Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Six

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று எழுபத்து ஆறு

Divine Revelation and the Final Awakening: Insights from Daniel’s Vision

தெய்வீக வெளிப்பாடும் இறுதி விழிப்புணர்வும்: தானியேலின் தரிசனத்திலிருந்து பெறப்படும் உள்ளுணர்வுகள்

Author

Jeff Pippenger

Published

April 6, 2024

Formats

PDF
Word

In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில், தானியேல் புத்தகத்தின் முழுமையான விளக்கத்தை தேவனுடைய கடைசி நாள்களின் ஜனங்களுக்கு அளிக்கும் பணியை கபிரியேல் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். தானியேல், தேவனுடைய கடைசி நாள்களின் ஜனங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அவர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் கூறப்படும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் ஆவர். ஆகையால், ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் தானியேலால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி, தாங்கள் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் விழித்துணருகின்றனர். மேலும், தங்கள் நித்திய விதி தீர்மானிக்கப்படும் மகா சோதனை மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனையாகும் என்றும், அது அவர்கள் முத்திரையிடப்படுவதற்கு முன்பும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பும் நடைபெறும் என்றும் அவர்கள் விழித்துணருகின்றனர். 2020 ஜூலை 18 அன்று தங்களை எதிர்கொண்ட ஏமாற்றத்தைக் குறித்து அவர்கள் துக்கங்கொண்டு இருக்கின்றனர்; அந்த நிலையிலேயே, ஆறாம் அதிகாரத்தில் ஏசாயாவால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருக்கும் கிறிஸ்துவின் ஒரு தரிசனம் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படுகிறது.

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

அந்த தரிசனம், தானியேலும் ஏசாயாவும் இருவராலும் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, மகிமையின் ஆண்டவரின் சந்நிதியில் தங்களுடைய கெடுபிடியான நிலையை அவர்கள் காண அனுமதிக்கிறது; அவர்கள் இருவரும் தூளாய் தாழ்த்தப்படுகிறார்கள். பின்னர், தேவன் தமது ஜனங்களிடத்தில் யாரை அனுப்புவார் என்று கேட்கும் கேள்வியை ஏசாயா கேட்கிறான்; அப்போது ஏசாயா தன்னைக் முன்வைக்கிறான்; ஆனால் முதலில் அவன் சுத்திகரிக்கப்படுகிறான்.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

> அப்பொழுது நான்: ஐயோ, நான் நாசமாயிற்றே! என்று சொன்னேன்; ஏனெனில் நான் அசுத்தமான உதடுகளையுடைய மனுஷன்; அசுத்தமான உதடுகளையுடைய ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறேன்; ஏனெனில் என் கண்கள் ராஜாவாகிய சேனைகளின் கர்த்தரைக் கண்டன. அப்பொழுது சேராபீம்களில் ஒருவன், தன் கையில் பலிபீடத்தினின்று இடுக்கியினால் எடுத்த ஒரு எரியும் நெருப்புக்கரியைக் கொண்டு என்னிடத்தில் பறந்து வந்து, அதை என் வாயின்மேல் தொட்டு: இதோ, இது உன் உதடுகளைத் தொட்டது; ஆகையால் உன் அக்கிரமம் நீங்கிற்று, உன் பாவம் பரிகரிக்கப்பட்டது என்றான். பின்னும் கர்த்தருடைய சத்தத்தை நான் கேட்டேன்; அவர்: நான் யாரை அனுப்புவேன், எங்களுக்காக யார் போவான் என்று சொன்னார். அப்பொழுது நான்: இதோ, நான் இருக்கிறேன்; என்னை அனுப்பும் என்றேன். ஏசாயா 6:5–8.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

ஏசாயா பலிபீடத்திலிருந்து எடுத்த ஒரு எரிகல்லினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டான்; தானியேல், நோக்குகிறவரை அவர் நோக்குகிற சாயலாக மாற்றுமாறு செயற்படுத்தும் தரிசனமான கண்ணாடியை நோக்கிப் பார்த்ததினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டான். கேட்டு அறியாதவர்களும், பார்த்து உணராதவர்களுமான ஒரு ஜனத்தினிடத்தில் இந்தச் செய்தியை எடுத்துச் செல்லும்படி ஏசாயாவுக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> அவர்: நீ போய் இந்த ஜனத்தினிடத்தில் சொல்லு: நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேட்பீர்கள், ஆனாலும் உணரமாட்டீர்கள்; நீங்கள் நிச்சயமாகக் காண்பீர்கள், ஆனாலும் அறியமாட்டீர்கள். இந்த ஜனத்தின் இருதயத்தை மந்தமாக்கி, அவர்கள் காதுகளை கனமாக்கி, அவர்கள் கண்களை மூடிவிடு; இல்லையெனில் அவர்கள் தங்கள் கண்களால் கண்டு, தங்கள் காதுகளால் கேட்டு, தங்கள் இருதயத்தால் உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, சுகமடைவார்கள் என்றார். ஏசாயா 6:9, 10.

