Article

# Panium - Number Twenty

பேனியம் - எண் இருபது

Daniel 11’s Sequence and the 2025 Warning

தானியேல் 11-இன் வரிசைமுறை மற்றும் 2025 எச்சரிக்கை

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2026

Formats

PDF
Word

The pioneer application of the history which fulfilled verses ten through sixteen identified that Rome, who established the vision arrived in the year 200 BC, the same year as the battle of Panium, and I am suggesting that in 2025 Rome arrived and established the vision with the inauguration of Trump and Pope Leo. 2025 represents the only time a pope and President were inaugurated in the same year. The beast and its image was lifted up for all who are willing to see in 2025. Unlike the pioneers, I am applying the sequence of the verses, instead of the history that initially fulfilled the verses. I agree with the history, but am drawing upon a sequence within the verses as the framework for the history, as opposed to using the history to define the framework of the verses. I contend that the two approaches are both accurate.

பத்து முதல் பதினாறு வரையிலான வசனங்களை நிறைவேற்றிய வரலாற்றின் முன்னோடி பயன்பாடு, தரிசனத்தை நிலைநிறுத்திய ரோமம் கி.மு. 200ஆம் ஆண்டில் வந்தடைந்தது என்பதை அடையாளப்படுத்தியது; அது பானியம் போரின் அதே ஆண்டாகும். அதேபோல், 2025ஆம் ஆண்டில் டிரம்பும் போப் லியோவும் பதவியேற்றதன் மூலம் ரோமம் வந்து தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தியது என்று நான் முன்வைக்கிறேன். 2025 என்பது ஒரு போப்பும் ஜனாதிபதியும் ஒரே ஆண்டில் பதவியேற்ற ஒரேயொரு காலத்தைக் குறிக்கிறது. காணத் தயாராக இருப்போர் அனைவருக்கும் 2025ஆம் ஆண்டில் மிருகமும் அதன் பிரதிமையும் உயர்த்திக் காட்டப்பட்டது. முன்னோடிகளைப் போல அல்லாமல், அந்த வசனங்களை ஆரம்பத்தில் நிறைவேற்றிய வரலாற்றை அல்ல, வசனங்களின் வரிசையையே நான் பயன்படுத்துகிறேன். அந்த வரலாற்றுடன் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஆயினும், வசனங்களின் கட்டமைப்பை வரையறுக்க வரலாற்றைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, வரலாற்றிற்கான கட்டமைப்பாக வசனங்களுக்குள்ளேயுள்ள ஒரு வரிசையை நான் ஆதாரமாக எடுக்கிறேன். இந்த இரு அணுகுமுறைகளும் துல்லியமானவையே என்று நான் வாதிடுகிறேன்.

## The Revolution of the Maccabees

மக்கபேயரின் புரட்சி

I apply the line of the Maccabees in a similar fashion. The Maccabean revolt in 167 BC was well after the battle of Panium in 200 BC, and well before Pompey captured Jerusalem in 63 BC. The line which begins at verse sixteen with general Pompey’s conquering of Jerusalem in 63 BC, and continues through to Tiberias Caesar who reigned when Jesus was crucified. The cross and Tiberias is represented in verse twenty-two of chapter eleven.

நான் மக்கபேயரின் வரிசையையும் இதே போன்ற முறையில் பொருத்துகிறேன். கி.மு. 167-இல் நிகழ்ந்த மக்கபேயர் கிளர்ச்சி, கி.மு. 200-இல் பானியம் யுத்தம் நடைபெற்ற பின்பும், கி.மு. 63-இல் பொம்பேயு எருசலேமை கைப்பற்றியதற்கு முன்பும் நிகழ்ந்தது. பதினாறாம் வசனத்தில் கி.மு. 63-இல் தளபதி பொம்பேயு எருசலேமை வென்றதிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் அந்த வரிசை, இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட காலத்தில் ஆட்சி செய்த திபேரியு சீசர் வரையிலும் தொடர்கிறது. சிலுவையும் திபேரியுவும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> வெள்ளத்தின் புயல்போன்ற படைகளால் அவர்கள் அவன் முன்னிலையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு நொறுக்கப்படுவார்கள்; ஆம், உடன்படிக்கையின் அதிபதியும் அப்படியே. தானியேல் 11:22.

General Pompey conquering Jerusalem in 63 BC in verse sixteen, and then the cross in 31 AD in verse twenty-two, represents a line of prophecy that begins at a symbol of the Sunday law and ends with a symbol of the Sunday law. Verse twenty-three is a break in the passage, thus marking verse twenty-two as the end of the prophetic line that began in verse sixteen. Accompanied with the distinct ending of the line in verse twenty-two, is the fact that verse twenty-two is a symbol of the same waymark represented in verse sixteen, thus providing an alpha and omega witness that verses sixteen to twenty-two represents a distinct prophetic line.

பதினாறாம் வசனத்தில் கி.மு. 63 ஆம் ஆண்டில் ஜெனரல் பொம்பேயு எருசலேமைக் கைப்பற்றியதும், பின்னர் இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் கி.பி. 31 ஆம் ஆண்டிலுள்ள சிலுவையும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் ஒரு சின்னத்தில் தொடங்கி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் ஒரு சின்னத்தில் முடிவுறும் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இருபத்திமூன்றாம் வசனம் இந்தப் பகுதிக்குள் ஒரு இடைவெளியாக உள்ளது; ஆகையால், பதினாறாம் வசனத்தில் தொடங்கிய தீர்க்கதரிசன வரிசையின் முடிவாக இருபத்திரண்டாம் வசனத்தை அது குறிக்கிறது. இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் அந்த வரியின் தெளிவான முடிவு இருப்பதோடு கூட, பதினாறாம் வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அதே வழிக்குறியின் சின்னமாக இருபத்திரண்டாம் வசனமும் இருப்பது, பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரை ஒரு தனித்த தீர்க்கதரிசன வரிசை என்பதை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான சாட்சியால் உறுதிப்படுத்துகிறது.

Add to this that verses fifteen and sixteen are marking the transition from the Seleucid kingdom to the Roman power, and you see a break in continuity from the Seleucids in verse fifteen unto the Romans in verse sixteen and the line of verse sixteen to twenty-two is clearly isolated as a singular prophetic line. Verse sixteen introduces the next power who will dominate Judea, thus marking a transition of prophetic history just as with verse twenty-three. The line begins and ends with a symbol of the Sunday law, and the line ends in the twenty-second verse of the eleventh chapter.

இதனோடு சேர்த்து, பதினைந்தாம் மற்றும் பதினாறாம் வசனங்கள் செலூக்கிய இராச்சியத்திலிருந்து ரோமப் பேராட்சிக்கான மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன என்பதை கவனியுங்கள்; அப்பொழுது, பதினைந்தாம் வசனத்தில் செலூக்கியரிடமிருந்து பதினாறாம் வசனத்தில் ரோமருக்கான தொடர்ச்சியில் ஒரு இடைவேளை இருப்பதையும், பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரை செல்லும் பகுதி தெளிவாகத் தனித்திருந்த ஒரே தீர்க்கதரிசன வரியாக இருப்பதையும் காணலாம். பதினாறாம் வசனம், யூதேயாவை ஆட்சி செய்யப் போகும் அடுத்த அதிகாரத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது; ஆகையால், அது பதின்மூன்றாம் வசனத்தைப்போலவே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. அந்த வரி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் ஒரு சின்னத்துடன் தொடங்கி, அதேபோன்ற ஒரு சின்னத்துடனே முடிவடைகிறது; மேலும், அந்த வரி பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் நிறைவடைகிறது.

## Smith—and Three Caesars

ஸ்மித்—மற்றும் மூன்று சீசர்கள்

The fact that verse sixteen represents the Sunday law, as does verse twenty-two—demands that the two verses be aligned upon each other. Uriah Smith comments on verse twenty-three, and explains why it represents a history that began further back in the history of the previous verses, as opposed to representing a history that follows immediately after the cross of verse twenty-two.

பதினாறாம் வசனம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது போலவே இருபத்திரண்டாம் வசனமும் அதையே சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற உண்மை, அந்த இரண்டு வசனங்களும் ஒன்றோடொன்று ஒத்திசைக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் கோருகிறது. உரையா ஸ்மித் இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தைப் பற்றி விளக்கமளித்து, அது இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட சிலுவைக்குப் பிறகு உடனடியாகத் தொடரும் ஒரு வரலாற்றை அல்லாது, முந்தைய வசனங்களின் வரலாற்றில் அதற்கு முன்பாகத் தொடங்கியிருந்த ஒரு வரலாற்றைக் குறிக்கிறது என்பதற்கான காரணத்தை விளக்குகிறார்.

> “‘VERSE 23. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people.’

> “‘வசனம் 23. அவனோடுகூட உடன்படிக்கை செய்யப்பட்டபின்பு அவன் கபடமாக நடந்து கொள்வான்; ஏனெனில் அவன் மேன்மேலும் உயர்ந்து வந்து, சிறிய ஜனக்கூட்டத்தினால் வலிமையுள்ளவனாகிப்போவான்.’”

> “The ‘him’ with whom the league here spoken of is made, must be the same power which has been the subject of the prophecy from the 14th verse; and that this is the Roman power is shown beyond controversy in the fulfilment of the prophecy in three individuals, as already noticed, who successively ruled over the Roman Empire; namely, Julius, Augustus, and Tiberius Caesar. The first, on returning to the fort of his own land in triumph, stumbled and fell, and was not found. Verse 19. The second was a raiser of taxes; and he reigned in the glory of the kingdom, and died neither in anger nor in battle, but peacefully in his own bed. Verse 20. The third was a dissembler, and one of the vilest of characters. He entered upon the kingdom peaceably, but both his reign and life were ended by violence. And in his reign the Prince of the covenant, Jesus of Nazareth, was put to death upon the cross. Verses 21. 22. Christ can never be broken or put to death again; hence in no other government, and at no other time, can we find a fulfilment of these events. Some attempt to apply these verses to Antiochus, and make one of the Jewish high priests the prince of the covenant, though they are never called such. This is the same kind of reasoning which endeavors to make the reign of Antiochus a fulfilment of the little horn of Daniel 8; and it is offered for the same purpose; namely, to break the great chain of evidence by which it is shown that the Advent doctrine is the doctrine of the Bible, and that Christ is now at the door. But the evidence cannot be overthrown; the chain cannot be broken.

> இங்கு சொல்லப்பட்ட உடன்படிக்கை எவருடன் செய்யப்படுகிறது எனக் கூறப்படும் அந்த “அவன்”, 14ஆம் வசனத்திலிருந்து தீர்க்கதரிசனத்தின் பொருளாக இருந்து வந்த அதே அதிகாரமாக இருக்க வேண்டும்; மேலும் அது ரோமப் பேரரசு அதிகாரமே என்பது, முன்பே கவனிக்கப்பட்டபடி, ரோமப் பேரரசை முறையே ஆண்ட மூன்று தனிப்பட்ட ஆட்களில் இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியதினால் எந்த விவாதத்திற்கும் அப்பாற்பட்டு நிரூபிக்கப்படுகிறது; அதாவது ஜூலியஸ், ஆகஸ்டஸ், திபேரியு சீசர். முதலாவது, தன் தேசத்தின் கோட்டைக்குத் வெற்றியுடன் திரும்பியபோது, தடுமாறி விழுந்தான்; பின்னர் காணப்படவில்லை. வசனம் 19. இரண்டாவது, வரி எழுப்புகிறவனாயிருந்தான்; அவன் ராஜ்யத்தின் மகிமையில் ஆட்சி செய்தான்; கோபத்தினாலோ போரிலோ அல்ல, சமாதானமாய்த் தன் சொந்த படுக்கையிலேயே இறந்தான். வசனம் 20. மூன்றாவது, வஞ்சகனும் மிகத் தாழ்ந்த குணமுள்ளவர்களில் ஒருவனுமாயிருந்தான். அவன் ராஜ்யத்தைச் சமாதானமாய் அடைந்தான்; ஆனால் அவன் ஆட்சியும் அவன் வாழ்வும் இரண்டும் வன்முறையால் முடிவுற்றன. மேலும் அவன் ஆட்சிக்காலத்தில் உடன்படிக்கையின் அதிபதியான நாசரேத் இயேசு சிலுவையில் மரணத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டார். வசனங்கள் 21, 22. கிறிஸ்து இனி ஒருபோதும் முறியடிக்கப்படவோ மறுபடியும் மரணத்திற்கு உட்படுத்தப்படவோ முடியாது; ஆகையால் வேறு எந்த அரசாங்கத்திலும், வேறு எந்தக் காலத்திலும், இந்நிகழ்வுகளின் நிறைவேற்றத்தை நாம் காண முடியாது. சிலர் இந்த வசனங்களை அந்தியோகுவுக்குப் பொருத்த முயல்கின்றனர்; மேலும் யூதப் பிரதான ஆசாரியர்களில் ஒருவரை உடன்படிக்கையின் அதிபதி என ஆக்குகின்றனர்; ஆயினும் அவர்கள் ஒருபோதும் அவ்வாறு அழைக்கப்படவில்லை. இது, தானியேல் 8இல் உள்ள சிறு கொம்பின் நிறைவேற்றமாக அந்தியோகுவின் ஆட்சியை ஆக்க முயல்கிற அதே வகைத் தர்க்கமே; மேலும் அது அதே நோக்கத்திற்காகவே முன்வைக்கப்படுகிறது; அதாவது, அட்வென்ட் உபதேசம் வேதாகமத்தின் உபதேசமே என்றும், கிறிஸ்து இப்போது வாசலருகில் இருக்கிறார் என்றும் காட்டப்படும் அந்தப் பெரிய சான்றுச் சங்கிலியை முறிக்கும்படியாக. ஆனால் அந்தச் சான்றை கவிழ்த்துவிட முடியாது; அந்தச் சங்கிலியை முறிக்கவும் முடியாது.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Mac.8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chap.10, sec.6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> “சாம்ராஜ்யத்தின் உலகியலான நிகழ்வுகள் வழியாக எங்களை எழுபது வாரங்களின் முடிவுவரை கொண்டு வந்த பின்னர், தீர்க்கதரிசி, 23-ஆம் வசனத்தில், கி.மு. 161-இல் யூதர் உடன்படிக்கையின் மூலம் ரோமர் தேவனுடைய ஜனங்களுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்ட காலத்திற்குத் திரும்ப எங்களை அழைத்துச் செல்கிறார்; அங்கிருந்து பின்னர் நிகழ்வுகளின் ஒரு நேரடியான வரிசையில், சபையின் இறுதி வெற்றியினதும், தேவனுடைய நித்திய ராஜ்யம் ஸ்தாபிக்கப்படுவதினதும் வரையிலும் எங்களை அழைத்துச் செல்கிறார். சிரிய ராஜாக்களால் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டிருந்த யூதர், ரோமருடைய உதவியை வேண்டிக்கொள்ளவும், தங்களை அவர்களோடு ‘நட்பு மற்றும் கூட்டிணைப்பு உடன்படிக்கையில்’ இணைத்துக்கொள்ளவும், ரோமாவிற்கு ஒரு தூதுக்குழுவை அனுப்பினர். 1 Mac.8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chap.10, sec.6. ரோமர் யூதரின் விண்ணப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, பின்வரும் சொற்களால் அமைந்த ஒரு ஆணையை அவர்களுக்கு வழங்கினர்:—”

