Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Two

தானியேல் புத்தகம் - எண் தொண்ணூற்று இரண்டு

Unveiling Prophecy: The Triple Application of Daniel’s Last Six Verses and the Advancing Light of the Third Angel

தீர்க்கதரிசனத்தின் வெளிப்பாடு: தானியேலின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் மும்மடங்கான பயன்பாடும் மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறும் ஒளியும்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2024

Formats

PDF
Word

In the Millerite movement, the increase of knowledge was unsealed and it tested primarily, but not exclusively the professed Protestants in the United States. Sardis, the church coming out of the darkness of papal supremacy was being led to a fuller understanding of the gospel that was to be revealed when the heavenly sanctuary was opened in heaven. In the movement of the third angel the increase of knowledge was unsealed on September 11, 2001 and it tested Laodicean Adventism around the world. For this reason, the truth represented in the last six verses of Daniel eleven, which is the source of the increase of knowledge, was resisted by Laodicean Adventism.

மில்லரைட் இயக்கத்தில், அறிவின் அதிகரிப்பு முத்திரை நீக்கப்பட்டது; அது முதன்மையாக, ஆனால் அதற்கே மட்டுப்படாமல், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள தம்மைத் தாங்களே புராட்டஸ்டண்டர்கள் என்று கூறிக்கொண்டவர்களைச் சோதித்தது. பாப்பரசரின் மேலாதிக்கத்தின் இருளிலிருந்து வெளிவந்த சபையான சார்திஸ், பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலம் வானத்தில் திறக்கப்படும்போது வெளிப்படவிருந்த சுவிசேஷத்தின் இன்னும் முழுமையான புரிதலுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தில், அறிவின் அதிகரிப்பு 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று முத்திரை நீக்கப்பட்டது; அது உலகமெங்கும் உள்ள லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தைச் சோதித்தது. இந்தக் காரணத்தினால், அறிவின் அதிகரிப்பிற்கான மூலமாகிய தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள சத்தியம், லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தால் எதிர்க்கப்பட்டது.

> “The few faithful builders upon the true foundation (1 Corinthians 3:10, 11) were perplexed and hindered as the rubbish of false doctrine obstructed the work. Like the builders upon the wall of Jerusalem in Nehemiah’s day, some were ready to say: ‘The strength of the bearers of burdens is decayed, and there is much rubbish; so that we are not able to build.’ Nehemiah 4:10. Wearied with the constant struggle against persecution, fraud, iniquity, and every other obstacle that Satan could devise to hinder their progress, some who had been faithful builders became disheartened; and for the sake of peace and security for their property and their lives, they turned away from the true foundation. Others, undaunted by the opposition of their enemies, fearlessly declared: ‘Be not ye afraid of them: remember the Lord, which is great and terrible’ (verse 14); and they proceeded with the work, everyone with his sword girded by his side. Ephesians 6:17.

> “உண்மையான அஸ்திவாரத்தின் மேல் (1 கொரிந்தியர் 3:10, 11) கட்டிக்கொண்டிருந்த சில விசுவாசமுள்ள கட்டிடக்காரர்கள், பொய்யான போதனையின் குப்பைகள் வேலையைத் தடுத்ததினால் குழப்பமடைந்து இடையூறுபட்டார்கள். நேகேமியாவின் நாட்களில் எருசலேமின் சுவரின் மேல் கட்டியவர்களைப்போல, சிலர், ‘சுமை சுமக்கிறவர்களின் பலம் குன்றிப்போயிற்று; குப்பை மிகவும் அதிகமாயுள்ளது; ஆகையால் நாம் கட்ட முடியவில்லை’ என்று சொல்லத் தயாராயிருந்தார்கள். நேகேமியா 4:10. தங்களுடைய முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கச் சாத்தான் தீட்டிக்கண்டுபிடிக்கக்கூடிய துன்புறுத்தல், வஞ்சகம், அக்கிரமம், மற்றும் வேறெல்லா தடைகளுக்கும் எதிராக இடைவிடாத போராட்டத்தினால் களைப்படைந்திருந்த சிலர், முன்னதாக விசுவாசமுள்ள கட்டிடக்காரர்களாயிருந்தபோதிலும், மனத்தளர்ச்சியடைந்தார்கள்; அமைதியும் தங்கள் சொத்துகளுக்கும் ஜீவன்களுக்கும் பாதுகாப்பும் வேண்டுமென்ற காரணத்தினால், அவர்கள் உண்மையான அஸ்திவாரத்திலிருந்து விலகிச் சென்றார்கள். ஆனால், தங்கள் சத்துருக்களின் எதிர்ப்பினால் அச்சமடையாதிருந்த மற்றவர்கள், ‘நீங்கள் அவர்களைப் பார்த்து பயப்படாதிருங்கள்; பெரியவரும் பயங்கரருமான கர்த்தரை நினைவுகூருங்கள்’ (வசனம் 14) என்று அஞ்சாமலே அறிவித்தார்கள்; மேலும் தங்கள் தங்கள் இடுப்பில் பட்டயத்தை கட்டிக்கொண்டபடியே ஒவ்வொருவரும் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்தார்கள். எபேசியர் 6:17.”

> “The same spirit of hatred and opposition to the truth has inspired the enemies of God in every age, and the same vigilance and fidelity have been required in His servants. The words of Christ to the first disciples are applicable to His followers to the close of time: ‘What I say unto you I say unto all, Watch.’ Mark 13:37.” The Great Controversy, 56.

