Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்தெட்டு

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

தரிசனத்தை வெளிப்படுத்துதல்: தானியேலில் துக்கத்தின் நாட்களைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டில், பெல்தெஷாத்சார் என்று அழைக்கப்பட்ட தானியேலுக்கு ஒரு காரியம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அந்தக் காரியம் சத்தியமானது; ஆனால் நியமிக்கப்பட்ட காலம் நீண்டதாயிருந்தது; அவன் அந்தக் காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்தின் அர்த்தத்தையும் அறிந்துகொண்டான். அந்த நாட்களில் நான் தானியேல் முழு மூன்று வாரங்கள் துக்கித்துக்கொண்டிருந்தேன். இன்பமான அப்பத்தை நான் புசிக்கவில்லை; மாம்சமோ திராட்சரசமோ என் வாய்க்குள் வரவில்லை; முழு மூன்று வாரங்கள் நிறைவேறும் வரையும் நான் என்னை ஒருபோதும் அபிஷேகம் செய்யவில்லை. முதல் மாதத்தின் இருபத்துநான்காம் நாளில், இத்தேக்கேல் என்னும் பெரிய நதியின் கரையோரத்தில் நான் இருந்தபோது. தானியேல் 10:1–4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் அடையாளார்த்தமான மூன்றரை நாட்களின் காலத்தில், அந்த இரண்டு சாட்சிகள் வீதியில் இறந்தபடி கிடக்கும் போது, பெல்தேஷாச்சாருக்கு ஒரு “காரியம்” வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அதற்கு முன்னரே அவர் “தரிசனத்தை” (mareh) புரிந்திருந்தார்; ஏனெனில் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் கபிரியேல் ஏற்கனவே வந்து, அந்தத் தரிசனத்தை அவருக்குப் புரியவைத்திருந்தான்.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> ஆம், நான் ஜெபத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, தொடக்கத்தில் தரிசனத்தில் நான் கண்டிருந்த அந்த மனிதனாயிருந்த கபிரியேல் வேகமாய் பறந்து வந்து, மாலை பலியர்ப்பணத்தின் நேரத்தில் என்னைத் தொட்டான். அவன் எனக்கு அறிவித்தும் என்னோடு பேசியும், “தானியேலே, உனக்கு ஞானத்தையும் புரிதலையும் அளிக்க நான் இப்போது வந்திருக்கிறேன். உன் விண்ணப்பங்கள் தொடங்கிய ஆரம்பத்திலேயே கட்டளை பிறந்தது; அதை உனக்குத் தெரிவிக்க நான் வந்தேன்; ஏனெனில் நீ மிகவும் பிரியமானவன். ஆகையால் இந்தக் காரியத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தரிசனத்தை ஆராய்ந்து உணர்க” என்றான். தானியேல் 9:21–23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

தானியேல் “ஆரம்பத்தில் தரிசனத்தில் கண்டிருந்த” “காபிரியேல் மனுஷன்” என்ற குறிப்பானது, தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் “chazon” தரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதாவது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் வரும் ராஜ்யங்களின் தரிசனத்தை எட்டாம் அதிகாரத்தில் தானியேலுக்குக் காபிரியேல் விளக்கிக் கூறியதைக் குறிக்கிறது. ஆனால், ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் தானியேல் கவனிக்க வேண்டியிருந்த “தரிசனம்” என்பது, தோற்றத்தின் “mareh” தரிசனமாகும். பின்னர், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தின் வரலாற்றுச் சீராய்வை காபிரியேல் தானியேலுக்குக் கொடுக்கிறார்.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

ஒன்பதாம் அதிகாரம், தரியாவேசின் முதலாம் ஆண்டில் நிறைவேறியது. பெல்தேசாசார் “கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டில்” தாம் “தரிசனத்தைப் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்” என்று கூறும்போது, அவர் “மரே” என்ற தரிசனத்தை இரண்டு ஆண்டுகளாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தார். துக்கமனுஷ்டித்த அந்த “நாட்களில்” பெல்தேசாசார் புரிந்துகொண்டது “அந்த காரியம்” ஆகும்; அதாவது அது எபிரேயச் சொல் “தாபார்” என்பதாகும்; அது நீண்டதாக இருந்தது, ஏனெனில் நியமிக்கப்பட்ட காலம் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் ஆகும்.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

தானியேல் ஏற்கனவே அந்த “விஷயத்தின்” ஒரு பகுதியை உணர்ந்திருந்தான்; ஏனெனில் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அவன் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் ஜெபத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தான், அதுவே அந்த “விஷயத்தின்” ஜெபம் ஆகும். பெல்தெஷாச்சார் இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கித்திருந்த காலத்தில் புரிந்துகொள்ள வந்த “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய அதிகரித்த வெளிச்சம் இருந்தது; மேலும், அந்தத் துக்க நாட்களில் “ஏழு காலங்கள்” மீது அதிகரித்த அந்த வெளிச்சம், 1856-இல் “ஏழு காலங்கள்” மீது அதிகரித்த வெளிச்சத்திற்கான ஒரு முன்மாதிரியாக இருந்தது. மில்லரைட்டுகளும் முன்னதாகவே “ஏழு காலங்கள்” குறித்து அறிந்திருந்தார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் அதை அறிவித்திருந்தார்கள். ஆனால், பிலடெல்பிய இயக்கத்திலிருந்து லவோதிக்கேய இயக்கத்திற்குத் தங்கள் வரலாற்றின் துல்லியமான அந்த மாற்றக் கட்டத்திற்குள் சென்றபோது, அவர்களைச் சோதிக்க வேண்டிய கூடுதல் வெளிச்சம் இருந்தது.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

