Article

# The Book of Daniel - Number Twelve

தானியேல் புத்தகம் - பன்னிரண்டாம் எண்

Darkness

இருள்

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2023

Formats

PDF
Word

A word or a phrase that is doubled within the inspired word is a symbol of the second angel’s message.

ஈர்க்கப்பட்ட வார்த்தைக்குள் இரட்டிப்பாக வரும் ஒரு சொல் அல்லது ஒரு சொற்றொடர் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் அடையாளமாகும்.

> And in the second year of the reign of Nebuchadnezzar Nebuchadnezzar dreamed dreams, wherewith his spirit was troubled, and his sleep brake from him. Then the king commanded to call the magicians, and the astrologers, and the sorcerers, and the Chaldeans, for to shew the king his dreams. So they came and stood before the king. And the king said unto them, I have dreamed a dream, and my spirit was troubled to know the dream. Daniel 2:1–3.

> நெபுகாத்நேச்சாரின் ஆட்சியின் இரண்டாம் ஆண்டில், நெபுகாத்நேச்சார் சொப்பனங்களை கண்டான்; அவையினால் அவன் ஆவி கலங்கியது, அவனுடைய நித்திரை அவனைவிட்டு நீங்கியது. அப்போது ராஜா, ராஜாவுக்குத் தன் சொப்பனங்களை அறிவிக்கும்படி மாந்திரீகர், ஜோதிடர், சூனியக்காரர், கல்தேயர் ஆகியோரை அழைக்கக் கட்டளையிட்டான். ஆகையால் அவர்கள் வந்து ராஜாவின் முன் நின்றார்கள். ராஜா அவர்களிடம், “நான் ஒரு சொப்பனம் கண்டேன்; அந்தச் சொப்பனத்தை அறிந்துகொள்ள என் ஆவி கலங்குகிறது” என்றான். தானியேல் 2:1–3.

In the “darkness” of the night, Nebuchadnezzar dreamed of an image, but he could not recollect the dream. In a dream of the night, he dreamed of an image, but the dream of the image was as dark to his understanding as was the night when he had dreamed the dream.

இரவின் “இருளில்” நெபுகாத்நேச்சர் ஒரு சிலையைப் பற்றிக் கனவு கண்டான்; ஆனால் அந்தக் கனவை அவனால் நினைவுகூர முடியவில்லை. இரவுக்கனவில் அவன் ஒரு சிலையைப் பற்றிக் கனவு கண்டான்; ஆனால் அவன் அந்தக் கனவை கண்ட இரவு எவ்வளவு இருளாயிருந்ததோ, அதேபோல் அந்தச் சிலையைப் பற்றிய கனவும் அவனுடைய புரிதலுக்கு அவ்வளவு இருளாயிருந்தது.

> Then spake the Chaldeans to the king in Syriack, O king, live forever: tell thy servants the dream, and we will shew the interpretation. The king answered and said to the Chaldeans, The thing is gone from me: if ye will not make known unto me the dream, with the interpretation thereof, ye shall be cut in pieces, and your houses shall be made a dunghill. But if ye shew the dream, and the interpretation thereof, ye shall receive of me gifts and rewards and great honour: therefore shew me the dream, and the interpretation thereof. Daniel 2:4–7.

> அப்போது கல்தேயர் ராஜாவிடம் அராமிய மொழியில் பேசினர்: ராஜாவே, என்றென்றும் வாழ்க; அந்த கனவை உங்கள் அடியார்களுக்குச் சொல்லும்; அதன் பொருளை நாங்கள் அறிவிப்போம். ராஜா கல்தேயருக்குப் பதிலளித்து: அந்த விஷயம் என்னைவிட்டு நீங்கிப்போயுள்ளது; நீங்கள் அந்த கனவையும் அதன் பொருளையும் எனக்குத் தெரிவிக்காவிட்டால், நீங்கள் துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுவீர்கள்; உங்கள் வீடுகள் குப்பைக்கூடமாக்கப்படும். ஆனால் நீங்கள் அந்த கனவையும் அதன் பொருளையும் அறிவித்தால், என்னிடமிருந்து நீங்கள் பரிசுகளையும் வெகுமதிகளையும் மகத்தான கௌரவத்தையும் பெறுவீர்கள்; ஆகையால், அந்த கனவையும் அதன் பொருளையும் எனக்குக் காட்டுங்கள் என்றான். தானியேல் 2:4–7.

The test of Nebuchadnezzar’s image dream was a test designed to identify who can provide a correct prophetic description of an image that is cloaked in darkness, along with the interpretation of the dream’s content. The second angel’s message that was joined by the Midnight Cry message in Millerite history, had been typified by Elijah at the contest at Mount Carmel. It too, was a test that would manifest, not only who was the true God, but also who was the true prophet. William Miller, who Sister White directly says was typified by Elijah, represented Elijah at Mount Carmel. Yet it was not William Miller that was being represented, as much as it was the rules of prophetic interpretation that he had been led to understand. At Mount Carmel, the prophets of the male god Baal and the prophets of the female god Ashtaroth were demonstrated to be false prophets. In the history of the Millerites, the Protestant churches were demonstrated to be false prophets as typified by Mount Carmel.

நெபுகாத்நேச்சாரின் சிலைச் சொப்பனத்தின் சோதனை என்பது, இருளால் மறைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு சிலையின் சரியான தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தையும், அந்தச் சொப்பனத்தின் உள்ளடக்கத்திற்கான உரையையும் அளிக்கத் தக்கவர் யார் என்பதை அடையாளம் காணும்படி வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு சோதனையாக இருந்தது. மில்லரைட் வரலாற்றில் நடுநிசி கூக்குரல் செய்தியுடன் இணைக்கப்பட்ட இரண்டாம் தூதனின் செய்தி, கர்மேல் மலையிலிருந்த மோதலில் எலியாவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. அதுவும், உண்மையான தேவன் யார் என்பதையே மட்டும் அல்லாமல், உண்மையான தீர்க்கதரிசி யார் என்பதையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு சோதனையாக இருந்தது. எலியாவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டவர் வில்லியம் மில்லர் என்று சகோதரி வைட் நேரடியாகச் சொல்லுகிறார்; அவர் கர்மேல் மலையில் எலியாவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். ஆயினும், பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது வில்லியம் மில்லர் என்பவரை அவ்வளவாக அல்ல; மாறாக, அவர் அறிந்துகொள்ள வழிநடத்தப்பட்டிருந்த தீர்க்கதரிசன விளக்கவுரையின் விதிகளே ஆகும். கர்மேல் மலையில், ஆண் தெய்வமான பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளும், பெண் தெய்வமான அஷ்தரோத்தின் தீர்க்கதரிசிகளும் பொய்த் தீர்க்கதரிசிகள் என்று நிரூபிக்கப்பட்டனர். மில்லரைட்களின் வரலாற்றில், கர்மேல் மலையால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடி, புரொடஸ்டண்ட் சபைகள் பொய்த் தீர்க்கதரிசிகள் என்று நிரூபிக்கப்பட்டன.

When the Protestant churches manifested their rejection of the rules of prophetic interpretation of William Miller, they became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter is an image of her mother. The test that the Protestants failed in Millerite history was the test that identified and produced an image (daughter) of the beast. It is there that the horn of true Protestantism was manifested in opposition to the horn of apostate Protestantism. Nebuchadnezzar was demanding an interpretation, and in doing so, he was providentially involved with producing a manifestation of both the false and the true prophets.

வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளைப் பிராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் தாங்கள் நிராகரித்தபோது, அவை ரோமாவின் குமாரத்திகளாக ஆனன. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, ஒரு குமாரத்தி தன் தாயின் சாயலாகும். மில்லரிய வரலாற்றில் பிராட்டஸ்டண்டுகள் தோல்வியடைந்த அந்தச் சோதனையே, மிருகத்தின் சாயலைக் (குமாரத்தியை) கண்டறிந்து உருவாக்கிய சோதனையாக இருந்தது. அங்கேயே, உண்மையான பிராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தின் கொம்பு, விசுவாசதுரோகமான பிராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தின் கொம்புக்கு எதிராக வெளிப்படுத்தப்பட்டது. நேபுகாத்நேச்சார் ஒரு விளக்கத்தை வேண்டிக்கொண்டிருந்தான்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவன் தெய்வீக பரிபாலனத்தின் கீழ் பொய்த்தீர்க்கதரிசிகளும் உண்மைத்தீர்க்கதரிசிகளும் ஆகிய இருவரின் வெளிப்பாட்டையும் உருவாக்குவதில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

> They answered again and said, Let the king tell his servants the dream, and we will shew the interpretation of it. The king answered and said, I know of certainty that ye would gain the time, because ye see the thing is gone from me. But if ye will not make known unto me the dream, there is but one decree for you: for ye have prepared lying and corrupt words to speak before me, till the time be changed: therefore tell me the dream, and I shall know that ye can shew me the interpretation thereof. Daniel 2:7–9.

> அவர்கள் மறுபடியும் பதிலளித்து, ராஜா தமது ஊழியக்காரருக்கு அந்தச் சொப்பனத்தைச் சொல்லட்டும்; அப்பொழுது அதன் பொருளை நாம் வெளிப்படுத்துவோம் என்றார்கள். ராஜா பதிலளித்து, நீங்கள் காலத்தை இழுத்தடிக்க விரும்புகிறீர்கள் என்பதை நான் நிச்சயமாக அறிகிறேன்; ஏனெனில் அந்த விஷயம் என்னிடமிருந்து நீங்கிப்போயிற்று என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் அந்தச் சொப்பனத்தை எனக்குத் தெரியப்படுத்தாவிட்டால், உங்களுக்கென்று ஒரே ஒரு தீர்ப்பே உண்டு; ஏனெனில் காலம் மாறும்வரை என்முன் சொல்லும்படியாக நீங்கள் பொய்யானவும் கெட்டுப்போனவுமான வார்த்தைகளை ஆயத்தப்படுத்தியுள்ளீர்கள். ஆகையால் அந்தச் சொப்பனத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அப்பொழுது அதன் பொருளை நீங்கள் வெளிப்படுத்த முடியும் என்பதை நான் அறிந்துகொள்வேன். தானியேல் 2:7–9.

At the conclusion of the testing periods, the distinction which had been demonstrated at Mount Carmel, and on October 22, 1844, was also illustrated in Daniel chapter two. In the three prophetic representations of Mount Carmel, Millerite history and Nebuchadnezzar’s dream of the image, the emphasis is upon correct prophetic interpretation as represented by Elijah, Miller and Daniel. The interpretation of the dream is the message that is unsealed in the history where two classes of prophets are manifested.

சோதனைக் காலங்களின் முடிவில், கர்மேல் மலையில் மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்த வேறுபாடு, தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்திலும் விளக்கிக் காட்டப்பட்டது. கர்மேல் மலையின் மூன்று தீர்க்கதரிசனச் சித்திரங்களிலும், மில்லரைட் வரலாறிலும், நேபுகாத்நேச்சாரின் சிலைச் சொப்பனத்திலும், எலியா, மில்லர், தானியேல் ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் சரியான தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின்மேலேயே வலியுறுத்தல் இருக்கிறது. அந்தச் சொப்பனத்தின் விளக்கமே, இரண்டு வகையான தீர்க்கதரிசிகள் வெளிப்படும் வரலாற்றில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தியாகும்.

> The Chaldeans answered before the king, and said, There is not a man upon the earth that can shew the king’s matter: therefore there is no king, lord, nor ruler, that asked such things at any magician, or astrologer, or Chaldean. And it is a rare thing that the king requireth, and there is none other that can shew it before the king, except the gods, whose dwelling is not with flesh. For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. Daniel 2:10–12.

> கல்தேயர் ராஜாவின் சந்நிதியில் பிரதியுத்தரமாய்ச் சொல்லியதாவது: ராஜா கேட்ட காரியத்தை அறிவிக்க வல்ல மனுஷன் பூமியின்மேல் ஒருவனும் இல்லை; ஆகையால் எந்த ராஜாவாயினும், எந்த பிரபுவாயினும், எந்த அதிகாரியாயினும், எந்த மந்திரவாதியிடமாயினும், எந்த ஜோதிடரிடமாயினும், எந்த கல்தேயரிடமாயினும் இவ்வாறான காரியங்களை கேட்டதில்லை. ராஜா கேட்கிற காரியம் அரியதாயிருக்கிறது; மாம்சத்தோடே வாசம்பண்ணாத தேவர்களைத் தவிர, அதை ராஜாவுக்குமுன்பாக அறிவிக்க வல்லவர் வேறொருவரும் இல்லை. இதினிமித்தம் ராஜா கோபித்து, மிகவும் உக்கிரமடைந்து, பாபிலோனிலிருந்த ஞானிகளையெல்லாம் அழிக்கும்படி கட்டளையிட்டான். தானியேல் 2:10–12.

At Mount Carmel, Elijah proposed the test, and the test he proposed was not only to manifest who was the true God, but also who was the true prophet. In Daniel chapter two it is the Chaldeans that identify the test which manifested the distinction between the true and the false. They explain that the interpretation which Nebuchadnezzar is seeking can only be identified by God, and not by men. They also complained that the relationship between Nebuchadnezzar and his religious wise men was an incorrect relationship when they state that “it is a rare thing that the king requireth.” They are wishing that the king, representing the State, would keep out of the religious realm over which they have been understood to be the authorities. They are not protesting against the principles of the combination of church and state, they are protesting that Nebuchadnezzar, representing the State, is demanding to be in control of the church. They would be comfortable with a church-state relationship, if the religious leaders ruled over the state. The image of the beast test is where we decide our eternal destiny–as Nebuchadnezzar’s image dream–is a life-or-death test.

கர்மேல் மலையில், எலியா அந்தச் சோதனையை முன்வைத்தார்; அவர் முன்வைத்த அந்தச் சோதனை, யார் உண்மையான தேவன் என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காக மட்டுமல்ல, யார் உண்மையான தீர்க்கதரிசி என்பதையும் வெளிப்படுத்துவதற்காக இருந்தது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், உண்மையும் பொய்யும் எவை என்பதற்கிடையிலான வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்திய சோதனையை அடையாளப்படுத்துவது கல்தேயரே ஆகிறார்கள். நேபுகாத்நேச்சார் தேடிக்கொண்டிருக்கும் விளக்கம் தேவனால் மட்டுமே அறியப்பட முடியும், மனிதர்களால் அல்ல என்று அவர்கள் விளக்குகின்றனர். மேலும், “ராஜா கேட்கிற காரியம் அரிதானது” என்று அவர்கள் கூறும் போது, நேபுகாத்நேச்சாருக்கும் அவனுடைய மதச் ஞானிகளுக்கும் இடையிலிருந்த உறவு தவறான உறவாக இருந்தது என்பதையும் அவர்கள் குறைபட்டார்கள். அரசை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ராஜா, தாங்களே அதிகாரிகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்த மதப்பரப்பிற்குள் தலையிடாமல் விலகி இருக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் விருப்பமாக இருந்தது. திருச்சபையும் அரசும் சேர்க்கப்படும் கொள்கைகளுக்கு எதிராக அவர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை; அரசை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நேபுகாத்நேச்சார், திருச்சபையை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று கோருகிறான் என்பதற்கே அவர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். மதத் தலைவர்கள் அரசின் மேல் ஆட்சி செய்தால், திருச்சபை-அரசு உறவினால் அவர்கள் மனநிறைவு அடைந்திருப்பார்கள். மிருகத்தின் உருவச் சோதனை என்பது நாம் நமது நித்திய விதியைத் தீர்மானிக்கும் இடமாகும்—நேபுகாத்நேச்சாரின் உருவக் கனவைப்போலவே—அது வாழ்வா சாவா என்ற சோதனையாகும்.

