம் வந்து விழுந்துவிடாதபடிக்கு, என் கண்களை மேல்நோக்கி நிலைநிறுத்தியிருக்கும்படி அவர் எச்சரித்தார். அந்தக் கடினமான ஏற்றத்தில் ஏறிக்கொண்டிருந்த பலர், உச்சியை அடைவதற்குமுன்பே விழுந்துவிட்டனர்.”

> “இறுதியாக நாங்கள் கடைசி படியை அடைந்து, ஒரு கதவின் முன் நின்றோம். அங்கே என்னுடன் கொண்டு வந்திருந்த அனைத்தையும் விட்டு விடும்படி என் வழிகாட்டி என்னை அறிவுறுத்தினார். நான் மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றை கீழே வைத்தேன்; பின்னர் அவர் கதவைத் திறந்து, நான் உள்ளே செல்லும்படி கூறினார். ஒரு கணத்தில் நான் இயேசுவின் சந்நிதியில் நின்றிருந்தேன். அந்த அழகிய முகமலர்ச்சியை தவறாக உணர்வதற்கு இடமே இல்லை. அந்த தயாபரத்தும் மகிமையும் நிறைந்த தோற்றம் வேறு யாருக்குமே உரியதாக இருக்க முடியாது. அவருடைய பார்வை என்ன்மேல் தங்கியவுடன், என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும், என் உள்ளத்தின் எல்லா எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் அவர் அறிந்திருக்கிறார் என்பதை நான் உடனே அறிந்தேன்.

> “அவருடைய பார்வையிலிருந்து என்னை மறைத்துக்கொள்ள நான் முயன்றேன்; அவருடைய ஆராய்ந்துநோக்கும் கண்களைத் தாங்கிக்கொள்ள இயலாதவளாக உணர்ந்தேன். ஆனால் அவர் புன்முறுவலுடன் அருகில் வந்து, என் தலையின் மேல் தமது கரத்தை வைத்து, ‘பயப்படாதே’ என்றார். அவருடைய இனிய குரலின் ஒலி, இதுவரை ஒருபோதும் அனுபவிக்காத மகிழ்ச்சியால் என் இருதயத்தைத் ததும்பச் செய்தது. ஒரு வார்த்தையாவது சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நான் ஆனந்தமுற்றிருந்தேன்; உணர்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவரது பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்கரித்தேன். அங்கே உதவியற்றவளாய் படுத்திருந்தபோது, அழகும் மகிமையும் நிறைந்த காட்சிகள் என் முன்னே சென்றன; நான் பரலோகத்தின் பாதுகாப்பையும் சமாதானத்தையும் அடைந்துவிட்டதுபோல் தோன்றியது. இறுதியில் என் பலம் திரும்பி வந்தது; நான் எழுந்தேன். இயேசுவின் அன்புள்ள கண்கள் இன்னும் என் மேல் நிலைத்திருந்தன; அவருடைய புன்முறுவல் என் ஆத்துமாவை மகிழ்ச்சியால் நிரப்பியது. அவருடைய சந்நிதி என்னை பரிசுத்தமான பக்திப்பயத்தாலும் சொல்லிமுடியாத அன்பாலும் நிரப்பியது.

> “இப்போது என் வழிகாட்டி கதவைத் திறந்தார்; நாங்கள் இருவரும் வெளியே சென்றோம். நான் வெளியே விட்டுவந்திருந்த எல்லா பொருட்களையும் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளும்படி அவர் என்னைக் கூறினார். அது முடிந்தபின், நெருக்கமாகச் சுருட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பச்சைக் கயிற்றை அவர் என் கையில் கொடுத்தார். அதை என் இதயத்திற்கருகில் வைத்துக்கொள்ளும்படியும், நான் இயேசுவைக் காண விரும்பும் போது அதை என் மார்பிலிருந்து எடுத்து இயன்றவரை நீட்டும்படியும் அவர் என்னை அறிவுறுத்தினார். அது நீண்ட நேரம் சுருண்டபடியே இருக்க விடாதிருக்கும்படி அவர் என்னை எச்சரித்தார்; அப்படிச் செய்தால் அது முடிச்சுபட்டு, நேராக்குவதற்கு கடினமாகிவிடும் என்றார். நான் அந்தக் கயிற்றை என் இதயத்தருகில் வைத்து, குறுகிய படிகளை மகிழ்ச்சியுடன் இறங்கி, ஆண்டவரைத் துதித்துக்கொண்டு, நான் சந்தித்த அனைவரிடமும் இயேசுவை எங்கே காணலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே சென்றேன். இந்தச் சொப்பனம் எனக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. அந்தப் பச்சைக் கயிறு என் மனதில் விசுவாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; தேவனில் நம்பிக்கை வைப்பதின் அழகும் எளிமையும் என் ஆத்துமாவுக்கு வெளிச்சமாய்த் தோன்றத் தொடங்கின.” Testimonies, volume 1, 27–29.