பெல்தெஷாச்சாரின் இரங்கலின் நாட்கள், 1856 ஆம் ஆண்டில் பிலடெல்பிய இயக்கம் லவோதிக்கேய இயக்கமாக மாறியதையும், பின்னர் 1863 ஆம் ஆண்டில் லவோதிக்கேய அட்வென்டிஸ்ட் சபையாக மாறியதையும் குறிக்கும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக்கு ஒப்பாக இருக்கின்றன. “ஏழு காலங்கள்” குறித்த அதிகரித்த வெளிச்சத்தைப் பற்றிய பெல்தெஷாச்சாரின் வரலாறும் மில்லரைட் வரலாறும், மூன்றாம் தூதனுடைய லவோதிக்கேய இயக்கம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம்பேரின் பிலடெல்பிய இயக்கமாக மாற்றமடைந்ததோடும், மேலும் “ஏழு காலங்கள்” குறித்த அதிகரித்த வெளிச்சம் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டிய காலமாகிய, தாமத நேரத்தின் போது நிகழும் இரங்கலின் நாட்களோடும் ஒத்திசைகின்றன.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

பெல்தேஷாச்சார் ஒரு தூதரையும் ஒரு இயக்கத்தையும் இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவரது துக்கத்தின் நாட்களில், அந்தத் தூதர் “காரியத்தை,” அதாவது சத்தியத்தை, புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; பின்னர் 2023-இல் மிகாயேல் அந்த இரண்டு சாட்சிகளையும் உயிர்த்தெழுப்பும் போது, அவர் அந்த “காரியத்தை” ஒரு இயக்கத்திற்குக் கொண்டு வந்து முன்வைக்க வேண்டும்.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

“மரே” என்ற எபிரேயச் சொல் (கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தின் தரிசனம்), முதலாம் வசனத்தில் தானியேல் தாம் அதைப் புரிந்துகொண்டவர் என அடையாளப்படுத்தப்படும் அது, தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தில் நான்கு முறை முன்வைக்கப்படுகிறது. அதில் இரு முறை அது “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் இரு முறை “தோற்றம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. முதலாம் வசனத்தில் தானியேல் முதன்முறையாக அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தும்போது, அவர் “தரிசனத்தை” புரிந்துகொண்டார் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஆனால் மற்ற மூன்று குறிப்புகள், தானியேல் அந்தத் தரிசனத்தை அனுபவித்ததை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஆறாம் வசனத்தில், கிறிஸ்துவின் முகம் “மின்னலின் ‘தோற்றம்போல’” இருந்தது.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> முதல் மாதத்தின் இருபத்திநான்காம் நாளில், நான் இத்தேக்கேல் எனப்படும் மகா நதியின் கரையோரத்தில் இருந்தேன். அப்போது நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, சணல் வஸ்திரம் அணிந்திருந்த ஒரு மனிதன்; அவன் இடுப்புகள் ஊபாஸ் தேசத்தின் சுத்த பொன்னால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் உடலும் படிகப்பச்சைக் கல்லைப்போல இருந்தது; அவன் முகம் மின்னலின் தோற்றம்போலவும், அவன் கண்கள் அக்கினி விளக்குகளைப்போலவும், அவன் புயங்களும் அவன் கால்களும் மெருகூட்டப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும் இருந்தன; அவன் வார்த்தைகளின் சத்தம் ஜனக்கூட்டத்தின் ஓசையைப்போல இருந்தது. இந்த தரிசனத்தை நான் தானியேல் மட்டுமே கண்டேன்; என்னுடனிருந்த மனிதர்கள் அந்தத் தரிசனத்தை காணவில்லை; ஆயினும் மிகுந்த நடுக்கம் அவர்கள்மேல் விழுந்தது; ஆகையால் அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள். எனவே நான் தனியாக விடப்பட்டேன்; இந்த மகா தரிசனத்தை கண்டேன்; என்னில் பலமொன்றும் மீதியாக இல்லை; ஏனெனில் என் அழகு என்னுள் சிதைவாக மாறிவிட்டது; எனக்குப் பலமொன்றும் நிலைத்திருக்கவில்லை. தானியேல் 10:4–8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

“தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் மற்றொரு எபிரெயச் சொல் உண்டு; எபிரெயச் சொல் “mareh” என்பதின் சில பண்புகளை நாம் முன்வைத்த பின்பு அதைப் பற்றி பார்ப்போம். முந்தைய வசனங்களில் “தோற்றம்” என்று வந்துள்ள சொல், அதாவது எபிரெயச் சொல் “mareh” ஆகும். அதே சொல் பதினாறாம் வசனத்தில் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. பதினாறாம் வசனத்தில், கிறிஸ்துவின் தரிசனம் தானியேலைத் துயரமுள்ளவனாக்கியது.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> இதோ, மனிதகுமாரரின் சாயலைப்போன்ற ஒருவர் என் உதடுகளைத் தொட்டார்; அப்பொழுது நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, என்முன் நின்றவரை நோக்கி: என் ஆண்டவரே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குப் பலமே எதுவும் மீதியாகவில்லை என்று சொன்னேன். தானியேல் 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

