Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஐம்பத்தி ஐந்து

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

தீர்க்கதரிசன நெய்தலின் திரைநீக்கம்: தானியேலுக்குக் காபிரியேலின் வெளிப்பாடு

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

எரேமியா தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்பட்ட எழுபது ஆண்டுகால சிறைப்பிடிப்பையும், மோசேயின் சத்தியத்தையும் சாபத்தையும் தானியேல் புரிந்துகொண்ட பின்பு, கபிரியேல் அவனிடத்திற்கு வந்தான்.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> அவருடைய ஆட்சியின் முதல் ஆண்டிலே, கர்த்தருடைய வார்த்தை தீர்க்கதரிசியான எரேமியாவினிடத்துக்கு வந்து, எருசலேமின் பாழ்ச்சிகள் எழுபது ஆண்டுகளில் நிறைவேறும் என்று சொல்லப்பட்ட ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையை நான் தானியேல் புத்தகங்களினால் உணர்ந்தேன்.... ஆம், இஸ்ரவேல் அனைத்தும் உமது நியாயப்பிரமாணத்தை மீறி, உமது சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படியாதபடிக்கு விலகிச் சென்றது; ஆகையால் உம்முக்கு விரோதமாக நாம் பாவஞ்செய்ததினால், தேவனுடைய தாசனாகிய மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்ட சாபமும் சத்தியப்பிரமாணமும் எங்கள்மேல் ஊற்றப்பட்டன. அவர் எங்களுக்கு விரோதமாகவும், எங்களை நியாயந்தீர்த்த எங்கள் நியாயாதிபதிகளுக்கு விரோதமாகவும் சொல்லிய தமது வார்த்தைகளை, எங்கள்மேல் ஒரு மகா தீங்கைக் கொண்டு வந்து உறுதிப்படுத்தினார்; ஏனெனில் வானமெல்லாம் கீழே எருசலேமின் மேல் செய்யப்பட்டதுபோல செய்தது இல்லை. மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டபடியே, இந்தத் தீங்கெல்லாம் எங்கள்மேல் வந்திருக்கிறது; ஆனாலும் நாங்கள் எங்கள் அக்கிரமங்களிலிருந்து திரும்பி, உமது சத்தியத்தை உணரும்படிக்கு எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரின் சந்நிதியில் விண்ணப்பம் செய்யவில்லை. ஆகையால் கர்த்தர் அந்தத் தீங்கை நோக்கிக்காத்திருந்து, அதை எங்கள்மேல் வரப்பண்ணினார்; ஏனெனில் எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் தாம் செய்கிற எல்லா கிரியைகளிலும் நீதியுள்ளவர்; நாம் அவருடைய சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை. தானியேல் 9:2, 11–14.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

தானியேல் பயன்படுத்திய, “சத்தியப்பிரமாணம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அந்தச் சொல், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் மோசே பயன்படுத்திய, “ஏழு மடங்கு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதே சொலாகும். ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுகளான காலப்பகுதியும் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளான காலப்பகுதியும் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு சம்பந்தப்பட்டுள்ளன என்பதைத் தானியேல் அறிய முயன்றுக் கொண்டிருந்தான் என்று சகோதரி ஒயிட் எமக்கு அறிவிக்கிறார். எட்டாம் அதிகாரத்தில், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்களின் தரிசனத்தைத் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்யும்படி காபிரியேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்தது; ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அவர் மீண்டும் வரும்போது, தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்தப் பணியை நிறைவு செய்து, ஏழாம், எட்டாம், மேலும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களின் பொருளாக இருந்த இரண்டு தரிசனங்களையும் மனத்தில் தனித்தனியாகப் பிரித்தறியும்படி தானியேலுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். அந்த இரண்டு தரிசனங்களே 1798-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட “அறிவின் பெருக்கத்தின்” பொருளாக உள்ளன.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுகளும் மோசேயின் “சாபமும்” இரண்டும், மோசேயின் “சத்தியப்பிரமாணம்” மூலம் குறிக்கப்படும் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான சின்னங்களாகும்; ஆனால் காபிரியேல் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலப்பகுதியின் பிரிவினையை முன்வைக்க இருக்கிறார். மிதித்தழிக்கப்படுதல் பற்றிய தரிசனம் (“chazon”) மற்றும் தோற்றம் பற்றிய தரிசனம் (“mareh”) ஆகியவற்றின் தொடர்பு சரியாகப் பிரிக்கப்பட்டாலே அது முறையாகப் பிரிக்கப்பட முடியும். யூதர்களுக்காக நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு சோதனைக் காலம் அளிக்கப்பட்டது என்பதை அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம் காபிரியேல் தொடங்கினார். அந்தக் காலப்பகுதி, எழுபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட சிறைப்பிடிப்பை உண்டாக்கிய கலகத்தின் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டு காலப்பகுதியே ஆகும்.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

