Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் இருபத்துமூன்று

Number Twenty-Three

எண் இருபத்து மூன்று

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

இருபத்திரண்டாம் கட்டுரையில் நான் இவ்வாறு எழுதினேன்: “அதன் பின்பு பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரிசை, சேம் முதல் ஆபிராம் வரை பத்து பெயர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரம் பாபேல் கோபுரத்தின் வரலாறாக இருந்தாலும், ஆபிரகாமினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரிசையுமாகும். பதினொன்றாம் அதிகாரம், தேவனுடன் மும்மடங்கு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கவிருந்த ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது. மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான படி, இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஈசாக்கின் பலியாக்குதலாகும். “பதினொன்று” ஆம் அதிகாரம் அல்பா ஆரம்பமாகவும், “இருபத்திரண்டு” ஆம் அதிகாரம் ஓமேகா முடிவாகவும் உள்ளது. பெயர்களின் அர்த்தத்தில் தேவனுடைய குரலைக் கேட்கத் தேவையான விசுவாசம், அவருடைய வார்த்தையின் எண்கணிப்பில் அவருடைய குரலைக் கேட்கத் தேவையான விசுவாசத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்ல.”

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

அத்தியாயம் பதினொன்று காயீனின் உடன்படிக்கையையும், ஆபேலின் உடன்படிக்கையையும் முன்வைக்கிறது. பாபேல் கோபுரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்துக்குரிய பண்புகள் ஒரு கள்ள உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதை ஆண்டுகள் முழுவதும் நாம் மீண்டும் மீண்டும் காட்டியிருக்கிறோம். பெருவெள்ளத்திற்குப் பின்பு, பெருவெள்ளத்திற்கு முன் ஏதேன் வாசலில் ஆராதித்திருந்த நிலையிலிருந்து ஒரு காலவகைப்பாட்டின் மாற்றம் ஏற்பட்டது; பெருவெள்ளத்திற்குப் பின்பு, ஆராதனை பலிபீடத்தில் இருக்க வேண்டியதாக இருந்தது. அந்த பலிபீடத்திற்குக் குறிப்பிட்ட வேதாகமத் தேவைகள் இருந்தன. அது இயற்கைக் கற்களால் எழுப்பப்பட வேண்டியது; அந்தக் கற்களை மனிதன் செதுக்கவோ உளியிடவோ கூடாது. அது சாந்தில்லாமல், கல் மேல் கல் என இருக்க வேண்டியது.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

கோபுரத்தின் நோக்கம் நிம்ரோத்தின் கூட்டத்தாருக்கு ஒரு நாமத்தை உண்டாக்குவதாயிருந்தது; அது குணாதிசயத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்தக் கோபுரத்தில், மனிதன் தன்னைத் தானே இரட்சிக்க முயலுவதையும், தம்மை வானத்தின் தேவர்களாக உயர்த்திக்கொள்வதையும் நாம் காண்கிறோம். அந்தக் கோபுரம், தன்னைத் தானே இரட்சிக்க முடியும் என்று எண்ணி, தானே உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று கருதும் ஒரு சபையின் சின்னமாகும்; இதையே சங்கீதம் 83-ல் உள்ள பத்து ராஜாக்கள் செய்வதுபோல, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் தீய கூட்டுச் சங்கிலியில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, அவர்கள் பாப்பரசத் தலைையை உயர்த்துகிறார்கள்.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> ஆசாபின் பாடல் அல்லது சங்கீதம். தேவனே, மௌனமாயிருக்காதேயும்; அமைதியாயிருக்காதேயும்; தேவனே, அசைவற்றிராதேயும். ஏனெனில், இதோ, உம்முடைய சத்துருக்கள் கலகமிடுகின்றார்கள்; உம்மை வெறுக்கிறவர்கள் தங்கள் தலையை உயர்த்தியுள்ளனர். சங்கீதம் 83:1, 2.

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

நோவாவின் பெருவெள்ளத்தினால் உலகம் இப்பொழுதுதான் அழிக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும், பெருவெள்ளத்திற்கு முன்பான உலகத்தின் கிருபைக்கால முடிவைக் கடவுள் குறிப்பிட்டதற்கான காரணம், மனுஷனுடைய சிந்தனைகள் இடையறாது பொல்லாதவைகளாகிவிட்டதுதான். வேதாகமம் ஒற்றுமையை பல்வேறு வழிகளில் குறிப்பிடுகிறது; அவற்றில் ஒன்று, “கண் கணாக” காண்பதாகும். இருவர் ஒருமனதாக இல்லாமல் சேர்ந்து நடக்க முடியுமோ?

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> இப்பொழுது, சகோதரரே, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்: நீங்கள் எல்லாரும் ஒரே காரியத்தைப் பேசவும், உங்களுக்குள் பிளவுகள் இல்லாமல் இருக்கவும், ஒரே மனதிலும் ஒரே தீர்மானத்திலும் முற்றிலும் இணைக்கப்பட்டவர்களாயிருக்கவும் வேண்டும். 1 கொரிந்தியர் 1:10.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

நிம்ரோதின் ராஜ்யத்தின் மீதான நியாயத்தீர்ப்பில் தேவன் மொழியை குழப்பியபோது, அந்த குழப்பத்திற்குமுன் அவர்கள் அனைவரும் ஒருமைப்பாட்டில் இருந்தார்கள் என்பதையும், ஆகையால் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சுபாவத்தினராயிருந்தார்கள் என்பதையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது; அந்தச் சுபாவம் மனித கிரியைகளின் மேல் அடிப்படையாயிருந்த ஒரு மதமாகும்—அதே அதிகாரத்திலேயே ஆபிரகாமால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகிறவர்களுக்கு மாறாக. நிம்ரோதின் காலத்தில் சேம் விசுவாசமுள்ள ஒருவன் இருந்தான். கர்த்தருக்கு முன்பாக வல்லமைமிக்க கலகக்காரனாகிய நிம்ரோதைக் கொன்றவன் சேமே என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துகள் இல்லாவிட்டாலும் இக்கருத்தின் மையம் நிலைத்திருக்கிறது; ஏனெனில் சேம் உடன்படிக்கையின் மனிதன்; அவன் தன் இரத்தவழியை உடன்படிக்கையின் மனிதனாகிய நோவாவரையில் தொடர்கிறான்; நோவா தன் இரத்தவழியை மற்றொரு உடன்படிக்கையின் மனிதனாகிய சேத்துவரையில் தொடர்கிறான்; சேத்து, ஆதாமின் நேரடி சந்ததியிலிருந்து வந்த மற்றொரு உடன்படிக்கையின் மனிதனாகிய தன் சகோதரன் ஆபேலை மாற்றி உடன்படிக்கையின் வரலாற்றில் வந்தான்.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

