Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

தானியேலின் புத்தகம் - எழுபத்தொன்றாம் எண்

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

தீர்க்கதரிசனத் துகில்: எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் நான்கு அருவருப்புகளையும் அவற்றின் நவீன கால முக்கியத்துவத்தையும் வெளிப்படுத்துதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் நான்கு அருவருப்புகளும் நவீன இஸ்ரவேலின் நான்கு தலைமுறைகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும் நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்பம் பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. அந்த இரு ஆரம்ப வரலாறுகளும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நவீன இஸ்ரவேலின் முடிவைச் சாட்சியமாக அறிவிக்கின்றன. இஸ்ரவேலின் அந்த இரு ஆரம்பங்களும்—பண்டைய நேரடி இஸ்ரவேலும், நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலும்—யூதாவிலிருந்து பிரிந்தபோது இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராச்சியத்தின் ஆரம்ப வரலாற்றினால் சாட்சியப்படுத்தப்படுகின்றன.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

பண்டைய இஸ்ரவேல் பொற்கன்றைக் நிறுவியபோது, தேவன் அவர்களை ஒரு இராஜ்யமாக ஆக்குவார் என்று அடையாளப்படுத்திய ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக அவர்கள் எகிப்திலிருந்து இப்போதுதான் வெளியே வந்திருந்தனர். இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்தின் முதல் ராஜாவாகிய யெரொபெயாமின் வரலாறு அவ்வாறான அதே பண்புகளை உள்ளடக்கியுள்ளது. யெரொபெயாம் சாலொமோனின் கோபத்திலிருந்து தப்பி எகிப்துக்குப் பறந்திருந்தான். தீர்க்கதரிசியாகிய அகியா மூலம், பன்னிரண்டு கோத்திரங்களில் பத்தின்மேல் அவன் ராஜாவாக்கப்படுவான் என்ற ஒரு தீர்க்கதரிசன வாக்குத்தத்தம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறுவதற்கு முன், சாலொமோனுக்கும் தன்னுக்கும் இடையில் தூரம் உண்டாகும்படி, சாலொமோன் இறக்கும் வரையில், யெரொபெயாம் எகிப்துக்குப் பறந்து தங்கியிருப்பான்.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> அந்தக் காலத்தில் எரோபெயாம் எருசலேமிலிருந்து வெளியே சென்றபோது, சீலோனியனான தீர்க்கதரிசி அகியா அவனை வழியிலே கண்டான்; அவன் புதிய ஒரு உடையை அணிந்திருந்தான்; அவர்கள் இருவரும் வயலில் தனியாக இருந்தார்கள். அப்போது அகியா அவன் அணிந்திருந்த அந்தப் புதிய உடையைப் பிடித்து, அதை பன்னிரண்டு துண்டுகளாகக் கிழித்தான். பின்னர் எரோபெயாமிடம் அவன், “நீ பத்து துண்டுகளை எடுத்துக்கொள்; ஏனெனில் இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, நான் ராஜ்யத்தை சாலொமோனின் கையிலிருந்து கிழித்து, பத்து கோத்திரங்களை உனக்குக் கொடுப்பேன். (ஆனாலும் என் ஊழியக்காரனாகிய தாவீதினிமித்தமும், இஸ்ரவேலின் எல்லாக் கோத்திரங்களிலிருந்தும் நான் தேர்ந்தெடுத்த நகரமாகிய எருசலேமினிமித்தமும், அவனுக்கு ஒரு கோத்திரம் இருக்கும்.) அவர்கள் என்னைக் கைவிட்டு, சீதோனியரின் தேவியாகிய அஷ்தோரேத்தை, மோவாபியரின் தெய்வமாகிய கேமோஷை, அம்மோன் புத்திரரின் தெய்வமாகிய மில்கோமை வணங்கி, அவன் தகப்பனாகிய தாவீது நடந்ததுபோல என் வழிகளில் நடக்காமல், என் பார்வைக்கு நேர்மையானதைச் செய்யாமல், என் கட்டளைகளையும் என் நியாயத்தீர்ப்புகளையும் கைக்கொள்ளாமல் இருந்ததினாலே இப்படிச் செய்வேன். இருப்பினும் ராஜ்யமெங்கும் அவன் கையிலிருந்து நான் எடுத்துக்கொள்ளேன்; என் கட்டளைகளையும் என் கட்டளைகளையும் கைக்கொண்டதினால், நான் தேர்ந்தெடுத்த என் ஊழியக்காரனாகிய தாவீதினிமித்தம், அவன் உயிரோடிருக்கும் நாட்களெல்லாம் அவனை அதிபதியாக இருப்பிக்கிறேன். ஆனால் அவன் குமாரனின் கையிலிருந்து ராஜ்யத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதை உனக்குக் கொடுப்பேன், அதாவது பத்து கோத்திரங்களை. அவன் குமாரனுக்கோ ஒரு கோத்திரத்தைக் கொடுப்பேன்; என் ஊழியக்காரனாகிய தாவீதுக்கு, நான் என் நாமத்தை அங்கே வைக்கத் தேர்ந்தெடுத்த நகரமாகிய எருசலேமில், எப்போதும் என் சந்நிதியில் ஒரு விளக்கு இருக்கும்படியாக.”

