Article

# தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஐம்பது

தானியேல் 8 இன் தீர்க்கதரிசன மர்மங்களைத் திறந்திடல்: பால்மோனியின் வெளிப்பாடு

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word

தானியேல் அதிகாரம் எட்டில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராஜ்யங்களைப் பற்றிய ஒரு தரிசனம் தானியேலுக்கு அளிக்கப்படுகிறது; அதன் பின்பு, ஒரு கேள்வியும் ஒரு பதிலும் மூலம் பிரதிநிதிப்படுத்தப்பட்ட பரலோக உரையாடலை அவன் கேட்கிறான்.

> அப்பொழுது ஒரு பரிசுத்தவான் பேசுவதைக் கேட்டேன்; அப்பேசின அந்தப் பரிசுத்தவானிடத்தில் மற்றொரு பரிசுத்தவான், “நித்யபலியையும், பாழாக்கும் மீறுதலையும் பற்றிய தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்? பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் காலடியில் மிதிக்கப்படுவதற்கு எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவன் என்னிடத்தில், “இரண்டாயிரத்து முன்னூறு நாட்கள் வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்றான். தானியேல் 8:13, 14.

முதல் பன்னிரண்டு வசனங்கள் அந்தத் தரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; பதின்மூன்றும் பதினான்கும் வசனங்கள் வேறொரு தரிசனத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. “எடுத்துக்கொள்ளுதல்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்களும், “பரிசுத்த ஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்களும் இருப்பதுபோல, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்கள் உள்ளன.

“அகற்றிவிடு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள அந்த இரண்டு சொற்களைப் பற்றியவரையில், அட்வென்டிசத் தெய்வவியலாளர்கள் அந்த இரு சொற்களும் “நீக்கு” என்ற பொருளிலேயே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றனர். “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இரண்டு சொற்களைப் பற்றியவரையில், அட்வென்டிசத் தெய்வவியலாளர்கள் அந்த இரு சொற்களும் “தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றனர்; மேலும் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இரண்டு சொற்களைப் பற்றியவரையில், அட்வென்டிசத் தெய்வவியலாளர்கள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்த இரண்டு சொற்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளைப் புறக்கணித்து விடுகின்றனர். அந்த வேறுபாடு தானியேலுக்கு அவ்வளவு முக்கியமானதாக இருந்ததால், அவர் நோக்கமுடனே முற்றிலும் வேறுபட்ட இரண்டு எபிரேயச் சொற்களைப் பயன்படுத்தினார்; ஆகையால், நாம் அந்த வேறுபாட்டை அடையாளங்கண்டு நிலைநிறுத்த வேண்டும். பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் “தரிசனம்” என்ற சொல்லுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சொல் எபிரேய மொழியின் “chazon” என்பதாகும்; அதற்கு கனவு, வெளிப்பாடு, அல்லது இறையுரைத்தீர்ப்பு—அதாவது ஒரு தரிசனம்—என்று பொருள்.

“தரிசனம்” என்ற சொல் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் பத்து முறை வருகிறது; ஆனால் அது இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பதிமூன்றாம் வசனத்தில் காணப்படும் “Chazon” என்ற சொல், முதலாம் வசனத்திலும் காணப்படுகிறது; பின்னர் இரண்டாம் வசனத்தில் இரு முறை, நிச்சயமாக பதிமூன்றாம் வசனத்தில், மேலும் பதினைந்தாம், பதினேழாம், இருபத்தாறாம் வசனங்களிலும் தலா ஒரு முறை காணப்படுகிறது. தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் “தரிசனம்” என்ற சொல் வரும் அந்த பத்து முறைகளில் ஏழு முறைகளில் அது “chazon” என்ற சொல்லாகவே இருக்கிறது; அதன் எளிய பொருள் “ஒரு தரிசனம்” என்பதாகும்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் “தரிசனம்” என்ற சொல் வரும் மற்ற மூன்று இடங்களிலும் அது “மரே” (mareh) என்ற எபிரேயச் சொலாகும்; அதற்கு காட்சி, அல்லது தோற்றம் என்று பொருள். எட்டாம் அதிகாரத்தில் “மரே” (mareh) என்ற எபிரேயச் சொல் ஒருமுறை “தரிசனம்” என்று அல்ல, “தோற்றம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது; இதனால் அந்தச் சொல்லின் பொருள் இன்னும் துல்லியமாக விளங்குகிறது. பொருளில் மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பதால் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் அவற்றை ஒரே சொல்லாகக் கருதும் அளவுக்கு இணையான இரண்டு வேறு எபிரேயச் சொற்களை தானியேல் ஏன் பயன்படுத்தினார்? அதனால் ஏதேனும் முக்கியத்துவம் உண்டோ?

> “தேவனுடைய வார்த்தையிலுள்ள ஒவ்வொரு கோட்பாட்டிற்கும் அதன் இடம் உண்டு; ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதன் பொருத்தமும் உண்டு. மேலும், வடிவமைப்பிலும் நிறைவேற்றத்திலும் முழுமையான இந்தக் கட்டமைப்பு, அதன் ஆசிரியரைப்பற்றி சாட்சியமளிக்கிறது. இத்தகைய கட்டமைப்பை எல்லையற்றவருடைய மனதைத்தவிர வேறு எந்த மனமும் கருதவோ உருவாக்கவோ முடியாது.” Education, 123.