உற்பத்தி ஆகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரம், ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையும் மரணத்தின் உடன்படிக்கையும் என்ற சூழலில், கிறிஸ்துவுக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையிலான மகா மோதலை வெளிப்படுத்துகிறது. நிம்ரோத் கர்த்தருக்கு முன்பாக மகா வேட்டைக்காரனாக விளங்குகிறான்; ஏனெனில், அநேக பக்தர்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சபையை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். ஆபிராம், சேம் வழியாக, குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பக்தர்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். நிம்ரோத் தனது கோபுரத்தை கட்டிக்கொண்டிருந்தபோது சேம் உடன்படிக்கையின் மனிதனாயிருந்தான்; ஆயினும், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த இரண்டு உடன்படிக்கைகள் சேமும் நிம்ரோத்தும் மூலம் அல்ல, நிம்ரோத்தும் ஆபிரகாமும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்தத் தீர்க்கதரிசன விதியை பவுல் தெளிவாக அடையாளப்படுத்துகிறான்.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> இந்த மெல்கிசேதேக்கு, சாலேமின் ராஜாவும், மகா உன்னத தேவனுடைய ஆசாரியனுமாயிருந்து, ராஜாக்களைச் சங்கரித்துப் திரும்பிவந்த ஆபிரகாமைச் சந்தித்து அவனை ஆசீர்வதித்தான்; அவனுக்கே ஆபிரகாம் எல்லாவற்றிலிருந்தும் பத்தில் ஒரு பங்கைக் கொடுத்தான்; பெயரின் பொருளின்படி முதலில் நீதியின் ராஜா என்றும், அதற்குப் பின்பு சாலேமின் ராஜா என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்; அதாவது சமாதானத்தின் ராஜா. அவன் தகப்பனில்லாதவன், தாயில்லாதவன், வம்சாவளியில்லாதவன்; நாட்களின் ஆரம்பமும் இல்லாதவன், ஜீவனின் முடிவும் இல்லாதவன்; ஆனால் தேவனுடைய குமாரனுக்குச் சமானமாக்கப்பட்டவனாய், இடையறாது ஆசாரியனாயிருக்கிறான். இப்போது இந்த மனிதன் எவ்வளவு மகத்துவமுள்ளவனாயிருந்தான் என்று சிந்தியுங்கள்; குலபிதாவாகிய ஆபிரகாமே யுத்தத்தில் எடுத்த கொள்ளைப் பொருள்களில் இருந்து பத்தில் ஒரு பங்கை அவனுக்குக் கொடுத்தான்.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> மெய்யாகவே, லேவியின் புத்திரரில் ஆசாரியப் பொறுப்பைப் பெறுகிறவர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி ஜனங்களிடமிருந்து, அதாவது ஆபிரகாமின் இடுப்பிலிருந்து பிறந்தவர்களாயிருக்கிற தங்கள் சகோதரரிடமிருந்து, தசமாகங்களைப் பெறும்படி கட்டளையுண்டு:

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> ஆனால் அவர்களுடைய வம்சவரிசையில் எண்ணப்படாதவன் ஆபிரகாமிடமிருந்து தசமபாகங்களைப் பெற்றுக்கொண்டு, வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றிருந்தவனை ஆசீர்வதித்தான். மேலும் எல்லா மறுப்புக்கும் அப்பாற்பட்டு, குறைந்தவன் மேன்மையானவனால் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறான். இங்கோ மரிக்கும் மனிதர் தசமபாகங்களைப் பெறுகிறார்கள்; அங்கோ உயிரோடிருக்கிறான் என்று சாட்சியமளிக்கப்படுகிறவன் அவற்றைப் பெறுகிறான். மேலும், இவ்வாறு சொல்லலாமாயின், தசமபாகங்களைப் பெறுகிற லேவியும் ஆபிரகாமின் மூலம் தசமபாகங்களைச் செலுத்தினான். ஏனெனில் மெல்கிசேதேக்கு அவனைச் சந்தித்தபோது, அவன் இன்னும் தன் தந்தையின் இடுப்பில் இருந்தான். எபிரெயர் 7:1–10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

மெல்கிசேதேக்கு என்ற பொருளில் இக்காலத்திற்கான சத்தியம் மிகுந்தளவில் உள்ளது; ஆனால் நான் வெறுமனே சுட்டிக்காட்டுவது இதுவே: உடன்படிக்கையின் மனிதர்களுடைய தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளைப் பற்றி பவுல் நேரடியாக போதிக்கிறார். அதனால் நான் குறிப்பது என்னவென்றால், உந்தப்பட்ட சாட்சியில் காணப்படும் ஆண்களும் பெண்களும், அவர்களுடைய வேதாகமச் சாட்சி, தேவன் மனிதகுலத்தோடு செய்த உடன்படிக்கையின் தீர்க்கதரிசன வரியில் ஒரு அடையாளக்கல்லை நிரூபிப்பவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதே. சினாயில் லேவிய ஆசாரியத்துவம் நிறுவப்படுவதற்கு முன்பாக வாழ்ந்த மெல்கிசேதேக்கு, ஆகையால் லேவிய ஆசாரியத்துவம் உருவாகுவதற்கு நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக முன்பே இருந்தவனாய், லேவியிடமிருந்து தசமபாகத்தை ஏற்றுக்கொண்டான் என்று பவுல் போதிக்கிறார். லேவிய ஆசாரியத்துவத்தில் இருக்க வேண்டுமெனில், லேவியினின்று தன் இரத்தவழி வம்சாவளியை நிரூபிக்கக்கூடிய ஒரு லேவியராக இருக்க வேண்டியது அவசியம். மெல்கிசேதேக்கு தன் வம்சாவளி லேவியின் வரிசையிலிருந்து வந்தது என்று காட்ட முடியாது; ஏனெனில் லேவி இன்னும் பிறக்கவே இல்லை.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

ஆதாமும் ஏவாளும் உடனான தேவனுடைய உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன வரிசை உண்மையில் இரண்டு உடன்படிக்கைகளாகும். முதலாம் உடன்படிக்கை, எளிய ஒரு சோதனையுடன் இணைந்த ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையாக இருந்தது. வீழ்ச்சியும் தோல்வியுற்ற அந்தச் சோதனையும் பிறகு, அடுத்த உடன்படிக்கை ஆடையளிக்கும்படி ஒரு ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தை உட்படுத்தியது. பின்னர் வானவிலும், நோவாவும், பலிபீட ஆராதனையும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மனுஷகுலத்தோடான தேவனுடைய உடன்படிக்கை இருந்தது. அதன் பின்பு, ஆதியாகமம் பதினொன்றில், “எபிரெயர்” என்று அழைக்கப்படும் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தோடான தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஆரம்பமானது. அந்தக் கதைகளின் ஒவ்வொன்றிலும், வேதாகமப் பாத்திரங்கள் உடன்படிக்கைக்குரிய ஆண்களாகவோ பெண்களாகவோ உள்ளனர்.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்தாரோடான ஜீவ உடன்படிக்கையின் தொடக்கம் முன்வைக்கப்படுகிறது; மேலும், செதுக்கப்படாத கற்களாலும் சாந்தில்லாமலும், பலிபீடத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவற்றிற்கான கள்ளநகலாக இருந்த செங்கற்களாலும் சாந்தினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மரண உடன்படிக்கையை நிம்ரோது நிறுவுகிற அதே இடத்திலேயே அது முன்வைக்கப்படுகிறது. பலிபீடம் கிறிஸ்துவைக் குறிக்கிறது என்று சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்; ஆகையால், கள்ளநகல் மதமாகிய நிம்ரோதின் மதம், ஒரு கள்ளநகல் கிறிஸ்துவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் சொல்லிக்கொண்டார்கள்: வாருங்கள், நாம் செங்கற்களை உண்டுபண்ணி, அவற்றை நன்றாகச் சுடுவோம். அவர்களுக்கு கல்லுக்குப் பதிலாகச் செங்கற்களும், சாந்துக்குப் பதிலாகக் கீலும் இருந்தது. ஆதியாகமம் 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> நீ எனக்காகக் கற்களால் ஒரு பலிபீடத்தை அமைக்க விரும்பினால், அதை செதுக்கப்பட்ட கற்களால் கட்டாதே; ஏனெனில் அதின்மேல் உன் கருவியை உயர்த்தினால், அதை நீத் தீட்டுப்படுத்தியவனாக இருப்பாய். யாத்திராகமம் 20:25.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> “பரிசுத்தமானதையும் சாதாரணமானதையும் கலக்கிக் கொள்ளும் அபாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம். தேவனிடமிருந்து வரும் பரிசுத்த அக்கினியே நம்முடைய முயற்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியது. மெய்யான பலிபீடம் கிறிஸ்துவே; மெய்யான அக்கினி பரிசுத்த ஆவியே. இதுவே நமக்கு உந்துதலாகும். பரிசுத்த ஆவி ஒருவனை நடத்தி வழிநடத்துகிறபோதுதான் அவன் நம்பத்தகுந்த ஆலோசகராக இருக்கிறான். நாம் தேவனிடமிருந்தும் அவர் தெரிந்துகொண்டவர்களிடமிருந்தும் விலகி, அந்நிய பலிபீடங்களில் விசாரிக்கச் சென்றால், நம்முடைய கிரியைகளுக்குத் தக்கபடி நமக்கு பதில் அளிக்கப்படும்.” Selected Messages, book 3, 300.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

