Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

ரோமா தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிறது - எண் இரண்டு

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

இன்றைய ரோமையும் கடைசி நாட்களிலுள்ள தீர்க்கதரிசன தரிசனத்தையும் அடையாளங்காணுதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> அந்தக் காலங்களில் தெற்கின் ராஜாவுக்கு விரோதமாக அநேகர் எழும்புவார்கள்; உன் ஜனங்களில் கொள்ளைக்காரரும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்படி தங்களை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனால் அவர்கள் விழுவார்கள். தானியேல் 11:14.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

இறுதி நாட்களில் நவீன ரோமா எனச் சித்தரிக்கப்படும் அதிகாரத்தைத் துல்லியமாக அடையாளம் காணுதல்—ஆகையால் “தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்” அதிகாரத்தை அறிதல்—அத்தியாவசியமும் இரட்சிப்பிற்கு உரியதுமானதாகும். இது நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் இறுதி சோதனைச் செயல்முறையின் ஒரு கூறினை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த வசனத்தில் வரும் “தரிசனம்” என்ற சொல், தேவனுடைய ஜனங்கள் ஏன் அழிவுறுகின்றனர் என்பதைச் சாலொமோன் குறிப்பிட்டபோது அவர் பயன்படுத்திய அதே எபிரேயச் சொலாகும்.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> தரிசனம் இல்லாத இடத்தில் மக்கள் அழிந்துபோகிறார்கள்; ஆனாலும் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கைக்கொள்ளுகிறவன் பாக்கியவான். நீதிமொழிகள் 29:18.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் பரிசுத்த வரலாற்றின் வேறு எந்தக் காலத்தைக் காட்டிலும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியே இன்னும் நேரடியாகப் பேசுகின்றனர்; மேலும் “தரிசனம்” உடையவர்களாக இருப்பதன் அவசியத்தைப் பற்றிய சாலொமோனின் எச்சரிக்கை உயிரோ சாவோ என்ற அளவிலான ஒரு பிரச்தாபமாகும். சத்தியம் எப்போதும் பிரிவினையை உண்டாக்கி, ஆராதகர்களின் இரு வகுப்புகளை உருவாக்குகிறது. அந்த வசனத்தில் அழிவுறும் ஒரு வகுப்பும், நியாயப்பிரமாணத்தைக் சந்தோஷமாகக் கைக்கொள்ளும் ஒரு வகுப்பும் இருக்கின்றன. எனினும், சாலொமோனின் ஆலோசனை “சத்தியம்” குறித்த ஒரு சர்ச்சையின் சூழலில் வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். அதேபோல், அது பத்து கன்னிகைகளின் உவமையின் சூழலிலும் உள்ளது; ஏனெனில் பத்து கன்னிகைகளின் உவமை கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களின் அனுபவத்திற்கான ஒரு பிரதான எடுத்துக்காட்டாகும்.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> முட்டாள் தன் மனதிலுள்ளதனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறான்; ஞானியோ பின்னருக்காக அதைக் அடக்கிக் காத்துக்கொள்கிறான். அதிகாரி பொய்களைச் செவிமடுக்கிறானாயின், அவன் ஊழியக்காரர் அனைவரும் துன்மார்க்கராவார்கள். ஏழையும் கபடமான மனுஷனும் சந்திக்கிறார்கள்; கர்த்தர் அவர்கள் இருவருடைய கண்களையும் ஒளிரப்பண்ணுகிறார். ஏழைகளை உண்மையோடு நியாயந்தீர்க்கிற ராஜாவின் சிங்காசனம் என்றென்றும் நிலைபெறும். கோலும் கடிந்துகொள்ளுதலும் ஞானத்தை அளிக்கும்; தன்னிச்சையாக விடப்பட்ட பிள்ளையோ தன் தாய்க்கு நாணத்தை உண்டாக்குகிறான். துன்மார்க்கர் பெருகும்போது அக்கிரமமும் பெருகும்; ஆனால் நீதிமான்கள் அவர்களுடைய வீழ்ச்சியை காண்பார்கள். உன் குமாரனைச் சீர்படுத்துவாயாக; அவன் உனக்கு இளைப்பாறுதலைத் தருவான்; ஆம், அவன் உன் ஆத்துமாவுக்கு மகிழ்ச்சியையும் தருவான். தரிசனம் இல்லாத இடத்தில் ஜனங்கள் அழிந்துபோகிறார்கள்; நியாயப்பிரமாணத்தைக் கைக்கொள்ளுகிறவனோ பாக்கியவான். நீதிமொழிகள் 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

நவீன ரோமாவைப் பற்றிய என்னிடமுள்ள புரிதலிலிருந்து வேறுபட்ட கருத்தை கொண்டிருப்போரைக் குற்றஞ்சாட்டுவது என் நோக்கம் அல்ல. “ஞானியன்” மற்றும் “மூடன்” என்று அவன் அடையாளப்படுத்தும் இரு வகை வணங்குகிறவர்களை சாலொமோன் அணுகிக்கூறுகிறான் என்பதை விளக்குவதுவே என் நோக்கம். “மூடன்” என்பவன் “துன்மார்க்கன்” என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். உவமையில் வரும் ஞானமுள்ள கன்னிகைகளும் மூடமான கன்னிகைகளும் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன வரிசையிலும் ஞானிகள் மற்றும் துன்மார்க்கர் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> அநேகர் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் துன்மார்க்கர் துன்மார்க்கமாகவே நடப்பார்கள்; துன்மார்க்கரிலொருவரும் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்; ஆனால் ஞானமுள்ளோர் புரிந்துகொள்வார்கள். தானியேல் 12:10.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