இரண்டாவது கேள்விக்கான பதில் ஆம் என்பதே; அதாவது, தானியேல் ஏன் அந்த வேறுபாட்டைச் செய்தான் என்பது உண்மையிலேயே முக்கியமானது. ஆகையால், தானியேல் ஏன் அந்த வேறுபாட்டைச் செய்தான் என்று கேட்கும் முதல் கேள்வியைப் புரிந்துகொள்ள முற்படுவது தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்கிற மாணவரின் பொறுப்பாகிறது. “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல்லையும், “நீக்கப்படுதல்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல்லையும் குறித்து அவன் செய்த வேறுபாடுகளுக்கு நித்திய விளைவுகள் உள்ளன; அப்படியானால், “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல்லைப் பற்றியும் அதற்கு அதற்குக் குறையாத முக்கியத்துவம் இருக்க வேண்டும் என்று யாரும் ஏன் எதிர்பார்க்கக்கூடாது? “தேவனுடைய வார்த்தையில்” “ஒவ்வொரு உண்மையும்” “தனித்துப் பாதிப்பைக்” கொண்டிருக்கிறது; மேலும் அது தீர்க்கதரிசனத்தின் “கட்டமைப்பின்மேல்” தாக்கம் செலுத்துகிறது; அத்தீர்க்கதரிசனம் “நிறைவேற்றப்படும்” போது அதன் நிறைவேற்றத்தின்மேலும் தாக்கம் உண்டாக்குகிறது.

எட்டாம் அதிகாரத்தில் வரும் “தரிசனம்” என்ற சொல்லை நாம் ஆராயத் தொடங்கும்போது, தானியேலின் சாட்சியத்துடன் “தொடர்பு” உடைய ஒரு “உண்மை” என்னவெனில், தானியேல் எட்டு, பதிமூன்றாம் வசனத்தில் எழுப்பப்பட்ட கேள்விக்குப், “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள் வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்று பதிலளித்தவர் யார் என்பதே ஆகும்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின்மேல் நேரடியான “தாக்கம்” உடைய நான்கு உண்மைகள் உள்ளன; அவற்றைப் பற்றியே நான் எடுத்துரைக்க விரும்புகிறேன். அவற்றில் ஒன்று, உலாய் நதியின் தரிசனம் கடைசி நாட்களுக்கான ஒரு தீர்க்கதரிசனமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதும், மேலும் அது 1798-இல் “முடிவுகாலத்தில்” “முத்திரை நீக்கப்பட்ட” தானியேல் புத்தகத்தின் “அறிவு” என்பதற்கான அடையாளமாகவும் இருப்பதும் ஆகும்.

> “தேவனுடைய வார்த்தையை இன்னும் மிக நெருக்கமாக ஆராய்ந்து படிப்பதற்குத் தேவையுள்ளது. குறிப்பாக, நமது பணியின் வரலாற்றில் இதற்கு முன்பெப்போதும் இல்லாத அளவில் தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் கவனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். ரோம அதிகாரத்தையும் போப்புத்துவத்தையும் குறித்து சில துறைகளில் நாம் குறைவாகப் பேச வேண்டியிருக்கலாம்; ஆயினும், தேவ ஆவியின் உந்துதலின்கீழ் தீர்க்கதரிசிகளும் அப்போஸ்தலரும் எழுதியுள்ளவற்றின்பால் நாம் கவனத்தைத் திருப்ப வேண்டும். தீர்க்கதரிசனத்தை அளித்த விதத்திலும், சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளிலும், மனித முகவர் பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டு வைக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவில் மறைக்கப்பட்டிருக்கவும், பரலோகத்தின் கர்த்தராகிய தேவனும் அவருடைய நியாயப்பிரமாணமும் உயர்த்திப் போற்றப்படவும் வேண்டுமென்பதைப் போதிப்பதற்காகப் பரிசுத்த ஆவி விஷயங்களை அப்படியே அமைத்திருக்கிறார்.

> “தானியேல் புத்தகத்தை வாசியுங்கள். அங்கே உருவகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இராச்சியங்களின் வரலாற்றை, புள்ளிப்புள்ளியாக நினைவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள். அரசியல்வாதிகளையும், சபைகளையும், வல்லமையுள்ள படைகளையும் நோக்குங்கள்; மனிதரின் பெருமையைத் தாழ்த்தவும், மனித மகிமையை மண்ணில் தள்ளிப் போடவும் தேவன் எவ்வாறு செயல்பட்டார் என்பதைப் பாருங்கள். மகத்துவமுள்ளவராக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது தேவன் ஒருவரே. தீர்க்கதரிசியின் தரிசனத்தில், அவர் ஒரு வல்லமையுள்ள ஆளுநரை வீழ்த்தி, மற்றொருவரை எழுப்புகின்றவராகக் காணப்படுகிறார். அவர் பிரபஞ்சத்தின் பேரரசராக வெளிப்படுத்தப்படுகிறார்; தமது நித்தியமான இராச்சியத்தை நிறுவப் போகிறவராக—நாட்களினால் முதிர்ந்தவர், ஜீவனுள்ள தேவன், சகல ஞானத்தின் ஆதாரம், நிகழ்காலத்தின் ஆளுநர், எதிர்காலத்தை வெளிப்படுத்துகிறவர். மனிதன் தன் ஆத்துமாவை மாயைக்கே உயர்த்திக் கொள்ளும்போது, அவன் எவ்வளவு ஏழை, எவ்வளவு பலவீனமானவன், எவ்வளவு குறுகிய காலமுள்ளவன், எவ்வளவு தவறுகிறவன், எவ்வளவு குற்றவாளியானவன் என்பதை வாசித்து அறிந்துகொள்ளுங்கள்.”

