Article

# தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஐம்பத்து ஆறு

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17-இன் மர்மத்தைத் திறத்தல்: மகா வேசியையும் மிருகத்தையும் குறித்த இறுதியான தீர்க்கதரிசனம்

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2024

Formats

PDF
Word

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் காணப்படும் ராஜ்யங்களின் கடைசி உருவகப்படுத்தல் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது. அந்த அதிகாரத்தில், மூன்றாம் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தின் “மகா வேசியின்” நியாயத்தீர்ப்பை யோவானுக்குக் காண்பிக்கத் தூதன் அவனை “வனாந்தரத்திற்குள்” கொண்டு செல்கிறான்; அந்த மகா வேசி “பல நீருகளின்மேல்” உட்கார்ந்திருக்கிறவளும், “பூமியின் ராஜாக்களுடன்” “விபசாரம்” செய்தவளுமாக இருக்கிறாள்.

> ஏழு கலசங்களைக் கொண்டிருந்த அந்த ஏழு தூதர்களில் ஒருவர் வந்து என்னோடு பேசி, என்னிடம், “இங்கே வா; அநேக ஜலங்களின்மேல் உட்கார்ந்திருக்கிற பெரிய வேசியின்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பை உனக்குக் காண்பிப்பேன். அவளோடே பூமியின் ராஜாக்கள் விபசாரம் பண்ணினார்கள்; பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்கள் அவளுடைய விபசாரத்தின் மதுவினால் மதிமயங்கினார்கள்” என்றான். அப்பொழுது அவன் என்னை ஆவியிலே வனாந்தரத்திற்குக் கொண்டு போனான்; அங்கே தூஷண நாமங்களால் நிறைந்தும், ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடையதுமான செம்மஞ்சள் நிற மிருகத்தின் மேல் ஒரு ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருப்பதை நான் கண்டேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:1–3.

யோவானின் சொந்த வார்த்தைகளின்படி, “வனாந்தரம்” என்பது கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1798 இல் முடிவுகாலம் வரையிலான திருத்தந்தை ஆட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை குறிக்கிறது.

> அப்பொழுது அந்த ஸ்திரீ வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் சென்றாள்; அங்கே, அவர்கள் அவளை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் போஷிப்பதற்காக, தேவனால் அவளுக்கென ஒரு இடம் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. … மேலும் அந்த ஸ்திரீக்கு ஒரு பெரிய கழுகின் இரண்டு சிறகுகள் கொடுக்கப்பட்டன; அவள் சர்ப்பத்தின் முகத்திலிருந்து தப்பி, வனாந்தரத்திற்குள், தன்னுடைய இடத்திற்குப் பறந்து செல்லும்படியாக; அங்கே அவள் ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் போஷிக்கப்படுகிறாள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 12:6, 14.

ஆவியினால், யோவான் பாப்பரசாட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டார். அந்த ஆண்டுகள், யெசபெல், ஆகாப், எலியா ஆகியோரின் வரலாற்றின்போது நிகழ்ந்த மூன்றரை ஆண்டு வறட்சியால் முன்னுருவாக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த ஆண்டுகள், 1798-இல் பாப்பரசாட்சி தன் மரணகரமான காயத்தை அடையும் வரையில் தொடர வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் அது, புறமதமும் பாப்பரசாட்சியும் என்ற இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களினால் பரிசுத்தஸ்தலத்தின்மேலும் சேனையின்மேலும் வரப்பண்ணப்பட்ட யுத்தத்தின் முடிவாகிய முதல் சினக்காலத்தின் முடிவில் நிகழுமாறு “நியமிக்கப்பட்டிருந்தது.” இவ்வெல்லா உண்மைகளும் சமீபத்திய கட்டுரைகளில் விளக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

“மகா வேசி” என்பது ஏசாயாவில் கூறப்படும் தீருவின் வேசியே; அவள் “ஒரு ராஜாவின் நாட்கள்” என்று அழைக்கப்படும் குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகள் மறக்கப்பட வேண்டியவளாயிருந்தாள். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாறு என்பது குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகளின் வரலாறே; அவை வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் இராஜ்யமான பாபிலோனின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஏற்பட்ட எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன. அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் தீருவின் மகா வேசி மறக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியது. அந்த வரலாற்றின் முடிவில் அவள் நினைவுகூரப்பட வேண்டியவளாய், மீண்டும் வெளிப்பட்டு தன் பாடல்களைப் பாடி, இவ்விதமாகப் பூமியின் ராஜாக்களோடு விபச்சாரம் செய்ய வேண்டியவளாயிருந்தாள். போப்பரச ஆட்சியின் நியாயத்தீர்ப்பைக் காணும்படி, யோவான் ஆவிக்குரிய வகையில் போப்பரச ஆட்சியின் வரலாற்றுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டான். விபச்சாரம் செய்த ஆசாரியனுடைய மகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்பு, அவள் அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாக இருந்தது.