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’

> “‘யூதர் ஜாதியாருடன் பரஸ்பர உதவியும் நட்பும் உடைய உடன்படிக்கையைப் பற்றிய சபையின் ஆணை: ரோமருக்குக் கீழ்ப்படிந்திருப்போரில் எவரும் யூதர் ஜாதியாருக்கு விரோதமாகப் போரிடுதல் சட்டப்படி அனுமதிக்கப்படாது; அப்படிச் செய்பவர்களுக்கு தானியம், கப்பல்கள், அல்லது பணம் அனுப்புவதன்மூலம் உதவி செய்வதும் அனுமதிக்கப்படாது. யூதர்மேல் ஏதெனும் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால், ரோமர் தங்களுக்கு இயன்றவரை அவர்களுக்கு உதவி செய்வார்கள்; அதுபோலவே, ரோமர்மேல் ஏதெனும் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால், யூதரும் அவர்களுக்கு உதவி செய்வார்கள். மேலும், இந்த உதவி உடன்படிக்கையில் யூதர் ஏதாவது சேர்க்கவோ, அதிலிருந்து ஏதாவது நீக்கவோ விரும்பினால், அது ரோமரின் பொதுச் சம்மதத்தின்படியே செய்யப்பட வேண்டும். இவ்வாறு செய்யப்படும் எந்தச் சேர்க்கையும் செல்லுபடியாக இருக்கும்.’ ‘இந்த ஆணை,’ என்று யோசீப்பஸ் கூறுகிறார், ‘யோவானின் மகனாகிய யூபோலேமுவாலும், எலெயாசரின் மகனாகிய யாசோனாலும் எழுதப்பட்டது; அது யூதர் ஜாதியின் தலைமை ஆசாரியனாக யூதாஸ் இருந்த காலத்திலும், அவனுடைய சகோதரனாகிய சீமோன் படைத்தளபதியாக இருந்த காலத்திலும் ஏற்பட்டது. இதுவே ரோமர் யூதருடன் செய்த முதல் உடன்படிக்கையாகும்; அது இவ்விதமாக நடத்தப்பட்டது.’”

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 270, 271.

> “அந்நேரத்தில் ரோமர் ஒரு சிறிய ஜனமாக இருந்தார்கள்; மேலும், அந்த வார்த்தை உணர்த்துகின்றபடி, அவர்கள் வஞ்சகமாக, அல்லது கபடமான தந்திரத்துடன் செயல்படத் தொடங்கினர். இந்த நிலையிலிருந்தே, அவர்கள் பின்னர் அடைந்த அதிகாரத்தின் உச்சநிலைக்குத் தொடர்ந்து உறுதியானவும் விரைவானவும் உயர்வினால் எழுந்தார்கள்.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 270, 271.

Not only does the cross of verse twenty-two end a line with a symbol that is also at the beginning of the line, but the next verse drops back into the history which preceded the cross, to roughly thirty years after Panium and roughly one hundred years before Rome conquered Jerusalem. The waymark of the league of the Jews that Smith here identifies as 161 BC, is identified by other pioneers as 158 BC. The point I am focusing on here is not so much the date, but that verses sixteen to twenty-two represents a line of prophetic history that the Sunday law is both the alpha and omega of the line. Then once the line of verse sixteen unto twenty-two is set forth, verse twenty-three repeats and enlarges upon the history within the line of verses sixteen to twenty-two. The prophetic line of history represented by verse twenty-three is the history of the Maccabees, and the history of the Maccabees is a perfect parallel to the history of the United States.

இருபத்திரண்டாம் வசனத்தின் சிலுவை, வரியின் ஆரம்பத்திலும் இருப்பதுபோன்ற அதே குறியீட்டால் ஒரு வரியை முடிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அதற்கு அடுத்த வசனம் சிலுவைக்கு முன்னிருந்த வரலாற்றிற்குள் மீண்டும் இறங்கி, பானியத்திற்குப் பின்னர் சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்கும், ரோம் எருசலேமைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்னர் சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்திற்குத் திரும்புகிறது. ஸ்மித் இங்கு யூதர்களின் உடன்படிக்கையின் வழிக்குறியாக கி.மு. 161 என்று அடையாளப்படுத்துவது, பிற முன்னோடிகளால் கி.மு. 158 என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. நான் இங்கு கவனம் செலுத்தும் முக்கிய அம்சம் தேதி அல்ல; மாறாக, பதினாறாம் வசனம் முதல் இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரை ஒரு தீர்க்கதரிசன வரலாற்று வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அந்த வரிசையில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக உள்ளது. பின்னர், பதினாறாம் வசனம் முதல் இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரையிலான வரிசை முன்வைக்கப்பட்ட பின்பு, இருபத்திமூன்றாம் வசனம் பதினாறாம் வசனம் முதல் இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரையிலான வரிக்குள் உள்ள வரலாற்றை மறுபடியும் கூறி அதை விரிவுபடுத்துகிறது. இருபத்திமூன்றாம் வசனம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்று வரிசை மக்கபேயரின் வரலாறாகும்; மக்கபேயரின் வரலாறு அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றுக்கு ஒரு முழுமையான இணைப்பாகும்.

## Two Dynasties

இரண்டு வம்சாட்சிகள்

The Maccabees represent a rebellion against the Seleucid kingdom that began during the reign of Antiochus Epiphanes. The rebellion was against the northern Seleucid kingdom and it resulted in a victory that led to one of two Judean dynasties in the period that ultimately led to the destruction of Jerusalem in 70 AD. The first dynasty was the Hasmonean and the second was the Herodian. The Herodian dynasty was the second Judean government after deliverance from the northern Seleucid kingdom. It was directly connected to the Roman system, whereas; the prior Hasmonean dynasty was essentially Jewish. The Hasmonean dynasty began in 141 BC and in 37 BC the Herodian dynasty began and lasted until 70 AD.

மக்கபேயர்கள் என்பது அந்தியோகுஸ் எபிபானீஸின் ஆட்சிக்காலத்தில் தொடங்கிய செலூசிட் இராச்சியத்துக்கு எதிரான ஒரு கிளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்தக் கிளர்ச்சி வடக்கத்திய செலூசிட் இராச்சியத்துக்கு எதிரானதாக இருந்தது; அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட வெற்றி, இறுதியில் கி.பி. 70-இல் எருசலேமின் அழிவிற்கு வழிநடத்திய காலகட்டத்தில் யூதேயாவின் இரு வம்சாட்சிகளில் ஒன்றிற்கு வழிவகுத்தது. முதல் வம்சாட்சி ஹஸ்மோனிய வம்சாட்சியாகும்; இரண்டாவது ஹேரோதிய வம்சாட்சியாகும். ஹேரோதிய வம்சாட்சி, வடக்கத்திய செலூசிட் இராச்சியத்திலிருந்து விடுதலைக்குப் பிறகு யூதேயாவின் இரண்டாவது ஆட்சியாக இருந்தது. அது ரோமப் பேரரசு முறையுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்தது; அதேவேளையில், அதற்கு முந்திய ஹஸ்மோனிய வம்சாட்சி அடிப்படையில் யூதத் தன்மையுடையதாக இருந்தது. ஹஸ்மோனிய வம்சாட்சி கி.மு. 141-இல் தொடங்கியது; கி.மு. 37-இல் ஹேரோதிய வம்சாட்சி தொடங்கி, கி.பி. 70 வரை நீடித்தது.

The dynasties represent the government of Judea, the ancient and literal glorious land. The Maccabean revolt was from 167 to 160 BC. In 164 BC the Maccabees drove Antiochus Epiphanes out of Jerusalem and cleansed and rededicated the temple after Antiochus had desecrated it, but it was not until 141 BC that the northern Seleucid power was fully vanquished and the Hasmonean dynasty began.

அரசவம்சங்கள், பழமையானவும் சொற்செயலானவும் மகிமையான தேசமாகிய யூதேயாவின் ஆட்சியைக் குறிக்கின்றன. மக்கபேயர் கிளர்ச்சி கி.மு. 167 முதல் 160 வரை நீடித்தது. கி.மு. 164 இல், அந்தியோகுஸ் எபிபானேஸ் அதைத் தீட்டுப்படுத்திய பின்பு, மக்கபேயர் அவனை எருசலேமிலிருந்து வெளியேற்றி, ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்து மறுபிரதிஷ்டை செய்தார்கள்; ஆனால் கி.மு. 141 வரை வடக்கத்திய செலூக்கிட் அதிகாரம் முற்றிலும் தோற்கடிக்கப்படவில்லை; அப்போதுதான் ஹஸ்மோனேயர் அரசவம்சம் ஆரம்பமானது.

The Herodian dynasty is a key to this line, for it was Herod the Great who called to execute the babies at the time of Jesus birth, and his son was ruling when Jesus died. Herod the Great was the father, and he was a king over Judea, but his son was only a tetrarch, meaning he was a ruler over a fourth of the kingdom, like a governor rather than a king. That is why he lacked the authority which required him to connect with Pilate to crucify Christ. Jesus’ birth was the prophetic “time of the end” in his line of prophecy, and His death represents the Sunday law. The first Herod represents 1989, and the last Herod is the Sunday law. Herod the father to Herod the son is the prophetic line of Christ.

இந்த வரிசைக்கான ஒரு முக்கியத் திறவுகோல் ஹேரோத்திய வம்சமாகும்; ஏனெனில் இயேசுவின் பிறப்புக் காலத்தில் குழந்தைகளை வதைக்கும்படி ஆணையிட்டவன் மகா ஹேரோது, மேலும் இயேசு மரித்தபோது ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தவன் அவனுடைய மகனாகியிருந்தான். மகா ஹேரோது தந்தை; அவன் யூதேயாவின் மேல் ராஜாவாயிருந்தான். ஆனால் அவன் மகன் வெறும் ஒரு தேத்திரார்க்கே; அதாவது, ராஜாவைப் போல அல்லாமல், ஆளுநரைப் போன்ற வகையில் ராஜ்யத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கின் மேல் ஆட்சிசெய்யும் ஒருவன். அதனால்தான் கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறையும்படி பிலாத்துவுடன் தொடர்புகொள்ள வேண்டிய நிலையை உண்டாக்கிய அதிகாரம் அவனுக்கு இல்லாதிருந்தது. இயேசுவின் பிறப்பு, அவனுடைய தீர்க்கதரிசன வரியில் “முடிவுக்காலம்” ஆக இருந்தது; அவருடைய மரணம் ஞாயிறு சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதல் ஹேரோது 1989-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; கடைசி ஹேரோது ஞாயிறு சட்டமாகும். தந்தையான ஹேரோதுவிலிருந்து மகனான ஹேரோதுவரையானது கிறிஸ்துவின் தீர்க்கதரிசன வரியாகும்.

The line of the Maccabees begins with a victorious rebellion against a northern king who had enforced his Greek customs, culture as well as the Greek religion upon the Jews. The beginning of the Hasmonean dynasty represented 1798. Why so, you might ask? If one dynasty begins at a prophetic “time of the end,” as it was with the Herodian dynasty at Christ’s birth, then the other dynasty would of prophetic necessity have the same beginning. The two dynasties both begin with a time of the end, when we apply Christ birth as the “time of the end,” but the foolish never see the unsealed light associated with the time of the end.

மக்கபேயரின் வரிசை, யூதர்களின் மீது தமது கிரேக்கச் சடங்குகளையும், பண்பாட்டையும், கிரேக்க மதத்தையும் திணித்திருந்த ஒரு வடக்கு ராஜாவுக்கு எதிரான வெற்றிகரமான கிளர்ச்சியால் ஆரம்பமாகிறது. ஹாஸ்மோனிய வம்சத்தின் தொடக்கம் 1798-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. ஏன் அப்படியென நீங்கள் கேட்கலாம். ஒரு வம்சம் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள “முடிவின் காலத்தில்” ஆரம்பிக்கிறதானால், கிறிஸ்துவின் பிறப்பின்போது ஏரோதிய வம்சத்துடன் இருந்ததுபோல, மற்ற வம்சமும் தீர்க்கதரிசனத் தேவைக்கிணங்க அதே தொடக்கத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவின் பிறப்பை “முடிவின் காலம்” என நாம் பயன்படுத்தும்போது, இந்த இரு வம்சங்களும் முடிவின் காலத்தோடு தொடங்குகின்றன; ஆனால் மூடர்கள், முடிவின் காலத்துடன் தொடர்புடைய முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒளியை ஒருபோதும் காண்பதில்லை.