மற்ற சத்தியங்களுடனும் சேர்ந்து, ஆதியாகமம் பதினொன்றிலிருந்து தீர்க்கதரிசனரீதியாக பெற்றுக்கொள்ளப்படும் பாடங்களில் ஒன்றாவது, அது ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசையின் ஆரம்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதாகும். நோவாவின் பெருவெள்ளம் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பிரிவினையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நோவா பேழையிலிருந்து வெளியேறியபோது, ஆராதனையின் ஒரு புதிய முறை இருக்க வேண்டியிருந்தது; மேலும், கயீன் மற்றும் ஆபேலின் வரலாற்றில் விளக்கப்பட்டபடி, அந்த ஆராதனை முறை எப்போதும் இரண்டு வகையான ஆராதிப்பவர்களை உருவாக்குகிறது. ஆதியாகமம் பதினொன்று ஒரு புதிய உலகமாகும்; அதன் ஆரம்ப வரலாறு, தேவனுடைய கடைசிநாள் உடன்படிக்கை ஜனங்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது பதினொன்றாம் மணிநேர வேலைக்காரர்களை பாபிலோனிலிருந்து அழைக்கும் சமயத்தில், முடிவுக் கால வரலாற்றின் அடிக்கதை ஆகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது நிம்ரோத் பாவ மனிதன் ஆவான்; அதே நெருக்கடியில், ஆபிரகாம் ஆன சேம் தேவனுடைய மனிதன் ஆவான். ஆதியாகமம் பதினொன்றின் சிதறடிப்பும் மொழிகளின் குழப்பமும், நோவா பேழையிலிருந்து வெளியேறியதற்கு விரைவிலேயே ஆரம்பமானது. பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கருப்பொருள் இரண்டு உடன்படிக்கைகளாகும்; மேலும், ஆபிரகாமிய உடன்படிக்கையின் மூன்றாம் படி இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்படும் போது, அந்தக் கதை தனது நிறைவினை அடைகிறது.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

பதினொன்றாம் அதிகாரம், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஓமேகா வரலாற்றை அடையும் ஆபிரகாமின் வரிசையின் ஆல்பா வரலாறாகும். நிம்ரோதின் பாபேல் பற்றிய தொடக்கக் கதைவும், ஈசாக்கை பலியாக அர்ப்பணித்த இறுதிக் கதைவும், இரண்டும் மனிதகுலத்தின் மேல் வரும் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்த வரிசை நிம்ரோதின் கோபுரத்தில் தொடங்கி, ஈசாக்கின் அர்ப்பணிப்புவரை நீள்கிறது; மேலும் அந்த வரிசை ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறான இரண்டு பலிகளிலே உச்சிக்குச் செல்கிறது. நிம்ரோதின் பலி தேவனுடைய நிர்வாகத் தீர்ப்பைப் பெறுகிறது; ஆபிரகாமின் தீர்ப்பு தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் ஆல்பா நிம்ரோத்; இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் ஓமேகா ஆபிரகாம். எபிரெய எழுத்துமுறையின்படி குறைந்தது இருபத்திரண்டு மடங்கு அளவில் ஓமேகா எப்போதும் மேன்மையானதாகும்; மேலும் மொழிகளை குழப்பி ஜாதிகளை வெளிநாடுகளுக்கு சிதறடித்ததில் வெளிப்பட்ட சக்தி, சிலுவையின் சக்தியால் மிகவும் மீறப்பட்டதாக இருந்தது. நிம்ரோதின் கோபுரம் 9/11 இன் இரட்டைக் கோபுரங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஈசாக்கின் அர்ப்பணிப்பு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்தாரோடுள்ள உடன்படிக்கையின் வரிசை பதினொன்று என்ற எண்ணின் அடையாளத்துடன் ஆரம்பித்து, இருபத்திரண்டு என்ற அடையாளத்துடன் முடிவடைகிறது. அந்த வரிசை, நிம்ரோதின் அல்பா வரலாற்றிலும் அபிரகாமின் ஓமேகா வரலாற்றிலும், கிருபைக்காலத்தின் முடிவில் நிறைவடைகிறது. நிம்ரோதும் அபிரகாமும் சார்ந்த அந்தச் சரித்திரமே வேதாகமத்தின் முதல் புத்தகத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் அது நோவாவின் பெருவெள்ளத்தினால் மிக அண்மையில் நிகழ்ந்த அழிவின் சிதைவுகளிலிருந்து மீட்டெடுக்கும் சூழலின் உட்பொருளில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. வேதாகமத்தின் முதல் புத்தகத்தில், இரு உடன்படிக்கைகளின் உருவகம், பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை உள்ள வரிசையில் கிருபைக்காலத்தின் முடிவை வெளிப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> அநியாயமுள்ளவன் இன்னும் அநியாயமுள்ளவனாயிருப்பானாக; அசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் அசுத்தமுள்ளவனாயிருப்பானாக; நீதிமானாயிருக்கிறவன் இன்னும் நீதிமானாயிருப்பானாக; பரிசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் பரிசுத்தமுள்ளவனாயிருப்பானாக. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:11.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