> And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Then Daniel answered with counsel and wisdom to Arioch the captain of the king’s guard, which was gone forth to slay the wise men of Babylon: He answered and said to Arioch the king’s captain, Why is the decree so hasty from the king? Then Arioch made the thing known to Daniel. Daniel 2:13–15.

> ஞானிகள் கொல்லப்படவேண்டும் என்று கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது; அவர்களைக் கொல்லும்படி தானியேலையும் அவனுடைய சகாக்களையும் தேடினர். அப்பொழுது தானியேல், பாபிலோனின் ஞானிகளை கொல்லச் சென்றிருந்த அரசனுடைய காவல்படைத்தலைவனான அரியோகுக்கு விவேகத்துடனும் ஞானத்துடனும் பதிலளித்தான். அவன் அரசனுடைய சேனாதிபதியான அரியோகை நோக்கி: அரசனிடமிருந்து இக்கட்டளை ஏன் இவ்வளவு அவசரமாகப் பிறந்தது? என்று கேட்டான். அப்போது அரியோகு அந்த விஷயத்தை தானியேலுக்கு அறிவித்தான். தானியேல் 2:13–15.

When Daniel is enlightened about the understanding of the life and death circumstances of the dream of the yet unknown image, he is representing the enlightenment of the one hundred and forty-four thousand to the fact that they are in the history of the second and visual test of the three-step testing process. But Daniel is not simply representing those who have chosen to eat the correct diet, and therefore passed the first test, but also represents the human representative that God had given special insight into biblical prophecy.

இன்னும் அறியப்படாத அந்தச் சிலையின் கனவின் ஜீவனும் மரணமும் சார்ந்த சூழ்நிலைகளைப் பற்றிய புரிதலில் தானியேல் வெளிச்சமடைந்தபோது, மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையின் இரண்டாம் மற்றும் கண்கூடும் சோதனையின் வரலாற்றில் தாங்கள் இருப்பதைப் பற்றிய உண்மையில் ஒரு நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரும் வெளிச்சமடைவதைக் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். ஆனால் தானியேல், சரியான ஆகாரத்தை உண்ணத் தேர்ந்தெடுத்ததால் முதல் சோதனையில் வெற்றி பெற்றவர்களை மட்டும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதல்ல; வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் சிறப்பான உள்ளறிவை தேவன் அருளியிருந்த மனித பிரதிநிதியையும் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> இந்த நான்கு இளைஞர்களுக்கோ, எல்லா வகையான கல்வியிலும் ஞானத்திலும் தேவன் அறிவையும் நுண்ணறிவையும் கொடுத்தார்; மேலும், தானியேலுக்கு எல்லா தரிசனங்களையும் கனவுகளையும் உணர்ந்தறியும் திறனும் இருந்தது. தானியேல் 1:17.

Though the four faithful Hebrews all passed the dietary test, Daniel was selected as the messenger of visions and dreams. Daniel is representing the prophetic messenger as represented by Elijah, John the Baptist, John the Revelator, William Miller and Future for America. The prophetic messenger is never separated from the prophetic test.

உணவு தொடர்பான சோதனையில் விசுவாசமுள்ள நான்கு எபிரேயரும் அனைவரும் வெற்றி பெற்றபோதிலும், தரிசனங்களுக்கும் கனவுகளுக்கும் தூதனாகத் தானியேல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான். தானியேல், எலியா, யோவான் ஸ்நானகர், வெளிப்படுத்தின யோவான், வில்லியம் மில்லர், மற்றும் Future for America ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனத் தூதரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். தீர்க்கதரிசனத் தூதர், தீர்க்கதரிசனச் சோதனையிலிருந்து ஒருபோதும் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதில்லை.

In the time of Christ, those who rejected the testimony of John, could not be benefitted by Jesus. In the Millerite history, those who rejected the first message (represented by William Miller), could not be benefitted by the second message. In both histories the faithful did not recognize where the testing process was leading to. The disciples refused to see the cross, though they were plainly told that it was to happen. The Millerites could not see the great disappointment. Daniel, when informed by Arioch of the life and death circumstances associated with Nebuchadnezzar’s image dream, did not know what the content of the dream was or where the image test was leading. All he knew was that it was a life and death situation. Daniel therefore needed time to understand the interpretation.

கிறிஸ்துவின் காலத்தில், யோவானின் சாட்சியை நிராகரித்தவர்கள், இயேசுவினால் பயன் அடைய முடியவில்லை. மில்லரைட் வரலாற்றில், முதல் செய்தியை (வில்லியம் மில்லரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது) நிராகரித்தவர்கள், இரண்டாம் செய்தியினால் பயன் அடைய முடியவில்லை. இந்த இரு வரலாறுகளிலும் விசுவாசமுள்ளவர்கள் சோதனைச் செயல்முறை எங்கு கொண்டு செல்கிறது என்பதை அறியவில்லை. அது நிகழப்போகிறது என்று அவர்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தபோதிலும், சீஷர்கள் சிலுவையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தனர். மில்லரைட்கள் மகா ஏமாற்றத்தை காண முடியவில்லை. நேபுகாத்நேச்சாரின் சிலைச் சொப்பனத்துடன் தொடர்புடைய உயிர்-மரணச் சூழ்நிலைகளை அரியோக் தானியேலுக்கு அறிவித்தபோது, அந்தச் சொப்பனத்தின் உள்ளடக்கம் என்னவென்றும், சிலைச் சோதனை எதற்குத் திசைதிருப்பிக் கொண்டிருக்கிறது என்றும் தானியேல் அறியவில்லை. அவர் அறிந்திருந்ததெல்லாம், அது உயிரும் மரணமும் சார்ந்த ஒரு நிலைமையே என்பதே. ஆகையால், அதன் விளக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள தானியேலுக்கு காலம் தேவைப்பட்டது.

> Then Daniel went in, and desired of the king that he would give him time, and that he would shew the king the interpretation. Daniel 2:16.

> அப்பொழுது தானியேல் உள்ளே சென்று, தமக்கு கால அவகாசம் அளிக்கும்படியும், தாம் ராஜாவுக்குத் அதன் அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்துவதாகவும் ராஜாவை வேண்டிக்கொண்டான். தானியேல் 2:16.

Daniel had manifested faith in the diet (methodology) he had decided to eat at the first test. Therefore he was given time, as were the disciples in the time of Christ. The time that was given to the disciples was the timespan of Christ’s death, burial, resurrection and his initial ascension, before He met with the disciples on the road to Emmaus, and then again in the upper room. Then at the end of the time He breathed upon them the Holy Spirit.

முதல் சோதனையில் தாம் உண்ணத் தீர்மானித்திருந்த உணவுமுறையில் (முறையியலில்) தானியேல் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தான். ஆகையால், கிறிஸ்துவின் நாட்களில் சீஷர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதுபோல அவனுக்கும் கால அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டது. சீஷர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்தக் காலம், கிறிஸ்துவின் மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல், மேலும் அவர் எம்மாவூசுக்குச் செல்லும் பாதையில் சீஷர்களைச் சந்திப்பதற்கும், பின்னர் மேல்மாடி அறையில் மறுபடியும் அவர்களோடு கூடுவதற்கும் முன்பான அவரது ஆரம்ப உயரேற்றத்தின் காலஅளவாக இருந்தது. பின்னர் அந்தக் காலத்தின் முடிவில் அவர் பரிசுத்த ஆவியை அவர்கள்மேல் ஊதினார்.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> இவ்வாறு சொல்லியபின், அவர் அவர்கள்மேல் ஊதிச், அவர்களுக்குச் சொன்னார்: பரிசுத்த ஆவியைப் பெறுங்கள். யோவான் 20:22.