> “சத்தியத்தின்மேல் வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் கொண்ட அதே ஆவி, எல்லாக் காலங்களிலும் தேவனுடைய சத்துருக்களைத் தூண்டியுள்ளது; அவருடைய ஊழியக்காரர்களிடத்திலும் அதே விழிப்புணர்வும் விசுவாசமும் வேண்டப்பட்டுள்ளன. முதல் சீஷர்களுக்குக் கிறிஸ்து கூறிய வார்த்தைகள், காலத்தின் முடிவுவரை அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்குப் பொருந்துகின்றன: ‘நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறதை எல்லாருக்கும் சொல்லுகிறேன்: விழித்திருங்கள்.’ மாற்கு 13:37.” The Great Controversy, 56.

The presentation of the message of the last six verses of Daniel began in the environment of the self-supporting ministries of Laodicean Adventism, and was thereafter confronted with the famous theologians (the learned) of Laodicean Adventism as time progressed. The weapons that were employed in an attempt to discredit the message, invariably produced a greater light and clarity of the verses that were under scrutiny and attack. Those attacks ultimately led to prophetic understandings that had not been previously recognized, but were then established and found to be part of the advancing light of the third angel.

தானியேலின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் செய்தியின் வெளிப்பாடு, லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிசத்தின் சுயஆதரவு ஊழியங்களின் சூழலில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது; பின்னர் காலம் முன்னேறியபோது, லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிசத்தின் பிரசித்திபெற்ற இறையியலாளர்களால் (கற்றறிந்தவர்களால்) அது எதிர்கொள்ளப்பட்டது. அந்தச் செய்தியை மதிப்பிழக்கச் செய்யும் முயற்சியில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆயுதங்கள், ஆய்வுக்கும் தாக்குதலுக்கும் உட்பட்டிருந்த அந்த வசனங்களுக்கு மாறாத வகையில் மேலும் பெரும் ஒளியையும் தெளிவையும் உண்டாக்கின. இறுதியில், அந்தத் தாக்குதல்கள் முன்பாக அறியப்படாதிருந்த தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்களுக்கு வழிவகுத்தன; பின்னர் அவை நிறுவப்பட்டு, மூன்றாம் தூதனின் முன்னேறும் ஒளியின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதும் கண்டறியப்பட்டது.

The Millerites only recognized four kingdoms of Bible prophecy, but shortly after 1844, it was understood that the United States was the earth beast of Revelation thirteen, and that understanding clarified that the papacy was not simply a part of the Roman kingdom, but it was actually the fifth kingdom of Bible prophecy.

மில்லரியர்கள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் நான்கு ராஜ்யங்களையே மட்டுமே அறிந்திருந்தார்கள்; ஆனால் 1844க்குப் பிறகு விரைவிலேயே, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம் என்பது புரிந்துகொள்ளப்பட்டது; மேலும் அந்தப் புரிதல், பாப்பாட்சி என்பது ரோம ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமல்ல, அது உண்மையில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது ராஜ்யமே என்பதையும் தெளிவுபடுத்தியது.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> “ஒரு பெரிய சிவப்பு நாகம், சிறுத்தையை ஒத்த மிருகம், மற்றும் ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த கொம்புகளையுடைய மிருகம் ஆகிய சின்னங்களின் கீழ், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மிதித்தழித்து, அவருடைய ஜனங்களைத் துன்புறுத்துவதில் விசேஷமாக ஈடுபடவிருந்த பூமியிலுள்ள அரசாட்சிகள் யோவானுக்குக் காண்பிக்கப்பட்டன. இந்தப் போர் காலத்தின் முடிவுவரை தொடர்கிறது. பரிசுத்த ஸ்திரீயாலும் அவளுடைய பிள்ளைகளாலும் சின்னமாகக் காட்டப்பட்ட தேவனுடைய ஜனங்கள், மிகச் சிறிய சிறுபான்மையினராகவே சித்தரிக்கப்பட்டனர். கடைசி நாட்களில் ஒரு மீதியோர் மட்டுமே இன்னும் இருந்தனர். அவர்களைப்பற்றி யோவான், ‘தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின் சாட்சியை உடையவர்கள்’ என்று கூறுகிறார்.”

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.

> “புறமதத்தின் மூலம், பின்னர் போப்புத்துறையின் மூலம், தேவனுடைய விசுவாசமுள்ள சாட்சிகளைப் பூமியிலிருந்து அழித்தொழிக்கச் சாத்தான் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தனது வல்லமையைச் செயல்படுத்தினான். புறமதத்தாரும் போப்புத்துறையினரும் அதே வலுசர்ப்பத்தின் ஆவியால் இயக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் வேறுபட்டது இதிலேயே; அதாவது, தேவனுக்குச் சேவை செய்கிறதென ஒரு தோற்றம் அளித்த போப்புத்துறை இன்னும் ஆபத்தானதும் கொடூரமானதுமான சத்துருவாயிருந்தது. ரோமக் கத்தோலிக்க மதஅமைப்பின் வாயிலாக, சாத்தான் உலகத்தைச் சிறைப்பிடித்தான். தேவனுடையது என்று கூறிக்கொண்ட சபை இந்த மாயையின் அணிகளில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டது; ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தேவனுடைய ஜனங்கள் வலுசர்ப்பத்தின் கொந்தளிப்பின்கீழ் பாடுபட்டார்கள். மேலும், தன் வல்லமையைக் களவாடப்பட்ட போப்புத்துறை துன்புறுத்தலை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஆக்கப்பட்டபோது, வலுசர்ப்பத்தின் குரலை எதிரொலிக்கவும் அதே கொடூரமான மற்றும் தேவதூஷணமான செயலை முன்னெடுக்கவும் எழும்பி வரும் ஒரு புதிய வல்லமையை யோவான் கண்டான். தேவனுடைய சபைக்கும் அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் எதிராகப் போர் செய்யவிருக்கும் கடைசி வல்லமை ஆகிய இது, ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த கொம்புகளையுடைய ஒரு மிருகத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.”