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

எசாயா, புரிந்துகொள்ளாதவர்களும் உணராதவர்களுமான மக்களோடு தாம் எவ்வளவு காலம் தொடர்புகொள்ள வேண்டுமென்று அறிய விரும்பியதால், “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்கிறார்.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

> அப்பொழுது நான், “கர்த்தாவே, எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “நகரங்கள் குடியிருப்பவர் இன்றி பாழாகி, வீடுகள் மனிதர் இன்றி வெறிச்சோடி, தேசம் முற்றிலும் பாழடைந்து, கர்த்தர் மனிதரை மிகவும் தூரத்திற்கு அகற்றிவிடும் வரையும், தேசத்தின் நடுவில் மகத்தான கைவிடுதல் உண்டாகும் வரையும்” என்றார். ஏசாயா 6:11, 12.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

இறுதிநாட்களில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் பொருளாக இருக்கும் தேசம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளே; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் தேசிய மதவிலகலினால் தேசிய அழிவு வருவிக்கப்படும்போது அது “முழுமையாகப் பாழாக்கப்பட்டதாக” ஆகிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்தொன்றாம் வசனம், அதே அதிகாரத்தின் பதினாறாம் வசனத்தினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், “தேசத்தின் நடுவில் உண்டாகும் பெரிய கைவிடுதல்,” “அநேகர்” விழுங்கப்படுவதென அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. மனிதர்களிடையே தமது சரித்திரத்தில் இயேசு வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்களை அணுகிப் பேசியபோது அவர் குறிப்பிட்ட ஏசாயாவின் செய்தி, முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு கடந்து செல்லப்படும்போது, அப்போது அவர்கள் புரிந்துகொள்ளாத செவிகளையும் உணராத கண்களையும் உடையவர்களாக இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஏசாயாவின் செய்தி, லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்திற்கு அளிக்கப்படும் இறுதி அழைப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது; அங்கே லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம் கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து உமிழ்ந்தெறியப்படுகிறது.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> அவன் மகிமையுள்ள தேசத்திலும் புகுவான்; அநேக தேசங்கள் கவிழ்க்கப்படும்; ஆயினும் எதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரின் பிரதான பகுதி ஆகிய இவர்கள் அவன் கையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்வார்கள். தானியேல் 11:41.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

லவோதிக்கேயாவுக்கு இறுதி அழைப்பை முன்வைக்கும் பொறுப்பு ஏசாயாவுக்கும் தானியேலுக்கும் அளிக்கப்படுகிறது; தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் மூன்றாவது முறை தொடப்பட்டபோது, அந்தப் பணிக்காக அவர் பலப்படுத்தப்படுகிறார்.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> அப்போது மனிதனைப் போன்ற தோற்றமுடைய ஒருவர் மீண்டும் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னைப் பலப்படுத்தினார். அவர் சொல்லினது: மிகுந்த பிரியமுடைய மனுஷனே, பயப்படாதே; உனக்குச் சமாதானம் உண்டாகுக; திடன்கொள், ஆம், திடன்கொள். அவர் என்னோடு பேசியபோது, நான் பலமடைந்து: என் ஆண்டவர் பேசட்டும்; ஏனெனில் நீர் என்னைப் பலப்படுத்தினீர் என்று சொன்னேன். தானியேல் 10:18, 19.

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் மிகாயேல் இறங்கி வந்தபோது தாம் புரிந்துகொண்ட செய்தியை அறிவிக்க தானியேல் பலப்படுத்தப்பட்டான். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் அந்தச் செய்தியை அவர் அறிவிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று ஏசாயாவுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது ஒரு மீதிகூட்டம் நிறுவப்படும்.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> அப்போது நான், “கர்த்தாவே, எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்: நகரங்கள் குடியிருப்போர் இன்றிப் பாழாக்கப்பட்டும், வீடுகள் மனிதர் இன்றியும், தேசம் முற்றிலும் பாழ்நிலமாகியும், கர்த்தர் மனிதரை வெகுதூரம் அகற்றியும், தேசத்தின் நடுவில் மிகுந்த கைவிடப்பட்ட நிலை உண்டாகியும் இருக்கும் வரைக்கும் என்றார். ஆனாலும் அதில் இன்னும் பத்தில் ஒரு பங்கு இருக்கும்; அது திரும்பிவந்து விழுங்கப்படும். இலைகளை உதிர்த்த பின்னரும் தமது தண்டு நிலைத்திருக்கிற தேற்பிந்த மரம்போலும், ஓக் மரம்போலும், பரிசுத்த வித்தே அதன் தண்டு ஆகும். ஏசாயா 6:11–13.

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

“தேசத்தின் நடுவில் ஒரு பெரிய கைவிடுதல் உண்டாகும்” போது (ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில்), “பத்திலொன்று” வெளிப்படும்; அதின் “சாரம்” “பரிசுத்த வித்தாகும்.” “பத்திலொன்று” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரேயச் சொல்லின் வேர் “தசமபாகம்” என்பதாகும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில், “திரும்பிவந்த” ஒரு “தசமபாகத்தை” கர்த்தர் கொண்டிருப்பார்.