சாலொமோனும் தானியேலும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஒத்துப்போகின்றனர்; ஏனெனில் எல்லா தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியும் கடைசி நாட்களில் ஒருமித்ததாக அமைகிறது. ஞானிகள் “அறிவின் பெருக்கத்தை” புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> ஞானமுள்ளவர்கள் ஆகாய விரிவின் பிரகாசம்போல ஒளிவிடுவர்; அநேகரை நீதிக்குத் திருப்புகிறவர்கள் என்றென்றைக்கும் நட்சத்திரங்களைப்போல விளங்குவர். ஆனால் நீயோ, ஓ தானியேலே, முடிவுக்காலம்வரை இந்த வார்த்தைகளை அடைத்து வைத்து, இந்தப் புத்தகத்தை முத்திரையிட்டு மூடிவை; அநேகர் இங்கும் அங்கும் அலைவர், அறிவும் பெருகும். தானியேல் 12:3, 4.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

பத்தாவது வசனம், நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரத்தில் இடம்பெறும்படி அழைக்கப்பட்ட கன்னிகைகளைச் சலித்துப் பரிசோதிக்கும் மூன்று-நிலைச் சோதனைச் செயல்முறையை அடையாளப்படுத்துகிறது. இரு நிலைகளிலும், சலித்தலும் சோதித்தலும் நடைபெறும் செயல்முறை, முடிவுக்காலத்தில் 1989-இல் முத்திரைநீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கத்தை (தரிசனத்தை) கன்னிகைகள் புரிந்துகொள்கிறார்களா என்பதையே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

“முடிவுக் காலம்” என்பது கடைசி நாட்களில் 1989 ஆம் ஆண்டாக இருந்தது; அப்போது தான் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பத்தைந்தாம் வசனம் வரை முத்திரை நீக்கப்பட்டது. அப்போதுதான் அந்த வசனங்களின் பொருள் வடக்கின் ராஜாவின் இறுதியான எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் என்பதும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. அப்போதுதான் அந்த வசனங்களில் கூறப்படும் வடக்கின் ராஜா என்பது கடைசி நாட்களின் போப்பரசத் அதிகாரமே என்பதும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. “நவீன ரோம்” என்ற வெளிப்பாட்டை தெய்வீக ஊக்கம் ஒருபோதும் பயன்படுத்துவதில்லை. தீர்க்கதரிசன ரீதியில் “நவீன” என்பது கடைசி நாட்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதால், கடைசி நாட்களின் போப்பரசத் அதிகாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பொருட்டு, அந்த வெளிப்பாடு என்னால் உருவாக்கப்பட்டது. எலன் வைட் கூட “நவீன ரோம்” என்ற வெளிப்பாட்டைப் ஒருபோதும் பயன்படுத்தவில்லை.

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் “வடக்கின் ராஜா” யாரைக் குறிக்கிறார் என்பதைக் குறித்து தவறான கருத்துக்கள் உள்ளன; ஆனால் சரியான புரிதல் ஒன்றே உள்ளது. அந்த வசனங்களில் “வடக்கின் ராஜா” என்பது பாப்பரச அதிகாரத்தைக் குறிக்கிறது என்ற புரிதல் பல தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகளிலிருந்து பெறப்பட்டது. நாற்பதாம் வசனம் 1798 ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசாட்சி ஒரு கொடிய காயத்தைப் பெறுவதை அடையாளப்படுத்துவதால் தொடங்குகிறது; பின்னர் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பத்துமூன்றாம் வசனம் வரை அந்த கொடிய காயம் குணமடைவதுடன் தொடர்புடைய இயக்கவியல்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன. நாற்பத்துநான்காம் வசனம் பாப்பரசாட்சியைச் சினமூட்டும் செய்தியை விவரிக்கிறது; அது நாற்பத்திஐந்தாம் வசனத்துக்கு வழிநடத்துகிறது, அங்கே பாப்பரச அதிகாரம் தனது இறுதியானதும் முழுமையானதுமான முடிவை அடைகிறது. 1989 இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அந்த தரிசனம், கடைசி நாட்களில் பாப்பரச அதிகாரத்தின் இறுதியான எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் பற்றிய தரிசனமாகும். அந்தத் தரிசனமே அறிவின் பெருக்காகும்; அது அந்த வசனங்களில் உள்ள அறிவை ஏற்கிறார்களா நிராகரிக்கிறார்களா என்பதன் அடிப்படையில், இரு வகையான ஆராதகர்களை உருவாக்கி வெளிப்படுத்துகிறது.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