ஆதியாகமம் 11–22 இன் ஆரம்பத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டபடியும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:11 இன் முடிவிலும் இருப்பதுபோலவும், நிம்ரோத் இன்னும் அநியாயமுள்ளவனும் அசுத்தனும் ஆக இருக்கிறான்; ஆபிரகாம் இன்னும் நீதிமானும் பரிசுத்தனும் ஆக இருக்கிறான். கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன், இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிடாமல் இருக்கும்படி 10ஆம் வசனத்தில் ஒரு அறிவிப்பு செய்யப்படுகிறது. கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன், அதற்கடுத்த வசனத்திலேயே, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டிய ஒரு தீர்க்கதரிசனம் இருக்க வேண்டியுள்ளது. பதினொன்றாம் வசனத்திற்குப் பிறகு வரும் இரண்டு வசனங்களுக்குப் பின்பு, அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முத்திரையை நீக்குவதற்கான திறவுகோலை கிறிஸ்து வழங்குகிறார்.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> அவர் என்னை நோக்கி: இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிடாதே; காலம் சமீபமாக இருக்கிறது. அநியாயமுள்ளவன் இன்னும் அநியாயமே செய்யட்டும்; அசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் அசுத்தமாயிருக்கட்டும்; நீதிமானானவன் இன்னும் நீதியாயிருக்கட்டும்; பரிசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் பரிசுத்தமாயிருக்கட்டும். இதோ, நான் விரைவாக வருகிறேன்; அவரவர் கிரியைகளின்படி ஒவ்வொருவனுக்கும் கொடுக்கும்படி, என் பலன் என்னுடனே வருகிறது.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> நான் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆதியும் அந்தமும், முதலும் கடைசியும் ஆக இருக்கிறேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:10–13.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் முழு வேதாகமத்தின் ஓமேகா அதிகாரமாகும்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் முத்திரையிடப்பட்டிருக்கும் தீர்க்கதரிசனத்தைத் திறப்பதற்கான திறவுகோல், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் அதிகாரத்தில் கிறிஸ்து எல்லாவற்றினும் மேலாக அடையாளப்படுத்திய அந்தக் கோட்பாடே ஆகும். முதல் அதிகாரம் எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தாகும்; இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் கடைசி எழுத்தாகும். முதல் அதிகாரத்தின் ஒன்பதாம் வசனம் முதல் பதினொன்றாம் வசனம் வரை, யோவான் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, கிறிஸ்துவை அல்பாவும் ஓமேகாவுமாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> உங்களுடைய சகோதரனும், இயேசு கிறிஸ்துவினாலுள்ள உபத்திரவத்திலும், ராஜ்யத்திலும், பொறுமையிலும் உங்களோடே பங்குள்ளவனுமான நான் யோவான், தேவனுடைய வார்த்தையினிமித்தமும், இயேசு கிறிஸ்துவின் சாட்சியினிமித்தமும், பத்மு என்று அழைக்கப்படும் தீவில் இருந்தேன். கர்த்தருடைய நாளிலே நான் ஆவியிலிருந்தேன்; அப்பொழுது எனக்குப் பின்னாலே எக்காளச் சத்தம்போல ஒரு மகத்தான சத்தத்தைக் கேட்டேன். அது: நான் அல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலும் கடைசியும் ஆயிருக்கிறேன்; நீ காண்கிறதை ஒரு புத்தகத்தில் எழுதி, அதை ஆசியாவிலுள்ள ஏழு சபைகளுக்கு, எபேசுவிற்கும், சுமிர்ணாவிற்கும், பெர்கமுவிற்கும், தியாத்தீராவிற்கும், சர்தீசிற்கும், பிலடெல்பியாவிற்கும், லவோதிக்கேயாவிற்கும் அனுப்பு என்று சொல்லியது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:9-11.

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

பதினொன்றாம் வசனத்தில் யோவான் பத்மோஸில் இருக்கிறார்; ஆனால் பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் அவர் திரும்பிப் பார்க்கிறார்; அதன்பின்னர் அவர் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருக்கிறார். ஆகையால், 9/11 வசனங்களில், இயேசுவை அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்று அடையாளப்படுத்தும் யோவானின் சாட்சியை நாம் காண்கிறோம்; இதையே இயேசு 8ஆம் வசனத்தில் ஏற்கனவே தம்மைப்பற்றி அறிவித்திருந்தார்:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> “நான் அல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆதியும் அந்தமும் ஆகிறேன்” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வரப்போகிறவரும், சர்வவல்லவரும் அவரே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:8.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

எட்டாம் வசனத்தில், கிறிஸ்து தம்மைப் பற்றித் தாமே உரைத்ததைக் யோவான் எழுதுகிறார். ஒன்பதாம் வசனம் முதல் பதினொன்றாம் வசனம் வரை, யோவான் தன்னைப் பற்றியே பேசுகிறார். முதல் பதினொன்று வசனங்களில் கிறிஸ்துவை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக அடையாளப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை அது குறிக்கிறது. ஒன்பதாம் வசனம் முதல் பதினொன்றாம் வசனம் வரை, தனித்த சிந்தனை அலகாக விளங்குகின்றன. அவை முழு அதிகாரத்தோடும் தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும், இவ்வசனங்களில் யோவான் தன்னைப் பற்றியே பேசுகிறார்; அதேவேளை, நான்காம் வசனம் முதல் எட்டாம் வசனம் வரை, தேவத்துவம் தமது சபைகளுக்காக யோவானின் வாயிலாகப் பேசுகிறது. நான்காம் வசனம் ஒரு சிந்தனை அலகை ஆரம்பிக்கிறது; அது எட்டாம் வசனத்தில் முடிவடைகிறது. இது, இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் இன்னும் வருகிறவருமான கிறிஸ்துவின் தொடக்கச் சிறப்பியல்புகள் நான்காம் வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் மீண்டும் எட்டாம் வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்படுவதால் அறியப்படுகிறது.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> ஆசியாவில் உள்ள ஏழு சபைகளுக்கு யோவான் எழுதுவது: இருக்கிறவரிடமிருந்தும், இருந்தவரிடமிருந்தும், வருகிறவரிடமிருந்தும், அவருடைய சிங்காசனத்துக்கு முன்பாக உள்ள ஏழு ஆவிகளிடமிருந்தும், மேலும் உண்மையுள்ள சாட்சியும், இறந்தோரிலிருந்து பிறந்த முதற்பேறுமானவரும், பூமியின் அரசர்களுக்கு அதிபதியுமான இயேசு கிறிஸ்துவிடமிருந்தும் உங்களுக்குக் கிருபையும் சமாதானமும் உண்டாவதாக. நம்மை நேசித்து, தமது சொந்த இரத்தத்தினாலே நம்முடைய பாவங்களிலிருந்து நம்மைக் கழுவி, தமது தேவனும் பிதாவுமானவருக்கென்று நம்மை ராஜாக்களாகவும் ஆசாரியர்களாகவும் ஆக்கினவருக்கே மகிமையும் ஆட்சியும் என்றென்றைக்கும் உண்டாவதாக. ஆமென். இதோ, அவர் மேகங்களுடனே வருகிறார்; அவரை ஒவ்வொரு கண்ணும் காணும்; அவரைக் குத்தினவர்களும் அவரைக் காண்பார்கள்; பூமியிலுள்ள சகல குலத்தாரும் அவரினிமித்தம் புலம்புவார்கள். ஆம், ஆமென்.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> நான் அல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆரம்பமும் முடிவும் ஆகியிருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; இருப்பவரும், இருந்தவரும், வரப்போகிறவரும், சர்வவல்லமையுள்ளவரும் அவரே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:4–8.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

முதலாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்கள், சோதனைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை முன்வைக்கின்றன; ஏனெனில் மூன்றாம் வசனம், “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று கூறுகிறது. “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்பது இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்தில் உள்ள அதே கூற்றாகும்; அங்கு “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளுக்கு முத்திரையிடாதே; காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று சொல்லப்படுகிறது. முத்திரை நீக்கப்படும் தீர்க்கதரிசனம், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடே ஆகும்.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

நான்காம் வசனம் முத்திரைத் திறப்பை ஆரம்பிக்கிறது; மேலும் அந்த நான்காம் வசனம், “நான் யோவான்” என்ற யோவானின் சாட்சியத்தால் தொடங்குகிறது; பின்னர் எட்டாம் வசனத்தில் கிறிஸ்து தம்மையே அடையாளப்படுத்துகிறார். இந்த ஐந்து வசனங்களில் முதலிலே ஒரு மனிதச் சாட்சி, முடிவிலோ ஒரு தெய்வீகச் சாட்சி உள்ளது. நான்காம் வசனம், “இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வருகிறவருமான” ஒருவராக பரலோகத் தந்தையை அடையாளப்படுத்துகிறது. எட்டாம் வசனம், “இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வருகிறவருமான” ஒருவராக கிறிஸ்துவை அடையாளப்படுத்துகிறது.

