Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Three

அமெரிக்காவிற்கான எதிர்காலமும் ஜூலை 18, 2020 - எண் மூன்று

Blessed are the Eyes that See and the Ears that Hear

பார்க்கும் கண்களும் கேட்கும் செவிகளும் பாக்கியவான்கள்

Author

Jeff Pippenger

Published

August 25, 2023

Formats

PDF
Word

The lines of the reformatory movements are a key to understanding the “seven thunders” of Revelation ten. The “seven thunders” represent the history of the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840 until the Great Disappointment on October 22, 1844. Chapter ten provides three internal witnesses within the chapter to support this understanding.

சீர்திருத்த இயக்கங்களின் வரிசைகள், வெளிப்படுத்தல் பத்து ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு இடிமுழக்கங்களை” புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முக்கியத் திறவுகோலாகும். அந்த “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று முதல் தூதனின் செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்ட வரலாற்றை, அக்டோபர் 22, 1844 அன்று ஏற்பட்ட மகா ஏமாற்றம் வரையிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்தப் புரிதலை ஆதரிப்பதற்காக, பத்தாம் அதிகாரம் அதனுள் மூன்று உள்சாட்சிகளை வழங்குகிறது.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “1840–44 ஆம் ஆண்டுகளின் வருகை இயக்கம் தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமைமிக்க வெளிப்பாடாக இருந்தது; முதல் தூதனுடைய செய்தி உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு மிஷனரி நிலையத்திற்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது; மேலும் சில நாடுகளில், பதினாறாம் நூற்றாண்டின் சீர்திருத்தத்திற்குப் பின்னர் எந்த நாட்டிலும் காணப்பட்டதனைவிட மிகுந்த சமய ஆர்வம் உண்டாயிற்று; ஆனால் இவையெல்லாம் மூன்றாம் தூதனுடைய கடைசி எச்சரிக்கையின் கீழ் நிகழும் வல்லமையுள்ள இயக்கத்தினால் மீறப்படவிருக்கின்றன.” The Great Controversy, 611.

The first angel’s message was carried to the world from 1840 onward. Uriah Smith expresses the pioneer understanding, in agreement with Sister White. Smith recognizes the first angel arrived in 1798 and shows it was the first angel that came down in 1840. Smith and the pioneers had simply not noticed the distinction between the arrival of a message and its empowerment. Smith clearly states that when the angel of Revelation ten placed one foot on the sea and one on the earth it identified the message being carried to the world.

முதல் தூதனுடைய செய்தி 1840 முதல் உலகமெங்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. சகோதரி வெள்ளையம்மையின் கருத்துடன் ஒத்துப்போகும் வகையில், முன்னோடிகளின் புரிதலை உரியா ஸ்மித் வெளிப்படுத்துகிறார். முதல் தூதன் 1798 இல் வந்தடைந்தான் என்பதை ஸ்மித் ஏற்றுக்கொண்டு, 1840 இல் இறங்கிவந்தது அதே முதல் தூதனே எனக் காட்டுகிறார். ஒரு செய்தியின் வருகைக்கும் அதற்கு வல்லமையளிக்கப்படுதலுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை ஸ்மித்தும் முன்னோடிகளும் எளிதில் கவனிக்காமல் போயிருந்தனர். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதன் ஒரு காலை சமுத்திரத்தின் மேல் வைத்து, இன்னொரு காலை பூமியின் மேல் வைத்தபோது, அது உலகத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட செய்தியை அடையாளப்படுத்தியது என்று ஸ்மித் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

> “In 1798, therefore, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased; in 1798, the time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since that period, therefore, the angel of Revelation 14 has gone forth proclaiming the hour of God’s judgment come; and it is since that time, too, that the angel of chapter 10 has taken his stand on sea and land, and sworn that time shall be no more. Of their identity there can be no question; and all the arguments which go to locate the one, are equally effective in the case of the other. We need not enter into any argument here to show that the present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, more especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment. The position of this angel, one foot upon the sea and the other on the land, denotes the wide extent of his proclamation by sea and by land. Had this message been designed for only one country, it would have been sufficient for the angel to take his position on the land only. But he has one foot upon the sea, from which we may infer that his message would cross the ocean, and extend to the various nations and divisions of the globe; and this inference is strengthened by the fact that the Advent proclamation, above referred to, did go to every missionary station in the world. More on this under chapter 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

> “ஆகையால், 1798-இல் கிறிஸ்துவின் நாள் நெருங்கியுள்ளது என்று அறிவிப்பதற்கெதிரான கட்டுப்பாடு நிறுத்தப்பட்டது; 1798-இல் முடிவுக்காலம் தொடங்கியது, மேலும் சிறிய புத்தகத்திலிருந்து முத்திரை நீக்கப்பட்டது. ஆகையால், அந்தக் காலத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் தூதன், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வந்துவிட்டது என்று அறிவித்துக்கொண்டு முன்போயிருக்கிறான்; மேலும் அந்தக் காலத்திலிருந்தே 10-ஆம் அதிகாரத்தின் தூதனும் கடலின்மேலும் பூமியின்மேலும் தன் நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு, இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணியிருக்கிறான். இவர்களின் அடையாளம் குறித்து எந்தச் சந்தேகமும் இருக்க முடியாது; ஒருவரை நிலைநிறுத்தப் பயன்படும் எல்லா வாதங்களும், மற்றவரின் விஷயத்திலும் சமமான வலிமையுடையவையாக உள்ளன. இவ்விரு தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றத்தை இப்போதைய தலைமுறை கண்டு கொண்டிருக்கிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக நாம் இங்கே எந்த வாதத்திலும் நுழையத் தேவையில்லை. வருகைச் செய்தியின் பிரசங்கிப்பில், குறிப்பாக 1840 முதல் 1844 வரை, அவற்றின் முழுமையானதும் சூழ்நிலைகளோடு கூடியதுமான நிறைவேற்றம் ஆரம்பமானது. இந்தத் தூதன், ஒரு கால் கடலின்மேலும் மற்றொரு கால் நிலத்தின்மேலும் வைத்திருப்பது, அவன் அறிவிப்பின் விரிவான பரப்பை கடல்மூலமாகவும் நிலமூலமாகவும் குறிக்கிறது. இந்தச் செய்தி ஒரே ஒரு நாட்டிற்காக மட்டுமே திட்டமிடப்பட்டிருந்தால், அந்தத் தூதன் நிலத்தின்மேல் மட்டும் தன் நிலைப்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாலே போதுமானதாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவன் ஒரு காலைக் கடலின்மேல் வைத்திருக்கிறான்; இதிலிருந்து, அவன் செய்தி சமுத்திரத்தைக் கடந்து சென்று, உலகின் பல தேசங்களிலும் பிரிவுகளிலும் விரியும் என்று நாம் ஊகிக்கலாம்; மேலும் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட வருகை அறிவிப்பு உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு மிஷனரி நிலையத்திற்கும் சென்றடைந்தது என்ற உண்மையால் இந்த ஊகம் இன்னும் வலுப்பெறுகிறது. இதுகுறித்து 14-ஆம் அதிகாரத்தின் கீழ் மேலும் காண்க.” உரையா ஸ்மித், தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் பற்றிய சிந்தனைகள், 521.

Therefore, verse one of chapter ten is identifying August 11, 1840, for at that time the predicted end of the Ottoman supremacy ceased in agreement with the prediction in Revelation nine. Sister White states:

ஆகையால், பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனம் 1840 ஆம் ஆண்டின் ஆகஸ்ட் 11-ஐச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் அந்நேரத்தில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தீர்க்கதரிசனத்தின் படி முன்னறிவிக்கப்பட்ட ஒட்டோமன் மேலாதிக்கத்தின் முடிவு நிகழ்ந்தது. சகோதரி ஒயிட் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “1840 ஆம் ஆண்டில் தீர்க்கதரிசனத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க நிறைவேற்றம் பரவலான ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இரண்டாம் வருகையை அறிவித்த முன்னணி ஊழியர்களில் ஒருவரான ஜோசையா லிட்ச், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9 ஆம் அதிகாரத்தின் ஒரு விளக்கவுரையை வெளியிட்டு, ஒட்டோமன் பேரரசின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவித்தார். அவரது கணக்குகளின்படி, இந்த வல்லமை கவிழ்க்கப்பட வேண்டியது... 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 ஆம் தேதியில்; அந்நாளில் கான்ஸ்டான்டினோபிளிலிருந்த ஒட்டோமன் வல்லமை உடைக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படலாம். மேலும், இதுவே நிகழும் என்று நான் நம்புகிறேன்.’”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “குறிப்பிடப்பட்ட அதே காலத்தில், துருக்கி, தன் தூதர்களின் மூலம், ஐரோப்பாவின் கூட்டுச் சக்திகளின் பாதுகாப்பை ஏற்றுக்கொண்டது; இவ்வாறு தன்னை கிறிஸ்தவ ஜாதிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்துக்கொண்டது. அந்த நிகழ்வு முன்னறிவிப்பைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றியது. இது அறியப்பட்டபோது, மில்லரும் அவருடைய சகாக்களும் ஏற்றிருந்த தீர்க்கதரிசன விளக்கக் கொள்கைகள் சரியானவை என்பதில் அநேகர் நிச்சயமடைந்தனர்; மேலும் வருகை இயக்கத்திற்குப் பெரும் உந்துதல் அளிக்கப்பட்டது. கல்வியிலும் பதவியிலும் உயர்ந்தவர்கள் மில்லருடன் இணைந்து, அவருடைய கருத்துகளைப் பிரசங்கிப்பதிலும் வெளியிடுவதிலும் ஈடுபட்டனர்; 1840 முதல் 1844 வரை அந்தப் பணி விரைவாக விரிந்தது.” The Great Controversy, 334, 335.

Verse one of chapter ten is 1840 and in verse ten we see John bitterly disappointed on October 22, 1844. John represented those that took the message of the little book to the world, only to suffer the bitter disappointment on October 22, 1844. Verse one to verse ten represents the history of 1840 to 1844. That is one internal witness within chapter ten.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனம் 1840-ஐக் குறிக்கிறது; பத்தாம் வசனத்தில், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று யோவான் கடுமையான ஏமாற்றத்தை அனுபவிப்பதை நாம் காண்கிறோம். யோவான், சிறிய புத்தகத்தின் செய்தியை உலகத்துக்கு எடுத்துச் சென்றவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; ஆனால் அவர்கள் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று அந்தக் கடுமையான ஏமாற்றத்தை அனுபவித்தனர். முதலாம் வசனத்திலிருந்து பத்தாம் வசனம் வரை 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாறு பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. அது பத்தாம் அதிகாரத்திற்குள் உள்ள ஒரு உள்சாட்சி ஆகும்.

The other witness is John who eats the little book and it is sweet in his mouth, representing his acceptance of the message of August 11, 1840 and then it turned bitter in his stomach at the Great Disappointment of October 22, 1844.

மற்ற சாட்சி யோவான் ஆவான்; அவன் சிறு புத்தகத்தை உண்டான், அது அவன் வாயில் இனிமையாக இருந்தது; இது 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதியின் செய்தியை அவன் ஏற்றுக்கொண்டதைக் குறிக்கிறது; பின்னர் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான மகா ஏமாற்றத்தின் வேளையில் அது அவன் வயிற்றில் கசப்பாயிற்று.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> அந்தத் தூதனுடைய கையிலிருந்து நான் அந்தச் சிறு புத்தகத்தை எடுத்து அதைத் தின்றேன்; அது என் வாயில் தேனைப்போல் இனிமையாக இருந்தது; ஆனால் அதை நான் தின்றவுடன், என் வயிறு கசப்பாயிற்று. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10:10.

Verse ten represents the very history of 1840 to 1844 in one verse. That is the second internal witness within the chapter that the “seven thunders” represent that history. Sister White has already identified that the “seven thunders” represent a delineation of events that transpired under the first and second angel’s messages. The second angel’s message ended at the great disappointment, so the “seven thunders” represent the very same history. Three internal witnesses to support the truth that the history of August 11, 1840 through the Great Disappointment on October 22, 1844 is the prophetic history that is being emphasized in Revelation chapter ten.

பத்தாவது வசனம், 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றையே ஒரு வசனத்திற்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. “ஏழு இடிகள்” அந்த வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன என்பதற்கான அதிகாரத்தின் உள்ளேயுள்ள இரண்டாவது உள்சாட்சி அதுவாகும். சகோதரி வைட், “ஏழு இடிகள்” முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் கீழ் நிகழ்ந்த சம்பவங்களின் வரைவுருவைக் குறிக்கின்றன என்று ஏற்கனவே அடையாளப்படுத்தியுள்ளார். இரண்டாம் தூதனின் செய்தி மகா ஏமாற்றத்தில் முடிவுற்றது; ஆகையால் “ஏழு இடிகள்” அதே வரலாற்றையே குறிக்கின்றன. ஆகஸ்ட் 11, 1840 முதல் அக்டோபர் 22, 1844 அன்று நிகழ்ந்த மகா ஏமாற்றம் வரை உள்ள வரலாறே வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கும் தீர்க்கதரிசன வரலாறு என்ற உண்மையை ஆதரிக்க மூன்று உள்சாட்சிகள் உள்ளன.

Then in the last verse, in agreement with the truth connected with the “seven thunders” a command is given for the presentation of the message and that the very history must be repeated.

பின்னர், கடைசி வசனத்தில், “ஏழு இடி முழக்கங்கள்” தொடர்புடைய சத்தியத்துடன் ஒத்துப்போகுமாறு, அந்தச் செய்தி அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அதே வரலாறே மறுபடியும் நிகழ வேண்டும் என்றும் ஒரு கட்டளை வழங்கப்படுகிறது.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:11.