1989 ஆம் ஆண்டில் அறிவின் பெருக்கம் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அதே அதிகாரத்தின்படி, “தம்மை உயர்த்திக்கொள்ளுகிற” மற்றும் இறுதியில் “விழுகிற” “உன் ஜனங்களில் கொள்ளையிடுகிறவர்கள்” என்பவர்கள் “தரிசனத்தை” நிலைநிறுத்தும் அடையாளமாக உள்ளனர். இறுதியான சலித்தெடுப்பில், முதலாவது பரிசோதனைக்குரிய கேள்வி “உன் ஜனங்களில் கொள்ளையிடுகிறவர்கள்” என்று யார் குறிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதே; ஏனெனில் அவர்கள் “தரிசனத்தை” நிலைநிறுத்தும் தீர்க்கதரிசன அடையாளமாக இருக்கிறார்கள். அந்தக் கொள்ளையிடுகிறவர்கள் பாப்பரச ஆட்சிச் சக்தியா, அல்லது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளா?

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் என்ற புத்தகங்கள் ஒரே புத்தகமாகும்; அவை ஒரே தீர்க்கதரிசன வரிசையின் இரண்டு சாட்சிகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. தானியேல் ஆரம்பமாகவும், வெளிப்படுத்தல் முடிவாகவும் உள்ளது; இவ்விரண்டும் சேர்ந்து, முடிவுக்காலத்தில், அதாவது 1989 ஆம் ஆண்டில், முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியத்தின் இரண்டு சாட்சிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

1989 ஆம் ஆண்டில் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் நாற்பது முதல் நாற்பத்தைந்து வரை உள்ள வசனங்களை முத்திரை நீக்கியபோது உண்டான சுத்திகரிப்பு செயல்முறையை தானியேல் விவரிக்கிறார். அந்நேரத்தில், கடைசி நாட்களில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரமாகிய உடன்படிக்கை ஜனங்களை அமைக்கும் “ஆசாரியர்” யார் என்பதைத் தீர்மானித்தும் வெளிப்படுத்தியும் காண்பிக்க ஒரு சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமானது. கடைசி நாட்களின் அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரிக்கிறவர்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தை அமைக்கும் ஆசாரியர்களில் ஒருவராக ஆகமாட்டார்கள் என்று ஓசியா சேர்த்து கூறுகிறார்.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> என் ஜனங்கள் அறிவின்மையினால் அழிக்கப்படுகிறார்கள்; நீ அறிவைத் தள்ளிவிட்டதினால், நீ எனக்குப் ஆசாரியனாக இராதபடிக்கு நானும் உன்னைத் தள்ளிவிடுவேன்; நீ உன் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மறந்தபடியினால், நானும் உன் பிள்ளைகளை மறந்துவிடுவேன். ஓசியா 4:6.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகம், ஒரு வர்க்கத்தாரால் முத்திரை நீக்கப்பட்டபின் அறியப்பட்டும் நிராகரிக்கப்படும் அந்த அறிவே, கிருபைக்காலம் முடிவடையும் முன்பாகவே அவர்களின் நிராகரிப்பை நிறைவேற்றுகிறது என்று குறிப்பதாகும்.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> அப்பொழுது அவன் என்னிடத்தில், “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிடாதே; ஏனெனில் காலம் சமீபத்தில் உள்ளது. அநியாயமுள்ளவன் இன்னும் அநியாயமுள்ளவனாயிருக்கட்டும்; அசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் அசுத்தமுள்ளவனாயிருக்கட்டும்; நீதிமானானவன் இன்னும் நீதிமானாயிருக்கட்டும்; பரிசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் பரிசுத்தமுள்ளவனாயிருக்கட்டும்” என்று சொல்லுகிறான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:10, 11.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

மில்லரைட் வரலாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம்பேரின் வரலாற்றை விளக்குகிறது; மேலும், மில்லரைட்டுகளும் அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம்பேரும் சேர்ந்து, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தூதர்களின் செய்தியும் கிரியையும் ஆகியவற்றின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். இந்த இணைநிலை வரலாறுகள், கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலோடு தொடர்புடைய நிகழ்வுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்த இரு வரலாறுகளின் பணியும் எலியா மற்றும் ஸ்நானகர் யோவான் ஆகியோரால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> “நடுக்கத்தோடு, வில்லியம் மில்லர் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் இரகசியங்களை மக்களுக்குத் திறந்து விளக்கத் தொடங்கினார்; தீர்க்கதரிசனங்களின் வழியாகத் தனது கேட்போரை கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகை வரை இட்டுச் சென்றார். அவர் எடுத்த ஒவ்வொரு முயற்சியினாலும் வலிமை பெற்றார். யோவான் ஸ்நானகர் இயேசுவின் முதல் வருகையை அறிவித்து, அவருடைய வருகைக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தினதுபோல, வில்லியம் மில்லரும் அவரோடு இணைந்தவர்களும் தேவனுடைய குமாரனின் இரண்டாம் வருகையை அறிவித்தார்கள்.” Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