இருபத்திநான்காம் வசனத்தில் உள்ள “தீர்மானிக்கப்பட்டது” என்ற சொல், கி.மு. 457-இல் மூன்றாம் ஆணை வெளிவந்த காலத்திலிருந்து கி.பி. 34-இல் ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்ட காலம் வரை உள்ள காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் இருபத்தாறு மற்றும் இருபத்தேழாம் வசனங்களில் உள்ள “தீர்மானிக்கப்பட்டது” என்ற சொல், அக்கிரம வெறுமையாக்கும் சக்திகளான புறமதத்தையும் பாப்பாட்சியையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> அறுபத்திரண்டு வாரங்களுக்குப் பின்பு மெசியா வெட்டப்பட்டொழிவார்; ஆனால் தமக்காக அல்ல. வரப்போகிற அதிபதியின் ஜனங்கள் நகரத்தையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அழித்துவிடுவார்கள்; அதன் முடிவு பெருவெள்ளம்போல இருக்கும்; யுத்தத்தின் முடிவுவரை பாழாக்குதல்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவர் ஒரு வாரகாலம் அநேகரோடே உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவார்; அந்த வாரத்தின் நடுவில் அவர் பலியையும் காணிக்கையையும் நிறுத்துவார்; அருவருப்புகளின் மிகுதியினால் அவர் அதை பாழாக்குவார்; நிர்ணயிக்கப்பட்ட முடிவுவரை, தீர்மானிக்கப்பட்டது பாழாக்கப்பட்டதின்மேல் ஊற்றப்படும். தானியேல் 9:26, 27.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

“மேசியா” “வெட்டப்படுவார்” என்பதற்குப் “பிறகு,” “வரவிருக்கும் அரசனுடைய ஜனங்கள் நகரத்தையும் பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் அழித்துவிடுவர்” என்று கபிரியேல் தானியேலுக்கு அறிவிக்கிறார். கி.பி. 66 முதல் 70 வரை துல்லியமாக மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்த முற்றுகையில், புறஜாதி ரோமா அந்த “நகரத்தையும் பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும்” அழித்தது. “யுத்தத்தின் முடிவு” “ஒரு பெருவெள்ளத்தோடு” இருக்கும் என்றும், அந்த யுத்தம் “பாழாக்குதல்களால்” அமையும் என்றும் கபிரியேல் அடையாளப்படுத்துகிறார். எருசலேமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் எதிராக நிறைவேற்றப்பட்ட அந்த யுத்தம், புறஜாதித்தனத்தாலும் பாப்புத்துவத்தாலும் நிகழ்த்தப்பட்ட மிதித்தழித்தலாக இருந்தது. ஆரம்பத்தில் எருசலேமை அழிக்கும் புறஜாதி வல்லமை பாபிலோன் ஆகும்; ஆனால் மேசியா சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு அதை அழித்த புறஜாதி வல்லமை புறஜாதி ரோமா ஆகும். ஆனால் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கும் சேனையின்மேலும் நிகழ்த்தப்பட்ட யுத்தம் பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளினால் நிறைவேற்றப்பட்டது; வேதாகமங்களில் காணப்படும் அந்த இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளில் இரண்டாவது பாப்புத்துவமே ஆகும்.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