> அவர் என்னிடத்தில், நீ பல ஜனங்களுக்கும், ஜாதிகளுக்கும், மொழிகளுக்கும், ராஜாக்களுக்கும் முன்னிலையில் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் சொல்லவேண்டும் என்றார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10:11.

The seven thunders are identifying that the beginning of Adventism, beginning when the message that was unsealed at the “time of the end” was empowered would illustrate the end of Adventism when the message that was unsealed in 1989 would be empowered by the descent, not of the angel of Revelation ten, but by the descending angel of Revelation eighteen. The angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001 and we are now approaching the conclusion of the historical repetition of 1840 to 1844.

ஏழு இடிமுழக்கங்கள் இதை அடையாளப்படுத்துகின்றன: “முடிவுகாலத்தில்” முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டபோது ஆரம்பமான அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கம், 1989-ல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தி வல்லமையூட்டப்படும் வேளையில் அட்வென்டிசத்தின் முடிவை விளக்கமாகக் காட்டும்; அது வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்குதலால் அல்ல, வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இறங்கிவரும் தூதனால் ஆகும். வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இறங்கினார்; இப்போது நாம் 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்று மறுமுறை நிகழ்வின் நிறைவினை அணுகிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

These observations of chapter ten have been in the public domain for years. What was never recognized until recently is that with that sacred history is another sacred history that is embedded within. The history will only be recognized by those who accept the Alpha and Omega principle that identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The embedded history within the sacred history begins with a disappointment and ends with the Great Disappointment. The history of 1843 to 1844 is a special line of history within but distinct from the history of 1840 to 1844. Sister White and Christ both address this line of history.

பத்தாம் அதிகாரத்தைப் பற்றிய இவ்வாய்வுகள் பல ஆண்டுகளாக பொதுமக்கள் அறிவுக்கு உட்பட்டவையாக இருந்தன. ஆனால் அந்தப் பரிசுத்த வரலாற்றினுள் உட்பொருந்தியிருக்கிற இன்னொரு பரிசுத்த வரலாறு இருப்பது சமீப காலம் வரை ஒருபோதும் அறியப்படவில்லை. ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் தொடக்கத்தோடு அடையாளப்படுத்தும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களாலேயே அந்த வரலாறு அறியப்படும். பரிசுத்த வரலாற்றினுள் உட்பொருந்தியுள்ள அந்த வரலாறு ஒரு ஏமாற்றத்தால் தொடங்கி, மகா ஏமாற்றத்தில் முடிவடைகிறது. 1843 முதல் 1844 வரையிலான வரலாறு, 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றின் உட்பகுதியாக இருந்தாலும் அதிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு சிறப்பான வரலாற்றுக் கோடு ஆகும். சகோதரி ஒயிட்டும் கிறிஸ்துவும் இருவரும் இந்த வரலாற்றுக் கோட்டை அணுகிச் சொல்கிறார்கள்.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “1840–1844 காலத்தில் கொடுக்கப்பட்ட அனைத்து செய்திகள் இப்போது வல்லமையுடன் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் தங்கள் திசையுணர்வை இழந்த அநேகர் உள்ளனர். அந்தச் செய்திகள் எல்லாச் சபைகளுக்கும் செல்ல வேண்டும்.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matt. 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “கிறிஸ்து கூறினார்: ‘உங்கள் கண்கள் காண்கின்றன; ஆகையால் அவை பாக்கியவான்கள்; உங்கள் செவிகள் கேட்கின்றன; ஆகையால் அவையும் பாக்கியவான்கள். ஏனெனில், மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் காண்கிறவற்றைக் காண பல தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் விரும்பியும் காணவில்லை; நீங்கள் கேட்கிறவற்றைக் கேட்கவும் விரும்பியும் கேளவில்லை’ [மத். 13:16, 17]. 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் காணப்பட்டவற்றைக் கண்ட கண்கள் பாக்கியவான்கள்.”

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “செய்தி கொடுக்கப்பட்டது. மேலும் அந்தச் செய்தியை மறுபடியும் அறிவிப்பதில் எந்தத் தாமதமும் இருக்கக்கூடாது; ஏனெனில் காலத்தின் அடையாளங்கள் நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கின்றன; நிறைவு செய்யும் வேலை செய்யப்பட்டே ஆக வேண்டும். குறுகிய காலத்தில் ஒரு மாபெரும் வேலை செய்யப்படும். தேவனுடைய நியமனத்தின்படி விரைவில் ஒரு செய்தி கொடுக்கப்படும்; அது பெருகி ஒரு மகா முழக்கமாக உயரும். அப்போது தானியேல் தன் பங்கில் நின்று, தன் சாட்சியை அளிப்பான்.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

The “prophets and righteous men have desired to see those things” that “were seen in 1843 and 1844.” Jesus referenced this sacred history in two gospels, but each reference was in a different context.

“1843 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளில் காணப்பட்ட அந்த நிகழ்வுகளை” “தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் காண விரும்பினர்.” இயேசு இந்தப் பரிசுத்த வரலாற்றை இரண்டு சுவிசேஷங்களில் குறிப்பிடுகிறார்; ஆனால் ஒவ்வொரு குறிப்பும் வேறுபட்ட சூழலில் இடம் பெறுகிறது.

> And he spake many things unto them in parables, saying, Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear. And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:3–17.

> அவர் அவர்களிடத்தில் அநேக காரியங்களை உவமைகளினாலே சொல்லி: இதோ, ஒரு விதைக்கிறவன் விதைக்கப் புறப்பட்டான். அவன் விதைக்கையில், சில விதைகள் வழியோரத்தில் விழுந்தன; ஆகாயப் பறவைகள் வந்து அவைகளைத் தின்றுபோட்டன. சில கற்பாறை நிலங்களில் விழுந்தன; அங்கே அவைகளுக்கு மண் அதிகமாய் இல்லாதபடியால் உடனே முளைத்தன. ஆனால் மண் ஆழமாய் இல்லாததினால், சூரியன் உதித்தபோது அவை கருகிப்போயின; வேர் இல்லாதபடியால் வாடிப்போயின. சில முட்களுக்குள் விழுந்தன; முட்கள் வளர்ந்து அவைகளை நெரித்துப்போட்டன. இன்னும் சில நல்ல நிலத்தில் விழுந்தன; பலன் கொடுத்தன; சில நூறாயிரமாய், சில அறுபதாயிரமாய், சில முப்பதாயிரமாய். கேட்கக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன். அப்பொழுது சீஷர்கள் அவரிடத்தில் வந்து: நீங்கள் ஏன் அவர்களிடத்தில் உவமைகளினாலே பேசுகிறீர்கள் என்று கேட்டார்கள். அவர் அவர்களுக்கு உத்தரமாக: பரலோக ராஜ்யத்தின் இரகசியங்களை அறியும்படி உங்களுக்கு அருளப்பட்டுள்ளது; அவர்களுக்கோ அருளப்படவில்லை. ஏனெனில் எவனிடத்தில் உண்டோ அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும்; அவன் பரிபூரணமாய் உடையவனாவான். எவனிடத்தில் இல்லையோ, அவனிடத்தில் உள்ளதும்கூட அவனிடமிருந்து எடுக்கப்படும். இதினிமித்தம் நான் அவர்களிடத்தில் உவமைகளினாலே பேசுகிறேன்; ஏனெனில் அவர்கள் பார்த்தும் பார்க்கவில்லை, கேட்டும் கேட்கவில்லை, உணரவும் இல்லை. ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனம் அவர்களிடத்தில் நிறைவேறுகிறது; அது சொல்லுவது: நீங்கள் கேட்டு கேட்டும் உணரமாட்டீர்கள்; பார்த்து பார்த்தும் அறியமாட்டீர்கள். ஏனெனில் இந்த ஜனத்தின் இருதயம் மந்தமாயிற்று; அவர்கள் காதுகள் மந்தமாகக் கேட்கின்றன; அவர்கள் தங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டார்கள்; இல்லையேல் அவர்கள் தங்கள் கண்களால் கண்டு, காதுகளால் கேட்டு, இருதயத்தால் உணர்ந்து மனந்திரும்பி, நான் அவர்களைச் சுகமாக்குவேன். ஆனால் உங்கள் கண்கள் காண்கிறபடியால் பாக்கியமுள்ளவை; உங்கள் காதுகள் கேட்கிறபடியால் பாக்கியமுள்ளவை. மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீங்கள் காண்கிறவைகளைப் பல தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் காண விரும்பியும் காணவில்லை; நீங்கள் கேட்கிறவைகளைக் கேட்க விரும்பியும் கேளவில்லை. மத்தேயு 13:3–17.

Jesus in Matthew while speaking of the effect of the Word of God, and calling on men to “hear,” identifies that the Laodiceans who reject the message which the prophets desired to see, were represented in Isaiah chapter six. Future for America has repeatedly presented Isaiah six in the context of September 11, 2001, for with the attack of Islam on that date the mighty angel of Revelation eighteen descended and lightened the earth with his glory. The prophets all agree with one another and in verse three of Isaiah six we find the direct reference to that very angel.

மனுஷர்களை “கேளுங்கள்” என்று அழைத்து, தேவனுடைய வார்த்தையின் விளைவினைப் பற்றி மத்தேயுவில் இயேசு பேசும்போது, தீர்க்கதரிசிகள் காண விரும்பிய செய்தியை நிராகரிக்கும் லவோதிக்கேயர், ஏசாயா ஆறாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்தார்கள் என்பதை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். 2001 செப்டம்பர் 11-ஐச் சார்ந்த சூழலில் Future for America மீண்டும் மீண்டும் ஏசாயா 6-ஐ முன்வைத்துள்ளது; ஏனெனில் அந்த நாளில் இஸ்லாம் மேற்கொண்ட தாக்குதலுடன், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கி வந்து, தன் மகிமையால் பூமியை ஒளியூட்டினான். தீர்க்கதரிசிகள் அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஒத்துப்போகிறார்கள்; ஏசாயா 6-ன் மூன்றாம் வசனத்தில், அந்தத் தூதனையே நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டும் குறிப்பை நாம் காண்கிறோம்.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:1–3.

> உசியா ராஜா மரித்த ஆண்டில், நான் ஆண்டவரை உயர்ந்தும் மேன்மையாகவும் இருக்கும் ஒரு சிங்காசனத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கக் கண்டேன்; அவருடைய ஆடையின் ஓரம் ஆலயத்தை நிரப்பியது. அதன் மேல் சேராபீம்கள் நின்றிருந்தனர்; அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆறு சிறகுகள் இருந்தன; இரண்டினால் தம் முகத்தை மூடினர், இரண்டினால் தம் கால்களை மூடினர், இரண்டினால் பறந்தனர். ஒருவர் மற்றொருவரை நோக்கி கூவி: சேனைகளின் கர்த்தர் பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர்; பூமியெல்லாம் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்கிறது என்றார். ஏசாயா 6:1–3.

The earth is lightened with his glory when the angel of Revelation eighteen descends, and Isaiah provides another important key when he informs us that his vision of the sanctuary took place in the year King Uzziah died. King Uzziah had attempted to do the work of a priest within the temple. Eighty priests and the high priest resisted him from doing so until the Lord struck him with leprosy in his forehead. He received the mark of the beast for attempting to combine his state authority with church authority. He did not immediately die, he was removed from the throne and replaced and over a period of time he finally died on September 11, 2001. The Adventist church progressively dies as did the Jewish church in the time of Christ. But September 11, 2001 Adventism who had already rejected the message of the last six verses of Daniel eleven came to an end as the Protestant horn of the United States, and those represented by Isaiah were then called to take the message represented by the first voice of Revelation eighteen.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கும் போது, பூமி அவனுடைய மகிமையினால் ஒளிர்கிறது; மேலும், உசியா ராஜா இறந்த ஆண்டிலே தமக்கு ஆலயத்தின் தரிசனம் உண்டாயிற்றென்று எசாயா அறிவிக்கையில், அவர் இன்னொரு முக்கியத் திறவுகோலையும் நமக்குக் கொடுக்கிறார். உசியா ராஜா ஆலயத்திற்குள் ஆசாரியனின் வேலையைச் செய்ய முயன்றான். அவ்வாறு செய்யாமல் இருக்க எண்பது ஆசாரியரும் பிரதான ஆசாரியனும் அவனைத் தடுத்தனர்; இறுதியில் கர்த்தர் அவன் நெற்றியில் குஷ்டரோகத்தால் அவனை அடித்தார். அரச அதிகாரத்தைச் சபை அதிகாரத்துடன் இணைக்க முயன்றதற்காக அவன் மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெற்றான். அவன் உடனே இறந்துவிடவில்லை; அவன் அரியாசனத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டு, அவனுக்குப் பதிலாக வேறொருவர் நிறுத்தப்பட்டான்; காலப்போக்கில் இறுதியாக 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று அவன் இறந்தான். கிறிஸ்துவின் காலத்தில் யூத சபை எவ்வாறு படிப்படியாக இறந்ததோ, அதுபோல அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் படிப்படியாக இறக்கிறது. ஆனால் ஏற்கனவே தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் செய்தியை நிராகரித்திருந்த 2001 செப்டம்பர் 11 ஆம் தேதியிலான அட்வென்டிசம், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பாக முடிவுக்கு வந்தது; பின்னர் எசாயாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவர்கள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் சத்தத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட செய்தியை எடுத்துச் செல்ல அழைக்கப்பட்டார்கள்.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the kings house, judging the people of the land. 2 Chronicles 26:17–21.