Ezekiel prophesied and the dead bones were brought together. Then Ezekiel prophesied again and the Holy Spirit was breathed upon the newly formed bodies, and they stood up as a mighty army. When Christ breathed upon the disciples, He opened their understanding.

எசேக்கியேல் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தார்; அப்பொழுது இறந்த எலும்புகள் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டன. பின்னர் எசேக்கியேல் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தார்; அப்பொழுது புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட உடல்களின் மேல் பரிசுத்த ஆவி ஊதப்பட்டார்; அவர்கள் எழுந்து நின்று ஒரு வல்லமையுள்ள சேனையாயினர். கிறிஸ்து சீஷர்கள்மேல் ஊதியபோது, அவர்களுடைய புரிதலை அவர் திறந்தார்.

> Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:25.

> அப்போது அவர் அவர்களுடைய புத்தியைத் திறந்து, அவர்கள் வேதவசனங்களை உணரும்படியாகச் செய்தார். லூக்கா 24:25.

All the prophets are speaking of the end of the world, and Daniel is no exception. The time he requested was a period of time that he might receive enlightenment. The time of waiting for the Millerites, was from the first disappointment until they recognized that they were in the tarrying time in connection with the prophecies of Matthew chapter twenty-five and of Habakkuk chapter two. The history of the tarrying time in Millerite history was fulfilled in the time of the second angel’s message. Daniel chapter two is representing that same history, so his request for time prophetically aligns with the Millerites’ tarrying time. Therefore, Daniel’s request for time and the tarrying time of the Millerites represents the tarrying time of the one hundred and forty-four thousand, which began on July 18, 2020.

எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவைப் பற்றியே பேசுகின்றனர்; தானியேலும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அவர் கோரிய காலம், அவர் வெளிச்சம் பெறுவதற்கான ஒரு காலப்பகுதியாக இருந்தது. மில்லரைட்டுகளுக்கான காத்திருக்கும் காலம், முதல் ஏமாற்றத்திலிருந்து அவர்கள் மத்தேயு அதிகாரம் இருபத்தைந்து மற்றும் ஆபக்கூக் அதிகாரம் இரண்டு ஆகியவற்றின் தீர்க்கதரிசனங்களுடன் தொடர்புபடுத்தி தாங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தில் இருப்பதை உணர்ந்த வரையிலான காலமாக இருந்தது. மில்லரைட்டு வரலாற்றிலுள்ள தாமதிக்கும் காலத்தின் வரலாறு, இரண்டாம் தூதனின் செய்தியின் காலத்தில் நிறைவேறியது. தானியேல் அதிகாரம் இரண்டு அதே வரலாற்றையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஆகையால், காலத்திற்காக அவர் செய்த கோரிக்கை தீர்க்கதரிசனரீதியாக மில்லரைட்டுகளின் தாமதிக்கும் காலத்துடன் ஒத்திசைக்கிறது. எனவே, தானியேலின் காலத்திற்கான கோரிக்கையும் மில்லரைட்டுகளின் தாமதிக்கும் காலமும், 2020 ஜூலை 18 அன்று தொடங்கிய ஒரு நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தின் தாமதிக்கும் காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

Daniel’s request for time to understand Nebuchadnezzar’s image dream is represented in Revelation chapter eleven as the three and a half days that the two witness lay dead in the street. In the history of the three and a half days of Revelation eleven, the three and a half days that symbolically represent a prophetic wilderness, there is a voice that cries. The human voice that is employed by the Comforter to awaken and bring the dead dry bones to life is represented by Daniel, who is given the prophetic revelation of what the dream was and what it represented. The voice crying in the wilderness has been given prophetic understanding of dreams and visions, as represented by Daniel. The voice is crying, thus identifying that he has been given the message of the Midnight Cry, and the cry is given at midnight, which represents darkness.

நெபுகாத்நேச்சரின் சிலை-கனவைப் புரிந்துகொள்ளத் தானியேல் கால அவகாசம் கேட்டது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், இரு சாட்சிகள் தெருவில் சடலமாய் கிடந்த மூன்றரை நாட்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றின் மூன்றரை நாட்களின் வரலாற்றில், தீர்க்கதரிசன வனாந்தரத்தை அடையாளமாகக் குறிக்கும் அந்த மூன்றரை நாட்களிலே, அழைக்கும் ஒரு சத்தம் இருக்கிறது. இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளை எழுப்பி உயிர்ப்பிக்க ஆறுதல்காரரால் பயன்படும் மனிதக் குரல், அந்தக் கனவு என்னவென்றும் அது எதைக் குறித்ததென்றும் தீர்க்கதரிசன வெளிப்பாட்டைப் பெறும் தானியேலால் சித்தரிக்கப்படுகிறது. வனாந்தரத்தில் அழைக்கும் அந்தச் சத்தத்திற்குத், தானியேலால் சித்தரிக்கப்படுகிறபடி, கனவுகளையும் தரிசனங்களையும் பற்றிய தீர்க்கதரிசனப் புரிதல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சத்தம் அழைக்கிறது; இதனால் அவனுக்குப் நள்ளிரவின் கூக்குரலின் செய்தி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது அடையாளம் காணப்படுகிறது; மேலும் அந்தக் கூக்குரல் நள்ளிரவில் கொடுக்கப்படுகிறது; அது இருளைக் குறிக்கிறது.

In the deepest darkness at midnight the voice (Daniel) was given understanding of a message that was cloaked in darkness. The command given to the voice (Ezekiel), is to prophesy to the dead dry bones. As he does so, the Comforter is breathed upon the dead in the street and they are “revived.” But the revival is only accomplished by prayer. Prayer is a waymark in the history of the revival of the dead dry bones that are slain in the street. Daniel prophetically represents that waymark, right at the appropriate place where the waymark is identified.

அரையிரவின் ஆழ்ந்த இருளில், இருளால் மூடப்பட்டிருந்த ஒரு செய்தியைப் பற்றிய புரிதல் அந்த சத்தத்திற்கு (Daniel) அளிக்கப்பட்டது. அந்த சத்தத்திற்கு (Ezekiel) கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை, இறந்த வறண்ட எலும்புகளுக்குத் தீர்க்கதரிசனம் செய்வதாயிருந்தது. அவர் அப்படிச் செய்யும்போது, தெருவில் கிடக்கும் இறந்தவர்கள்மேல் ஆறுதலாளர் ஊதப்படுகிறார்; அவர்கள் “உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறார்கள்.” ஆனால் அந்த உயிர்ப்பு ஜெபத்தினாலேயே மட்டுமே நிறைவேறுகிறது. தெருவில் கொல்லப்பட்டுள்ள இறந்த வறண்ட எலும்புகளின் உயிர்ப்பின் வரலாற்றில் ஜெபம் ஒரு வழிக்குறியாகும். அந்த வழிக்குறி அடையாளம் காணப்படும் தக்க இடத்திலேயே, தானியேல் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அந்த வழிக்குறியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer. While the people are so destitute of God’s Holy spirit, they cannot appreciate the preaching of the Word; but when the Spirit’s power touches their hearts, then the discourses given will not be without effect. Guided by the teachings of God’s Word, with the manifestation of His Spirit, in the exercise of sound discretion, those who attend our meetings will gain a precious experience, and returning home, will be prepared to exert a healthful influence.