> ஏசாயாவின் மூலம் பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை தேவனிடத்திற்கே, உயிருள்ள தேவனிடத்திற்கே, கவனத்தின் முதன்மைப் பொருளாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்—கிறிஸ்துவில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தேவனிடத்திற்கே. ‘நமக்குப் ஒரு குழந்தை பிறந்தார், நமக்குக் ஒரு குமாரன் கொடுக்கப்பட்டார்; ஆட்சி அவருடைய தோளின்மேல் இருக்கும்; அவருடைய நாமம் அதிசயமானவர், ஆலோசகர், வல்லமையுள்ள தேவன், நித்திய பிதா, சமாதானப் பிரபு என்று அழைக்கப்படும்’ [ஏசாயா 9:6].

> “தேவனிடமிருந்து தானியேல் நேரடியாகப் பெற்ற ஒளி, சிறப்பாக இந்த இறுதிநாட்களுக்காகவே அருளப்பட்டது. ஷிநாரின் மகா நதிகளான உலாய் மற்றும் ஹித்தெக்கேல் கரைகளருகில் அவன் கண்ட தரிசனங்கள் இப்போது நிறைவேறும் நிகழ்வில் உள்ளன; முன்னறிவிக்கப்பட்ட எல்லா நிகழ்வுகளும் விரைவில் நிறைவேறியிருக்கும்.”

> “தானியேலின் தீர்க்கதரிசனங்கள் அளிக்கப்பட்டபோது யூத ஜனத்தின் நிலைமைகளை எண்ணிப் பாருங்கள். இஸ்ரவேலர் சிறைப்பிடிப்பில் இருந்தார்கள்; அவர்களுடைய ஆலயம் அழிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆலயச் சேவை நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அவர்களுடைய மார்க்கம் பலியிடும் முறைமையின் சடங்குகளில் மையம்கொண்டிருந்தது. உண்மையான ஆராதனையின் ஆவியை அவர்கள் இழந்திருந்தபோதிலும், வெளிப்புற வடிவங்களையே அவர்கள் எல்லாவற்றிலும் முக்கியமானவையாகக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய ஆராதனைச் சேவைகள் அயோக்கிய இனங்களின் மரபுகளாலும் பழக்கவழக்கங்களாலும் கெடுக்கப்பட்டிருந்தன; பலியிடும் சடங்குகளை நிறைவேற்றுகையில், நிழலைத் தாண்டி மெய்ப்பொருளை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை. மனிதரின் பாவங்களுக்காக அளிக்கப்பட்ட உண்மையான பலியான கிறிஸ்துவை அவர்கள் உணரவில்லை. வெளிப்புறச் சடங்குகளே அவர்களுடைய மார்க்கத்தின் முழுத் தொகையாகி விடாதபடிக்கு, ஜனங்களைச் சிறைப்பிடிப்பிற்குள் கொண்டுவரவும், ஆலயச் சேவைகளை நிறுத்தவும் கர்த்தர் செயல்பட்டார். அவர்களுடைய கோட்பாடுகளும் நடைமுறைகளும் அயோக்கிய இனங்களின் தாக்கத்திலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. இருதயத்தின் சேவை மறுபடியும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவதற்காகச் சடங்கு சார்ந்த சேவை நிறுத்தப்பட்டது. ஆன்மீகமானது வெளிப்படும்படிக்கு வெளிப்புற மகிமை நீக்கப்பட்டது.”

> “அவர்கள் சிறையிருப்பின் தேசத்தில், ஜனங்கள் மனந்திரும்பி கர்த்தரிடத்தில் திரும்பியபோது, அவர் தம்மை அவர்களுக்குத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தினார். அவருடைய சந்நிதியின் வெளிப்புற பிரதிநிதித்துவம் அவர்களுக்குக் குறைந்திருந்தது; ஆனால் நீதியின் சூரியனின் பிரகாசமான கதிர்கள் அவர்களுடைய மனங்களிலும் இருதயங்களிலும் ஒளிர்ந்தன. அவர்கள் தங்கள் தாழ்மையிலும் துன்பத்திலும் தேவனை நோக்கிக் கூப்பிட்டபோது, அவருடைய தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் தரிசனங்கள் அருளப்பட்டன; அவை எதிர்கால நிகழ்வுகளை வெளிப்படுத்தின—தேவஜனங்களை ஒடுக்குகிறவர்களின் கவிழ்த்தல், மீட்பரின் வருகை, மற்றும் நித்திய ராஜ்யத்தின் நிறுவல்.” Manuscript Releases, தொகுதி 16, 333–335.

உலாய் நதியின் தரிசனம் கடைசி நாட்களுக்காக வழங்கப்பட்டது என்ற “உண்மை,” தீர்க்கதரிசனத்தைப் பயிலும் ஒருவன் அந்தத் தரிசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட நிகழ்வுகளைப் பற்றி அது முன்னறிவித்துள்ளதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. உலாய் நதியின் தரிசனத்தோடு தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன “காரியங்கள்,” “தீர்க்கதரிசனத்தை அளித்தபோதும், அதில் வரையறுக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளிலும்” “பரிசுத்த ஆவியினால்” “வடிவமைக்கப்பட்டன.” ஒரு தீர்க்கதரிசி தரிசனத்தைப் பெறும் வேளையில் அவனிடத்தில் என்ன நடைபெறுகிறது என்பதையும், தீர்க்கதரிசி அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன நிகழ்வுகளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்; இவ்விரண்டும் கடைசி நாட்களில் நிறைவேறவிருக்கும் காரியங்களின் தீர்க்கதரிசன பிரதிநிதித்துவமாகும் என்ற அறிவுடன் அதைப் படிக்க வேண்டும். முந்தைய பகுதி, தானியேல் “ஏழு காலங்களின்” சிறைப்பிடிப்பில் இருந்தான் என்பதை நாம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கவனப்படுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றின் மூன்றரை நாட்களின் முடிவில் தங்களுடைய சிறைப்பிடிப்பை உணருகிறவர்களைத் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அவர்கள் பின்னர் மனந்திரும்புதலோடு கர்த்தரிடத்தில் திரும்பி, லேவியராகமம் இருபத்தாறு உரைக்கும் ஜெபத்தை நிறைவேற்றி, விலையுயர்ந்ததை இழிந்ததிலிருந்து பிரித்தறிகிறார்கள்; அப்பொழுது கர்த்தர் தம்மை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துகிறபோது, சிதறடிக்கப்பட்டிருந்தவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுவேன் என்ற தமது வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றுகிறார். ஆகவே, அவர்களின் “முக்கிய கவனப்பொருள்” என்பது “கிறிஸ்துவில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தேவன்” ஆகும்.