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> “நான் உன்னை எடுத்துக்கொள்வேன்; உன் ஆத்துமா விரும்புகிற எல்லாவற்றின்படியும் நீ ஆட்சி செய்து, இஸ்ரவேலின் மேல் ராஜாவாயிருப்பாய். மேலும், நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிற எல்லாவற்றையும் நீ செவிகொடுத்து, என் வழிகளில் நடந்து, என் தாசனாகிய தாவீது செய்ததுபோல, என் கட்டளைகளையும் என் கற்பனைகளையும் கைக்கொண்டு, என் பார்வையில் நியாயமானதைச் செய்தால், நான் உன்னோடிருப்பேன்; தாவீதுக்காக நான் கட்டினதுபோல, உனக்குத் திடமான ஒரு வீட்டைக் கட்டுவேன்; இஸ்ரவேலையும் உனக்குக் கொடுப்பேன். இதற்காக நான் தாவீதின் சந்ததியைத் துன்புறுத்துவேன்; ஆயினும் என்றும் அல்ல.” ஆகையால் சாலொமோன் யெரொபெயாமைக் கொல்லத் தேடினான். அப்போது யெரொபெயாம் எழுந்து, எகிப்தின் ராஜாவாகிய சீஷாக்கினிடத்துக்கு எகிப்துக்குத் தப்பிச் சென்று, சாலொமோன் மரிக்கும் வரை எகிப்திலேயே இருந்தான். சாலொமோனின் மற்ற செயல்களும், அவன் செய்த எல்லாவற்றும், அவன் ஞானமும், அவை சாலொமோனின் செயல்களின் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதல்லவா? சாலொமோன் எருசலேமில் சகல இஸ்ரவேலின்மேலும் ஆட்சி செய்த காலம் நாற்பது ஆண்டுகள். பின்னர் சாலொமோன் தன் பிதாக்களோடே நித்திரையடைந்து, தன் தந்தையாகிய தாவீதின் நகரத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டான்; அவன் மகனாகிய ரெகொபெயாம் அவன் ஸ்தானத்தில் ராஜாவானான். 1 இராஜாக்கள் 11:28–43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

சாலொமோன் ராஜாவின் மரணத்தின்போது, இராச்சியம் பிரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது; எரோபோவாம் வடக்கிலுள்ள பத்து கோத்திரங்களின் மீது ராஜாவாக இருக்கவும், சாலொமோனின் மகனான ரெகொபோவாம் எருசலேமில் ராஜாவாக இருக்கவும் வேண்டியிருந்தது. கோத்திரங்களின் பிரிவு நிகழ்வதற்கு முன், எரோபோவாம் எகிப்திலிருந்து வெளியே வர வேண்டியிருந்தது.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> ரெகொபெயாம் சேகேமுக்குப் போனான்; ஏனெனில் இஸ்ரவேலர் எல்லாரும் அவனை ராஜாவாக்கும்படிக்கு சேகேமுக்கு வந்திருந்தார்கள். நேபாத்தின் குமாரனாகிய யெரொபெயாம் அதைக் குறித்து கேள்விப்பட்டபோது, அவன் இன்னும் எகிப்திலேயே இருந்தான்; ஏனெனில் அவன் ராஜாவாகிய சாலொமோனின் சந்நிதியைவிட்டு ஓடிப்போயிருந்தான், யெரொபெயாம் எகிப்தில் குடியிருந்தான். அப்போது அவர்கள் அவனை அனுப்பி வரவழைத்தார்கள். யெரொபெயாமும் இஸ்ரவேலின் முழுச் சபையும் வந்து, ரெகொபெயாமோடு பேசி: உமது தகப்பன் எங்கள் நுகத்தை கடினமாக்கினார்; ஆகையால் இப்போது உமது தகப்பன் எங்கள்மேல் வைத்த கடினமான வேலையையும் பாரமான நுகத்தையும் இலகுவாக்கும்; அப்பொழுது நாங்கள் உமக்குச் சேவையாற்றுவோம் என்றார்கள். அவன் அவர்களிடத்தில்: இன்னும் மூன்று நாள் போயிருந்து, பின்னர் மறுபடியும் என்னிடத்தில் வாருங்கள் என்றான். அப்பொழுது மக்கள் புறப்பட்டுப்போனார்கள். 1 இராஜாக்கள் 12:1–5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

மூன்று நாட்களின்போது ரெகொபெயாம் எவ்வாறு மூடத்தனமாக நடந்துகொண்டான் என்பதற்கான வரலாறு, முதியவர்களின் ஆலோசனையை அவன் மூடத்தனமாக நிராகரித்ததிலேயே குற்றத்தைச் சுமத்துகிறது; ஆனால் கோத்திரங்களின் பிரிவு முன்கூட்டியே தீர்க்கதரிசனமாகச் சொல்லப்பட்டிருந்ததால், அது ஒரு வழியிலோ மற்றொரு வழியிலோ நிகழ்ந்தே தீரும். இங்கே எதிர்காலக் கட்டுரைக்காகக் கவனிக்கத்தக்கது என்னவெனில், அந்தப் பிரிவின் செயல்முறை குறிப்பாக மூன்று நாட்களாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. மில்லரைட் வரலாற்றின்போது அந்த இரண்டு ராஜ்யங்களும் மறுபடியும் ஒரே ராஜ்யமாகின்றன; மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்கள் வருகைதரும் காலப்பகுதியான மில்லரைட் வரலாற்றின்போது, வடக்கு மற்றும் தெற்கு கோத்திரங்கள் ஒரே ராஜ்யமாகும் போது, மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள அந்த மூன்று தூதர்கள் ரெகொபெயாமின் தீர்மானத்தின் மூன்று நாட்களால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தனர். 1798 முதல் 1844 வரையிலான, அந்த மூன்று தூதர்கள் வந்தடைந்த அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளும், யோவான் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் கிறிஸ்து, அழிக்கப்பட்ட ஆலயத்தைத் தாம் எழுப்புவதற்கு அவசியமானவை என்று கூறிய மூன்று குறியீட்டுச் நாட்களே ஆகும்; ஆனால் ஆய்வின் அந்தப் பகுதி எதிர்காலக் கட்டுரைக்குரியது.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