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “ஆனால் தீர்க்கதரிசனக் கலத்தின் கடுமையான வரையீடு இந்த அமைதியான காட்சியில் ஒரு மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற கொம்புகளையுடைய மிருகம், வலுசர்ப்பத்தின் சத்தத்தோடு பேசுகிறது; மேலும், ‘அவனுக்கு முன்பாக முதல் மிருகத்தின் சகல அதிகாரத்தையும் செயற்படுத்துகிறது.’ பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்களிடம் அவர்கள் அந்த மிருகத்திற்கொரு உருவத்தை உண்டாக்கவேண்டும் என்று அவன் சொல்லுவான் என்று தீர்க்கதரிசனம் அறிவிக்கிறது; மேலும், “சிறியோரும் பெரியோரும், ஐசுவரியவான்களும் தரித்திரரும், சுதந்திரர்களும் அடிமைகளும், தங்கள் வலது கையில் அல்லது தங்கள் நெற்றிகளில் ஒரு முத்திரையைப் பெற்றுக்கொள்ளும்படி அவன் எல்லாரையும் உண்டாக்குகிறான்; மேலும், அந்த முத்திரையையாவது, அல்லது அந்த மிருகத்தின் பெயரையாவது, அல்லது அதன் பெயரின் எண்ணையாவது உடையவனைத் தவிர வேறொருவனும் வாங்கவோ விற்கவோ முடியாதபடியாக்குகிறான்.” இவ்வாறே புராட்டஸ்டண்டிசம் பாப்பரசாட்சியின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகிறது.” Signs of the Times, November 1, 1899.

When the last six verses of Daniel eleven were unsealed, it was recognized that the entire sequence illustrated in those six verses, were addressing the interactions of the three powers Sister White just identified as “paganism,” the “Papacy” and “Protestantism.” The enemy argued that the “glorious land” of verse forty-one was a symbol of either Protestantism or the Seventh-day Adventist church, but the “glorious land” is the United States, and in verse forty-one the king of the north (the papacy) conquers the United States at the soon coming Sunday law. The satanic error that identifies the “glorious land” as anything other than the United States is designed to prevent men and women from recognizing that the next prophetic event after the collapse of the Soviet Union in 1989, in the period represented in the last six verses of Daniel eleven, is the soon coming Sunday law.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் திறக்கப்பட்டபோது, அந்த ஆறு வசனங்களில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள முழு நிகழ்வுக்கோவையும், சகோதரி வைட் இப்பொழுதே “புறமதம்,” “பாப்புத்துவம்,” மற்றும் “புரொட்டஸ்டண்ட்துவம்” என்று அடையாளப்படுத்திய மூன்று அதிகாரங்களின் பரஸ்பர தொடர்புகளையே உரைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பது அறியப்பட்டது. வசனம் நாற்பத்தொன்றில் உள்ள “மகிமையான தேசம்” என்பது புரொட்டஸ்டண்ட்துவத்தையோ அல்லது ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையையோ குறிக்கும் அடையாளம் என்று சத்துரு வாதிட்டான்; ஆனால் “மகிமையான தேசம்” என்பது ஐக்கிய அமெரிக்காவே ஆகும், மேலும் வசனம் நாற்பத்தொன்றில் வடக்கின் ராஜா (பாப்புத்துவம்) விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது ஐக்கிய அமெரிக்காவை வெல்லுகிறான். “மகிமையான தேசம்” என்பதைக் ஐக்கிய அமெரிக்காவைத் தவிர வேறு எதனுடனும் அடையாளப்படுத்தும் அந்த சாத்தானியப் பிழை, 1989-இல் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததற்குப் பின்பு, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட காலப்பகுதியில் அடுத்த தீர்க்கதரிசன நிகழ்வு விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே என்பதை ஆண்களும் பெண்களும் அறியாமல் தடுக்கும்படியாகவே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

For Seventh-day Adventists, this means that verse forty-one is identifying the close of probation for God’s church, and the last thing Laodicean Adventism wants to hear, is that their probationary time is running out! The Lord led the argument to a point where it was recognized that when pagan Rome took control of the world at the Battle of Actium in 31 BC, it had to first conquer three geographical powers as represented in Daniel chapter eight.

ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்துகளுக்குப் பொருந்தும்வகையில், இதன் பொருள் என்னவெனில், நாற்பத்தொன்றாம் வசனம் தேவனுடைய சபைக்கான கிருபைக்கால முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் லவோதிக்கேய அட்வென்டிஸம் கேட்க விரும்பாத கடைசி செய்தி என்னவெனில், அவர்களின் கிருபைக்காலம் முடிவை அணுகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதே! கி.மு. 31 ஆம் ஆண்டில் ஆக்டியம் போரில் புறமத ரோம் உலகத்தின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றபோது, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி முதலில் மூன்று புவியியல் வல்லமைகளை வெல்ல வேண்டியிருந்தது என்பதை அறியப்படும் நிலைக்கு ஆண்டவர் வாதத்தை வழிநடத்தினார்.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> அவற்றில் ஒன்றிலிருந்து ஒரு சிறிய கொம்பு வெளிப்பட்டது; அது தெற்குத் திசைக்குமாகவும், கிழக்குத் திசைக்குமாகவும், இனிய தேசத்தின்பாலும் மிகவும் பெரிதாயிற்று. தானியேல் 8:9.