> “In ours, as in Christ’s day, there may be a misreading or misinterpreting of the Scriptures. If the Jews had studied the Scriptures with earnest, prayerful hearts, their searching would have been rewarded with a true knowledge of the time, and not only the time, but also the manner of Christ’s appearing. They would not have ascribed the glorious second appearing of Christ to his first advent. They had the testimony of Daniel; they had the testimony of Isaiah and the other prophets; they had the teaching of Moses; and here was Christ in their very midst, and still they were searching the Scriptures for evidence in regard to his coming. And they were doing unto Christ the very things that had been prophesied they would do. They were so blinded they knew not what they were doing.

> கிறிஸ்துவின் நாட்களில் இருந்ததுபோலவே, எங்களுடைய காலத்திலும் வேதாகமங்களைத் தவறாக வாசிப்பதோ அல்லது தவறாக விளக்குவதோ இருக்கக்கூடும். யூதர்கள் வேதாகமங்களை ஆழ்ந்த உத்தமத்துடனும் ஜெபமிகு இருதயங்களுடனும் ஆய்ந்து இருந்திருந்தால், அவர்கள் செய்த ஆராய்ச்சி, காலத்தைப் பற்றிய உண்மையான அறிவினால் மட்டுமல்ல, கிறிஸ்து தோன்றும் விதத்தைப் பற்றிய அறிவினாலும் பலனடைந்திருக்கும். கிறிஸ்துவின் மகிமையான இரண்டாம் வருகையை அவர்கள் அவருடைய முதல் வருகைக்கு உரியதாகக் கருதியிருக்கமாட்டார்கள். தானியேலின் சாட்சியமும் அவர்களிடம் இருந்தது; ஏசாயாவினதும் மற்ற தீர்க்கதரிசிகளினதும் சாட்சியும் அவர்களிடம் இருந்தது; மோசேயின் போதனையும் அவர்களிடம் இருந்தது; இதோ, கிறிஸ்து அவர்களுக்குள்ளேயே, அவர்களுடைய நடுவிலேயே இருந்தார்; இருந்தபோதிலும், அவருடைய வருகையைப்பற்றிய சான்றுகளைத் தேடி அவர்கள் இன்னும் வேதாகமங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். மேலும், தாங்கள் செய்வார்கள் என்று முன்கூறப்பட்டிருந்த அதே காரியங்களையே அவர்கள் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராகச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் மிகவும் குருடாக்கப்பட்டிருந்ததால், தாங்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதையே அறியவில்லை.

> “And many are doing the same things today, in 1897, because they have not had experience in the testing messages comprehended in the first, second and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread; but the supposed wise and great men are prating about ‘Higher Education.’ They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Paulson Collection, 423, 424.

> “இன்றும், 1897ஆம் ஆண்டில், அநேகர் இதே காரியங்களையே செய்து வருகின்றனர்; ஏனெனில் அவர்கள் முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளில் அடங்கியுள்ள சோதனைக்குரிய செய்திகளில் அனுபவம் பெற்றிருக்கவில்லை. இந்தச் செய்திகள் இன்னும் எதிர்காலத்திலேயே உள்ளன என்பதை நிரூபிக்கத் திருவெழுத்துகளை ஆராய்ந்து வரும்வர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் அந்தச் செய்திகளின் சத்தியத்தன்மையை ஒன்றுகூறிச் சேகரிக்கின்றனர்; ஆனால் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் அவற்றுக்குரிய சரியான இடத்தை அளிக்கத் தவறுகின்றனர். ஆகையால், செய்திகளை எங்கு நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதைக் குறித்துப் மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தும் ஆபத்தில் அப்படிப்பட்டோர் உள்ளனர். அவர்கள் முடிவுகாலத்தை, அல்லது செய்திகளை எப்போது நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதையும் காணவும் புரிந்துகொள்ளவும் செய்கிறதில்லை. தேவனுடைய நாள் திருட்டுத்தனமான அடிகளோடு வந்து கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் தங்களை ஞானிகளும் மகத்தானவர்களுமென்று கருதுகிற மனிதர்கள் ‘உயர் கல்வி’ பற்றி வெறும் பேச்சாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் வருகையின் அடையாளங்களையோ, உலகத்தின் முடிவையோ அவர்கள் அறியவில்லை.” Paulson Collection, 423, 424.

Identifying Christ’s birth as the “time of the end,” and therefore as the key of bringing the line of the Maccabees into the present truth context of the latter days, is making Christ the very center of the passage, which is also evidence the application is valid.

கிறிஸ்துவின் பிறப்பை “முடிவுக் காலம்” என அடையாளப்படுத்துவதும், அதன் மூலம் மக்கபேயரின் வம்சவரிசையை கடைசி நாட்களின் தற்போதைய சத்தியத்தின் சூழலுக்குக் கொண்டு வருவதற்கான திறவுகோலாகக் காண்பதும், கிறிஸ்துவையே அந்தப் பகுதியின் நிச்சயமான மையமாக நிலைநிறுத்துகிறது; இதுவும் அந்தப் பயன்பாடு செல்லத்தக்கது என்பதற்கான சான்றாகும்.

The line of the Maccabees illustrates the spiritual glorious land, and the illustration begins in a period where the citizens of the glorious land break away from the king of the north’s political and religious domination. The Maccabean revolt that led to the Hasmonean dynasty represents 1776, and the revolt against the king of the north that was accomplished by the Maccabees represented the Revolutionary War. The twenty-two years of 1776 unto 1798 represents the Maccabean rebellion that led to the Hasmonean dynasty at the time of the end in 1798, which continued until the Herodian dynasty began at the time of the end in 1989. The Herodian dynasty continued until the destruction of Jerusalem in 70 AD.

மக்கபேயரின் வரிசை ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசத்தை விளக்குகிறது; அந்த விளக்கம், மகிமையான தேசத்தின் குடிமக்கள் வடக்கின் ராஜாவின் அரசியல் மற்றும் மார்க்க ஆதிக்கத்திலிருந்து பிரிந்துபோகும் ஒரு காலத்தில் தொடங்குகிறது. ஹாஸ்மோனேயர் வம்சத்திற்குக் காரணமான மக்கபேயர் கிளர்ச்சி 1776-ஐச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மக்கபேயர்களால் நிறைவேற்றப்பட்ட வடக்கின் ராஜாவுக்கு எதிரான அந்தக் கிளர்ச்சி, புரட்சிப் போரைக் குறித்துக் காட்டியது. 1776 முதல் 1798 வரை உள்ள இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள், 1798-இல் முடிவுக் காலத்தில் ஹாஸ்மோனேயர் வம்சத்திற்குக் காரணமான மக்கபேயர் கிளர்ச்சியைக் குறிக்கின்றன; அது 1989-இல் முடிவுக் காலத்தில் ஹேரோதேயர் வம்சம் ஆரம்பிக்கும் வரை தொடர்ந்தது. ஹேரோதேயர் வம்சம் கி.பி. 70-இல் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டதுவரை தொடர்ந்தது.

What is important to recognize in this line of history is twofold; it is an illustration of the ancient glorious land that typifies the modern glorious land, and it begins within a line of history that starts with verse sixteen, where Rome conquers the glorious land for the first time, thus identifying the primary theme of the line. The line of verse sixteen unto verse twenty-two represents the glorious land, and its context is the soon-coming Sunday law. The line also represents the two classes of worshippers that influence both dynastic governments. The Sadducees were less in numbers but generally controlled the Jewish religious and political systems in both dynastic periods. The religious system was managed by a priesthood, and that priesthood was also influenced by both Sadducees and Pharisees. The Hasmonean and Herodian governments were both influenced by the Pharisees and Sadducees, and the two dynasties represent the government of the United States from 1798 unto the Sunday law.

இந்த வரலாற்று வரிசையில் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டியது இருமடங்கானது; அது நவீன மகிமையான தேசத்தை முன்னுருவாகக் காட்டும் பண்டைய மகிமையான தேசத்தின் ஒரு விளக்கமாகும்; மேலும், இது பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து தொடங்கும் ஒரு வரலாற்று வரிசைக்குள் ஆரம்பிக்கிறது; அங்கு ரோம் முதன்முறையாக மகிமையான தேசத்தை ஜெயிக்கிறது; இதனால் அந்த வரிசையின் முதன்மைத் தலைப்பு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரையிலான வரிசை மகிமையான தேசத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அதன் சூழல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும். இந்த வரிசை, இரு வம்சாட்சிக் அரசுகளையும் பாதிக்கும் இரண்டு வகை ஆராதகர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சத்துக்கேயர் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்தார்கள்; ஆனால் பொதுவாக இரு வம்சாட்சிக் காலங்களிலும் யூதர்களின் மத மற்றும் அரசியல் அமைப்புகளை அவர்கள் கட்டுப்படுத்தினர். மத அமைப்பு ஆசாரியத்துவத்தின் மூலம் நிர்வகிக்கப்பட்டது; அந்த ஆசாரியத்துவமும் சத்துக்கேயரும் பரிசேயரும் ஆகிய இருவராலும் பாதிக்கப்பட்டது. ஹஸ்மோனியர் மற்றும் ஹேரோத்தியர் அரசுகள் இரண்டும் பரிசேயரும் சத்துக்கேயரும் ஆகியோரால் பாதிக்கப்பட்டன; மேலும், இந்த இரண்டு வம்சாட்சிகளும் 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான ஐக்கிய அமெரிக்காவின் அரசாங்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

The Pharisees and Sadducees represent two parties of political persuasions that are distinguished by their stand upon the issue of slavery. The Democrats are pro-slavery and the Republicans are anti-slavery; and together they interact with the political apparatus of the constitutional government of the United States. That government is the earth beast of Revelation thirteen, and the external history of the earth beast is represented by its republican horn. The internal history is represented by the protestant horn. The horns are separated on the beast, for the beast is the Constitution that separates the state horn from the church horn, but they move through history together. The republican horn has two influences either for or against slavery. The protestant horn has two influences either for the seventh-day Sabbath or the first day of the sun.

பரிசேயரும் சதூக்கேயரும் அடிமைத்தனத்தைச் சார்ந்த கேள்வியில் தாங்கள் எடுத்திருக்கும் நிலைப்பாட்டினால் வேறுபடுத்தப்படுகிற அரசியல் நோக்கங்களின் இரு கட்சிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஜனநாயகக் கட்சியினர் அடிமைத்தனத்திற்கு ஆதரவானவர்கள்; குடியரசுக் கட்சியினர் அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரானவர்கள்; இவ்விருவரும் சேர்ந்து அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியலமைப்புச் சார்ந்த அரசாங்கத்தின் அரசியல் அமைப்புக் கருவியுடன் தொடர்புபட்டு செயல்படுகின்றனர். அந்த அரசாங்கமே வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் பூமியின் மிருகம் ஆகும்; அப்பூமியின் மிருகத்தின் வெளிப்புற வரலாறு அதன் குடியரசுக் கொம்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் உள்புற வரலாறு அதன் புராட்டஸ்டண்டுக் கொம்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தக் கொம்புகள் மிருகத்தின் மேல் பிரிக்கப்பட்டவையாக உள்ளன; ஏனெனில் அந்த மிருகம் என்பது அரசையும் சபையையும் வேறுபடுத்தி நிறுத்தும் அரசியலமைப்பே ஆகும்; இருந்தபோதிலும் அவை வரலாற்றின் வழியாக ஒன்றிணைந்து நகர்கின்றன. குடியரசுக் கொம்பிற்கு அடிமைத்தனத்திற்காகவோ அதற்கு எதிராகவோ என இரு தாக்கங்கள் உள்ளன. புராட்டஸ்டண்டுக் கொம்பிற்கு ஏழாம் நாள் சபத்திற்காகவோ சூரியனின் முதல் நாளிற்காகவோ என இரு தாக்கங்கள் உள்ளன.

Roughly thirty years after the battle of Panium the Maccabees mark the history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. Then roughly a century later, verse sixteen is fulfilled when Jerusalem is conquered, typifying the cross. Judea is the second of the three obstacles Rome subdues as it takes control of the world. General Pompey conquered Syria in 65 BC, and then Judah in 63 BC. Augustus Caesar would conquer the third obstacle at the battle of Actium in 31 BC. This history is represented in the line of verse sixteen to twenty-two.

பானியம் போருக்குப் பிறகு சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தபின், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யமாக அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றை மக்கபேயர்கள் குறிக்கிறார்கள். பின்னர் சுமார் ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின், பதினாறாவது வசனம் நிறைவேறுகிறது; அப்போது எருசலேம் கைப்பற்றப்படுகிறது; அது சிலுவையை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. உலகத்தின் மேலாதிக்கத்தைப் பெறும் வழியில் ரோம் அடக்கி வசப்படுத்திய மூன்று தடைகளில் யூதேயா இரண்டாவது தடையாகும். கி.மு. 65-ஆம் ஆண்டில் ஜெனரல் பொம்பேயு சிரியாவைக் கைப்பற்றினார்; அதன் பின்னர் கி.மு. 63-ஆம் ஆண்டில் யூதாவையும் கைப்பற்றினார். கி.மு. 31-ஆம் ஆண்டில் ஆக்டியம் போரில் ஆகஸ்து சீசர் மூன்றாவது தடையையும் கைப்பற்றுவார். இந்த வரலாறு பதினாறாவது வசனத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாவது வசனம் வரை உள்ள தொடரில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

By the time of the cross the Maccabean history has been running for almost two hundred years. Uriah Smith identifies that the history represented by the league with the Jews in verse twenty-three is to be aligned to a starting point in history that occurred almost two hundred years before the history of the cross in verse twenty-two. The history of the cross in verse twenty-two must be aligned with verse sixteen, for verse sixteen is also the Sunday law. This means the line of the Maccabees, which is the history of the glorious land of Judah, begins well before verse sixteen’s Sunday law.