> And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

> நிலத்தின் சகல தசமபாகமும், அதாவது நிலத்தின் விதையிலிருந்தோ மரத்தின் கனியிலிருந்தோ வரும் எதுவாயினும், கர்த்தருடையது; அது கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமானது. ஒருவன் தன் தசமபாகத்தில் ஏதெனும் ஒன்றை மீட்டுக்கொள்ள விரும்பினால், அதற்கு ஐந்தில் ஒரு பங்கை மேலாகச் சேர்க்க வேண்டும். மந்தையினுடைய தசமபாகத்தையும், ஆடுமந்தையினுடைய தசமபாகத்தையும், கோலின் கீழ் கடந்து செல்கிற எதுவாயினும், அதிலுள்ள பத்தாவது கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமானதாகும். லேவியராகமம் 27:30–32.

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

“திரும்பிவருகிற” “பத்தில் ஒன்று” கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமானது; அது கர்த்தருக்குரிய பங்காகும்.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> ஏனெனில் கர்த்தருடைய பங்கு அவருடைய ஜனமே; யாக்கோபே அவருடைய சுதந்தரத்தின் பங்காக இருக்கிறான். உபாகமம் 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன் திரும்பியவர்கள், முதல் ஏமாற்றத்தை அனுபவித்த எரேமியாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களே; அவர்கள் திரும்பிவந்தால், அவர்கள் கர்த்தருடைய வாயாயிருக்கிறவர்களாக, அதாவது அவருடைய சார்பில் பேசுகிறவர்களாக இருப்பார்கள் என்று கர்த்தர் வாக்குறுதி அளித்திருந்தார்.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> உம்முடைய வார்த்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, நான் அவற்றை உண்டேன்; உம்முடைய வார்த்தை எனக்கு என் இருதயத்தின் சந்தோஷமும் களிகூருதலும் ஆனது; சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நான் உம்முடைய நாமத்தினால் அழைக்கப்படுகிறேன். பரிகாசக்காரரின் சபையில் நான் உட்காரவும் இல்லை, களிகூரவும் இல்லை; உம்முடைய கை என்மேல் இருந்ததினால் நான் தனியாக உட்கார்ந்தேன்; ஏனெனில் நீர் என்னை உக்கிரத்தினால் நிரப்பினீர். என் வேதனை ஏன் இடைவிடாததாயும், என் காயம் ஆறாததாயும், சுகமாக மறுக்கிறதாயும் இருக்கிறது? நீர் எனக்குப் பொய்யனாய், வற்றிப் போகும் நீர்நதிகளாய் இருப்பீரோ? ஆகையால் கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: நீ திரும்பினால், நான் உன்னை மறுபடியும் கொண்டுவந்து, நீ என் சந்நிதியில் நிற்பாய்; அற்பமானதிலிருந்து விலையுயர்ந்ததைப் பிரித்தெடுத்தால், நீ என் வாயைப் போல இருப்பாய்; அவர்கள் உன்னிடத்திற்குத் திரும்பட்டும்; ஆனால் நீ அவர்களிடத்திற்குத் திரும்பாதே. நான் உன்னை இந்த ஜனத்திற்கெதிராக அரண்செய்யப்பட்ட வெண்கல மதிலாக்குவேன்; அவர்கள் உன்னோடு போராடுவார்கள், ஆனாலும் உன்மேல் ஜெயங்கொள்ளமாட்டார்கள்; ஏனெனில் உன்னை இரட்சிக்கவும் உன்னை விடுவிக்கவும் நான் உன்னோடிருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். நான் உன்னை துன்மார்க்கரின் கையிலிருந்து விடுவித்து, கொடியோரின் கையிலிருந்து மீட்பேன். எரேமியா 15:16–21.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

ஏசாயாவின் சாட்சியில் திரும்பிவரும் மீதியானோர், அல்லது பத்தில் ஒரு பங்கு, உண்டுபோகப்பட வேண்டியவர்கள்; ஏனெனில் அவர்களுக்கு தேவனுடைய செய்தி கொடுக்கப்பட்டது, மேலும் அவருடைய வார்த்தை உண்ணப்பட வேண்டியதாக இருந்தது. அவர்கள் தேவனுடைய வாயாக இருப்பவர்கள்; அப்படியே செய்வதன்மூலம், இரட்சிப்பைத் தேடுகிறவர்களால் உண்ணப்பட வேண்டிய தேவனுடைய வார்த்தையை அவர்கள் முன்வைப்பார்கள். எரேமியா “பரியாசக்காரரின் சபையில்” உட்காரவில்லை; ஏனெனில் தானியேலின் விஷயத்திலும் இருந்ததுபோல, அவன் தரிசனத்தை கண்டபோது “பரியாசக்காரரின் சபை” ஓடிப்போயிற்று. தேவன் தன்னிடம் பொய் சொன்னார் என்று எரேமியா நினைத்தான்; ஏனெனில் தேவனுடைய கரம், மில்லரைட் வரலாற்றில் ஏப்ரல் 19, 1844-இல் நிகழ்ந்த முதலாவது ஏமாற்றத்தையும், கடைசி நாட்களில் ஜூலை 18, 2020-இல் நிகழ்ந்ததையும் அனுமதித்தது. எரேமியாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தம் என்னவெனில், அவன் “திரும்புவானாகில்,” ஏசாயாவின் பகுதியில் “பத்தில் ஒன்று” “திரும்புகிறது.”