It was an established fact that the “south”, “east” and “the pleasant land” represented the three geographical areas that pagan Rome took control of, as it ascended the throne of the earth as the fourth kingdom of Bible prophecy. In conjunction with this fact was that papal Rome also had to overcome three geographical powers, as it ascended the throne of the earth as the fifth kingdom of Bible prophecy, as represented in Daniel chapter seven.

“தெற்கு”, “கிழக்கு” மற்றும் “அழகிய தேசம்” என்பவை, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காவது ராஜ்யமாக புறஜாதி ரோம் பூமியின் சிம்மாசனத்தில் உயர்ந்தபோது அது தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்த மூன்று புவியியல் பகுதிகளைக் குறித்தன என்பது நிறுவப்பட்ட உண்மையாக இருந்தது. இந்த உண்மையோடு தொடர்பாக, தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது ராஜ்யமாக பாப்பக ரோம் பூமியின் சிம்மாசனத்தில் உயர்ந்தபோது, அதுவும் மூன்று புவியியல் வல்லமைகளை வெல்ல வேண்டியிருந்தது.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> அந்தக் கொம்புகளை நான் கவனித்துக்கொண்டிருக்கையில், இதோ, அவைகளின் நடுவில் வேறொரு சிறிய கொம்பு எழுந்தது; அதன் முன்பாக முதற்கொம்புகளில் மூன்று வேறோடே பிடுங்கப்பட்டன; இதோ, அந்தக் கொம்பில் மனுஷனுடைய கண்களைப்போன்ற கண்களும், பெருமையாகப் பேசும் ஒரு வாயும் இருந்தன. தானியேல் 7:8.

In the controversy that waged over the “glorious land” of verse forty-one the Lord identified that there were three manifestations of Rome in prophecy. Pagan Rome, which was followed by papal Rome and then there was Rome of the last days, that we called “modern Rome”. Based upon two sound and established truths of prophecy, the first being that God never changes, and the other that truth is established upon the testimony of two witnesses, we concluded without wavering that the three obstacles for the king of the north in the last six verses of Daniel chapter eleven had to represent three modern geographical powers.

நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் “மகிமையான தேசம்” குறித்துப் நடைபெற்ற விவாதத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தில் ரோமாவிற்குத் மூன்று வெளிப்பாடுகள் உள்ளன என்று கர்த்தர் அடையாளப்படுத்தினார். புறமத ரோமா; அதனைத் தொடர்ந்து வந்த போப்பரசர் ரோமா; பின்னர் நாம் “நவீன ரோமா” என்று அழைத்த கடைசி நாட்களின் ரோமா. தீர்க்கதரிசனத்தின் இரு உறுதியானதும் நிலைநிறுத்தப்பட்டதுமான சத்தியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு—முதலாவது, தேவன் ஒருபோதும் மாறாதவர் என்பதும், இரண்டாவது, இரு சாட்சிகளின் சாட்சியின்மேல் சத்தியம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்பதும்—தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் வடக்கின் ராஜாவுக்கெதிரான மூன்று தடைகளும் நவீன புவியியல் வல்லரசுகளைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியது அவசியம் என்று நாம் தயக்கமின்றி முடிவுசெய்தோம்.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> இயேசு கிறிஸ்து நேற்றும், இன்றும், என்றும் மாறாதவராயிருக்கிறார். எபிரெயர் 13:8.

> It is also written in your law, that the testimony of two men is true. John 8:17.

> உங்கள் நியாயப்பிரமாணத்திலும், இரண்டு மனுஷருடைய சாட்சி உண்மையானது என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. யோவான் 8:17.

This recognition confirmed what we had already concluded, for we had been identifying the “glorious land” as a geographical power (the United States), and rejected the foolish idea that it represented a church, which is a spiritual power. We formed this position based upon the belief which has always been confirmed, that there are no accidents in God’s Word. It is clear upon many witnesses that God’s church in the last days is a mountain.

இந்த அங்கீகாரம் நாம் ஏற்கனவே முடிவுசெய்திருந்ததை உறுதிப்படுத்தியது; ஏனெனில் “மகிமையான தேசம்” என்பது ஒரு புவியியல் வல்லரசாக (ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்) இருப்பதாக நாம் அடையாளம் கண்டிருந்தோம்; அது ஒரு சபையை, அதாவது ஒரு ஆவிக்குரிய வல்லமையை, குறிக்கிறது என்ற மூர்க்கமான எண்ணத்தை நிராகரித்தோம். தேவனுடைய வார்த்தையில் தற்செயல்கள் எதுவும் இல்லை என்ற—எப்போதும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு வந்த—நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே நாம் இந்த நிலைப்பாட்டை உருவாக்கினோம். பல சாட்சிகளின் அடிப்படையில், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய சபை ஒரு மலை என்பதும் தெளிவாக இருக்கிறது.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> இறுதிநாட்களில் கர்த்தருடைய ஆலயமாயிருக்கும் மலை மலைகளின் சிகரத்தில் நிலைநிறுத்தப்படும்; அது குன்றுகளினும் மேலாக உயர்த்தப்படும்; சகல ஜாதிகளும் அதினிடத்திற்குப் பெருக்கென வந்து சேரும். அநேக மக்கள் புறப்பட்டு வந்து, “வாருங்கள், நாம் கர்த்தருடைய மலையினிடத்திற்கும், யாக்கோபின் தேவனுடைய ஆலயத்திற்கும் ஏறிச் செல்லுவோம்; அவர் தமது வழிகளை எங்களுக்குப் போதிப்பார்; நாம் அவருடைய பாதைகளில் நடப்போம்; ஏனெனில் சீயோனிலிருந்து நியாயப்பிரமாணம் புறப்படும், எருசலேமிலிருந்து கர்த்தருடைய வார்த்தை வெளிப்படும்” என்று சொல்லுவார்கள். ஏசாயா 2:2, 3.