சிலுவையின் காலத்துக்குள் வரும்போது, மக்கபேயர் வரலாறு கிட்டத்தட்ட இருநூறு ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வந்திருந்தது. இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் யூதருடன் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையால் பிரதிநிதிக்கப்படுகிற வரலாறு, இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் காணப்படும் சிலுவை வரலாற்றிற்கு முன்னதாக கிட்டத்தட்ட இருநூறு ஆண்டுகள் முன்பு நிகழ்ந்த வரலாற்றிலுள்ள ஒரு தொடக்கப் புள்ளியுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்று யூரியா ஸ்மித் அடையாளப்படுத்துகிறார். இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் உள்ள சிலுவை வரலாறு பதினாறாம் வசனத்துடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் பதினாறாம் வசனமும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே ஆகும். இதன் பொருள், யூதாவின் மகிமையான தேசத்தின் வரலாறாகிய மக்கபேயரின் வரிசை, பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கும் மிகவும் முன்பே தொடங்குகிறது.

When we understand that the Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, we can align the time of the end for the Millerites in 1798, with the time of the end for the one hundred and forty-four thousand in 1989. When we do this, we are overlaying the history of the first and second angels, with the history of the third angel. 1798 and 1989 are the alpha and omega waymark of the history of verse forty of Daniel eleven.

மில்லரைட் வரலாறு ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்தின் வரலாற்றை விளக்குகிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது, மில்லரைட்களுக்கு முடிவுகாலமாகிய 1798 ஆண்டை, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்திற்கான முடிவுகாலமாகிய 1989 ஆண்டுடன் நாம் ஒப்புநிலைப்படுத்த முடியும். நாம் இதைச் செய்யும்போது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றின் மேல், மூன்றாம் தூதரின் வரலாற்றை நாம் மேல்படுத்துகிறோம். 1798 மற்றும் 1989 ஆகியவை தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாற்றிற்கான அல்பாவும் ஒமேகாவுமான வழிக்குறிகளாகும்.

Verse forty begins at the “time of the end,” which is easily proved to be 1798; and when correctly understood, the collapse of the Soviet Union in 1989, fulfilled verse forty, and that fulfillment was also “the time of the end.” Two “time of the ends,” in one verse, that is in the same chapter as the line of the Maccabees. The Maccabean revolt that led to the Hasmonean dynasty represents the twenty-two years from 1776 unto 1798. In 1798 the Hasmonean dynasty began and the Herodian dynasty began in 1989.

நாற்பதாவது வசனம் “முடிவின் காலத்தில்” ஆரம்பிக்கிறது; அது 1798 என்பதை எளிதில் நிரூபிக்கலாம். மேலும், சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் போது, 1989 இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சி நாற்பதாவது வசனத்தை நிறைவேற்றியது; அந்த நிறைவேற்றமும் “முடிவின் காலம்” ஆக இருந்தது. ஒரே வசனத்தில் இரண்டு “முடிவின் காலங்கள்”; அது மக்கபேயரின் வரியையும் கொண்ட அதே அதிகாரத்திலேயே உள்ளது. ஹாஸ்மோனிய வம்சத்திற்கு வழிவகுத்த மக்கபேயர் கிளர்ச்சி, 1776 முதல் 1798 வரையிலான இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 1798 இல் ஹாஸ்மோனிய வம்சம் ஆரம்பமானது; 1989 இல் ஹெரோதிய வம்சம் ஆரம்பமானது.

Verse ten of Daniel eleven identifies 1989, and verse sixteen is the Sunday law. The line of history within those verses represent three battles, and a demise of a southern king and the entrance of Rome into prophetic history. It also contains the line of two dynasties that typify the change that occurs when the earth beast of Revelation thirteen who “had two horns like a lamb, and” “spake as a dragon.” Sequentially the first Jewish dynasty is the lamb and the second Roman dynasty is the dragon. The first dynasty was Jewish, the second was Roman. Whether Jewish or Roman the earth beast had two horns.

தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனம் 1989ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது; பதினாறாம் வசனம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும். அந்த வசனங்களுக்குள் அமைந்துள்ள வரலாற்றுக் கோடு மூன்று யுத்தங்களையும், தெற்கின் ஒரு ராஜாவின் வீழ்ச்சியையும், மேலும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக்குள் ரோமம் நுழைவதையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மேலும், அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13ஆம் அதிகாரத்தில் “ஆட்டுக்குட்டியைப்போல இரண்டு கொம்புகளையுடையதாக” இருந்து, “வலுசர்ப்பம்போலப் பேசின” பூமியின் மிருகத்தினிடத்தில் நிகழும் மாற்றத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் இரண்டு வம்சாட்சிகளின் வரலாற்றுக் கோட்டையும் உட்கொள்கிறது. தொடர்ச்சியான வரிசையில், முதல் யூத வம்சாட்சி ஆட்டுக்குட்டியாகும்; இரண்டாம் ரோம வம்சாட்சி வலுசர்ப்பமாகும். முதல் வம்சாட்சி யூதமானது; இரண்டாம் வம்சாட்சி ரோமமானது. அது யூதமாயிருந்தாலும்கூட, ரோமமாயிருந்தாலும்கூட, பூமியின் மிருகத்துக்கு இரண்டு கொம்புகள் இருந்தன.

The Jewish dynasty represents the Protestant horn and the Roman dynasty represents the Republican horn. Both horns also possess a prophetic division of two. The Sadducees and Pharisees provide the framework of the pro-slavery Democrats as opposed to the anti-slavery Republicans; while also representing a twofold division of foolish virgins in contrast with the wise virgins. The Pharisees as foolish virgins are purged at the first disappointment and the Sadducees are purged at the second temple cleansing. The Pharisees, like unto the church of Sardis professed to have a name of life, but were dead, and are purged first, then the Sadducees who denied the power of God, denied the power and message of the Midnight Cry. The Sadducees are the covenant people who are being passed by, the Sadducees are those who are satisfied with the feelings of good emotions.

யூத வம்சம் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ரோம வம்சம் குடியரசுக் கொம்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இந்த இரு கொம்புகளும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக இரட்டைப் பிரிவை உடையவையாகவும் உள்ளன. சத்தூகேயரும் பரிசேயரும், அடிமைத்தனத்தை ஆதரித்த ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கும் அதற்கு எதிரான குடியரசுக் கட்சியினருக்கும் இடையேயான அமைப்புக்கோலினை வழங்குகின்றனர்; அதேவேளை, ஞானமுள்ள கன்னிகைகளுக்குப் பிரதியெதிராக மூடமான கன்னிகைகளின் இருவகைப் பிரிவையும் அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். மூடமான கன்னிகைகளாகிய பரிசேயர் முதல் ஏமாற்றத்தில் சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள்; சத்தூகேயர் இரண்டாம் ஆலயச் சுத்திகரிப்பில் சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள். சர்தீஸ் சபையைப் போல, பரிசேயர் உயிருள்ளவர்கள் என்ற பெயரை கொண்டிருந்தும் மரித்தவர்களாயிருந்தனர்; ஆகையால் அவர்கள் முதலில் சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள்; பின்னர், தேவனுடைய வல்லமையை மறுத்த சத்தூகேயர், நடுநிசிக் கூக்குரலின் வல்லமையையும் செய்தியையும் மறுத்தவர்களாயிருந்து சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள். சத்தூகேயர் உடன்படிக்கையின் ஜனமாக இருந்து கடந்து செல்லப்படுகிறவர்கள்; சத்தூகேயர் நல்ல உணர்ச்சிகளின் இனிமையில் திருப்தியடைகிறவர்களே ஆவர்.

> “The coming of Christ, as announced by the first angel’s message, was understood to be represented by the coming of the bridegroom. The widespread reformation under the proclamation of His soon coming, answered to the going forth of the virgins. In this parable, as in that of Matthew 24, two classes are represented. All had taken their lamps, the Bible, and by its light had gone forth to meet the Bridegroom. But while ‘they that were foolish took their lamps, and took no oil with them,’ ‘the wise took oil in their vessels with their lamps.’ The latter class had received the grace of God, the regenerating, enlightening power of the Holy Spirit, which renders His word a lamp to the feet and a light to the path. In the fear of God they had studied the Scriptures to learn the truth, and had earnestly sought for purity of heart and life. These had a personal experience, a faith in God and in His word, which could not be overthrown by disappointment and delay. Others ‘took their lamps, and took no oil with them.’ They had moved from impulse. Their fears had been excited by the solemn message, but they had depended upon the faith of their brethren, satisfied with the flickering light of good emotions, without a thorough understanding of the truth or a genuine work of grace in the heart. These had gone forth to meet the Lord, full of hope in the prospect of immediate reward; but they were not prepared for delay and disappointment. When trials came, their faith failed, and their lights burned dim.” The Great Controversy, 393.

> “முதலாம் தூதனுடைய செய்தியில் அறிவிக்கப்பட்டபடி கிறிஸ்துவின் வருகை, மணமகனின் வருகையால் குறிக்கப்படுகின்றது என்று புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. அவர் சீக்கிரம் வருகிறார் என்ற அறிவிப்பின் கீழ் நிகழ்ந்த பரவலான சீர்திருத்தம், கன்னியர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றதற்கு ஒப்பானதாக இருந்தது. இந்த உவமையில், மத்தேயு 24-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ளதுபோலவே, இரண்டு வகுப்பினர் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். அனைவரும் தங்கள் விளக்குகளாகிய வேதாகமத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதன் ஒளியினால் மணமகனை எதிர்கொள்ளப் புறப்பட்டார்கள். ஆனால், ‘மூடர்களாயிருந்தவர்கள் தங்கள் விளக்குகளை எடுத்துக்கொண்டார்கள்; தங்களுடன் எண்ணெயை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை’; ‘புத்தியுள்ளவர்கள் தங்கள் விளக்குகளோடு தங்கள் பாத்திரங்களில் எண்ணெயையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.’ பிந்தைய இவ்வகுப்பினர் தேவனுடைய கிருபையையும், அவருடைய வார்த்தையை கால்களுக்கு விளக்காகவும் பாதைக்கு ஒளியாகவும் ஆக்கும் பரிசுத்த ஆவியின் புதுப்பிக்கும், அறிவூட்டும் சக்தியையும் பெற்றிருந்தார்கள். தேவபயத்தில் அவர்கள் சத்தியத்தை அறிய வேதவசனங்களை ஆராய்ந்து, இருதயத்திலும் வாழ்க்கையிலும் பரிசுத்தத்தை மனமுவந்து நாடினார்கள். இவர்கள் தனிப்பட்ட அனுபவத்தையும், தேவனிலும் அவருடைய வார்த்தையிலும் அசைக்கமுடியாத விசுவாசத்தையும் பெற்றிருந்தார்கள்; அது ஏமாற்றத்தினாலும் தாமதத்தினாலும் கவிழ்க்கப்பட முடியாததாக இருந்தது. மற்றவர்கள் ‘தங்கள் விளக்குகளை எடுத்துக்கொண்டார்கள்; தங்களுடன் எண்ணெயை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.’ அவர்கள் உந்துதலால் இயக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அந்தக் கனத்த செய்தி அவர்களுடைய பயங்களைத் தூண்டியிருந்தது; ஆனால், அவர்கள் தங்கள் சகோதரர்களின் விசுவாசத்தின்மேல் சார்ந்திருந்து, சத்தியத்தை முற்றாக அறிந்துணராமலும், இருதயத்தில் கிருபையின் உண்மையான செயலின்றியும், நல்ல உணர்ச்சிகளின் தளர்ந்துதுடிக்கும் ஒளியிலே திருப்தியடைந்திருந்தார்கள். இவர்கள் உடனடியான பலனின் எதிர்பார்ப்பால் நம்பிக்கையால் நிரம்பியவாறு கர்த்தரை எதிர்கொள்ளப் புறப்பட்டார்கள்; ஆனால் தாமதத்திற்கும் ஏமாற்றத்திற்கும் ஆயத்தமாக இருக்கவில்லை. சோதனைகள் வந்தபோது, அவர்களுடைய விசுவாசம் தேய்ந்து போனது, அவர்களுடைய விளக்குகள் மங்கின.” The Great Controversy, 393.

Whether political or religious both classes unite against the wise at the crisis at midnight. This being said, we began the article by raising the point that I am applying verse fourteen based upon its placement in the flow of the verses, in contradiction with the historical sequence represented by the verses. I employ that logic in agreement with the placement of verse twenty-three. The placement of a waymark is to correspond to its historical fulfillment. The league that the Jews made with Rome during the Maccabean time period defined where the verse would be applied. The “robbers” of verse fourteen, who establish the vision did so in 200 BC, the very year of the battle of Panium, but the battle and the robbers are two different symbols.

அரசியலானவர்களாக இருந்தாலும் மதத்தினரானவர்களாக இருந்தாலும், இந்த இரு வகுப்பினரும் நள்ளிரவின் நெருக்கடியான வேளையில் ஞானிகளுக்கு விரோதமாக ஒன்றிணைகின்றனர். இதனைச் சொல்லிய பின்பு, வசனங்களின் வரிசைப் பாய்ச்சலில் அது அமைந்துள்ள இடத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான் பதினான்காம் வசனத்தைப் பயன்படுத்துகின்றேன் என்ற கருத்தை முன்வைத்து நாங்கள் இந்தக் கட்டுரையைத் தொடங்கினோம்; இது, அந்த வசனங்கள் வெளிப்படுத்தும் வரலாற்று வரிசைக்குப் புறம்பானதாகும். அதே தர்க்கத்தையே நான் இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தின் அமைப்புடன் ஒத்துப்போகும் வகையில் பயன்படுத்துகிறேன். ஒரு வழிக்குறியின் அமைவு, அதற்குரிய வரலாற்று நிறைவேற்றத்துடன் ஒத்திருக்க வேண்டியது ஆகும். மக்கபேயர் காலப்பகுதியில் யூதர்கள் ரோமாவோடு செய்த உடன்படிக்கை, அந்த வசனம் எங்கு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை நிர்ணயித்தது. தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிற பதினான்காம் வசனத்தின் “கொள்ளைக்காரர்” கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டிலே, அதாவது பானியம் யுத்தம் நடைபெற்ற அதே ஆண்டிலே, அப்படிச் செய்தார்கள்; ஆனால் அந்த யுத்தமும் அந்த கொள்ளைக்காரரும் இரண்டு வேறுபட்ட அடையாளங்களாகும்.