> அப்பொழுது ஆசாரியனாகிய அசரியா அவன் பின்னால் உள்ளே சென்றான்; அவனோடு கர்த்தருடைய எண்பது ஆசாரியரும் இருந்தார்கள்; அவர்கள் வீரமுள்ள மனுஷர். அவர்கள் உஸ்சியா ராஜாவுக்கு எதிர்த்து நின்று அவனை நோக்கி: “உஸ்சியாவே, கர்த்தருக்குத் தூபம் ஏற்றுவது உனக்குரியது அல்ல; தூபம் ஏற்றுவதற்காகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஆரோனின் புதல்வரான ஆசாரியர்களுக்கே அது உரியது. பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து வெளியே போ; நீ அத்துமீறினாய்; கர்த்தராகிய தேவனால் இது உனக்குக் கௌரவமாக இருக்காது” என்றார்கள். அப்பொழுது உஸ்சியா கோபமுற்றான்; தூபம் ஏற்றத் தன் கையில் தூபக்கலசம் இருந்தது. அவன் ஆசாரியர்கள்மேல் கோபமாயிருந்தபோதே, கர்த்தருடைய ஆலயத்தில், தூபபீடத்தருகில், ஆசாரியர்கள் முன்னிலையில், அவன் நெற்றியில் குஷ்டம் எழுந்தது. பிரதான ஆசாரியனாகிய அசரியாவும் சகல ஆசாரியரும் அவனை நோக்கிப் பார்த்தபோது, இதோ, அவன் நெற்றியில் குஷ்டரோகி ஆயிருந்தான்; அவர்கள் அவனை அங்கிருந்து விரட்டியடித்தார்கள்; ஆம், கர்த்தர் அவனை அடித்திருந்ததினால், அவனும் தானே விரைவாக வெளியேறினான். உஸ்சியா ராஜா தன் மரணநாள்வரை குஷ்டரோகியாயிருந்து, குஷ்டரோகியாயிருந்தபடியால் தனி வீட்டில் வசித்தான்; ஏனெனில் அவன் கர்த்தருடைய ஆலயத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தான். அவன் மகனாகிய யோதாம் ராஜவீட்டின் அதிகாரத்தில் இருந்து, தேச ஜனங்களுக்கு நியாயந்தீர்த்தான். 2 நாளாகமம் 26:17–21.

It is important to recognize that the Protestant horn was removed from the Seventh-day Adventist church on September 11, 2001, for there are three primary elements to the unsealing of the message of Revelation in the last days. One is the parallel history of the horn of Republicanism and the horn of Protestantism. The other element that must be recognized is the significance of the seven churches, and of course the third is the “seven thunders.” All three prophetic elements make up the message that is being unsealed, and it is necessary to recognize that just as the Jewish church was passed by in the time of Christ, Adventism is passed by in the “last days.”

வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் செய்தி கடைசி நாட்களில் முத்திரை அகற்றப்பட்டு வெளிப்படுவதற்கு மூன்று பிரதான அம்சங்கள் உள்ளன என்பதனால், 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் சபையிலிருந்து புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு அகற்றப்பட்டது என்பதை உணர்ந்து கொள்வது முக்கியமானது. அவற்றில் ஒன்று, குடியரசுவாதத்தின் கொம்பும் புராட்டஸ்டண்ட் மதத்தின் கொம்பும் கொண்டுள்ள இணைவரலாறாகும். உணர்ந்து கொள்ளப்பட வேண்டிய மற்றொரு அம்சம் ஏழு சபைகளின் முக்கியத்துவமாகும்; மேலும், நிச்சயமாக மூன்றாவது “ஏழு இடி முழக்கங்கள்” ஆகும். இந்த மூன்று தீர்க்கதரிசன அம்சங்களும் முத்திரை அகற்றப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டு வரும் செய்தியை அமைக்கின்றன; மேலும், கிறிஸ்துவின் காலத்தில் யூதச் சபை புறக்கணிக்கப்பட்டதுபோலவே, “கடைசி நாட்களில்” அட்வென்டிசமும் புறக்கணிக்கப்படுகிறது என்பதை உணர்ந்து கொள்வது அவசியமாகும்.

Isaiah volunteers to take a message to God’s unfaithful chosen people in his history and Jesus uses the same words to address the same situation in His history. A covenant chosen people are being passed by, and they refuse to “hear” and be healed.

ஏசாயா தமது வரலாற்றுக் காலத்தில் தேவனுக்குத் துரோகம் செய்த அவருடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களிடத்தில் ஒரு செய்தியை எடுத்துச் செல்லத் தன்னார்வமாக முன்வருகிறார்; அதே நிலையைத் தமது வரலாற்றுக் காலத்தில் உரையாடுவதற்காக இயேசுவும் அதே சொற்களையே பயன்படுத்துகிறார். உடன்படிக்கையினால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு கடந்து செல்லப்படுகின்றனர்; அவர்கள் “கேட்கவும்” சுகமடையவும் மறுக்கின்றனர்.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> அப்போது அவர் கூறினார்: நீ போய், இந்த ஜனங்களிடத்தில் சொல்லு: நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேட்பீர்கள், ஆனாலும் உணரமாட்டீர்கள்; நீங்கள் நிச்சயமாகக் காண்பீர்கள், ஆனாலும் அறியமாட்டீர்கள். இந்த ஜனங்களின் இருதயத்தை மந்தமாக்கி, அவர்களுடைய காதுகளை கனமாக்கி, அவர்களுடைய கண்களை மூடிவிடு; அப்படிச் செய்யாதிருந்தால் அவர்கள் தங்கள் கண்களால் கண்டு, தங்கள் காதுகளால் கேட்டு, தங்கள் இருதயத்தால் உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, குணமடைவார்கள். ஏசாயா 6:9, 10.

The work Isaiah takes up is the work that John and Ezekiel took up when they ate the little book. They take a message of rebuke to a covenant chosen people that are in the process of being spewed out of the mouth of the Lord. The second time Jesus refers to the history that prophets and righteous men desired to see is recorded by Luke.

ஏசாயா ஏற்றுக்கொள்ளும் பணி, யோவானும் எசேக்கியேலும் சிறிய புத்தகத்தைத் தின்றபோது ஏற்றுக்கொண்ட பணியே ஆகும். அவர்கள், கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து வாந்தியாக உமிழப்படுகின்ற நிலைக்குள் இருப்பதாயுள்ள உடன்படிக்கையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தினிடத்தில் கண்டனத்தின் ஒரு செய்தியை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் காண விரும்பிய வரலாற்றை இயேசு இரண்டாவது முறையாகக் குறிப்பிடுவது லூக்காவினால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

> And thou, Capernaum, which art exalted to heaven, shalt be thrust down to hell. He that heareth you heareth me; and he that despiseth you despiseth me; and he that despiseth me despiseth him that sent me. And the seventy returned again with joy, saying, Lord, even the devils are subject unto us through thy name. And he said unto them, I beheld Satan as lightning fall from heaven. Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you. Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven. In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight. All things are delivered to me of my Father: and no man knoweth who the Son is, but the Father; and who the Father is, but the Son, and he to whom the Son will reveal him. And he turned him unto his disciples, and said privately, Blessed are the eyes which see the things that ye see: For I tell you, that many prophets and kings have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Luke 10:15–24.

> ஆகையால், பரலோகம்வரை உயர்த்தப்பட்ட கப்பர்நகூமே, நீ பாதாளத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுப் போவாய். உங்களுக்குச் செவிகொடுக்கிறவன் எனக்குச் செவிகொடுக்கிறான்; உங்களை அசட்டை செய்கிறவன் என்னை அசட்டை செய்கிறான்; என்னை அசட்டை செய்கிறவன் என்னை அனுப்பினவரை அசட்டை செய்கிறான். அப்பொழுது எழுபது பேர் சந்தோஷத்தோடு திரும்பி வந்து: ஆண்டவரே, உம்முடைய நாமத்தினாலே பிசாசுகள்கூட எங்களுக்குக் கீழ்ப்படிகின்றன என்றார்கள். அதற்கு அவர் அவர்களிடம்: சாத்தான் மின்னலைப்போல வானத்திலிருந்து விழுகிறதைக் கண்டேன். இதோ, பாம்புகளையும் தேள்களையும் மிதிக்கவும், சத்துருவினுடைய சகல வல்லமையின்மேலும் அதிகாரம் செலுத்தவும் உங்களுக்கு அதிகாரம் கொடுக்கிறேன்; எதுவும் எந்த விதத்திலும் உங்களுக்கு சேதமுண்டாக்காது. ஆயினும் ஆவிகள் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதினால் சந்தோஷப்படாதீர்கள்; அதற்குப் பதிலாக, உங்கள் நாமங்கள் பரலோகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதினால் சந்தோஷப்படுங்கள். அந்த வேளையிலே இயேசு ஆவியிலே களிகூர்ந்து: பிதாவே, வானத்துக்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவரே, இவைகளை ஞானிகளுக்கும் புத்திசாலிகளுக்கும் மறைத்து, குழந்தைகளுக்குத் தெரியப்படுத்தினதற்காக உமக்குத் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறேன்; ஆம், பிதாவே, இப்படியே செய்வது உமது திருஷ்டிக்குச் சித்தமானதாயிருந்தது. எல்லாவற்றும் என் பிதாவினால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன; குமாரன் யார் என்பதைப் பிதாவைத் தவிர யாரும் அறியார்; பிதா யார் என்பதை குமாரனைத் தவிர யாரும் அறியார்; மேலும், குமாரன் யாருக்குத் தெரிவிக்க மனதாயிருக்கிறாரோ, அவரே அவரை அறிந்துகொள்வார் என்றார். பின்பு அவர் தம் சீஷர்களை நோக்கித் திரும்பி, தனியாக: நீங்கள் காண்கிறவற்றைக் காண்கிற கண்கள் பாக்கியவான்கள். ஏனெனில் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் காண்கிறவற்றைக் காண அநேக தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும் விரும்பியும் காணவில்லை; நீங்கள் கேட்கிறவற்றைக் கேட்க விரும்பியும் கேளவில்லை என்றார். லூக்கா 10:15–24.

Again, the context of a blessing associated with those who have the privilege of seeing what the righteous have desired to see is concerning a covenant chosen people who are being passed by and are unwilling to “hear.” Sister White refers to Christ’s condemnation of Capernaum, which is a symbol of the rejection of great light, and she emphasized Adventism by placing the rebuke against Adventism in [brackets.]

மீண்டும், நீதிமான்கள் காண விரும்பியதை காணும் சிறப்புரிமை உடையவர்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள ஆசீர்வாதத்தின் சூழல், புறக்கணிக்கப்பட்டு கொண்டு இருக்கிறதோடும் “கேட்க” மனமில்லாதிருக்கிறதோடும் தொடர்புடைய, உடன்படிக்கையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களைப் பற்றியது. சகோதரி ஒயிட், பெரிய ஒளியை நிராகரிப்பதற்கான ஒரு குறியீடான கபர்நாகூமின் மேல் கிறிஸ்து அறிவித்த கண்டனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; மேலும், [அடைப்புக்குறிகளில்] அந்தக் கண்டனத்தை அட்வென்டிசத்துக்கு எதிரானதாக வைத்து, அவர் அட்வென்டிசத்தை வலியுறுத்தினார்.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> “தம்மை தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று அறிவிக்கிறவர்களிடத்தில் எவ்வளவு குறைந்த பொறுமை வெளிப்பட்டுள்ளது, எத்தனை கசப்பான வார்த்தைகள் பேசப்பட்டுள்ளன, எமது விசுவாசத்தைச் சாராதவர்களுக்கு எதிராக எவ்வளவு கண்டனப் பேச்சு உரைக்கப்பட்டுள்ளது. வேறு சபைகளுக்குச் சேர்ந்தவர்களை அநேகர் பெரிய பாவிகளாகக் கண்டுள்ளனர்; ஆனால் கர்த்தர் அவர்களை அப்படியாக நோக்குவதில்லை. பிற சபைகளின் உறுப்பினர்களை இவ்விதமாக நோக்குகிறவர்கள், தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமுள்ளது. அவர்கள் கண்டிக்கிறவர்களுக்கு மிகவும் குறைந்த வெளிச்சமே இருந்திருக்கலாம், வாய்ப்புகளும் சலுகைகளும் மிகவும் சிலவாக இருந்திருக்கலாம். எமது சபைகளின் அநேக உறுப்பினர்கள் பெற்றிருந்த வெளிச்சம் அவர்களுக்கும் இருந்திருந்தால், அவர்கள் அதைவிட மிகவும் வேகமாக முன்னேறியிருப்பார்கள்; மேலும் தங்கள் விசுவாசத்தை உலகிற்கு இன்னும் சிறப்பாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியிருப்பார்கள். தமக்குள்ள வெளிச்சத்தைப் பற்றி பெருமைபேசிக்கொண்டும், அதில் நடக்கத் தவறுகிறவர்களைப்பற்றி கிறிஸ்து சொல்லுவது: ‘ஆனாலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் உங்களைவிட தீருக்கும் சீதோனுக்கும் சகிப்பானதாக இருக்கும். மேலும், கப்பர்நாகூமே [மிகுந்த வெளிச்சம் பெற்றுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளே], நீ வானம் வரைக்கும் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறாய் [சலுகையின் அளவில்], பாதாளம் வரைக்கும் தாழ்த்தப்படுவாய்; ஏனெனில் உன்னிடத்தில் செய்யப்பட்ட வல்லமையான கிரியைகள் சோதோமில் செய்யப்பட்டிருந்தால், அது இன்றுவரை நிலைத்திருக்கும். ஆனாலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் உன்னைவிட சோதோம் தேசத்துக்கு சகிப்பானதாக இருக்கும்.’ அந்நேரத்தில் இயேசு பதிலளித்து: ‘பிதாவே, வானத்துக்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவரே, நீ இவ்விஷயங்களை ஞானிகளிடமிருந்தும் புத்திசாலிகளிடமிருந்தும் [அவர்களது சொந்த மதிப்பீட்டில்] மறைத்து, குழந்தைகளுக்குப் வெளிப்படுத்தினதினால் உமக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்துகிறேன்’ என்றார்.”

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.” Review and Herald, August 1, 1893.