மூன்று நாட்களின் முடிவில் ரெகொபெயாம் தன் மூடத்தனமான அறிவிப்பை வழங்கியபோது, ராஜ்யங்கள் பிரிக்கப்பட்டன.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> ஆகையால், ராஜா தங்களுக்குச் செவிகொடுக்கவில்லை என்று சகல இஸ்ரவேலரும் கண்டபோது, ஜனங்கள் ராஜாவுக்குப் பிரதியுத்தரமாக, “தாவீதினிடத்தில் எங்களுக்கு என்ன பங்கு உண்டு? யெஸ்ஸேயின் குமாரனிடத்தில் எங்களுக்கு சுதந்தரம் இல்லை; இஸ்ரவேலே, உன் கூடாரங்களுக்குப் போ. இப்போது, தாவீதினே, உன் சொந்த வீட்டைக் கவனித்துக்கொள்” என்று சொன்னார்கள். அப்பொழுது இஸ்ரவேலர் தங்கள் கூடாரங்களுக்கு நீங்கிச் சென்றார்கள். ஆனால் யூதாவின் பட்டணங்களில் வசித்த இஸ்ரவேல் புத்திரர்மேல் ரெகொபெயாம் ராஜாவாயிருந்தான். பின்னர் ரெகொபெயாம் ராஜா கப்பங்காவல்மேல் அதிகாரியாயிருந்த அதோராமை அனுப்பினான்; அப்பொழுது சகல இஸ்ரவேலரும் அவனை கல்லெறிந்து கொன்றார்கள். ஆகையால் ரெகொபெயாம் ராஜா எருசலேமுக்கு ஓடிப்போகும்படி தன் ரதத்தில் ஏறிக்கொள்ள விரைந்தான். இப்படியே இஸ்ரவேல் தாவீதின் வீட்டாருக்கு விரோதமாக இந்நாள்வரையும் கலகம்பண்ணி வந்தது. யெரொபெயாம் திரும்பிவந்தான் என்று சகல இஸ்ரவேலரும் கேட்டபோது, அவர்கள் அவனை வரவழைத்து சபையில் நிறுத்தி, இஸ்ரவேல் அனைத்தின்மேலும் அவனை ராஜாவாக்கினார்கள்; யூதா கோத்திரம் மட்டும் அன்றி தாவீதின் வீட்டாரைப் பின்பற்றினவர் ஒருவரும் இல்லை. 1 இராஜாக்கள் 12:16–20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்த காலத்திலேயே, யெரொபெயாமுக்கு ஒரு ராஜ்யம் அளிக்கப்படும் என்று கூறப்பட்ட தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியிருந்தது. தேவன் தம்முடைய நாமத்தை நிலைநிறுத்தத் தேர்ந்தெடுத்த நகரமான எருசலேம் நகரில் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் இருந்ததற்குப் பொறாமை கொண்ட யெரொபெயாம், எருசலேமிலேயே மட்டுமே நிறைவேற்றப்படும்படி நியமிக்கப்பட்டிருந்த பரிசுத்தஸ்தலத்தையும், ஆசாரியத்துவத்தையும், ஆராதனைச் சேவையையும் போலியாக உருவாக்க முனைந்தான். வடக்கு பத்து கோத்திரங்களில் போலியான ஆராதனை முறையை நிறுவிய யெரொபெயாமின் செயல், ஆரோனின் கலகத்திற்கும் பொற்கன்றுக் குட்டிக்கும் நேரடியான ஒப்புமையாக இருந்து, இவ்வாறு அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கும் மட்டுமல்ல, 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்திற்கும் இன்னொரு சாட்சியத்தை வழங்குகிறது.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> அப்பொழுது எரோபவாம் தன் இருதயத்தில், “இப்போது ராஜ்யம் தாவீதின் வீட்டாரிடத்திற்குத் திரும்பும்; இந்த ஜனங்கள் எருசலேமிலுள்ள கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குச் சென்று பலியிடும்படியானால், இந்த ஜனங்களின் இருதயம் மீண்டும் அவர்களுடைய ஆண்டவனாகிய யூதாவின் ராஜா ரெகொபவாமினிடத்திற்குத் திரும்பும்; அவர்கள் என்னைக் கொன்று, யூதாவின் ராஜா ரெகொபவாமினிடத்திற்கே மீண்டும் போய்ச் சேர்வார்கள்” என்று சொன்னான். ஆகையால் ராஜா ஆலோசனை செய்து, இரண்டு பொற்கன்றுகளை உண்டாக்கி, அவர்களிடத்தில், “நீங்கள் எருசலேமுக்கு ஏறிச் செல்வது மிகுந்த சிரமம்; இஸ்ரவேலே, எகிப்து தேசத்திலிருந்து உன்னை ஏறப்பண்ணின உன் தேவர்கள் இதோ” என்றான். அவன் ஒன்றைப் பேத்தேலில் வைத்தான்; மற்றொன்றை தானில் நிறுவினான். இந்தக் காரியம் பாவமாகியது; ஏனெனில் ஜனங்கள் அந்த ஒன்றின் முன்பாக வணங்கும்படிக்கு தான்வரை சென்றார்கள். அவன் மேடைக் கோவிலொன்றை அமைத்து, லேவியின் புத்திரரிலல்லாத தாழ்ந்த ஜனங்களில் சிலரை ஆசாரியர்களாக நியமித்தான். மேலும் எரோபவாம், யூதாவில் உள்ள பண்டிகையை ஒத்தவாறு, எட்டாம் மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளில் ஒரு பண்டிகையை நியமித்து, பலிபீடத்தின் மேல் பலியிட்டான். அவன் செய்த கன்றுகளுக்குப் பலியிட்டு, பேத்தேலிலேயே இவ்வாறு செய்தான்; தாம் அமைத்த மேடைகளின் ஆசாரியர்களைப் பேத்தேலில் நிறுத்தினான். தன் மனதில் தானே யோசித்து நிர்ணயித்த மாதமாகிய எட்டாம் மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளில், பேத்தேலில் தாம் செய்திருந்த பலிபீடத்தின் மேல் ஏறி பலியிட்டு, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குப் பண்டிகையொன்றை நியமித்தான்; பலிபீடத்தின் மேல் ஏறி தூபம் கொளுத்தினான். 1 இராஜாக்கள் 12:26–33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