எலியா மற்றும் யோவான் ஸ்நானகர் ஆகிய இருவராலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, கிருபைக்கால நிறைவுடன் தொடர்புடைய “நிகழ்வுகளை” மில்லரைட் செய்தி அடையாளங்காட்டியது.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> “மனிதர்கள் தங்களுடைய ஆபத்தை உணருமாறு விழித்தெழச் செய்யப்படுதல் அவசியமாக இருந்தது; கிருபைக்காலம் முடிவடைவதோடு தொடர்புடைய மிகக் கம்பீரமான நிகழ்வுகளுக்குத் தயாராகும்படி அவர்கள் எழுப்பப்படுதல் வேண்டியிருந்தது.” The Great Controversy, 310.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

1989 ஆம் ஆண்டில், சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததன் மூலம் கடைசி நாட்களுடன் தொடர்புடைய தானியேல் புத்தகத்தின் பகுதி முத்திரை திறக்கப்பட்டது, மேலும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமானது. அந்தச் சோதனை, தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அறிவின் அதிகரிப்பை தேவனுடைய மக்கள் புரிந்துகொள்கிறார்களா அல்லது நிராகரிக்கிறார்களா என்ற அவர்களின் திறன் அல்லது இயலாமையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது; அந்த வசனங்கள் அதிகாரம் பன்னிரண்டின் முதல் வசனத்துக்கு வழிநடத்துகின்றன; அது “அருள்வாய்ப்பின் முடிவை” அடையாளப்படுத்துகிறது. பின்னர் “அருள்வாய்ப்பின் முடிவுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகள்” என்ற செய்தி முத்திரை திறக்கப்பட்டது, மேலும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் “ஆசாரியர்கள்” ஆக இருப்பதற்கான விண்ணப்பதாரர்களாக இருந்தோரின் பணி ஆரம்பமானது. அவர்களுடைய பணி, அந்தப் பகுதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்தியை “புரிந்துகொண்டு” அறிவிப்பதாக இருந்தது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் செய்தியும் பணியும், “அருள்வாய்ப்பின் முடிவுடன் தொடர்புடைய மகத்தான நிகழ்வுகளுக்குத் தயாராகும்படியாக” மனிதர்களை எழுப்புவதற்காக, முத்திரை திறக்கப்பட்ட செய்தியை முன்வைப்பதாக இருந்தது.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> “இன்று, ஏலியாவினதும் ஸ்நானக்காரனாகிய யோவானினதும் ஆவியிலும் வல்லமையிலும், தேவனால் நியமிக்கப்பட்ட தூதர்கள், சோதனைக்காலத்தின் இறுதி மணித்துளிகளோடும் ராஜாதி ராஜாவும் கர்த்தாதி கர்த்தருமான கிறிஸ்து இயேசுவின் வெளிப்பாட்டோடும் தொடர்புடையதாக விரைவில் நடைபெறவிருக்கும் பரிசுத்தமான நிகழ்வுகளின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பிற்குக் கட்டுப்பட்ட உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விரைவில் ஒவ்வொருவரும் சரீரத்தில் செய்த கிரியைகளினிமித்தம் நியாயந்தீர்க்கப்பட வேண்டும். தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வந்துவிட்டது; பூமியிலுள்ள அவருடைய சபையின் உறுப்பினர்கள்மேல், நித்திய அழிவின் விளிம்பிலேயே நிற்கிறவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டும் எச்சரிப்பை அளிக்க வேண்டிய பரிசுத்தமான பொறுப்பு தங்கியுள்ளது. உலகமெங்கும் செவிகொடுக்க விரும்புகிற ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும், நடைபெற்று வரும் மகா சர்ச்சையில் உட்பட்டுள்ள தத்துவங்கள்—மனிதகுலமெங்கும் உடைய விதிகள் தொங்கியிருக்கும் அந்தத் தத்துவங்கள்—தெளிவாக அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.” தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும், 715, 716.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

யோவான் ஸ்நானகரின் வரலாறும் கிறிஸ்துவின் வரலாறும், அதேபோல் மில்லரைட்டுகளின் வரலாறும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் செய்தியையும் பணியையும் விளக்குகின்றன. யோவானும் கிறிஸ்துவும் தங்களுடைய செய்தியை கிருபைக்காலத்தின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுவதாகப் புரிந்துகொண்டனர்.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> ஆனால் பரிசேயரிலும் சத்தூக்கேயரிலும் அநேகர் தமது ஞானஸ்நானத்திற்குக் வருவதைக் கண்டபோது, அவர் அவர்களிடம், “பாம்புகளின் சந்ததியினரே, வரப்போகிற கோபாக்கினையிலிருந்து தப்பிச் செல்லும்படி உங்களுக்கு எச்சரித்தது யார்?” என்று கூறினார். மத்தேயு 3:7.

Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

எருசலேமின் அழிவை கிறிஸ்து எடுத்துக்காட்டினார்; அதே அழிவே நுணுக்கமாக வாதிடுகிற யூதருக்குத் தம்மீது வந்து கொண்டிருக்கிறது என்று யோவான் எச்சரித்திருந்தான். தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், முதலாம் வசனத்தில், அவர் மிகாயேலாக எழுந்துநிற்கும் போது ஆரம்பிக்கும் “கோபத்தின்” அடையாளமாக, அந்த அழிவை இயேசு பயன்படுத்தினார்.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> “அவிசுவாசத்திலும் கலகத்திலும் கடினமடைந்து, தேவனுடைய பிரதிகாரத் தீர்ப்புகளை எதிர்கொள்ள விரைந்து செல்லும் உலகத்தின் ஒரு அடையாளத்தை கிறிஸ்து எருசலேமில் கண்டார். விழுந்துபோன மனித இனத்தின் துயரங்கள் அவருடைய ஆத்துமாவின்மேல் அழுத்தமாய் வந்து, அவருடைய உதடுகளிலிருந்து அளவுகடந்த கசப்பான அந்தக் கூக்குரலைப் புறப்படுத்தின. மனிதரின் துயரம், கண்ணீர், இரத்தம் ஆகியவற்றில் சித்தரிக்கப்பட்ட பாவத்தின் பதிவை அவர் கண்டார்; பூமியிலுள்ள பீடிக்கப்பட்டும் பாடுபட்டும் இருப்போரின்மேல் அவருடைய இருதயம் அளவற்ற இரக்கத்தால் உருகியது; அவர்கள் யாவருக்கும் நிவாரணம் அளிக்க அவர் ஏங்கினார். ஆனாலும் மனித துயரத்தின் பெருக்கெடுத்த அலைவை அவருடைய கரம்கூடத் திருப்பிவைக்க முடியவில்லை; தமக்கான ஒரே உதவியின் ஊற்றாகிய அவரைத் தேடுவோர் சிலரே. இரட்சிப்பு அவர்களுக்குக் கிடைக்கத்தக்கதாயிருக்கும்படி, தம்முடைய ஆத்துமாவை மரணத்திற்கே ஊற்றிக்கொடுக்க அவர் மனமாயிருந்தார்; ஆயினும் அவர்கள் ஜீவனை அடையத்தக்கபடி அவரிடத்துக்கு வருவோர் சிலரே.”

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> “பரலோகத்தின் மகிமை கண்ணீரில்! முடிவிலி தேவனுடைய குமாரன் ஆவியினால் கலங்கியவராய், வேதனையால் நெகிழ்ந்து தாழ்ந்தவராய்! அந்தக் காட்சி முழுப் பரலோகத்தையும் அதிசயத்தால் நிரப்பியது. அந்தக் காட்சி பாவத்தின் மிகுதியான பாவத்தன்மையை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது; தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுவதினால் உண்டாகும் விளைவுகளிலிருந்து குற்றவாளிகளை இரட்சிப்பது, அளவற்ற வல்லமைக்கே எவ்வளவு கடினமான செயல் என்பதையும் அது காட்டுகிறது. இயேசு கடைசி தலைமுறையை நோக்கிப் பார்த்தபோது, எருசலேமின் அழிவுக்குக் காரணமான அதேபோன்ற ஒரு வஞ்சகத்தில் உலகம் சிக்கியிருப்பதைக் கண்டார். யூதர்களின் பெரிய பாவம் கிறிஸ்துவை நிராகரித்ததாயிருந்தது; கிறிஸ்தவ உலகத்தின் பெரிய பாவம், பரலோகத்திலும் பூமியிலும் உள்ள அவருடைய ஆட்சியின் அடித்தளமாகிய தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை நிராகரிப்பதாயிருக்கும். யெகோவாவின் கட்டளைகள் அவமதிக்கப்படவும் பொருட்படுத்தப்படாமலும் போகும். பாவத்தின் அடிமைத்தனத்தில் கட்டுண்டு, சாத்தானின் அடிமைகளாய், இரண்டாம் மரணத்தை அனுபவிக்க நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கும் கோடிக்கணக்கானோர், தங்களுடைய சந்திப்பின் நாளில் சத்தியத்தின் வார்த்தைகளைக் கேட்க மறுப்பார்கள். எத்தனை பயங்கரமான குருட்டுத்தனம்! எத்தனை விசித்திரமான மயக்கம்!” The Great Controversy, 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

யோவான் ஸ்நானனாலும் கிறிஸ்துவினாலும் அறிவிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கைச் செய்தி ஒரே எச்சரிக்கைச் செய்தியாக இருந்தது; அதுபோலவே, மில்லரைட்டுகளின் எச்சரிக்கைச் செய்தியும், கிருபைக்காலத்தின் முடிவோடு தொடர்புடைய நிகழ்வுகளை அடையாளப்படுத்தும் அதே செய்தியாக இருந்து, அதையே நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் அறிவிப்பார்கள். மூன்று சாட்சிகள்—யோவான் ஸ்நானன், கிறிஸ்து, மற்றும் மில்லரைட்டுகள்—நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் பணி மற்றும் செய்தி என்பது 1989-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவு பெருக்கத்தின் மூலம் நிறைவேற்றப்படும் ஒரு ஜீவன்-மரணச் சோதனைச் செயல்முறை என்பதைச் சாட்சியமாக அறிவிக்கின்றன. அக்காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தியே, ஞானிகள் நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரை அமைக்கும் “ஆசாரியர்கள்” ஆக இருக்க வேண்டுமெனில் அவர்கள் அவசியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கடைசி நாளின் தரிசனமாகும். அந்த வேட்பாளர்கள் அந்தத் தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், அவர்கள் துன்மார்க்கர்கள் என்றும், அல்லது மூடர்கள் என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் அழிந்துபோகிறார்கள். அறிவு பெருக்கமாகிய அந்தத் தரிசனத்தை அவர்கள் நிராகரிப்பதற்கே ஒப்பாக, அவர்களும் அவர்களுடைய பிள்ளைகளும் நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள்.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