“பெருகி வரும் தண்டனைக்கோல்” என்று பிரதிநிதிப்படுத்தப்படும் அதிகாரம் பாப்பாட்சியே ஆகும்; அதுவே தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் “பெருகி வந்து கடந்து செல்லும்” அதிகாரமாகும். பாபிலோனினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட எருசலேமின் மிதித்தழித்தல், மேலும் உபாகமத்தில் மோசே பிரதிநிதிப்படுத்தியபடி இருள் நிறைந்த வார்த்தைகளைப் பேசின இரும்பு ஜாதியால் தொடரப்பட்டபின், அதற்கு அடுத்ததாகப் பாப்பாட்சி வந்தது. மிதித்தழித்தலின் முடிவுவரை “பாழாக்குதல்கள்” “நியமிக்கப்பட்டிருந்தன.” இருபத்தேழாம் வசனத்தில், கிறிஸ்து அநேகரோடு ஒரு வாரத்திற்குப் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறார். அந்த வாரத்தின் நடுவில், கிறிஸ்து பரலோகத்திலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தில் தம்முடைய மகா யாஜக ஊழியத்தை ஆரம்பித்தபோது, பூமியிலிருந்த பலியிடும் முறை நிறுத்தப்படும். யூதர்களுக்காக வெட்டிக்கொடுக்கப்பட்டிருந்த சோதனைக்காலத்தில் அவர்கள் கீழ்ப்படியாமையினால், பரிசுத்தஸ்தலமும் நகரமும் மறுபடியும் பாழாக்கப்பட வேண்டியிருந்தது.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

அந்த வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது: “அருவருப்புகளின் பெருக்கினால் அவன் அதை பாழாக்குவான்; முடிவுவரையும் அப்படியே இருக்கும்; நிர்ணயிக்கப்பட்டது அந்தப் பாழானதின்மேல் ஊற்றப்படும்.” யூதர்கள் தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சோதனைக் காலத்தின் கிண்ணத்தை இறுதியில் விளிம்புவரை நிரப்பியபோது, நகரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் யுத்தத்தின் முடிவுவரை பாழடைந்திருக்க வேண்டியிருந்தது. கி.பி. 1798 இல் மிதிக்கப்படுதல் “முடிவுக்கு” வந்தபோது, பாப்பரசாட்சிக்கு ஒரு கொடிய காயம் ஏற்படும் என்று “நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது.” அப்பொழுது, மூன்று கட்டளைகளின் கீழ் யூதர்கள் நேர்மையான பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வந்தபோது முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, நகரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் மீளப் புதுப்பிக்கப்பட்டு மறுகட்டப்பட வேண்டியிருந்தது.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

அந்தப் போரின் நிறைவு வரையிலும், எருசலேம் பாப்பரசரின் அதிகாரத்தினால் மிதிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுக்குள் அமைந்துள்ள தனித்தனி காலப்பகுதிகளை உருவாக்கும் தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மீள்நிலைப்படுத்தப்படுதல் குறித்த தரிசனத்தோடு தொடர்புபடுத்தி எழுபது ஆண்டுகளின் மிதிக்கப்படுதல் குறித்த தரிசனத்தின் உறவு எவ்வாறு உள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போதுமே சரியாக அறியப்பட முடியும். மோசேயின் சாபத்தின் சிதறடிப்பு குறித்த தரிசனத்தை நிராகரிப்பது, ஒன்று சேர்த்தல் குறித்த தரிசனத்தையே நிராகரிப்பதாகும். எழுபது ஆண்டுகளின் தரிசனம் சிதறடிப்பின் தரிசனம் ஆகும். இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தரிசனம் ஒன்று சேர்த்தலின் தரிசனம் ஆகும். எழுபது ஆண்டுகளின் தரிசனம் சிதறடிப்பின் “chazon” தரிசனம்; இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தரிசனம் ஒன்று சேர்த்தலின் “mareh” தரிசனம் ஆகும்.