> “நம்மிடையே உண்மையான தேவபக்தியின் ஒரு மறுமலர்ச்சி, எங்கள் எல்லா தேவைகளிலும் மிகப் பெரியதும் மிக அவசரமானதுமாகும். இதைத் தேடுவது எங்கள் முதல் பணியாக இருக்க வேண்டும். கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுவதற்கு தீவிரமான முயற்சி அவசியமாக இருக்க வேண்டும்; அது, தேவன் தமது ஆசீர்வாதத்தை எங்கள்மேல் அருள விருப்பமற்றவர் என்பதனால் அல்ல, ஆனால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள நாங்கள் ஆயத்தமில்லாதவர்களாயிருக்கிறோம் என்பதனால் ஆகும். எங்கள் பரலோகப் பிதா, தம்மிடத்தில் கேட்கிறவர்களுக்கு தமது பரிசுத்த ஆவியை அளிக்க முனைவதில், பூமியிலுள்ள பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல வரங்களை அளிக்க முனைவதைவிட அதிகம் முனைவுடையவராக இருக்கிறார். ஆனால், அறிக்கை செய்தலும், தாழ்மையடைதலும், மனந்திரும்புதலும், ஊக்கமான ஜெபமும் மூலமாக, தேவன் தமது ஆசீர்வாதத்தை நமக்குக் கொடுப்பதாக வாக்களித்திருக்கும் நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றுவது எங்கள் பணியாகும். ஜெபத்திற்கான பதிலாக மட்டுமே ஒரு மறுமலர்ச்சியை எதிர்பார்க்க முடியும். ஜனங்கள் தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியிலிருந்து இவ்வளவு வறியவர்களாயிருக்கிறவரை, அவர்கள் வசனத்தின் பிரசங்கத்தை மதித்தறிய முடியாது; ஆனால் ஆவியின் வல்லமை அவர்கள் இருதயங்களைத் தொடும் போது, அப்பொழுது வழங்கப்படும் உரைகள் பலனின்றி இருக்காது. தேவனுடைய வசனத்தின் போதனைகளால் வழிநடத்தப்பட்டு, அவருடைய ஆவியின் வெளிப்பாட்டுடன், தெளிந்த விவேகத்தைச் செயல்படுத்துவதில், எங்கள் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளுகிறவர்கள் அருமையான ஒரு அனுபவத்தைப் பெறுவர்; மேலும் வீடு திரும்பும்போது, ஆரோக்கியமான செல்வாக்கைச் செலுத்தத் தயாராக்கப்பட்டிருப்பர்.”

> “The old standard bearers knew what it was to wrestle with God in prayer, and to enjoy the outpouring of His Spirit. But these are passing off from the stage of action; and who are coming up to fill their places? How is it with the rising generation? Are they converted to God? Are we awake to the work that is going on in the heavenly sanctuary, or are we waiting for some compelling power to come upon the church before we shall arouse? Are we hoping to see the whole church revived? That time will never come.

> “பழைய கொடியேந்திகள் தேவனோடு ஜெபத்தில் போராடுதல் என்பதன் அர்த்தத்தையும், அவருடைய ஆவியின் ஊற்றெழும் பொழிவை அனுபவித்தலையும் அறிந்திருந்தார்கள். ஆனால் இவர்கள் செயற்பாட்டின் அரங்கிலிருந்து விலகிச் செல்கின்றனர்; அவர்களின் இடங்களை நிரப்புவதற்கு எழுந்துவருகிறவர்கள் யார்? எழும்பிவரும் தலைமுறையின் நிலை என்ன? அவர்கள் தேவனிடத்தில் மனந்திரும்பியவர்களா? பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் கிரியைக்குறித்து நாம் விழித்திருக்கிறோமா, அல்லது நாம் எழுப்பப்படுவதற்கு முன் சபையின் மேல் ஏதோ ஒரு நிர்ப்பந்திக்கும் வல்லமை வருமெனக் காத்திருக்கிறோமா? முழு சபையும் புத்துயிர் பெறுவதை நாம் காண நம்பிக்கையாயிருக்கிறோமா? அந்த நேரம் ஒருபோதும் வராது.”

> “There are persons in the church who are not converted, and who will not unite in earnest, prevailing prayer. We must enter upon the work individually. We must pray more, and talk less. Iniquity abounds, and the people must be taught not to be satisfied with a form of godliness without the spirit and power. If we are intent upon searching our own hearts, putting away our sins, and correcting our evil tendencies, our souls will not be lifted up unto vanity; we shall be distrustful of ourselves, having an abiding sense that our sufficiency is of God.” Selected Messages, book 1, 121, 122.

> “சபையில் மனந்திரும்பாதவர்களும், தீவிரமான, வல்லமையுடன் வெற்றி கொள்கிற ஜெபத்தில் ஒன்றுபடாதவர்களும் உள்ளனர். நாம் ஒவ்வொருவராகவே இந்தப் பணியில் இறங்க வேண்டும். நாம் அதிகமாக ஜெபிக்கவும், குறைவாகப் பேசவும் வேண்டும். அக்கிரமம் பெருகியுள்ளது; ஆகையால், பக்தியின் ஆவியும் வல்லமையும் இல்லாமல் அதன் வெறும் வடிவத்திலேயே திருப்தியடையக்கூடாது என்று ஜனங்களுக்கு கற்பிக்கப்பட வேண்டும். நம்முடைய இதயங்களை ஆராய்வதிலும், நம்முடைய பாவங்களை அகற்றுவதிலும், நம்முடைய தீய சாய்வுகளைச் சீர்செய்வதிலும் நாம் மனமுவந்து ஈடுபட்டிருப்போமாயின், நம்முடைய ஆத்துமாக்கள் வீண்மைக்கு உயர்த்தப்படமாட்டா; நம்முடைய போதுமான தன்மை தேவனிடத்திலிருந்து வருகிறது என்ற நிலையான உணர்வுடன், நாம் நம்மை நாமே நம்பாதவர்களாயிருப்போம்.” Selected Messages, book 1, 121, 122.

Based upon faith in the diet that Daniel had chosen to eat, he was then brought into a visual testing process that required him to use the methodology that was represented by his diet, to first promise that his God would identify and explain the dream, and thereafter accomplish the presentation of that dream to the king. He possessed the correct diet, or the correct methodology, and then he was to visually manifest his faith by presenting the message of Nebuchadnezzar’s image dream that was in absolute “darkness.” His next action, was his visual manifestation of faith, for he then exercised the divine formula for God’s people when they find themselves in darkness.

தானியேல் உண்ணத் தேர்ந்தெடுத்த உணவில் அவன் வைத்திருந்த விசுவாசத்தின் அடிப்படையில், பின்னர் அவன் ஒரு காட்சிப்பூர்வமான சோதனைச் செயல்முறைக்குள் கொண்டுவரப்பட்டான்; அதில், அவன் உணவு பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய முறையியலைப் பயன்படுத்தி, முதலில் அவனுடைய தேவன் அந்தச் சொப்பனத்தை அடையாளங்கண்டு விளக்குவார் என்று வாக்குறுதி அளிக்க வேண்டியிருந்தது; அதன் பின்பு, அந்தச் சொப்பனத்தை ராஜாவுக்கு முன்பாக வெளிப்படுத்தும் காரியத்தையும் நிறைவேற்ற வேண்டியிருந்தது. அவனிடம் சரியான உணவு, அல்லது சரியான முறையியல், இருந்தது; பின்னர், முழுமையான “இருளில்” இருந்த நேபுகாத்நேச்சாரின் சிலைச் சொப்பனத்தின் செய்தியை முன்வைப்பதன் மூலம் தன் விசுவாசத்தை காட்சிப்பூர்வமாக வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. அவனுடைய அடுத்த செயலே அவன் விசுவாசத்தின் காட்சிப்பூர்வ வெளிப்பாடாக இருந்தது; ஏனெனில், தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்களை இருளில் காணும்போது அவர்களுக்காக நியமிக்கப்பட்ட தெய்வீகச் சூத்திரத்தை அவன் அப்பொழுது நடைமுறைப்படுத்தினான்.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.” Steps to Christ, 94.