“வேதனைகள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல் “கீல்” என்று பொருள்படுகிறது; மேலும், அந்த வசனத்தில் தானியேல் கண்ட கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தின் “தரிசனம்” ஒரு கீலைத் திருப்பியது. தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு “கீல்” என்பது ஒரு திருப்புமுனையைக் குறிக்கிறது.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> கடந்த வரலாற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் உள்ளன; அவற்றின் மேல் கவனம் செலுத்தப்படுகின்றது, எல்லாரும் தேவன் எப்போதும் செயல்பட்ட அதே வழிகளிலேயே இப்போதும் செயல்படுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்படியாக. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாமுக்கு சுவிசேஷம் முதன்முதலாக அறிவிக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து எப்போதுமே இருந்ததுபோல, அவருடைய கரம் இன்றும் அவருடைய கிரியையிலும் ஜாதிகளின் நடுவிலும் காணப்படுகிறது.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ஜாதிகளின் வரலாற்றிலும் சபையின் வரலாற்றிலும் திருப்புமுனைகளாக அமைவது போன்ற காலப்பகுதிகள் உள்ளன. தேவனுடைய பரிபாலனத்தில், இந்தப் பலவிதமான நெருக்கடிகள் வந்து சேரும் போது, அந்தக் காலத்திற்குரிய ஒளி வழங்கப்படுகிறது. அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், ஆவிக்குரிய முன்னேற்றம் உண்டாகும்; அது நிராகரிக்கப்பட்டால், ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சியும் கப்பற்பாழும் பின்தொடரும். கடந்த காலத்தில் எவ்வாறு முன்னெடுக்கப்பட்டதோ அப்படியே, எதிர்காலத்திலும், இறுதி மோதல் வரையிலும், சாத்தானிய செயற்பாடுகள் தமது கடைசி அதிசயமான இயக்கத்தை மேற்கொள்ளும் அந்த நேரம் வரையிலும், சுவிசேஷத்தின் முன்னேறும் பணியை கர்த்தர் தமது வார்த்தையில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.” Bible Echo, August 26, 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

பதினாறாம் வசனம் பெல்தேஷாச்சார் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புநிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது குடியரசுக் கொம்பிற்கும் (தேசம்) புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பிற்கும் (சபை) ஒரு திருப்புநிலையாகும். அது ஒரு நெருக்கடியைக் குறிக்கிறது; மேலும், அந்த வரலாற்றுக்கான விசேஷ ஒளி வழங்கப்படும் புள்ளியையும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. தானியேலுக்கான திருப்புநிலை, தானியேல் “தொட்டுக்கொள்ளப்பட்ட” போது, அதாவது மூன்று தடவைகளில் இரண்டாவது தடவையில், நிகழ்ந்தது. தானியேல் மூன்று தடவைகள் தொட்டுக்கொள்ளப்படுவான்; அவர் இரண்டாவது தடவையாக தொட்டுக்கொள்ளப்பட்டபோது, அது தானியேலுக்கான ஒரு திருப்புநிலையாக இருந்தது; அந்தத் திருப்புநிலை, தானியேல் “mareh” தரிசனத்தை கண்ட மூன்று தடவைகளில் இரண்டாவதாக இருந்தது.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> அப்போது இதோ, மனுபுத்திரரின் சாயலை ஒத்த ஒருவன் என் உதடுகளைத் தொட்டான்; பின்னர் நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, என் முன் நின்றவனிடம், “என் ஆண்டவனே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குப் பலமே எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை” என்றேன். தானியேல் 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

அந்த மூன்று தொடுதல்களை நாம் விரைவில் ஆராய்வோம். தானியேல் “mareh” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்திய நான்கு சந்தர்ப்பங்களில் முதலாவது, தாம் அந்தத் தரிசனத்தைப் புரிந்துகொண்டார் என்ற அவருடைய சாட்சியாக இருந்தது; இறுதியான மூன்று குறிப்புகள், அவர் உண்மையில் அந்தத் தோற்றத்தைக் கண்டபோது அவருக்கிருந்த அனுபவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அவர் அந்தத் தோற்றத்தின் தரிசனத்தை மூன்றாவது முறையாக அடையாளப்படுத்துவது பதினெட்டாம் வசனத்திலேயே ஆகும்; அங்கே அவர் மூன்றாவது முறையாகத் தொடப்படுகிறார்.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> மனுஷனுடைய தோற்றத்தைப் போன்ற ஒருவன் மறுபடியும் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னைப் பலப்படுத்தினான். தானியேல் 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