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

எரேமியா “திரும்பினால்,” அவர் ஏசாயாவின் “பத்திலொன்று” என்பதின் ஓர் அங்கமாகிறார்; அது பரிசுத்தமானது, கர்த்தருக்குரிய பங்காகும்; அதன் “பொருள்” அவர்களுக்குள் இருக்கிறது. “பொருள்” என்பதற்கான எபிரெயச் சொல் ஒரு தூணை குறிக்கிறது; மேலும் “தூணாக” ஆக்கப்படுவது பிலடெல்பியருக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தமாகும்.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> ஜெயங்கொள்ளுகிறவனை என் தேவனுடைய ஆலயத்தில் ஒரு தூணாக ஆக்குவேன்; அவன் இனி ஒருபோதும் வெளியே போகமாட்டான்; என் தேவனுடைய நாமத்தையும், என் தேவனிடமிருந்து பரலோகத்திலிருந்து இறங்கிவரும் புதிய எருசலேம் எனும் என் தேவனுடைய நகரத்தின் நாமத்தையும், என் புதிய நாமத்தையும் அவன் மேல் எழுதுவேன். காதுள்ளவன் ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதை கேட்கக்கடவன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:12, 13.

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

“தூண்,” அதாவது அவர்களின் “சாராம்சம்,” தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் இணைந்த ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் ஆலயத்தைத் தாங்கும் “தூண்” கிறிஸ்துவே ஆவார்.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> “இவ்வாறான மனச்சோர்வின் நிலையில் இருந்தபோது, என் மனதில் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு கனவை கண்டேன். நான் ஒரு ஆலயத்தைப் பார்த்ததாகக் கனவு கண்டேன்; அதற்குச் பலர் பெருந்திரளாகச் சென்று கொண்டிருந்தனர். காலம் முடிவுறும் போது, அந்த ஆலயத்தில் அடைக்கலம் புகுவோர் மட்டுமே இரட்சிக்கப்படுவார்கள். வெளியே தங்கி இருந்த அனைவரும் என்றென்றைக்கும் இழந்துபோவார்கள். வெளியில் இருந்த திரளான மக்கள் தங்கள் பல்வேறு வழிகளில் சென்று கொண்டிருந்தபடியே, ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தவர்களை இகழ்ந்து நையாண்டி செய்து, இந்தப் பாதுகாப்புத் திட்டம் ஒரு கபடமான ஏமாற்று வேலை என்றும், உண்மையில் தவிர்க்க வேண்டிய எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்றும் கூறினர். அவர்கள் சிலரைச் சுவர்களுக்குள் விரைவாக நுழையாமல் தடுக்கும்படி பிடித்தும் வைத்தனர்.”

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “இகழ்ச்சிக்குள்ளாகிவிடுவோமோ என்று பயந்து, அந்தப் பெருங்கூட்டம் கலைந்து போகும்வரை, அல்லது அவர்கள் கவனிக்காதபடி நான் உள்ளே செல்லக்கூடிய வரையிலாவது காத்திருப்பதே சிறந்தது என்று நினைத்தேன். ஆனால் கூட்டம் குறைவதற்குப் பதிலாக மேலும் அதிகரித்தது; தாமதமாகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தால், நான் அவசரமாக என் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, கூட்டத்தை நெருக்கித் தாண்டிச் சென்றேன். ஆலயத்தை அடைய வேண்டும் என்ற என் கவலையில், என்னைச் சுற்றியிருந்த ஜனத்திரளை நான் கவனிக்கவும் இல்லை, பொருட்படுத்தவும் இல்லை. அந்தக் கட்டிடத்துக்குள் நுழைந்தபோது, அந்த விசாலமான ஆலயம் ஒரே மாபெரும் தூணால் தாங்கப்பட்டிருந்ததை நான் கண்டேன்; அதற்கு முற்றிலும் கிழிந்தும் இரத்தம் சிந்தியும் இருந்த ஒரு ஆட்டுக்குட்டி கட்டப்பட்டிருந்தது. அங்கே இருந்த நாங்கள், இந்த ஆட்டுக்குட்டி எங்களுக்காகவே கிழிக்கப்பட்டும் நொறுக்கப்பட்டும் இருந்தது என்பதை அறிந்தவர்களாய் தோன்றினோம். ஆலயத்திற்குள் நுழைந்த அனைவரும் அதற்கு முன்பாக வந்து தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட வேண்டும்.”