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

யேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை முத்திரை நீக்குவதற்கான திறவுகோல் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கொள்கையே ஆகும். முதலும் கடைசியுமானவராகிய கிறிஸ்து, கடந்த காலத்தில் இருந்தவரும் எதிர்காலத்தில் இருப்பவரும் ஆனபோதிலும், நிகழ்காலத்திலும் இருப்பவர். யேசுவும் பிதாவும் இருவரும் இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரப்போகிறவருமான தேவன் என்பதே, கிறிஸ்து ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார் என்பதற்கான இன்னொரு வெளிப்பாடாகும். அவர் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலும் கடைசியும், ஆரம்பமும் முடிவும் ஆவார்; அவர் ஆரம்பத்தில் இருந்தார், முடிவிலும் இருப்பார். கெய்சரியா பிலிப்பியில் சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ராஜ்யத்தின் “திறவுகோல்கள்,” எசாயா 22:22-இல் எலியாகீமின் தோளின்மேல் வைக்கப்பட்ட “திறவுகோலும்” ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் ஆல்பா முதலாவது அதிகாரமாகும்; ஓமேகா இருபத்திரண்டாவது அதிகாரமாகும்; ஆகையால், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் அதிகாரங்களில் எபிரெய எழுத்துமாலை அனைத்தையும் நாம் காண்கிறோம். பதிமூன்றாவது அதிகாரம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் கலகத்தையும் அதன் பின்பு உலகத்தின் கலகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதலாவது அதிகாரம் கிறிஸ்துவை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக முன்வைக்கிறது; இருபத்திரண்டாவது அதிகாரம் அதே சத்தியத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது, ஆனால் முதலாவது அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட முத்திரை நீக்குதலுடன் தொடர்புபடுத்தி. முதலாவது, பதிமூன்றாவது, மற்றும் இருபத்திரண்டாவது அதிகாரங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்கும் மூன்று எபிரெய எழுத்துக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

மத்தேயு இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தில், இயேசு பரிசேயரும் சதூக்கேயரும் மேல் எட்டு ஐயோக்களை அறிவிக்கிறார். இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனத்தில், சில்லறை வாதங்களில் ஈடுபட்ட யூதர்களுடனான கிறிஸ்துவின் தொடர்பு தாவீதின் புதிருடன் முடிவுற்றது; அந்தப் புதிரை, ஆல்பாவும் ஒமேகாவும் என்னும் கோட்பாட்டை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால் மட்டுமே தீர்க்க முடியும்.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> பரிசேயர் ஒன்றுகூடியிருந்தபோது, இயேசு அவர்களைக் கேட்டு, “கிறிஸ்துவைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அவர் யாருடைய குமாரன்?” என்றார்.

> They say unto him, The Son of David.

> அவர்கள் அவரிடம், தாவீதின் குமாரன் என்று கூறினார்கள்.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> அவர் அவர்களிடம்: அப்படியானால் தாவீது ஆவியினாலே அவரை ஆண்டவர் என்று அழைத்து, “கர்த்தர் என் ஆண்டவரை நோக்கி: நான் உம்முடைய சத்துருக்களை உம்முடைய பாதபீடமாக்கும் வரையில், என் வலதுபக்கத்தில் அமர்ந்திரும்” என்று சொல்லுவது எப்படியென்கிறார்? தாவீது அவரை ஆண்டவர் என்று அழைக்கிறபோது, அவர் எவ்வாறு அவனுடைய குமாரனாக இருக்கிறார்?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> அவருக்கு ஒரு வார்த்தையாவது பதிலளிக்க எவராலும் முடியவில்லை; அந்த நாள்முதல் இனி அவரிடத்தில் மேலும் எவ்விதமான கேள்வியையும் கேட்க எவரும் துணியவில்லை. மத்தேயு 22:41–46.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் முடிவுரை உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஒரு வழிக்குறியை அடையாளப்படுத்துகிறது. எரேமியா இந்தச் சத்தியத்தின் தொடரையும் விளக்குகிறார்:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> கர்த்தரிடமிருந்து எரேமியாவுக்கு உண்டான வார்த்தை இதுவாகும்: கர்த்தருடைய ஆலயத்தின் வாசலில் நின்று, அங்கே இந்த வார்த்தையை அறிவித்து, சொல்லு: கர்த்தரை ஆராதிக்க இந்த வாசல்களிலே பிரவேசிக்கிற யூதாவினரெல்லாரும், கர்த்தருடைய வார்த்தையை கேளுங்கள். இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய சேனைகளின் கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: உங்கள் வழிகளையும் உங்கள் கிரியைகளையும் சீர்செய்யுங்கள்; அப்பொழுது நான் உங்களை இந்த இடத்தில் வாசமிருக்கச் செய்வேன். பொய்யான வார்த்தைகளை நம்பாதிருங்கள்; “கர்த்தருடைய ஆலயம், கர்த்தருடைய ஆலயம், கர்த்தருடைய ஆலயம் இவைகளே” என்று சொல்லாதிருங்கள்.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> ஆகையால், நீங்கள் உங்கள் வழிகளையும் உங்கள் செயல்களையும் முற்றிலும் சீர்திருத்தினால்; ஒருவர் மற்றும் அவரது அயலான் இடையில் நீதி விசாரணையை முற்றிலும் நடத்தினால்; பரதேசியையும் தகப்பனற்றவனையும் விதவையையும் ஒடுக்காமல், இந்த இடத்தில் குற்றமற்ற இரத்தத்தைச் சிந்தாமல், உங்கள் கேடிற்காக வேறு தெய்வங்களின் பின்பற்றி நடக்காமல் இருந்தால்: அப்பொழுது நான் உங்களை இந்த இடத்திலே, உங்கள் பிதாக்களுக்கு நான் என்றென்றைக்கும் கொடுத்த தேசத்தில், குடியிருக்கச் செய்வேன். இதோ, பயனளிக்க முடியாத பொய்யான வார்த்தைகளில் நீங்கள் நம்பிக்கை வைக்கிறீர்கள். நீங்கள் திருடி, கொலை செய்து, விபசாரம் பண்ணி, பொய்ச் சத்தியம் செய்து, பாகாலுக்கு தூபம் ஏற்றி, நீங்கள் அறியாத வேறு தெய்வங்களின் பின்பற்றி நடந்து; என் நாமத்தால் அழைக்கப்படும் இந்த ஆலயத்தில் என் சந்நிதியில் வந்து நின்று, இவ்வெல்லா அருவருப்புகளையும் செய்யும்படி நாம் விடுவிக்கப்பட்டோம் என்று சொல்லுகிறீர்களோ?