> “தீயவனுடைய இருள் ஜெபிக்க அலட்சியம் செய்பவர்களைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது. சத்துருவின் மெல்லிய கிசுகிசுப்பான சோதனைகள் அவர்களைப் பாவத்திற்கு இழுக்கின்றன; இதற்கெல்லாம் காரணம், ஜெபம் என்னும் தெய்வீகமாக நியமிக்கப்பட்ட ஏற்பாட்டில், தேவன் அவர்களுக்கு அருளியிருக்கும் சிலாக்கியங்களை அவர்கள் பயன்படுத்தாததுதான். ஜெபிக்கும்படி தேவனுடைய குமாரரும் குமாரத்திகளும் ஏன் மனமில்லாதவர்களாக இருக்க வேண்டும்? ஜெபம் என்பது விசுவாசத்தின் கையில் உள்ள திறவுகோல்; அதனால் பரலோகத்தின் பொக்கிஷக் களஞ்சியம் திறக்கப்படுகிறது; அங்கே சர்வவல்லமையின் அளவற்ற ஆதாரங்கள் பொக்கிஷமாய் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இடைவிடாத ஜெபமும் விழிப்பான எச்சரிக்கையும் இன்றியமையாமல் இல்லாவிட்டால், நாம் கவனக்குறைவானவர்களாகி, சரியான பாதையிலிருந்து விலகிப்போகும் அபாயத்தில் இருக்கிறோம். மனமுருகிய விண்ணப்பத்தினாலும் விசுவாசத்தினாலும் சோதனையை எதிர்த்து நிற்கத் தேவையான கிருபையையும் வல்லமையையும் நாம் பெறாதபடிக்கு, இரக்காசனத்துக்குச் செல்லும் வழியை மறிக்க எதிரியானவன் இடைவிடாமல் முயல்கிறான்.” Steps to Christ, 94.

With the darkness of the content of Nebuchadnezzar’s dream of the night, Daniel pressed together with his three companions and prayed.

நெபுகாத்நேச்சாரின் இரவுக்கனவின் உள்ளடக்கத்தைச் சூழ்ந்திருந்த இருளின் மத்தியில், தானியேல் தனது மூன்று தோழர்களோடு ஒன்றிணைந்து மனவுறுதியுடன் ஜெபித்தான்.

> Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel answered and said, Blessed be the name of God for ever and ever: for wisdom and might are his: And he changeth the times and the seasons: he removeth kings, and setteth up kings: he giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him. I thank thee, and praise thee, O thou God of my fathers, who hast given me wisdom and might, and hast made known unto me now what we desired of thee: for thou hast now made known unto us the king’s matter. Daniel 2:17–23.

> அப்பொழுது தானியேல் தன் வீட்டிற்குச் சென்று, இந்த விஷயத்தைத் தன் தோழரான அனனியா, மிஷாயேல், அசரியா ஆகியோருக்குத் தெரிவித்தான். பாபிலோனின் மற்ற ஞானிகளோடுகூட தானியேலும் அவன் தோழரும் அழிந்து போகாதபடிக்கு, இந்த இரகசியத்தைப்பற்றி அவர்கள் வானத்தின் தேவனிடத்தில் இரக்கங்களை வேண்டிக்கொள்ளும்படி செய்தான். பின்னர் அந்த இரகசியம் இராக்காலத் தரிசனத்தில் தானியேலுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அப்பொழுது தானியேல் வானத்தின் தேவனைத் துதித்தான். தானியேல் உத்தரமளித்து கூறினான்: தேவனுடைய நாமம் என்றென்றைக்கும் ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவதாக; ஞானமும் வல்லமையும் அவருடையவையே. அவரே காலங்களையும் பருவங்களையும் மாற்றுகிறார்; ராஜாக்களை அகற்றுகிறார், ராஜாக்களை நிலைநிறுத்துகிறார்; ஞானிகளுக்கு ஞானத்தையும், அறிவுள்ளவர்களுக்கு அறிவையும் அளிக்கிறார். அவரே ஆழமானதும் மறைவானதும் ஆனவற்றை வெளிப்படுத்துகிறார்; இருளில் இருப்பதைக் அறிவார், வெளிச்சம் அவரிடத்தில் வாசம்பண்ணுகிறது. என் பிதாக்களின் தேவனே, எனக்கு ஞானத்தையும் வல்லமையையும் அருளி, நாம் உம்மிடத்தில் விண்ணப்பித்ததை இப்பொழுது எனக்குத் தெரியப்படுத்தினீர் என்பதற்காக உமக்கு நான் நன்றிச் செலுத்தி, உம்மைத் துதிக்கிறேன்; ஏனெனில் ராஜாவின் காரியத்தை இப்போது எங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினீர். தானியேல் 2:17–23.

Daniel was then rewarded by Him that “knoweth what is in the darkness.” The movement for Sunday legislation is going on in darkness, and those who have made a profession of consuming the divine diet are required to recognize the formation of the image of the beast that prepares the religious and political platform for enforcing the mark of papal authority.

அப்போது “இருளில் இருப்பதை அறிந்திருக்கிறவரால்” தானியேல் பலனளிக்கப்பட்டான். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமியற்றலுக்கான இயக்கம் இருளில் நடைபெற்று வருகிறது; மேலும், தெய்வீக ஆகாரத்தை உட்கொள்கிறோம் என்று அறிக்கை செய்தவர்கள், பாப்பரசரின் அதிகாரத்தின் முத்திரையை அமல்படுத்துவதற்கான சமய மற்றும் அரசியல் மேடையை ஆயத்தப்படுத்தும் மிருகத்தின் உருவாக்கத்தின் அமைப்பை உணர வேண்டியவர்கள் ஆவர்.

Daniel chapter two is identifying not simply the history of the second angel in Millerite history, but more directly he is illustrating the history of the second angel in the movement of the third angel. In the testing of Nebuchadnezzar’s image dream, the test of the image of the beast is represented. The prophetic steps of God’s people awakening to the life and death circumstances of the approaching Sunday law is being very specifically identified in the books of Daniel and Revelation.

தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரம், மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள இரண்டாம் தூதனின் வரலாற்றை மட்டும் அடையாளப்படுத்துவது அல்ல; அதைவிட நேரடியாக, மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்திலுள்ள இரண்டாம் தூதனின் வரலாற்றை விளக்குகிறது. நெபுகாத்நேச்சாரின் சிலைச் சொப்பனத்தைச் சார்ந்த சோதனையில், மிருகத்தின் உருவத்திற்கான சோதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நெருங்கிவரும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் ஜீவனும் மரணமும் சார்ந்த சூழ்நிலைகளுக்கு தேவனுடைய ஜனங்கள் விழித்தெழும் தீர்க்கதரிசனப் படிநிலைகள், தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகிய புத்தகங்களில் மிகவும் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

Daniel, represents the messenger of the history where the life-or-death message of the image dream goes forth. He stands upon the diet he has come to understand, and by faith states that God can make known the vision, but he requests time. The time is the tarrying time. At the conclusion of the tarrying time, he is given knowledge of what was in Nebuchadnezzar’s dark dream, but not simply that. He not only receives understanding of the image dream, which typifies the image of the beast and its associated test, but he is also praising God at the end of the tarrying time for God “giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him.”