Those who proposed that the “glorious land” is a church, and more often than not they claimed it is the Seventh-day Adventist church, did so because, Daniel identifies the land as “glorious,” and their shallow reasoning concluded, that because the “glorious holy mountain” in verse forty-five is most certainly God’s last day church, therefore the “glorious land” must also be the church. After all, they both contain the adjective “glorious.”

“மகிமையுள்ள தேசம்” என்பது ஒரு சபை என்றும், அதிலும் பெரும்பாலும் அது ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையே என்றும் முன்வைத்தவர்கள் அப்படிச் செய்ததற்குக் காரணம், தானியேல் அந்த தேசத்தை “மகிமையுள்ள” என்று குறிப்பிடுவதாலேயாகும்; மேலும் அவர்களுடைய மேற்பரப்பான தர்க்கம் இவ்வாறு முடிவுகண்டது: நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் வரும் “மகிமையுள்ள பரிசுத்த மலை” என்பது நிச்சயமாகவே தேவனுடைய கடைசிக்கால சபை எனில், “மகிமையுள்ள தேசமும்” அதேபோல் சபையாகவே இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவ்விரண்டிலும் “மகிமையுள்ள” என்ற பெயரடை இடம்பெற்றிருக்கிறது.

There are no mistakes in God’s word, and when Daniel uses “land,” in connection with the word “glorious,” and four verses later he uses “holy mountain,” in connection with the word “glorious,” Daniel was identifying a purposeful distinction between a land and a mountain. The literal glorious land is Judah, and it is in the city of Jerusalem that God’s temple was erected. Jerusalem, or the temple, can be understood as God’s church, but the territory where Jerusalem is located is the land of Judah. Many truths were established as knowledge increased in the advancing light of the third angel, but we are here simply laying out the background of prophecy identifying three manifestations of Rome.

தேவனுடைய வார்த்தையில் எந்தப் பிழைகளும் இல்லை; தானியேல் “மகிமையான” என்ற சொல்லுடன் தொடர்புபடுத்தி “நாடு” எனப் பயன்படுத்தும்போது, அதற்கு நான்கு வசனங்கள் பின்னர் “மகிமையான” என்ற சொல்லுடன் தொடர்புபடுத்தி “பரிசுத்த மலை” எனப் பயன்படுத்துகிறபோது, ஒரு நாடும் ஒரு மலையும் ஆகியவற்றுக்கிடையில் நோக்கமுள்ள வேறுபாட்டை தானியேல் சுட்டிக்காட்டினார். சொற்பொருள் அடிப்படையில் மகிமையான நாடு யூதாவாகும்; மேலும், தேவனுடைய ஆலயம் எருசலேம் நகரத்தில்தான் நிறுவப்பட்டது. எருசலேம், அல்லது ஆலயம், தேவனுடைய சபையாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம்; ஆனால் எருசலேம் அமைந்துள்ள பரப்பு யூதா நாடாகும். மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறும் ஒளியில் அறிவு அதிகரித்தபோது அநேக சத்தியங்கள் நிலைநிறுத்தப்பட்டன; ஆனால் இங்கு நாம் செய்யுவது, ரோமாவின் மூன்று வெளிப்பாடுகளை அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனத்தின் பின்னணியை வெறுமனே அமைத்துக் காட்டுவதாகும்.

When we recognized that pagan and papal Rome provided two witnesses that established the prophetic characteristics of modern Rome, we recognized a principle of interpretation that I called the “triple application of prophecy.” There were others who had employed similar ideas of a threefold repetition of certain prophecies, but the definition we came to recognize was the definition we still use. It is significant to understand that the prophetic rule of the triple application of prophecy, that is so often applied by Future for America, was realized during the argument of the last six verses of Daniel eleven, but what is just as significant is that the argument led to the first recognition that the triple application of prophecy was concerning Rome. In Millerite history one of the arguments was whether Antiochus Epiphanes was “the robbers” of Daniel’s people, or was “the robbers” Rome, as the Millerites understood. The reason this is significant is because Rome, as “the robbers” of Daniel’s people, are who would “established the vision” in Daniel eleven, verse fourteen.

அன்யஜாதியும் பாபராட்சியுமான ரோம், நவீன ரோமின் தீர்க்கதரிசனக் குணாதிசயங்களை நிலைநிறுத்திய இரண்டு சாட்சிகளை வழங்கின என்பதை நாம் உணர்ந்தபோது, நான் “தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு” என்று அழைத்த ஒரு விளக்கக் கோட்பாட்டை நாம் அறிந்துகொண்டோம். குறிப்பிட்ட சில தீர்க்கதரிசனங்களின் மும்மடங்கு மறுமொழி என்ற ஒத்த கருத்துகளைப் பயன்படுத்திய மற்றவர்களும் இருந்தனர்; ஆயினும், நாம் அறிந்து ஏற்றுக் கொண்ட வரையறையே இன்னும் நாம் பயன்படுத்தி வரும் வரையறையாகும். “Future for America” மிகவும் அடிக்கடி பயன்படுத்திவரும் தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு என்ற தீர்க்கதரிசன விதி, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களைச் சார்ந்த விவாதத்தின் போதே உணரப்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமானது; ஆனால் அதே அளவுக்கு முக்கியமானது என்னவெனில், அந்த விவாதம், தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு ரோமைச் சார்ந்தது என்ற முதல் அறிதலுக்கே வழிநடத்தியது. மில்லரைட் வரலாற்றில் இடம்பெற்ற வாதங்களிலொன்று, அந்தியோகுஸ் எபிபானஸ் தானியேலின் ஜனங்களின் “கொள்ளைக்காரர்” ஆனாரோ, அல்லது மில்லரைட்கள் புரிந்துகொண்டபடி ரோமே “கொள்ளைக்காரர்” ஆனதோ என்பதாகும். இது முக்கியமானதற்குக் காரணம், தானியேலின் ஜனங்களின் “கொள்ளைக்காரர்” என்ற நிலையில் உள்ள ரோம்தான், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனத்தில் “தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்” ஆளாக இருக்கும் என்பதே ஆகும்.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> அந்த காலங்களில் தெற்கின் ராஜாவுக்கு விரோதமாக அநேகர் எழும்புவார்கள்; உன் ஜனங்களில் கொள்ளையாடுகிறவர்களும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்படி தங்களை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் விழுந்துபோவார்கள். தானியேல் 11:14.