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> “ஆட்டுக்குட்டியின் முன்னால் உயர்த்தப்பட்ட ஆசனங்கள் இருந்தன; அவற்றின் மேல் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு தோன்றிய ஒரு கூட்டம் அமர்ந்திருந்தது. பரலோகத்தின் ஒளி அவர்களுடைய முகங்களின்மேல் பிரகாசிப்பதுபோல் தோன்றியது; அவர்கள் தேவனைத் துதித்து, மகிழ்ச்சியுடனான நன்றிக்கீதங்களைப் பாடினர்; அவை தூதர்களின் இசையைப் போல் இருந்தன. இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியின் முன்னிலையில் வந்து, தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, மன்னிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, இப்போது ஏதோ ஒரு ஆனந்தமிகு நிகழ்வை மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்தவர்களே.”

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

> “நான் அந்தக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்த பின்னரும், என்மேல் ஒரு பயம் வந்து, இந்த மக்களின் முன்பாக நான் என்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டுமென்ற நாண உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது. ஆனால் நான் முன்னே செல்லத் திணிக்கப்படுகிறவளாகத் தோன்றினேன்; ஆட்டுக்குட்டியை எதிர்நோக்கி நிற்கும்படி தூணைச் சுற்றி மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, ஒரு எக்காளம் ஒலித்தது, ஆலயம் அதிர்ந்தது, கூடிவந்திருந்த பரிசுத்தவான்களிடமிருந்து வெற்றிக்களிப்பின் ஆரவாரங்கள் எழுந்தன, ஒரு பயங்கரமான பிரகாசம் அந்தக் கட்டிடத்தை ஒளியூட்டியது; பின்னர் அனைத்தும் கடும் இருளாயிற்று. அந்த மகிழ்ச்சியான மக்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரகாசத்தோடு மறைந்து போயினர்; நான் மட்டும் இரவின் அமைதியான திகிலில் தனியே விடப்பட்டேன். நான் மனவேதனையோடு விழித்தேன்; அது ஒரு கனவு மட்டுமே என்பதில் என்னை நான் நம்பவைக்கவே முடியாமல் இருந்தேன். என் நியதி நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது போலவும், கர்த்தருடைய ஆவியானவர் என்னைவிட்டு நீங்கிவிட்டார், இனி ஒருபோதும் திரும்பி வரமாட்டார் போலவும் எனக்குத் தோன்றியது.” Testimonies, volume 1, 27.

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

திரும்பிவரும் பத்தில் உள்ள “சாரம்” என்பது ஆலயத்தைத் தாங்குகிற “தூண்” ஆகும். தூணின்மேல் தொங்கவைக்கப்பட்டிருந்த ஆட்டுக்குட்டியின் காரணகாரிய தரிசனத்தை தானியேல் கண்டான்; அந்த ஆட்டுக்குட்டியே அந்த “தூண்” ஆக இருந்தது. தானியேல் அந்த மகத்தான தரிசனத்தை கண்டபோது, அவன் தூணின் சாயலாக மாற்றப்பட்டான்; அதுபோலவே, எசாயாவின் பத்தினருக்கும் தங்களுக்குள் “சாரம்” (அதாவது, தூண்) உள்ளது; மேலும், அந்தச் சாரம் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்க விரும்புகிற எல்லாராலும் “உண்ணப்பட” வேண்டியது. ஆலயத்திற்குள் பிரவேசித்து, அந்தச் சாரத்தை உண்ணுகிறவர்கள், தேசத்தில் பெரிய பாழாக்குதல் நிகழும் வேளையில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் உயர்த்தப்படுகிற கொடியின் செய்திக்கு மறுமொழி அளிக்கும் தேவனுடைய வேறு மந்தையினர் ஆவர். “பரிசுத்த வித்து,” அதுவே எசாயாவின் சாரம்; அது உலகத்தின் அஸ்திவாரமுதல் கொல்லப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியே ஆகும்.

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

திரும்பிவரும் பத்தில் ஒருவர், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் பிலடெல்பியாவும் லவோதிகேயாவும் நித்தியத்திற்காகப் பிரிக்கப்பட்டு, அப்போது அநேகர் வீழ்த்தப்படும்போது, துன்மார்க்கரின் கையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவார். வீழ்த்தப்படுகிறவர்கள், புரிந்துகொள்ளாத துன்மார்க்கர்கள் என அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் மிருகத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்பதனால், பயங்கரனின் கையிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுவார்கள்.

> Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

> ஆண்டவராகிய தேவன் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: பாபிலோன் ராஜாவாகிய நேபுகாதிரேச்சரின் கையால் எகிப்தின் திரளான ஜனங்களை நான் ஒழியப்பண்ணுவேன். அவனும் அவனுடன் இருக்கும் அவன் ஜனங்களும், ஜாதிகளில் கொடியவர்களும், தேசத்தை அழிக்கும்படி கொண்டுவரப்படுவார்கள்; அவர்கள் எகிப்துக்கு விரோதமாகத் தங்கள் பட்டயங்களை உருவார்கள்; கொல்லப்பட்டவர்களால் தேசத்தை நிரப்புவார்கள். நான் நதிகளை வறண்டுபோகப்பண்ணி, தேசத்தை துன்மார்க்கரின் கையில் ஒப்புக்கொடுத்து, அந்நியரின் கையால் தேசத்தையும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் பாழாக்குவேன்; இதை நான், கர்த்தர், சொல்லியிருக்கிறேன். ஏசாயா 30:10–12.

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

“ஜாதிகளின் பயங்கரன்” என்பது வடக்கு இராஜாவின் பிரதிநிதிப் படையாகும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் உயர்த்தப்படும் கொடி, மூடரான அல்லது துன்மார்க்கமான கன்னியரின் கையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்; மேலும் ஜாதிகளின் பயங்கரனின் கையிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறார்கள். இங்கே நாம் எடுத்துரைக்கிற பொருள் என்னவெனில், ஏசாயா, தானியேல், எரேமியா, எசேக்கியேல், மற்றும் யோவான் ஆகியோர் எல்லாரும் 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றத்திலிருந்து திரும்பிவரும் நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரத்தின் உயிர்த்தெழுதலையும் வல்லமையூட்டப்படுதலையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதே. தானியேலின் இறுதி தரிசனத்தில், இத்தேக்கேல் நதியருகில் அளிக்கப்பட்ட அந்தத் தரிசனத்தில், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் உள்பார்வையையும் வெளிப்பார்வையையும் இரண்டையும் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்யப்படுகிறார்; மேலும் அந்தச் செய்தியை அறிவிக்க அவர் பலப்படுத்தப்படுகிறார்.

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

பத்தாம் வசனத்தில் உள்ள தலை, அல்லது “கோட்டைக்கோபுரம்,” என்ற தீர்க்கதரிசன வரையறையுடன் உள்நிலையும் வெளிநிலையும் பற்றிய செய்தி ஒன்றிணைக்கப்படுகிறது; அது தற்போது புடினால் நடத்தப்பட்டு வரும் உக்ரைன் போரைக் குறிப்பதாக அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்தத் தலைவை அடையாளப்படுத்தும் அந்த முக்கியச் சாவி, உள்புற மற்றும் வெளிப்புற பயன்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது; மேலும் அந்தப் போரின் தொடக்கம், இரு தலைகளும் தீர்க்கதரிசனத்தின் பொருளாக ஆகும் காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கோட்டைக்கோபுரம் அல்லது தலை ரஷ்யாவாக, இரண்டாம் பிரதிநிதிப் போரைக் அடையாளப்படுத்துகிறது; அது மூன்றாம் பிரதிநிதிப் போருக்கு வழிநடத்துகிறது; அது, பதினைந்தாம் வசனத்தில் பானியம் போரால் முன்னுருவாக்கப்பட்டதுபோல, மூன்றாம் உலகப்போரின் தொடக்கத்தை குறிக்கிறது.

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

பதினாறாவது வசனம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்; ஆகையால், பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, உக்ரைனியப் போர் ஆரம்பமான 2014 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதலோடு தொடர்புடைய இறுதி கிரியை நிறைவேற்றப்படுகிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் காபிரியேலின் விளக்கம், தேவனுடைய ஜனங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிற, அல்லது முத்திரையிடுகிற செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த உண்மையைத் தவறவிடுவது எல்லாவற்றையும் தவறவிடுவதற்கு ஒப்பாகும். வெளிப்படுத்தப்படுகிற தீர்க்கதரிசனம்—வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தில் “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு” என்று அழைக்கப்படுவது, மேலும் சோதனைக்கால முடிவு நெருங்குவதற்கு சற்று முன்னரே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்று வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகம் அடையாளப்படுத்துவது—தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து எடுத்த ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியாகும்.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> அவர் என்னை நோக்கி, “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிடாதே; காலம் சமீபமாயிருக்கிறது. அநியாயமுள்ளவன் இன்னும் அநியாயமுள்ளவனாயிருக்கட்டும்; அசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் அசுத்தமுள்ளவனாயிருக்கட்டும்; நீதிமானானவன் இன்னும் நீதிமானாயிருக்கட்டும்; பரிசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் பரிசுத்தமுள்ளவனாயிருக்கட்டும்” என்றார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:10, 11.

