Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nineteen

யோவேலின் புத்தகமும் லவோதிக்கேயாவின் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் பத்தொன்பது

Number Nineteen

பதினொன்பது என்ற எண்

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் என்பது இயேசுவுக்கான ஒரு நாமமாகும்; அது, கிறிஸ்து தமது தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை முத்திரையிட்டு, பின்னர் அதை முத்திரை நீக்குகிற அவருடைய செயலினை வலியுறுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஐந்தாம் அதிகாரத்தில், தாவீதின் வேர் என்றும் அழைக்கப்படுகிற யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம், அந்தப் புத்தகத்தைத் திறக்க ஜெயங்கொண்டார். தாவீதின் “வேர்” யெசாய் ஆவார்; யெசாயின் வேர் பாரேஸ்; அவனுடைய வேர் யூதா; அவனுடைய வேர் யாக்கோபு; அவனுடைய வேர் ஈசாக்கு; அவனுடைய வேர் ஆபிரகாம். யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்துடன் தொடர்பாக தாவீதின் அல்லது யெசாயின் வேர் குறிப்பிடப்படும்போது, அது ஆதியும் அந்தமும் ஆகிய ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற தொடக்கமும் முடிவும் எனும் கோட்பாடுகளை வலியுறுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதலாம் அதிகாரத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு முத்திரை நீக்கப்படும்போது, அவருடைய குணாதிசயத்தின் முதன்மைச் சிறப்பியல்பு அவர் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார் என்பதே. அவர் யார் என்பதும், காலம் வந்துவிட்டது என்று அவர் நிர்ணயிக்கும் போது, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் முத்திரையிட்ட தீர்க்கதரிசனங்களை முத்திரை நீக்குவதற்கு பயன்படும் கோட்பாடும் ஆகும்.

The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.

தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தை முத்திரை நீக்கப்படுவது, அவர் தம்முடைய சித்தத்தின்படி எழுச்சிகளை உண்டாக்க தம்முடைய வார்த்தையின் வல்லமையைப் பயன்படுத்துவதால், தேவனுடைய மீட்புப் பணியின் ஓர் அங்கமாகும். தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் என்னும் புத்தகங்கள் மேலும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் போது, நம்மிடையில் ஒரு மகத்தான எழுச்சி காணப்படும் என்று சகோதரி வைட் கூறுகிறார். தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ஒளியே, அவருடைய சித்தத்தின்படி எழுச்சியையும் சீர்திருத்தத்தையும் உண்டாக்குகிறது.

Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.

சகோதரி வைட், கடைசி நாட்களை நோக்கிப் பார்க்கையில், இறுதி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களில் நிகழும் ஒரு மகத்தான சீர்திருத்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். பரிசுத்த வரலாற்றிலுள்ள உயிர்ப்புகளும் சீர்திருத்தங்களும் அனைத்தும் தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்தே உண்டானவை; மேலும் அந்தப் பரிசுத்த காலப்பகுதிகளில் ஒவ்வொன்றும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு சற்றுமுன் ஆரம்பிக்கும் இறுதியான மகத்தான உயிர்ப்பையும் சீர்திருத்தத்தையும் சுட்டிக்காட்டின. அந்த உயிர்ப்புகள் தேவனுடைய வார்த்தையின் முத்திரைத் திறப்பினால் உண்டாகின்றன. ஏழு இடிமுழக்கங்கள் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தன; அதுபோலவே பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் தானியேலின் புத்தகமும் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது.

When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.

1260 என்ற சின்னத்துடன் தொடர்புடைய சிதறடிக்கப்படும் ஒரு காலத்தின் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளை நாம் பயன்படுத்திப் பார்க்கும்போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், மோசேயும் எலியாவும் மூன்றரை நாட்கள் தெருவில் இறந்தவர்களாகக் கிடக்கிறார்கள் என்பதை காண்கிறோம். பதினெட்டாம் வசனத்திற்குள், தேவனுடைய கோபத்தின் காலம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. மோசேயும் எலியாவும் மனிதரின் கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகிய தேவனுடைய ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடமான சோதோமும் எகிப்தும் எனப்படும் தெருக்களில், அவர்கள் 1260 அடையாள நாட்கள் சிதறடிக்கப்பட்டவர்களாயிருக்கிறார்கள்.

Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.

மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து ஏழாம் வசனம் வரை, அவர்கள் தெருவில் கொல்லப்படுகிற இடம் வரையில், மோசேயும் எலியாவும் தங்களுடைய சாட்சியை வழங்க அதிகாரப்படுத்தப்பட்டார்கள். இரண்டாம் வசனத்தில் யோவான் ஆலயத்தை அளந்து முடித்தான்; பின்னர் மோசேயும் எலியாவும் இரட்டுடை அணிந்தவர்களாகத் தங்களுடைய சாட்சியை வழங்க அதிகாரப்படுத்தப்பட்டார்கள். எலியாவினதும் மோசேயினதும் செய்தி 1844-இல் பிலடெல்பிய மில்லரைட் அட்வென்டிசத்திற்கு வழங்கப்பட்டது; மேலும் 1863-க்குள், தலைமுறைதோறும் மரபாகக் கையளிக்கப்படும் பழக்கவழக்கங்களினாலும் சம்பிரதாயங்களினாலும் அவர்களின் சத்தங்கள் புதைக்கப்பட்டன. 1863 முதல் மேலும் மேலும் அதிகரித்த இருளின் ஒரு அடையாளமாகிய “இரட்டுடை” அணிந்தவர்களாய், அவர்கள் மூன்றரை ஆண்டுகள் தங்களுடைய சாட்சியை வழங்க அதிகாரப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.

முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் நிகழ்வுகளைச் சித்தரிப்பவையாக ஏழு இடிமுழக்கங்கள் உள்ளன என்ற சகோதரி வைட்டின் வரையறையை, “வரி மேல் வரி” என்ற முறையில் நாம் பொருந்தப்பண்ணும்போது, ஒரு தூதன் ஒரு செய்தியுடன் இறங்கி வருவதால் தொடங்கும் ஒரு வரலாற்றை நாம் அமைக்கிறோம்; ஆனால், “வரி மேல் வரி” என்ற முறையில், அந்தத் தூதன் முதல் தூதனும் இரண்டாம் தூதனும் ஆவான். ஒருவன் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று தன் ஒரு காலையை நிலத்தின் மேல் வைத்தான், இன்னொரு காலையை சமுத்திரத்தின் மேல் வைத்தான்; மற்றொருவன் 1844 ஏப்ரல் 19 ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றத்தின் வேளையில் வந்தான்.

The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.

ஒவ்வொரு இணை வரலாற்றிலும் அடுத்த வழிக்குறி தேவனுடைய கரமாகும்; அது ஹபக்கூக்கின் பலகைகளுடன் தொடர்புடையதாகும். முதல் தூதனோடு 1843 ஆம் ஆண்டின் அட்டவணை உருவாக்கப்பட்டது; ஆனால் அதிலுள்ள சில எண்களில் ஒரு தவறு இருந்தது. இரண்டாம் தூதனோடு, தேவனுடைய கரம் ஹபக்கூக்கின் பலகைகளின் ஒரு வழிக்குறியாகும்; அவர் அந்தத் தவறிலிருந்து தமது கரத்தை விலக்கிக்கொண்டபோது அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அவர் தமது கரத்தை விலக்கிக்கொண்டபோது, 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றத்திற்கு முன்பாகவே, எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் அதன் உச்சநிலையை அடையும் வரை அந்தச் செய்தி படிப்படியாக வளர்ச்சியடைந்தது.