யெரொபெயாமின் கிளர்ச்சி, ஆரோனின் கிளர்ச்சி, 1863 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த புரொட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் கிளர்ச்சி, மேலும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் குடியரசுக் கொம்பின் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றின் மீது பொருத்திப் பார்க்கத்தக்க சத்தியத்தின் இன்னொரு வரிசையை வழங்குகிறது; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அது தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியை விரிவுபடுத்துகிறது. ஆரோனின் பொற்கன்றுக் கிளர்ச்சியில், ஆசாரியத்துவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதமாக நியமிக்கப்பட்டிருந்த முறையை கர்த்தர் மாற்றினார்.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

கலகத்திற்கு முன்பாக, எந்தக் கோத்திரத்தின் முதற்பேற்றானவனும் ஆசாரியத்துவத்தில் பங்குபெற வேண்டியவனாக இருந்தான். ஆனால் ஆரோனின் பொற்கன்றுக் கலகத்தில், மோசேயோடு நின்றது லேவி கோத்திரம் மட்டுமே. இந்தக் காரணத்தினால், ஆசாரியத்துவத்திற்கான மனிதர்களை வழங்குவதற்கு நியமிக்கப்பட்டிருந்த முறையை தேவன் மாற்றினார்; அப்போதிலிருந்து லேவி குலம் மட்டுமே ஆசாரியத்துவத்தை அமைப்பதாக இருந்தது.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> மக்கள் நிர்வாணமாகிவிட்டார்கள் என்று மோசே கண்டபோது; (ஏனெனில், ஆரோன் அவர்கள் எதிரிகளிடத்தில் அவர்களுக்கு அவமானமாகும்படி அவர்களை நிர்வாணமாக்கியிருந்தான்:) அப்போது மோசே பாளயத்தின் வாசலில் நின்று: கர்த்தருடைய பக்கம் யார் இருக்கிறான்? அவன் என்னிடத்தில் வரட்டும் என்றான். லேவியின் புத்திரர் அனைவரும் அவனிடத்தில் கூடிவந்தார்கள். அப்பொழுது அவன் அவர்களிடம்: இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் உரைக்கிறதாவது, நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பட்டயத்தைத் தங்கள் இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு, பாளயமெங்கும் வாசல் வாசலாக உள்வந்து புறப்பட்டுச் சென்று, ஒவ்வொருவரும் தன் சகோதரனையும், ஒவ்வொருவரும் தன் தோழனையும், ஒவ்வொருவரும் தன் அயலானையும் கொல்லுங்கள் என்றான். லேவியின் புத்திரர் மோசேயின் வார்த்தையின்படி செய்தார்கள்; அந்நாளில் ஜனங்களில் சுமார் மூவாயிரம் பேர் விழுந்தார்கள். யாத்திராகமம் 32:25–28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

லேவியின் கோத்திரத்திலிருந்து தேவன் ஒரு புதிய ஆசாரியத்துவத்தை எழுப்பியபோது, ஆரோனின் கிளர்ச்சியில் தேவன் நிகழ்த்திய கிரியையை யெரொபெயாம் போலியாகப் பின்பற்றினான்; ஏனெனில் யெரொபெயாம் “லேவியின் புத்திரராயிராத ஜனங்களிலே இழிந்தவர்களை ஆசாரியராக்கினான்.” வடக்கிலிருந்த பத்து கோத்திரங்களின் ராஜ்யத்தின் தொடக்கத்தில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சி, ஆரோனின் கிளர்ச்சிக்கும் ஆடிப்பாய்ந்த மூடர்களுக்கும் இணையாகும். ஒரு ராஜ்யம் நிறுவப்படும் என்று வாக்குறுதியளித்திருந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்தபின் அந்தக் கிளர்ச்சி நிகழ்ந்தது. இரு சந்தர்ப்பங்களிலும், ஆசாரியரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முந்தைய முறையிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு புதிய ஆசாரியத்துவம் நிறுவப்பட்டது.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

ஆரோனின் பொற்கன்றுக் கிளர்ச்சி மீண்டும் நிகழ்ந்தது; ஆனால் யெரொபெயாம் அதை இரட்டிப்பாக்கினான்; ஏனெனில் அவன் இரண்டு பொற்கன்றுகளைச் செய்து அவற்றை இரண்டு பட்டணங்களில் வைத்தான். தான் என்ற நகரம் அரசியற் தந்திரத்தைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் “தான்” என்பதன் அர்த்தம் “நியாயந்தீர்க்குதல்”; மேலும் பெத்தேல் என்ற நகரம் சபையற் தந்திரத்தைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் “பெத்தேல்” என்பதன் அர்த்தம் “தேவனுடைய வீடு.” அந்தப் பொற்கன்றுகள் ஆரோனின் கன்றுக்கே இருந்த அதே அடையாளப் பொருளை உடையவையாக இருந்தன; ஆனால் அந்த இரண்டு பட்டணங்கள் சுட்டிக்காட்டும் சபை மற்றும் அரசின் ஐக்கியம் என்ற கூடுதல் சாட்சியத்துடன் இருந்தன. ஒரு கன்று அஞ்ஞானிகளின் பலியிடுதல்களில் உயர்ந்த வடிவமாக இருந்தது; ஆகையால் அது கிறிஸ்துவின் கள்ளப்பலியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பொன் பாபிலோனின் அடையாளமாகும்; கன்று ஒரு மிருகத்தின் உருவமாக இருந்தது. ஆரோன் பொய்யான ஆராதனை நாளை நியமித்ததுபோல, யெரொபெயாமும் ஒரு பண்டிகையை நியமித்து, அந்தப் பண்டிகைக்கான நாள்குறி எருசலேமிலிருந்த மெய்யான ஆராதனையின் காலத்தோடு ஒத்துப்போகாதபடி உறுதிப்படுத்தினான்.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