தன்னை உயர்த்திக்கொண்டு, தேவனுடைய மக்களை கொள்ளையிட்டு, பின்னர் விழுந்து தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிற சக்தி ரோம் என்பதைக் தேவனுடைய வார்த்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. நவீன ரோம் பாப்பரச அதிகாரமா அல்லது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளா என்ற கேள்வியே, அந்த வேட்பாளர்கள் ஞானமுள்ள கன்னிகைகளா அல்லது மூடமான கன்னிகைகளா என்பதை அடையாளப்படுத்தும் சோதனையாகும். இந்தச் சோதனை தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து பெறப்பட்ட தீர்க்கதரிசனச் சோதனையாகும்; பின்னர் அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு பூரணத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது. நவீன ரோம் என்ற பொருள் வெறுமனே பாப்பரச அதிகாரமா அல்லது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளா என்ற தேர்வல்ல; அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தாருக்கான இறுதிச் சோதனையாகும். அது ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சோதனையாகும்; சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டபோது, தேவனுடைய பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிக்குள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இறுதி சோதனைச் செயல்முறையின் ஒவ்வொரு உருவகத்தையும் அது உள்ளடக்குகிறது.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

யோவான் ஸ்நானகர்த்தரும் கிறிஸ்துவும் இருந்த காலத்தின் சோதனைச் செயல்முறை, மில்லரைட்டுகளின் காலத்தில் இருந்த சோதனைச் செயல்முறையைப் போலவே, தானியேல் புத்தகத்திலிருந்தே பெறப்பட்டது. ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சோதனையாக, சத்தியம் எவ்வாறு நிறுவப்படுகிறது என்பதற்கான முறைமையை அந்தத் தேர்வுக்குரியவர்கள் சரியாகப் பயன்படுத்துவது, நவீன ரோம் யார் என்பதற்கான சரியான கருத்தைத் தக்கவைத்திருப்பதற்கு எவ்வளவு அத்தியாவசியமோ அதே அளவு அத்தியாவசியமானதாகும். நவீன ரோமின் சரியான அடையாளங்காண்தலாக இருந்தாலும், அல்லது சரியான முறைமையின் பயன்பாடாக இருந்தாலும், சோதனையின் இந்த இரு கூறுகளும் தானியேல் புத்தகத்திலேயே அடங்கியுள்ளன. தானியேல் முதலாம் அதிகாரத்தில், தானியேல் மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையைக் கடந்து சென்றான்; அது உணவுமுறையிலிருந்து தொடங்கி, பின்னர் ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படும் சோதனையால் தொடர்ந்தது; அதன்பின் வடதிசை இராஜாவின் வேதாகமச் சின்னமாகிய, கடைசி நாட்களின் பாப்பரச அதிகாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் நேபுகாத்நேச்சார் நிறைவேற்றிய ஒரு சோதனையால் முடிவுற்றது.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> இந்த நால்வர் பிள்ளைகளுக்குப் பொருந்தும்படியாக, தேவன் அவர்களுக்கு எல்லா கல்வியிலும் ஞானத்திலும் அறிவையும் திறமையையும் அளித்தார்; மேலும் தானியேலுக்கு எல்லாத் தரிசனங்களையும் கனவுகளையும் உணர்ந்தறியும் அறிவு இருந்தது. ராஜா அவர்களை உள்ளே அழைத்து வரும்படி கட்டளையிட்டிருந்த நாட்கள் முடிவடைந்தபோது, பிரதான அதிகாரி அவர்களை நேபுகாத்நேச்சாரின் முன்னிலையில் அழைத்து வந்தான். ராஜா அவர்களோடு பேசியபோது, அவர்களெல்லாரினுள்ளும் தானியேல், அனனியா, மீசாயேல், அசரியா ஆகியோருக்கு ஒப்பானவர் ஒருவரும் காணப்படவில்லை; ஆகையால் அவர்கள் ராஜாவின் முன்னிலையில் நின்றார்கள். ஞானத்திற்கும் புத்திக்குமான எல்லா விஷயங்களிலும் ராஜா அவர்களிடம் விசாரித்தபோது, தன் ராஜ்யமெங்குமிருந்த சகல மந்திரவாதிகளையும் ஜோதிடர்களையும் விட அவர்கள் பத்துமடங்கு மேம்பட்டவர்களென்று அவர் கண்டார். தானியேல் 1:17–20.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