> ஒரு ஆசாரியனின் மகள் யாராயினும் விபசாரம் செய்து தன்னை அசுத்தப்படுத்தினால், அவள் தன் தந்தையையும் அவமதிக்கிறாள்; அவள் அக்கினியினால் எரிக்கப்பட வேண்டும். லேவியராகமம் 21:9.

ஏழு கடைசி வாதைகளில் ஒன்றை ஊற்றிய தூதர்களில் ஒருவனால் யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மகா வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிய தரிசனத்தில், அவள் அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கப்படுவாள் என்பது வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

> நீ மிருகத்தின் மேல் கண்ட அந்தப் பத்து கொம்புகள் வேசியை வெறுத்து, அவளைப் பாழும் நிர்வாணமுமானவளாக்கி, அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்று, அவளை அக்கினியினால் சுட்டெரிக்குமென்று. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:16.

மகா வேசியாள் அமர்ந்திருக்கிற நீருகள் உலகத்தின் ஜனங்களாகும்; ஐக்கிய அமெரிக்கா மிருகத்தைக் ஆராதிக்கும்படி முழு உலகத்தையும் வஞ்சித்து வழிநடத்தும் போது, அவர்களெல்லாம் அவளுடைய அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுவார்கள்; அந்த மிருகமும் மகா வேசியாளே ஆகும். அப்பொழுது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தில் குறிக்கப்படும் பத்து ராஜாக்களில் ஐக்கிய அமெரிக்கா முதன்மை ராஜாவாகிறது; மேலும், இந்த உவமையில், வேசியாளுடன் பரஸ்த்ரீகாரத்தில் முதலில் ஈடுபடும் ராஜாவை ஐக்கிய அமெரிக்கா குறிக்கிறது; ஆயினும், அதன் பின்னர் அவள் அந்தச் செயலை எல்லா ராஜாக்களுடனும் நிறைவேற்றுவாள்.

பல அரசர்களில் முதலாவது அரசன் ஆகாபால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறான்; அவன் மகா வேசியை மணந்தவன்; அவள் தியாத்தீரா சபையில் யேசபெலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். யேசபெலின் (மகா வேசி) தீர்ப்பு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வல்லமையால் சபை-அரசு கூட்டணிக்குள் வலுக்கட்டாயமாக கொண்டு வரப்படும் அந்தப் பத்து அரசர்களால் நிறைவேற்றப்படும். அந்த அரசர்கள், வேசியின்மேல் தமக்குள்ள வெறுப்பினையும் மீறி, பாப்பரசாட்சிக்கு உலகத்தை ஆள அனுமதிக்க (தண்ணீர்களின்மேல் உட்காரும்படியாக) சம்மதிப்பார்கள்.

> நீ கண்ட பத்து கொம்புகள் இன்னும் ராஜ்யத்தைப் பெறாத பத்து ராஜாக்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் மிருகத்துடனே ஒரு மணிநேரம் ராஜாக்களாக அதிகாரம் பெறுகிறார்கள். இவர்கள் ஒரே மனமுடையவர்கள்; தங்கள் வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் மிருகத்துக்குக் கொடுப்பார்கள். இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியுடனே யுத்தம் செய்வார்கள்; ஆனாலும் ஆட்டுக்குட்டி அவர்களை ஜெயிக்கும்; ஏனெனில் அவர் ஆண்டவர்களுக்கான ஆண்டவரும், ராஜாக்களுக்கான ராஜாவும் ஆவார்; அவருடனிருக்கிறவர்கள் அழைக்கப்பட்டவர்களும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும், உண்மையுள்ளவர்களும் ஆவர். மேலும் அவன் என்னைப் பார்த்து, நீ கண்ட, வேசி உட்கார்ந்திருக்கிற தண்ணீர்கள் ஜனங்களும், திரள்களும், ஜாதிகளும், பாஷைகளும் ஆகும் என்றான். நீ மிருகத்தின் மேல் கண்ட பத்து கொம்புகள், அவையே அந்த வேசியை வெறுத்து, அவளைப் பாழாக்கியும் நிர்வாணமாக்கியும், அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றும், அவளை அக்கினியால் எரித்தும் போடுவார்கள். ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தைகள் நிறைவேறும் வரையில், அவருடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றவும், ஒருமனப்படவும், தங்கள் ராஜ்யத்தை மிருகத்துக்குக் கொடுக்கவும் தேவன் அவர்களுடைய இருதயங்களில் வைத்திருக்கிறார். நீ கண்ட ஸ்திரீ பூமியின் ராஜாக்களின்மேல் ஆட்சி செய்கிற அந்த மகா நகரமே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:12–18.