விரைவில் வரப்போகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் எல்லா கூறுகளும், எரோபெயாமின் கலகச் சாட்சியத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன: பொய்யான பலி (கன்று), பொய்யான கிறிஸ்து (பலிபீடம்), மிருகத்தின் உருவம் (சபையும் அரசும் இணைந்த கூட்டணி), பொய்யான ஆராதனை நாள் (ஞாயிற்றுக்கிழமை), மேலும் கள்ளப் ஆசாரியத்துவம்.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

பழைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கம், ஒரு ராஜ்யமாக வடக்கு பத்து கோத்திரங்களின் தொடக்கம், மேலும் அட்வெண்டிசத்தின் தொடக்கம்—இவையெல்லாம் ஒரே தீர்க்கதரிசனக் கூறுகளை உடையவையாகும்; அவை ஒன்றிணைந்து, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் தீர்க்கதரிசனக் கூறுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. பழைய இஸ்ரவேல் எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியே வந்தது; சாலொமோனின் துன்புறுத்தலிலிருந்து தப்பிக்க ஓடிச்சென்றிருந்த எகிப்திலிருந்து யெரொபெயாம் வெளியே வந்தான்; மில்லரைட் அட்வெண்டிசம் இப்போதுதான் பாப்பரசாட்சியின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியே வந்திருந்தது.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

லேவியின் ஆசாரியத்துவம் ஆரோனின் கலகத்தின் வேளையில் நிறுவப்பட்டது; மிகத் தாழ்ந்த மனிதர்களிலிருந்து அமைக்கப்பட்ட போலி ஆசாரியத்துவம் யெரொபெயாமின் சாட்சியில் ஏற்படுத்தப்பட்டது; மேலும் கர்த்தர் மில்லரைட் அட்வென்டிசத்துடன் உடன்படிக்கையில் நுழைந்தபோது, பேதுருவின் சொல்லின்படி, மில்லரைட்டுகள் “தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததி, அரச ஆசாரியத்துவம், பரிசுத்த ஜாதி, தேவனுக்கே உரிய ஜனங்கள்; இருளிலிருந்து தம்முடைய அதிசயமான ஒளிக்குள் உங்களை அழைத்தவரின் புகழ்களை அறிவிக்கும்படிக்கு” இருந்தார்கள். மில்லரைட்டுகள் அழைக்கப்பட்ட அந்த ஒளி, ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின் மேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மில்லரின் ரத்தினங்களின் ஒளியாகும்; அது ஆரோனின் கலகத்தின் வரலாற்றில் பத்து கற்பனைகளின் இரண்டு பலகைகளினால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டது. அவர்கள் வெளிக்கொணரப்பட்ட இருள், எகிப்திய அடிமைத்தனத்தின் இருளால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்ட பாப்பரசர் ஆட்சியின் இருண்ட யுகங்களாகும்.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

கிறிஸ்து புறமதத்தாலும் போப்பாட்சியாலும் மிதிக்கப்பெற்றிருந்த ஆலயத்தை எழுப்பியபோது, 1798 முதல் 1844 வரை நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் அதைச் செய்தார். அவர் ஆலயத்தை நிறுவிய பின்பு, உடன்படிக்கையின் தூதராகிய அவர் திடீரென்று தமது ஆலயத்துக்கு 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தார்; ஏனெனில் மிதிக்கப்பெற்று அழிக்கப்பட்டிருந்த ஆலயத்தை அவர் எழுப்பியிருந்தார், மேலும் லேவி கோத்திரத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஆசாரியத்துவத்தையும் அவர் சுத்திகரித்தார்.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> ஆனால் அவர் வருகிற நாளைச் சகித்திருப்பவன் யார்? அவர் வெளிப்படும்போது நிலைத்துநிற்கிறவன் யார்? ஏனெனில் அவர் உருக்குகிறவனின் அக்கினியைப் போன்றவரும், வெளுப்புகிறவர்களின் சோப்பைப் போன்றவரும் இருக்கிறார். அவர் வெள்ளியை உருக்கிச் சுத்திகரிக்கிறவனைப்போல் உட்கார்ந்து, லேவியின் குமாரரைச் சுத்திகரித்து, அவர்களைப் பொன்னையும் வெள்ளியையும் போலப் புடமிட்டு, அவர்கள் கர்த்தருக்குச் நீதியோடுள்ள காணிக்கையைச் செலுத்தும்படிச் செய்வார். அப்பொழுது யூதாவினதும் எருசலேமினதும் காணிக்கை, பண்டைய நாட்களில் இருந்ததுபோலவும், முன்னைய ஆண்டுகளில் இருந்ததுபோலவும், கர்த்தருக்குப் பிரியமானதாக இருக்கும். மல்கியா 3:2–4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று கிறிஸ்து திடீரென தம்முடைய ஆலயத்துக்கு வந்து, லேவிய ஆசாரியத்துவத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு ஜனத்தாரோடு உடன்படிக்கைக்குள் நுழைந்தார்; ஆயினும் 1863 ஆம் ஆண்டிற்குள் அவர்கள் ஆரோனின் கலகத்தை மறுபடியும் செய்திருந்தனர்; மேலும் மில்லரைட் ஆசாரியத்துவம், எரொபெயாம் நிறுவிய தாழ்ந்தவர்களிலிருந்த ஆசாரியத்துவத்தாலும், ஆரோனின் நடனமாடிய மூடர்களாலும் குறிக்கப்படுகின்ற லவோதிக்கேய ஆசாரியத்துவமாக மாறியது. இருப்பினும், எரொபெயாமின் கலகத்தின் சாட்சி, 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்தைப் பற்றிய இன்னும் விரிவான சாட்சியை உடையதாகும். எரொபெயாம் தனது பொய்யான ஆராதனை முறைமையைத் தொடங்கியபோது, அவன் கலகத்தைத் திட்டிக்கூறுவதற்காக எருசலேமிலிருந்து ஒரு தீர்க்கதரிசி அனுப்பப்பட்டான்; அதுபோல, மில்லரைட் அட்வெண்டிசம் பத்து கட்டளைகளின் சப்தத்தைக் ஓய்வுநாளாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நடத்தப்பட்டது.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