இரண்டாம் தொடுதலின்போது, அதாவது “மாரா” தரிசனத்திற்கான இரண்டாவது குறிப்பாகிய பதினாறாம் வசனத்தில், அவனுடைய வலிமை நீங்கிப்போகிறது; ஆனால் மூன்றாம் தொடுதலின்போது, அவனுடைய வலிமை மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. பத்தாம், பதினாறாம், பதினெட்டாம் வசனங்களில் தானியேல் தொடப்படுகிறான். ஆறாம் வசனத்தில் தானியேல் கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தையும், பின்னர் கபிரியேலையும் காண்கிறான்; பத்தாம் வசனத்தில் கபிரியேல் முதல் முறையாக தானியேலைத் தொடுகிறான்.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> அப்பொழுது நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, சணல் உடை அணிந்திருந்த ஒரு மனுஷன்; அவன் இடுப்பு ஊபாஸ் தேசத்தின் சிறந்த பொன்னால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் உடலும் பதுமராகம்போலிருந்தது; அவன் முகம் மின்னலின் தோற்றம்போலவும், அவன் கண்கள் அக்கினித் தீபங்களைப்போலவும், அவன் புயங்களும் அவன் கால்களும் பளபளப்பாக்கப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும் இருந்தன; அவன் வார்த்தைகளின் சத்தம் திரளான ஜனக்கூட்டத்தின் முழக்கம்போல இருந்தது. அந்தத் தரிசனத்தை நான் தானியேல் ஒருவனே கண்டேன்; என்னுடனிருந்த மனுஷர் அந்தத் தரிசனத்தை காணவில்லை; ஆனாலும் பெரிய நடுக்கம் அவர்கள் மேல் விழுந்ததால், அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள். ஆகையால் நான் தனியே விடப்பட்டேன்; இந்த மகத்தான தரிசனத்தைக் கண்டேன்; என்னுள் பலம் எதுவும் நிலைத்திருக்கவில்லை; என் அழகு என்னுள் சிதைவாக மாறிப்போயிற்று; எனக்குப் பலம் ஒன்றும் மீதியிருக்கவில்லை.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> ஆயினும் அவனுடைய வார்த்தைகளின் சத்தத்தை நான் கேட்டேன்; அவனுடைய வார்த்தைகளின் சத்தத்தை நான் கேட்டபோது, நான் முகங்குப்புறப் படிந்து, என் முகம் தரையின்மேல் இருந்தபடியே ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்தேன். இதோ, ஒரு கை என்னைத் தொட்டது; அது என்னை என் முழங்கால்களின்மேலும் என் கைகளின் உள்ளங்கைகளின்மேலும் நிறுத்தியது. அப்பொழுது அவன் என்னை நோக்கி, மிகுந்த பிரியமாயிருக்கும் மனுஷனே, தானியேலே, நான் உனக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தைகளை உணர்ந்து, நேராக நில்; ஏனெனில் இப்போது நான் உன்னிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறேன் என்றான். அவன் இந்த வார்த்தையை என்னோடு பேசியபோது, நான் நடுங்கிக்கொண்டே நின்றேன். பின்னும் அவன் என்னை நோக்கி: தானியேலே, பயப்படாதே; நீ உணர்ந்துகொள்ள உன் இருதயத்தைச் செலுத்தி, உன் தேவனுக்குமுன்பாக உன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள ஆரம்பித்த முதல் நாள்முதல் உன் வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன; உன் வார்த்தைகளினிமித்தம் நான் வந்தேன். ஆனால் பாரசீக ராஜ்யத்தின் அதிபதி இருபத்தொன்று நாள் என்னை எதிர்த்து நின்றான்; ஆனால் இதோ, பிரதான அதிபதிகளில் ஒருவனாகிய மீகாயேல் எனக்குச் சகாயம்பண்ண வந்தான்; நான் அங்கே பாரசீக ராஜாக்களிடத்தில் தங்கியிருந்தேன். இப்பொழுது கடைசி நாட்களில் உன் ஜனங்களுக்கு நேரிடப்போகிறதென்ன என்பதை உனக்கு உணர்த்தும்படி வந்திருக்கிறேன்; ஏனெனில் இந்தத் தரிசனம் இன்னும் அநேக நாட்களுக்குரியது. தானியேல் 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

பின்னர் பதினாறாவது வசனத்தில், கிறிஸ்துவின் தரிசனத்தை அவன் காணும்போது, தானியேல் இரண்டாவது முறையாகத் தொடப்படுகிறான்.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> அவன் இவ்வாறான வார்த்தைகளை என்னிடத்தில் பேசியபோது, நான் என் முகத்தை தரையின்மேல் குனித்தேன்; நான் வாக்கற்றவனானேன். இதோ, மனுஷகுமாரரின் சாயலை ஒத்த ஒருவன் என் உதடுகளைத் தொட்டான்; அப்பொழுது நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, என் முன் நின்றவரை நோக்கி: என் ஆண்டவரே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குச் சக்தி ஒன்றும் மீதியாக இல்லை என்றேன். ஏனெனில், இந்த என் ஆண்டவரின் அடியேன் இந்த என் ஆண்டவரோடு எப்படிப் பேச முடியும்? என்னைப் பொறுத்தவரையில், உடனே எனக்குள் பலம் ஒன்றும் மீதியாக இருக்கவில்லை; மூச்சும் எனக்குள் எஞ்சியிருக்கவில்லை. தானியேல் 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

அதன்பின் கிறிஸ்து அல்ல, கபிரியேலின் தோற்றத்தின்போது, தானியேல் மூன்றாவது முறைத் தொடப்படுகிறார்.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> அப்போது மறுபடியும் மனுஷனின் தோற்றம்போலிருந்த ஒருவர் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னை பலப்படுத்தி, “மிகவும் பிரியிக்கப்பட்ட மனுஷனே, அஞ்சாதே; உனக்குச் சமாதானம் உண்டாகுக; பலமாயிரு, ஆம், பலமாயிரு” என்றார். அவர் என்னோடு பேசியபோது நான் பலம்பெற்று, “என் ஆண்டவர் பேசட்டும்; ஏனெனில் நீர் என்னை பலப்படுத்தினீர்” என்றேன். அப்போது அவர், “நான் உன்னிடத்தில் வந்ததற்குக் காரணம் என்னவென்று அறிகிறாயா? இப்போது நான் பாரசீகத்தின் அதிபதியோடு யுத்தம்பண்ணத் திரும்பிச் செல்வேன்; நான் புறப்படும்போது, இதோ, கிரேக்கத்தின் அதிபதி வருவான். ஆனாலும் சத்தியத்தின் வேதப்புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதை நான் உனக்குக் காண்பிப்பேன்; இவ்விஷயங்களில் என்னோடு நிலைத்திருக்கிறவன் உங்கள் அதிபதியான மிகாயேலைத் தவிர ஒருவருமில்லை” என்றார். தானியேல் 10:18–21.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