1844ஆம் ஆண்டின் ஆகஸ்ட் 17 அன்று நடைபெற்ற எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தின் முடிவிலிருந்து அக்டோபர் 22 வரை அறுபத்து ஆறு நாட்கள் இருந்தன. அந்த அறுபத்து ஆறு நாட்கள் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் அறிவிப்புக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் பத்து கன்னியர் பற்றிய உவமையின் சூழலில், அந்நேரத்தில் அந்தச் செய்தியை அறிவித்தவர்கள் எண்ணெய் உடையவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அந்நேரத்தில் அந்தச் செய்தியை அறிவிக்காதவர்களோ எண்ணெய் இல்லாதவர்களாயிருந்தனர்.

உவமைக் கதையில், தாமதிக்கும் காலத்தின் தொடக்கத்திலே திருமணம் நடைபெற்றது. சட்டப்பூர்வமான திருமணம் நடைபெற்றது; பின்னர் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குச் சென்று, திருமணத்தை முழுமைப்படுத்துவது ஏற்றதா என்று மணமகனின் தந்தை தீர்மானிக்கும் வரை காத்திருந்தார்கள். முதல் திருமணத்துக்கும் நடு இரவில் நடைபெறும் இரண்டாவது விழாவுக்கும் இடையில் நிகழும் விசுவாசத்துரோகம், விபச்சாரமாகக் கருதப்பட்டது. தாமதிக்கும் காலம், ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியில் மணமகளுக்குச் சம்பவிப்பதைக் காண மணமகனின் தந்தை காத்திருந்ததன் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அவள் கர்ப்பமாக இருந்தாளா?

தந்தை அனைத்தும் நன்றாக இருக்கிறது என்று தீர்மானித்தபோது, நள்ளிரவுப் பேரணியம் தொடங்கியது; அது பாலஸ்தீனத்தின் பகல்நேரத்தை ஒடுக்குகிற கடுமையான வெப்பத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக இரவில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இந்தக் காரணத்தினாலே, மணவாட்டியின் உடனிருந்தவள்களாகிய, உவமையில் குறிப்பிடப்பட்ட கன்னிகைகள், திருமணத்திற்குச் செல்லும் பேரணியம் தொடங்கிவிட்டது என்று அறிவிக்கும் நள்ளிரவுக் கூக்குரலுக்காகக் காத்திருக்கும்போது, தமக்கென விளக்கும் எண்ணெய் இருப்பும் ஆயத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் அது இரவில் நடைபெற வேண்டியதாக இருந்தது. எக்ஸெட்டரில் நள்ளிரவுக் கூக்குரல் வந்தது; அப்போது பேரணியத்திற்குத் தேவையான அளவு எண்ணெயை நீங்கள் ஆயத்தமாக வைத்திருந்தீர்கள், இல்லையெனில் வைத்திருக்கவில்லை.

அவர்கள் எக்செட்டரிலிருந்து அந்தச் செய்தியுடன் புறப்பட்டபோது, அவர்கள் முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு ஜனத்தை எடுத்துக்காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலரிடம் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று திருமணத்திற்குள் நுழையப் போதுமான எண்ணெய் இருந்தது; சிலரிடம் இல்லை. அந்த அறுபத்தாறு நாட்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் மூடிய கதவிற்குள் தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படும் காலப்பகுதியைக் குறிக்கின்றன. அவர்களிடம் உரிய அளவு எண்ணெய் இருந்திருந்தால், அவர்கள் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். சகோதரி வைட், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைவதை எடுத்துக்காட்டினார்; மேலும், அவரது அல்பா வரலாற்றில், விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைவதுடன் தொடர்புடையது ஜீவனோ மரணமோ என்ற ஒரு சோதனையாக இருந்தது. கடைசி நாட்களில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேர் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைவார்களா என்ற விஷயத்தில் சோதிக்கப்படுவார்கள். இது மீண்டும் ஒருமுறை ஜீவனோ மரணமோ என்ற சோதனையாகும்.

அடுத்தக் கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களைத் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.