The “robbers” become part of the narrative, not to establish a direct connection with the date of the battle of Panium, but to identify the relation they made with the weakened five-year-old ruler of Egypt that was about to be defeated by Antiochus. They did not want a disruption of the importation of Egyptian wheat to the Roman Empire. The prophetic relation of Rome with the vulnerable five-year-old Egyptian king is the subject of the verse. That intercession is identifying the aftermath of the fallout that follows Putin’s attempt to include the subjection of the Ukrainian church to the Russian church as it had formerly been, before 1989. That attempt starts the progressive demise of his southern kingdom, and when Putin dies as did Ptolemy, or is somehow exiled as was Uzziah and Napoleon, he is prophetically removed and his kingdom is then being handled by a series of less competent leaders. Then, in the time of the five-year old king, papal Rome intercedes to protect its interests, which is the Ukrainian church.

“கொள்ளையர்கள்” கதைநடையின் ஓர் அங்கமாக வருகின்றனர்; பானியம் போரின் தேதியுடன் நேரடியான தொடர்பை நிறுவுவதற்காக அல்ல, ஆனால் அந்தியோகுஸ் மூலம் விரைவில் தோற்கடிக்கப்படவிருந்த எகிப்தின் பலவீனமடைந்த ஐந்துவயது ஆட்சியாளருடன் அவர்கள் ஏற்படுத்திக்கொண்ட உறவைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக. எகிப்திய கோதுமை ரோமப் பேரரசிற்குள் இறக்குமதி செய்யப்படுவதில் இடையூறு ஏற்படுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய ஐந்துவயது எகிப்திய ராஜாவுடன் ரோமின் தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பே அந்த வசனத்தின் பொருளாகும். அந்தத் தலையீடு, 1989க்கு முன்பு இருந்தபடியே உக்ரைனிய சபை ரஷ்யச் சபைக்குக் கீழ்ப்படிவதைச் சேர்த்துக்கொள்ளும் புடினின் முயற்சிக்குப் பின்தொடர்ந்து ஏற்படும் விளைவுகளின் பின்னடைவை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த முயற்சி அவரது தெற்கரசின் படிப்படியான வீழ்ச்சியை ஆரம்பிக்கிறது; பின்பு, ப்தொலெமையைப் போல புடின் மரிக்கும்போது, அல்லது உசியா மற்றும் நெப்போலியனைப் போல ஏதோவொரு வகையில் நாட்டுநீக்கம் செய்யப்படும்போது, தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அவர் அகற்றப்படுகிறார்; அதன் பின் அவரது இராச்சியம் திறமையிலே குறைந்த தலைவர்களின் தொடரால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. பின்னர், ஐந்துவயது ராஜாவின் காலத்தில், போப்பாண்டவர் ரோம் தன் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக—அதாவது உக்ரைனியச் சபையைப் பாதுகாப்பதற்காக—தலையிடுகிறது.

The papacy is not picking sides between Russian or Ukrainian orthodoxy; she is playing every side to bring all the religious bodies under her authority as represented in Isaiah four.

பாப்பரசாட்சி ரஷ்ய அல்லது உக்ரைனிய ஆர்த்தடாக்ஸ் தரப்புகளுக்கிடையில் எந்த ஒரு பக்கத்தையும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை; ஏசாயா நான்கில் சித்தரிக்கப்படுகிறபடி, எல்லா மதச் சபைகளையும் தன் அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டு வருவதற்காக அவள் ஒவ்வொரு தரப்பையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு இருக்கிறாள்.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem. Isaiah 4:1–3.

> அந்நாளில் ஏழு பெண்கள் ஒரே மனிதனைப் பற்றிக்கொண்டு: நாங்கள் எங்கள் சொந்த அப்பத்தை உண்ணுவோம், எங்கள் சொந்த உடைகளை அணிவோம்; எங்கள் நிந்தையை நீக்கும்படி, உமது நாமத்தினால் மட்டுமே நாங்கள் அழைக்கப்படுவோமாக என்று சொல்லுவர். அந்நாளில் கர்த்தருடைய கிளை அழகும் மகிமையும் உடையதாயிருக்கும்; தேசத்தின் கனியானது இஸ்ரவேலிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்தவர்களுக்கு உன்னதமும் மனோகரமுமாயிருக்கும். அப்பொழுது சீயோனில் மீதியாக இருப்பவனும், எருசலேமில் தங்கியிருப்பவனும், பரிசுத்தன் எனப்படுவான்; அதாவது, எருசலேமில் உயிரோடிருப்போருள் எழுதப்பட்டிருப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அப்படியே எனப்படுவர். ஏசாயா 4:1–3.

The papacy takes control of all the religious bodies, represented as seven women, meaning all the churches. Those seven churches wish to be called catholic, which means universal, and they are clearly not God’s people, for they intend to wear their own apparel. The unification of all the religious bodies who wish to wear their own human garments does so in the time when those in “Jerusalem shall be called holy,” which is when the branch of the Lord transforms from a Laodicean to Philadelphian people, which is where the papacy becomes the head of all the religious bodies in the very time she will also be made the head of the political bodies.

பாப்பாட்சி ஏழு பெண்களாகக் குறிக்கப்படுகிற அனைத்து சமய அமைப்புகளையும், அதாவது எல்லா சபைகளையும், தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறது. அந்த ஏழு சபைகளும் தங்களை கத்தோலிக்கம் என்று, அதாவது உலகளாவியம் என்று, அழைக்கப்பட விரும்புகின்றன; ஆனாலும், தாங்கள் தங்கள் சொந்த உடைகளை அணிய எண்ணுகின்ற காரணத்தால், அவர்கள் தெளிவாகவே தேவனுடைய ஜனங்களல்லர். தங்கள் சொந்த மனித உடைகளை அணிய விரும்புகிற அனைத்து சமய அமைப்புகளின் ஒன்றிணைவு, “எருசலேமில்” இருப்போர் “பரிசுத்தர்” என்று அழைக்கப்படும் காலத்திலே நிகழ்கிறது; அதுவே கர்த்தருடைய கொம்பு லவோதிக்கேய ஜனமாக இருந்த நிலையிலிருந்து பிலதெல்பியா ஜனமாக மாற்றப்படும் காலமாகும்; அக்காலத்திலேயே பாப்பாட்சி அனைத்து சமய அமைப்புகளின் தலைவியாக ஆகிறதுடன், அதே நேரத்தில் அரசியல் அமைப்புகளினதும் தலைவியாகவும் ஆக்கப்படுவாள்.

In 1989, the Ukrainian church was a symbol of the king of the north sweeping away the Soviet Union, and Putin will seek to restore the former relationship of submission, and receive leprosy on his forehead and begin a persecution against the religion that refused his demands. That persecution took place in Ptolemy’s own nation, in the city of Alexandria, so the churches within Russia that are influenced by Rome will become Putin’s target, and his ending. As Trump prepares for the battle of Panium his open relationship with the protector of the weakened Egyptian child king is identified in 2025. The Roman power that in 200 BC protected the Egyptian child-king, will not then protect the child-king. She will help to end the child king. Rome as Egypt’s protector in 200 BC, represents Rome as Egypt’s destroyer at the battle of Panium.

1989ஆம் ஆண்டில், உக்ரைனிய திருச்சபை வடராஜாவின் சின்னமாக இருந்து சோவியத் ஒன்றியத்தை அடித்துச் சென்றது; மேலும், புடின் முன்தைய கீழ்ப்படிதலின் உறவை மீண்டும் நிலைநாட்ட முயலும்; தன் கோரிக்கைகளை மறுத்த மதத்திற்கு எதிராக ஒரு துன்புறுத்தலைத் தொடங்கி, தன் நெற்றியில் குஷ்டரோகத்தைப் பெறுவான். அந்தத் துன்புறுத்தல் தாலமியின் சொந்த நாட்டிலேயே, அலெக்சாந்திரியா நகரத்தில் நிகழ்ந்தது; ஆகையால், ரோமால் பாதிக்கப்படுகின்ற ரஷ்யாவிலுள்ள திருச்சபைகள் புடினின் இலக்காகவும், அவனுடைய முடிவாகவும் ஆகும். பானியம் போருக்காக டிரம்ப் ஆயத்தமாகும் வேளையில், பலவீனப்படுத்தப்பட்ட எகிப்திய குழந்தைராஜாவின் பாதுகாவலனுடனான அவனுடைய வெளிப்படையான உறவு 2025ஆம் ஆண்டில் அடையாளம் காணப்படுகிறது. கி.மு. 200ஆம் ஆண்டில் எகிப்திய குழந்தைராஜாவைப் பாதுகாத்த ரோமப் பேரரசு, அப்போது அந்த குழந்தைராஜாவைப் பாதுகாக்காது. அந்தக் குழந்தைராஜாவின் முடிவை ஏற்படுத்த உதவுவாள். கி.மு. 200ஆம் ஆண்டில் எகிப்தின் பாதுகாவலியாகிய ரோம், பானியம் போரில் எகிப்தின் அழிப்பாளராகிய ரோமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

## Millerites

மில்லரைட்கள்

The Millerites did not see three Roman powers, they only saw two, but their truth was truth, just the same. The prophetic logic of Antiochus as a symbol allows us to apply verse fourteen in a history that precedes verse fifteen, even if the history which initially fulfilled the verses placed both verse fourteen and fifteen in the year 200 BC. I am claiming verse sixteen is the soon-coming Sunday law and that verse fourteen was 2025, and verse fifteen is the yet future battle of Panium. Antiochus proves the three battles are one prophetic line for he is at all three battles, but he also proves the claim I am asserting that the latter-day application of the verses, when rightly divided with line upon line methodology.

மில்லரைட்டுகள் மூன்று ரோமப் பலங்களை காணவில்லை; அவர்கள் இரண்டையே கண்டார்கள்; இருப்பினும் அவர்கள் கொண்டிருந்த சத்தியம் அதேபோல சத்தியமே. அந்தியோகஸ் ஒரு அடையாளமாக விளங்குகிறான் என்ற தீர்க்கதரிசனத் தர்க்கம், பதினான்காம் வசனத்தை பதினைந்தாம் வசனத்திற்கு முந்திய ஒரு வரலாற்றில் நாம் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது; இவ்வசனங்களை முதலில் நிறைவேற்றிய வரலாறு, பதினான்காம் மற்றும் பதினைந்தாம் வசனங்களையும்கூட கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டிலேயே அமைத்திருந்த போதிலும் அது அப்படியே இருக்கிறது. நான் வாதிடுவது என்னவெனில், பதினாறாம் வசனம் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்; பதினான்காம் வசனம் 2025 ஆகும்; பதினைந்தாம் வசனம் இன்னும் எதிர்காலத்தில் உள்ள பானியம் போராட்டமாகும். அந்தியோகஸ், மூன்று போராட்டங்களும் ஒரே தீர்க்கதரிசன வரிசை என்பதைக் நிரூபிக்கிறான்; ஏனெனில் அவன் அந்த மூன்றுப் போராட்டங்களிலும் இருக்கிறான்; அதேவேளையில், வரி மீது வரி என்ற முறையியலின்படி இவ்வசனங்கள் சரியாகப் பிரிக்கப்பட்டபோது, இவ்வசனங்களின் கடைசி நாட்களுக்கான பயன்பாடு குறித்து நான் முன்வைக்கும் கூற்றையும் அவன் நிரூபிக்கிறான்.

Antiochus was at all three battles and in the latter days he represents the papacies proxy power in 1989 (Reagan and the USA), 2014 (Zelenskyy and the Ukraine), and then at the battle of Panium it is the same proxy power as 1989, for Jesus always represents the end with the beginning. Ronald Reagan is dead and buried, so the historical witness of Antiochus is accurate to the Millerite understanding, but subject to the rules which govern a line upon line application. The last papal proxy power in the verses is Trump, even though historically Antiochus was at all three battles. In order to fulfill verse thirteen Trump had to lose the second election, for in verse thirteen he “returns,” stronger than ever, strong enough to take a bullet through the ear, which along with the right thumb and right big toe is what was to be anointed with blood, when the priests were anointed.

அந்தியோகுஸ் மூன்று யுத்தங்களிலும் இருந்தான்; மேலும் பிற்கால நாட்களில் அவன் 1989 ஆம் ஆண்டில் (ரீகன் மற்றும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்), 2014 ஆம் ஆண்டில் (செலென்ஸ்கி மற்றும் உக்ரைன்) போப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதி வல்லமையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; பின்னர் பானியம் யுத்தத்தில், அது 1989 ஆம் ஆண்டிலிருந்த அதே பிரதிநிதி வல்லமையே ஆகும்; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்துடன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். ரோனால்ட் ரீகன் இறந்து அடக்கம் செய்யப்பட்டுவிட்டார்; ஆகையால், அந்தியோகுஸின் வரலாற்றுச் சாட்சி மில்லரைட் புரிதலின்படி துல்லியமானது; ஆனால் அது “வரி மேலே வரி” எனும் பயன்பாட்டை ஆளும் விதிகளுக்குக் கீழ்ப்பட்டதாகும். வசனங்களில் வரும் இறுதியான போப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதி வல்லமை டிரம்ப் ஆவான்; வரலாற்று ரீதியாக அந்தியோகுஸ் மூன்று யுத்தங்களிலும் இருந்திருந்தபோதிலும் அப்படியே. பதிமூன்றாம் வசனத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, டிரம்ப் இரண்டாவது தேர்தலில் தோற்க வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் பதிமூன்றாம் வசனத்தில் அவன் “திரும்பிவருகிறான்”; முன்பெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு வலிமையானவனாக, காதின் வழியாக ஒரு குண்டை ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு வலிமையானவனாக; அது, ஆசாரியர்கள் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டபோது இரத்தம் பூசப்பட வேண்டியவைகளான வலது முதுவிரலும் வலது பெரிய கால் விரலும் உடன் இணைந்து குறிப்பிடப்படுகிறது.