உலாய் நதியின் தரிசனத்தின் “தாங்குதல்” என்பதும், அது கிறிஸ்துவினால் “வடிவமைக்கப்பட்ட” தீர்க்கதரிசனச் செய்தியின் “அமைப்பிற்கு” எவ்வாறு பங்களிக்கிறது என்பதும் நாம் சுருக்கமாக ஆராய்ந்த முதல் “உண்மை” ஆகும்; மேற்கோள் காட்டப்பட்ட அந்தப் பகுதி, நமது பிரதான இலக்கு “கிறிஸ்துவில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட” கடவுளின் வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், ஏசாயா கிறிஸ்துவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டபோது அவர் “அவருடைய நாமம் அதிசயமானவர், ஆலோசனையாளர், வல்லமையுள்ள தேவன், நித்திய பிதா, சமாதானத்தின் அதிபதி என்று அழைக்கப்படும்” என்று அடையாளப்படுத்திய விதத்தில் கிறிஸ்து முன்வைக்கப்படவில்லை. தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், தேவன் கிறிஸ்துவில் பால்மோனி என வெளிப்படுத்தப்படுகிறார்; அதாவது அதிசயமான எண்ணிப்பார்ப்பவர், அல்லது இரகசியங்களின் எண்ணிப்பார்ப்பவர் என்று பொருள்.

அந்த “உண்மை” “பல்மோனி” என்ற பெயரின் “பொருத்தம்” என்னவென்பதையும், அந்தப் பெயர் தீர்க்கதரிசனத்தின் “அமைப்பு” மற்றும் “வடிவமைப்பு” ஆகியவற்றிற்கு எவ்வாறு பங்களிக்கிறது என்பதையும் ஆராய வேண்டுமெனக் கோருகிறது. தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டிய மூன்றாவது “உண்மை” என்னவெனில், மில்லரைட் இயக்கத்தின் மையக் கோட்பாட்டு தூண் அந்த அதிகாரத்திலேயே முன்வைக்கப்படுகிறது என்பதாகும். மில்லரின் ஒளிவீசும் மகுடமணி பதினான்காம் வசனத்தில் காணப்பட்டது; ஆகையால், இப்போது நிறைவேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் உலை ஆற்றுத் தரிசனத்தின் மீது அந்த “உண்மை” எந்த “பொருத்தத்தை” உடையதாக இருக்கிறது என்பதை நாம் அறிய முயல வேண்டும்.

மில்லரின் கனவில், அந்தப் பெட்டி அவரது அறையின் நடுவிலிருந்த மேசையின் மேல் வைக்கப்பட்டபோது, அது சூரியனின் பிரகாசத்தோடு ஒளிர்ந்தது; ஆனால் கடைசி நாட்களில் அந்தப் பெட்டி இன்னும் பெரிதாக இருந்து, மில்லரின் மேசையின் மேல் முதலில் வைக்கப்பட்டபோது ஒளிர்ந்ததைவிட பத்து மடங்கு அதிகமாக ஒளிர்கிறது. மில்லரைட் இயக்கத்தின் மையத் தூணை உள்ளடக்கிய உலை ஆற்றின் தரிசனத்தில், கடைசி நாட்களில் அந்த உபதேசத்தின் ஒளியை பத்து மடங்கு அதிகரிக்கச் செய்கிறது என்ன? 1798-இல் முடிவுகாலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படாதது, கடைசி நாட்களில் வெளிப்படுத்தப்படுவது என்ன? “இப்போது நிறைவேறும் செயல்முறையில் உள்ளன” என்று சகோதரி வைட் கூறும் உலை ஆற்றின் தரிசனத்தின் “நிகழ்வுகள்” யாவை?

இந்த முதல் மூன்று உண்மைகளையும் நாம் வெளிப்படையாக ஒன்றிணைத்து எண்ணினால் (உலாய் தொடர்பான தரிசனம், கிறிஸ்து பல்மோனியாக வெளிப்படுத்தப்படுதல், மற்றும் மத்திய போதகத் தூண்), உலாய் நதியின் தரிசனத்தைப் பற்றிய நமது ஆய்வைத் தீர்மானமாகப் பாதிக்கும் ஒரு எளிய முன்னிப்பாட்டை ஏற்கத் தயாராயிருக்க வேண்டும். ஒன்றுசேர்க்கப்பட்ட அந்த உண்மைகள், காண விரும்புகிறவர்களுக்கு, 1798-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தி “காலத்தின்மேல் தொங்கவிடப்பட்ட” ஒரு செய்தியாக இருந்தது என்பதை உணர்த்துகின்றன. முன்கூறிச் சொல்லும் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் கூறு இல்லாமல் மில்லரின் செய்தி இருந்திருக்காது.