“பத்து ராஜாக்கள்” (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), உண்மையில் போப்பாட்சியை வெறுக்கிறார்கள்; ஆயினும், பெருகிக்கொண்டிருக்கும் உலகப் பேரழிவுகளிலிருந்து உலகத்தை இரட்சிக்க வேண்டும் என்ற வீணான நம்பிக்கையில், சூழ்நிலைகளால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, தங்கள் குறுகியகால அரசாட்சியை போப்பாட்சியின் அதிகாரத்துக்குக் கையளிக்கிறார்கள். அவளுடைய வஞ்சகத்தை அவர்கள் உணரும்போது, லேவியராகமத்தில் உள்ள நியாயப்பிரமாணத்தின் நிறைவேற்றமாக, அவளை நெருப்பினால் சுட்டெரிக்கிற கருவியாக அவர்கள் ஆகிறார்கள்.

“பத்து ராஜாக்கள்” தேவனுடைய கடைசி நாளின் மக்கள்மேல் அவர்கள் கொண்டுவரும் துன்புறுத்தலின் மூலம் “ஆட்டுக்குட்டியோடு போர்செய்கிறார்கள்.”

> ஜாதிகள் ஏன் கொந்தளிக்கின்றன? ஜனங்கள் ஏன் வீணான காரியத்தைச் சிந்திக்கின்றன? பூமியின் ராஜாக்கள் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கின்றனர்; அதிகாரிகள் ஒன்றுகூடி, கர்த்தருக்கும் அவர் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவருக்கும் விரோதமாக ஆலோசித்து, “அவர்களுடைய கட்டுகளை அறுத்தெறிவோம்; அவர்களுடைய கயிறுகளை நம்மிடமிருந்து தள்ளிவிடுவோம்” என்று சொல்லுகின்றனர். வானங்களில் வீற்றிருப்பவர் நகைப்பார்; ஆண்டவர் அவர்களை இகழ்வார். பின்னர் அவர் தமது கோபத்தில் அவர்களோடு பேசுவார்; தமது கடுஞ்சினத்தில் அவர்களை கலங்கப்பண்ணுவார். சங்கீதம் 2:1–5.

பூமியின் ராஜாக்களால் பாப்பரசாட்சிக்காக நிகழ்த்தப்படும் துன்புறுத்தல், சிலுவையில் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராகவும் செய்யப்பட்டது.

> உமது தாசனாகிய தாவீதின் வாயினாலே நீர் இவ்வாறு உரைத்தீரே: “ஜாதிகள் ஏன் கொந்தளித்தன? மக்கள் ஏன் வீணான காரியங்களைத் தியானித்தார்கள்? பூமியின் ராஜாக்கள் எழுந்துநின்றார்கள்; ஆளுநர்கள் கர்த்தருக்கும் அவருடைய கிறிஸ்துவிற்கும் விரோதமாக ஒன்றுகூடினர்.” ஏனெனில், மெய்யாகவே, நீர் அபிஷேகம் செய்த உமது பரிசுத்த பிள்ளையாகிய இயேசுவிற்கு விரோதமாக, ஏரோதும் பொந்தியு பிலாத்தும், ஜாதிகளுடனும் இஸ்ரவேல் ஜனங்களுடனும் சேர்ந்து ஒன்றுகூடினர்; அது, உமது கைவும் உமது ஆலோசனையும் முன்கூட்டியே நிகழவேண்டும் என்று நிர்ணயித்திருந்த அனைத்தையும் செய்யத்தான். அப்போஸ்தலர் 4:25–28.

கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டின்போது அவருக்கு விரோதமாக எழுந்திருந்த “பூமியின் ராஜாக்கள்” என்பவர்கள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் வரும் “பத்து ராஜாக்களை” குறிக்கின்றனர்; அவர்கள் அவருடைய மக்களைத் துன்புறுத்துவதன்மூலம் மீண்டும் ஆட்டுக்குட்டியோடு யுத்தம்பண்ணுகிறார்கள். சிலுவையில், அந்த ராஜாக்கள் கிறிஸ்துவை “சூழ்ந்துகொண்ட” “தீயோரின் சபையாயிருந்தார்கள்”; அதைப் போலவே அவர்கள் கடைசி நாளிலுள்ள அவருடைய ஜனங்களுடனும் மீண்டும் செய்கின்றனர்.

> நாய்கள் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன; துன்மார்க்கரின் கூட்டம் என்னை வளைத்திருக்கிறது; அவர்கள் என் கைகளையும் என் கால்களையும் குத்தினார்கள். என் எலும்புகளையெல்லாம் நான் எண்ணக்கூடும்; அவர்கள் என்னை நோக்கிப் பார்த்து உற்றுநோக்குகிறார்கள். அவர்கள் என் வஸ்திரங்களைத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொண்டு, என் உடைக்காகச் சீட்டுப் போடுகிறார்கள். சங்கீதம் 22:16–18.