The first time we understood a triple application of prophecy it was recognized by the fact that there are three manifestations of Rome in Bible prophecy. Rome established the vision of the advancing light of the third angel, as it did in Millerite history. In Millerite history it was the understanding that paganism and papalism were the powers that trampled down the sanctuary and host that became the framework of truth upon which Miller constructed “all” of his prophetic understandings. The last six verses of Daniel eleven, established a framework of truth that Future for America has built all its prophetic applications upon. That framework is the three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet that lead the world to Armageddon.

தீர்க்கதரிசனத்திற்கான மும்மடங்கு பயன்பாட்டை நாம் முதன்முதலில் புரிந்துகொண்டபோது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ரோமின் மூன்று வெளிப்பாடுகள் உள்ளன என்ற உண்மையால் அது அறியப்பட்டது. மில்லரைட் வரலாற்றில் செய்ததுபோலவே, மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறும் ஒளியின் தரிசனத்தை ரோம் நிறுவியது. மில்லரைட் வரலாற்றில், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் படையினரையும் மிதித்துத் தாழ்த்திய அதிகாரங்கள் புறமதமும் பாப்பரசுத் துறையும் என்பதற்கான புரிதலே, மில்லர் தமது தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்களிலுள்ள “அனைத்தையும்” கட்டியமைத்த சத்தியத்தின் கட்டமைப்பாக ஆனது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள், Future for America தமது தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடுகள் அனைத்தையும் கட்டியமைத்துள்ள சத்தியத்தின் ஒரு கட்டமைப்பை நிறுவின. அந்தக் கட்டமைப்பு, உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செலுத்தும் திராகன், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மூன்று பாழாக்கும் அதிகாரங்களாகும்.

That framework is based upon the recognition that pagan Rome followed by papal Rome provide two witnesses that establishes modern Rome, and that modern Rome is the threefold union of the dragon of spiritualism (the United Nations), the beast of Catholicism (the papacy), and the false prophet of apostate Protestantism (the United States). That framework is what we identify as a triple application of prophecy. Over the following articles we will discuss the various triple applications of prophecy that have been recognized, and which make up the framework of the advancing light of the three angels.

அந்தக் கட்டமைப்பு, புறஜாதி ரோமமும் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த பாப்பரசர் ரோமமும் இணைந்து நவீன ரோமத்தை நிலைநிறுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளாக விளங்குகின்றன என்ற அங்கீகாரத்தின் மேல் அமைந்துள்ளது; மேலும், நவீன ரோம் என்பது ஆவியுலகவாதத்தின் வல்லரசாகிய மகாசர்ப்பத்தின் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), கத்தோலிக்கத்தின் மிருகத்தின் (பாப்பரசாட்சி), மற்றும் விசுவாசதுரோகமடைந்த புராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தின் பொய்த்தீர்க்கதரிசியின் (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) மும்மடங்கு ஐக்கியமே ஆகும். அந்தக் கட்டமைப்பையே நாம் தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு என்று அடையாளப்படுத்துகிறோம். தொடர்ந்து வரும் கட்டுரைகளில், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத்தின் பல்வேறு மும்மடங்கு பயன்பாடுகளையும், மூன்று தூதர்களின் முன்னேறும் ஒளியின் கட்டமைப்பை அமைப்பவைகளையும் நாம் ஆராயப்போகிறோம்.

We will look at the triple application of three manifestations of Rome, which identify the political and religious structure of modern Rome, which Sister White called churchcraft and statecraft. That structure is recognized by bringing the prophetic characteristics of pagan Rome together with the prophetic characteristics of papal Rome for the purpose of identifying and establishing the characteristics in modern Rome.

ரோம் எனும் ஆட்சியின் மூன்று வெளிப்பாடுகளின் மும்மடங்கு பொருத்தத்தை நாம் ஆராயப்போகிறோம்; அவை நவீன ரோமின் அரசியல் மற்றும் மத அமைப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அந்த அமைப்பை சகோதரி வைட் திருச்சபைத் தந்திரமும் அரசுத் தந்திரமும் என்று அழைத்தார். அந்த அமைப்பு, புறமத ரோமின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளையும் பாப்பரசு ரோமின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளையும் ஒன்றிணைத்து, நவீன ரோமில் அவ்வியல்புகளை அடையாளம் கண்டு நிலைநிறுத்துவதற்காக அறியப்படுகிறது.