> “‘இப்பொழுது நீங்கள் இந்தச் செயல்களையெல்லாம் செய்திருக்கிறபடியினால், கர்த்தர் சொல்லுகிறார், நான் அதிகாலையிலேயே எழுந்து உங்களோடு பேசியும், நீங்கள் கேளவில்லை; நான் உங்களை அழைத்தும், நீங்கள் பதிலளிக்கவில்லை; ஆகையால், என் நாமத்தால் அழைக்கப்படும், நீங்கள் நம்பிக்கைவைக்கும் இந்த இல்லத்திற்கும், நான் உங்களுக்கும் உங்கள் பிதாக்களுக்கும் கொடுத்த இந்த ஸ்தலத்திற்கும், நான் ஷீலோவுக்கு செய்ததுபோல செய்வேன். எபிராயீமின் முழு சந்ததியாயிருக்கும் உங்கள் சகோதரரையெல்லாம் நான் தள்ளிப்போட்டதுபோல, உங்களையும் என் சந்நிதியிலிருந்து தள்ளிப்போடுவேன்.’” Review and Herald, August 1, 1893.

The “mighty works” that had been done in Adventism were the works that righteous men and prophets desired to see and hear. Those mighty works were represented in the history of 1843 and 1844 when the message of the Midnight Cry was proclaimed. Adventism has rejected their history, and especially the history of 1843 and 1844. A history that begins and ends with a disappointment, and also a history that was intended to guide them into the earth made new.

அட்வென்டிசத்தில் செய்யப்பட்டிருந்த அந்த “வல்லமையுள்ள கிரியைகள்” என்பது நீதிமான்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் காணவும் கேட்கவும் ஆவலாயிருந்த கிரியைகளே ஆகும். அந்த வல்லமையுள்ள கிரியைகள் 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளின் வரலாற்றில், நடுராத்திரிக் கூக்குரலின் செய்தி அறிவிக்கப்பட்டபோது, பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டன. அட்வென்டிசம் தங்களுடைய வரலாற்றை, குறிப்பாக 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளின் வரலாற்றை, நிராகரித்துள்ளது. ஏமாற்றத்தோடு தொடங்கி ஏமாற்றத்தோடு முடிவடையும் ஒரு வரலாறு; மேலும், அவர்களைப் புதிதாக்கப்பட்ட பூமிக்குள் வழிநடத்துவதற்காகவே நோக்கமாக இருந்த ஒரு வரலாறும் ஆகும்.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “அவர்களுக்கு பாதையின் தொடக்கத்தில் அவர்களின் பின்னால் ஒரு பிரகாசமான ஒளி அமைக்கப்பட்டிருந்தது; அதை ஒரு தூதன் எனக்கு ‘நள்ளிரவுக் கூக்குரல்’ என்று கூறினான். இந்த ஒளி பாதை முழுவதும் பிரகாசித்து, அவர்கள் தடுமாறாதபடிக்கு அவர்களுடைய கால்களுக்கு வெளிச்சம் அளித்தது.”

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> “தமக்கு முன்பாகவே இருந்து, நகரத்திற்குத் தங்களை வழிநடத்திக்கொண்டிருந்த இயேசுவின்மேல் அவர்கள் தங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்தியிருந்தவரையில், அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். ஆனால் விரைவில் சிலர் களைத்துப்போய், அந்த நகரம் மிகவும் தொலைவில் உள்ளது என்றும், அதற்குள் நாம் ஏற்கனவே அதில் நுழைந்திருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தோம் என்றும் கூறினார்கள். அப்பொழுது இயேசு தமது மகிமையுள்ள வலதுகரத்தை உயர்த்தி அவர்களைத் தைரியப்படுத்துவார்; அவருடைய கரத்திலிருந்து ஒரு ஒளி புறப்பட்டு, அது அட்வெண்ட் கூட்டத்தின்மேல் அலைந்தது; அப்போது அவர்கள் ‘அல்லேலூயா!’ என்று முழங்கினார்கள். மற்றவர்கள், தங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த அந்த ஒளியை அவசரத்தோடும் துணிவின்மையோடும் மறுத்து, இத்தனை தூரம் தங்களை நடத்தி வந்தது தேவன் அல்ல என்று கூறினார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒளி அணைந்து போயிற்று; அதனால் அவர்களுடைய பாதங்கள் முழுமையான இருளில் விடப்பட்டன; அவர்கள் இடறி, இலக்கையும் இயேசுவையும் காணாமல் போயினர்; மேலும் பாதையிலிருந்து கீழே, இருளும் துன்மார்க்கமும் நிறைந்த உலகத்துக்குள் விழுந்தார்கள்.” Early Writings, 15.

What the Lion of the tribe of Judah is now unsealing is the history of 1843 and 1844. The “seven thunders” represent 1840 to 1844, but that period contains a very special history that has been typified since the beginning of covenant history. Each of the reformatory movements parallel each other, possessing the identical waymarks. If they were different from one another Satan would create a different plan of attack for each reformatory movement, but he never does.

இப்போது யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் முத்திரை நீக்கிக் கொண்டிருப்பது 1843 மற்றும் 1844 ஆகிய ஆண்டுகளின் வரலாறே ஆகும். “ஏழு இடிகள்” 1840 முதல் 1844 வரையிலான காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; ஆனால் அந்தக் காலப்பகுதி, உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஆரம்பம் முதல் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டு வந்த ஒரு மிகவும் விசேஷமான வரலாற்றை உள்ளடக்கியுள்ளது. சீர்திருத்த இயக்கங்களில் ஒவ்வொன்றும் ஒன்றுக்கொன்று இணையாக இருந்து, ஒரே அடையாளக் குறிகளை உடையவையாக இருக்கின்றன. அவை ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டிருந்தால், ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கும் சாத்தான் வேறுபட்ட தாக்குதல் திட்டத்தை உருவாக்கியிருப்பான்; ஆனால் அவன் ஒருபோதும் அப்படிச் செய்வதில்லை.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “ஆனால் சாத்தான் செயலற்றவனாயிருக்கவில்லை. சீர்திருத்தத்தை நோக்கிய மற்ற ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் அவன் முயற்சித்ததையே இப்போதும் அவன் முயற்சித்தான்—உண்மையான கிரியைக்குப் பதிலாக ஒரு கள்ளநகலை அவர்கள்மேல் திணிப்பதன் மூலம், மக்களை ஏமாற்றி அழித்துவிட. கிறிஸ்தவ சபையின் முதல் நூற்றாண்டில் பொய்க் கிறிஸ்துக்கள் இருந்ததுபோலவே, பதினாறாம் நூற்றாண்டிலும் பொய்தீர்க்கதரிசிகள் எழுந்தார்கள்.” The Great Controversy, 186.

The essential point in this passage in terms of the overall message we are sharing is that when Adventism ceased to uphold the mantle of Protestantism and had it fully removed on September 11, 2001, they still insist that they are the remnant movement that proclaims the loud cry of the third angel. Yet they are the counterfeit. If you don’t recognize which movement is now carrying the horn of Protestantism it is virtually impossible to understand the parallel between the two horns in the United States.

நாம் பகிர்ந்து வரும் மொத்தச் செய்தியின் ஒளியில், இப்பகுதியின் அத்தியாவசிய அம்சம் இதுவாகும்: அட்வென்டிசம் புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் மேலங்கியைத் தாங்குவதைக் கைவிட்டு, அது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று அதிலிருந்து முற்றிலும் அகற்றப்பட்டபோதிலும், மூன்றாம் தூதனின் மகா முழக்கத்தை அறிவிக்கும் மீதமுள்ள இயக்கம் தாமே என அவர்கள் இன்னும் வலியுறுத்துகின்றனர். ஆயினும் அவர்கள் கள்ளநகலே. இப்போது எந்த இயக்கம் புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்பை ஏந்திக்கொண்டு செல்கிறது என்பதை நீங்கள் அறியாவிட்டால், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள அந்த இரு கொம்புகளுக்கிடையிலான ஒப்புமையைப் புரிந்துகொள்வது கிட்டத்தட்ட இயலாததாகும்.

The history of 1843 and 1844 is represented in every reform movement and we will now use the beginning of ancient Israel as God’s chosen people and the ending of Israel as God’s chosen people to illustrate the same of modern Israel, with the focus on 1843 and 1844 as represented in each of the lines of reformatory movements.

1843 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளின் வரலாறு ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; இப்போது, தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாகிய பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தையும், தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாகிய இஸ்ரவேலின் முடிவையும் பயன்படுத்தி, அதே நிகழ்வை நவீன இஸ்ரவேலைக் குறித்து விளக்கப் போகிறோம்; இதன் மையக் கவனம், சீர்திருத்த இயக்கங்களின் ஒவ்வொரு வரிசையிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள 1843 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளின் மீது இருக்கிறது.

Moses prophesied that the Lord would raise up a prophet like unto himself, and that prophet was Jesus. Luke in Acts confirms that Jesus fulfilled Moses’ prophecy.

கர்த்தர் தம்மைப் போன்ற ஒரு தீர்க்கதரிசியை எழுப்புவார் என்று மோசே முன்கூறினார்; அந்தத் தீர்க்கதரிசி இயேசுவே. அப்போஸ்தலர் நடப்புகளில் லூக்கா, மோசேயின் இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை இயேசு நிறைவேற்றினார் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> உன் தேவனாகிய கர்த்தர், உன் நடுவிலிருந்து, உன் சகோதரரிலிருந்து, என்னைப் போன்ற ஒரு தீர்க்கதரிசியை உனக்காக எழும்பப்பண்ணுவார்; அவருக்கே நீங்கள் செவிகொடுக்கவேண்டும். உபாகமம் 18:15.

Jesus is the prophet we are to listen to.

நாம் செவிகொடுத்து கேட்க வேண்டிய தீர்க்கதரிசி இயேசுவே ஆவார்.

> For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Ye are the children of the prophets, and of the covenant which God made with our fathers, saying unto Abraham, And in thy seed shall all the kindreds of the earth be blessed. Unto you first God, having raised up his Son Jesus, sent him to bless you, in turning away every one of you from his iniquities. Acts 3:22–26.

> மோசே நிச்சயமாகப் பிதாக்களிடத்தில் சொல்லியதாவது: உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர், உங்களில் உங்கள் சகோதரரிலிருந்து என்னைப் போன்ற ஒரு தீர்க்கதரிசியை உங்களுக்காக எழுப்புவார்; அவர் உங்களுக்குச் சொல்லும் எல்லாவற்றிலும் நீங்கள் அவருக்குச் செவிகொடுக்க வேண்டும். மேலும், அந்தத் தீர்க்கதரிசிக்குச் செவிகொடுக்காத ஒவ்வொரு ஆத்துமாவும் ஜனங்களின் நடுவிலிருந்து முற்றிலும் அழிக்கப்படும். ஆம், சாமுவேலிலிருந்து தொடங்கி பின்வந்த எல்லாத் தீர்க்கதரிசிகளும், எத்தனை பேர் பேசியிருந்தார்களோ, அவர்களும் இந்நாட்களை முன்கூட்டியே அறிவித்திருந்தார்கள். நீங்கள் தீர்க்கதரிசிகளின் புத்திரரும், தேவன் நம்முடைய பிதாக்களோடு செய்த உடன்படிக்கையின் பங்காளிகளுமாயிருக்கிறீர்கள்; அவர் ஆபிரகாமிடம்: உன் சந்ததியினாலே பூமியின் சகல குலங்களும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று சொல்லினார். தேவன் தமது குமாரனாகிய இயேசுவை எழுப்பி, உங்களில் ஒவ்வொருவனையும் அவனவன் அக்கிரமங்களிலிருந்து திருப்பி, உங்களை ஆசீர்வதிப்பதற்காக முதலில் உங்களிடத்திலே அவரை அனுப்பினார். அப்போஸ்தலர் 3:22–26.

The reform line of Christ begins at the time of the end, as all reform lines do. The “time of the end” in the days of Christ was His birth. Scripture identifies that at His birth there was an increase of knowledge in agreement with the definition of the “time of the end” in the book of Daniel. Whether it was the shepherds, the wise men from the east, angry Herod, or Anna and Simeon in the temple there was an increase of knowledge when He was born. At that point the leadership of the Jewish church was passed by. The divorce was progressive, but began by their rejection of the message that was unsealed at the time of the end.

கிறிஸ்துவின் சீர்திருத்த வரி, எல்லா சீர்திருத்த வரிகளும் தொடங்குவது போலவே, முடிவுகாலத்தில் தொடங்குகிறது. கிறிஸ்துவின் நாட்களில் “முடிவுகாலம்” என்பது அவருடைய பிறப்பாக இருந்தது. தானியேல் புத்தகத்தில் “முடிவுகாலம்” எனும் சொல்லிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வரையறைக்கு ஏற்றவாறு, அவருடைய பிறப்பின்போது அறிவின் அதிகரிப்பு ஏற்பட்டது என்று வேதாகமம் அடையாளப்படுத்துகிறது. அவர் பிறந்தபோது, அது மேய்ப்பராயிருந்தாலும்கூட, கிழக்கிலிருந்து வந்த ஞானிகளாயிருந்தாலும்கூட, கோபமடைந்த ஏரோதாயிருந்தாலும்கூட, அல்லது ஆலயத்தில் இருந்த அன்னாளும் சிமியோனுமாயிருந்தாலும்கூட, அறிவின் அதிகரிப்பு இருந்தது. அந்த நிலையிலேயே யூத சபையின் தலைமையினர் புறக்கணிக்கப்பட்டார்கள். விவாகரத்து படிப்படியாக நடைபெற்றது; எனினும் அது, முடிவுகாலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தியை அவர்கள் நிராகரித்ததிலிருந்து ஆரம்பமானது.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “மனிதர் இதை அறியார்; ஆனால் இந்தச் செய்தி பரலோகத்தை மகிழ்ச்சியால் நிரப்புகிறது. மேலும் ஆழ்ந்ததுமான, மேலும் நெகிழ்வானதுமான அக்கறையுடன், ஒளியின் உலகத்திலிருந்து பரிசுத்த ஜீவர்கள் பூமியின்பால் இழுக்கப்படுகின்றனர். அவருடைய சந்நிதியினால் முழு உலகமும் அதிக ஒளிவீச்சுடன் விளங்குகிறது. பெத்லகேமின் மலைகளின் மேல் எண்ணிக்கையற்ற தேவதூதர்களின் பெருங்கூட்டம் திரண்டுள்ளது. அந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை உலகத்திற்கு அறிவிக்க வேண்டிய அறிகுறிக்காக அவர்கள் காத்திருக்கின்றனர். இஸ்ரவேலில் தலைவர்கள் தங்களுக்கு ஒப்புவிக்கப்பட்ட நம்பிக்கைக்குப் உண்மையாயிருந்திருந்தால், இயேசுவின் பிறப்பை அறிவிக்கும் ஆனந்தத்தில் அவர்களும் பங்கெடுத்திருப்பார்கள். ஆனால் இப்போது அவர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளனர்.” The Desire of Ages, 47.