மகா வேசியின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை வரவழைக்கும் அந்தப் பத்து இராஜாக்கள் அவளை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பார்கள்; ஏனெனில், அவள் தன்னை ஆசாரியனின் குமாரத்தி என்று உரிமைகூறும் ஒரு வேசி. அந்த இராஜாக்கள் “நாய்கள்” என்றும் உருவகப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; மேலும், அந்தப் பத்து இராஜாக்கள் மகா வேசியை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், “அவளுடைய மாம்சத்தையும் தின்னுவார்கள்.” யேசபெலின் மரணம், அவள் மதிலிலிருந்து கீழேத் தள்ளப்பட்டு தரையில் சிதறிப்போனபோது ஏற்பட்டது; பின்னர் நாய்கள் வந்து அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றன.

> யேகு யிஸ்ரேயேலுக்கு வந்தபோது, யெசபெல் அதைக் கேட்டு, தன் முகத்தை அலங்கரித்து, தன் தலையைச் சீர்படுத்தி, ஜன்னல் வழியாக நோக்கினாள். யேகு வாசல்வழியாக உள்ளே வந்தபோது, அவள், “தன் எஜமானனைச் சாய்த்த சிம்ரிக்குச் சமாதானம் உண்டாயிற்றோ?” என்றாள். அப்பொழுது அவன் தன் முகத்தை ஜன்னலின்பால் உயர்த்தி, “என் பக்கத்தில் இருப்பவர் யார்? யார்?” என்றான். அப்பொழுது இரண்டு மூன்று பிரதானியர் அவனை நோக்கிப் பார்த்தார்கள். அவன், “அவளை கீழே தள்ளுங்கள்” என்றான். அவர்கள் அவளை கீழே தள்ளினார்கள்; அவளுடைய இரத்தம் சில அளவு சுவரின்மேலும் குதிரைகளின்மேலும் தெறிந்தது; அவன் அவளைத் தன் கால்களினால் மிதித்தான். பின்னர் அவன் உள்ளே வந்து புசித்து குடித்து, “இப்போது போய், இந்தச் சபிக்கப்பட்ட ஸ்திரீயைப் பார்த்து, அவளை அடக்கம் செய்யுங்கள்; ஏனெனில் அவள் ஒரு ராஜாவின் குமாரத்தி” என்றான். அவர்கள் அவளை அடக்கம் செய்யப் போனார்கள்; ஆனால் அவளிடத்தில் மண்டையோட்டையும், கால்களையும், கைகளின் உள்ளங்கைகளையும் தவிர வேறொன்றையும் காணவில்லை. ஆகையால் அவர்கள் திரும்பி வந்து அதைக் கூறினார்கள். அப்பொழுது அவன், “இது கர்த்தர் தம் தாசனாகிய திஸ்பியனான எலியாவின் மூலம் சொல்லிய கர்த்தருடைய வார்த்தை; அதாவது, ‘யிஸ்ரேயேலின் நிலப்பகுதியில் நாய்கள் யெசபெலின் மாம்சத்தைத் தின்னும்; யெசபெலின் சடலம் யிஸ்ரேயேலின் நிலப்பகுதியில் வெளிப்புலத்தின் மேற்பரப்பில் சாணம்போல இருக்கும்; ஆகையால் இது யெசபெல் என்று அவர்கள் சொல்லமாட்டார்கள்’ என்பதே” என்றான். 2 இராஜாக்கள் 9:30–37.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகிய அந்தப் பத்து இராஜாக்கள், அவர்களுள் முதன்மை இராஜாவாகிய ஐக்கிய அமெரிக்கா தலைமையில், பாப்பரசாட்சியின் மேல் அவளைக் நெருப்பினால் எரித்தும் அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றும் நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவார்கள். அந்த நியாயத்தீர்ப்பையே தேவதூதன் யோவானுக்குக் காண்பிக்க வந்தான்; அதனைச் செய்வதற்காக, அவன் யோவானை வனாந்தரத்தின் வரலாற்றுக்குள் கொண்டு சென்றான்; ஆனால் வனாந்தர வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு சீரற்ற கட்டத்திற்கல்ல, அந்தக் காலப்பகுதியின் இறுதி முனையத்திற்கே கொண்டு சென்றான். யோவான் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தான் என்பது வெளிப்படையாகும்; ஏனெனில் அவன் அந்த ஸ்திரீயைக் காணும் போது, அவள் ஏற்கனவே துன்புறுத்தலின் இரத்தத்தினால் மயங்கியவளாயும், ஏற்கனவே வேசிகளின் தாயென்று அடையாளங்காணப்பட்டவளாயும் இருந்தாள்.