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> என் நாமத்தினால் அழைக்கப்படுகிற இந்த வீடு, உங்கள் பார்வையில் கள்வர்களின் குகையாகிவிட்டதோ? இதோ, நானே அதை கண்டிருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் உரைக்கிறார். ஆகையால், முதலில் என் நாமத்தை வைத்திருந்த ஷீலோவில் இருந்த என் ஸ்தலத்திற்குப் போய்ப், என் ஜனமான இஸ்ரவேலின் துன்மார்க்கத்தினிமித்தம் நான் அதற்கு என்ன செய்தேன் என்பதைப் பாருங்கள்.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> இப்பொழுது, நீங்கள் இவ்வனைத்துக் கிரியைகளையும் செய்திருக்கிறபடியினால், கர்த்தர் சொல்லுகிறார்: நான் விடியற்காலையில் எழுந்து உங்களோடே பேசிக்கொண்டிருந்தும், நீங்கள் கேளவில்லை; நான் உங்களை அழைத்தும், நீங்கள் பதிலளிக்கவில்லை. ஆகையால், என் நாமத்தால் அழைக்கப்படும் இந்த ஆலயத்திற்கும், நீங்கள் நம்பிக்கையாயிருக்கிற அதற்கும், நான் உங்களுக்கும் உங்கள் பிதாக்களுக்கும் கொடுத்த இந்த ஸ்தலத்திற்கும், நான் சீலோகிற்கு செய்ததுபோலச் செய்வேன். எப்படியெனில், உங்கள் சகோதரரான எபிராயீமின் முழு சந்ததியையெல்லாம் நான் என் சந்நிதியிலிருந்து தள்ளிவிட்டதுபோல, உங்களையும் என் சந்நிதியிலிருந்து தள்ளிவிடுவேன். ஆகையால், நீ இந்த ஜனங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளாதே; அவர்களுக்காக கூக்குரலையும் ஜெபத்தையும் ஏறெடுக்காதே; என்னிடத்தில் பரிந்துபேசவும் வேண்டாம்; ஏனெனில் நான் உன்னைச் செவிகொடுக்கமாட்டேன். எரேமியா 7:1–16.

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்குக் கூறப்பட்டது; ஏனெனில் அவர்கள் மீளமுடியாத நிலையொன்றை எட்டியிருந்தார்கள்; அதைப் போலவே இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் முடிவில் வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதரும் இருந்தார்கள். மோசே (உடன்படிக்கையின் மனிதன்) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனத்தை அழிக்க வேண்டும் என்ற தேவனுடைய தீர்மானத்தை எதிர்கொண்டபோது, மோசே ஜெபத்தினால் மன்றாடினார். ஏழாம் அதிகாரத்தில், அதே உடன்படிக்கை ஜனத்திற்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்குக் கூறப்படுகிறது. சிலோவின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, அவர்களின் பாவம் மீட்கமுடியாத நிலையை எட்டும்போது தேவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனத்தை நிராகரிப்பதற்கான தொடர்ச்சியான, படிப்படியான சான்றாக, ஒரு வசனத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> எப்பிராயீம் விக்கிரகங்களோடு இணைந்திருக்கிறான்; அவனைத் தனியே விடுங்கள். ஓசியா 4:17.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

உடன்படிக்கையின் வரலாற்றில், தேவன் தமது உடன்படிக்கை உறவை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் அந்த நிலைப்புள்ளி ஒரு குறிப்பிட்ட வழிக்குறியாகும். பத்தாவது சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டிய யோசுவாவும் காலேபும் அளித்த அறிக்கையை நிராகரித்ததும் இதற்கான இன்னொரு எடுத்துக்காட்டாகும். மேலும், சில அதிகாரங்கள் கழித்து, இந்த ஜனங்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்கும் கூறப்படுகிறது.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> ஆகையால், இந்த ஜனத்திற்காக நீ விண்ணப்பம்பண்ணாதே; அவர்களுக்காக கூக்குரலையோ ஜெபத்தையோ எழுப்பாதே; ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் துன்பத்தினிமித்தம் என்னிடத்தில் கூப்பிடும் காலத்தில் நான் அவர்களுக்குச் செவிகொடுக்கமாட்டேன். எரேமியா 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

ஏழாம் அதிகாரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் லவோதிகேயர்களை வெளியேத் துப்பிவிடுதல், ஷிலோவாவின் குறியீடினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, அவர் நெருங்கிய எதிர்காலத்தில் “செய்வார்” என்கிற காரியத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> ஆகையால், என் நாமத்தினால் அழைக்கப்படும் இந்த வீட்டிற்கும், நீங்கள் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிற இந்த இடத்திற்கும், நான் உங்களுக்கும் உங்கள் பிதாக்களுக்கும் கொடுத்த அந்த ஸ்தலத்திற்கும், நான் ஷிலோவுக்கு செய்ததுபோலச் செய்வேன். எபிராயீமின் முழு சந்ததியாயிருக்கிற உங்கள் சகோதரர் அனைவரையும் நான் தள்ளிவிட்டதுபோல, உங்களையும் என் சந்நிதியிலிருந்து தள்ளிவிடுவேன். ஆகையால், இந்த ஜனங்களுக்காக நீ ஜெபிக்க வேண்டாம்; அவர்களுக்காக முறையீடும் விண்ணப்பமும் செய்ய வேண்டாம்; எனக்குமுன் பரிந்து பேசவும் வேண்டாம்; ஏனெனில் நான் உன் சொல்லைக் கேட்கமாட்டேன். எரேமியா 7:14–16.

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், ஜெபிக்க வேண்டாம் என்ற கட்டளை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குப் பின்வரும் உபத்திரவக் காலத்தில் தாங்கள் இருப்பதை லவோதிக்கேயர் உணரும்போது அவர்களை ஆட்கொள்ளும் பயத்தைப் பற்றியது. அவர்கள் அனுபவிக்கும் அந்தப் பயம், உடன்படிக்கையை அவர்கள் நிராகரித்த வரலாற்றின் சூழலில் அமைந்துள்ளது.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> இந்த உடன்படிக்கையின் வார்த்தைகளை கேளுங்கள்; அவற்றை யூதாவின் மனிதரிடத்திலும் எருசலேமின் குடியிருப்போரிடத்திலும் பேசுங்கள்; அவர்களிடத்தில் நீ இவ்வாறு சொல்லுவாயாக,

> Thus saith the Lord God of Israel;

> இஸ்ரவேலின் கர்த்தராகிய தேவன் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்;

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> இந்த உடன்படிக்கையின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாத மனிதன் சபிக்கப்பட்டவனாக இருப்பானாக. எகிப்து தேசத்திலிருந்து, இரும்பு உருக்குக்கலத்திலிருந்து, உங்கள் பிதாக்களை நான் வெளியே கொண்டு வந்த நாளில் அவர்களுக்கு நான் கட்டளையிட்டது இதுவே: “என் சத்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிற அனைத்தின்படியும் அவைகளைச் செய்யுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் என் ஜனமாக இருப்பீர்கள், நான் உங்கள் தேவனாக இருப்பேன்.” இவ்வாறு நான் உங்கள் பிதாக்களுக்கு பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசத்தை அவர்களுக்கு அளிப்பேன் என்று சத்தியம்பண்ணிய பிரமாணத்தை, இன்று இருப்பதுபோல, நிறைவேற்றுவதற்காக இதைச் செய்தேன்.