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

இறுதி நாட்களில், இறுதியான தீர்க்கதரிசனம் முத்திரை நீக்கப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் உண்டு; ஏனெனில் அந்த வசனம், “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று கூறுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் இறுதி அதிகாரத்தில் காணப்படும் அதே சொல்லாட்சி, முதல் அதிகாரத்திலும் காணப்படுகிறது.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல்; விரைவில் நிகழ வேண்டிய காரியங்களைத் தமது ஊழியக்காரருக்குக் காண்பிக்கும்படி தேவன் அதனை அவருக்குக் கொடுத்தார்; அவர் தமது தூதன் மூலம் அதை அனுப்பி, தமது ஊழியக்காரனாகிய யோவானுக்கு அறிவித்தார். அவன் தேவனுடைய வார்த்தையையும், இயேசு கிறிஸ்துவின் சாட்சியத்தையும், தாம் கண்ட எல்லாவற்றையும் சாட்சியமாக அறிவித்தான். இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வார்த்தைகளை வாசிப்பவன் பாக்கியவான்; அவற்றைக் கேட்டு, அதில் எழுதப்பட்டுள்ளவற்றைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களும் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில் காலம் சமீபமாயிருக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:1–3.

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

இருநூற்று இருபது, ஆகையால் இருபத்திரண்டு, தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைக்கும் ஒன்றிப்பின் அடையாளங்களாகும்; மேலும் மூன்றாம் தூதனின் இறுதி கிரியை, அதாவது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரத்தினரின் முத்திரையிடுதல், பத்து கன்னியரின் உவமையின் தீர்க்கதரிசனப் பின்னணிக்குள் நிறைவேற்றப்படுகிறது. கடைசி நாட்களின் ஞானமுள்ள கன்னியர் தமது முதல் ஏமாற்றத்தை 2020 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 18 அன்று அனுபவித்தனர்; 2001 ஆம் ஆண்டு முத்திரையிடும் செயல்முறை தொடங்கியதிலிருந்து இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த 2023 ஆம் ஆண்டு ஜூலை வரையில், அவர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றின் தெருவில் இறந்த எலும்புகளைப்போல் சிதறிக் கிடந்தனர். அப்போது “காலம் சமீபித்திருந்தது”; பின்னர் கர்த்தர் “வனாந்தரத்தில் ஒரு சத்தத்தை” எழுப்பினார்; அவன் கபிரியேலிடமிருந்து செய்தியைப் பெற்றிருந்தான்; கபிரியேல் அதைக் கிறிஸ்துவிடமிருந்து பெற்றிருந்தான்; கிறிஸ்து அதைப் பிதாவிடமிருந்து பெற்றிருந்தார்.

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

அப்போது அந்தச் சத்தம் சபைகளுக்குச் செய்தியை அனுப்பத் தொடங்கியது; அது வாசிக்கவும் அல்லது கேட்கவும் இயலும் வகையில் மின்னணு முறையில் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது; இப்போது அது அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளில் உள்ளது. முத்திரை நீக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதி, அதாவது அந்தச் செய்தி, தானியேல் புத்தகத்தில் காணப்படுகிறது.

> “The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “முத்திரையிடப்பட்டிருந்த புத்தகம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அல்ல; அது கடைசி நாட்களைச் சார்ந்த தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதியாகும். தூதன் கட்டளையிட்டது: ‘ஆனால், தானியேலே, நீ இந்த வார்த்தைகளை அடைத்து வைத்து, முடிவுக்காலம் வரையிலும் இந்தப் புத்தகத்தை முத்திரையிட்டு வை.’ தானியேல் 12:4.” அப்போஸ்தலரின் செயல்கள், 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

“தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தில் கடைசி நாட்களுக்குச் சம்பந்தமான பகுதி” என்பது நாற்பதாம் வசனமாகும். அது வெறுமனே நாற்பதாம் வசனம் மட்டும் அல்ல; 1989-இல் நிகழ்ந்த முடிவுக்காலத்திற்குப் பிறகும், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்திலுள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கும் முன்னும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நாற்பதாம் வசனத்தின் அந்தப் பகுதியாகும். வசனத்தினுள் தானே எவ்விதக் குறிப்பும் இல்லாத நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாறே, கடைசி நாட்களுக்குச் சம்பந்தமான முத்திரையிடப்பட்டிருந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் பகுதியாகும்; மேலும், 2023 ஜூலை மாதத்திலிருந்து காணவும் கேட்கவும் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களுக்காக அது முத்திரை நீக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

நாற்பதாம் வசனம், 1989-இல் சோவியத் ஒன்றியம் வீழ்ச்சியடைந்ததற்குப் பின்னர் நிகழும் வரலாற்றில், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான எதையும் பதிவு செய்யவில்லை; ஆயினும், தீர்க்கதரிசனத்தின் பிற கோடுகள் அமைக்கப்பட வேண்டிய தீர்க்கதரிசன மேடையை அது வழங்குகிறது. “வரி மேல் வரி” என்னும் முறைப்பாடு பிற்கால மழையின் முறைப்பாடே என்பதை காணவும் கேட்கவும் மனமில்லாதவர்களுக்குப், நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றைக் காணும் திறன் இல்லை; அந்த வரலாறே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடாகும், அதை யோவானுக்கும் தானியேலுக்கும் விளக்கிக் கூறுவதற்காக கபிரியேல் வந்தான்.

We will continue this study in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.