இந்த அதிகாரத்துடன் தொடர்புடைய நான்காவது “உண்மை” என்னவென்றால், மில்லரைட்டுகள் தீர்க்கதரிசன காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு செய்தியை முன்வைத்தார்கள் என்பதே. இந்த உண்மையை வலியுறுத்துவதற்காக, பதின்மூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்களில், அதிசயமான எண்ணிப்பவராக (Palmoni) கிறிஸ்துவில் தேவன் வெளிப்படுத்தப்பட்டார். இந்த தரிசனம் என்பது பதினான்காம் வசனத்தில் உள்ள இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்களின் முடிவாக 1844 அக்டோபர் 22-ஐ மட்டும் அடையாளப்படுத்துவதாகக் கருதுவது, Palmoni ஆகிய கிறிஸ்துவின் மூலம் தேவன் வெளிப்படுத்தப்பட்ட வெளிப்பாட்டின் மீது குளிர்ந்த நீரை ஊற்றுவது போன்றதாகும்.

அட்வெண்டிசத்தின் தெய்வவியல் அறிஞர்கள், அட்வெண்டிசத்தின் மையத் தூணோடு தொடர்புடைய சத்தியங்களைப் பற்றி அறியாதவர்களும் காதரிப்புடைய செவியுடையவர்களும் கவலைப்படாமல் இருக்கச் செய்யும் என்று அவர்கள் தீர்மானித்துள்ள தங்கள் கட்டுக்கதைகளின் உணவிற்கு வேண்டிய சுவையை உண்டாக்கும் பொருட்டு, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதிமூன்றாம் வசனத்திலுள்ள கேள்வியின் முக்கியத்துவத்தை புதைத்துவிட மிகவும் விடாமுயற்சியுடன் உழைத்துள்ளனர்.

> “மற்ற எல்லாவற்றினும் மேலாக அட்வென்ட் விசுவாசத்தின் அடித்தளமும் மத்தியத் தூணுமாக இருந்த வேதவசனம் இதுவே: ‘இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்களின்பின் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்.’ [தானியேல் 8:14.] கர்த்தர் விரைவில் வருவார் என்ற நம்பிக்கையுடைய எல்லா விசுவாசிகளுக்கும் இவ்வார்த்தைகள் நன்கு பரிச்சயமானவையாக இருந்தன. ஆயிரக்கணக்கானோரின் உதடுகளால் இத்தீர்க்கதரிசனம் அவர்களுடைய விசுவாசத்தின் கடவுச்சொல்லாகத் தொடர்ந்து உரைக்கப்பட்டது. அதில் முன்னறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளின்மேல் அவர்களின் பிரகாசமான எதிர்பார்ப்புகளும் மிகவும் பேணிப்போற்றிய நம்பிக்கைகளும் சார்ந்திருக்கின்றன என்று அனைவரும் உணர்ந்தனர். இந்தத் தீர்க்கதரிசன நாட்கள் 1844 ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் முடிவுறும் என்று காட்டப்பட்டிருந்தது. அந்நாளில், மற்ற கிறிஸ்தவ உலகத்தாரைப் போலவே, அட்வென்டிஸ்டுகளும் பூமியே, அல்லது அதன் ஏதோ ஒரு பகுதியே, பரிசுத்தஸ்தலம் என்று கொண்டிருந்தனர். பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பு என்பது மகத்தான கடைசி நாளின் அக்கினியினால் பூமி சுத்திகரிக்கப்படுவதாகும் என்றும், அது இரண்டாம் வருகையின்போது நிகழும் என்றும் அவர்கள் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். ஆகையால், கிறிஸ்து 1844 இல் பூமிக்குத் திரும்பிவருவார் என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வந்தனர்.

> “ஆனால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் கடந்துவிட்டது; கர்த்தர் தோன்றவில்லை. தேவனுடைய வார்த்தை தவறாதது என்பதை விசுவாசிகள் அறிந்திருந்தனர்; ஆகையால் தீர்க்கதரிசனத்திற்கான அவர்களுடைய விளக்கத்தில்தான் தவறு இருக்க வேண்டும்; ஆனால் தவறு எங்கே இருந்தது? பலர் அவசரத்தனமாக, 2300 நாட்கள் 1844-இல் முடிவடையவில்லை என்று மறுத்து, சிரமத்தின் முடிச்சை வெட்டிவிட்டனர். இதற்காக எந்தக் காரணமும் கூறப்பட முடியவில்லை; அவர்கள் எதிர்பார்த்த நேரத்தில் கிறிஸ்து வரவில்லை என்பதையே தவிர வேறு காரணம் இல்லை. தீர்க்கதரிசன நாட்கள் 1844-இல் முடிந்திருந்தால், அப்போது கிறிஸ்து அக்கினியினால் பூமியைச் சுத்திகரிப்பதன் மூலம் பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுத்திகரிக்கத் திரும்பி வந்திருப்பார்; அவர் வராதபடியால், அந்த நாட்கள் முடிவடைந்திருக்க முடியாது என்று அவர்கள் வாதிட்டனர்.”