The leadership of Adventism was passed by in 1989 when Daniel eleven verse forty was fulfilled. The “time of the end” in the history of Moses, who typified Jesus, was his birth, where his family and thereafter Pharaoh’s daughter received an increase of knowledge about baby Moses. His name of course means “saved out of the water” and Jesus means “Jehovah saves.”

தானியேல் 11:40 நிறைவேறியபோது, 1989-ஆம் ஆண்டில் அட்வென்டிசத்தின் தலைமைப் பொறுப்பு புறக்கணிக்கப்பட்டது. இயேசுவுக்குரிய முன்மாதிரியாக இருந்த மோசேயின் வரலாற்றில் “முடிவுகாலம்” என்பது அவரது பிறப்பாகும்; அப்போது அவரது குடும்பத்தாரும் பின்னர் பார்வோனின் மகளும் குழந்தை மோசே குறித்து அதிகரித்த அறிவைப் பெற்றனர். அவரது பெயர் நிச்சயமாக “நீரிலிருந்து இரட்சிக்கப்பட்டவன்” என்று பொருள்படும்; மேலும் இயேசு என்பது “யெகோவா இரட்சிக்கிறார்” என்று பொருள்படும்.

After the “time of the end” all the reform lines demonstrate a point when the knowledge that is increased in that particular history is formalized into a message that can be held up as a witness to the generation who are to be held accountable for the light that was unsealed at the time of the end.

“முடிவுக்காலம்” கடந்தபின், எல்லா சீர்திருத்தக் கோடுகளும், அந்தச் சிறப்பு வரலாற்றில் அதிகரிக்கப்பட்ட அறிவு ஒரு செய்தியாக முறையாக்கப்பட்டு, முடிவுக்காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒளிக்குப் பொறுப்புக்கூற வேண்டிய தலைமுறைக்கு சாட்சியாக உயர்த்திக் காட்டப்படக்கூடிய ஒரு நிலையைக் வெளிப்படுத்துகின்றன.

John the Baptist formalized the message of Christ, and Moses’ message was formalized in his fortieth year, when he attempted to deliver Israel from Egypt in his own strength. The message of the deliverance of Egypt was now in the public record.

யோவான் ஸ்நானன் கிறிஸ்துவின் செய்தியை முறையாக்கினார்; அதுபோல மோசேயின் செய்தியும், அவர் தனது நாற்பதாவது வயதில் தன் சொந்த வல்லமையால் இஸ்ரவேலை எகிப்திலிருந்து விடுவிக்க முயன்றபோது, முறையாக்கப்பட்டது. எகிப்திலிருந்து விடுதலையின் செய்தி இப்போது பொதுப் பதிவில் இடம்பிடித்திருந்தது.

Forty years later Moses’ message was empowered at the burning bush and was accompanied with two signs of God’s divinity as represented by the rod which turned into a snake and the leprous hand that Moses withdrew from his bosom. Jesus’ message was empowered at His baptism that was accompanied with two signs of divinity, the Father’s voice and the Holy Spirit. The next waymark in both histories represent the first disappointment, the tarrying time, the arrival of the second angel or 1843.

நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, எரியும் முள்ளுக்காட்டின் இடத்தில் மோசேயின் செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டது; மேலும், பாம்பாக மாறிய கோலும், மோசே தன் மார்பினின்று வெளியே எடுத்த குஷ்டரோகமுற்ற கையும் ஆகியவற்றால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட தேவனுடைய தெய்வீகத்திற்கான இரண்டு அடையாளங்களுடன் அது உடனிருந்தது. இயேசுவின் செய்தி அவருடைய ஞானஸ்நானத்தின் போது வல்லமையூட்டப்பட்டது; அதனுடன் தெய்வீகத்திற்கான இரண்டு அடையாளங்களாக பிதாவின் சத்தமும் பரிசுத்த ஆவியும் உடனிருந்தன. இரு வரலாறுகளிலும் அடுத்த வழிக்குறி முதல் ஏமாற்றத்தையும், தாமதக் காலத்தையும், இரண்டாம் தூதனுடைய வருகையையோ அல்லது 1843-ஐயோ குறிக்கிறது.

The disappointment in the line of Moses was illustrated by his wife when the angel descended to slay Moses for not circumcising his son. In fear Zipporah performed the rite on their son herself. Moses had forgotten to circumcise his son! The very sign of the covenant that was given to Abraham was forgotten by Moses. Father Abraham had set forth the prediction of the Hebrews captivity and deliverance in and from Egypt, and his prophecy was to be specifically fulfilled through Moses, and Moses forgot to circumcise his son. At that point Moses sent Zipporah back to stay with her father until after the deliverance. She tarried in Midian until Moses led the children of Israel through the water of the Red Sea, which the apostle Paul informs us is typifying baptism, the very rite that replaced circumcision. Do not miss that point. The arrival of the waymark representing the second angel in the history of Moses, the waymark that produces the first disappointment in that history was a rejection of the primary rule of Abraham’s covenant relationship with God.

மோசேயின் வரிசையில் தோன்றிய ஏமாற்றம், மோசே தன் குமாரனுக்கு விருத்தசேதனம் செய்யாத காரணத்தினால் தேவதூதன் இறங்கி வந்து அவனை கொல்ல முனைந்தபோது, அவனுடைய மனைவியின் மூலம் விளக்கமாகக் காட்டப்பட்டது. பயத்தினால் சிப்போராள் அந்தச் சடங்கை தங்கள் குமாரனுக்குத் தானே செய்தாள். மோசே தன் குமாரனுக்கு விருத்தசேதனம் செய்ய வேண்டும் என்பதை மறந்துபோனான்! ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் அந்த அடையாளமே மோசேயால் மறக்கப்பட்டது. பிதாவாகிய ஆபிரகாம், எபிரேயரின் எகிப்திலுள்ள சிறைப்பிடிப்பையும் அங்கிருந்து அவர்கள் விடுவிக்கப்படுதலையும் முன்கூறியிருந்தான்; அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் குறிப்பாக மோசேயின் மூலம் நிறைவேற வேண்டியதாயிருந்தது; ஆயினும் மோசே தன் குமாரனுக்கு விருத்தசேதனம் செய்ய மறந்துபோனான். அப்பொழுது மோசே, விடுவிப்பிற்குப் பின்பு வரை அவள் தன் தந்தையோடு தங்கும்படி சிப்போராளைத் திருப்பி அனுப்பினான். மோசே இஸ்ரவேல் புத்திரரைச் செங்கடலின் நீரினூடாக நடத்திச் சென்றதற்குப் பின்வரையிலும் அவள் மிதியானிலே தங்கியிருந்தாள்; அந்த நிகழ்வு ஞானஸ்நானத்துக்கு முன்னடையாளமாக இருப்பதாக அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறான்; அதுவே விருத்தசேதனத்திற்குப் பதிலாக வந்த சடங்காகும். அந்த அம்சத்தைத் தவறவிடாதீர்கள். மோசேயின் வரலாற்றில் இரண்டாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டும் வழிக்குறியின் வருகை—அந்த வரலாற்றில் முதல் ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கும் அந்த வழிக்குறி—தேவனோடு ஆபிரகாமுக்கிருந்த உடன்படிக்கை உறவின் முதன்மை விதியையே நிராகரித்ததாக இருந்தது.

The first disappointment in the line of Christ was the death of Lazarus, which Martha and Mary were certain would not have happened if Jesus had not tarried until Lazarus had already been dead for four days. The disappointment of Jesus allowing his close friend Lazarus to die and rot in the tomb was immense, for not only the two sisters, but also the disciples. Yet the resurrection of Lazarus became the seal of Christ’s entire ministry.

கிறிஸ்துவின் வரிசையில் நிகழ்ந்த முதல் ஏமாற்றம் லாசருவின் மரணமாகும்; இயேசு தாமதிக்காமல் இருந்திருந்தால், லாசரு ஏற்கனவே நான்கு நாட்களாக இறந்திருக்கும்வரை இது நிகழ்ந்திருக்காது என்று மார்த்தாளும் மரியாளும் உறுதியாக நம்பினர். தமக்குச் செந்தோழனான லாசருவை இயேசு மரிக்கவும் கல்லறையில் அழுகவும் அனுமதித்ததே மிகுந்த ஏமாற்றமாக இருந்தது; அது அந்த இரு சகோதரிகளுக்கே மட்டும் அல்ல, சீஷர்களுக்கும் அப்படியே இருந்தது. ஆயினும், லாசருவின் உயிர்த்தெழுதல் கிறிஸ்துவின் முழு ஊழியத்திற்கும் முத்திரையாக ஆனது.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> லாசருவிடத்தில் வருவதில் தாமதித்ததன் மூலம், அவரை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள்மீது கிறிஸ்துவுக்கு இரக்கமுள்ள ஒரு நோக்கம் இருந்தது. அவர் தங்கியிருந்தது, லாசருவை மரித்தோரிடமிருந்து எழுப்புவதன் மூலம், தாம் உண்மையிலேயே “உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனும்” ஆவார் என்பதற்கான இன்னொரு சாட்சியைத் தமது பிடிவாதமுள்ள, அவிசுவாசமுள்ள ஜனங்களுக்கு அளிப்பதற்காகவே. இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் ஏழை, அலைந்து திரியும் ஆடுகளாகிய அந்த ஜனங்களைப்பற்றி இருந்த எல்லா நம்பிக்கையையும் கைவிட அவர் மனமில்லாமல் இருந்தார். அவர்களுடைய மனந்திரும்பாமை காரணமாக அவருடைய இருதயம் உடைந்து கொண்டிருந்தது. தமது இரக்கத்தில், தாமே மீட்பிப்பவர், ஜீவனையும் அமரத்துவத்தையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர வல்லவர் தாமே ஒருவரே என்பதற்கான இன்னொரு சாட்சியை அவர்களுக்கு அளிக்க அவர் நிர்ணயித்தார். இது ஆசாரியர்கள் தவறாக விளக்க முடியாத ஒரு சாட்சியாக இருக்கவேண்டியது. பெத்தானியாவுக்குச் செல்வதில் அவர் தாமதித்ததற்கான காரணம் இதுவே. லாசருவை எழுப்புதல் என்ற இந்த மகுடமான அற்புதம், அவருடைய செயலின்மேலும், தமது தெய்வீகத்திற்கான உரிமைக்கோரிக்கையின்மேலும் தேவனுடைய முத்திரையைப் பதிக்கவிருந்தது.” The Desire of Ages, 529.

The sealing of God’s one hundred and forty-four thousand is illustrated in the history of 1843 and 1844, for we are informed that it was Lazarus who led Christ into Jerusalem at the triumphal entry. The history of the triumphal entry is the history Sister White uses to illustrate the Midnight Cry of 1843 and 1844. It was a misunderstanding of Christ having the power to resurrect the dead by God’s creative power. Mary and Elizabeth confessed that they knew Jesus had the power to resurrect Lazarus at the final trump, but could not see that He actually had the power to resurrect then and there. They were in denial of the very truth He came to demonstrate at His baptism and death, the beginning and ending of His personal three-and-a-half-year ministry. They could not see until the stone was removed from the tomb, just as His hand would later be removed from a mistake in some of the figures on the 1843 chart.

தேவனுடைய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் 1843 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளின் வரலாற்றில் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தின் போது கிறிஸ்துவை எருசலேமுக்குள் வழிநடத்தியவன் லாசருவே என்று எங்களுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது. வெற்றிகரமான பிரவேசத்தின் வரலாறே 1843 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளின் நடுராத்திரி அழுகையை எடுத்துக்காட்டுவதற்கு சகோதரி வைட் பயன்படுத்தும் வரலாறு ஆகும். இது, இறந்தவர்களை தேவனுடைய சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையினால் உயிர்ப்பிக்கிற அதிகாரம் கிறிஸ்துவுக்கிருந்தது என்பதைக் குறித்த ஒரு தவறான புரிதலாக இருந்தது. மரியாளும் எலிசபெத்தும், இறுதிக் காளத்தில் இயேசுவுக்கு லாசருவை உயிர்த்தெழுப்பும் வல்லமை உண்டு என்பதை அறிந்திருந்ததாக ஒப்புக்கொண்டார்கள்; ஆனால் அப்போதே அங்கேயே அவரை உயிர்த்தெழுப்பும் வல்லமை அவருக்கிருந்தது என்பதை காணவில்லை. அவர் தமது ஞானஸ்நானத்திலும் மரணத்திலும் வெளிப்படுத்த வருகை தந்திருந்த அதே சத்தியத்தையே அவர்கள் மறுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அவை அவருடைய தனிப்பட்ட மூன்றரை ஆண்டுக் ஊழியத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் ஆகும். கல்லறையிலிருந்து கல் அகற்றப்படும் வரையில் அவர்கள் காணவில்லை; அதுபோலவே, பின்னர் 1843 அட்டவணையில் சில கணக்குகளில் இருந்த தவறிலிருந்தும் அவருடைய கை அகற்றப்படும்.