> அப்பொழுது அவன் என்னை ஆவியிலே வனாந்தரத்திற்குக் கொண்டு போனான்; அங்கே தூஷணநாமங்களால் நிறைந்திருந்தும் ஏழு தலைகளையும் பத்து கொம்புகளையும் உடையதுமான செம்மஞ்சள் நிற மிருகத்தின் மேல் ஒரு ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். அந்த ஸ்திரீ ஊதா நிறமும் செம்மஞ்சள் நிறமும் உடையாக அணிந்து, பொன்னினாலும் விலையுயர்ந்த கற்களினாலும் முத்துகளினாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்; அவளுடைய கையில், தன் விபசாரத்தின் அருவருப்புகளாலும் அசுத்தங்களாலும் நிறைந்திருந்த ஒரு பொற்கிண்ணம் இருந்தது. அவளுடைய நெற்றியின்மேல், இரகசியம், மகா பாபிலோன், பூமியிலுள்ள வேசிகளுக்கும் அருவருப்புகளுக்கும் தாய் என்று ஒரு பேர் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த ஸ்திரீ பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தினாலும் இயேசுவின் சாட்சிகளின் இரத்தத்தினாலும் மதிமயங்கியிருப்பதைக் கண்டேன்; அவளைக் கண்டபோது, மிகுந்த ஆச்சரியத்தோடு அதிசயித்தேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:3–6.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்படும் “மகா வேசி”யும் ஆன தீரின் வேசி, அவள் மறுபடியும் தன் பாடல்களைப் பாடி பூமியின் அரசர்களுடன் விபசாரம் செய்வதற்கான காலம் வரும்வரை மறக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியிருந்தது.

1950-க்கு முன்பு வெளியிடப்பட்ட எந்த நம்பத்தகுந்த அகராதியையும் எடுத்துப் பார்த்தாலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் செங்கருநிற ஆடை அணிந்திருந்த அந்த ஸ்திரீ ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அடையாளமாக இருப்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் இன்று உலகம் கத்தோலிக்க திருச்சபையை ஒரு கிறிஸ்தவ திருச்சபையாகவே எண்ணுகிறது. அவள் உண்மையில் யார் என்பதை உலகம் மறந்துவிட்டது.

யோவான் அவளைக் கண்டபோது, இருண்ட யுகங்களின் துன்புறுத்தல் அதன் முடிவை எட்டியிருந்தது; ஏனெனில் அவள் ஏற்கனவே பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தினால் மதித்திருந்தாள். இயற்கையானது ஆவிக்குரியதை விளக்குகிறது; ஒருவன் குடிப்பதற்கு முன்பு அல்ல, குடித்தபிறகே மதிகிறான்.

1798ற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கத்தோலிக்கத்திலிருந்து பிரிந்து சென்ற புராட்டஸ்டண்டுகள், 1798 ஆம் ஆண்டுக்குள் ஏற்கனவே கத்தோலிக்கச் சமூகவாழ்வினுள் திரும்பிச் செல்லும் தங்கள் பயணத்தை ஆரம்பித்துவிட்டிருந்தனர்; ஏனெனில் அவள் “வெசிகளின் தாய்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தாள். யோவான் அவளை கண்டும் அதிசயித்தும் இருந்தபோது, முன்பு அவளுடைய கூட்டுறவிலிருந்து பிரிந்திருந்த சபைகள் ஏற்கனவே திரும்பிவந்திருந்தன. ஆகையால், மகா வேசி ஏற்கனவே கோடிக்கணக்கான கிறிஸ்தவர்களை கொன்றிருந்ததோடும், 533 ஆம் ஆண்டில் ஜஸ்டினியன் அவளைச் சபைகளின் தலைவியாக அடையாளப்படுத்தியதுபோல, அவளே சபைகளின் தலைவி என்ற அவளுடைய துணிச்சலான உரிமைக் கூற்றை முன்னைய புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் ஏற்கும்படி அவள் ஏற்கனவே அவர்களை மயக்கிவிட்டிருந்த காலமான 1798ற்கு யோவான் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

1798 ஆம் ஆண்டின் தீர்க்கதரிசனக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து, தேவதூதன் பின்னர் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் உள்ள ராஜ்யங்களின் கடைசி பிரதிநிதித்துவத்தை யோவானுக்குக் காட்டினான்.