அட்வென்டிசம் மூன்றாம் தூதனின் ஒளியையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டபோது, 1798-இல் முடிவுகாலம் ஆரம்பமான சமயத்தில் தொடங்கிய முத்திரைவிலக்கத்தின் வளர்ந்துகொண்டிருந்த ஒளியை நிராகரித்திருந்த அந்தப் புராட்டஸ்டண்டுகளுக்குத் அவர்கள் ஒரு கடிந்துரையாக நின்றனர். பண்டைய இஸ்ரவேல் எகிப்திய அடிமைத்தனத்தில் இருந்தபோது சபத்தை மறந்துபோனதுபோல, 1798 வந்தடையும் நேரத்திற்குள் வனாந்தரத்திலிருந்த சபையும் சபத்தை மறந்துபோயிருந்தது. மில்லெரைட்டுகள் கொண்டு வந்த நியாயத்தீர்ப்புக் காலத்தின் செய்தியின் வளர்ந்த ஒளி இறுதியில் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் வழிநடத்தியது.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

அந்த ஒளி 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று வந்தது; அது, கத்தோலிக்கத்தின் பொய்க் கோட்பாடுகளிலிருந்து முற்றிலும் வெளியே வரும்படி அழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு, பொய்யான ஆராதனையின்மேல் உச்சரிக்கப்பட்ட ஒரு கடிந்துகொள்ளுதலைக் குறித்தது. சூரிய ஆராதனையே, அவளுடைய மடிக்குள் மீண்டும் திரும்பிய சபைகளின்மேல் கத்தோலிக்கத்தின் அதிகாரத்தின் அடையாளமாகும். அந்தக் கடிந்துகொள்ளுதல், யெரொபெயாம் தன் பொய்யான ஆராதனை முறையைத் தொடங்கிய நிகழ்வில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> எரொபெயாம் எட்டாம் மாதத்தில், அந்த மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளில், யூதாவில் இருக்கிற பண்டிகையைப் போல ஒரு பண்டிகையை ஏற்படுத்தி, பலிபீடத்தின் மேல் பலி செலுத்தினான். அவன் செய்த கன்றுக்குட்டிகளுக்குப் பலியிடும்படி பெத்தேலில் இவ்வாறே செய்து, தானே ஏற்படுத்திய மேடைகளின் ஆசாரியர்களை பெத்தேலில் நியமித்தான். இவ்விதமாகத் தன் இருதயத்தில் தானே யோசித்து ஏற்படுத்திய மாதமாகிய எட்டாம் மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளில், பெத்தேலில் தானே செய்த பலிபீடத்தின் மேல் ஏறி, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குப் பண்டிகையை ஏற்படுத்தி, பலிபீடத்தின் மேல் பலி செலுத்தி, தூபம் புகையிட்டான். இதோ, கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி யூதாவிலிருந்து பெத்தேலுக்கு ஒரு தேவமனுஷன் வந்தான்; எரொபெயாம் தூபம் புகையிட பலிபீடத்தின் அருகில் நின்றிருந்தான். அப்போது அவன் கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படி பலிபீடத்துக்கு விரோதமாகக் கூவி: பலிபீடமே, பலிபீடமே, கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, தாவீதின் வம்சத்திலே யோசியா என்னும் பெயருள்ள ஒரு குமாரன் பிறப்பான்; உன் மேல் தூபம் புகையிடுகிற மேடைகளின் ஆசாரியர்களை அவன் உன் மேல் பலியிடுவான்; மனுஷரின் எலும்புகளும் உன் மேல் சுடப்படும் என்றான். அன்றே அவன் ஒரு அடையாளத்தையும் கொடுத்து: கர்த்தர் அறிவித்த அடையாளம் இதுவே; இதோ, இந்தப் பலிபீடம் பிளந்துபோவும், அதின் மேல் இருக்கிற சாம்பல் சிந்திக்கிடக்கும் என்றான். பெத்தேலில் இருந்த பலிபீடத்துக்கு விரோதமாகக் கூவிய தேவமனுஷனின் சொல்லைக் கேட்டு, ராஜாவாகிய எரொபெயாம் பலிபீடத்திலிருந்து தன் கையை நீட்டி: அவனைப் பிடியுங்கள் என்றான்.

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> அவன்மேல் அவன் நீட்டிய கை வறண்டு போயிற்று; அதை மீண்டும் தன்னிடத்துக்கு இழுத்துக்கொள்ள அவனால் முடியவில்லை. தேவனுடைய மனுஷன் கர்த்தருடைய வார்த்தையினாலே கொடுத்த அடையாளத்தின்படி, பலிபீடமும் பிளந்தது; சாம்பலும் பலிபீடத்திலிருந்து சிந்திப்போயிற்று. அப்பொழுது ராஜா தேவனுடைய மனுஷனை நோக்கி: “இப்போது உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய முகத்தை வேண்டிக்கொண்டு, என் கை மீண்டும் எனக்குச் சீர்பெறும்படி எனக்காக ஜெபம்பண்ணும்” என்றான். தேவனுடைய மனுஷன் கர்த்தரை வேண்டிக்கொண்டான்; ராஜாவின் கை மீண்டும் அவனுக்குச் சீர்பெற்று, முன்பிருந்தபடியே ஆனது. பின்னர் ராஜா தேவனுடைய மனுஷனை நோக்கி: “என்னுடன் வீட்டிற்கு வந்து உன்னைப் புத்துணர்ச்சியடையச் செய்; நான் உனக்குப் பலன் கொடுப்பேன்” என்றான். அதற்கு தேவனுடைய மனுஷன் ராஜாவை நோக்கி: “நீ உன் வீட்டில் பாதியை எனக்குக் கொடுத்தாலும், நான் உன்னுடன் உள்ளே வரமாட்டேன்; இந்த இடத்தில் அப்பமும் புசிக்கமாட்டேன், தண்ணீரும் குடிக்கமாட்டேன். ஏனெனில் கர்த்தருடைய வார்த்தையினாலே எனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதாவது: ‘அப்பம் புசிக்கவேண்டாம்; தண்ணீர் குடிக்கவேண்டாம்; நீ வந்த அதே வழியாகத் திரும்பிப்போகவும் வேண்டாம்’ என்பதே” என்றான். ஆகையால் அவன் வேறொரு வழியாகப் போனான்; பெத்தேலுக்கு வந்த வழியாகத் திரும்பிப் போகவில்லை. 1 இராஜாக்கள் 12:32–13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