“நாட்களின் முடிவில்,” என்பது தீர்க்கதரிசனத்தின்படி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் சோதிக்கப்படுகிற கடைசி நாட்களைக் குறிக்கிறது; அப்போது தானியேலும் அந்த மூன்று சிறந்தவர்களும், “அவருடைய ராஜ்யமெங்கிலும் இருந்த சகல மந்திரவாதிகளையும் ஜோதிடர்களையும் விட பத்து மடங்கு மேம்பட்டவர்களாக” காணப்பட்டார்கள்; மேலும் தானியேலுக்கு “எல்லா தரிசனங்களிலும் கனவுகளிலும் அறிவு” இருந்தது. தானியேல், கடைசி நாட்களில், யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகிய கிறிஸ்து, 1989-இல் “கடைசி நாட்களுடன் தொடர்புடைய தானியேல் புத்தகத்தின் அந்தப் பகுதியை” முத்திரை நீக்கி வெளிப்படுத்தியபோது வந்த அறிவின் அதிகரிப்பை உணர்கிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

தானியேல் கனவுகளையும் தரிசனங்களையும் குறித்து பிறரைவிட அதிகமாக மட்டும் புரிந்துகொள்ளவில்லை; அவனுக்கு “எல்லாத் தரிசனங்களிலும் கனவுகளிலும் அறிவு” இருந்தது. வரிக்கு மேல் வரி என்ற முறையியலைப் பயன்படுத்துகிறவர்களை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; ஏனெனில் அந்த முறையியல் “எல்லாத் தரிசனங்களையும் கனவுகளையும்” ஒரே ஒழுங்கமைந்த செய்தியாக ஒன்றிணைக்கிறது. எல்லா கனவுகளையும் தரிசனங்களையும் ஒரே தீர்க்கதரிசன வரியாக ஒன்றுசேர்க்கும் அந்தச் செய்தி, “அருள்வாய்ப்பு முடிவோடு சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகளை” அடையாளங்காட்டுகிறது. தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும், தேவனுடைய ஜனங்களைப் பறித்துக்கொள்ளும், பின்னர் விழுந்துபோகும் வல்லமையாகிய நவீன ரோம் என்ற தீர்க்கதரிசனச் சின்னத்தினால் அந்தச் செய்தி நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

சரியான முறையியலைப் பயன்படுத்துவதன்மூலமே அந்த அதிகாரம் நிலைநிறுத்தப்பட முடியும். வேதாகமத்தை ஆய்ந்தறிவதாகக் கூறுகிறவர்களில் பெரும்பாலோர் “வரி மேலே வரி” என்ற முறையியலை நிராகரிக்கிறார்கள்; அதைப் பயன்படுத்துவதாகச் சொல்கிற சிலரோ, “வரி மேலே வரி” என்ற முறையியலை அமைக்கும் விதிகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அந்த விதிகள் முதன்முதலில் மில்லரைட்டுகளால் பொது பதிவில் வைக்கப்பட்டன; மேலும், மூன்றாம் தூதனின் தூதர்களாக உண்மையில் இருப்பவர்கள் வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளையே பயன்படுத்துவார்கள் என்று தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்கள் முன்கூட்டியே எச்சரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை அறிவிப்பதில் ஈடுபட்டிருப்போர், பிதா மில்லர் ஏற்றுக்கொண்ட அதே முறையின்படி வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து வருகின்றனர்.” Review and Herald, November 25, 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களின் துவக்கத்தை வில்லியம் மில்லர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; மேலும், கிறிஸ்து முடிவாக இருந்த செய்தியின் துவக்கமாக இருந்த யோவான் ஸ்நானனினால் அவர் முன்நிழலிடப்பட்டார். யோவான் ஸ்நானனிடமிருந்து கிறிஸ்துவுக்குச் சென்ற சோதனைச் செயல்முறையை, மூன்று தூதர்களின் சோதனைச் செயல்முறையோடு சகோதரி வைட் நேரடியாக ஒப்புமைப்படுத்துகிறார். யோவான் அந்தச் செய்தியைத் தொடங்கினார்; கிறிஸ்து தமது சீஷர்களை கைசரியா பிலிப்பிக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்த, சிலுவைக்கு முன்பாக இருந்த அந்த நேரம் வரையில், யோவான் தொடங்கியிருந்த செய்தியின் விவரங்களை இயேசு அப்போதுதான் சேர்த்தார். யோவான் கிறிஸ்துவைக் கண்டபோது அவர் சுட்டிக்காட்டிய முதல் (துவக்க) சத்தியம் என்னவெனில், உலகத்தின் பாவங்களை அகற்றுகிற தேவனுடைய ஆட்டுக்குட்டியாக கிறிஸ்துவை அடையாளப்படுத்தியதே ஆகும்.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> யோவான் ஞானஸ்நானம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த யோர்தானுக்கு அப்பாலுள்ள பேத்தாபராவில் இவைகள் நடந்தன. மறுநாளில், இயேசு தன்னிடத்தில் வருவதைக் யோவான் கண்டு: இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து அகற்றுகிற தேவனுடைய ஆட்டுக்குட்டி. என்னைவிட முன்னுரிமை பெற்ற ஒருவன் எனக்குப் பின்பு வருகிறான்; ஏனெனில் அவன் எனக்குமுன் இருந்தான் என்று நான் சொன்னவன் இவரே என்றான். யோவான் 1:28–30.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