தானியேல் மூன்று முறை தொடப்படுகிறார்; அவற்றில் முதல் முறையும் மூன்றாம் முறையும் அவரைத் தொடுவது கபிரியேல் தூதன். இரண்டாம் முறை அவர் தொடப்படுவது கிறிஸ்துவினாலேயே ஆகும். தானியேல் அதே எபிரேயச் சொல்லை நான்கு முறை பயன்படுத்தினார்; ஆனால் அவற்றில் முதற்தடவையாகிய முதலாவது வசனத்தில், அவர் “தரிசனத்தை” தாம் புரிந்துகொண்டதாகக் குறிப்பிட்டார். ஒரு சத்தியத்தைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமானது; ஆனால் அவர் மற்ற மூன்று முறைகளில் அனுபவித்ததுபோல், அது அந்தச் சத்தியத்தை அனுபவிப்பதற்கு ஒப்பானதல்ல.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

தானியேலின் இரங்கலின் நாட்கள் முடிவுற்றபோது, அவன் இரங்கலின் நாட்கள் நிறைவடைவதற்கு முன்பே அவனுக்குப் புரிதல் அளிக்கப்பட்டிருந்த அந்த தரிசனத்தின் ஒரு அனுபவம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அந்த அனுபவம் மூன்று தொடுதல்களால் குறிக்கப்படும் மூன்று நிலைகளால் அமைந்துள்ளது. முதல் தொடுதலும் கடைசி தொடுதலும் கபிரியேலால் நிறைவேற்றப்பட்டன; நடுப்பகுதியிலுள்ள தொடுதல் கிறிஸ்துவினால் செய்யப்பட்டது. முதல் மற்றும் கடைசி தொடுதல்கள் எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் மற்றும் கடைசி எழுத்துகளாக இருந்தன. அந்த இரண்டாவது நிலையில், தானியேல் தன் ஆண்டவருடனான தொடர்பில் தன்னை ஒரு கலகக்கார பாவியாக அறிகிறான்; ஆகையால் நடுப்பகுதியிலுள்ள தொடுதல், எபிரேய எழுத்துமாலையின் பதிமூன்றாவது எழுத்தால் குறிக்கப்படுகிறபடி, கலகத்தைக் குறிக்கிறது.

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> “ஆனால் பேதுரு இப்போது படகுகளையோ சுமையையோ குறித்து கவலைப்படவில்லை. அவர் இதற்கு முன்பு கண்ட எந்த அதிசயத்தையும் விட, இந்த அதிசயம் அவருக்குத் தெய்வீக வல்லமையின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. இயேசுவில் அவர், சகல இயற்கையையும் தமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருக்கிற ஒருவரைக் கண்டார். தெய்வீகத்தின் சந்நிதி அவருடைய சொந்த அப்பரிசுத்தத்தைக் வெளிப்படுத்தியது. தம் ஆண்டவர்மீதான அன்பு, தன் சொந்த அவிசுவாசத்திற்கான வெட்கம், கிறிஸ்துவின் தாழ்மையான அருளிறக்கத்திற்கான நன்றியுணர்வு, இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எல்லையற்ற பரிசுத்தத்தின் சந்நிதியில் தன் அசுத்தத்தின் உணர்வு—இவையெல்லாம் அவரை முற்றாக ஆட்கொண்டன. அவருடைய சகாக்கள் வலையின் உள்ளடக்கத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தபோது, பேதுரு இரட்சகரின் பாதங்களில் விழுந்து, ‘ஆண்டவரே, என்னைவிட்டு நீங்கும்; நான் பாவமுள்ள மனுஷன்’ என்று உரக்கச் சொன்னான்.”

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> “தேவீக பரிசுத்தத்தின் அதே சந்நிதியே தேவனுடைய தூதனின் முன்னிலையில் தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் இறந்தவனைப்போல் விழுந்துபோகச் செய்தது. அவர் கூறினார்: ‘என்னுடைய அழகு என்னுள் கெடுதலாக மாறினது; எனக்குப் பலமொன்றும் இராமல் போயிற்று.’ அதுபோல, ஏசாயா கர்த்தருடைய மகிமையை கண்டபோது, ‘அையோ, நான் நாசமாய்ப் போனேன்! நான் அசுத்தமான உதடுகளையுடைய மனுஷன்; அசுத்தமான உதடுகளையுடைய ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறேன்; ஏனெனில், எனது கண்கள் சேனைகளின் கர்த்தராய ராஜாவைக் கண்டன’ என்று உரக்கச் சொன்னான். தானியேல் 10:8; ஏசாயா 6:5. தனது பலவீனத்துடனும் பாவத்துடனும் கூடிய மனுஷத்துவம், தேவத்துவத்தின் பரிபூரணத்துடன் எதிரிடப்பட்டபோது, தான் முற்றிலும் குறைவுடையவனும் பரிசுத்தமற்றவனுமாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். தேவனுடைய மகத்துவத்தையும் மகிமையையும் காணும் கிருபை வழங்கப்பட்ட எல்லாரிடத்திலும் இதுவே நிகழ்ந்திருக்கிறது.”