The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.

அந்த இரண்டு கோடுகள் உலகளாவிய ஒரு செய்தியை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஏனெனில் வந்து சேரும் தூதன் ஒரு பாதத்தை நிலத்தின்மேலும் மற்றொரு பாதத்தை சமுத்திரத்தின்மேலும் வைக்கிறான்; இதுவே உலகளாவிய ஒரு செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று தெய்வீக உந்துதல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. அந்தத் தூதன், பத்து கன்னியரின் உவமையில் தாமதக் காலத்தின் தொடக்கத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறான். இந்த முதல் வழிக்குறியில், தேவனுடைய கரம் ஒரு பொய்யை உண்டாக்குவதையும் நாம் காண்கிறோம். ஏப்ரல் 19, 1844 அன்று, தீர்க்கதரிசனரீதியாக தரிசனம் பொய்த்ததாகத் தோன்றியது; ஆனால் பொறுமையுடையவர்கள் காத்திருந்தார்கள்; தரிசனம் தாமதித்தபோதிலும், அது பொய்யாகவில்லை. ஆனால் நாம் கட்டியெழுப்பிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வரிசை ஆரம்பிக்கும்போது, முதல் ஏமாற்றத்தின் பொய், முதல் வழிக்குறியின் ஒரு பண்பாகக் குறிக்கப்படுகிறது.

Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.

அப்பொழுது தேவனுடைய கரத்தின் வழிக்குறியும் ஆபகூக்கின் பலகைகளும், தேவன் ஒரு தவறை மூடி மறைத்து, பின்னர் அந்தத் தவறிலிருந்து தம்முடைய கரத்தை அகற்றுவதைக் காட்டுகின்றன. மில்லெரைட் வரலாற்றில், 1842 ஆம் ஆண்டின் மே மாதத்தில், அட்டவணை அச்சிடப்பட்டபோது, அந்தத் தவறு தேவனால் அனுமதிக்கப்பட்டது; பின்னர் 1843 ஆம் ஆண்டு முடிவுற்றபோது, அந்தத் தவறு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் எண்ணிக்கைகளிலிருந்த அந்தத் தவறிலிருந்து ஆண்டவர் தம்முடைய கரத்தை அகற்றியது அதற்குப் பிறகு சில காலம் கடந்த பின்னரே ஆகும். அந்தத் தவறு 1842 ஆம் ஆண்டின் மே மாதம் முதல் முதல் ஏமாற்றத்திற்குப் பின்னான எங்கோ ஒரு காலப்பகுதி வரை இருந்தது. முதல் தூதனுடைய வரலாற்றில், தேவனுடைய கரமும் ஆபகூக்கின் பலகைகளும் 1842 ஆம் ஆண்டின் மே மாதத்தில் குறிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் இரண்டாம் தூதனுடைய வரலாற்றில், அவருடைய கரத்தை அகற்றுதல் முதல் ஏமாற்றத்திற்குச் சற்றுப் பின்னரே நிகழ்ந்ததாக இருக்கும்.

This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.

இது “கை” என்னும் வழிக்குறியை ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியாக அடையாளப்படுத்துகிறது. அது, அவருடைய கை ஒரு தவறை மூடுவதால் தொடங்கி, பின்னர் அந்தத் தவறிலிருந்து அவருடைய கை அகற்றப்படுவதால் முடியும் ஒரு காலப்பகுதியாகும். அவருடைய கை மூடி பின்னர் வெளிப்படுத்தும் இந்தக் காலப்பகுதி, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் தீர்க்கதரிசன ஒளியை முத்திரையிட்டு பின்னர் முத்திரைநீக்கும் அவருடைய செயலின் ஓர் விளக்கமாகும். அவர் சத்தியத்தை மூடினார்; பின்னர் அதே சத்தியத்தையே வெளிப்படுத்தினார்—ஆரம்ப ஒளிக்குப் புறம்பாக இல்லாத, வேறுபட்ட ஒளியில். மில்லரைட் நடுராத்திரி முழக்கத்தின் உயிர்ப்பையும் சீர்திருத்தத்தையும் உண்டாக்குவதற்காகவே அவர் இதைச் செய்தார்.

The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.

தேவதூதரின் வருகையுடன் தொடங்கிய தாமதக் காலம், அவர் தமது கையை அகற்றியபோது முடிவுற்றது; இதனால் தீர்க்கதரிசன ஒளி முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்பட்டது. அதுவே “ஏழாம்-மாத இயக்கத்தை” ஆரம்பித்தது; அது எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் நள்ளிரவுக் கூக்குரல் செய்திக்குத் தலைமைத்தாங்கி, அங்கு அந்தச் செய்தி பெரு அலைபோல் விரிந்து, மகா ஏமாற்றத்தின் போது ஏற்பட்ட அடைக்கப்பட்ட வாசல் வரை தொடர்ந்து சென்றது. அவருடைய வார்த்தை முத்திரை நீக்கப்பட்டதன் மூலம் வெளிப்பட்ட தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாடு, இடைவிடாமல் உயர்ந்து சென்ற ஒரு எழுச்சியையும் சீர்திருத்தத்தையும் உண்டாக்கியது.

In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.

1863 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேய மில்லரைட் இயக்கத்துக்கு யோர்தானைக் கடந்து செல்லத் தடை விதிக்கப்பட்டது; மேலும், எலியாவையும் மோசேயையும் கல்லெறிந்து கொன்றதற்காக அவர்கள் வனாந்தரத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்டனர். வில்லியம் மில்லரின் செய்தி எலியாவின் செய்தியாக இருந்தது; மில்லரின் அடிப்படைச் செய்தி மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதேயாயிருந்தது. “ஏழு காலங்கள்” என்பதை நிராகரிப்பது மோசேயைக் கொல்லுதலாயிருந்தது; மில்லர் முன்வைத்த அடிப்படைச் சத்தியத்தை நிராகரிப்பது எலியாவைக் கொல்லுதலாயிருந்தது. 1863 இல் தூதனும் செய்தியும் தெருவிலே கொல்லப்பட்டன; அந்நேரத்திலிருந்து, அவர்களைத் தேடி அறிய ஒரே வழி, எரேமியாவின் பழைய பாதைகளில் அவர்களுடைய கல்லறைகளைத் தேடுவதுதான். அவர்கள் தெருவிலே சடலங்களாயிருந்தனர்—அதாவது, அவர்கள் உயிர்த்தெழும் வரையிலும். “ஏழு இடிகளின் எதிர்கால நிகழ்வுகள்” “அவற்றின் வரிசைப்படி வெளிப்படுத்தப்படும்” போது—ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் மீண்டும் நிகழ்த்தப்படும் போது—அவர்கள் உயிர்த்தெழுகின்றனர்.

When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.