சிலையின் கனவின் ஜீவனோ மரணமோ எனும் செய்தி வெளிப்படுகின்ற வரலாற்றின் தூதரை தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். தாம் புரிந்துகொண்ட ஆகாரத்தின் மேல் அவர் நிலைத்திருக்கிறார்; மேலும், தேவன் அந்தத் தரிசனத்தை அறிவிக்க வல்லவர் என்று விசுவாசத்தினால் அறிவிக்கிறார்; ஆனால் அவர் காலத்தை வேண்டுகிறார். அந்தக் காலமே தாமதிக்கும் காலமாகும். தாமதிக்கும் காலத்தின் முடிவில், நேபுகாத்நேச்சாரின் இருண்ட கனவில் இருந்தது என்ன என்பதற்கான அறிவு அவருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது; ஆனால் அதுவே மட்டும் அல்ல. மிருகத்தின் சிலையையும் அதனுடன் தொடர்புடைய சோதனையையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டும் சிலையின் கனவைப் பற்றிய புரிதலை அவர் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தாமதிக்கும் காலத்தின் முடிவில் தேவனை ஸ்தோத்திரிக்கவும் செய்கிறார்; ஏனெனில் தேவன் “ஞானிகளுக்குப் ஞானத்தையும், புத்தியை அறிந்தவர்களுக்கு அறிவையும் அருளுகிறார்; அவர் ஆழ்ந்ததும் இரகசியமானதுமான காரியங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்; இருளில் இருப்பது என்ன என்பதை அவர் அறிந்திருக்கிறார், ஒளி அவரிடத்தில் வாசமாயிருக்கிறது.”

Daniel is here placing his praise in the context that there has been an “increase of knowledge”, for he who identifies in chapter twelve that the “wise” will understand the “increase of knowledge”, and is also praising God that He had given “wisdom” and “knowledge” to “the wise.” He is directly referencing the wise virgins, and connecting his time with the tarrying time. He is placing the illustration found in chapter two directly into the perfect fulfillment of the tarrying time of Matthew twenty-five in the movement of the third angel. More significantly is the fact that the book of Revelation identifies that just before the close of probation, John was told to seal not the sayings of the prophecies of the books of Daniel and Revelation, for they are the same book.

தானியேல் இங்கே தன் ஸ்தோத்திரத்தை “அறிவு பெருகுதல்” நிகழ்ந்திருக்கிறது என்ற சூழலுக்குள் அமைத்துக் கூறுகிறான்; ஏனெனில் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் “ஞானிகள்” “அறிவு பெருகுதலை” புரிந்துகொள்வார்கள் என்று அடையாளப்படுத்துகிறவனும் அவனே; மேலும் தேவன் “ஞானிகளுக்கு” “ஞானத்தையும்” “அறிவையும்” அளித்திருக்கிறார் என்று அவரை ஸ்தோத்திரிக்கிறவனும் அவனே. அவன் இவ்வாறு நேரடியாகவே ஞானமுள்ள கன்னியரைச் சுட்டிக்காட்டி, தன் காலத்தைத் தாமதக் காலத்தோடு இணைக்கிறான். அவன் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் உவமையை, மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தில் மத்தேயு இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தின் தாமதக் காலத்தின் பரிபூரண நிறைவேற்றத்திற்குள் நேரடியாக அமைத்துவைக்கிறான். இதிலும் அதிக முக்கியத்துவமுள்ளது என்னவெனில், கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே, தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒரே புத்தகமாயிருக்கிறபடியால், அந்த இரு புத்தகங்களின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிட வேண்டாம் என்று யோவானுக்குச் சொல்லப்பட்டதாக வெளிப்படுத்தல் புத்தகம் அடையாளப்படுத்துகிறது.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> அவன் என்னிடத்தில், “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிடாதே; காலம் சமீபமாயிருக்கிறது. அநியாயமானவன் இன்னும் அநியாயமாயிருக்கட்டும்; அசுத்தமானவன் இன்னும் அசுத்தமாயிருக்கட்டும்; நீதிமானவன் இன்னும் நீதிமானாயிருக்கட்டும்; பரிசுத்தமானவன் இன்னும் பரிசுத்தமாயிருக்கட்டும்” என்று சொல்லுகிறான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:10, 11.

The time when the prophecies of Daniel and Revelation are to be unsealed is in the tarrying time of the parable of the ten virgins, and that time is represented by Daniel’s request for time. His request for time was followed by prayer, which must take place in advance of the resurrection of the dead dry bones. In the time period that the increase of knowledge and the understanding of the dream image that is cloaked in darkness was revealed, God did something else for Daniel. “He revealeth the deep and secret things.” The secret thing of the history of the Midnight Cry is the prophecy in Revelation that is unsealed just before probation closes. That “deep and secret” thing is “truth.”

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகிய புத்தகங்களின் தீர்க்கதரிசனங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டிய காலம், பத்து கன்னியரின் உவமையில் கூறப்பட்ட தாமத நேரத்திலேயே ஆகும்; அந்த நேரம், தானியேல் கால அவகாசம் கேட்டதினால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. அவன் கால அவகாசம் கேட்டதற்குப் பின்பு ஜெபம் தொடர்ந்தது; அந்த ஜெபம், உலர்ந்த எலும்புகளான இறந்தவர்களின் உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன்பாகவே நடைபெற வேண்டியது ஆகும். அறிவு பெருகியதும், இருளால் மூடப்பட்டிருந்த சொப்பனச் சிலையின் அர்த்தம் வெளிப்படுத்தப்பட்டதும் ஆகிய அந்தக் காலப்பகுதியில், தேவன் தானியேலுக்காக இன்னும் ஒன்றைச் செய்தார். “ஆழமானதும் மறைவானதுமான காரியங்களை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.” நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வரலாற்றின் மறைபொருளானது, கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன் முத்திரை நீக்கப்படும் வெளிப்படுத்தலிலுள்ள தீர்க்கதரிசனமே ஆகும். அந்த “ஆழமானதும் மறைவானதுமான” காரியம் “சத்தியம்” ஆகும்.

Truth becomes the prophetic key that is opened to the messenger represented by Daniel that allows the hidden history of the “seven thunders” to be recognized. The hidden history is the history of three waymarks. The first is a disappointment and the last is a disappointment as illustrated in Millerite history. The Hebrew word that is translated as “truth” was created by the “Wonderful Linguist”, through the combination of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. Jesus is the first and last, and He is the “truth.” The structure of the word that was created by the “Wonderful Linguist” identifies the three prophetic waymarks that are the hidden history of the “seven thunders,” that were to be sealed until Daniel asked for “time” and went to prayer.

“ஏழு இடி முழக்கங்களின்” மறைக்கப்பட்ட வரலாறு அறியப்படுமாறு, தானியேலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தூதருக்குத் திறக்கப்படும் தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோலாகச் சத்தியம் ஆகிறது. அந்த மறைக்கப்பட்ட வரலாறு மூன்று வழிக்குறிகளின் வரலாறாகும். மில்லரைட் வரலாற்றில் விளக்கப்பட்டதுபோல, முதலாவது ஒன்று ஒரு ஏமாற்றமாகும்; கடைசியதும் ஒரு ஏமாற்றமாகும். “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல், எபிரெய எழுத்துமாலையின் முதல், பதிமூன்றாவது, மற்றும் கடைசி எழுத்துகளின் இணைப்பினால் “அற்புதமான மொழியியலாளர்” மூலம் உருவாக்கப்பட்டது. இயேசு முதலும் கடைசியும் ஆவார்; அவர் “சத்தியம்” ஆவார். “அற்புதமான மொழியியலாளர்” உருவாக்கிய அந்தச் சொல்லின் அமைப்பு, தானியேல் “காலம்” வேண்டி ஜெபத்தில் சென்றதுவரை முத்திரையிடப்பட்டிருக்க வேண்டிய “ஏழு இடி முழக்கங்களின்” மறைக்கப்பட்ட வரலாறாகிய மூன்று தீர்க்கதரிசன வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது.