> அப்பொழுது அந்தத் தூதன் என்னை நோக்கி: நீ ஏன் அதிசயித்தாய்? அந்த ஸ்திரீயினுடைய இரகசியத்தையும், அவளைச் சுமக்கிறதும் ஏழு தலைகளையும் பத்து கொம்புகளையும் உடைய மிருகத்தினுடைய இரகசியத்தையும் உனக்குச் சொல்வேன். நீ கண்ட மிருகம் இருந்தது, இப்போது இல்லை; அது பாதாளக் குழியிலிருந்து ஏறிவந்து நாசத்திற்குப் போகும்; உலகத்தோற்றமுதலாக ஜீவபுஸ்தகத்தில் பெயர்கள் எழுதப்படாத பூமியில் வாசமுள்ளவர்கள், இருந்தும் இப்போது இல்லாதும் இருந்துக்கொண்டிருக்கிற அந்த மிருகத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள். ஞானமுள்ள மனம் இங்கே தேவை. அந்த ஏழு தலைகள், ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருக்கிற ஏழு மலைகள். அவை ஏழு ராஜாக்களுமாம்; அவர்களில் ஐவர் வீழ்ந்துபோயினர்; ஒருவர் இருக்கிறார்; மற்றவர் இன்னும் வரவில்லை; அவர் வரும்போது கொஞ்சக்காலம் தங்கவேண்டும். இருந்தும் இப்போது இல்லாத அந்த மிருகம், அவனே எட்டாமவன்; ஆனாலும் அவன் அந்த ஏழிலிருந்தவன்; நாசத்திற்குப் போகிறான். நீ கண்ட பத்து கொம்புகள் இன்னும் ராஜ்யத்தைப் பெறாத பத்து ராஜாக்கள்; ஆயினும் அவர்கள் மிருகத்தோடேகூட ஒரு மணிநேரமட்டும் ராஜாக்களைப்போல அதிகாரம் பெறுகிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:7–12.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு மிருகம் என்பது ஒரு ராஜ்யமாகும்; இதை தானியேலின் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் எளிதாக அடையாளம் காணலாம். மேலும், தூதன் யோவானுக்குக் வெளிப்படுத்துகிற இரகசியம், மிருகத்தினுடைய இரகசியமும் மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஸ்திரீயினுடைய இரகசியமும் ஆகும். மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஸ்திரீ, பூமியின் ராஜாக்களோடு விபசாரம் செய்கிற மகா வேசியாக இருக்கிறாள். அவள் யெசபெல்; அவளுடைய கணவன் ஆகாப்.

> ஆகையால் மனுஷன் தன் தகப்பனையும் தன் தாயையும் விட்டு, தன் மனைவியோடு சேர்ந்திருப்பான்; அவர்கள் இருவரும் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள். ஆதியாகமம் 2:24.

ஒரு ஆண் ஆணாகவும், ஒரு பெண் பெண்ணாகவும் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் இருவரும் சேர்ந்தால் அவர்கள் ஒரே மாம்சமாகிறார்கள். மிருகத்தின் மறைபொருள் என்னவெனில், அது சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையாகும்; அதாவது, பெண் (சபை) மற்றும் மிருகம் (ராஜாக்கள்) இணைந்து, இரண்டு பகுதிகளால் ஆன ஒரே ராஜ்யமாக இருப்பதாகும். அரசியல் ஆட்சி முறையும் சபை ஆட்சி முறையும் ஒன்றிணைந்து, அந்த உறவில் பெண் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதே “மிருகத்தின் சாயல்” ஆகும். யோவானுக்கு, பெண் மிருகத்தால் சுமந்து செல்லப்படுகிறவளாகக் காண்பிக்கப்படுகிறாள்; ஏனெனில் அந்த உறவில் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவள் அவளே.

> நீ கண்ட அந்தப் பெண், பூமியின் ராஜாக்களின்மேல் ஆட்சி செய்கிற அந்த மகாநகரமே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:18.

மிருகமும் அந்தப் பெண்ணும் சேர்ந்து ஒரே ராஜ்யத்தை (ஒரே மாம்சம்) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஆனால் தேவதூதன், பூமியின் ராஜாக்களுடன் மகா வேசியின் உறவை வலியுறுத்துகிறான். “இருந்தும், இப்பொழுது இல்லாதும்” “அழுகாத பள்ளத்திலிருந்து ஏறிவந்து, நாசத்திற்குச் செல்லப்போகிற” என்றும், “பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்கள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்” என்றும் சொல்லப்பட்ட “அந்த மிருகம்” என்பது, மகா வேசியின் சாவுக்கேதுவான காயம் குணமாகும் போது காணப்படும் பாப்பரசாட்சியே ஆகும். அவள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது ராஜ்யமாக “இருந்தாள்”; ஆனால் 1798-இல் அவள் ஒரு சாவுக்கேதுவான காயத்தைப் பெறுவாள் என்று “தீர்மானிக்கப்பட்டது.”

யோவான் ஆவியினால் 1798ஆம் ஆண்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, அவள் ஒரு மிருகமாய் “இல்லை”; ஆனால் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தில் முடிவுறும் எழுபது அடையாளவாய்ந்த ஆண்டுகளின் முடிவில் அவளுடைய மரணகாயம் குணமாகும்போது, அவள் மறுபடியும் உயிரோடிருந்து, தன் பாடல்களைப் பாடி, விபச்சாரம் புரிந்து, கிறிஸ்தவர்களை கொன்றுகொண்டிருக்கிறாள்.

பதினேழாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களைப் பற்றிய இறுதியான வெளிப்பாடாகும்; ஆகையால் அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்கள் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படும் இடத்தோடு ஒத்திருக்க வேண்டும். அந்த ராஜ்யங்கள் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படுவது தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது; அது, ஹபக்கூக்கிற்கு “தரிசனத்தை எழுதிச் பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறி” என்று அளிக்கப்பட்ட கட்டளையின் நிறைவேற்றமாக அமைந்திருந்த இரு அட்டவணைகளிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் தானியேல் புத்தகத்தில் இரண்டாம், ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இராச்சியங்களைப் பற்றிய தங்களுடைய புரிதலில் மில்லரைட்டுகள் சரியாக இருந்தனர்; ஆனால் அவர்களுடைய புரிதல் முழுமையற்றதாக இருந்தது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மில்லரின் ரத்தினங்கள் கடைசி நாட்களில் பத்துமடங்கு அதிகமாக ஒளிவீசுகின்றன; ஏனெனில் அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராச்சியங்களுக்கான முதல் குறிப்பை மட்டும் அல்லாமல், எட்டாவது ஏழினின்று உண்டானது என்ற வெளிப்பாட்டின் முதல் குறிப்பாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது உணரப்படுகிறது. இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்.

அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப்பற்றியே பேசுகின்றனர்; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் யோவான், “இருந்தும், இப்போது இல்லாதும்; ஆழமற்ற படுகுழியிலிருந்து ஏறிவந்து, நாசத்திற்குள் போகிற” “மிருகத்தை” முன்வைக்கும் போது, கடைசி பூமியரசை அடையாளப்படுத்துகின்றான். அந்த மிருகம் “ஆழமற்ற படுகுழியிலிருந்து” ஏறிவருகிறது; அது “சாத்தானிய வல்லமையின் புதிய வெளிப்பாட்டிற்கு” ஒரு அடையாளமாகும்.

> “‘அவர்கள் தங்களுடைய சாட்சியை முடித்திருக்கும்போது [முடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது].’ இரு சாட்சிகளும் இரட்டுடை உடுத்திக்கொண்டு தீர்க்கதரிசனம் செய்ய வேண்டியிருந்த காலம் 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்றது. அவர்கள் தங்களுடைய பணியின் முடிவை மறைவான நிலையிலே அணுகிக்கொண்டிருந்தபோது, ‘அடிக்கண்டத்திலிருந்து ஏறிவரும் மிருகம்’ என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அதிகாரத்தினால் அவர்களுக்கு விரோதமாகப் போர் செய்யப்பட வேண்டியிருந்தது. ஐரோப்பாவின் அநேக ஜனங்களிடத்தில், சபையிலும் அரசிலும் ஆட்சி செய்த அதிகாரங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பாப்பரசுத் துறையின் வாயிலாகச் சாத்தானால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இங்கே சாத்தானிய அதிகாரத்தின் ஒரு புதிய வெளிப்பாடு நமக்கு காட்டப்படுகிறது.” The Great Controversy, 268.

வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றில் வரும் “அடித்தளமற்ற பள்ளத்திலிருந்து ஏறிவருகிற மிருகம்” என்ற உருவகம் அந்த இடத்தில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் நாத்திகத்தைக் குறிக்கிறது என்பதனால், “அடித்தளமற்ற பள்ளம்” என்ற சொற்றொடர் நாத்திகத்தின் சின்னமாகும் என்று சில இறையியலாளர்கள் வாதிப்பார்கள். ஆனால் வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதில் இஸ்லாம் “அடித்தளமற்ற பள்ளத்திலிருந்து” எழுந்தது; இஸ்லாம் நாத்திகம் அல்ல. அடித்தளமற்ற பள்ளம் சாத்தானிய வெளிப்பாட்டைக் குறிக்கிறது.

> “கர்த்தர் தரிசனத்தில் எனக்குக் காண்பித்தது என்னவெனில், மெஸ்மெரிசம் பிசாசினிடமிருந்தும், அதளப்பாதாளத்திலிருந்தும் உண்டானது; அதைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்திக்கொண்டிருப்பவர்களோடு அது விரைவில் அங்கேயே போய்ச் சேரும் என்று நான் அவருக்குச் சொன்னேன்.” Review and Herald, July 21, 1851.

“பிசாசிலிருந்து” வரும் எதுவும் “அடித்தளமற்ற ஆழ்குழியிலிருந்து” வருகிற ஒன்றே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், அடித்தளமற்ற ஆழ்குழியிலிருந்து மேலேறும் மிருகம் நாசத்திற்குள் செல்லும் அதிகாரமாகும்; மேலும், பெயர்கள் புத்தகத்தில் எழுதப்படாதவர்கள் அதைப் பின்பற்றி வியப்பார்கள். “நாசம்” என்பது நித்திய தண்டனையைக் குறிக்கிறது; வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் அது “அக்கினிக் கடல்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது; அங்கேயே அந்த மிருகம் எறியப்படுகிறது.