> “At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

> “பேரேயாவில் பவுல் மீண்டும் தன் பணியை யூதர்களின் தொழுகைக்கூடத்திற்குள் சென்று கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதன்மூலம் தொடங்கினார். அவர்களைப் பற்றித் அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘இவர்கள் தெசலோனிக்கேயிலிருந்தவர்களை விட உயர்ந்த மனப்பான்மையுடையவர்களாயிருந்தார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் வசனத்தை மிகுந்த மனத்தயாருடனும் ஏற்றுக்கொண்டு, இவைகள் அப்படியே இருக்கிறதோ என்று தினமும் வேதவசனங்களை ஆராய்ந்தார்கள். ஆகையால் அவர்களில் அநேகர் விசுவாசித்தார்கள்; மேலும் கிரேக்கர்களாகிய கனவான பெண்களிலும், ஆண்களிலும் சிலரல்ல, பலரும் விசுவாசித்தார்கள்.’”

> “In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

> “சத்தியத்தின் அறிவிப்பில், உண்மையாய்த் தாம் சரியாயிருக்க விரும்புகிறவர்கள் வேதவசனங்களை ஆர்வமுடன் ஆராயும் முயற்சிக்குத் தூண்டப்படுவார்கள். இதனால், பெரேயாவில் அப்போஸ்தலர்களின் உழைப்பின்போது காணப்பட்டதற்கு ஒத்த விளைவுகள் உண்டாகும். ஆனால், இந்நாட்களில் சத்தியத்தைப் பிரசங்கிக்கிறவர்கள், பெரேயருக்குப் பூரண விரோதமாக இருப்பவர்களான பலரை எதிர்கொள்கிறார்கள். தமக்குமுன் வைக்கப்படும் உபதேசத்தை அவர்கள் மறுத்துரைக்க முடியாதபோதிலும், அதற்கு ஆதரவாக அளிக்கப்படும் சான்றுகளை ஆராய்வதில் மிகுந்த மனமின்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்; மேலும், அது உண்மையாயிருந்தால்கூட, அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறார்களோ இல்லையோ என்பது அற்ப முக்கியத்துவமுள்ள காரியம் என்று எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். தங்களுடைய பழைய விசுவாசமும் மரபுகளும் தங்களுக்கு முற்றிலும் போதுமானவை என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், உலகத்திற்கான செய்தியுடன் தம்முடைய தூதர்களை அனுப்பிய கர்த்தர், தமது ஊழியக்காரர்களின் வார்த்தைகளை அவர்கள் எவ்வாறு நடத்துகிறார்களோ அதற்கேற்ப மக்களைப் பொறுப்புக்கூறச் செய்வார். அவர்களுக்குமுன் வைக்கப்பட்ட வெளிச்சத்தின்படி, அது அவர்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தோன்றுகிறதோ இல்லையோ, தேவன் அனைவரையும் நியாயந்தீர்ப்பார். பெரேயர் செய்ததுபோல ஆராய்ந்து பார்க்குவது அவர்களுடைய கடமையாகும். கர்த்தர் ஓசியா தீர்க்கதரிசியின் மூலம் இப்படிச் சொல்லுகிறார்: ‘என் மக்கள் அறிவின்மையினால் அழிந்துபோகிறார்கள்; நீ அறிவை நிராகரித்ததினால், நானும் உன்னை நிராகரிப்பேன்.’”

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

> “பெரேயரின் மனங்கள் முன்வைத்த கருத்துப்பிடிப்பால் குறுகியவையாக இல்லை; அப்போஸ்தலர்கள் அறிவித்த சத்தியங்களை ஆராய்ந்து ஏற்றுக்கொள்ள அவர்கள் மனமுள்ளவர்களாயிருந்தனர். நமது காலத்தினரான மக்கள், தினந்தோறும் வேதவசனங்களை ஆராய்ந்து, தங்களுக்குக் கொண்டு வரப்படும் செய்திகளை அங்கேப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளவற்றோடு ஒப்பிட்டு விசாரிப்பதில், அந்த மேன்மையான பெரேயரை முன்மாதிரியாகப் பின்பற்றினால், இன்று ஒருவரே இருக்குமிடத்தில் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குத் துணிவான விசுவாசிகளாக ஆயிரக்கணக்கானோர் இருப்பார்கள். ஆனால் தேவனை நேசிக்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொள்ளுகிற அநேகருக்கு பிழையிலிருந்து சத்தியத்திற்குத் திரும்பவேண்டுமென்ற விருப்பமே இல்லை; அவர்கள் கடைசி நாட்களின் மனமகிழ்வூட்டும் கட்டுக்கதைகளையே பற்றிக்கொள்கிறார்கள். பிழை மனதை குருடாக்கி, தேவனிடமிருந்து விலக்கிச் செலுத்துகிறது; ஆனால் சத்தியம் மனத்திற்கு ஒளியையும், ஆத்துமாவிற்கு ஜீவனையும் அளிக்கிறது.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

Back to Articles