Moses, after he sent Zipporah away from the upcoming struggle with Pharaoh, was met by his older brother Aaron and the two messengers proceeded to Egypt representing the second angel’s message. Before any plagues were brought upon Egypt Moses warned Pharaoh that if he would not let Israel, God’s firstborn, go out and worship, then God would slay Egypt’s firstborn.

மோசே, வரவிருக்கும் பார்வோனுடனான போராட்டத்திலிருந்து சிப்போராவை அனுப்பிவைத்த பின்பு, தனது மூத்த சகோதரனான ஆரோனால் சந்திக்கப்பட்டார்; அப்போது அந்த இரு தூதர்களும் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திக்கொண்டு எகிப்துக்குச் சென்றார்கள். எகிப்தின்மேல் எந்த வாதைகளும் வரவழைக்கப்படுவதற்கு முன்பாகவே, இஸ்ரவேலாகிய தேவனுடைய முதற்பேறானவரை வெளியேறிச் சென்று ஆராதிக்க விடாதிருப்பாயானால், தேவன் எகிப்தின் முதற்பேறானவரைக் கொல்வார் என்று மோசே பார்வோனுக்கு எச்சரித்தார்.

> And the Lord said unto Moses, When thou goest to return into Egypt, see that thou do all those wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go. And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:21–23.

> கர்த்தர் மோசேயிடம் கூறினார்: “நீ எகிப்துக்கு திரும்பிச் செல்லும்போது, நான் உன் கையில் ஒப்புவித்துள்ள அந்த அற்புதங்களையெல்லாம் பரவோனின் முன்பாகச் செய்வதை கவனித்துக்கொள்; ஆனால் நான் அவனுடைய இருதயத்தை கடினப்படுத்துவேன்; அப்பொழுது அவன் ஜனங்களைப் போகவிடமாட்டான். அப்போது நீ பரவோனிடம் சொல்லவேண்டியது: ‘கர்த்தர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்: இஸ்ரவேல் என் குமாரன், என் முதற்பேறானவன். ஆகையால் நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன்: என் குமாரன் எனக்கு ஆராதனை செய்யும்படியாக அவனைப் போகவிடு; நீ அவனைப் போகவிட மறுத்தால், இதோ, நான் உன் குமாரனை, உன் முதற்பேறானவனையே, கொன்றுவிடுவேன்.’” யாத்திராகமம் 4:21–23.

The Midnight Cry was a prediction that in the future would be fulfilled.

நள்ளிரவின் கூக்குரல் எதிர்காலத்தில் நிறைவேறும் ஒரு முன்னறிவிப்பாக இருந்தது.

> “In the deliverance of Israel from Egypt, the dedication of the first-born was again commanded. While the children of Israel were in bondage to the Egyptians, the Lord directed Moses to go to Pharaoh, king of Egypt, and say, ‘Thus saith the Lord, Israel is My son, even My first-born: and I say unto thee, Let My son go, that he may serve Me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy first-born.’ Exodus 4:22, 23.

> “எகிப்திலிருந்து இஸ்ரவேல் விடுவிக்கப்பட்டபோது, முதற்பிறந்தவர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளை மீண்டும் அளிக்கப்பட்டது. இஸ்ரவேல் புத்திரர் எகிப்தியருக்குப் அடிமைத்தனத்தில் இருந்தபோது, கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி, எகிப்தின் ராஜாவாகிய பார்வோனிடத்தில் சென்று, ‘கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இஸ்ரவேல் என் குமாரன், என் முதற்பிறந்தவன்; ஆகையால் நான் உன்னிடம் சொல்லுவது: என் குமாரன் எனக்குச் சேவை செய்யும்படி அவனை அனுப்பிவிடு; அவனை அனுப்பிவிட மறுத்தால், இதோ, நான் உன் குமாரனை, அதாவது உன் முதற்பிறந்தவனை, கொல்வேன்’ என்று சொல் என்றார். யாத்திராகமம் 4:22, 23.”

> “Moses delivered his message; but the proud king’s answer was, ‘Who is the Lord, that I should obey His voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go.’ Exodus 5:2. The Lord worked for His people by signs and wonders, sending terrible judgments upon Pharaoh. At length the destroying angel was bidden to slay the first-born of man and beast among the Egyptians. That the Israelites might be spared, they were directed to place upon their doorposts the blood of a slain lamb. Every house was to be marked, that when the angel came on his mission of death, he might pass over the homes of the Israelites.” The Desire of Ages, 51.

> “மோசே தன் செய்தியை அறிவித்தான்; ஆனால் அகங்காரமுள்ள ராஜாவின் பதில்: ‘இஸ்ரவேலை அனுப்பும்படி நான் அவன் சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படிய, கர்த்தர் யார்? நான் கர்த்தரை அறியேன்; இஸ்ரவேலையும் அனுப்பமாட்டேன்’ என்பதாக இருந்தது. யாத்திராகமம் 5:2. கர்த்தர் தமது ஜனங்களுக்காக அடையாளங்களாலும் அதிசயங்களாலும் செயல்பட்டு, பார்வோன் மேல் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்புகளை அனுப்பினார். இறுதியில், எகிப்தியரிடத்தில் மனிதரினதும் மிருகங்களினதும் முதற்பிறந்தவர்களை கொல்ல அழிக்கும் தூதனுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. இஸ்ரவேலர் காப்பாற்றப்படும்படி, அவர்கள் கொல்லப்பட்ட ஒரு ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தைத் தங்கள் வீட்டு நிலைக்கால்களில் பூசும்படி அவர்களுக்கு ஆணையிடப்பட்டது. ஒவ்வொரு வீடும் அடையாளமிடப்பட வேண்டியது; அப்பொழுது அந்தத் தூதன் தன் மரணப்பணிக்காக வந்தபோது, இஸ்ரவேலரின் வீடுகளைத் தாண்டிச் செல்லும்படியாக.” யுகங்களின் வாஞ்சை, 51.

The Midnight Cry message unto Pharaoh was identifying the death of the firstborn in response to Pharaoh’s rebellion. Once the message was put into the record the plagues, representing the power of the Midnight Cry in the summer of 1844 was brought upon Egypt. The message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave in the summer of 1844. The plagues swept across Egypt and when the promised death of the firstborn arrived a cry was heard at midnight throughout Egypt.

பரோவுக்குச் செலுத்தப்பட்ட நள்ளிரவு கூக்குரலின் செய்தி, பரோவின் கிளர்ச்சிக்குப் பதிலாக முதற்பேறானோரின் மரணத்தை அடையாளப்படுத்தியது. அந்தச் செய்தி பதிவில் வைக்கப்பட்டவுடன், 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில் நள்ளிரவு கூக்குரலின் வல்லமையைச் சுட்டிக்காட்டும் வாதைகள் எகிப்தின் மேல் கொண்டு வரப்பட்டன. 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில் நள்ளிரவு கூக்குரலின் செய்தி அலைமோதும் பெருவெள்ளம்போல் தேசமெங்கும் பரவியது. வாதைகள் எகிப்தெங்கும் வீசியெடுத்தன; வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட முதற்பேறானோரின் மரணம் வந்தடைந்தபோது, எகிப்து முழுவதும் நள்ளிரவில் ஒரு கூக்குரல் கேட்கப்பட்டது.

> And Moses said, Thus saith the Lord, About midnight will I go out into the midst of Egypt: And all the firstborn in the land of Egypt shall die, from the firstborn of Pharaoh that sitteth upon his throne, even unto the firstborn of the maidservant that is behind the mill; and all the firstborn of beasts. And there shall be a great cry throughout all the land of Egypt, such as there was none like it, nor shall be like it any more. Exodus 11:4–6.

> அப்பொழுது மோசே கூறினான்: கர்த்தர் இப்படிச் சொல்கிறார்: நள்ளிரவு சமயத்தில் நான் எகிப்தின் நடுவில் செல்வேன். அப்பொழுது எகிப்து தேசத்திலுள்ள சகல முதற்பிறப்பும் சாகும்; சிங்காசனத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் பார்வோனின் முதற்பிறப்புமுதல் எந்திரத்தின் பின்னால் இருக்கிற பணிப்பெண்ணின் முதற்பிறப்பு வரை, மிருகங்களின் சகல முதற்பிறப்பும் சாகும். அப்பொழுது எகிப்து தேசமெங்கும் மகா கூக்குரல் உண்டாகும்; அதுபோன்றது முன்பே ஒருபோதும் உண்டாயிருக்கவில்லை; இனிமேலும் உண்டாகாது. யாத்திராகமம் 11:4–6.

The triumphal entry of Christ into Jerusalem led to the cross of Calvary, and the disciples of Christ and his other followers experienced a Great Disappointment.

எருசலேமிற்குள் கிறிஸ்து வெற்றிகரமாக நுழைந்தது கல்வாரி சிலுவைக்கே வழிநடத்தியது; மேலும், கிறிஸ்துவின் சீஷர்களும் அவருடைய பிற பின்பற்றிகளும் ஒரு மகா ஏமாற்றத்தை அனுபவித்தார்கள்.

> “Our disappointment was not so great as that of the disciples. When the Son of man rode triumphantly into Jerusalem, they expected Him to be crowned king. The people flocked from all the region about, and cried: ‘Hosanna to the Son of David.’ And when the priests and elders besought Jesus to still the multitude, He declared that if they should hold their peace even the stones would cry out, for prophecy must be fulfilled. Yet in a few days these very disciples saw their beloved Master, whom they believed would reign on David’s throne, stretched upon the cruel cross above the mocking, taunting Pharisees. Their high hopes were disappointed, and the darkness of death closed about them.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

> “எங்களுடைய ஏமாற்றம், சீஷர்களுடைய ஏமாற்றத்தைப் போல் மிகப் பெரியதாயிருக்கவில்லை. மனுஷகுமாரன் வெற்றிகரமாக எருசலேமுக்குள் பிரவேசித்தபோது, அவர் ராஜாவாக முடிசூடப்படுவார் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். சுற்றியிருந்த எல்லா பிராந்தியங்களிலிருந்தும் மக்கள் பெரும்திரளாக வந்து, ‘தாவீதின் குமாரனுக்கே ஓசன்னா’ என்று முழங்கினார்கள். ஆசாரியரும் மூப்பரும் அந்த ஜனக்கூட்டத்தை அமைதிப்படுத்தும்படி இயேசுவை வேண்டிக்கொண்டபோது, அவர்கள் மௌனமாக இருந்தாலும் கற்களே சத்தமிடும் என்று அவர் அறிவித்தார்; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேற வேண்டியிருந்தது. இருந்தபோதிலும், சில நாட்களுக்குள், தாவீதின் சிங்காசனத்தில் ஆட்சி செய்வார் என்று அவர்கள் நம்பிய தங்களுடைய அன்புக்குரிய குருநாதர், இகழ்ந்து நையாண்டி செய்த பரிசேயர்களின் மேலாகக் கொடிய சிலுவையின் மேல் நீட்டப்பட்டிருப்பதை இதே சீஷர்கள் கண்டார்கள். அவர்களுடைய உயர்ந்த நம்பிக்கைகள் சிதைந்துபோயின; மரணத்தின் இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டது.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

The great disappointment of the disciples and Millerites is also represented by the Hebrews being stuck between Pharaoh’s army and the Red Sea.

சீடர்களின் மகத்தான ஏமாற்றமும் மில்லரைட்டுகளின் மகத்தான ஏமாற்றமும், பரவோனின் படைக்கும் செங்கடலுக்கும் நடுவில் எபிரேயர் சிக்கிக்கொண்டிருந்ததினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “கடந்த யுகங்களின் திரட்டப்பட்ட ஒளி எங்கள்மேல் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இஸ்ரவேலின் மறதியின் பதிவு எங்கள் அறிவுறுத்தலுக்காகப் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த யுகத்தில் தேவன் தமக்கென ஒவ்வொரு ஜாதியிலும், குலத்திலும், மொழியிலும் இருந்து ஒரு ஜனத்தைத் திரட்டுவதற்கு தமது கரத்தை நீட்டியிருக்கிறார். அட்வென்ட் இயக்கத்தில், இஸ்ரவேலரை எகிப்திலிருந்து நடத்தி வந்தபோது அவர்கள் நிமித்தம் அவர் கிரியைத்ததுபோலவே, தமது சுதந்தரவாசிகளுக்காக அவர் கிரியை செய்துள்ளார். 1844 ஆம் ஆண்டின் மகா ஏமாற்றத்தில், செங்கடலருகில் எபிரேயருடைய விசுவாசம் சோதிக்கப்பட்டதுபோலவே, அவருடைய ஜனத்தின் விசுவாசமும் சோதிக்கப்பட்டது.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

It is important to see that when Christ entered Jerusalem the inspiration of the hour produced an outburst of praise, which the Pharisee’s sought to silence. The heart of the chorus of praise was the reference to Jesus being the son of David, the very symbol Christ used to mark the end of his verbal interactions with the quibbling Jews. Most irritating to the Jews was the recognition that when calling Jesus, the Son of David they were by inference referencing King David’s triumphal entry into Jerusalem.

கிறிஸ்து எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, அந்த நேரத்தின் தெய்வீகத் தூண்டுதல் ஒரு திடீர் ஸ்தோத்திர வெடிப்பை உருவாக்கியது; அதை பரிசேயர்கள் மௌனப்படுத்த முயன்றார்கள் என்பதை காணுவது முக்கியமானது. அந்த ஸ்தோத்திரக் கூட்டொலியின் மையமாக இருந்தது, இயேசு தாவீதின் குமாரன் என்பதற்கான குறிப்பிடுதல்; இதுவே, வாதப்பிரதிவாதத்தில் ஈடுபட்ட யூதர்களோடான தமது வாய்வழி தொடர்புகளின் முடிவைக் குறிக்க கிறிஸ்து பயன்படுத்திய அடையாளமாகும். யூதர்களுக்கு மிகுந்த எரிச்சலை உண்டாக்கியது, இயேசுவை தாவீதின் குமாரன் என்று அழைத்தபோது, அவர்கள் மறைமுகமாக தாவீது ராஜாவின் எருசலேமுக்கான வெற்றிநுழைவைக் குறிப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதற்கான அங்கீகாரமே ஆகும்.