> “இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது தீர்க்கதரிசன காலங்களின் முந்தைய கணக்கீட்டைத் துறப்பதற்குச் சமமாக இருந்தது. கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் எருசலேமின் மீட்பிற்கும் கட்டிடத்திற்கும் உரிய அர்தக்செர்க்சீஸின் கட்டளை அமலுக்கு வந்தபோது, 2300 நாட்கள் அங்கேயே ஆரம்பமாகின்றன என்று கண்டறியப்பட்டது. இதைத் தொடக்கப் புள்ளியாக எடுத்துக்கொண்டபோது, தானியேல் 9:25–27-இல் அந்தக் காலப்பகுதியின் விளக்கத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்ட சகல நிகழ்வுகளின் பயன்பாட்டிலும் பரிபூரண ஒத்திசைவு காணப்பட்டது. அறுபத்தொன்பது வாரங்கள், அதாவது 2300 ஆண்டுகளில் முதல் 483 ஆண்டுகள், மேசியா எனப்படும் அபிஷேகிக்கப்பட்டவரை எட்ட வேண்டியிருந்தது; கி.பி. 27-இல் கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானமும் பரிசுத்த ஆவியினால் அவருக்குக் கிடைத்த அபிஷேகமும் அந்த விவரக்குறிப்பைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றின. எழுபதாவது வாரத்தின் நடுப்பகுதியில் மேசியா அறுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அவருடைய ஞானஸ்நானத்திற்குப் பின் மூன்றரை ஆண்டுகளில், கி.பி. 31-இன் வசந்த காலத்தில் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டார். எழுபது வாரங்கள், அல்லது 490 ஆண்டுகள், விசேஷமாக யூதர்களுக்குரியவையாக இருந்தன. இந்தக் காலத்தின் முடிவில், அவருடைய சீஷர்கள்மேல் அவர்கள் நிகழ்த்திய துன்புறுத்தலினால், அந்த ஜனஜாதி கிறிஸ்துவைத் தாங்கள் நிராகரித்ததற்கு முத்திரையிட்டது; அப்போஸ்தலர்கள் கி.பி. 34-இல் புறஜாதியாரிடத்தில் திரும்பினர். இவ்வாறு 2300 ஆண்டுகளில் முதல் 490 ஆண்டுகள் முடிவுற்றபின், 1810 ஆண்டுகள் மீதமிருந்தன. கி.பி. 34-இலிருந்து 1810 ஆண்டுகள் 1844 வரை நீள்கின்றன. ‘அப்பொழுது,’ என்று தூதன் சொன்னான், ‘பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்.’ தீர்க்கதரிசனத்தின் முந்தைய எல்லா விவரக்குறிப்புகளும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்தில் ஐயமற நிறைவேறியிருந்தன. இந்தக் கணக்கீட்டின்படி, 1844-இல் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்புக்கு ஒத்த எந்த நிகழ்வும் நிகழ்ந்ததாகக் காணப்படவில்லை என்பதைத்தவிர, மற்ற அனைத்தும் தெளிவாகவும் ஒத்திசைவாகவும் இருந்தன. அந்த நாட்கள் அக்காலத்தில் முடிவடையவில்லை என்று மறுப்பது, முழுக் கேள்வியையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துவதாகவும், தீர்க்கதரிசனத்தின் தவறாத நிறைவேற்றங்களால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட நிலைப்பாடுகளைத் துறப்பதாகவும் இருந்தது.”

> “ஆனால் தேவன் தமது ஜனங்களை அந்த மகத்தான அட்வெண்ட் இயக்கத்தில் வழிநடத்தி வந்திருந்தார்; அவருடைய வல்லமையும் மகிமையும் அந்தப் பணியோடு இணைந்திருந்தது; ஆகையால் அது இருளிலும் ஏமாற்றத்திலும் முடிவடைந்து, பொய்யானதும் வெறித்தனமானதும் ஆன ஒரு உணர்ச்சி எழுச்சியாக நிந்திக்கப்படுவதற்கு அவர் அனுமதிக்கமாட்டார். தமது வார்த்தை சந்தேகத்திலும் நிச்சயமின்மையிலும் சிக்கிக்கிடப்பதற்கு அவர் இடங்கொடுக்கமாட்டார். அநேகர் தீர்க்கதரிசனக் காலக்கட்டங்களைப் பற்றிய தங்களின் முந்தைய கணக்கீட்டை கைவிட்டு, அதனை அடிப்படையாகக் கொண்ட இயக்கத்தின் சரித்தன்மையை மறுத்தபோதிலும், வேதாகமமும் தேவனுடைய ஆவியின் சாட்சியும் உறுதிப்படுத்தியிருந்த விசுவாசத்தினதும் அனுபவத்தினதும் அம்சங்களைத் துறக்க மற்றவர்கள் மனதில்லாமல் இருந்தனர். தீர்க்கதரிசனங்களை ஆராய்ந்தபோது தாங்கள் விளக்கவுரைக்கான நியாயமான கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தோம் என்றும், ஏற்கனவே பெற்றிருந்த சத்தியங்களை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, அதே வேதாகம ஆராய்ச்சி வழியைத் தொடர்ந்து செல்லுவது தங்களுடைய கடமை என்றும் அவர்கள் நம்பினர். ஆழ்ந்த ஜெபத்தோடு அவர்கள் தங்களுடைய நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்து, தங்களுடைய தவறை கண்டறியும்படி வேதாகமத்தை ஆராய்ந்தனர். தீர்க்கதரிசனக் காலக்கட்டங்களின் கணக்கீட்டில் எந்தத் தவறும் காண முடியாதபடியால், பரிசுத்தஸ்தலத்தின் பொருளை இன்னும் நெருக்கமாக ஆராயும்படி அவர்கள் நடத்தப்பட்டார்கள்.” The Great Controversy, 409, 410.