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> அப்பொழுது நான் பதிலளித்து, “கர்த்தாவே, அப்படியே ஆகுக” என்று சொன்னேன். பின்னர் கர்த்தர் என்னிடத்தில் சொன்னார்,

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> யூதாவின் பட்டணங்களிலும் எருசலேமின் தெருக்களிலும் இந்த வார்த்தைகளையெல்லாம் அறிவித்து: இந்த உடன்படிக்கையின் வார்த்தைகளை கேட்டு அவற்றின்படி நடக்குங்கள் என்று சொல்லு. ஏனெனில், நான் அவர்களை எகிப்து தேசத்திலிருந்து கொண்டு வந்த நாள்முதல் இந்நாள்வரை, உங்கள் பிதாக்களுக்குப் பற்றுறுதியுடன் எச்சரித்து, அதிகாலையிலேயே எழுந்து மீண்டும் மீண்டும் எச்சரித்து, என் சத்தத்துக்குச் கீழ்ப்படியுங்கள் என்று சொல்லினேன். ஆனாலும் அவர்கள் கீழ்ப்படியவில்லை; தங்கள் செவியையும் சாய்க்கவில்லை; தங்கள் துன்மார்க்கமான இருதயத்தின் கற்பனையின்படியே ஒவ்வொருவரும் நடந்தார்கள்; ஆகையால், அவர்கள் செய்யும்படி நான் கட்டளையிட்டும் அவர்கள் செய்யாத இந்த உடன்படிக்கையின் எல்லா வார்த்தைகளையும் அவர்கள்மேல் வரப்பண்ணுவேன்.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> அப்பொழுது கர்த்தர் என்னிடத்தில்: யூதாவின் மனிதர்களிடையிலும் எருசலேமின் குடியிருப்போரிடையிலும் ஒரு சதியாலோசனை காணப்படுகிறது. அவர்கள் என் வார்த்தைகளைக் கேட்க மறுத்த தங்கள் முன்னோர்களின் அக்கிரமங்களுக்குத் திரும்பிப்போயினர்; அவர்கள் வேறு தேவர்களைச் சேவிக்க அவற்றைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்; இஸ்ரவேல் வீட்டாரும் யூதா வீட்டாரும் நான் அவர்களுடைய பிதாக்களோடுப் பண்ணின என் உடன்படிக்கையை முறித்துப்போட்டார்கள்.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> ஆகையால் கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, அவர்கள் தப்பிக்க இயலாத தீமையை அவர்கள்மேல் வரப்பண்ணுவேன்; அவர்கள் என்னிடத்தில் கூப்பிட்டாலும், நான் அவர்களுக்குச் செவிகொடாமற்போவேன். அப்பொழுது யூதாவின் பட்டணங்களும் எருசலேமின் குடியிருப்போரும் சென்று, தாங்கள் தூபம் செலுத்துகிற தெய்வங்களை நோக்கிக் கூப்பிடுவார்கள்; ஆனாலும் அவர்களுடைய துன்பகாலத்தில் அவை அவர்களை ஒருபோதும் இரட்சிக்காது. ஏனெனில், யூதாவே, உன் பட்டணங்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப உன் தெய்வங்கள் இருந்தன; எருசலேமின் வீதிகளின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப நீங்கள் அந்த வெட்ககரமான பொருளுக்காக, அதாவது பாகாலுக்குத் தூபம் செலுத்தும்படியாகப் பலிபீடங்களை நிறுவினீர்கள்.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> ஆகையால், இந்த ஜனத்துக்காக நீ வேண்டாதே; அவர்களுக்காகக் கூக்குரலையும் விண்ணப்பத்தையும் ஏறெடுக்காதே; ஏனெனில், அவர்கள் தங்களுடைய துன்பத்தின் நிமித்தம் என்னிடத்தில் கூப்பிடுகிற காலத்தில் நான் அவர்களுக்குச் செவிகொடுக்கேன். எரேமியா 11:1–14.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம்பேரில் சேர வேண்டியவர்களாகிய வேட்பாளர்களின் உயிர்த்தெழுதல் வெளிப்படுத்தல் 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அவர்களின் இறுதிக்கூட்டுகை ஏசாயா 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மேலும், மகாவிஷப்பாம்பு, மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் வெளிப்புற வரி தானியேல் 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; களைகள்மேல் வருகிற ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத் தீர்ப்பு எசேக்கியேல் 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; புத்தியில்லாத கன்னியர்மேல் வருகிற தண்டனையும் பயமும் எரேமியா 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

இந்த ஜனத்துக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்ற கட்டளை, மத்தேயு இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனங்களில் உள்ள வழிக்குறியாகும்; மேலும் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் அட்வெண்டிசத்தின் மேல் எட்டு ஐயோக்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் அக்டோபர் 22, 1844 ஆக இருக்கலாம், அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாக இருக்கலாம். அந்த இரண்டு வழிக்குறிகளும் திருமணத்தின் ஒரு நிறைவேற்றமாகும்; திருமணம் என்பது ஒரு மணவாட்டியும் ஒரு கணவனும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரே மாம்சமாக ஆகுவதற்கிடையேயானது. திருமணத்தின் பூரணச் சேர்க்கை பரிகாரத்தை, அல்லது “ஒன்றாக்கப்படுதல்”-ஐ, பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மனிதன் தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டான்; மேலும் அவர் ஆணையும் பெண்ணையும் உண்டாக்கினார். அவர்களின் சந்ததி, ஆணிடமிருந்து இருபத்துமூன்று குரோமோசோம்களாலும் பெண்ணிடமிருந்து இருபத்துமூன்று குரோமோசோம்களாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்விரண்டும் சேர்ந்து அவர்களின் நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்கள் ஆலயத்தை அமைக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் ஒரு ஆலயமாக இருக்கிறார்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் கர்த்தருடைய ஆலயமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறியாதிருக்கிறீர்களா?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

திருமணத்தின் நிறைவு, அதாவது இருவரும் ஒன்றாகும்போது, இருபத்து மூன்றை உடைய இரண்டு ஆலயங்கள் இணைந்து நாற்பத்து ஆறைக் கொண்ட ஒரே ஆலயமாக உருவாகுதலாகும். ஆலயத்தை கட்டுகிறவர் கிறிஸ்துவே; மேலும், தமது ஆண் ஆலயத்தோடு இணைய வேண்டிய பெண் ஆலயமாகத் தமது சபையை அவர் கட்டுகிறார். இந்த இணைவு என்பது மனித ஆலயம் தேவனுடைய ஆலயத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் தெய்வீகத்தோடு இணைக்கப்படும்போதுதான் நடைபெறுகிறது. “இருபத்து மூன்று” என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் ஒரு சின்னமாகும்; மேலும், அந்த வேலை இருபத்து மூன்று நூறு வருட தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவில் ஆரம்பமானது. மத்தேயு இருபத்து மூன்று என்பது லவோதிக்கேய நிலைமையிலுள்ள செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்டுகளுக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்ட தீர்ப்பறிவிப்பாகும்; அவர்கள் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரத்தின் போலியான பிரதியாக இருக்கின்றனர்.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர், ஏழினின்றும் உண்டாகும் எட்டாவதாகியவர்; அவர்கள் எட்டாம் நாளில் உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறவர்களும் ஆவர்; நோவாவின் பேழையில் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களும் அவர்கள் தான்; அவர்கள் சேத்தின் எட்டு சந்ததியினரும் ஆவர்; அவர்களுடைய நெற்றிகளில் இருக்கும் முத்திரை, எட்டாம் நாளில் நிறைவேற்றப்பட்ட சுன்னத்தினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. அவர்கள் எட்டாம் நாளில் சேவைக்காக அபிஷேகம் செய்யப்படும் ஆசாரியர்கள்; மேலும் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் அட்வென்டிசத்தின்மேல் அறிவிக்கப்படும் எட்டு ஐயோக்களும், போலியான எட்டிற்கு எதிரான ஒரு அறிவிப்பாகும்.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

முட்டாளான கன்னியர்மேல் உச்சரிக்கப்படும் ஐயோவுச் சொல்லுக்குமுன், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனத்தில் தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படுதல் இடம்பெறுகிறது. இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் ஆதியாகமத்தின் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்துடன் ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில் பழைய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகம் புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகத்திற்கான முன்மாதிரியாக உள்ளது. மத்தேயு பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை நீளும் தீர்க்கதரிசன வரிசையின் மையத்தில், மொத்தம் பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள் உள்ளன; அவற்றில் ஆறாவது அதிகாரம் பதினாறாம் அதிகாரமாகும்; அங்கே சிமோன் பர்ஜோனாவின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்பட்டது.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> நானும் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தக் கன்மலையின் மேல் நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதற்கெதிராக மேற்கொள்ளாது. மத்தேயு 16:18.