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> ஆகையால் தேவன் இணைத்ததை மனுஷன் பிரிக்காதிருக்கட்டும். மாற்கு 10:9.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

இரண்டு தரிசனங்களும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆகையால் ஒன்றை நிராகரிப்பது அவையிரண்டையும் நிராகரிப்பதற்குச் சமம். இந்த உண்மை, அட்வென்டிசம் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தைத் தாங்கள் நிலைநிறுத்துகிறோம் என்று கூறினாலும், 1863-இல் அவர்கள் “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் நிராகரித்ததுபோலவே, அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணையே அவர்கள் நிராகரித்திருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. யூதர் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை காக்கிறோம் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லைவா? பண்டைய இஸ்ரவேல் மேசியாவைப் எதிர்நோக்குகிறோம் என்று அறிக்கை செய்யவில்லைவா? தேவனுடைய வார்த்தையை நிலைநிறுத்தாத வெளிப்படை அறிக்கை அர்த்தமற்றது.

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

முடிவில் மில்லரைட்டுகள் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியை இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள் காலப்பகுதியின் முடிவாக அடையாளங்கண்டார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய புரிதல் வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது. அந்த மகா ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகே, பரலோக பரிசுத்தஸ்தலம் பற்றியும், அந்தத் தேதியில் கிறிஸ்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் தோன்றியதையும் குறித்து வெளிச்சம் வந்தது. அந்தத் தேதிக்குப் பிறகே அவர்கள் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியையும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தையும் கண்டார்கள்.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளோடு தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன ஒளியை அதிகரிக்கவே கர்த்தர் எண்ணியிருந்தார்; 1856 ஆம் ஆண்டில், மேலும் ஒளிக்கான வாசலை அவர் திறந்தார்; அதன்பின் வந்த ஏழு ஆண்டுகளுக்குள் அட்வென்டிசம் அந்த வாசலை மூடியது. 2001 செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகே, தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவர்களை ஹைரம் எட்சன் எழுதிய கட்டுரைகளிடத்திற்கு கர்த்தர் மீண்டும் வழிநடத்தினார்; அப்போது “ஏழு காலங்கள்” எனும் ஒளி மறுபடியும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பைக் காண மறுத்ததினால், அட்வென்டிசம் அக்டோபர் 22, 1844-ஐ குறுகியதும் முழுமையற்றதுமான விதத்தில் புரிந்துகொள்ள வந்தது.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

ஒருமுறை எஸ். எஸ். ஸ்னோ சிலுவைப்பாட்டிற்கான தேதியை உறுதிப்படுத்தியபின், 1844 அக்டோபர் 22 என்ற தேதி நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> ஆகையால் அறிந்து உணர்ந்துகொள்: எருசலேமை மீட்டெடுத்து கட்டும்படி கட்டளை புறப்பட்டதுமுதல் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட அதிபதியாகிய மேசியா வரையில் ஏழு வாரங்களும் அறுபத்திரண்டு வாரங்களும் இருக்கும்; வீதியும் மதிலும் மறுபடியும் கட்டப்படும், ஆனாலும் அது இக்கட்டான காலங்களில் நிகழும். அறுபத்திரண்டு வாரங்களுக்குப் பின்பு மேசியா வெட்டுண்டுபோவார்; ஆனால் தமக்காக அல்ல. பின்னர் வரப்போகிற அதிபதியின் ஜனங்கள் நகரத்தையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அழித்துப்போடுவார்கள்; அதன் முடிவு பெருவெள்ளம்போல இருக்கும்; யுத்தத்தின் முடிவுவரைக்கும் பாழ்ப்பாடுகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. அவர் ஒரு வாரகாலம் அநேகரோடே உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவார்; அந்த வாரத்தின் நடுவில் பலியையும் காணிக்கையையும் ஒழியப்பண்ணுவார்; அருவருப்புகளின் பரவலினால் அதை பாழாக்குவார்; நிர்ணயிக்கப்பட்ட முடிவுவரைக்கும் அப்படியே இருக்கும்; நிர்ணயிக்கப்பட்டது அந்தப் பாழானதின்மேல் ஊற்றப்படும். தானியேல் 9:25–27.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