முதல் தூதனின் வரலாறு இரண்டாம் தூதனின் வரலாற்றின் மேலாகப் பொருத்தப்படும்போது, தீர்க்கதரிசன அமைப்பு, கிறிஸ்துவின் கரத்தைப் பின்பற்றுவதற்கான ஒரு குறிப்பு-முனையை உருவாக்குகிறது; அது நடுராத்திரி கூக்குரலின் பாதையின்மேல் விளக்காக இருக்கிறது. நடுராத்திரி கூக்குரலின் ஆரம்ப ஒளி அந்தப் பாதையை ஒளிரச்செய்கிறது; மேலும், அந்தப் பாதையிலே மேலே செல்ல வழிநடத்துவது அவருடைய “மகிமையுள்ள வலது புயத்தின்” ஒளியே ஆகும்.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “நான் ஒளியால் சூழப்பட்டிருக்கிறேன் போலவும், பூமியிலிருந்து மேலும் மேலும் உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் போலவும் தோன்றியது. உலகத்தில் அட்வென்ட் மக்களைத் தேடி நோக்குவதற்காக நான் திரும்பினேன்; ஆனால் அவர்களை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அப்போது ஒரு சத்தம் எனக்குச், ‘மறுபடியும் பார்; இன்னும் சிறிது உயரமாக நோக்கு’ என்று கூறியது. அதைக் கேட்டு, நான் என் கண்களை உயர்த்தினேன்; அப்பொழுது உலகத்திற்கும் மிகவும் மேல் உயர்த்தப்பட்டிருந்த ஒரு நேரானவும் நெருக்கமானவும் பாதையைப் பார்த்தேன். அந்தப் பாதையில், பாதையின் தூரமான இறுதியில் இருந்த நகரத்தை நோக்கி அட்வென்ட் மக்கள் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பாதையின் ஆரம்பத்தில், அவர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பிரகாசமான ஒளி நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது; அது ‘நடுநிசி முழக்கம்’ என்று ஒரு தூதன் எனக்குச் சொன்னான். இந்த ஒளி பாதை முழுவதும் பிரகாசித்து, அவர்கள் தடுக்கி விழாதபடிக்கு அவர்களின் கால்களுக்கு வெளிச்சம் கொடுத்தது.”

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “தமக்கு நேராக முன்பாக இருந்து, அவர்களை நகரத்திற்குள் நடத்திச் சென்ற இயேசுவின்மேல் அவர்கள் தங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்தியிருந்தால், அவர்கள் பாதுகாப்பாயிருந்தார்கள். ஆனால் விரைவில் சிலர் சோர்வடைந்து, அந்த நகரம் மிகத் தொலைவில் இருப்பதாகவும், அதற்குள் தாங்கள் இதற்குமுன்பே நுழைந்திருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்ததாகவும் கூறினர். அப்போது இயேசு தமது மகிமைமிக்க வலது புயத்தை உயர்த்தி அவர்களைத் தைரியப்படுத்துவார்; அவருடைய புயத்திலிருந்து ஒரு ஒளி புறப்பட்டு, அதுவே அட்வெண்ட் கூட்டத்தின் மேல் அலைந்தது; அவர்கள் ‘அல்லேலூயா!’ என்று முழங்கினர். மற்றவர்கள் அவிவேகமாகத் தங்களுக்குப் பின்னிருந்த ஒளியை மறுத்து, இத்தனைத் தூரம் தங்களை நடத்தி வந்தது தேவன் அல்ல என்று கூறினர். அவர்களுக்குப் பின்னிருந்த ஒளி அணைந்துபோயிற்று; அதனால் அவர்களின் பாதங்கள் முற்றிலும் இருளில் விடப்பட்டன; அவர்கள் இடறி, இலக்கின்மேலிருந்த பார்வையையும் இயேசுவின்மேலிருந்த பார்வையையும் இழந்து, பாதையிலிருந்து கீழே, கீழிருந்த இருளும் துன்மார்க்கமும் நிறைந்த உலகத்திற்குள் விழுந்தார்கள்.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.

கிறிஸ்து தம்முடைய மகிமையான புயத்தை உயர்த்தும்போது, தம்முடைய ஜனங்களை வழிநடத்தும் தமது செயலின் அடையாளமாகத் தமது “கையை” பயன்படுத்துகிறார். 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று இறங்கிய முதல் தூதனுடன் இரண்டாம் தூதனின் வருகையையும் நாம் ஒன்றிணைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்த இரு தூதர்களும் தங்கள் கைகளில் ஒரு செய்தியை வைத்திருந்தார்கள் என்பதை காண்கிறோம்.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …

> பூமியில் நடைபெற்று வந்த கிரியையில் முழு பரலோகமும் எடுத்திருந்த அக்கறை எனக்குக் காண்பிக்கப்பட்டது. இயேசு, ஒரு வல்லமையான தூதனை இறங்கி, தம்முடைய இரண்டாம் தோற்றத்திற்காக ஆயத்தப்படும்படி பூமியின் வாசிகளை எச்சரிக்குமாறு ஆணையிட்டார். அந்தத் தூதன் பரலோகத்தில் இயேசுவின் சந்நிதியைவிட்டு புறப்பட்டபோது, மிகவும் பிரகாசமானதும் மகிமைமிக்கதுமான ஒரு ஒளி அவனுக்கு முன்பாகச் சென்றது. அவனுடைய பணி, தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்டியும், வரப்போகிற தேவனுடைய கோபாக்கினையைப் பற்றிய எச்சரிக்கையை மனுஷருக்குக் கொடுத்தும் இருப்பதாக எனக்குச் சொல்லப்பட்டது. …

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.

> “பூமிக்குத் இறங்கும்படியாக மற்றொரு வல்லமையுள்ள தூதன் நியமிக்கப்பட்டான். இயேசு அவன் கையில் ஒரு எழுத்தினை வைத்தார்; அவன் பூமிக்குத் வந்தபோது, ‘பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது’ என்று உரக்கக் கூவினான். பின்னர் நான் ஏமாற்றமடைந்தவர்களை மறுபடியும் தங்கள் கண்களை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, தங்கள் ஆண்டவரின் வெளிப்பாட்டை விசுவாசத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் எதிர்நோக்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். ஆனால் பலர், தூங்குகிறவர்களைப்போல, மந்தமான நிலையிலேயே இருந்ததாகத் தோன்றினர்; ஆயினும் அவர்களுடைய முகங்களின்மேல் ஆழ்ந்த துக்கத்தின் சுவடு இருப்பதைக் காண முடிந்தது. ஏமாற்றமடைந்தவர்கள், தாங்கள் தாமதத்தின் காலத்தில் இருப்பதையும், தரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தைக் பொறுமையுடன் காத்திருக்க வேண்டியதையும் வேதவசனங்களிலிருந்து கண்டார்கள். 1843-ஆம் ஆண்டில் தங்கள் ஆண்டவரை எதிர்நோக்கும்படி அவர்களை நடத்தின அதே சாட்சியே, 1844-ஆம் ஆண்டிலும் அவரை எதிர்பார்க்கும்படியாக அவர்களை நடத்தினது. இருப்பினும், 1843-ஆம் ஆண்டில் அவர்களுடைய விசுவாசத்தைச் சித்திரித்த அந்த உற்சாகம் பெரும்பான்மையோருக்கில்லை என்பதை நான் கண்டேன். அவர்களுடைய ஏமாற்றம் அவர்களுடைய விசுவாசத்தைத் தளரச்செய்திருந்தது.” Early Writings, 246, 247.

Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.

இரண்டு தூதர்களும் மூன்று தூதர்களில் ஒவ்வொருவரும் ஆகின்றனர்; அந்த மூவரும் சேர்ந்து ஒரே குறியீடாக இருப்பதால், அவர்கள் தாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் செய்தியின் நோக்கில் ஒருமித்தவர்களாக உள்ளனர்; இருப்பினும், அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தமக்கே உரிய தனித்துவமான செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். இந்த இரு தூதர்களின் கைகளிலும் ஒரு “எழுத்து” உள்ளது; அது ஒரு சோதனையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. “முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்கள்” மூன்றாம் தூதருடன் “இணைநிலையாகச் செல்ல வேண்டும்.”