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

மத்தேயு நூலின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை 459 வசனங்கள் உள்ளன. அவற்றில் நடுவிலுள்ள வசனம் பதினாறாம் அதிகாரத்தின் பதினேழாம் வசனமாகும்; ஆனால் அந்த வசனம் பதினெட்டாம் மற்றும் பத்தொன்பதாம் வசனங்களிலிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாது, ஏனெனில் அவை ஒரே கூற்றாகும்.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> அதற்கு இயேசு அவருக்குப் பதிலாக, “சீமோன் பர்யோனா, நீ பாக்கியவான்; ஏனெனில் மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை, பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவே வெளிப்படுத்தினார். மேலும் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தக் கன்மலையின் மேல் நான் என் சபையை அமைப்பேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதின்மேல் வெல்லாது. மேலும் பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை உனக்குக் கொடுப்பேன்; நீ பூமியில் கட்டுவது எதுவாயினும் பரலோகத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும்; நீ பூமியில் அவிழ்ப்பது எதுவாயினும் பரலோகத்தில் அவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்.” மத்தேயு 16:17–19.

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதியின் மையப்பகுதியே கிறிஸ்தவத்திற்கான அடிப்படையான உடன்படிக்கை அறிக்கையாகும். அந்த அறிக்கையில், சிமோனின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்படுகிறது; ஆங்கில மொழியின் ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் உரிய எண் நிலையைப் பயன்படுத்தினால்—உதாரணமாக “a” ஒன்று என்றும், “z” இருபத்தாறு என்றும்—“p” என்பது 16, “e” என்பது 5, “t” என்பது 20, மறுபடியும் “e” என்பது 5, மேலும் “r” என்பது 18 என்று காணப்படுகின்றது. 16 X 5 X 20 X 5 X 18 என்பவற்றை நீங்கள் பெருக்கினால், அது 144,000 ஆகும்; மேலும், உடன்படிக்கை உறவின் அடையாளமாகிய பேதுருவின் பெயர் மாற்றத்தைக் குறித்த குறிப்பிடுதல் 16ஆம் அதிகாரம் 18ஆம் வசனத்தில் காணப்படுகிறது; பேதுரு என்ற பெயரின் முதல் எழுத்து 16 என்ற எண்ணும், கடைசி எழுத்து 18 என்ற எண்ணும் ஆகும். இவை அனைத்தும் பதினொன்றின் அடையாளத்தால் தொடங்கி இருபத்திரண்டின் அடையாளத்தால் முடிவுறும் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் மையத்தில் அமைந்துள்ளன.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

அந்த வரியும் ஆதியாகமத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை காணப்படுகிறது; அந்த வரியில் 305 வசனங்கள் உள்ளன; இதனால் பதினேழாம் அதிகாரம் பதினொன்றாம் வசனமே அந்த வரியின் மையமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பழைய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகத்தின் இந்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் வரி ஆபிரகாமுடன் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் அது புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகத்தின் அதே அதிகாரங்களில் ஓமேகா வரியைச் சந்திக்கும் ஆல்பா வரியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மத்தேயுவிலுள்ள ஓமேகா வரியின் மையம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது உயர்த்தப்படுகின்ற உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் உடன்படிக்கை உறவின் உச்சநிலையாகும். ஆதியாகமத்தின் வரியின் மைய வசனம், மைய வசனத்தை மட்டும் அல்லாமல், ஆபிரகாமுடன் செய்யப்பட்ட மும்மடங்கான உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் அல்லது நடுப்படியையும், அதே அளவு முக்கியத்துவத்துடன் உடன்படிக்கையின் அடையாளத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> நீங்கள் உங்கள் முன்தோலின் மாம்சத்தை விருத்தசேதனம் செய்யவேண்டும்; அது எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக இருக்கும். ஆதியாகமம் 17:11.

We will continue these things in the next article.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “அப்போது, அவர் தூசியையும் குப்பைகளையும், போலியான நகைகளையும் கள்ள நாணயங்களையும் துடைத்துக் கொண்டிருக்கையில், அவையெல்லாம் மேகம்போல் எழுந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியேறின; காற்று அவற்றை அடித்துக் கொண்டு போயிற்று. அந்த அவசர அலைச்சலில் நான் ஒரு கணம் என் கண்களை மூடியேன்; அவற்றைத் திறந்தபோது, குப்பை அனைத்தும் மறைந்துவிட்டிருந்தது. விலையுயர்ந்த நகைகள், வைரங்கள், தங்கமும் வெள்ளியும் ஆன நாணயங்கள், அறை முழுவதும் மிகுதியாகச் சிதறிக் கிடந்தன.”

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> “பின்னர் அவர் மேசையின் மீது முன்பிருந்ததைக் காட்டிலும் மிகவும் பெரியதுமானும் அழகானதுமானும் ஒரு பெட்டியை வைத்தார்; பின்னர் ஆபரணங்களையும், வைரங்களையும், நாணயங்களையும் கைநிறையக் கைநிறையச் சேர்த்து எடுத்து அந்தப் பெட்டிக்குள் போடினார்; ஊசியின் முனையைவிட பெரிதல்லாத சில வைரங்கள் இருந்தபோதிலும், ஒன்றுகூட மீதியாக விடப்படாதவரை அவற்றையெல்லாம் அதில் போட்டார்.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> “அதன்பின்பு அவர் என்னை ‘வந்து பார்’ என்று அழைத்தார்.”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> “நான் அந்தப் பெட்டிக்குள் நோக்கினேன்; ஆனால் அந்தக் காட்சியால் என் கண்கள் மின்னித் திகைத்தன. அவை முன்னிருந்த மகிமையைவிட பத்து மடங்கு அதிக மகிமையோடு பிரகாசித்தன. அவற்றைச் சிதறடித்து தூளில் மிதித்த அந்தத் துன்மார்க்கர்களின் கால்களினால் அவை மணலில் தேய்க்கப்பட்டிருந்ததாக நான் எண்ணினேன். அவை அந்தப் பெட்டிக்குள் அழகிய ஒழுங்கில், ஒவ்வொன்றும் தன் தலத்திலே, அவற்றை அதற்குள் போட்ட மனிதனுடைய எந்தக் கண்கூடும் உழைப்பும் தெரியாமல் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. நான் பேரானந்தத்தால் முழக்கமிட்டேன்; அந்த முழக்கமே என்னை விழித்தெழச் செய்தது.” Early Writings, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> “நீங்கள் ஆண்டவரின் வருகையை மிகவும் தூரத்தில் இருப்பதாகக் கருதுகிறீர்கள். பிற்பட்ட மழை [நள்ளிரவின் கூக்குரலைப் போலவே திடீரென] வருவதை நான் கண்டேன்; மேலும் அது பத்துமடங்கு வல்லமையுடன் இருந்தது.” Spalding and Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> ஞானமும் அறிவும் சார்ந்த எல்லா விஷயங்களிலும் ராஜா அவர்களிடத்தில் விசாரித்தபோது, தன் இராச்சியமெங்கும் இருந்த சகல மந்திரவாதிகளையும் ஜோதிடர்களையும் விட அவர்களைப் பத்துமடங்கு சிறந்தவர்களாகக் கண்டான். தானியேல் 1:20.

Back to Articles