மில்லரைட்டுகள் சிலுவையில் அறையப்பட்டதற்கான சரியான தேதியை அறிந்துகொண்டார்கள்; பின்னர் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் காலப்பகுதியின் முடிவும் அடையாளம் காணப்பட்டது. யூதர்கள் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சோதனைக்காலத்தின் பாத்திரத்தை உச்சிவரை நிரப்பியதினால், “அருவருப்புகளின் பெருகுதல்” மூலம் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, கிறிஸ்து “உடன்படிக்கையை” உறுதிப்படுத்திய அந்த “வாரத்தின் நடுப்பகுதியில்” நிகழ்ந்த “மேசியாவின் அகற்றப்படுதல்” என்பதும் அடையாளம் காணப்பட்டது. நள்ளிரவின் முழக்கச் செய்தியை அறிந்துகொள்வதில் அத்தியாவசியமான வரலாற்றுக் குறிக்கல்லாக சிலுவை அமைந்தது.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

தேவனுடைய வல்லமையின் இத்தகைய வல்லமையான வெளிப்பாட்டை உருவாக்கிய அந்த வசனங்களில் இருந்த வெளிச்சத்தின்போதிலும், இரு தரிசனங்களுக்கிடையிலான உறவைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தானியேலின் விருப்பத்தால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அந்த வசனங்களின் புரிதலை மில்லரைட்டுகள் ஒருபோதும் எட்டவில்லை. கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அந்த வாரம் இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; பின்னாளில் சகோதரி வைட், அவை கிறிஸ்துவின் மூன்றரை ஆண்டுகளான தனிப்பட்ட ஊழியத்தையும், அதனைத் தொடர்ந்து சீஷர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அவருடைய ஊழியத்தையும் குறிக்கின்றன என்று அடையாளப்படுத்தினார். சிலுவையின் வரலாற்றுச் சின்னம் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியை நிர்ணயிப்பதற்கான நங்கூரமாக அமைந்தது என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள்; ஆனால் அதே சமயம் அது மூன்றரை ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரே மாதிரியான இரண்டு காலப்பகுதிகளின் மையத்தையும் குறிக்கிறது என்றும், ஆகையால் தேவன் மோசேயின் மூலம் “அவருடைய உடன்படிக்கையின் சச்சரவு” என்று அழைத்த “ஏழு காலங்களை” அதுவே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்றும் அவர்கள் காணவில்லை.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> அப்பொழுது நானும் உங்களுக்கு விரோதமாக நடந்து, உங்கள் பாவங்களினிமித்தம் உங்களை இன்னும் ஏழு மடங்கு தண்டிப்பேன். என் உடன்படிக்கையின் வழக்கிற்குப் பழிவாங்கும் பட்டயத்தை நான் உங்கள் மேல் கொண்டு வருவேன்; நீங்கள் உங்கள் நகரங்களுக்குள் கூடிவரும்போது, நான் உங்கள் நடுவில் கொள்ளைநோயை அனுப்புவேன்; நீங்கள் சத்துருவின் கைக்குள் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவீர்கள். லேவியராகமம் 26:24, 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

கிறிஸ்து அநேகருடனான உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, அது கட்டளைக்கீழ்ப்படியாத யூதர்களுடன் அவர் விவாதம் கொண்டிருந்த உடன்படிக்கையே ஆகும். அவரது “உடன்படிக்கையின் விவாதம்” கி.மு. 723-இல், அசீரியர் வடக்கு ராஜ்யத்தை சிறைபிடித்துச் சென்றபோது தொடங்கியது; பின்னர் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன நாட்கள் முழுவதும், புறமதம் சொற்பொருளான இஸ்ரவேலை மிதித்தது. அந்த மிதித்தல் தொடர்ந்து, மேலும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன நாட்கள், பாப்பரச ஆட்சிமுறை ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலை மிதித்ததனால் பின்பற்றப்பட்டது.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய தீர்க்கதரிசன வாரம், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தரிசனத்தை நிறைவேற்றியதோடு, இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தரிசனத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. மில்லரைட்டுகள், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தில் போதிய அளவு உணர்ந்து, “நள்ளிரவு கூக்குரல்” செய்தியைச் சரியாக அறிவித்தார்கள்; ஆனால் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் காபிரியேலின் விளக்கம் எடுத்துரைக்க வேண்டியிருந்த ஒளியின் ஒரு பகுதியை அவர்கள் நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