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> “பேதுரு, ‘என்னைவிட்டு நீங்கிச் செல்லும்; நான் பாவியான மனிதன்’ என்று உரக்கச் சொன்னான்; ஆயினும், தன்னை அவரிடமிருந்து பிரிக்க இயலாது என உணர்ந்து, இயேசுவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தான். இரட்சகர், ‘அஞ்சாதே; இனிமேல் நீ மனிதரைப் பிடிப்பாய்’ என்று பதிலளித்தார். எசாயா தேவனுடைய பரிசுத்தத்தையும் தன்னுடைய சொந்த அயோக்யத்தையும் கண்டபின்பே, அவனுக்கு தெய்வீகச் செய்தி ஒப்படைக்கப்பட்டது. பேதுரு சுயமறுப்பிற்கும் தெய்வீக வல்லமையின்மேல் சார்ந்திருப்பதற்கும் நடத்தப்பட்டபின்பே, கிறிஸ்துவுக்காகிய தன் பணிக்கான அழைப்பைப் பெற்றான்.” The Desire of Ages, 246.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

“மரே” தரிசனம் என்பது கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தின் தரிசனமாகும்; ஆனால் தானியேல் அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்திய இரண்டாவது மற்றும் நான்காவது இடங்களில் தூதன் கபிரியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார். முதல் இடத்தில், பெல்தெஷாச்சார் அந்தத் தரிசனத்தைப் புரிந்துகொண்டான் என்ற ஒரு அறிக்கை உள்ளது; ஆனால் கடைசி மூன்று இடங்கள் தானியேல் தரிசனத்தை அனுபவித்ததைக் குறிக்கின்றன. தானியேல் தரிசனத்தை அனுபவிக்கும் அந்த மூன்று இடங்களிலும், அவன் தொடப்படுகிறான்.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

காபிரியேலால் அவர் முதன்முறையாகத் தொட்டபோது, அவர் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தை கண்டபின் இருந்தார்; அந்த அனுபவம் அவரை “என் முகத்தின்மேல், என் முகம் தரையின்பால் இருக்கும்படி ஆழ்ந்த நித்திரையில்” விட்டுச்சென்றது. அந்த தரிசனம் ஒரு பிரிவை உண்டாக்கியது; ஏனெனில் அவருடன் இருந்தவர்கள் “தரிசனத்தைக் காணவில்லை; ஆனாலும் அவர்கள்மேல் மிகுந்த நடுக்கம் விழுந்தது; ஆகையால் அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள்.” முதல் ஏமாற்றத்தில், எரேமியா “தேவனுடைய கரத்தின் காரணமாகத் தனியே உட்கார்ந்தான்,” மேலும் பெல்தெஷாச்சாரில் “வலிமை ஒன்றும் மீதியாயிருக்கவில்லை”; “ஏனெனில்” அவனுடைய “அழகு என்னுள் கெடுதலாக மாறியது, மேலும்” அவன் “வலிமை ஒன்றும் தக்கவைக்கவில்லை.”

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

காபிரியேல் முதன்முறையாக அவனைத் தொட்டபின், காபிரியேல் தானியேலை அவன் முழங்கால்களின்மேலும் கைகளின் உள்ளங்கைகளின்மேலும் அமர்த்தினார். பின்னர், தான் பேசிய வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொண்டு எழுந்து நிற்கும்படி தானியேலுக்குக் கட்டளையிட்டார்; தானியேலும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தபோதிலும் அவ்வாறு செய்தான். அதன் பின், தானியேலின் இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்ககாலத்தில் நிகழ்ந்தவற்றை காபிரியேல் தானியேலுக்கு விரிவாக விளக்குகிறார். இருபத்தொன்று நாட்களாக பெர்சியாவின் அரசர்களோடு போராடிக் கொண்டிருந்தபின், மீகாயேல் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்து அந்தப் போரில் ஈடுபட்டான்; பின்னர் காபிரியேல் தானியேலின் ஜெபங்களுக்கு விடையளிக்கவும், “கடைசி நாட்களில் உன் ஜனங்களுக்கு என்ன நேரிடும்” என்பதைத் தானியேலுக்கு விளக்கவும் வந்ததாக அவர் அறிவித்தார். மீகாயேல் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்தபோது, கடைசி நாட்களைத் தானியேலுக்கு விளக்கும்படி காபிரியேல் அனுப்பப்பட்டார்.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

காபிரியேலின் விளக்கம் தானியேலுக்கு இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கமனுஷ்டித்த காலத்தின் முடிவில் அளிக்கப்பட்டது; இது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றின் “வரியின்மேல் வரி” பயன்பாட்டில், எசேக்கியேல் அதிகாரம் முப்பத்தேழில் இறந்த எலும்புகளுக்கு இருமுறை தீர்க்கதரிசனம் செய்யும்படி கட்டளையிடப்படுகிறதையும், அதன் மூலம் இரண்டு தீர்க்கதரிசிகளையும் அவர்களுடைய கல்லறைகளிலிருந்து எழுப்புவதையும் குறிக்கிறது. யூதா ஆகமத்தில் சாத்தானோடு தொடர்புகொள்ள மறுத்தபடியே, மிகாயேல் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்து மோசேயின் உடலை உயிர்த்தெழுப்புகிற நேரத்திலேயே இது நிகழ்கிறது. துக்கமனுஷ்டித்த நாட்களின் ஒரு மேலோட்டப் பார்வையை காபிரியேல் அவனுக்குக் கொடுத்த பின்பும், தானியேல் இன்னும் இரு முறை மேலும் தொடப்பட இருக்கிறான்.