ஆரோனும் யெரொபெயாமும் அளித்த சாட்சிகளில் காணப்படும் பொன் கன்றுகளின் கிளர்ச்சியுடன் சேர்ந்து, யெரொபெயாம் ஏற்படுத்திய பொய்யான ஆராதனை முறையின் உண்மையான துவக்கவிழாவும் அவன் சாட்சியத்தில் அடங்கியுள்ளது. அந்தத் துவக்கவிழா, எருசலேமில் நடைபெற வேண்டியிருந்த ஆராதனைக்கும், யெரொபெயாமின் போலியான முறைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 1798 முதல் 1844 வரையிலும், வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அதிசயமான தீர்க்கதரிசன ஒளிக்குள், கர்த்தர் தமது மக்களை பாப்பரச ஆட்சியின் இருளிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்தார். புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் அந்த ஒளியை நிராகரித்தன; அவ்வாறு செய்ததினால், 1844 ஆம் ஆண்டில் அவை கத்தோலிக்கத்தின் குமாரத்திகளாயின.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

யெரொபொவாமின் ஆராதனை கத்தோலிக்க ஆராதனை முறைக்கான ஒரு முன்னுருவமாக இருந்தது; மேலும் அவன் வரலாற்றில் இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராச்சியம், மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள புராட்டஸ்தாந்தர்கள் தங்கிக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த கத்தோலிக்கத்தின் பொய்யான முறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த முறையின் சின்னம் சூரிய வழிபாடாகும்.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்த விசுவாசமுள்ள ஞானமுள்ள கன்னியர், அப்போதுதான் மீண்டும் கத்தோலிக்கத்தின் செல்வாக்கிற்குத் திரும்பி, ரோமின் மகள்களாயிருந்த புரொட்டஸ்டண்டுகளுக்கான ஒரு கண்டனத்தைச் சுட்டிக்காட்டினர். யெரொபெயாம் நிறுவிய கள்ளாராதனை முறையின் தொடக்கத்தில், யூதாவிலிருந்து ஒரு தீர்க்கதரிசி வந்து யெரொபெயாமைக் கண்டித்தான்; இவ்வாறு, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை உணர்ந்து கொள்ள வழிநடத்தப்பட்ட விசுவாசமுள்ள கன்னியரை முன்மாதிரியாகக் காட்டினான். 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியை ஆராயும் போது, அந்தத் தீர்க்கதரிசியின் வரலாறும் யெரொபெயாமுக்கான அவன் கண்டனமும் மிகவும் விளக்கமளிப்பவையாகும்; எனினும், ஒரு தொடக்கத்துடன் சேர்ந்து ஒரு முடிவும் வைக்கப்படும் வரை அந்த வரலாறு காத்திருக்க வேண்டும்.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

பழைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கங்கள், எரோபோவாமின் ராஜ்யம், மற்றும் நவீன இஸ்ரவேல் இவையெல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று ஒத்திருக்கும்; மேலும் அவை சேர்ந்து, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றில் கூறப்பட்ட பூமியின் மிருகத்தின் முடிவிற்கான மூன்று சாட்சிகளை அளிக்கின்றன. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மில்லரைட் அட்வென்டிசத்தின் விசுவாசிகள், பூமியின் மிருகத்தின் உண்மையான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பாக ஆனார்கள்; மேலும் அவர்கள் அப்படியானது, 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக்காலத்தில் ஆரம்பமான வரலாற்றிலேயே ஆகும். 1798 என்பது வேதாகம தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்கா தோன்றிய தொடக்கமும், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் அட்வென்டிசத்தின் உண்மையான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு நிறுவப்பட்டதுமான ஆரம்பமாகும். அந்த ஆரம்ப வரலாற்றிலேயே ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முடிவு வரலாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அந்த காரியத்தின் ஆரம்பத்தினால் விளக்குகிறார்.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

பண்டைய, நவீன, மற்றும் யெரொபெயாமின் இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் உள்ள மூன்று சாட்சிகளும் பூமியின் மிருகத்தின் முடிவை விளக்குகின்றன; ஆனால், யூதாவிலிருந்து வந்து யெரொபெயாமை கண்டித்த தீர்க்கதரிசியின் சாட்சியை முன்வைப்பதற்கு முன், முன்னதாக நிறுவப்பட வேண்டிய மற்றொரு முடிவும் உள்ளது. சேர்க்கப்பட வேண்டிய அந்த முடிவுக் கால வரலாறு, தீர்க்கதரிசி எசேக்கியேல் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இஸ்ரவேலின் வடக்கு மற்றும் தெற்கு ராஜ்யங்களின் முடிவாகும்.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