Reagan typified Trump, for Reagan is the first of the final eight presidents from the time of the end in 1989. Lincoln typified Trump, for he was the first Republican president. Lincoln was assassinated by proslavery Democrats in alliance with Rome, and both Ronald Reagan and his popish counterpart John Paul II survived assassination attempts. Trump was politically assassinated in 2020, with the stolen election in fulfillment of Revelation eleven, verse seven, and then in 2024 he was resurrected in fulfillment of verse eleven.

ரீகன் டிரம்பின் முன்னுருவாக இருந்தார்; ஏனெனில் 1989 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான முடிவுக்காலத்திலிருந்து வந்த இறுதியான எட்டு ஜனாதிபதிகளில் முதல் ஜனாதிபதி ரீகனே ஆவார். லிங்கனும் டிரம்பின் முன்னுருவாக இருந்தார்; ஏனெனில் அவர் முதல் குடியரசுக் கட்சி ஜனாதிபதியாக இருந்தார். லிங்கன், ரோமுடன் கூட்டணியில் இருந்த அடிமைத்தன ஆதரவு கொண்ட டெமோக்ராட்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டார்; மேலும் ரோனால்ட் ரீகனும், அவருடைய பாப்பாட்சிச் சார்ந்த இணைப்பாகிய இரண்டாம் யோவான் பவுலும், படுகொலை முயற்சிகளிலிருந்து உயிர் தப்பினர். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரம் ஏழாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, 2020 ஆம் ஆண்டில் திருடப்பட்ட தேர்தலின் மூலம் டிரம்ப் அரசியல் ரீதியாகக் கொல்லப்பட்டார்; பின்னர், பதினொன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, 2024 ஆம் ஆண்டில் அவர் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார்.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. … And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:7, 11.

> அவர்கள் தங்கள் சாட்சியை முடித்தபோது, பாதாளக் குழியிலிருந்து ஏறிவரும் மிருகம் அவர்களுக்கு விரோதமாகப் போர் செய்து, அவர்களை ஜெயித்து, அவர்களைக் கொன்றுபோடும். … மூன்றரை நாட்களின் பின், தேவனிடமிருந்து வந்த ஜீவனுடைய ஆவி அவர்களுக்குள் பிரவேசித்தது; அவர்கள் தங்கள் கால்களின்மேல் நின்றார்கள்; இதைக் கண்டவர்கள்மேல் பெரிய பயம் விழுந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:7, 11.

Trump’s resurrection was his “return” of verse thirteen, and it also provided a parallel of a characteristic of Rome, for Rome is “the eighth that is of the seven,” and Trump is an image of Rome.

டிரம்பின் உயிர்த்தெழுதல் என்பது பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட அவனுடைய “திரும்பிவருதல்” ஆகும்; அதேவேளையில் அது ரோமின் ஒரு தனிச்சிறப்பிற்கும் ஒப்புமையாக அமைந்தது; ஏனெனில் ரோம் “ஏழினுள் இருந்து வந்த எட்டாவது” ஆகும், மேலும் டிரம்ப் ரோமின் ஒரு பிரதிமையாக இருக்கிறான்.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> இருந்ததுமானும் இப்போது இல்லாததுமானும் இருக்கும் அந்த மிருகம் எட்டாவதானதும் ஆகும்; அது ஏழினின்றும் தோன்றியதாயும் இருந்து, நாசத்திற்குள் செல்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:11.

Trump’s second term makes him the eighth president since Reagan, and because he was also the sixth, Trump, in alignment with the papacy is “the eight, that is of the seven.” Eight is the symbol of resurrection, which emphasizes that he, as an image of the papacy needed to have a deadly wound that was healed in order to “return.”

ரீகனுக்குப் பிறகு டிரம்பின் இரண்டாவது பதவிக்காலம் அவரை எட்டாவது ஜனாதிபதியாக ஆக்குகிறது; மேலும் அவர் ஆறாவதாகவும் இருந்திருந்ததால், பாப்பரசுத் தலைமைக்குச் சார்ந்த ஒப்புமையில் டிரம்ப் “ஏழினின்று தோன்றிய எட்டாவன்” ஆவார். எண் எட்டு உயிர்த்தெழுதலின் அடையாளமாகும்; இது, பாப்பரசுத் தலைமைக்கான ஒரு உருவமாகிய அவன் “திரும்பி வருவதற்காக,” குணமாக்கப்பட்ட ஒரு கொடிய காயத்தை அடைய வேண்டியிருந்தது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> அவனுடைய தலைகளில் ஒன்றை மரணத்துக்கே உரியபடி காயம்பட்டதுபோல நான் கண்டேன்; ஆனாலும் அவனுடைய மரணக்காயம் குணமாகிவிட்டது; அப்பொழுது உலகமெங்கும் அந்த மிருகத்தைப் பின்தொடர்ந்து வியந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:3.

When the deadly wound is healed the world “wonders after the beast,” and when Trump was resurrected as the eighth that is of the seven in 2024, he “returned” and the whole world wondered after him.

மரணத்துக்குரிய காயம் குணமாகும் போது உலகம் “மிருகத்தைப் பின்பற்றி வியக்கிறது”; மேலும் 2024 ஆம் ஆண்டில், ஏழில் ஒருவனாகிய எட்டாவனாக டிரம்ப் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டபோது, அவர் “திரும்பி வந்தார்”; அப்பொழுது முழு உலகமும் அவரைப் பின்பற்றி வியந்தது.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> மூன்றரை நாட்களுக்குப் பின்பு, தேவனிடமிருந்து வந்த ஜீவஆவி அவர்களுக்குள் பிரவேசித்தது; அவர்கள் தங்கள் கால்களின்மேல் நின்றார்கள்; அவர்களை கண்டவர்கள்மேல் மிகுந்த பயம் விழுந்தது. மேலும், “இங்கே ஏறிவாருங்கள்” என்று வானத்திலிருந்து அவர்களுக்குச் சொன்ன ஒரு மகத்தான சத்தத்தை அவர்கள் கேட்டார்கள். அவர்கள் மேகத்தில் வானத்துக்கேறினார்கள்; அவர்களுடைய சத்துருக்கள் அவர்களைப் பார்த்தார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:11, 12.

Trump “returned” in the election of 2024, and then in 2025 he and pope Leo were both inaugurated. Jesus gave a direct and fair warning, to any who wished to see.

2024ஆம் ஆண்டின் தேர்தலில் டிரம்ப் “திரும்பினார்”; பின்னர் 2025ஆம் ஆண்டில் அவர் மற்றும் போப் லியோ இருவரும் பதவியேற்றனர். காண விரும்பிய எவருக்குமான நேரடியானவும் நீதியானவும் எச்சரிப்பை இயேசு அளித்தார்.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> ஆகையால், தீர்க்கதரிசியான தானியேல் உரைத்த பாழாக்கும் அருவருப்பானது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்பதைக் நீங்கள் காணும்போது, (வாசிப்பவன் புரிந்துகொள்ளக்கடவன்.) மத்தேயு 24:15.

Mark says it perhaps a little clearer.

மாற்கு இதை ஒருவேளை சற்றுக் தெளிவாகச் சொல்லுகிறார்.

> But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:14.

> ஆனால் தீர்க்கதரிசியான தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்கும் அருவருப்பானது அது இருக்கக்கூடாத இடத்தில் நிற்கின்றதை நீங்கள் காணும்போது, (வாசிப்பவன் உணரக்கடவன்,) அப்பொழுது யூதேயாவில் இருப்பவர்கள் மலைகளுக்கு ஓடிப்போகக்கடவர்கள். மாற்கு 13:14.

The abomination of desolation is Rome in each of its three phases. Pagan, papal and modern Rome is each a symbol of warning for the people of God. The warning is to be recognized when Rome is in a “holy place” or where “it ought not” be. The glorious land is the holy land in Scripture, and the United States is the spiritual glorious land.

பாழாக்கும் அருவருப்பு என்பது, தன் மூன்று கட்டங்களிலும், ரோமையே குறிக்கிறது. அஞ்ஞான ரோமும், பாப்பரச ஆட்சி ரோமும், நவீன ரோமும் ஒவ்வொன்றாகவும் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எச்சரிக்கையின் சின்னமாக இருக்கின்றன. ரோம் ஒரு “பரிசுத்த ஸ்தலத்தில்” அல்லது “இருக்கக்கூடாத இடத்தில்” இருக்கும் போது அந்த எச்சரிக்கை அறியப்பட வேண்டியது ஆகும். மகிமையான தேசம் என்பது வேதவசனங்களில் பரிசுத்த தேசத்தைக் குறிக்கிறது; ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆன்மீக மகிமையான தேசமாகும்.

> And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 2:12, 13.

> பரிசுத்த தேசத்தில் யூதாவைத் தம் சுதந்தரப்பங்காகக் கர்த்தர் சுதந்தரித்துக்கொள்வார்; எருசலேமையும் அவர் மறுபடியும் தேர்ந்தெடுப்பார். சகல மாம்சமாயிருக்கிறவர்களே, கர்த்தரின் சந்நிதியில் மௌனமாயிருங்கள்; ஏனெனில் அவர் தமது பரிசுத்த வாசஸ்தலத்திலிருந்து எழுந்தருளியிருக்கிறார். சகரியா 2:12, 13.

When you see Rome standing in the holy place the Lord is choosing Jerusalem as His covenant people for the final time. When Reagan, the first of eight presidents arranged a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy, it represented an open alliance with Rome by the eighth and last president since the time of the end in 1989. Omega symbols often reverse attributes of the alpha symbol.

பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ரோமை நிற்கிறதைக் நீங்கள் காணும் போது, கர்த்தர் எருசலேமையைத் தமது உடன்படிக்கை ஜனங்களாக இறுதித் தடவையாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்பட்ட விரோதகிறிஸ்துவோடு ரகசியக் கூட்டணியை ஏற்படுத்திய எட்டு ஜனாதிபதிகளில் முதல்வனான ரீகன், முடிவுகாலமான 1989 முதல் எட்டாவதும் கடைசியுமான ஜனாதிபதியால் ரோமையோடு வெளிப்படையான கூட்டணியை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. ஓமேகா குறியீடுகள் அடிக்கடி ஆல்பா குறியீட்டின் பண்புகளைத் தலைகீழாக மாற்றுகின்றன.

The inauguration of pope Leo and Trump in 2025 is identifying an open relationship between the sea beast and the earth beast of Revelation thirteen. The reversal to an open alliance of Trump and Leo that was typified by the secret alliance of Reagan and John Paul II, informs us that the support of the Egyptian child-king that fulfilled verse fourteen in 200 BC, represents a lack of support in the latter-days.

2025 ஆம் ஆண்டில் போப் லியோவும் டிரம்பும் பதவியேற்றது, வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் கடல் மிருகத்துக்கும் பூமி மிருகத்துக்கும் இடையில் ஒரு வெளிப்படையான உறவு இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ரீகனும் இரண்டாம் யோவான் பாலும் கொண்டிருந்த இரகசியக் கூட்டணியால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட டிரம்பும் லியோவும் கொண்டுள்ள வெளிப்படையான கூட்டணிக்கான இந்தத் திருப்பம், கி.மு. 200-இல் பதினான்காம் வசனத்தை நிறைவேற்றிய எகிப்திய குழந்தை-ராஜாவின் ஆதரவு, இறுதிக் காலங்களில் ஆதரவின்மையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதை நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.

2025 establishes the external foundational vision or prophecy, for it lifts up Rome as the warning of Rome that is identified by Daniel with the symbolism of “the abomination of desolation.” The warning of the abomination of desolation takes place in advance of the destruction represented by “desolation.” In the siege of Jerusalem under Cestius the warning was represented by the banners of Rome’s authority being placed within the sacred precincts of the sanctuary. Those who saw, understood, obeyed and left the city and were protected when the siege was re-engaged. They saw the Roman warning sign. The Christians who separated from the compromised church of Pergamos and thereafter the church of Thyatira fled into the wilderness when they saw the man of sin setting in the temple of God. Those witnesses identify a warning of the abomination of desolation spoken of by Daniel in the latter days.

2025 வெளிப்புற அஸ்திவாரத் தரிசனத்தையோ தீர்க்கதரிசனத்தையோ நிலைநிறுத்துகிறது; ஏனெனில் அது ரோமையை “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்ற குறியீட்டினால் தானியேல் அடையாளப்படுத்தும் ரோமின் எச்சரிக்கையாக உயர்த்திக் காட்டுகிறது. “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” குறித்த எச்சரிக்கை, “பாழாக்குதல்” என்று சித்தரிக்கப்படும் அழிவுக்கு முன்னரே நடைபெறுகிறது. செஸ்தியஸின் கீழ் எருசலேமின் முற்றுகையில், அந்த எச்சரிக்கை ரோமின் அதிகாரச் சின்னங்களான கொடிகள் பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் புனித எல்லைகளுக்குள் நிறுத்தப்பட்டதன் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அதைக் கண்டவர்கள் புரிந்துகொண்டு கீழ்ப்படிந்து நகரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டார்கள்; முற்றுகை மீண்டும் தொடுக்கப்பட்டபோது அவர்கள் பாதுகாக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் ரோமிய எச்சரிக்கை அடையாளத்தைக் கண்டார்கள். பெர்கமு என்னும் சமரசமடைந்த சபையிலிருந்தும், அதன் பின்பு தியத்தீரா சபையிலிருந்தும் பிரிந்த கிறிஸ்தவர்கள், தேவனுடைய ஆலயத்தில் பாவத்தின் மனுஷன் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டபோது வனாந்தரத்துக்குத் தப்பிச் சென்றார்கள். அந்தச் சாட்சிகள், இறுதிநாட்களில் தானியேல் உரைத்த “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” குறித்த எச்சரிக்கையை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

We have repeatedly shown that 1888 was the siege of Cestius, and the conclusion of the Sunday law crisis is the siege of Titus. The Blair Sunday law bills of the 1880’s in accompaniment with the Sunday laws that were implemented in some southern states during the 1880’s was the warning of Cestius that also marked the dividing line on Sister White’s counsel on country living. Before the 1880’s her counsel was that in the future we would need to move to the country, but after the 1880’s country living was something that was to have already been accomplished. The warning sign of the Blair Bills, promoting the papal power’s mark of authority being discussed in 1880’s typified the Patriot Act at 9/11, for the angel of Revelation eighteen appeared in both those histories.