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

கபிரியேல் முடித்தபின், தானியேல் “தன் முகத்தை தரையின்மேல் வைத்தான்; அவன் ஊமையாயிற்று”; பின்னர் கிறிஸ்து தாமே தானியேலின் “உதடுகளைத் தொட்டார்”; அதன் பின் தானியேல் தன் “வாயைத் திறந்து பேசினான்; எனக்கு முன்பாக நின்றவரை நோக்கி, என் ஆண்டவரே, இந்த தரிசனத்தினால் எனது துக்கங்கள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குப் பலம் எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை. இப்படிப்பட்ட என் ஆண்டவரின் தாசன் இந்த என் ஆண்டவரோடு எப்படிப் பேச முடியும்? ஏனெனில் என்னைப் பொறுத்தவரை, உடனே என்னுள் பலம் எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை; மூச்சுக்கூட என்னுள் எஞ்சியிருக்கவில்லை” என்று சொன்னான்.

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

கிறிஸ்துவைக் கண்டு அவரோடு பேசும் அனுபவம் தானியேலைத் தூள்மட்டும் தாழ்த்துகிறது. அவர் மொழியற்றவராயிருந்தார்; யெசாயாவின் உதடுகள் பலிபீடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட எரிகல்லால் தொடப்பட்டதுபோல, கிறிஸ்து அவரது உதடுகளைத் தொட்டிருக்காவிட்டால் அவர் அப்படியே இருந்திருப்பார்.

We will continue this study in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> “ஏசாயா தன் ஆண்டவரின் மகிமையையும் மகத்துவத்தையும் வெளிப்படுத்திய இந்த வெளிப்பாட்டைக் கண்டபோது, தேவனுடைய பரிசுத்தத்தையும் பாவமற்ற தூய்மையையும் உணரும் உணர்வினால் அவன் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். தன் ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவின் இணையற்ற பரிபூரணத்திற்கும், தன்னையும் சேர்த்து நீண்டகாலமாக இஸ்ரவேலிலும் யூதாவிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுள் எண்ணப்பட்டவர்களின் பாவமயமான நடப்பிற்கும் இடையில் எவ்வளவு தீவிரமான வேறுபாடு இருந்தது! ‘அಯ್ಯோ, நான் நாசமடைந்தேன்!’ என்று அவன் கூக்குரலிட்டான்; ‘ஏனெனில் நான் அசுத்த உதடுகளுள்ள மனுஷன்; அசுத்த உதடுகளுள்ள ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறேன்; என் கண்கள் ராஜாவாகிய சேனைகளின் கர்த்தரை கண்டிருக்கின்றன.’ வசனம் 5. உள் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் தெய்வீகச் சந்நிதியின் முழு ஒளியில் நின்றவனைப்போல, தன் சொந்த அபூரணத்திலும் தகுதியின்மையிலும் விட்டுவிடப்பட்டிருந்தால், தன்னை அழைத்திருந்த பணியை நிறைவேற்றுவதற்கு தாம் முற்றிலும் இயலாதவனாயிருப்பேன் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால் அவனுடைய மனக்கலக்கத்தை நீக்கவும், அவனை அவனுடைய மகத்தான பணிக்குத் தகுதியானவனாக்கவும் ஒரு சேராப் அனுப்பப்பட்டது. பலிபீடத்திலிருந்து எடுத்த உயிருள்ள ஒரு நெருப்புக்கரியான் அவன் உதடுகள்மேல் வைக்கப்பட்டு, ‘இதோ, இது உன் உதடுகளைத் தொட்டது; உன் அக்கிரமம் நீங்கிற்று, உன் பாவம் பரிகரிக்கப்பட்டது’ என்ற வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டன. பின்னர், ‘நான் யாரை அனுப்புவேன், எங்கள் நிமித்தம் யார் போவான்?’ என்று கூறும் தேவனுடைய சத்தம் கேட்கப்பட்டது; அதற்கு ஏசாயா, ‘இதோ, நான் இருக்கிறேன்; என்னை அனுப்பும்’ என்று பதிலளித்தான். வசனங்கள் 7, 8.”

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> “பரலோகத்திலிருந்து வந்த வருகையாளர் காத்திருந்த தூதனுக்குச் சொல்லினார்: ‘நீ போய் இந்த ஜனத்தாரிடம் சொல்: நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேட்பீர்கள், ஆனாலும் உணரமாட்டீர்கள்; நீங்கள் நிச்சயமாகப் பார்ப்பீர்கள், ஆனாலும் தெளிவாக அறியமாட்டீர்கள். இந்த ஜனத்தின் இருதயத்தை மந்தமாக்கு; அவர்களின் காதுகளை கனமாக்கு; அவர்களின் கண்களை மூடு; அப்படிச் செய்யாவிட்டால் அவர்கள் தங்கள் கண்களினால் கண்டு, தங்கள் காதுகளினால் கேட்டு, தங்கள் இருதயத்தினால் உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, சுகமடைவார்கள்.’ வசனங்கள் 9, 10.”

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> தீர்க்கதரிசியின் கடமை தெளிவானதாக இருந்தது; ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த தீமைகளுக்கு எதிராகத் தன் குரலை உயர்த்தி எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவேண்டியது அவன் கடமையாக இருந்தது. ஆனால், நம்பிக்கைக்கான ஏதோ ஒரு உறுதியின்றி அந்தப் பணியை மேற்கொள்ள அவன் அஞ்சினான். “‘ஆண்டவரே, எவ்வளவு காலம்?’” என்று அவன் விசாரித்தான். வசனம் 11. உம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களில் ஒருவரும் ஒருபோதும் உணர்ந்து மனந்திரும்பி சுகமடையமாட்டார்களா?