We will look at the triple application of three manifestations of Babylon as represented by Nimrod, Nebuchadnezzar and Belshazzar, which identify the arrogance of the man of sin who is seated in the temple of God proclaiming that he is God, which Isaiah identified as the “haughty Assyrian.” The papal arrogance, which is a subject of Bible prophecy, is recognized by bringing the prophetic characteristics of Babel together with the prophetic characteristics of Babylon for the purpose of identifying and establishing the characteristics of modern Babylon.

நிம்ரோது, நெபுகாத்நேச்சர், பெல்ஷாச்சார் ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாபிலோனின் மூன்று வெளிப்பாடுகளின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டை நாம் ஆராயப்போகிறோம்; அவை, தேவனுடைய ஆலயத்தில் அமர்ந்து தானே தேவன் என்று அறிவிக்கும் பாவமனிதனின் அகந்தையை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அவனை ஏசாயா “பெருமிதமுள்ள அசீரியன்” என்று குறிப்பிட்டார். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருளாகிய பாப்பரசரின் அகந்தை, நவீன பாபிலோனின் பண்புகளை அடையாளம் கண்டு நிலைநிறுத்தும் நோக்கத்திற்காக, பாபேலின் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளையும் பாபிலோனின் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளையும் ஒன்றிணைத்துக் காட்டுவதன் மூலம் அறியப்படுகிறது.

We will look at the triple application of three manifestations of Elijah as represented by Elijah and John the Baptist which identify “the voice crying in the wilderness” in the last days. The voice crying in the wilderness in the last days represents a specific watchman which is a movement, and identifies a double witness in a movement that has a similar beginning and ending. We are informed that there cannot be a third angel without a first and second, so at one level it is impossible to separate the movement of the first angel from the movement of the third, and both movements are represented by a watchman that was typified by Elijah and John the Baptist.

இறுதி நாட்களில் “வனாந்தரத்தில் கூவுகிற சத்தம்” என்பதை அடையாளப்படுத்துகிற எலியா மற்றும் யோவான் ஸ்நானகர் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட எலியாவின் மூன்று வெளிப்பாடுகளின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டைப் நாம் ஆராயப்போகிறோம். இறுதி நாட்களில் வனாந்தரத்தில் கூவுகிற சத்தம், ஒரு குறிப்பிட்ட காவற்காரனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அது ஒரு இயக்கமாகும், மேலும் ஒத்த தொடக்கத்தையும் முடிவையும் உடைய ஒரு இயக்கத்தில் இரட்டைப் சாட்சியை அடையாளப்படுத்துகிறது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர் இல்லாமல் மூன்றாம் தூதர் இருக்க முடியாது என்று நமக்கு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஆகையால், ஒரு நிலைப்பாட்டில் முதல் தூதரின் இயக்கத்தை மூன்றாம் தூதரின் இயக்கத்திலிருந்து பிரித்தறிவது இயலாததாகும்; இந்த இரு இயக்கங்களும் எலியா மற்றும் யோவான் ஸ்நானகர் மூலம் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட ஒரு காவற்காரனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

> “By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 105.

> “எழுத்தினாலும் சத்தத்தினாலும் நாம் அந்த அறிவிப்பை முழங்க வேண்டும்; அவைகளின் வரிசையையும், நம்மை மூன்றாம் தூதனின் செய்திக்குக் கொண்டு வரும் தீர்க்கதரிசனங்களின் பயன்பாட்டையும் வெளிப்படுத்திக் காட்ட வேண்டும். முதல் மற்றும் இரண்டாம் இல்லாமல் மூன்றாம் இருக்க முடியாது. இந்தச் செய்திகளை நாம் வெளியீடுகளிலும் உரைகளிலும் உலகத்துக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தொடர்ச்சியில் கடந்துபோனவைகளையும் இனி நிகழவிருப்பவைகளையும் காட்டிக்கொண்டு.” Selected Messages, book 2, 105.

We will look at the triple application of three manifestations of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come to his temple as represented by John the Baptist and William Miller. The final watchman is a subject of prophecy which is recognized by bringing the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller together to identify the final fulfillment of Malachi chapter three.

உடன்படிக்கையின் தூதன் தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வருவதற்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் தூதனின் மூன்று வெளிப்பாடுகளின் மும்மடங்கான பொருத்தத்தைக் குறித்து நாம் ஆராய்வோம்; இவை யோவான் ஸ்நானகராலும் வில்லியம் மில்லராலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இறுதி காவலாளர் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருளாக இருக்கிறார்; அவர், யோவான் ஸ்நானகரும் வில்லியம் மில்லரும் உடைய தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை ஒன்றிணைத்து, மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி நிறைவேற்றத்தை அடையாளம் காண்பதன் மூலம் அறியப்படுகிறார்.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1.

> இதோ, நான் என் தூதனை அனுப்புவேன்; அவன் எனக்கு முன்பாக வழியை ஆயத்தப்படுத்துவான்; நீங்கள் தேடுகிற கர்த்தர் திடீரென தமது ஆலயத்துக்கு வருவார்; நீங்கள் பிரியமாயிருக்கிற உடன்படிக்கையின் தூதனும் வருவார்; இதோ, அவர் வருகிறார் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார். மல்கியா 3:1.

We will look at the triple application of the three manifestations of Islam as represented by the prophetic characteristics of Islam of the first and second woes of Revelation chapters eight and nine, which identify the prophetic characteristics of Islam of the third Woe identified in Revelation chapters ten and eleven.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களில் முதலாவது மற்றும் இரண்டாவது ஐயோக்களுக்குரிய இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இஸ்லாமின் மூன்று வெளிப்பாடுகளின் மும்மடங்கான பொருத்தத்தை நாம் ஆராயப்போகிறோம்; அவை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் மற்றும் பதினொன்றாம் அதிகாரங்களில் அடையாளம் காணப்பட்ட மூன்றாவது ஐயோக்களுக்குரிய இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

We will continue these things in the next article.