> “ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்த செயலினால், இயேசு தாம் மேசியாவாகிய தமது பணி என்ன என்பதை அறிவித்து, தமது கிரியைக்குள் நுழைந்தார். தெய்வீக சந்நிதியின் வாசஸ்தலமாக எழுப்பப்பட்ட அந்த ஆலயம், இஸ்ரவேலுக்கும் உலகத்திற்கும் ஒரு பொருட்படுத்தப்பட்ட பாடமாக அமைவதற்காகவே திட்டமிடப்பட்டது. நித்திய காலங்களிலிருந்தே, ஒளிமிகு பரிசுத்தமான சேராப் தூதரிலிருந்து மனிதன் வரையிலும், படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு ஜீவராசியும் படைத்தவரின் உட்பிரசன்னத்திற்கான ஆலயமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே தேவனுடைய நோக்கமாக இருந்தது. பாவத்தின் காரணமாக, மனிதகுலம் தேவனுக்கான ஆலயமாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டது. தீமையினால் இருளடைந்து களங்கப்பட்ட மனித இருதயம் இனி தெய்வீகவரின் மகிமையை வெளிப்படுத்தவில்லை. ஆனால் தேவகுமாரனின் அவதாரத்தினால், பரலோகத்தின் நோக்கம் நிறைவேறுகிறது. தேவன் மனிதகுலத்தில் வாசமிருக்கிறார்; இரட்சிக்கும் கிருபையினால் மனிதனின் இருதயம் மீண்டும் அவருடைய ஆலயமாகிறது. எருசலேமிலிருந்த ஆலயம் ஒவ்வொரு ஆத்துமாவிற்கும் திறந்திருக்கும் உயர்ந்த இலக்குக்கான இடையறாத சாட்சியாக இருக்கும்படி தேவன் நிர்ணயித்திருந்தார். ஆனால் யூதர்கள், தாங்கள் மிகுந்த பெருமையுடன் நோக்கிய அந்தக் கட்டிடத்தின் அர்த்தத்தை உணரவில்லை. அவர்கள் தங்களைத் தெய்வீக ஆவிக்கான பரிசுத்த ஆலயங்களாக ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை. அப்பரிசுத்த வாணிபத்தின் குழப்பக் கலகத்தால் நிரம்பிய எருசலேம் ஆலயத்தின் முற்றங்கள், இச்சையான வேட்கைகளின் இருப்பினாலும் அப்பரிசுத்த சிந்தனைகளினாலும் களங்கப்பட்ட இருதயத்தின் ஆலயத்தை மிகுந்த உண்மையோடு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின.”

> “உலகத்தின் வாங்குவோரும் விற்குவோரும் இருந்தவர்களிடமிருந்து ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்ததன்மூலம், பாவத்தின் அசுத்தத்திலிருந்து இருதயத்தைச் சுத்திகரிப்பதே தமது பணி என்று இயேசு அறிவித்தார்,—ஆத்துமாவைக் கெடுக்கும் பூமியாசைகள், சுயநலக் காமவெறிகள், தீய பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து. மல்கியா 3:1–3 மேற்கோள் காண்க.” The Desire of Ages, 161.

> “தீர்க்கதரிசி சொல்லுகிறார்: ‘வேறொரு தூதன் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வருவதைக் கண்டேன்; அவனுக்கு மகத்தான அதிகாரம் இருந்தது; பூமி அவன் மகிமையினால் பிரகாசமாயிற்று. அவன் பலத்த சத்தத்தோடு வல்லமையாய் கூவி: மகா பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாசஸ்தலமாயிற்று’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1, 2). இதுவே இரண்டாம் தூதனால் கொடுக்கப்பட்ட அதே செய்தியாகும். பாபிலோன் விழுந்தது, ‘ஏனெனில் அவள் தன் வேசித்தனத்தின் உக்கிரமான மதுவை எல்லா ஜாதிகளுக்கும் குடிக்கக் கொடுத்தாள்’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:8). அந்த மது என்ன?—அவளுடைய பொய்யான போதனைகளே. நான்காம் கற்பனையின் ஓய்வுநாளுக்குப் பதிலாக அவள் உலகத்துக்கு ஒரு போலியான ஓய்வுநாளைக் கொடுத்திருக்கிறாள்; மேலும், ஆதியில் ஏதேன் தோட்டத்தில் சாத்தான் ஏவாளிடம் முதலில் சொன்ன பொய்யான கருத்தான—ஆத்துமாவின் இயல்பான அமரத்துவத்தை—மீண்டும் கூறியிருக்கிறாள். இதற்கு ஒப்பான அநேக தவறுகளையும் அவள் தூரத் தூரமாகப் பரப்பியிருக்கிறாள்; ‘மனுஷருடைய கட்டளைகளையே உபதேசங்களாகப் போதித்து’ (மத்தேயு 15:9).”

> “இயேசு தமது பொதுப் பணியை ஆரம்பித்தபோது, ஆலயத்தை அதன் பரிசுத்தத்திற்கு விரோதமான அவமதிப்பிலிருந்து சுத்திகரித்தார். அவருடைய ஊழியத்தின் இறுதியான செயல்களில் ஒன்றாக ஆலயத்தின் இரண்டாவது சுத்திகரிப்பும் இருந்தது. அதுபோலவே, உலகத்திற்கான எச்சரிக்கையின் இறுதி கிரியையில், சபைகளுக்குச் செய்யப்பட்ட இரண்டு தனித்துவமான அழைப்புகள் உள்ளன. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி இதுவாகும்: ‘பெரிய நகரமான பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; ஏனெனில் தன் விபசாரத்தின் கோபமுள்ள திராட்சரசத்தை அவள் சகல ஜாதிகளும் குடிக்கச் செய்தாள்’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:8). மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் மகத்தான முழக்கத்திலும், பரலோகத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் இவ்வாறு சொல்லக் கேட்கப்படுகிறது: ‘என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவளுக்கு வரும் வாதைகளில் நீங்கள் அடையாதபடிக்கும், அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் பரலோகமட்டும் எட்டியுள்ளன; தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

Back to Articles