உலை ஆற்றின் தரிசனம் அடையாளப்படுத்தப்படும் அதே பகுதியில், “தேவனுடைய வார்த்தையை மிகவும் நெருக்கமாக ஆராய்ந்து படிப்பதற்கான அவசியம் உள்ளது” என்று சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவித்துள்ளார். The Great Controversy என்னும் நூலிலுள்ள முந்தைய பகுதியில் “தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்” என்ற பொருளைப் பற்றிய விஷயத்தை, இருபத்திமூன்று நூறு ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்துக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஐந்து தீர்க்கதரிசனங்களையே சகோதரி வைட் தமது விளக்கத்தால் வரையறுத்துக் கூறுகிறாரென்பதுபோல, இறையியல் அறிஞர்கள் முன்வைப்பார்கள். ஏனெனில், அவர்களின் கூற்றுப்படி, அந்தத் தீர்க்கதரிசனங்களில் நான்கு அந்தப் பகுதியில் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன. ஆனால், இப்பொருளைப் பற்றிய “மிகவும் நெருக்கமான ஆய்வு,” சகோதரி வைட்டின் எழுத்துகளில் பன்மையில் வரும் “தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்” என்ற சொற்றொடர், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேற வேண்டியிருந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களையே இன்னும் துல்லியமாகக் குறிக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளின் ஒரு பகுதியாக, காபிரியேல் தானியேலுக்காக அடையாளப்படுத்திய ஐந்து குறிப்பான காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன. முதலாவது, “தெருக்களும் மதில்களும் இடுக்கண் நிறைந்த காலங்களில் கட்டப்படும்” என்று கூறப்படும் நாற்பத்தொன்பது ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. இரண்டாவது, கி.மு. 457 என்ற தொடக்கப் புள்ளியிலிருந்து நானூற்று எண்பத்துமூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிகழ்ந்த கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானமாகும். மூன்றாவது, அவருடைய சிலுவைப்பாடு; நான்காவது, யூத ஜனத்திற்காகச் சிறப்பாகப் பிரித்துவைக்கப்பட்ட நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள் முடிவில் சுவிசேஷம் புறஜாதியாரிடத்தில் செல்லும் காலத்தை அடையாளப்படுத்தியது; ஐந்தாவது, மேலும் ஐந்தாவது மட்டுமே, காலத் தீர்க்கதரிசனம் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்தது. முந்தைய நான்கு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களும் 1844ற்கு மிகவும் முன்பே முடிவடைந்துவிட்டன. ஆகையால், 1844இல் முடிவடைய வேண்டிய “தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்” என்று பன்மையில் சிஸ்டர் வைட் அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தும்போது, அவர் உண்மையில் என்ன பொருள்படுத்துகிறார்?

மில்லெரைட்டுகளின் முதலாவது ஏமாற்றத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது, அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அவள் அடையாளப்படுத்துகிறாள்:

> “தேவனுடைய மக்கள் தங்கள் ஆண்டவரை எதிர்நோக்கி மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்பில் இருந்ததை நான் கண்டேன். ஆனால் தேவன் அவர்களைச் சோதிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தார். தீர்க்கதரிசனக் காலங்களின் கணக்கீட்டிலிருந்த ஒரு தவறை அவருடைய கை மறைத்தது. தங்கள் ஆண்டவரை எதிர்நோக்கி இருந்தவர்கள் இந்தத் தவறைக் கண்டறியவில்லை; காலத்தை எதிர்த்த மிகப் பண்டிதர்களும் அதைக் காணத் தவறினர். தம்முடைய மக்கள் ஏமாற்றத்தைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று தேவன் திட்டமிட்டிருந்தார். காலம் கடந்துபோயிற்று; தங்கள் இரட்சகரை மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்புடன் எதிர்நோக்கியவர்கள் துக்கமடைந்து மனமுடைந்தார்கள்; ஆனால் இயேசுவின் வெளிப்பாட்டை நேசிக்காதவர்களும், பயத்தினால் அந்தச் செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டவர்களும், அவர் எதிர்பார்க்கப்பட்ட நேரத்தில் வராததினால் மகிழ்ந்தார்கள். அவர்களுடைய அறிக்கை இருதயத்தைப் பாதிக்கவும் வாழ்க்கையைச் சுத்திகரிக்கவும் செய்யவில்லை. காலம் கடந்துசெல்லுதல் அத்தகைய இருதயங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கு மிகச் சரியாகக் கணிக்கப்பட்டிருந்தது. தங்கள் இரட்சகரின் வெளிப்பாட்டை உண்மையாய் நேசித்த துக்கமடைந்த, ஏமாற்றமடைந்தவர்களை முதலில் விட்டு விலகி இகழ்ந்தவர்கள் அவர்களே. தம்முடைய மக்களைச் சோதித்து, சோதனையின் நேரத்தில் பின்வாங்கி திரும்பிச் செல்லும்வர்களை வெளிக்கொணரும்படியாக அவர்களுக்கு ஆழமான பரிசோதனையை அளித்த தேவனுடைய ஞானத்தை நான் கண்டேன்.”

> “இயேசுவும் பரலோகப் படையணியெல்லாமும், தங்கள் ஆத்துமாக்கள் நேசித்தவரைக் காண இனிய எதிர்பார்ப்போடு ஏங்கிக் காத்திருந்தவர்களை இரக்கத்துடனும் அன்புடனும் நோக்கினார்கள். அவர்களின் சோதனையின் வேளையில் அவர்களைத் தாங்கும்படியாகத் தூதர்கள் அவர்களைச் சுற்றி மிதந்துகொண்டிருந்தார்கள். பரலோகச் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ள அலட்சியம் செய்தவர்கள் இருளில் விடப்பட்டார்கள்; தேவனுடைய கோபம் அவர்கள்மேல் மூண்டது, ஏனெனில் அவர் பரலோகத்திலிருந்து அவர்களுக்குப் அனுப்பிய வெளிச்சத்தை அவர்கள் ஏற்கவில்லை. தங்கள் ஆண்டவர் ஏன் வரவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் ஏமாற்றமடைந்திருந்த அந்த விசுவாசிகளும் இருளில் விடப்படவில்லை. மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனக் காலங்களை ஆராயும்படி அவர்கள் தங்கள் வேதாகமங்களிடத்துக்கு வழிநடத்தப்பட்டார்கள். எண்களின்மேலிருந்த கர்த்தரின் கை அகற்றப்பட்டது; தவறு விளக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள் 1844-ஆம் ஆண்டுவரை சென்றடைகின்றன என்றும், தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள் 1843-இல் முடிவடைந்தன என்று காண்பிக்க அவர்கள் முன்வைத்த அதே சான்றுகள், அவை 1844-இல் நிறைவுறும் என்பதை நிரூபிக்கின்றன என்றும் அவர்கள் கண்டார்கள்.” ஆரம்ப எழுத்துகள், 235–237.