“விஷயம்” மற்றும் “தரிசனம்” என்று குறிக்கப்பட்டிருந்த அந்த இரு தரிசனங்களையும் சரியாகப் பிரித்தறிந்து (மனதில் தனித்தனியாகப் பிரித்து) கொள்ளும்படி காபிரியேல் தானியேலுக்கு போதித்திருந்தான்; அந்த அறிவுரையின் நிறைவேறுதலாக, “ஏழு காலங்களின்” ஒரு சின்னமாகிய எழுபது வாரங்களுக்கும், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுக்கும் உள்ள தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ளத் தானியேல் முயன்றபோது, அதுவே அவனுடைய பிரதான சுமையாக இருந்தது என்று சகோதரி வைட் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

“ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் அட்வென்டிசம் நிராகரித்தது, அவர்களை அத்தகைய நிலையில் நிறுத்தியது; அதனால், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளிலிருந்து வெட்டப்பட்ட முதல் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளுடைய காலப்பகுதி, மோசே “அவருடைய உடன்படிக்கையின் சண்டை” என்று அடையாளப்படுத்தும் உடன்படிக்கையின் கலகத்தைக் குறிக்கிறது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

வாரத்தின் நடுப்பகுதியில் நிகழ்ந்த சிலுவையில் அறையப்படுதல் வெறுமனே தேதியை மட்டும் சுட்டிக்காட்டியதல்ல; அது உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தினால் இஸ்ரவேலின் கீழ்ப்படியாமைக்கு எதிராக கிறிஸ்துவுக்கிருந்த வழக்கின் மையப்புள்ளியையே அடையாளப்படுத்தியது என்பதை அறிந்துகொள்ளுவதிலிருந்தும் அவர்கள் தடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். சிலுவையில் அநேகருக்காகச் சிந்தப்பட்ட அந்த இரத்தம், அவருடைய உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தியதோடு, லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு ஆகிய அதிகாரங்களில் முன்வைக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையையும் உறுதிப்படுத்தியது என்ற உண்மைக்குப் அவர்கள் குருடர்களாயிருந்தார்கள்.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

பண்டைய இஸ்ரவேல் ஜனங்கள், “கர்த்தர் சொன்னதெல்லாம் நாங்கள் செய்வோம்” என்ற தங்களுடைய அறிவிப்பையே உடன்படிக்கையாக வரையறுத்துக் கொண்டு, தாங்கள்மேல் ஒரு உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்து அளித்துக் கொண்டிருந்த அந்த உடன்படிக்கை, அவருடைய நியாயப்பிரமாணம் இருதயத்தில் எழுதப்பட வேண்டும் என்பதை அவர்கள் முற்றிலும் அறியாதவர்களாயிருந்தார்கள். உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளைப் பற்றிய அவர்களுடைய பரிசேயர் சார்ந்த வரையறை, உண்மையான உடன்படிக்கையை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதையும் ஏற்றுக்கொள்வதையும் தடுத்தது.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

நவீன இஸ்ரவேல், வாரத்தின் நடுப்பகுதியில் சிலுவையின் இரத்தத்தை, தாங்கள் மேசியாவை நிராகரித்து தங்களுக்கு அரசனாக சீசரையே அன்றி வேறொருவரும் இல்லை என்று அறிவித்தபோது பண்டைய இஸ்ரவேலின் மீது வந்திருந்த அதே குருட்டுத்தன்மையை நவீன இஸ்ரவேலுக்கும் உண்டாக்கும் வகையிலான சொற்களால் வரையறுத்துள்ளது.

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

காபிரியேல் தானியேலுக்குக் கோடிட்டுக் காட்டிய வரலாறு உடன்படிக்கையின் உறுதிப்படுத்துதலை மட்டுமல்ல, அந்த உடன்படிக்கையை நிராகரிப்போர்மேல் வரவழைக்கப்படும் சிதறடிக்கப்படுதலையும் உள்ளடக்குகிறது என்பதற்கு நவீன இஸ்ரவேல் குருடாயுள்ளது; ஏனெனில் வரவிருந்த பிரபுவாகிய அந்நியஜாதி ரோம் நகரத்தையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அழித்துவிடும் என்றும், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துப் போட்ட யுத்தத்தின் முடிவுவரை “பாழாக்குதல்கள்” என்று பன்மையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன என்றும் அந்த வசனங்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