In the history of David’s work of bringing the ark to Jerusalem, the empowerment of the message was represented by David’s empowerment.

தாவீது பெட்டகத்தை எருசலேமிற்குக் கொண்டு வந்த செயலின் வரலாற்றில், செய்தியின் வல்லமையூட்டுதல் தாவீதின் வல்லமையூட்டுதலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> தாவீது தொடர்ந்து முன்னேறி, மேன்மேலும் மகத்துவமடைந்தான்; சேனைகளின் கர்த்தராகிய தேவன் அவனோடிருந்தார். 2 சாமுவேல் 5:10.

Thereafter David determined to bring the ark unto Jerusalem. In bringing the ark to the city of David, there was to be a disappointment, as in every reform line. Uzzah, whose name means strength, knowing full well that he was not authorized to touch the ark, did so anyway. The very issue that took the ark into captivity in the first place, was disobedience unto the Lord’s revealed will, and presumption concerning the power associated with the ark of God. Yet Uzzah, a strong man of David disobeyed, just as Moses disobeyed the command of circumcision. Uzzah was struck dead, and the ark tarried outside of Jerusalem until David understood that those watching over where the ark had remained after Uzzah’s death were being blessed. David then set forth again to bring the ark into Jerusalem. As David danced into Jerusalem his wife saw his nakedness and was greatly disappointed.

அதன் பின்பு, தாவீது உடன்படிக்கைப் பெட்டியை எருசலேமுக்கு கொண்டு வரத் தீர்மானித்தான். உடன்படிக்கைப் பெட்டியை தாவீதின் நகரத்திற்குக் கொண்டு வருவதில், ஒவ்வொரு சீர்திருத்த வரிசையிலும் இருப்பதுபோல, ஒரு ஏமாற்றம் ஏற்படவிருந்தது. பலம் என்று பொருள்படும் பெயரையுடைய உஸ்ஸா, தான் உடன்படிக்கைப் பெட்டியைத் தொட அதிகாரம் பெற்றவன் அல்ல என்பதையை நன்றாகவே அறிந்திருந்தும், இருந்தபோதிலும் அப்படியே செய்தான். முதலில் உடன்படிக்கைப் பெட்டி சிறைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதற்குக் காரணமான அதே விஷயம், கர்த்தரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமையும், தேவனுடைய உடன்படிக்கைப் பெட்டியுடன் தொடர்புடைய வல்லமையைப் பற்றிய தன்னிச்சையான துணிச்சலுமாயிருந்தது. ஆனாலும் தாவீதின் வல்லமையுள்ள மனிதனாகிய உஸ்ஸா கீழ்ப்படியாமல் நடந்தான்; மோசே விருத்தசேதனத்தைக் குறித்த கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் நடந்ததுபோலவே. உஸ்ஸா அடிபட்டு இறந்தான்; உஸ்ஸாவின் மரணத்திற்குப் பின் உடன்படிக்கைப் பெட்டி இருந்த இடத்தை கவனித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைத் தாவீது புரிந்துகொள்ளும் வரையில், அந்தப் பெட்டி எருசலேமுக்கு வெளியில் தங்கியிருந்தது. பின்னர் உடன்படிக்கைப் பெட்டியை எருசலேமுக்குள் கொண்டு வர தாவீது மறுபடியும் புறப்பட்டான். தாவீது எருசலேமுக்குள் நடனமாடிக்கொண்டு வந்தபோது, அவன் நிர்வாணத்தை அவன் மனைவி கண்டாள்; அவள் மிகுந்த ஏமாற்றமடைந்தாள்.

Three lines of reformatory movements that all address 1843 and 1844, the period of time that righteous men and prophets desired to see and hear. The characteristics of the arrival of the second angel, thus marking a tarrying time and disappointment are all easy to see. The deeper truths identify that the disappointment was not simply a misunderstanding on the part of Moses, or Uzzah or Martha and Mary, but a disappointment that was connected with rejecting a foundational principle connected to the very history where the disappointment was accomplished. For Moses it was the sign of circumcision, for Uzzah it was presumption about God’s commands concerning the ark, for Martha and Mary it was a lack of faith in Christ’s creative power to resurrect.

1843 மற்றும் 1844 ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டும் சீர்திருத்த இயக்கங்களின் மூன்று வரிசைகள்—நீதிமான்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் காணவும் கேட்கவும் ஆசைப்பட்ட காலப்பகுதி. இரண்டாம் தூதன் வருகையின் பண்புகள், இவ்வாறு தாமதக் காலத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் குறித்துக்காட்டுகின்றன; இவை அனைத்தும் எளிதில் காணப்படக்கூடியவையாக உள்ளன. அந்த ஆழமான சத்தியங்கள், அந்த ஏமாற்றம் மோசேயினாலோ, உஸ்ஸாவினாலோ, அல்லது மார்த்தாளும் மரியாளும் சார்ந்த ஒரு வெறும் தவறான புரிதல் மட்டுமல்ல என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன; மாறாக, அந்த ஏமாற்றம் நிகழ்ந்த வரலாறோடு நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அடிப்படைச் சித்தாந்தத்தை நிராகரித்ததோடு தொடர்புடைய ஏமாற்றமாக இருந்தது. மோசேக்கு அது விருத்தசேதனத்தின் அடையாளமாக இருந்தது; உஸ்ஸாவுக்கு அது பெட்டகத்தைச் சார்ந்த தேவனுடைய கட்டளைகள் குறித்து எடுத்துக்கொண்ட துணிச்சலான முன்னூக்கமாக இருந்தது; மார்த்தாளுக்கும் மரியாளுக்கும் அது உயிர்த்தெழுப்புவதற்கான கிறிஸ்துவின் சிருஷ்டிப்பாற்றியின்மேல் இருந்த விசுவாசக்குறைவாக இருந்தது.

With Moses the very central theme of his ministry was establishing a covenant relationship with a chosen people, and Moses forgot the sign of that covenant. With Uzzah it was the very principle of the sacredness of God’s law, which was embodied in the ark. With Martha and Mary, it was the very center of Christ’s ministry, beginning with His baptism, and ending with His death, burial and resurrection as typified in the beginning of His ministry. The first disappointment of 1843 was brought about through a mistake in some of the figures upon the chart that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk. The mistake involved the premier principle of the movement of Miller’s—the day for a year principle.

மோசேயிடத்தில், அவர் ஊழியத்தின் மையக் கருப்பொருள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தோடு உடன்படிக்கை உறவை நிலைநிறுத்துவதாக இருந்தது; ஆனால் அந்த உடன்படிக்கையின் அடையாளத்தை மோசே மறந்துபோனான். உஸ்ஸாவின் நிகழ்வில், அது தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் பரிசுத்தத்தைக் குறித்த அடிப்படைக் கொள்கையே ஆகும்; அந்தக் கொள்கை உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்தில் உடலூடாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. மார்த்தாவும் மரியாளும் தொடர்பான நிகழ்வில், அது கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தின் மையப் பொருளையே சார்ந்தது; அது அவர் ஞானஸ்நானத்தினால் தொடங்கி, அவர் ஊழியத்தின் தொடக்கத்திலேயே முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தபடி, அவரது மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றில் முடிவுற்றது. 1843 ஆம் ஆண்டின் முதல் ஏமாற்றம், அபக்கூக்கின் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக இருந்த வரைபடத்தின் சில எண்ணிக்கைகளில் ஏற்பட்ட தவறினால் உண்டாயிற்று. அந்தத் தவறு, மில்லரின் இயக்கத்தின் முதன்மைச் சித்தாந்தமான—ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு என்ற கொள்கையை—உள்ளடக்கியதாக இருந்தது.

The “seven thunders” represent the Advent movement of 1840 to 1844, but within that movement is the history of 1843 to 1844 which begins and ends with a disappointment, thus placing the signature of Alpha and Omega on that history. And that history is the very history Jesus and Ellen White point to as the sacred history that the righteous have always longed to see.

“ஏழு இடிகள்” என்பது 1840 முதல் 1844 வரையிலான அட்வெண்ட் இயக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; ஆனால் அந்த இயக்கத்தின் உட்பகுதியில் 1843 முதல் 1844 வரையிலான ஒரு வரலாறு உள்ளது; அது ஒரு ஏமாற்றத்துடன் தொடங்கி, ஒரு ஏமாற்றத்துடனே முடிவடைகிறது; இவ்வாறு அந்த வரலாற்றின் மீது ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் எனும் முத்திரை பதிக்கப்படுகிறது. மேலும், அந்த வரலாறே, நீதிமான்கள் எப்போதும் காண ஏங்கிய பரிசுத்த வரலாறாக இயேசுவும் எலன் வைட்டும் சுட்டிக்காட்டும் வரலாறாகும்.

Those four lines; Moses, David, Christ and the Millerites teach that when the parable of the ten virgins is repeated at the end of the world there will be an empowerment, not of the second, but of the third angel’s message that is followed by a disappointment, that starts a tarrying time.

அந்த நான்கு வரிசைகள்—மோசே, தாவீது, கிறிஸ்து, மற்றும் மில்லரைட்டுகள்—உலகத்தின் முடிவில் பத்து கன்னியரின் உவமை மறுபடியும் நிறைவேற்றப்படும் போது, இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி அல்ல, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியே வல்லமையூட்டப்படும் என்றும், அதனைத் தொடர்ந்து ஒரு ஏமாற்றம் உண்டாகி, அது ஒரு தாமதக் காலத்தை ஆரம்பிக்கச் செய்யும் என்றும் போதிக்கின்றன.

When the first angel descended on August 11, 1840 it confirmed the premier prophetic rule of the Millerites, and their first disappointment would be specifically connected to that rule. When that disappointment and tarrying time ended at the Midnight Cry, that message would also relate to the day for a year principle, as would the identification that Christ would come on October 22, 1844. All four waymarks of 1840 to 1844 were associated with the day for a year principle.

முதல் தூதன் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று இறங்கியபோது, அது மில்லரைட்டுகளின் முதன்மைத் தீர்க்கதரிசன விதியை உறுதிப்படுத்தியது; அவர்களுடைய முதல் ஏமாற்றமும் குறிப்பாக அந்த விதியோடு தொடர்புடையதாக இருந்தது. அந்த ஏமாற்றமும் தாமத காலமும் நடுராத்திரி முழக்கத்தில் முடிவுற்றபோது, அந்தச் செய்தியும் “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கொள்கையோடு தொடர்புடையதாக இருக்கும்; அதைப் போலவே, கிறிஸ்து 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வருவார் என்ற அடையாளங்காணுதலும் அக்கொள்கையோடு தொடர்புடையதாக இருந்தது. 1840 முதல் 1844 வரையிலான நான்கு வழிக்குறிகளும் “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கொள்கையோடு தொடர்புடையவையாக இருந்தன.

The Jews were made the depositaries of the law of God, and the issue that is represented in Moses line is the law of God and the statutes. In David’s history it was again the law of God. In Christ’s history it was the law of God, for without the shedding of blood there is no remission of the sin that has been revealed to the sinner by the law of God. But Adventism was made the depositaries of not only the law of God but the prophetic Word.

யூதர்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் பொறுப்பாளர்களாக அமைக்கப்பட்டனர்; மேலும் மோசேயின் வரிசையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள விவகாரம் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணமும் கட்டளைகளும் ஆகும். தாவீதின் வரலாற்றிலும் அது மறுபடியும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணமே ஆகும். கிறிஸ்துவின் வரலாற்றிலும் அது தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணமே ஆகும்; ஏனெனில் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தினால் பாவிக்குத் தெரிவிக்கப்பட்ட பாவத்திற்காக, இரத்தப்பாய்ச்சல் இன்றித் தள்ளுபடி இல்லை. ஆனால் அட்வென்டிசம் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கே மாத்திரமல்ல, தீர்க்கதரிசன வார்த்தைக்கும் பொறுப்பாளர்களாக அமைக்கப்பட்டது.

Therefore, the theme in the line of Millerite history is the prophetic rules of God. At the end of Adventism, it will once again be about the rules of prophetic interpretation, but since 1844 prophetic time is no longer to be applied. The rules at the end are premised on Alpha and Omega illustrating the end from the beginning.

ஆகையால், மில்லரைட் வரலாற்றின் தொடரில் உள்ள கருப்பொருள் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன விதிகளாகும். அட்வென்டிசத்தின் முடிவில், அது மறுபடியும் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளைப் பற்றியதாக இருக்கும்; ஆனால் 1844 முதல் தீர்க்கதரிசன காலம் இனி பொருத்தப்பட வேண்டியதல்ல. முடிவில் உள்ள விதிகள், ஆதி முதல் அந்தத்தை விளக்குகின்ற அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற அடிப்படையின் மேல் நிறுவப்பட்டுள்ளன.

When the Ottoman supremacy ceased in fulfillment of the second woe, representing the prophetic activity of Islam, the three hundred ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation 9:15 was fulfilled and the “day for a year principle,” which is the very heart of Miller’s work was confirmed.

இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனச் செயல்பாட்டைக் குறிக்கும் இரண்டாம் ஐயோ நிறைவேறுதலின்படி ஒட்டோமான் மேலாதிக்கம் நிறைவுற்றபோது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9:15-இல் உள்ள முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியது; மேலும், மில்லரின் பணியின் மையக் கருவாகிய “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்னும் கோட்பாடு உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.