> மிருகமும் பிடிக்கப்பட்டது; அதனுடன், அதன் முன்பாக அதிசயங்களைச் செய்து, மிருகத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டவர்களையும் அதன் சிலையை வணங்கினவர்களையும் அவைகளினால் வஞ்சித்த கள்ளத்தீர்க்கதரிசியும் பிடிக்கப்பட்டான். இவ்விருவரும் கந்தகத்தால் எரிகிற அக்கினிக்கடலில் உயிரோடே எறியப்பட்டார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 19:20.

பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் சமுத்திரத்திலிருந்து எழும் முதல் மிருகம்—அதை சகோதரி ஒயிட் நேரடியாகப் பாப்பரசாட்சியாக அடையாளப்படுத்துகிறார்—அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியில் உலகம் பாப்பரசாட்சிய மிருகத்தைப் பின்பற்றி வியப்படைகிறது.

> அவனுடைய தலைகளில் ஒன்றை மரணக்காயமடைந்ததுபோல நான் கண்டேன்; அவனுடைய மரணக்காயம் குணமாகிற்று; உலகமெங்கும் மிருகத்தைப் பின்பற்றி ஆச்சரியப்பட்டார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:13.

“பூமியின்மேல் குடியிருக்கிறவர்கள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்” என்று வெளிப்படுத்தல் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட மிருகம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் பாப்பரசின் மரணக் காயம் ஆறும்போது நிகழும் சாத்தானிய வல்லமையின் இறுதியான வெளிப்பாடாகும். பதினேழாம் அதிகாரத்தில் அந்த ஸ்திரியும் அவள் ஏறியிருக்கும் மிருகமும் உடைய ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பும், 1950-க்கு முன் வெளியிடப்பட்ட அகராதிகள் அடையாளப்படுத்தியதுபோலவே, ரோமச் சபையையே அடையாளப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தல் பதினேழில் வரும் மிருகம், மிருகத்தின் சிலையாகிய சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த கூட்டுச்சேர்க்கையின் ஒரு சின்னமாகும். ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடைய அந்த மிருகம், அந்த ஸ்திரீ ஏறியிருக்கவும் ஆட்சி செய்யவும் செய்கிற, பத்து ராஜாக்களால் அமைந்த ராஜ்யமாகும் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை). அந்த ஸ்திரீ, “மகா பாபிலோன், வேசித்தனங்களின் தாய்” என்று அடையாளம் காணப்படும் பாப்பாட்சியே ஆகும். இந்தச் சின்னங்கள் அடையாளம் காணப்பட்ட பின், நாம் 1798 ஆம் ஆண்டிற்குத் திரும்பலாம்; அது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் கடைசி வெளிப்பாட்டைப் பெறும்படி யோவான் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட வரலாற்றுக் கட்டமாகும்.

அடுத்த கட்டுரையில், அந்த இராஜ்யங்களையும், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பிரதிநிதித்துவத்தையும் நாம் ஆராய்வோம்.

> “செயலரங்கத்தின் மேடையில் தோன்றிய ஒவ்வொரு ஜாதிக்கும், ‘காவலனும் பரிசுத்தவனும்’ எனப்படுகிறவரின் நோக்கத்தை அது நிறைவேற்றுமோ இல்லையோ என்பது காணப்படும்படியாக, பூமியின்மேல் தன் இடத்தைப் பிடித்திருக்க அனுமதிக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசனம் உலகத்தின் மகத்தான பேரரசுகளான பாபிலோன், மேதோ-பாரசீகம், கிரேக்கம், ரோம் ஆகியவற்றின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் வரையறுத்துக் காட்டியுள்ளது. இவையொவ்வொன்றினிடத்திலும், குறைந்த வல்லமையுடைய ஜாதிகளினிடத்திலும் இருந்ததுபோலவே, வரலாறு தன்னையே மறுபடியும் நிகழ்த்தியது. ஒவ்வொன்றுக்கும் சோதனையின் காலம் இருந்தது; ஒவ்வொன்றும் தோல்வியடைந்தது; அதன் மகிமை மங்கியது; அதன் வல்லமை நீங்கிப்போயிற்று; அதன் இடத்தை மற்றொன்று கைப்பற்றியது.”

> “ஜாதிகள் தேவனுடைய கொள்கைகளை நிராகரித்தபோதிலும், அந்த நிராகரிப்பினாலே தங்களுடைய சொந்த அழிவை நிகழ்த்திக்கொண்டபோதிலும், அவர்களுடைய எல்லா அசைவுகளினூடாகவும் தெய்வீகமான, அனைத்தையும் ஆளும் நோக்கம் செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்தது என்பது இன்னும் வெளிப்படையாக இருந்தது.” Education, 177.

Back to Articles