“1844 வரை சென்றடைந்த” “தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்” என்பவையே, மில்லரைட்டுகள் ஆரம்பத்தில் 1843 வரை சென்றடையும் என்று நம்பியிருந்த “தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்” ஆகும். 1844 வரை சென்றடைந்த “தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்” மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலங்களாக இருந்தன; இவை அனைத்தும் ஹபக்கூக்கின் பலகைகளின்மேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அந்த மூன்று காலங்களில் ஒன்று மட்டுமே 1844-ஐ வெறுமனே “தொட்டது”; மற்ற இரண்டு 1844 அக்டோபர் 22 வரை சென்றடைந்தன. ஆயிரத்து முன்னூற்று முப்பத்தைந்து நாட்கள் 1844 ஆம் ஆண்டின் முதல்நாள்வரைத் துல்லியமாக சென்றடைந்தன; அப்போது மில்லரைட்டுகளின் முதல் ஏமாற்றம் வந்தது; ஹபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தினதும், மத்தேயு இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்திலுள்ள பத்து கன்னியரின் உவமையினதும் தாமதக் காலம் ஆரம்பமானது.

தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதினான்கில் கூறப்பட்ட இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள் 1844 அக்டோபர் 22 வரை வந்தடைந்தன; மேலும் யூதாவின் தெற்கராஜ்யத்திற்கு எதிரான “ஏழு காலங்களின்” இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளும் அங்கேயே முடிவுற்றன. தானியேல் 8:13-இல் பல்மோனி தம்மை அதிசயமான எண்ணுபவராக அறிமுகப்படுத்துகிறார்; பின்னர் அவர் முன்வைத்த தீர்க்கதரிசன “கட்டமைப்பும்” “வடிவமைப்பும்” குறைந்தபட்சம் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பத்து காலத் தீர்க்கதரிசனங்களை உட்படுத்தியது.

அடுத்த கட்டுரையில் இச்சத்தியங்களை மேலும் ஆராயத் தொடங்குவோம்.

> “கிறிஸ்து உலகத்திற்கு மனத்திலும் ஆத்துமாவிலும் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பாடத்தை அளித்தார். ‘இதுவே நித்திய ஜீவன்,’ என்று அவர் கூறினார், ‘ஒன்றே மெய்யான தேவனாகிய உம்மையும், நீர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும் அவர்கள் அறியுவதுதான்.’ ஆனால் சாத்தான் மனிதர்களின் மனங்களில் செயல்பட்டு, இதைச் செய் அல்லது அதைப் செய்; நீங்கள் தேவன்களைப்போல இருப்பீர்கள் என்று சொல்லுகிறான். வஞ்சகமான தர்க்கத்தின் மூலம் அவன் ஆதாமையும் ஏவாளையும் தேவனுடைய வார்த்தையைச் சந்தேகிக்கும்படி செய்து, அதற்குப் பதிலாக அக்கிரமத்துக்கும் கீழ்ப்படியாமைக்கும் வழிநடத்திய ஒரு கோட்பாட்டை நிறுத்தினான். அவன் கபடவாதம் இன்று கூட ஏதேன் தோட்டத்தில் செய்ததையே செய்து வருகிறது. கிறிஸ்து நம்முடைய உலகத்திற்கு வந்தபோது, தமது சபையின் அஸ்திவாரமாகத் தாழ்மையான மீனவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இந்த சீஷர்களுக்குத் தமது ராஜ்யத்தின் இயல்பையும் தமது பணி இயல்பையும் விளக்க முயன்றார். ஆனால் அவர்களுடைய வரையறுக்கப்பட்ட புரிதல் அவர்மேல் ஒரு கட்டுப்பாட்டை விதித்தது. அவர்கள் வேதபாரகரும் பரிசேயரும் கூறிய உபதேசங்களை ஏற்றுக்கொண்டு வந்திருந்தார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் நம்பியிருந்தவற்றில் பெரும்பகுதி உண்மையல்லாததாக இருந்தது. மேலும், கிறிஸ்துவுக்கு அவர்களிடம் சொல்லப் பல காரியங்கள் இருந்தபோதிலும், அவர் தெரிவிக்க ஏங்கியவற்றில் பெரும்பகுதியை அவர்கள் கேட்டு ஏற்றுக்கொள்ள இயலாதவர்களாயிருந்தார்கள்.”

> “கிறிஸ்து, இக்காலத்து மதவாதிகள் தவறான உணர்வுகளாலும் கருத்துக்களாலும் இவ்வளவு நிரம்பியிருக்கின்றனர்; அதனால் அவர்களுடைய மனங்களில் சத்தியத்திற்கு இடமே இல்லை என்று காண்கிறார். அளிக்கப்பட்ட கல்வியின் மூலம், ஆசிரியர்கள் அவநம்பிக்கையுள்ள எழுத்தாளர்களின் கருத்துக்களை கலந்து போதிக்கிறார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் இளைஞர்களின் மனங்களில் களைகளை விதைத்துள்ளனர். அவர்கள், இளையோருக்கோ முதியோருக்கோ ஒருபோதும் முன்வைக்கப்படக் கூடாத கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்; தாங்கள் எத்தகைய விதையை விதைக்கிறார்கள் என்றும், அதன் விளைவாக அறுவடையாக எதைச் சேகரிக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் ஒருபோதும் எண்ணுவதில்லை.” Review and Herald, July 3, 1900.

Back to Articles