When Islam struck on September 11, 2001 the arrival of the third woe in fulfillment of Revelation 8:13 was fulfilled, and the principle that was the very heart of the work of Future for America was confirmed; that principle being simply stated as the repetition of history. A prophecy of a woe trumpet representing Islam was confirmed when both the angel of Revelation ten in 1840 and the angel of Revelation eighteen in 2001 was fulfilled. History had repeated. What would be expected next is a disappointment.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இஸ்லாம் தாக்கியபோது, வெளிப்படுத்தல் 8:13 நிறைவேற்றத்தில் மூன்றாம் “அயோ”வின் வருகை நிறைவேறியது; மேலும், Future for America எனும் பணியின் மைய இதயமாக இருந்த கொள்கை உறுதிப்படுத்தப்பட்டது; அந்தக் கொள்கை எளிமையாகச் சொன்னால், வரலாற்றின் மறுமுறை நிகழ்வாகும். இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு “அயோ” எக்காளத் தீர்க்கதரிசனம், வெளிப்படுத்தல் பத்து ஆம் அதிகாரத்தின் தூதன் 1840-இலும், வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டு ஆம் அதிகாரத்தின் தூதன் 2001-இலும் நிறைவேறியபோது உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. வரலாறு மறுமுறை நிகழ்ந்திருந்தது. அடுத்ததாக எதிர்பார்க்கப்படுவது ஏமாற்றமே ஆகும்.

The disappointment would usher in a tarrying time. The disappointment would dishearten and scatter those involved with the work. The disappointment would be accomplished by a disregard of a primary law of prophecy, in fact the primary rule of prophecy established in the beginning of Adventism. The empowerment of September 11, 2001 was associated with Islam and the disappointment of July 18, 2020 was about Islam. We are informed that what allowed Samuel Snow and others thereafter to recognize the date of October 22, 1844 was that the Lord removed his hand from a mistake in some of the figures on the 1843 chart. Then Snow and the Millerites saw that the same evidence that had led them to predict the year 1843 for the fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was then recognized to be the very same evidence that allowed them to identify October 22, 1844.

ஏமாற்றம் ஒரு தாமதக் காலத்தை அறிமுகப்படுத்தும். அந்த ஏமாற்றம், இப்பணியில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களை மனச்சோர்வுக்குள்ளாக்கி சிதறடிக்கும். அந்த ஏமாற்றம், தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பிரதான நியமத்தை—உண்மையில், அத்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் நிறுவப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத்தின் முதன்மை விதியையே—புறக்கணித்ததினால் நிறைவேறும். செப்டம்பர் 11, 2001-இன் அதிகாரமளித்தல் இஸ்லாமுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது; ஜூலை 18, 2020-இன் ஏமாற்றமும் இஸ்லாமைப் பற்றியதாக இருந்தது. அக்டோபர் 22, 1844 என்ற தேதியை சாமுவேல் ஸ்னோவும் பின்னர் பிறருமாக அறிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு இயன்றதற்குக் காரணம், 1843 அட்டவணையில் இருந்த சில கணக்குப் பிழைகளிலிருந்து ஆண்டவர் தமது கையை விலக்கிக் கொண்டதுதான் என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. அதன் பின்னர், 2,300-வருட தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தை 1843 ஆம் ஆண்டில் நிகழும் என்று முன்னறிவிக்க அவர்களை வழிநடத்திய அதே சான்றே, அக்டோபர் 22, 1844-ஐ அடையாளம் காண அவர்களுக்கு இயலுமாறு செய்த அதே சான்று என்பதைக் ஸ்னோவும் மில்லரைட்டுகளும் கண்டார்கள்.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236, 237.

> “இயேசுவும் பரலோகப் படையெல்லாமும், தங்கள் ஆத்துமாக்கள் நேசித்தவராகிய அவரைக் காண இனிய எதிர்பார்ப்புடன் ஏங்கியிருந்தவர்களை இரக்கத்தோடும் அன்போடும் நோக்கினர். அவர்களின் சோதனையின் நேரத்தில் அவர்களைத் தாங்குவதற்காக தூதர்கள் அவர்களைச் சுற்றி மிதந்துகொண்டிருந்தனர். பரலோகச் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ள அலட்சியம் செய்தவர்கள் இருளில் விடப்பட்டார்கள்; தேவன் தமது பரலோகத்திலிருந்து அவர்களுக்காக அனுப்பிய ஒளியை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாதபடியால், அவர்களுக்கு விரோதமாக அவருடைய கோபம் பற்றிக்கொண்டது. தங்கள் ஆண்டவர் ஏன் வரவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த உண்மையுள்ள, ஏமாற்றமடைந்தவர்கள் இருளில் விடப்படவில்லை. அவர்கள் தீர்க்கதரிசனக் காலங்களை ஆராயும்படி மீண்டும் தங்கள் வேதாகமங்களிடத்திற்குக் கொண்டுபோய்க்காட்டப்பட்டார்கள். அந்த எண்களின் மேல் இருந்த கர்த்தருடைய கரம் அகற்றப்பட்டது, தவறும் விளக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள் 1844 ஆம் ஆண்டுவரை சென்றடைந்தன என்றும், தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள் 1843 இல் முடிவடைந்தன என்பதை நிரூபிக்கத் தாங்கள் முன்வைத்த அதே ஆதாரம், அவை 1844 இல் நிறைவுறும் என்பதையும் நிரூபித்தது என்றும் அவர்கள் கண்டார்கள். தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து வந்த ஒளி, அவர்களுடைய நிலையின்மேல் பிரகாசித்தது; அப்போது அவர்கள் ஒரு தாமதிக்கிற காலத்தைக் கண்டறிந்தார்கள்—‘அது [தரிசனம்] தாமதித்தாலும், அதற்காகக் காத்திரு.’ கிறிஸ்து உடனே வருவார் என்ற அவர்களுடைய அன்பான எதிர்பார்ப்பில், உண்மையாகக் காத்திருப்பவர்களை வெளிப்படுத்துவதற்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தரிசனத்தின் தாமதத்தை அவர்கள் கவனிக்காமல் விட்டிருந்தார்கள். மீண்டும் அவர்களுக்கொரு காலக்குறிப்பு இருந்தது. இருப்பினும், 1843 இல் அவர்களுடைய விசுவாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய அந்த அளவிலான வைராக்கியத்தையும் ஆற்றலையும் அடைய, அவர்களில் அநேகர் தங்கள் கடுமையான ஏமாற்றத்தின்மேல் உயர முடியவில்லை என்பதை நான் கண்டேன்.” Early Writings, 236, 237.

We should expect that the evidence that led to a prediction of Islam attacking the United States on July 18, 2020, would confirm that at the soon-coming Sunday law, Islam is the judgment that is brought against the United States, with the element of time no longer associated with the event.

2020 ஜூலை 18 அன்று இஸ்லாம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளைத் தாக்கும் என்ற ஒரு முன்னறிவிப்பிற்குத் துணைநின்ற ஆதாரங்கள், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, காலக் கூறு இனி அந்த நிகழ்வோடு தொடர்புடையதல்லாத நிலையில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்கு விரோதமாக கொண்டுவரப்படும் நியாயத்தீர்ப்பாக இஸ்லாமே இருப்பதை உறுதிப்படுத்தும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டும்.

Four primary waymarks in the history of 1840 until 1844. Every waymark is associated with the application of Miller’s primary rule—the day for a year principle.

1840 முதல் 1844 வரை உள்ள வரலாற்றில் நான்கு முக்கிய வழிக்குறிகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு வழிக்குறியும் மில்லரின் முக்கிய விதியான—ஒரு நாளுக்கொரு ஆண்டு என்ற கொள்கையின் பயன்பாட்டுடன் தொடர்புடையதாகும்.

Four primary waymarks in the history of 2001, until the Sunday law. September 11, 2001 was Islam. The failed prediction of July 18, 2020 was about Islam. Every waymark is associated with the application of Future for America’s primary rule—the repetition of history. The “seven thunders” represent future events that will be disclosed in their order. The first of the four waymarks were September 11, 2001 identifying an attack of the United States by Islam in fulfillment of the third woe. The last waymark, representing the Sunday law in our history must be about Islam for the Alpha and Omega always illustrates the end from the beginning, and the Alpha and Omega is He who sealed up the “seven thunders” for this very history. Islam will attack the United States at the Sunday law.

ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளையின்வரை நீளும் 2001-இன் வரலாற்றில் நான்கு முதன்மையான வழிக்குறிகள் உள்ளன. செப்டம்பர் 11, 2001 என்பது இஸ்லாமைக் குறித்தது. 2020 ஜூலை 18-இன் நிறைவேறாத முன்னறிவிப்பும் இஸ்லாமைக் குறித்ததே. ஒவ்வொரு வழிக்குறியும் Future for America-வின் முதன்மை விதியாகிய—வரலாற்றின் மீளுருவாக்கம்—என்பதின் பயன்பாட்டோடு தொடர்புடையதாகும். “ஏழு இடி முழக்கங்கள்” தங்களுக்குரிய வரிசையில் வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் எதிர்கால நிகழ்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. நான்கு வழிக்குறிகளில் முதற்தானது 2001 செப்டம்பர் 11 ஆகும்; அது மூன்றாம் ஐயோவின் நிறைவேற்றமாக, இஸ்லாமினால் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மீது நிகழ்ந்த தாக்குதலை அடையாளப்படுத்தியது. நமது வரலாற்றில் ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கடைசி வழிக்குறியும் இஸ்லாமைக் குறித்ததாகவே இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்திலிருந்து விளக்குகின்றன, மேலும் “ஏழு இடி முழக்கங்களை” இவ்வரலாற்றிற்காக முத்திரையிட்டு மறைத்தவர் அவரே, அதாவது ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார். ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளையின் வேளையில் இஸ்லாம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளைத் தாக்கும்.

This is one of three primary elements of the unsealing of the seven thunders that is now being opened up. Once Moses announced the message typifying the Midnight Cry in his line of history the final movements were rapid. Ten supernatural devastating plagues until the prophecy of the firstborn was fulfilled creating the cry at Midnight in Egypt. Once Christ entered Jerusalem the rapid steps to the cross were under way. When the message was announced there was no turning back. From the Exeter camp meeting on August 12, 1844, less than two months later the prediction was fulfilled.

இப்போது வெளிப்படுத்தப்பட்டுவரும் ஏழு இடிகளின் முத்திரைத் திறப்பின் மூன்று பிரதான கூறுகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். மோசே தனது வரலாற்றுக் கோட்டில் நள்ளிரவு முழக்கத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் செய்தியை அறிவித்தவுடன், இறுதி நிகழ்வுகள் வேகமாயின. முதற்பிறந்தவர்களைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறி எகிப்தில் நள்ளிரவில் முழக்கம் எழும் வரையில், அமானுஷ்யமான, பேரழிவு விளைவித்த பத்து வாதைகள் வந்தன. கிறிஸ்து எருசலேமிற்குள் பிரவேசித்தவுடன், சிலுவைக்கான விரைவான படிகள் தொடங்கின. செய்தி அறிவிக்கப்பட்ட பின், மீண்டும் திரும்பிச் செல்ல வழியில்லை. 1844 ஆகஸ்ட் 12 அன்று நடைபெற்ற எக்சிட்டர் முகாம் கூட்டத்திலிருந்து, இரண்டு மாதங்களுக்கும் குறைவான காலத்திலேயே அந்த முன்னறிவிப்பு நிறைவேறியது.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்கு உண்டாகி, அவர் சொல்லினார்: மனுஷகுமாரனே, இஸ்ரவேல் தேசத்தில் நீங்கள் சொல்லிக்கொள்கிற அந்தப் பழமொழி என்ன? “நாட்கள் நீள்கின்றன; ஒவ்வொரு தரிசனமும் பலனின்றிப் போகிறது” என்று சொல்கிறீர்களே! ஆகையால் அவர்களிடம் நீ சொல்லவேண்டியது இதுவே: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் சொல்லுகிறார்: இந்தப் பழமொழியை நான் ஒழியப்பண்ணுவேன்; இஸ்ரவேலில் அவர்கள் இனி இதைப் பழமொழியாகச் சொல்லமாட்டார்கள்; ஆனால் அவர்களிடம் நீ சொல்லவேண்டியது: நாட்கள் அண்மித்திருக்கின்றன; ஒவ்வொரு தரிசனத்தின் நிறைவேற்றமும் வந்திருக்கிறது. இஸ்ரவேல் வீட்டாருக்குள் இனி வீணான எந்தத் தரிசனமும், முகஸ்துதியான எந்தக் குறிகூறுதலும் இருக்காது. ஏனெனில் நான் கர்த்தர்; நான் பேசுவேன்; நான் பேசும் வார்த்தை நிறைவேறும்; அது இனி தாமதிக்காது; கிளர்ச்சியுள்ள வீட்டாரே, உங்கள் நாட்களிலேயே நான் வார்த்தையைச் சொல்லி அதை நிறைவேற்றுவேன் என்று கர்த்தராகிய ஆண்டவர் கூறுகிறார். மறுபடியும் கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்கு உண்டாகி, அவர் சொல்லினார்: மனுஷகுமாரனே, இதோ, இஸ்ரவேல் வீட்டார், “அவன் காணும் தரிசனம் இன்னும் அநேக நாட்களுக்குப் பின்வரும் காலத்துக்குரியது; அவன் தொலைவான காலங்களைப் பற்றித் தீர்க்கதரிசனம் செய்கிறான்” என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆகையால் அவர்களிடம் நீ சொல்லவேண்டியது இதுவே: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் சொல்லுகிறார்: என் வார்த்தைகளில் ஒன்றும் இனி தாமதிக்காது; நான் பேசிய வார்த்தை நிறைவேறும் என்று கர்த்தராகிய ஆண்டவர் கூறுகிறார். எசேக்கியேல் 12:21–28.

Back to Articles