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> வழிதவறிச் சென்ற யூதாவினிமித்தமாக அவன் ஆத்துமாவின் பாரம் வீணாகச் சுமக்கப்படுவதல்ல. அவன் பணிப்பு முழுமையாக பலனற்றதாயிருப்பதுமல்ல. ஆனாலும் பல தலைமுறைகளாகப் பெருகிக் கொண்டிருந்த தீமைகள் அவன் நாட்களில் நீக்கப்பட முடியாது. அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவன் பொறுமையுள்ள, தைரியமிக்க போதகராக—அழிவின் தீர்க்கதரிசியாக மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையின் தீர்க்கதரிசியாகவும்—இருக்க வேண்டும். இறுதியில் தெய்வீக நோக்கம் நிறைவேறும்போது, அவன் முயற்சிகளின் முழு கனியும், தேவனுடைய சகல உண்மையுள்ள தூதர்களின் உழைப்புகளின் பலனும் வெளிப்படும். ஒரு மீதிக்கூட்டம் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும். இது நடைபெறும்படியாக, எச்சரிப்பும் விண்ணப்பமும் கலந்த செய்திகளை அந்தக் கலகக்கார ஜனத்தினிடத்தில் அறிவிக்க வேண்டும் என்று கர்த்தர் அறிவித்தார்: “நகரங்கள் குடியிருப்பில்லாமல் பாழாயும், வீடுகள் மனிதர் இல்லாமல் போகவும், தேசம் முற்றிலும் வெறிச்சோடவும், கர்த்தர் மனிதரைத் தூரமாக அகற்றவும், தேசத்தின் நடுவில் பெரிய கைவிடப்படுதல் உண்டாகவும் செய்யும் வரைக்கும்.” வசனங்கள் 11, 12.

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> “மனந்திரும்பாதவர்கள்மேல் வரவிருந்த பாரமான நியாயத்தீர்ப்புகள்,—போர், சிறைப்பட்டுச் செல்லுதல், ஒடுக்குமுறை, ஜாதிகளிடையே அதிகாரமும் கௌரவமும் இழத்தல்,—இவையெல்லாம், அவற்றில் மனம் புண்பட்ட தேவனுடைய கரத்தை அறிந்துகொள்ளுகிறவர்கள் மனந்திரும்பும்படியாக வரவிருந்தன. வடக்கு ராஜ்யத்தின் பத்து கோத்திரங்கள் விரைவில் ஜாதிகளுக்குள்ளாகச் சிதறடிக்கப்படவும், அவர்களின் பட்டணங்கள் பாழாக்கப்படவும் இருந்தது; விரோத ஜாதிகளின் அழிக்கும் படைகள் அவர்களுடைய தேசத்தின் மேல் மீண்டும் மீண்டும் புரண்டோடவும் இருந்தது; இறுதியில் எருசலேமும் விழவும், யூதாவும் சிறைப்பட்டுக் கொண்டு செல்லப்படவும் இருந்தது; ஆனாலும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசம் என்றென்றைக்கும் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டிருக்கவில்லை. ஏசாயாவுக்கு விண்ணகத்திலிருந்து வந்த தூதன் அளித்த உறுதிமொழி இதுவாக இருந்தது: ‘அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு இருக்கும்; அது திரும்பி வந்து, அழிக்கப்பட்டுபோம்; இலுப்பைமரத்தையும் ஆலமரத்தையும் போல, அவை இலைகளை உதிர்த்தபின்பும் அவற்றில் தாது இருப்பதுபோல, பரிசுத்த சந்ததி அதின் தாதுவாயிருக்கும்.’ வசனம் 13.”

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> “தேவனுடைய நோக்கத்தின் இறுதி நிறைவேற்றத்தைப் பற்றிய இந்த உறுதி, ஏசாயாவின் இருதயத்திற்கு தைரியத்தை அளித்தது. பூமியிலுள்ள அதிகாரங்கள் யூதாவுக்கு எதிராக அணிவகுத்து நிற்கட்டும் என்றால் என்ன? கர்த்தரின் தூதன் எதிர்ப்பையும் மறுப்பையும் சந்திக்கட்டும் என்றால் என்ன? ஏசாயா ராஜாவாகிய சேனைகளின் கர்த்தரை கண்டிருந்தான்; ‘பூமி முழுவதும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்துள்ளது’ என்ற சேராபிம்களின் கீதத்தைக் கேட்டிருந்தான்; மேலும், பின்வாங்கிய யூதாவுக்கு யெகோவாவினால் அனுப்பப்படும் செய்திகளோடு பரிசுத்த ஆவியின் பாவஞ் உணர்த்தும் வல்லமையும் கூடவே இருக்கும் என்ற வாக்குத்தத்தத்தையும் பெற்றிருந்தான்; ஆகையால் அவன் தன் முன்னிருந்த பணிக்காக பலப்படுத்தப்பட்டான். வசனம் 3. தன் நீண்டதும் கடினமுமான பணி முழுவதும், இந்தத் தரிசனத்தின் நினைவைக் அவன் தன்னுடன் சுமந்துசென்றான். அறுபது ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கும் மேலாக, யூதாவின் புத்திரர் முன்பாக அவன் நம்பிக்கையின் தீர்க்கதரிசியாக நின்று, சபையின் எதிர்கால ஜெயத்தைப் பற்றிய தன் முன்னறிவிப்புகளில் மேலும் மேலும் துணிச்சலுடன் வளர்ந்தான்.” தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும், 307–310.

Back to Articles