1888 ஆம் ஆண்டு செஸ்தியஸின் முற்றுகையாயிருந்தது என்றும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் முடிவு டைட்டஸின் முற்றுகையாயுள்ளது என்றும் நாம் மீண்டும் மீண்டும் காட்டியுள்ளோம். 1880-களில் பிளேர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட மசோதாக்கள், மேலும் அதனுடன் இணைந்து 1880-களில் சில தெற்கு மாநிலங்களில் அமல்படுத்தப்பட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள், செஸ்தியஸின் எச்சரிக்கையாக இருந்ததுடன், நாட்டுப்புற வாழ்வு குறித்த சகோதரி வைட்டின் ஆலோசனையில் பிரிவுக் கோட்டையும் குறித்தன. 1880-களுக்கு முன், எதிர்காலத்தில் நாம் நாட்டுப்புறத்திற்கு இடம்பெயர வேண்டியிருக்கும் என்பதே அவருடைய ஆலோசனையாக இருந்தது; ஆனால் 1880-களுக்குப் பிறகு, நாட்டுப்புற வாழ்வு ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒன்றாயிற்று. 1880-களில் விவாதிக்கப்பட்ட, பாப்பரச அதிகாரத்தின் அதிகாரச் சின்னத்தை முன்னிறுத்திய பிளேர் மசோதாக்களின் எச்சரிக்கை அடையாளம், 9/11 அன்று நிகழ்ந்த Patriot Act-ஐ முன்னுருவாகக் காட்டியது; ஏனெனில் வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இவ்விரு வரலாறுகளிலும் தோன்றினார்.

9/11 was the warning of Cestius placing his authority in the holy place where it should not be, for at 9/11 Roman law replaced English law. In the Pelosi Trials of 2021 the due process clause was repudiated, and represents another footstep towards the siege of Titus, which ends at the soon-coming Sunday law in the United States. The siege is a period of time. 1888 speaks to the rebellion of the internal Protestant horn, and 9/11 speaks to the rebellion of the external Republican horn. The inauguration of the pope from the glorious land in the same year that the final president is also inaugurated represents the final warning of the abomination of desolation standing where it ought not, just before the battle of Panium. The battle of Panium leads directly into the Sunday law and the battle of Actium, which represented the third and final obstacle for pagan Rome, and then pagan Rome ruled supremely for 360 years in fulfillment of Daniel 11:24. At the Sunday law the sixth and seventh kingdoms are both conquered by Rome, and modern Rome then reigns for one symbolic hour, or forty-two symbolic months.

9/11 என்பது, பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருக்கக்கூடாத இடத்தில் தன் அதிகாரத்தை வைத்த செஸ்தியுஸின் எச்சரிக்கையாக இருந்தது; ஏனெனில் 9/11 அன்று ஆங்கிலச் சட்டத்தை ரோமச் சட்டம் மாற்றி வைத்தது. 2021 ஆம் ஆண்டின் பெலோசி விசாரணைகளில் “due process” பிரிவு நிராகரிக்கப்பட்டது; அது, விரைவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடையும் தித்துவின் முற்றுகையை நோக்கி எடுக்கப்பட்ட இன்னொரு அடியைக் குறிக்கிறது. அந்த முற்றுகை ஒரு காலப்பகுதியாகும். 1888 என்பது உள்புற புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் கிளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; 9/11 என்பது வெளிப்புற குடியரசுக் கட்சி கொம்பின் கிளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இறுதி ஜனாதிபதியும் பதவியேற்கும் அதே ஆண்டில், மகிமையான தேசத்திலிருந்து போப்பரசரின் பதவியேற்பு, பானியம் போருக்கு சற்றுமுன், இருக்கக்கூடாத இடத்தில் நின்றிருக்கும் பாழாக்குகிற அருவருப்பின் இறுதி எச்சரிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பானியம் போர் நேரடியாக ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கும் ஆக்டியம் போரிற்கும் வழிநடத்துகிறது; அந்த ஆக்டியம் போர், புறமத ரோமத்திற்கான மூன்றாவது மற்றும் இறுதி தடையாக இருந்தது; பின்னர் தானியேல் 11:24 இன் நிறைவேற்றமாக, புறமத ரோம் 360 ஆண்டுகள் உன்னத ஆட்சியுடன் ஆண்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது ஆறாவது மற்றும் ஏழாவது ராஜ்யங்கள் இரண்டும் ரோமினால் ஜெயிக்கப்படுகின்றன; பின்னர் நவீன ரோம் ஒரு அடையாள மணிநேரம், அதாவது நாற்பத்திரண்டு அடையாள மாதங்கள், ஆட்சி செய்கிறது.

In verse sixteen Pompey, who has just conquered pagan Rome’s first obstacles of Syria then conquers Jerusalem. Pompey takes down Rome’s first two obstacles and Augustus Caesar conquers the third at Actium. Modern Rome first conquers the king of the south in 1989 in fulfillment of verse forty, and as typified by verse ten. Then at the Sunday law modern Rome conquers its second and third obstacle with the United States and then the United Nations immediately agrees to give their kingdom to the papal power. Pagan Rome conquered two with Pompey and then one, and papal Rome conquered one in 1989, and then its next two in verse sixteen, which is where Pompey is marked with his second conquering.

பதினாறாம் வசனத்தில், சிரியாவின் புறஜாதிய ரோமாவின் முதல் தடைகளைக் இப்போதுதான் வென்ற பொம்பேயி, பின்னர் எருசலேமையும் வெல்கிறான். பொம்பேயி ரோமாவின் முதல் இரண்டு தடைகளையும் அகற்றுகிறான்; மூன்றாம்தை ஆக்டியத்தில் ஆகஸ்து சீசர் வெல்கிறான். நவீன ரோம் முதலில் 1989 ஆம் ஆண்டில் தெற்கின் ராஜாவை வென்று, நாற்பதாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்திலும், பத்தாம் வசனத்தால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடியும் செய்கிறது. பின்னர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், நவீன ரோம் தன் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் தடைகளையும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வழியாக வெல்லுகிறது; அதன் பின்பு உடனே ஐக்கிய நாடுகள் தங்கள் ராஜ்யத்தை பாப்பரச அதிகாரத்திற்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறது. புறஜாதிய ரோம் பொம்பேயியின் மூலம் இரண்டை வென்றது, பின்னர் ஒன்றையும் வென்றது; அதுபோல, பாப்பரச ரோம் 1989 இல் ஒன்றை வென்றது; பின்னர் பதினாறாம் வசனத்தில் தன் அடுத்த இரண்டு தடைகளையும் வென்றது; அங்கேயே பொம்பேயி தன் இரண்டாவது வெற்றியால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறான்.

Whether it was the third obstacle at Actium for pagan Rome, or when the third obstacle, represented by the Goths being driven out of the city of Rome in 538, when Rome overcomes the third obstacle it rules supremely.

அக்டியத்தில் புறமத ரோமுக்கான மூன்றாவது தடையாயிருந்ததாக இருந்தாலும்கூட, அல்லது கி.பி. 538-இல் ரோம் நகரத்திலிருந்து கோத்துகள் வெளியேற்றப்பட்டதன் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மூன்றாவது தடை நீக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும்கூட, ரோம் அந்த மூன்றாவது தடையை வெல்லும் போது அது பரமாதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்கிறது.

> Surely the Lord God will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets. Amos 3:7.

> நிச்சயமாக கர்த்தராகிய தேவன் தமது ஊழியக்காரரான தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் தம்முடைய இரகசியத்தை வெளிப்படுத்தாமல் எதையும் செய்யமாட்டார். ஆமோஸ் 3:7.

The Lord will surely give the final manifestation of the warning sign that is represented as the abomination of desolation in the book of Daniel, before the desolation arrives. That warning sign is the open alliance in contrast with Reagan’s secret alliance being represented in 2025. The Lord will not bring punishment, without first giving warning, and Amos is very direct about what the secret revelation to His servants is, and who it is directed at.

பாழாக்கும் அருவருப்பாக தானியேல் புத்தகத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட எச்சரிக்கைச் சின்னத்தின் இறுதி வெளிப்பாட்டை, பாழாக்குதல் வருவதற்கு முன்பாக, கர்த்தர் நிச்சயமாக அளிப்பார். அந்த எச்சரிக்கைச் சின்னம், 2025-இல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ரீகனின் இரகசியக் கூட்டணிக்குப் பிரதியாக வெளிப்படையான கூட்டணியாகும். முதலில் எச்சரிக்கை அளிக்காமல் கர்த்தர் தண்டனையை கொண்டு வரமாட்டார்; தம்முடைய ஊழியக்காரர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் அந்த இரகசிய வெளிப்பாடு என்ன என்பதைப்பற்றியும், அது யாரை நோக்கி அமைந்திருக்கிறது என்பதையும் குறித்து ஆமோஸ் மிகவும் நேரடியாகப் பேசுகிறான்.

> Hear this word that the Lord hath spoken against you, O children of Israel, against the whole family which I brought up from the land of Egypt, saying, You only have I known of all the families of the earth: therefore I will punish you for all your iniquities. Amos 3:1, 2.

> இஸ்ரவேல் புத்திரரே, கர்த்தர் உங்களுக்கெதிராகவும், நான் எகிப்து தேசத்திலிருந்து கொண்டு வந்த முழுக் குடும்பத்திற்கெதிராகவும் உரைத்த இந்த வார்த்தையைக் கேளுங்கள்: “பூமியிலுள்ள சகல குடும்பங்களிலும் உங்களையே நான் அறிந்திருக்கிறேன்; ஆகையால், உங்கள் சகல அக்கிரமங்களினிமித்தம் உங்களைத் தண்டிப்பேன்.” ஆமோஸ் 3:1, 2.

Amos is addressing the last generation of God’s chosen covenant people who are to be punished, in alignment with the 25 men who bow to the sun in Ezekiel eight. Amos is presenting the Laodicean message, which is the third angel’s message during the blotting out of sin in the time of the judgment of the living. Amos’s warning is based upon a unification of two parties.

எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் சூரியனை நோக்கி வணங்குகிற இருபத்தைந்து பேருக்கு ஒப்பாக, தண்டிக்கப்பட வேண்டிய தேவனின் உடன்படிக்கையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் கடைசி தலைமுறையினரை ஆமோஸ் உரையாடுகிறார். ஜீவனுள்ளவர்களின் நியாயத்தீர்ப்பின் காலத்தில் பாவம் அழிக்கப்படும் சமயத்தில் வழங்கப்படும் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியாகிய லவோதிக்கேயாவின் செய்தியையே ஆமோஸ் முன்வைக்கிறார். ஆமோஸின் எச்சரிக்கை, இரு தரப்புகளின் ஐக்கியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

> Can two walk together, except they be agreed? Will a lion roar in the forest, when he hath no prey? will a young lion cry out of his den, if he have taken nothing? Can a bird fall in a snare upon the earth, where no gin is for him? shall one take up a snare from the earth, and have taken nothing at all? Shall a trumpet be blown in the city, and the people not be afraid? shall there be evil in a city, and the Lord hath not done it? Amos 3:3–6.

> இருவர் ஒருமனப்படாவிட்டால், அவர்கள் ஒன்றாக நடக்குமோ? சிங்கம் இரையில்லாமல் காடில் கர்ஜிக்குமோ? இளஞ்சிங்கம் ஒன்றையும் பிடிக்காதபோது, தன் குகையிலிருந்து முழங்குமோ? அதற்காக வலை அமைக்கப்படாத இடத்தில், பறவை பூமியின்மேல் கண்ணியில் விழுமோ? ஒன்றையும் பிடிக்காமல் ஒருவர் கண்ணியை பூமியிலிருந்து எடுத்து விடுவாரோ? நகரத்தில் எக்காளம் ஊதப்பட்டால், மக்கள் அஞ்சாதிருப்பார்களோ? நகரத்தில் தீங்கு உண்டாகுமாயின், கர்த்தர் அதைப் செய்திருக்காதிருப்பாரோ? ஆமோஸ் 3:3–6.

The warning of two walking together as one, is set within the context of a snare catching a bird from the earth. Birds are symbols of religious bodies, and the papacy is a cage of every unclean and hateful bird in Revelation.

இருவர் ஒருமனதாக ஒன்றாய் நடப்பதற்கான எச்சரிக்கை, பூமியிலிருந்து ஒரு பறவையைப் பிடிக்கும் கண்ணியின் சூழலில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. பறவைகள் மத அமைப்புகளின் அடையாளங்களாக இருக்கின்றன; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் பாப்புத்துவம் எல்லா அசுத்தமும் அருவருப்புமான பறவைகளின் கூண்டாகும்.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:2, 3.

> அவன் வல்ல சத்தத்தோடு மிகுந்த அதிகாரத்துடன் கூவி: “மகா பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாசஸ்தலமும், ஒவ்வொரு அசுத்த ஆவியின் தங்குமிடமும், ஒவ்வொரு அசுத்தமும் அருவருப்புமான பறவையின் கூண்டும் ஆகியுள்ளது. ஏனெனில் எல்லா ஜாதிகளும் அவளுடைய வேசித்தனத்தின் கோபமுள்ள திராட்சரசத்தைப் பருகியிருக்கின்றன; பூமியின் ராஜாக்கள் அவளோடு வேசித்தனம் செய்திருக்கின்றனர்; பூமியின் வணிகர்கள் அவளுடைய ஆடம்பர வாழ்வின் பெருக்கினால் செல்வந்தர்களாகியிருக்கின்றனர்.” வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:2, 3.

A bird in a cage is a captured bird, and when a nation commits fornication with the whore of Rome it becomes a captured bird, and the bird that is lifted up above all the other prophetic birds is the power whose threefold house is built, is established at the Sunday law, in her place, which is Shinar, which is Babylon. It is the bird that received a deadly wound in 1798, or as Zechariah states, had a lead cover placed over its basket, but was thereafter lifted up by the birds of spiritualism and apostate Protestantism.