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் செய்திகளுக்கு தீர்க்கதரிசன வரிசையில் அவற்றின் இடத்தை தேவன் அளித்திருக்கிறார்; அவற்றின் பணி இப்பூமியின் வரலாறு முடிவுறும் வரையில் நிறுத்தப்படக்கூடாது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் செய்திகள் இன்னும் இக்காலத்திற்கான சத்தியமே; மேலும் பின்வருகிற இந்தச் செய்தியோடு இணைந்து சமாந்தரமாகச் செல்ல வேண்டியவையாகும். மூன்றாம் தூதன் தனது எச்சரிக்கையை உரத்த சத்தத்தோடு அறிவிக்கிறான். ‘இவைகளுக்குப் பின்பு,’ என்று யோவான் கூறினான், ‘மற்றொரு தூதன் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கிவருவதைக் கண்டேன்; அவனுக்கு மகா அதிகாரம் இருந்தது; அவனுடைய மகிமையினால் பூமி பிரகாசமாயிற்று.’ இந்த ஒளியூட்டுதலில், மூன்று செய்திகளின் ஒளி முழுவதும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளது.” The 1888 Materials, 803, 804.

Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”

சகோதரி வைட், மூன்றாம் தூதனை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; மேலும், முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றோடு இணைந்து சமாந்தரமாக நடைபெற வேண்டும் என்றும் அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆகையால், அவர் ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று முதல் தூதன் இறங்கியதைக் 9/11 உடன் ஒப்பிணைத்து, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனே “மூன்றாம் தூதன்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். மூன்றாம் தூதன் அந்த மூவரில் கடைசியானவன்; அவன் முதலாவனால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டவன். இந்தக் காரணத்தினால், முதல் தூதனின் பணி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனின் பணியோடு ஒரே தன்மையுடையது என்று சகோதரி வைட் எமக்குத் தெரிவிக்கிறார்; ஏனெனில், இரு தூதர்களின் பணியும் “பூமியை அதன் மகிமையினால் பிரகாசப்படுத்துதல்” என்பதேயாகும்.

The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.

“ஏழு இடிகள்” என்பவை முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றிற்குள் உள்ள நிகழ்வுகளின் ஒரு வரையறுத்த ஒழுங்கைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது மூன்றாம் தூதரின் வரலாற்றிலும் மீண்டும் நிகழப்போகிறது. நாம் இந்த வரலாறுகளை “வரிக்கு வரி” ஒப்பிட்டு அமைத்துப் பார்க்கும்போது, 1840ஆம் ஆண்டில் முதல் தூதரின் இறங்குதல் 9/11இல் அவருடைய இறங்குதலுடன் ஒத்துப்போகிறது என்று தெய்வீகத் தூண்டுதல் வழிநடத்தியுள்ளது. அது இரண்டு சாட்சிகளுடன் உண்டுகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு சோதனைச் செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் ஒரு ஏமாற்றத்தை முதல் வழிக்குறியுடன் ஒப்பிணைக்கிறது.

The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.

“ஏழு இடிகள்” என்பது ஒரு ஏமாற்றத்துடன் தொடங்கி அதைவிடப் பெரிய ஏமாற்றத்துடன் முடிவடையும் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைக் குறிக்கின்றன.

When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.

முதல் தூதனின் இறங்குதலின் தீர்க்கதரிசன வரிசை இரண்டாம் தூதனின் வருகையுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்படும்போது, அது “சத்தியத்தின் ஒரு கட்டமைப்பை” உருவாக்குகிறது. சத்தியம் மூன்று படிகளாக வரையறுக்கப்படுகிறது; அதில் முதல் மற்றும் கடைசி படிகள் ஒன்றே ஆகும், நடுப்படி கலகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இந்த வடிவமைப்புடன் முதல் இரண்டு தூதர்களை ஒழுங்குபடுத்துவது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களால் ஆன ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது; அது வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டின் மூன்றாம் தூதனை விளக்குகிறது. மேலும், வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டின் மூன்றாம் தூதன் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்கள் இருவரின் இணைப்பாகும்.

The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதன் இரண்டு குரல்களால் அமைந்திருக்கிறான். முதல் குரல் 9/11 அன்று நியூயோர்க்கின் கட்டிடங்கள் இடிந்து விழுந்தபோது நிறைவேறியது; நான்காம் வசனத்தின் இரண்டாவது குரல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும். 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலப்பகுதிக்குள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதன், முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் ஒரு சேர்க்கையைக் குறிக்கிறான். இது உண்மையான நிலை என்பதால், அந்த இரண்டு தூதர்களின் வரலாற்றை “வரி மேல் வரி”யாகப் பயன்படுத்தி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதனின் வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது—முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதனை, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதனோடு ஒழுங்குபடுத்துவதாகும்.

Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.

முதல் ஏமாற்றநிலைக்கு இரண்டு தூதர்கள் வருகின்றனர்; அந்த இரு தூதர்களும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவர்கள்; மேலும், இருவரிடமும் தூதனின் கையிலுள்ள ஒரு சோதனைச் செய்தி உள்ளது. அடுத்து அந்த வரிசையில் குறிக்கப்படும் வழிக்குறி ஹபக்கூக்கின் பலகைகள் ஆகும்; அது தேவனுடைய கையோடு நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்டது. முதல் தூதனின் வரிசையில், 1843 அட்டவணை 1842 ஆம் ஆண்டின் மே மாதத்தில் தயாரிக்கப்படுகிறது; இரண்டாம் தூதனின் வரிசையில், எந்த அட்டவணையும் இல்லை. இரண்டாம் தூதனின் வருகையிலேயே அட்டவணை முடிவடைந்திருந்தது. இரண்டாம் தூதனின் வரிசையில் ஹபக்கூக்கின் பலகையின் வழிக்குறி என்பது, 1843 அட்டவணையின் எண்களிலிருந்த தவறிலிருந்து தேவனுடைய கையை அகற்றுதலாகும்.

His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.

முதல் தூதனுடைய வழிக்குறியில் இருந்த ஒரு தவறை அவருடைய கை மறைத்தது; அதே வழிக்குறியிலே, இரண்டாம் தூதனுடைய வரிசையில், அவருடைய கை அகற்றப்பட்டது. ஆகையால், முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் இணைவரிசைகளில் ஹபக்கூக்கின் பலகைகளின் வழிக்குறி இரண்டு படிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதல் படியில் அவருடைய கை ஒரு தவறை மறைக்கிறது; ஹபக்கூக்கின் பலகைகளின் வழிக்குறியின் காலப்பகுதியின் முடிவில், அவர் தமது கையை அகற்றுகிறார். தாமதக்காலம் இரண்டாம் தூதனின் வருகையோடு தொடங்கியது; மேலும் தாமதக்காலம், அவருடைய கை அகற்றப்படுதல் தொடக்கமாக, படிப்படியாக முடிவடைகிறது. ஹபக்கூக்கின் பலகைகளின் வழிக்குறி, தொடக்கத்தில் கிறிஸ்துவின் கையினாலும் முடிவில் அவருடைய கையினாலும் குறிக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.

முதல் ஏமாற்றத்தின் சமயத்தில் இரண்டு கைகள் குறிக்கப்படுகின்றன; அவற்றிரண்டிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு உண்ணப்பட வேண்டிய ஒரு சோதனையின் செய்தி உள்ளது. பின்னர், அடிப்படையான சத்தியங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதி ஆரம்பமாகிறது; அது தேவனுடைய கை மூடுவதால் தொடங்கி, அவருடைய கை வெளிப்படுத்துவதால் முடிவடைகிறது. அடுத்த வழிக்குறி எக்செட்டர் முகாம் கூட்டமாகும்; அங்கு நடுராத்திரியில் எழுந்த கூக்குரல், கிறிஸ்துவின் கையைப் பின்பற்றி மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்ல விரும்புகிறவர்களைப் பிரித்து சுத்திகரிக்கிறது.