The disappointment of July 18, 2020, was the first waymark, and it illustrates the disappointment associated with the last of three waymarks, which is the Sunday law. The middle letter, the thirteenth letter is a symbol of rebellion, and it is a symbol of the middle waymark of the hidden history of the seven thunders. The rebellion is represented by the foolish virgins at the Midnight Cry, for the Midnight Cry is the middle waymark of the three-step history of July 18, 2020, the Midnight Cry and the soon-coming Sunday law. As soon as it is midnight, time moves into the thirteenth hour, where the visible manifestation of the foolish virgins is demonstrated by their recognition that they do not have the golden oil.

2020 ஜூலை 18-ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றம் முதல் வழிக்குறியாக இருந்தது; அது மூன்று வழிக்குறிகளில் கடைசியான ஞாயிறு சட்டத்துடன் தொடர்புடைய ஏமாற்றத்தை விளக்குகிறது. நடுப்பகுதியிலுள்ள எழுத்து, பதிமூன்றாவது எழுத்து, கிளர்ச்சியின் ஒரு குறியீடாகும்; மேலும் அது ஏழு இடிமுழக்கங்களின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் நடுவழிக்குறியின் ஒரு குறியீடாகும். அந்தக் கிளர்ச்சி, நள்ளிரவின் கூக்குரலில் மூடக் கன்னிகைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் நள்ளிரவின் கூக்குரல் என்பது 2020 ஜூலை 18, நள்ளிரவின் கூக்குரல், மற்றும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டம் ஆகியவற்றின் மூன்று-படிநிலை வரலாற்றின் நடுவழிக்குறியாகும். நள்ளிரவு வந்தவுடன், காலம் பதிமூன்றாவது மணிக்குள் நகர்கிறது; அங்கே மூடக் கன்னிகைகளின் காணத்தக்க வெளிப்பாடு அவர்கள் தங்களிடம் பொற்கொடிய எண்ணெய் இல்லை என்பதை உணர்வதன்மூலம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

In the symbolic “wilderness” of the “three and a half days” of Revelation chapter eleven, God’s people are represented as being in the symbolic history of the curse of “seven times.” At the end of that period, they are to recognize that they have been scattered, that they have sinned, that their fathers have sinned, that they have been walking contrary to God and that God has been walking contrary to them. That recognition is to lead them to pray the Leviticus twenty-six prayer. That recognition that they must pray the prayer of Leviticus’s twenty-six prayer aligns prophetically with Daniel’s prayer of Daniel chapter two, and it is illustrated by Daniel’s prayer in chapter nine. The reason that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine was based upon his recognition that he was at the end of the seventy years of Jeremiah’s prophecy of the captivity of God’s people.

வெளிப்படுத்தல் நூலின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “மூன்றரை நாட்கள்” என்ற குறியீட்டுத் “வனாந்தரத்தில்,” தேவனுடைய மக்கள் “ஏழு காலங்கள்” என்ற சாபத்தின் குறியீட்டுச் சரித்திரத்திற்குள் இருப்பவர்களாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அந்தக் காலத்தின் முடிவில், அவர்கள் தாங்கள் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும், தாங்கள் பாவஞ்செய்திருக்கிறார்கள் என்பதையும், தங்கள் பிதாக்களும் பாவஞ்செய்திருக்கிறார்கள் என்பதையும், தாங்கள் தேவனுக்கு விரோதமாக நடந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும், தேவனும் அவர்களுக்கு விரோதமாக நடந்திருக்கிறார் என்பதையும் உணர வேண்டியிருக்கிறது. அந்த உணர்தல் அவர்களை லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் ஜெபத்தை ஜெபிக்க வழிநடத்த வேண்டியது ஆகும். தாங்கள் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் ஜெபத்தை ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற அந்த உணர்தல், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக தானியேல் நூலின் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தானியேலின் ஜெபத்துடன் ஒத்திசைகிறது; மேலும் அது ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தானியேலின் ஜெபத்தினால் விளக்கப்படுகின்றது. ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் தானியேல் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் ஜெபத்தை ஜெபித்ததற்குக் காரணம், தேவனுடைய மக்களின் சிறைப்பிடிப்பைப் பற்றிய எரேமியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தில் சொல்லப்பட்ட எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில் தான் இருந்தான் என்பதை அவன் உணர்ந்ததிலே அடிப்படையாயிருந்தது.

Those same seventy years represent the history of the sealing of God’s people. Those seventy years represent the cleansing of Malachi chapter three and Christ’s two temple cleansings. They represent the history of the test of the image of the beast. That history began on September 11, 2001, and ends at the soon-coming Sunday law. At the end of that symbolic seventy-year period, Daniel seeks a “tarrying time” so he can pray. His prayer was answered when the final secret of prophecy was revealed unto him. That revelation came while God’s true Protestant people were still in the “wilderness” scattering time after July 18, 2020. At that time the “truth” was revealed to the “voice crying in the wilderness”.

அந்த அதே எழுபது ஆண்டுகள் தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடப்பட்ட வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன. அந்த எழுபது ஆண்டுகள் மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தின் சுத்திகரிப்பையும், கிறிஸ்துவின் ஆலயத்தின் இரு சுத்திகரிப்புகளையும் குறிக்கின்றன. அவை மிருகத்தின் சொரூபத்தின் சோதனையின் வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன. அந்த வரலாறு 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று தொடங்கி, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது. அந்த அடையாளார்த்தமான எழுபது ஆண்டு காலத்தின் முடிவில், தானியேல் ஜெபிக்கத் தக்கபடி ஒரு “தாமதிக்கும் காலத்தை” நாடுகிறான். தீர்க்கதரிசனத்தின் இறுதி இரகசியம் அவனுக்குப் வெளிப்படுத்தப்பட்டபோது, அவன் ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைத்தது. அந்த வெளிப்பாடு, 2020 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 18க்குப் பிறகான “வனாந்தரத்தில்” சிதறடிக்கும் காலத்தில் தேவனுடைய உண்மையான புராட்டஸ்டன்ட் ஜனங்கள் இன்னும் இருந்துகொண்டிருக்கும்போதே வந்தது. அந்த நேரத்தில் “சத்தியம்”, “வனாந்தரத்தில் கூவுகிற சத்தத்திற்கு” வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

We will continue Daniel chapter two in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தை நாம் தொடர்வோம்.

> And the anger of the Lord was kindled against this land, to bring upon it all the curses that are written in this book: And the Lord rooted them out of their land in anger, and in wrath, and in great indignation, and cast them into another land, as it is this day. The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:27–29.

> இந்த தேசத்தின்மேல் கர்த்தருடைய கோபம் மூண்டது; இந்தப் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள எல்லாச் சாபங்களையும் அதின்மேல் வரப்பண்ணும்படிக்கு. கர்த்தர் அவர்களைத் தங்கள் தேசத்திலிருந்து கோபத்திலும், கடுஞ்சினத்திலும், மிகுந்த உக்கிரத்திலும் வேரறுத்து, இன்றுள்ளதுபோல அவர்களை வேறொரு தேசத்திற்குத் தள்ளிவிட்டார். இரகசியமானவைகள் நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தருக்குரியவை; வெளிப்படுத்தப்பட்டவைகளோ நமக்கும் நம்முடைய பிள்ளைகளுக்கும் என்றென்றைக்கும் உரியவை; இந்த நியாயப்பிரமாணத்தின் எல்லா வார்த்தைகளையும் நாம் செய்கிறபடிக்கு. உபாகமம் 29:27–29.

Back to Articles