அதன்பின் சிலுவையில் முடிவுற்ற மூன்றரை ஆண்டுகால சோதனையின் காலம் ஆரம்பமானது. சிலுவைக்கு சற்றுமுன் யோவான் கொலைசெய்யப்பட்ட பின்பு, யேசு அப்போது யோவானின் அந்த முதல் அறிக்கையை விளக்கத் தொடங்கினார்.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> இயேசு கைசரியா பிலிப்பியின் எல்லைக்குள் வந்தபோது, தம்முடைய சீஷர்களைக் கேட்டார்: “மனுஷகுமாரனாகிய என்னை மக்கள் யார் என்று சொல்கிறார்கள்?” அதற்கு அவர்கள்: “சிலர், நீர் யோவான் ஸ்நானன் என்று சொல்கிறார்கள்; சிலர், எலியா; மற்றவர்கள், எரேமியா அல்லது தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவன் என்று சொல்கிறார்கள்” என்றார்கள். அவர் அவர்களைக் கேட்டார்: “ஆனால் நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?” அப்போது சீமோன் பேதுரு பிரதியுத்தரமாக: “நீர் கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்” என்றான். அதற்கு இயேசு அவனை நோக்கி: “சீமோன் பர்யோனா, நீ பாக்கியவான்; மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை; பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவே இதை வெளிப்படுத்தினார். மேலும் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையை நான் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதின்மேல் ஜெயங்கொள்ளாது. பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை உனக்குக் கொடுப்பேன்; நீ பூமியிலே கட்டுவது எதுவோ அது பரலோகத்திலே கட்டப்பட்டிருக்கும்; நீ பூமியிலே அவிழ்ப்பது எதுவோ அது பரலோகத்திலே அவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்றார். அப்பொழுது தாம் இயேசு கிறிஸ்து என்பதைக் குறித்து ஒருவரிடத்திலும் சொல்லக்கூடாது என்று தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். அந்நேரமுதற்கொண்டு இயேசு, தாம் எருசலேமுக்குப் போகவேண்டும் என்றும், மூப்பர்களாலும் பிரதான ஆசாரியர்களாலும் வேதபாரகர்களாலும் பல துன்பங்களை அனுபவிக்கவேண்டும் என்றும், கொல்லப்படவேண்டும் என்றும், மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழவேண்டும் என்றும் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் காண்பிக்கத் தொடங்கினார். மத்தேயு 16:13–21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

கிறிஸ்துவின் காலத்தில் பானியம் என்பதற்கான பெயர் கெய்சரியா பிலிப்பி ஆகும்; மேலும், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தைத் தொடர்ந்து வரும் வசனத்தில், தங்களை உயர்த்திக் கொள்கிறார்களாயினும் விழுந்துபோகிற உமது ஜனங்களில் கொள்ளையர்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிற இடத்தில், பானியம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. ஊக்கமளிக்கப்பட்டதும் பரிபூரணமுமான யோவான் ஸ்நானகரின் செய்தி, ஆரம்பத்தில் மில்லரின் விதிகளின் மேல் நிறுவப்பட்டிருந்த மில்லரைட் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய செய்தியாக இருந்தது. யோவானின் செய்தியின் மேல் கட்டப்பட்டும் அதை விரிவுபடுத்தியும் இருந்த கிறிஸ்துவின் இறுதி காலச் செய்தி, மூன்று தூதர்களின் இறுதி காலச் செய்திக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தது; அதாவது, மில்லரின் விதிகளின் மேல் அடிப்படையாயிருந்து, வரி மேல் வரி என்ற முறையியல் முடிவுக்குக் வரும்போது மில்லரின் செய்தியோடு சேர்க்கப்படும் விவரங்களையும் உட்படுத்திய செய்தியாகும்.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

நவீன ரோமின் சின்னத்தோடு தரிசனத்தை நிறுவுகின்ற அந்தச் சின்னத்தைப் பற்றிய தவறான புரிதலுக்குச் செல்வது, கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில் சிலுவையின் செய்தியை நிராகரித்தவர்களோடு ஒத்துப் போகிறது. யோவான் ஸ்நானகரின் செய்தியை நிராகரித்த யூதர்கள் இயேசுவின் போதனைகளால் பயனடைய முடியவில்லை என்றும், அப்படியே செய்த அந்த யூதர்களின் வரலாறு முதல் தூதனின் செய்தியை நிராகரித்தவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்றும் எங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னாளில் நான் “நவீன ரோம்” என்ற சொற்களால் குறிப்பிடத் தொடங்கிய “உன் ஜனங்களில் கொள்ளைக்காரர்” என்பவர்களை மில்லரைட்டுகள் போப்புத்துவ அதிகாரமாக அடையாளங்கண்டனர்.

We will continue these considerations in the next article.

இந்த பரிசீலனைகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.

Back to Articles