When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.

கிறிஸ்து மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவர் தமது கரத்தை வானத்தின்பால் உயர்த்தி, இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணினார். மூன்றாம் தூதனுடைய வரலாற்றில் மறுமுறை நிகழும் வகையில், முதல் இரு தூதர்களின் வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டும் “ஏழு இடிமுழக்கங்களை” அவர் அப்போதுதான் முத்திரையிட்டிருந்தார். தானியேல் புத்தகத்தின் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தீர்க்கதரிசனங்களை அவர் முத்திரையிட்டதுபோலவே, அந்த “ஏழு இடிமுழக்கங்களையும்” அவர் முத்திரையிட்டார். தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், மூன்று அடையாளப்பூர்வமான காலக்கட்டங்களில் முதலாவது காலத்தின் தொடக்கத்தில், கிறிஸ்து தமது இரு கரங்களையும் வானத்தின்பால் உயர்த்தி, தேவனுடைய ஜனங்களின் சிதறடிப்பு முடிவுறும்போது, “அற்புதப்படத்தக்க மனிதர்கள்” ஆகிறவர்கள் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, காணிக்கையாக உயர்த்தப்படுவர் என்று அறிவிக்கிறார். நாம் தற்போது ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் கட்டமைப்பு, ஒவ்வொரு படியிலும் தேவனுடைய கரத்தை அடையாளப்பூர்வமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.

அவர் சத்தியத்தை மூடும்போது அது ஒரு ஏமாற்றத்தை உண்டாக்குகிறது; அவர் தமது கையை அகற்றும்போது ஒளி உண்டாகிறது; அந்த ஒளி நள்ளிரவு கூக்குரலின் செய்தியின் ஒளியாகும். முதல் ஏமாற்றத்திலிருந்து மகா ஏமாற்றம் வரை அல்பாவும் ஓமேகாவும் உடைய கையொப்பம் காணப்படுகிறது; அது சத்தியத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆரம்பம் முடிவைக் குறிக்கிறது; மேலும் அந்த இரண்டு ஏமாற்றங்களுக்கிடையிலான வழிக்குறி, அபக்கூக்கின் பலகைகளின் முத்திரையிடுதலும் முத்திரை நீக்குதலும் உண்டாக்கும் விளைவைச் சித்தரிக்கிறது; அது எரேமியாவின் பழைய பாதைகளின் முத்திரை நீக்குதலாகும்; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்கு முன்பாக, நிறைவுற்ற ஆலயம் எல்லா மலைகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தப்படும்போது, அந்த ஆலயம் எழுப்பப்படுகிற அஸ்திவாரத்தை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சத்தியவார்த்தையின் நடுவிலான வழிக்குறி கலகத்தைக் குறிக்கிறது; மேலும் கோதுமையும் களையும் பற்றிய இறுதி பிரிவினையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றில், அது மூட புத்திக்கொண்ட கன்னியரின் கலகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.

ஆபக்கூக்கின் பலகைகளின் வழிக்குறியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கிளர்ச்சி முன்னேறிக்கொண்டிருப்பதாய் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அது ஓர் ஒற்றை வழிக்குறி அல்ல, மாறாக தேவனுடைய கையினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வகையில் தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட தொடக்கமும் முடிவும் உடைய ஓர் காலப்பகுதியாகும். தேவனுடைய கை முதல் ஏமாற்றத்தின் இடத்தில் இருமுறை தோன்றுகிறது; ஏனெனில் தங்கள் கைகளில் செய்தியைக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு தூதர்கள் உள்ளனர். கிளர்ச்சியின் அடுத்த வழிக்குறிக்கும் தொடக்கக் கையும் முடிவுக் கையும் உள்ளன; ஆகையால் அதன் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளுக்குள் அதற்கும் இரண்டு கைகள் உள்ளன. மிகப் பெரிய ஏமாற்றத்தின் மூன்றாவது வழிக்குறி, ஏழு இடிமுழக்கங்கள் முத்திரையிடப்பட்ட அதே பகுதியிலேயே, கிறிஸ்து தமது கையை உயர்த்தி பரலோகத்தை நோக்கிச் சத்தியஞ்செய்வதை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரமும் ஆகும். நாம் இப்போது ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் முதல் இரண்டு தூதர்களின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பின் முடிவை அந்தத் தூதன் குறிக்கும் துல்லியமான இடத்திலேயே, அவர் தீர்க்கதரிசன காலத்தின் பயன்பாட்டை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள ஒரு இணைபாதையில் தம்மை நிலைநிறுத்துகிறார்; அங்கே அவர் தமது கையை உயர்த்துவதல்ல, தமது இரு கைகளையும் உயர்த்துகிறார்.

In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.

தானியேல் பன்னிரெண்டாம் அதிகாரத்தில் பிந்திய நாட்களில் முத்திரைநீக்கப்படும் மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகள் உள்ளன; ஏனெனில் பிந்திய நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேருவது இதுவே. தானியேலின் இறுதியான உச்சக்கட்ட தரிசனத்தில் முதலில் குறிப்பிடப்படுவது, தேவனுடைய மீதமுள்ள ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிற தானியேலுக்கு அந்த விஷயத்தையும் தரிசனத்தையும் குறித்து புரிதல் இருந்தது என்பதே. தானியேல் பதிவு செய்த கடைசி விஷயம் என்னவென்றால், “புரிந்துகொள்கிறவர்கள்” என்று வேறுபடுத்திக் காட்டப்படும் தேவனுடைய ஜனங்களிடையே இறுதியான எழுச்சியையும் சீர்திருத்தத்தையும் உண்டாக்க யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் அறிவின் அதிகரிப்பைப் பயன்படுத்தினான் என்பதாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் “ஏழு இடி முழக்கங்களை” முத்திரைநீக்குவதை தானியேல் பன்னிரெண்டின் “மூன்று காலப்பகுதிகளை” முத்திரைநீக்குவதோடு தொடர்புபடுத்தி, அவர் தமது ஜனங்களை முத்திரையிடுதலை நிறைவேற்றுகிறார்.

When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.

தேவனுடைய ஜனங்களின் வல்லமையைச் சிதறடிக்கும் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள மூன்றரை நாட்களின் முடிவில் எல்லா “அற்புதங்களும்” முடிவுறும் என்று இயேசு சுட்டிக்காட்டும் போது, வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றில் தெருக்களில் இருந்த மரணத்தின் மூன்றரை நாட்கள் நிறைவுற்ற ஜூலை 2023-ஐ அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இப்போது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே அந்த அற்புதங்கள் முடிவுற வேண்டியிருந்தது. அவர் ஒரு கையை அல்ல, இரு கைகளையும் உயர்த்துவதன்மூலம் ஜூலை 2023-ஐ குறித்தார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள தவறிலிருந்து தம் கையை அவர் அகற்றியபோது செய்ததுபோலவே, தாமதகாலத்தின் முடிவை அவர் குறித்தார். முதல் ஏமாற்றம் ஜூலை 18, 2020 அன்று நிகழ்ந்தது; அது மில்லரைட்டுகளின் முதல் ஏமாற்றத்தால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது. அதன் பின் தாமதகாலம் தொடங்கி, 2023 ஜூலையில் தமது மீதமிருக்கும் ஜனங்களைச் சேர்க்க அவர் இரண்டாம் முறை தம் கையை நீட்டும் வரையில் தொடர்ந்து நீடித்தது.

The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.