ஒரு கூண்டிலுள்ள பறவை பிடிக்கப்பட்ட பறவையாகும்; அதுபோல, ஒரு ஜாதி ரோமின் வேசியோடு விபச்சாரம் செய்கிறபோது அது பிடிக்கப்பட்ட பறவையாக ஆகிறது. மேலும், மற்ற சகல தீர்க்கதரிசனப் பறவைகளினும் மேலாக உயர்த்தப்படுகிற அந்தப் பறவை, தன் மும்மடங்கான வீட்டைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் அதிகாரமாகும்; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில், தன் இடத்தில், அதாவது சினாரில், அதாவது பாபிலோனில் நிறுவப்படுகின்றது. அதுவே 1798 ஆம் ஆண்டில் மரணகரமான காயத்தைப் பெற்ற பறவை; அல்லது சகரியா குறிப்பிடுகிறபடி, அதன் கூடையின் மேல் ஈயத்தாலான ஒரு மூடி வைக்கப்பட்டிருந்தது; ஆனால் அதன் பின்னர் ஆவியுலகவாதமும் விசுவாசதுரோகியான புரொட்டஸ்டண்டிசமும் ஆகிய பறவைகளால் அது மேலே உயர்த்தப்பட்டது.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah. And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof. Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> அப்போது என்னோடு பேசிக்கொண்டிருந்த தூதன் புறப்பட்டு வந்து, என்னை நோக்கி: “இப்போது உன் கண்களை உயர்த்தி, வெளியே செல்கிறது இது என்ன என்று பார்” என்றான். நான், “அது என்ன?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன்: “வெளியே செல்கிறது இது ஒரு ஏபா” என்றான். மேலும் அவன்: “இது பூமியெங்கும் அவர்களின் தோற்றம்” என்றான். இதோ, ஒரு தாலந்து எடையுள்ள ஈயத்தகடு உயர்த்தப்பட்டது; ஏபாவின் நடுவில் உட்கார்ந்திருந்தது ஒரு பெண். அப்போது அவன்: “இவளே அக்கிரமம்” என்றான். பின்னர் அவளை ஏபாவின் நடுவில் தள்ளிவிட்டு, அதன் வாயின்மேல் ஈயத்தகட்டை எறிந்து மூடியான். பின்பு நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, இரண்டு பெண்கள் வெளியே வந்தார்கள்; அவர்களுடைய சிறகுகளில் காற்று இருந்தது; அவர்கள் நாரையின் சிறகுகளைப்போன்ற சிறகுகளையுடையவர்கள்; அவர்கள் அந்த ஏபாவை பூமிக்கும் வானத்திற்கும் நடுவே தூக்கிச் சென்றார்கள். அப்போது நான் என்னோடு பேசிக்கொண்டிருந்த தூதனை நோக்கி: “இவர்கள் இந்த ஏபாவை எங்கே கொண்டு செல்கிறார்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன் என்னை நோக்கி: “ஷிநேயார் தேசத்தில் அதற்கொரு வீடு கட்டுவதற்காக; அது அங்கே நிலைநிறுத்தப்பட்டு, தன் சொந்த அடித்தளத்தின் மேல் வைக்கப்படும்” என்றான். சகரியா 5:5–11.

Amos’s snare catches the bird from the earth, for it represents the alliance that precedes the soon-coming Sunday law where the earth-bird is captured, and according to Amos the alliance is a rebuke to Laodicean Seventh-day Adventism, for there will be a warning trumpet blown in the city, which they will refuse to hear.

ஆமோஸின் கண்ணி பூமியிலிருந்து பறவையைப் பிடிக்கிறது; ஏனெனில் அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக நிகழும் கூட்டணியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அங்கு பூமிப்-பறவைப் பிடிக்கப்படுகிறது. மேலும், ஆமோஸின் படி, அந்தக் கூட்டணி லவோதிக்கேய நிலைமையிலுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிசத்திற்கு ஒரு கடிந்துகொள்ளுதலாகும்; ஏனெனில் நகரத்தில் ஒரு எச்சரிக்கை எக்காளம் ஊதப்படும், ஆனால் அவர்கள் அதைக் கேட்க மறுப்பார்கள்.

> Shall a trumpet be blown in the city, and the people not be afraid? shall there be evil in a city, and the Lord hath not done it? Surely the Lord God will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets. The lion hath roared, who will not fear? the Lord God hath spoken, who can but prophesy? Amos 3:6–8.

> நகரத்தில் எக்காளம் ஊதப்படும்போது மக்கள் அஞ்சாதிருப்பார்களா? நகரத்தில் தீங்கு உண்டாகும்போது கர்த்தர் அதைப் பண்ணாதிருப்பாரோ? நிச்சயமாக, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் தமது இரகசியத்தைத் தம்முடைய ஊழியக்காரராகிய தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் தெரிவிக்காமல் எதையும் செய்யார். சிங்கம் கர்ஜித்தது; யார் அஞ்சாமல் இருப்பார்? கர்த்தராகிய ஆண்டவர் பேசியிருக்கிறார்; யார் தீர்க்கதரிசனம் சொல்லாமல் இருக்க முடியும்? ஆமோஸ் 3:6–8.

The Lion who roars is the Lion of the tribe of Judah, who represents Christ when He seals and unseals His prophetic Word. The open alliance of 2025 is the siege of Cestius and the symbol of the robbers of God’s people is established when you see two walking together that should never co-exist. Rome allied and aligned with Protestants is an oxymoron, for to be a Protestant means to protest against Rome.

கர்ஜிக்கும் சிங்கம் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமே; அவர் தமது தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை முத்திரையிட்டு திறக்கும்போது கிறிஸ்துவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். 2025-ஆம் ஆண்டின் வெளிப்படையான கூட்டணி செஸ்தியுஸின் முற்றுகையாகும்; ஒருபோதும் இணைந்து இருப்பதற்குரியதல்லாத இரண்டையும் ஒன்றாக நடந்து செல்லக் காணும் போது, தேவனுடைய ஜனங்களை கொள்ளையிடுவோரின் குறியீடு நிறுவப்படுகிறது. ரோம் புரொட்டஸ்டன்களுடன் கூட்டிணைந்து ஒரே வரிசையில் நிற்பது தன்னிலையே முரண்பாடானதாகும்; ஏனெனில், புரொட்டஸ்டனாக இருப்பது ரோமுக்கு விரோதமாக எதிர்ப்பதையே குறிக்கிறது.

We will continue these things in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களைத் தொடர்ந்து எடுத்துரைப்போம்.

## Too Late to Escape the Snare

கண்ணியிலிருந்து தப்புவதற்கு மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “அது நினைவில் கொள்ளப்படட்டும்: தாம் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை என்பதே ரோமின் பெருமைப் பேச்சாகும். கிரெகொரி VII மற்றும் இன்னசென்ட் III ஆகியோரின் கொள்கைகளே இன்னும் ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் கொள்கைகளாக உள்ளன. அவளுக்குச் சற்றேனும் அதிகாரம் இருந்தால், கடந்த நூற்றாண்டுகளில் காட்டிய அதே வல்லமையுடனே இப்போதும் அவற்றை நடைமுறையில் கொண்டுவருவாள். ஞாயிற்றுக்கிழமை உயர்த்தப்படுதல் என்ற காரியத்தில் ரோமின் உதவியை ஏற்றுக்கொள்ள முன்வரும்போது, தாங்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் புரொட்டஸ்டண்டுகள் மிகக் குறையாகவே அறிந்திருக்கிறார்கள். தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதில் அவர்கள் மனம் முழுவதும் ஈடுபட்டிருக்கையில், ரோம் தன் அதிகாரத்தை மறுபடியும் நிலைநாட்டவும், தன் இழந்த மேலாதிக்கத்தை மீட்டெடுக்கவும் நோக்கமாயிருக்கிறது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஒருமுறை இந்தக் கொள்கை நிறுவப்பட்டுவிட்டால்—அதாவது, திருச்சபை அரசின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோ முடியும்; மதச்சடங்குகள் உலகியலான சட்டங்களால் கட்டாயப்படுத்தப்படலாம்; சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், திருச்சபையும் அரசும் உடைய அதிகாரம் மனச்சாட்சியை ஆட்கொள்ள வேண்டியது என நிறுவப்பட்டுவிட்டால்—அப்படியானால் இந்த நாட்டில் ரோமின் வெற்றி உறுதிசெய்யப்பட்டதாகும்.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “தேவனுடைய வார்த்தை நெருங்கிவரும் அபாயத்தைப் பற்றிய எச்சரிக்கையை அளித்துள்ளது; இதனை அலட்சியப்படுத்தினால், கண்ணியில் இருந்து தப்பிக்க இயலாத அளவுக்கு தாமதமாகிவிட்ட பின்னரே, ரோமாவின் நோக்கங்கள் உண்மையில் என்ன என்பதைக் புராட்டஸ்டண்ட் உலகம் அறிந்துகொள்ளும். அவள் அமைதியாக வல்லமையடைந்து வருகிறது. அவளுடைய கோட்பாடுகள் சட்டமன்ற மண்டபங்களிலும், சபைகளிலும், மனிதர்களின் இருதயங்களிலும் தங்கள் செல்வாக்கைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. தன் முந்தைய துன்புறுத்தல்கள் மீண்டும் நிகழ்த்தப்படும் இரகசிய ஆழங்களிலே, அவள் தன் உயர்ந்தும் மகத்தானதுமான கட்டிடங்களை குவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். யாராலும் உணரப்படாமல், சந்தேகிக்கப்படாமல், தக்க நேரம் வந்து அவள் தாக்கும்போது தன் சொந்த குறிக்கோள்களை நிறைவேற்றுவதற்காக, அவள் தன் படைகளைப் பலப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் விரும்புவது அனைத்தும் சாதகமான நிலைப்பாடு மட்டுமே; அது ஏற்கனவே அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு வருகிறது. ரோமச் சார்பு உடைய அங்கத்தின் நோக்கம் என்ன என்பதை நாம் விரைவில் காண்போம்; உணர்வோம். யார் தேவனுடைய வார்த்தையை நம்பி அதற்குக் கீழ்ப்படிவார்களோ, அவர்கள் அதனால் நிந்தனையும் துன்புறுத்தலையும் அனுபவிப்பார்கள்.” The Great Controversy, 581.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “தீமையிலும், வஞ்சகத்திலும், மாயையிலும், மரண நிழலிலேயே கிடக்கும் ஒரு உலகம் இருக்கிறது,—தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது, தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர்களை எழுப்புவதற்காக யார் ஆத்தும வேதனையை உணர்கிறார்கள்? எந்தச் சத்தம் அவர்களை எட்ட முடியும்? ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவரை எதிர்கொள்ள புறப்பட்டு வாருங்கள்’ என்ற அறிகுறி கொடுக்கப்படும் காலத்திற்குத் என் மனம் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. ஆனால் சிலர் தங்கள் விளக்குகளை மீண்டும் நிரப்புவதற்குத் தேவையான எண்ணெயைப் பெறுவதில் தாமதித்திருப்பார்கள்; எண்ணெயால் குறிக்கப்படும் குணநலம் மாற்றிக் கொடுக்கப்படாதது என்பதை அவர்கள் மிகவும் தாமதமாகவே உணர்வார்கள். அந்த எண்ணெய் கிறிஸ்துவின் நீதியாகும். அது குணநலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; குணநலம் மாற்றிக் கொடுக்கப்படுவதில்லை. எந்த மனிதனும் இதைப் பிறருக்காகப் பெற்றுத் தர முடியாது. ஒவ்வொருவரும் பாவத்தின் ஒவ்வொரு களங்கத்திலிருந்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட குணநலத்தைத் தமக்காகத் தாமே பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus (Matthew 19:16–22) they went away sorrowful, and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Early Writings, 49.

> “நிகழ்காலச் சத்தியம் இல்லாததினால் ஏழை ஆத்துமாக்கள் மரித்துக்கொண்டிருக்கிறதையும், சத்தியத்தை நம்புகிறோம் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லுகிற சிலர் தேவனுடைய கிரியையை முன்னேற்றிச் செல்லத் தேவையான சாதனங்களைத் தடுத்து வைத்து அவர்களை மரிக்கவிடுகிறதையும் நான் கண்டபோது, அந்தக் காட்சி தாங்கமுடியாத வேதனையாக இருந்தது; அதை என்னிடமிருந்து அகற்றும்படி நான் தூதரிடம் விண்ணப்பித்தேன். தேவனுடைய காரியத்திற்காக அவர்களுடைய சொத்துகளில் சிலவற்றை வேண்டியபோது, இயேசுவினிடத்தில் வந்த அந்த இளைஞனைப்போல (மத்தேயு 19:16–22) அவர்கள் துக்கத்தோடு விலகிச் சென்றார்கள் என்றும், விரைவில் பெருகிப்பாயும் தண்டனை அவர்கள்மேல் கடந்து வந்து அவர்களின் உடைமைகளை எல்லாம் அடித்துச் செல்லும் என்றும், அப்பொழுது பூமியிலுள்ள செல்வங்களைத் தியாகம் செய்து பரலோகத்தில் பொக்கிஷத்தைச் சேர்த்துவைப்பதற்கு மிகவும் தாமதமாகிவிடும் என்றும் நான் கண்டேன்.” Early Writings, 49.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” The Desire of Ages, 722.

> “தன் விண்ணப்பங்கள் பயனற்றவையாகிவிட்டன என்பதை யூதாஸ் கண்டான்; ‘இப்போது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது! மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது!’ என்று கூக்குரலிட்டபடி அவன் மண்டபத்திலிருந்து பாய்ந்து வெளியேறினான். இயேசு சிலுவையில் அறையப்படுவதைப் பார்க்க உயிரோடிருக்கத் தன்னால் முடியாது என்று அவன் உணர்ந்தான்; விரக்தியடைந்து வெளியே சென்று தன்னைத் தூக்கிட்டு கொண்டான்.” The Desire of Ages, 722.

Back to Articles