இவ்விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “Allow no one to be brains for you, allow no one to do your thinking, your investigating, and your praying. This is the instruction we need to take to heart today. Many of you are convinced that the precious treasure of the kingdom of God and of Jesus Christ is in the Bible which you hold in your hand. You know that no earthly treasure is attainable without painstaking effort. Why should you expect to understand the treasures of the word of God without diligently searching the Scriptures?

> “உங்களுக்காக யாரும் சிந்திக்கும் மூளையாக இருக்க அனுமதிக்காதீர்கள்; உங்களுக்குப் பதிலாக யாரும் உங்கள் சிந்தனையையும், உங்கள் ஆராய்ச்சியையும், உங்கள் ஜெபத்தையும் செய்ய அனுமதிக்காதீர்கள். இன்று நாம் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அறிவுறுத்தல் இதுவே. உங்களில் பலர், தேவனுடைய ராஜ்யத்தினதும் இயேசு கிறிஸ்துவினதும் விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷம் நீங்கள் உங்கள் கையில் வைத்திருக்கும் வேதாகமத்தில் இருப்பதாக உறுதியாக நம்புகிறீர்கள். மிகுந்த பாடுபட்ட முயற்சியில்லாமல் எந்த பூமியிலுள்ள பொக்கிஷத்தையும் அடைய முடியாது என்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள். அப்படியிருக்க, வேதாகமத்தை விடாமுயற்சியுடன் ஆராயாமல் தேவனுடைய வார்த்தையின் பொக்கிஷங்களை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று ஏன் எதிர்பார்க்க வேண்டும்?”

> “It is proper and right to read the Bible; but your duty does not end there; for you are to search its pages for yourselves. The knowledge of God is not to be gained without mental effort, without prayer for wisdom in order that you may separate from the pure grain of truth the chaff with which men and Satan have misrepresented the doctrines of truth. Satan and his confederacy of human agents have endeavored to mix the chaff of error with the wheat of truth. We should diligently seek for the hidden treasure, and seek wisdom from heaven in order to separate human inventions from the divine commands. The Holy Spirit will aid the seeker for great and precious truths which relate to the plan of redemption. I would impress upon all the fact that a casual reading of the Scriptures is not enough. We must search, and this means the doing of all the word implies. As the miner eagerly explores the earth to discover its veins of gold, so you are to explore the word of God for the hidden treasure that Satan has so long sought to hide from man. The Lord says, ‘If any man willeth to do His will, he shall know of the teaching.’ John 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.

> “வேதாகமத்தை வாசிப்பது ஏற்றதும் சரியானதுமாகும்; ஆனால் அதிலேயே உங்கள் கடமை முடிவடைவதில்லை; ஏனெனில் அதன் பக்கங்களை நீங்கள் உங்களுக்காகவே ஆராய்ந்து தேட வேண்டும். தேவனைப்பற்றிய அறிவு மனப்பூர்வமான முயற்சி இல்லாமல், சத்தியத்தின் உபதேசங்களை மனிதரும் சாத்தானும் திரித்துக் காட்டியுள்ள பதரை, சத்தியத்தின் தூய தானியத்திலிருந்து நீங்கள் பிரித்தறியும்படியாக ஞானத்திற்காக ஜெபமின்றி பெறப்படுவதல்ல. சாத்தானும் அவனோடு கூடிய மனித முகவர்களின் கூட்டமும், சத்தியத்தின் கோதுமையோடு பிழையின் பதரை கலக்க முயன்றிருக்கின்றனர். நாம் மறைக்கப்பட்ட பொக்கிஷத்தை விடாமுயற்சியுடன் தேடவும், மனிதக் கண்டுபிடிப்புகளை தெய்வீக கட்டளைகளிலிருந்து பிரித்தறியும்படியாக வானத்திலிருந்து ஞானத்தை நாடவும் வேண்டும். மீட்பின் திட்டத்துடன் தொடர்புடைய மகத்தானவும் விலையுயர்ந்தவுமான சத்தியங்களைத் தேடும் தேடுபவருக்கு பரிசுத்த ஆவியானவர் உதவி செய்வார். வேதவாக்கியங்களை மேலோட்டமாக வாசிப்பது போதுமானதல்ல என்ற உண்மையை அனைவரின் மனங்களிலும் ஆழமாகப் பதியச் செய்ய விரும்புகிறேன். நாம் ஆராய்ந்து தேட வேண்டும்; இதன் பொருள், அந்தச் சொல்லில் உட்கார்ந்துள்ள அனைத்தையும் செயல்படுத்துதலாகும். பொன்னைப் பெற அதன் நரம்புகளை கண்டுபிடிக்க சுரங்கத் தொழிலாளி எவ்வாறு ஆவலுடன் பூமியை ஆராய்கிறானோ, அதுபோலவே, சாத்தான் நீண்ட காலமாக மனிதனிடமிருந்து மறைக்க முயன்ற அந்த மறைக்கப்பட்ட பொக்கிஷத்திற்காக நீங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையை ஆராய்ந்து தேட வேண்டும். கர்த்தர் சொல்லுகிறார்: ‘ஒருவன் அவருடைய சித்தத்தின்படி செய்ய விரும்பினால், அவன் இந்த உபதேசம் தேவனிடத்திலிருந்ததோ, நான் எனக்குத்தானே பேசுகிறேனோ என்பதை அறிந்துகொள்வான்.’ யோவான் 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.

Back to Articles