முதல் ஏமாற்றம் என்பது, 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதிக்குப் பதிலாக 1843 ஆம் ஆண்டை அடையாளப்படுத்திய தவறை தேவனுடைய கை மூடியிருப்பதனால் குறிக்கப்படுகிறது; இது மில்லரைட்டுகளுக்குரியதாக இருந்தது. அந்த ஏமாற்றம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. முதல் ஏமாற்றம், அவருடைய கை அந்தத் தவறை மூடியிருப்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் முதல் ஏமாற்றத்திற்குள் வந்த மில்லரைட்டுகளினால் அது முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் உள்ள சொல் “வருகிறான்” என்பதாகும். 1335-ஐக் காத்திருந்து அதற்கு “வருகிறவன்” பாக்கியவான்; 1844 ஏப்ரல் 19-ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றத்திற்குப் “வருகிறவன்” பாக்கியவான். “வருகிறான்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அந்தச் சொல்லின் பொருள் “தொடுதல்” என்பதாகும். 1843 ஆம் ஆண்டு 1844 ஆம் ஆண்டைத் தொட்டபோது மில்லரைட்டுகள் தங்கள் முதல் ஏமாற்றத்தை அனுபவித்தார்கள். தானியேல் பன்னிரண்டு, பன்னிரண்டாம் வசனம், 1844 ஏப்ரல் 19-ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றத்தையும், ஆனால் இன்னும் நேரடியாக 2020 ஜூலை 18-ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.

அறிவு பெருகி, கோதுமையும் களையும் ஆகியவற்றின் இறுதியான பிரிப்பை நிறைவேற்றும் முடிவுக்காலத்தில் முத்திரையிழக்கப்படும் அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளுள் முதல் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியும் கடைசி தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியும்—அவ்வாறே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம்பேருக்கு முத்திரையிடும் தீர்க்கதரிசன ஒளியின் முத்திரையிழத்தலை அடையாளப்படுத்துகின்றவையும்—ஒரே தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியே ஆகும்.

The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.

ஏழாம் வசனத்தின் முதல் காலப்பகுதி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் மூன்றரை நாட்களின் சிதறடிப்பின் முடிவாகிய 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலையில் நிறைவடைகிறது; மேலும், பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் உள்ள காலப்பகுதி, அதே சிதறடிப்பின் தொடக்கமாகிய 2020 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை 18 அன்று ஆரம்பமாகிறது. ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஏழு இடி முழக்கங்களின் வரலாற்றை, 2020 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை 18 இன் ஏமாற்றத்தில் ஆரம்பித்து, அதற்கு மூன்றரை அடையாளப்பூர்வ நாட்கள் பிற்காலத்தில் 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலையில் முடிவடையும் வரலாறாகக் குறித்திருந்தார். அதற்கும் சமமான முக்கியத்துவமுடையது என்னவெனில், ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் இறுதியான தாமத நேரத்தின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் குறித்தபோது, அவர் தமது ஒரு கையை அல்ல, தமது இரு கைகளையும் வானத்தின்மேல் உயர்த்தி, என்றென்றும் ஜீவிக்கிறவர்மேல் ஆணையிட்டார்.

The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!

மனுஷகுமாரனாயிருக்கிற தேவனுடைய குமாரன், தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் வரலாறு உச்சிக்குச் செல்லத் தொடங்கிய அதே இடத்திலேயே பிதாவுடன் ஒரு சத்தியப்பிரமாணம் செய்கிறார்; அங்கேயே கிறிஸ்து முதலில் ஆபிராமை ஒரு வாக்குத்தத்தத்தோடு அழைத்தார், பின்னர் அந்த வாக்குத்தத்தத்தை ஒரு சத்தியப்பிரமாணத்தினால் உறுதிப்படுத்தினார். உங்கள் செருப்புகளை கழற்றுங்கள்; நீங்கள் பரிசுத்தமான நிலத்தில் இருக்கிறீர்கள்!

The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.

மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளில் நடுப்பகுதியான எழுத்து, பதினொன்றாம் வசனத்தில் காணப்படும் 1290 ஆண்டுகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடியே, ஆபிராமும் பவுலும் உரைத்த 430 ஆண்டுகளுடைய உடன்படிக்கைக் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஓமேகா நிறைவேற்றுதலாகும். மில்லரைட் புரிதலின் அடிப்படையில் அணுகப்பட்ட அந்த வசனம், பாப்பரசாட்சிக்கான முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தக் காலத்தையும், அதன்பின் தொடரும் 1260 ஆண்டுகள் பாப்பரசாட்சியின் துன்புறுத்தலையும் அடையாளப்படுத்தியது. ஆபிராமின் 430 ஆண்டுகள், ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியில் அடிமைத்தனத்தையும் விடுதலையையும் குறிக்கின்றன; இதனுடன் இணைந்து, முதல் முப்பது ஆண்டுகள் ஆண்டவர் ஆபிராமோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்ததைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஆசாரியர்களுக்கான முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தம், முடிவுகாலமான 1989-ல் ஆரம்பமானது; அந்த முப்பது ஆண்டுகள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது முடிவுறுகின்றன; அப்போது அந்த வசனம் பாழாக்கும் அருவருப்பானது நிறுவப்படும் என்று சுட்டிக்காட்டுகிறது; பின்னர் அது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் யோவான் குறிப்பிட்ட 42 குறியீட்டு மாதங்களோடு ஒத்திசையும் 1260 குறியீட்டு ஆண்டுகள் காலத்திற்கு தேவனுடைய ஜனங்களைத் துன்புறுத்தும்.

The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் சீர்திருத்த இயக்கம் 1989 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமானது; அப்போது ஆண்டவர் ஞாயிறு சட்டத்தில் தொடங்கும் நடுநிசி நெருக்கடியின்போது சேவை செய்யும் ஒரு ஆசாரியத்துவத்தை ஆயத்தப்படுத்தும் தமது கிரியையை ஆரம்பித்தார். ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமானவர் ஹித்தேகேல் நதியின் நீரின்மேல் நின்று, தமது இரு கைகளையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, 2020 ஜூலை 18 முதல் 2023 ஜூலை வரையிலான சிதறடித்தல் நிறைவேறும்போது, கிறிஸ்து தமது தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் கிரியையுடன் தொடர்புடைய அதிசயங்கள் முடிவடையும் என்று சத்தியம்பண்ணினார்.

This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.

இது பத்தாம் அதிகாரத்தின் அதே அறிவிப்பாகும்; ஏழு இடிமுழக்கங்களின் வரிசையில், அங்கே அவர் காலத்தின் தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ஏழாம் எக்காளம் முழங்கும் நாட்களில் தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவேறும் என்றும் அவர் அடையாளப்படுத்தினார். தானியேல் பன்னிரண்டில் உள்ள இணைநிலைப் பகுதி, 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலையில் சிதறடித்தல் முடிவடைந்தபோது, தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதல் நிறைவேறுவது முடிவுறும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; இது, இரு இணைநிலைப் பகுதிகளிலும் கிறிஸ்து தமது கையை உயர்த்தி சத்தியம்பண்ணியதுடன் ஒத்துப்போன ஏழாம் எக்காளத்தின் முழக்கத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது.

The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.