இப்போது நாம் விளக்கிக் கொண்டிருக்கிற விஷயம் என்னவெனில், 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகம் எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட முதல் அருவருப்பினால், அதாவது பொறாமையின் உருவத்தால், குறிக்கப்படுகிறது என்பதைக் மறந்துவிடக் கூடாது. எசேக்கியேலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வடக்கு மற்றும் தெற்கு ராஜ்யங்களின் முடிவைப் பற்றி நாம் ஆராய்ந்த பின், 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகம் ஆரோனும் யெரொபெயாமும் செய்த கலகத்தால் விளக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும், அது லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளில் முதலாவது தலைமுறையின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது என்பதையும் நிலைநிறுத்துவதற்கு மிகுதியான ஆதாரங்களை நாம் பெறுவோம்.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> கர்த்தருடைய வார்த்தை மறுபடியும் என்னிடத்தில் வந்து உரைத்தது: மேலும், மனுபுத்திரனே, நீ ஒரு கோலை எடுத்துக் கொண்டு அதின் மேல்: யூதாவுக்காகவும், அவனோடிருக்கிற இஸ்ரவேல் புத்திரருக்காகவும் என்று எழுது; பின்னர் இன்னொரு கோலை எடுத்துக் கொண்டு அதின் மேல்: யோசேப்புக்காக, அதாவது எபிராயீமின் கோல், மேலும் அவனோடிருக்கிற இஸ்ரவேல் குடும்பத்தாரெல்லாருக்காகவும் என்று எழுது. அவற்றை ஒன்றோடொன்று சேர்த்து ஒரு கோலாக்கு; அவை உன் கையில் ஒன்றாயிருக்கும். உன் ஜனத்தின் புத்திரர் உன்னோடு பேசி: இவைகளினால் நீ அர்த்தப்படுத்துவது என்ன என்பதை எங்களுக்கு அறிவிக்கமாட்டாயா? என்று சொல்வார்களானால், அவர்களிடம் நீ சொல்லவேண்டியது: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறதாவது, இதோ, எபிராயீமின் கையில் இருக்கிற யோசேப்பின் கோலையும், அவனோடிருக்கிற இஸ்ரவேல் கோத்திரங்களையும் நான் எடுத்துக் கொண்டு, அவைகளை யூதாவின் கோலோடே, அவனுடனே சேர்த்துவைத்து, அவைகளை ஒரு கோலாக்குவேன்; அவை என் கையில் ஒன்றாயிருக்கும். நீ எழுதிய கோல்கள் அவர்கள் கண்களுக்கு முன்பாக உன் கையில் இருக்கக்கடவது. மேலும், அவர்களிடம் நீ சொல்லவேண்டியது: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறதாவது, இதோ, புறஜாதிகளிடத்தில் அவர்கள் போயிருக்கிற இடங்களிலிருந்து நான் இஸ்ரவேல் புத்திரரை எடுத்துக் கொண்டு, அவர்களை எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் சேர்த்து, அவர்களுடைய சொந்த தேசத்திற்குள் கொண்டுவருவேன்:

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> இஸ்ரவேலின் மலைகளின்மேல் இருக்கும் அந்த தேசத்தில் நான் அவர்களை ஒரே ஜாதியாக ஆக்குவேன்; ஒரே ராஜா அவர்கள் எல்லார்மேலும் ராஜாவாயிருப்பான்; இனி அவர்கள் இரு ஜாதிகளாயிருக்கமாட்டார்கள்; இனிமேலும் இரண்டு ராஜ்யங்களாய்ப் பிரிந்திருக்கமாட்டார்கள். அவர்கள் இனி தங்கள் விக்கிரகங்களினாலோ, தங்கள் அருவருப்பான காரியங்களினாலோ, தங்கள் சகல மீறுதல்களினாலோ தங்களைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ளமாட்டார்கள்; அவர்கள் பாவஞ்செய்த தங்கள் வாசஸ்தலங்களெல்லாவற்றிலிருந்தும் நான் அவர்களை இரட்சித்து, அவர்களைச் சுத்திகரிப்பேன்; அப்பொழுது அவர்கள் என் ஜனமாயிருப்பார்கள், நான் அவர்களின் தேவனாயிருப்பேன். என் தாசனாகிய தாவீது அவர்கள்மேல் ராஜாவாயிருப்பான்; அவர்கள் எல்லாருக்கும் ஒரே மேய்ப்பன் இருப்பான்; அவர்கள் என் நியாயங்களின்படி நடந்து, என் கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டு அவைகளைச் செய்வார்கள். என் தாசனாகிய யாக்கோபுக்குக் கொடுத்த, உங்கள் பிதாக்கள் வாசம்பண்ணிய தேசத்தில் அவர்கள் குடியிருப்பார்கள்; அவர்கள், அவர்களுடைய பிள்ளைகள், அவர்களுடைய பிள்ளைகளின் பிள்ளைகள் என்றென்றைக்கும் அதிலே குடியிருப்பார்கள்; என் தாசனாகிய தாவீது என்றென்றைக்கும் அவர்களுக்குப் பிரபுவாயிருப்பான். மேலும் நான் அவர்களோடே சமாதான உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்துவேன்; அது அவர்களுக்கென்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் உடன்படிக்கையாயிருக்கும்; நான் அவர்களை நிலைநிறுத்தி, அவர்களைப் பெருகப்பண்ணி, என் பரிசுத்தஸ்தலத்தை அவர்கள் நடுவில் என்றென்றைக்கும் நிறுவுவேன். என் வாசஸ்தலமும் அவர்களோடிருக்கும்; ஆம், நான் அவர்களின் தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் என் ஜனமாயிருப்பார்கள். என் பரிசுத்தஸ்தலம் அவர்கள் நடுவில் என்றென்றைக்கும் இருப்பதினால், நான் கர்த்தர் இஸ்ரவேலைப் பரிசுத்தமாக்குகிறவன் என்று பிறஜாதிகள் அறிந்துகொள்வார்கள். எசேக்கியேல் 37:15–28.

Back to Articles