தானியேல் பன்னிரண்டின் மும்மடங்கு செய்தியின் முதல் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியும் கடைசி தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியும் ஒரு ஆல்பா-ஓமேகா முத்திரையை உடையவையாகும். ஏழாம் வசனத்தின் முதல் காலப்பகுதி, பன்னிரண்டாம் வசனம் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் அதே காலப்பகுதியின் முடிவை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஏழாம் வசனமும் பன்னிரண்டாம் வசனமும் இடையில், 1989-ஆம் ஆண்டிலான முடிவுகால வரலாற்றிலிருந்து கிருபைக்கால முடிவுவரை உள்ள வரலாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஏழாம் வசனத்தின் ஆல்பா காலப்பகுதியினதும் பன்னிரண்டாம் வசனத்தின் ஓமேகா வரலாற்றினதும் நடுவில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மிகாயேல் எழுந்திருக்கும்வரை மனிதகுலத்தின் இறுதி கலகம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மேலும் மிகாயேல் எழுந்திருக்கிற அதே அதிகாரத்திலேயே அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.

நடுத்தரக் காலத்தின் கிளர்ச்சி, முதன்மையாக கிளர்ச்சியின் வெளிப்புற வரலாறாகும்; ஆனால் முதல் முப்பது ஆண்டுகள், பின்னரும் வரும் 1260 காலப்பகுதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வெளிப்புற சக்திகளுடன் நேரடியான மோதலில் இருப்ப ஆசாரியர் ஆயத்தப்படுத்தப்படுவதின் உள்புற வரலாறாகும்.

The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.

நடுத்தர காலப்பகுதி எபிரேய எழுத்துக்கூட்டின் பதின்மூன்றாவது எழுத்தின் கலகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், பரிசோதனைக் காலம் நீடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, பூமியெனும் கிரகத்தின் மேல் நிகழும் மாபெரும் சர்ச்சையின் இறுதி யுத்தத்தை அது வர்ணிப்பதனால், அது உள்விஷயத்துடன் இணைகிறது. வெளிப்புறமும் உள்விஷயமும் இணைந்திருக்கும் அதன் தன்மை, டானியேலின் கடைசி தரிசனத்தின் செய்தியுமாகும்; அது ஹித்தெகேல் நதியாலும், ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவற்றின் கையொப்பத்தையும் தாங்கி, சத்தியத்தின் கட்டமைப்பின்மேல் நிறுவப்பட்டுள்ள மூன்று அதிகாரங்களாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. முதல் மற்றும் கடைசி அதிகாரங்கள், என்றென்றும் பிரகாசிக்கும் நட்சத்திரங்களாக வர்ணிக்கப்படுகிற தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதலை எடுத்துரைக்கின்றன. கலகத்தின் நடுப்பகுதி அதிகாரம், அதே கட்டமைப்பின் நடுவிலுள்ள வசனமாகிய 1290 ஆண்டுகளோடு, பதினொன்றாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது.

When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.

கிறிஸ்து தீர்க்கதரிசன அமைப்பிற்குள் தமது கையைப் பயன்படுத்தும் போது, அது பல சத்தியங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் அது அவர் தமது ஜனங்களை நடத்திச் செல்லும் பாதையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் 2023 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் முத்திரைநீக்கப்படத் தொடங்கியது. அந்த முத்திரைநீக்குதல், பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திற்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, ஏழு இடிகளின் முத்திரைநீக்கத்தையும் தானியேலின் செய்தியையும் உள்ளடக்குகிறது. அந்த முத்திரைநீக்குதல், 1989 இல் தொடங்கி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடையும் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றிற்குள் நடைபெறுகிறது. அந்த வரலாற்றில் தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படுவார்கள்; அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்பொழிவினால் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள். பரிசுத்த ஆவியின் இறுதியான ஊற்றுப்பொழிவு வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் எட்டாம் அதிகாரத்தில் அடையாளம் காணப்படுகிறது; அங்கே அது ஏழாவது முத்திரையாகவும், ஆகையால் இறுதியான முத்திரையாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம், ஐந்தாம் அதிகாரத்தில், ஏழு முத்திரைகளால் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த புத்தகத்தைத் திறக்க ஜெயங்கொண்டது.

The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.

ஆறாவது முத்திரை, ஆறாம் அதிகாரத்தின் முடிவில், பாவத்திற்காக இனி நடுவராட்சி இல்லாத காலத்தில் யார் நிலைத்துநிற்க முடியும் என்ற கேள்வியை எழுப்பியது.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> ஏனெனில் அவருடைய கோபத்தின் மகா நாள் வந்துவிட்டது; அப்போது நிலைத்திருக்க வல்லவர் யார்? வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:17.

The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.

அடுத்த அதிகாரம், அல்லது அடுத்த வசனம் என்று கூறலாம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின்போது தேவனுடைய இராஜ்யத்திற்குள் சேர்க்கப்படுகிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலையும் பெரும் திரளான ஜனக்கூட்டத்தையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேர் என்பது ஆறாம் முத்திரையின் கேள்விக்கான பதிலாகும். அவர்கள் ஏழாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பின்பு, எட்டாம் அதிகாரம் ஏழாவது மற்றும் இறுதியான முத்திரை நீக்கப்படுவதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.

> அவர் ஏழாம் முத்திரையைத் திறந்தபோது, சுமார் அரைமணி நேரம் பரலோகத்தில் மௌனம் நிலவியது. அப்போது, தேவனுக்குமுன் நின்றிருந்த ஏழு தூதர்களை நான் கண்டேன்; அவர்களுக்கு ஏழு எக்காளங்கள் கொடுக்கப்பட்டன. பின்னர் மற்றொரு தூதன் வந்து பலிபீடத்தினருகே நின்றான்; அவன் கையில் ஒரு பொற்கலசம் இருந்தது. சிங்காசனத்திற்குமுன் இருந்த பொன்பலிபீடத்தின் மேல், எல்லாப் பரிசுத்தவான்களுடைய ஜெபங்களோடு சேர்த்து அர்ப்பணிக்கும்படியாக, அவனுக்கு மிகுந்த தூபம் கொடுக்கப்பட்டது. அப்பொழுது, பரிசுத்தவான்களுடைய ஜெபங்களோடு சேர்ந்த தூபத்தின் புகை, அந்தத் தூதனுடைய கையிலிருந்து தேவனுக்குமுன்பாக உயர்ந்து சென்றது.

> And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> தூதன் தூபக்கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதனை பலிபீடத்தின் நெருப்பினால் நிரப்பி, பூமியிலே எறிந்தான்; அப்பொழுது சத்தங்களும், இடிமுழக்கங்களும், மின்னல்களும், பூகம்பமும் உண்டாயின. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 8:1–5.

The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.

ஆறாம் அதிகாரமான ஏசாயாவில் “அங்காரமாக” சித்தரிக்கப்படும் “அக்கினி,” அதை சகோதரி வைட் சுத்திகரிப்பின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடுகிறார்; அது பலிபீடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டு பூமியின்மேல் எறியப்படுகிறது. பெந்தெகொஸ்தே நாளில் வானத்திலிருந்து வந்த “அக்கினி,” “அக்கினி நாவுகள்” எனச் சித்தரிக்கப்பட்டது. லேவியின் புத்திரரைச் சுத்திகரிக்க உடன்படிக்கையின் தூதன் பயன்படுத்துவது “அக்கினி”யே.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘அவருடைய தூற்றுக்கோல் அவருடைய கையில் இருக்கிறது; அவர் தமது களத்தை முற்றிலும் சுத்திகரித்து, தமது கோதுமையை களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பார்.’ மத்தேயு 3:12. இது சுத்திகரிப்பின் காலங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. சத்தியத்தின் வார்த்தைகளால், பதர் கோதுமையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. கண்டிப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அவர்கள் மிகுந்த வீண்பெருமையும் சுயநீதியும் கொண்டிருந்ததாலும், தாழ்மையான வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு உலகத்தை நேசித்திருந்ததாலும், பலர் இயேசுவை விட்டு விலகினார்கள். இன்னும் பலர் அதே காரியத்தையே செய்து வருகின்றனர். கப்பர்நகூமில் இருந்த ஜெபஆலயத்தில் அந்தச் சீஷர்கள் சோதிக்கப்பட்டதுபோல, இன்றும் ஆத்துமாக்கள் சோதிக்கப்படுகின்றன. சத்தியம் இருதயத்திற்குள் கொண்டு வரப்படும்போது, தங்களுடைய வாழ்க்கை தேவனுடைய சித்தத்தோடு ஒத்திருக்கவில்லை என்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள். தங்களுக்குள்ளே முழுமையான மாற்றம் அவசியம் என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள்; ஆனால் தம்மை மறுக்கும் அந்தப் பணியை ஏற்க அவர்கள் மனமில்லாதவர்கள். ஆகையால், தங்கள் பாவங்கள் வெளிப்படுத்தப்படும்போது அவர்கள் கோபப்படுகிறார்கள். ‘இது கடினமான வார்த்தை; இதைக் கேட்க யார் சகிப்பார்?’ என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டு, சீஷர்கள் இயேசுவை விட்டு சென்றதுபோல, அவர்களும் மனவருத்தமடைந்து விலகிச் செல்கிறார்கள்.” The Desire of Ages, 392.

Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.

எலியாவின் காணிக்கையின் மேல் இறங்கியது நெருப்பே; அதுபோலவே கிதேயோனின் காணிக்கையின் மேல் தூதனுக்காகவும் அது இறங்கியது. பரிசுத்திகரிப்பின் “நெருப்பு” என்பது தேவனுடைய வார்த்தையாகும்; ஏனெனில் பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் என்பது அவருடைய வார்த்தையினால் பரிசுத்திகரிக்கப்படுதலாகும். ஏழாம் முத்திரை நீக்கப்படும்போது பூமிக்குத் தாழ்த்திக் கொடுக்கப்படும் “நெருப்பு” என்பது, பிற்கால நாட்களில் முத்திரை நீக்கப்படும் தீர்க்கதரிசனச் செய்திக்கு அளிக்கப்படும் வல்லமையைக் குறிக்கிறது; அது ஏழாம் எக்காளம் ஊதப்படும் காலத்திலும், ஏழு இடிமுழக்கங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகள் இறுதியும் பூரணமுமான நிறைவேற்றத்தை அடையும் காலத்திலும், தானியேல் பன்னிரண்டில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டும், பிற்கால நாட்கள் வரையில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தவைகளுமான நிலையில் இடம்பெறுகிறது.

The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.

மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு அப்போதுக்குமேல் திறக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு—ஏழு இடிகளின் திறப்பையும், ஏழாம் முத்திரையின் அகற்றலையும், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் திறப்பையும், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் திறப்பையும் உட்கொள்கிறது; அதுவே, இந்த அதிசயங்களின் முடிவு என்னவாகும் என்று தேவதூதன் சணலுடை தரித்த மனிதரைக் கேட்ட அந்த வரலாறே ஆகும்.

The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

நூலாடை உடுத்திய மனிதன் பதிலளித்து கூறினான்—2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்திலுள்ள தாமதிக்கப்பட்ட காலத்தின் முடிவை நீங்கள் எட்டும்போது, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படும் வரலாற்றை நீங்கள் எட்டியுள்ளீர்கள்.

He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.

அவர் மேலும் கூறினார்—வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மூன்றரை குறியீட்டு நாட்களின் முடிவில், கி.பி. 1798-இல் நிகழ்ந்த முடிவுக் காலத்தால் முன்குறிக்கப்பட்டபடியே, தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு தீர்க்கதரிசனச் செய்தி முத்திரையிலிருந்து திறக்கப்படும் என்று. அப்பொழுது, அந்த மூன்றரை குறியீட்டு நாட்களின் முடிவில் முத்திரையிலிருந்து திறக்கப்படும் சத்தியம், தானியேல் புத்தகத்தின் முத்திரையிடுதலையும் முத்திரையிலிருந்து திறப்பதையும் அடையாளப்படுத்தி வரையறுக்கும் தானியேல் புத்தகத்தின் அதே ஒன்பது வசனங்களிலேயே காணப்படும்.

We will continue these things in the next article.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து பார்க்கலாம்.

> “When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.

> “கிறிஸ்து இந்தப் பூமிக்கு வந்தபோது, தலைமுறைதோறும் மரபாகக் கையளிக்கப்பட்டிருந்த பாரம்பரியங்களும், வேதவசனங்களின் மனிதவழி விளக்கங்களும், இயேசுவில் உள்ளபடியான சத்தியத்தை மனிதரிடமிருந்து மறைத்தன. சத்தியம் பாரம்பரியங்களின் திரளான குவியலின் அடியில் புதைக்கப்பட்டிருந்தது. பரிசுத்த எழுத்துகளின் ஆவிக்குரிய அர்த்தம் இழக்கப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில், தங்கள் அவிசுவாசத்தினால் மனிதர் பரலோகப் பொக்கிஷத்தின் வாசலை மூடிவிட்டார்கள். இருள் பூமியை மூடியது; அடர்ந்த இருள் ஜனங்களை மூடியது. சத்தியம் வானத்திலிருந்து பூமியை நோக்கிப் பார்த்தது; ஆனால் எங்கும் தெய்வீக முத்திரை வெளிப்படவில்லை. மரணத்தின் பிணமூடியைப் போன்ற ஓர் இருண்ட இருள் பூமியெங்கும் பரவியிருந்தது.

> “But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.

> “ஆனால் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் வெற்றி பெற்றது. தெய்வீக போதனையின் புத்தகத்தை மூடியிருந்த முத்திரையை அவர் திறந்தார். உலகம் கலப்படமற்ற, மாசற்ற சத்தியத்தை நோக்கிப் பார்க்க அனுமதிக்கப்பட்டது. இருளை அகற்றி, பிழையை எதிர்த்து ஒழிக்கும்படி சத்தியமே தானாக இறங்கிவந்தது. உலகத்திற்கு வருகிற ஒவ்வொரு மனுஷனையும் ஒளியூட்ட வேண்டிய ஒளியுடன் பரலோகத்திலிருந்து ஒரு போதகர் அனுப்பப்பட்டார். அறிவையும், தீர்க்கதரிசனத்தின் நிச்சயமான வார்த்தையையும் ஆவலுடன் தேடிக்கொண்டிருந்த ஆண்களும் பெண்களும் இருந்தார்கள்; அது வந்தபோது, அது இருண்ட இடத்தில் பிரகாசிக்கும் ஒளியைப்போல இருந்தது.” Spalding Magan, 58.

> “The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

> “வேதபாரகர்களும் பரிசேயரும் வேதாகமங்களை விளக்குகிறோம் என்று உரிமையுடன் கூறினர்; ஆனால் அவர்கள் தங்களுடைய சொந்தக் கருத்துகளுக்கும் மரபுகளுக்கும் ஏற்பவே அவற்றை விளக்கினர். அவர்களுடைய பழக்கவழக்கங்களும் நீதிமொழிகளும் மேலும் மேலும் கடுமையானவைகளாக ஆகின. அதன் ஆவிக்குரிய அர்த்தத்தில், பரிசுத்த வார்த்தை மக்களுக்குப் புரிந்துகொள்ள இயலாதபடி மூடப்பட்ட, முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு புத்தகம்போல ஆனது.” Signs of the Times, May 17, 1905.

Back to Articles