அநேகர் நிமித்தமாக உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக கிறிஸ்து தமது இரத்தத்தைச் சிந்திய வரலாற்றில், புறமத ரோமும் பாப்பரச ரோமும் ஆகிய பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளும் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. சிலுவையில் சிந்தப்பட்ட அந்த இரத்தமே கிறிஸ்து பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் கொண்டு வருவது; மேலும் அது இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட “mareh” தரிசனத்தால் சித்தரிக்கப்படும் அவருடைய கிரியையின் ஒரு அடையாளமாகும். அந்த வரலாறு, பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழிக்கும் பாழாக்கும் அந்த இரு வல்லமைகளால் சித்தரிக்கப்படும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட “chazon” தரிசனத்தின் வரலாற்றுடன் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

மில்லரின் கனவில் நகைகளாகக் காண்பிக்கப்பட்டிருந்த சத்தியங்கள் சூரியனைப்போல் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன; ஆனால் அவை முழுமையானவை அல்ல. கடைசி நாட்களில், நடுராத்திரி முழக்கம் அச்சரத்துக்குச் அச்சரம் மறுபடியும் ஒலிக்கும்போது, அவ்வதே நகைகள் “அழுக்கு துடைப்பான் மனிதன்” என்பவரால் புதிய, இன்னும் பெரிய பேழைக்குள் இடப்படுவார்கள்; அப்பொழுது அவை ஆரம்பத்தில் இருந்ததைவிட பத்து மடங்கு அதிக பிரகாசத்துடன் ஒளிர்வார்கள். அவையே இறுதியான நடுராத்திரி முழக்கச் செய்தியின் சோதனையாக ஆகின்றன. அந்த நகைகள், ஹபக்கூக்கால் தீர்க்கதரிசனமாகச் சொல்லப்பட்ட இரு சாட்சிகளினால், குறிப்பாகப் பலகைகளாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. 1843 மற்றும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் முன்னோடி விளக்கப்படங்களிலுள்ள அந்த இரு பலகைகளும் “வரி மேல் வரி” என ஒன்றின்மேல் ஒன்று வைக்கப்படும்போது, மில்லரின் நகைகள் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன; அவ்வாறு செய்யப்படுவதன் மூலம், அந்த நகைகள் இறுதியான நடுராத்திரி முழக்கத்தின் செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

இரு அட்டவணைகளிலும் உள்ள சத்தியங்களின் பெரும்பகுதி, 1844-க்கு முன்னரே நிறைவேறிய தீர்க்கதரிசனங்களை விளக்குகின்றன; உதாரணமாக, தானியேல் ஏழும் எட்டும் அதிகாரங்களிலுள்ள மிருகங்களின் அடையாளம் காண்பித்தல் போன்றவை. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் சிலை அங்கே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது ரோமாவா அல்லது அந்தியோகுஸ் எப்பிபானேசாவா என்பதைக் குறித்த வாதமும் அங்கே உள்ளது. முதல் ஏமாற்றமும், ஆபக்கூக்கும் பத்து கன்னியரும் குறிக்கும் தாமதக் காலமும் அங்கே உள்ளது. மூன்றாம் தூதனின் வருகையும் அங்கே உள்ளது; அதுபோலவே பரலோக பரிசுத்தஸ்தலமும் அங்கே உள்ளது. “அன்றாடம்” என்பது புறமதத்தின் ஒரு குறியீடாக அங்கே உள்ளது. மேலும், நிச்சயமாக, இஸ்லாமின் மூன்று ஐயோக்களும் அங்கே உள்ளன. இவை ஒன்றாகக் கொண்டுவரப்பட்டபோது, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தின் முத்திரையைத் திறக்கும் வேளையில் நிகழும் “அறிவின் பெருக்கை” விளக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அந்த அட்டவணைகள் அமைகின்றன.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசன அறிவின் சின்னமாகிய உலாய் நதியின் தரிசனத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியை முடிவுறச் செய்யும் இந்த வேளையில், வில்லியம் மில்லரின் கனவில் தோன்றிய புதியதும் பெரிதுமான ஆபரணப் பெட்டியில் உள்ள ரத்தினங்களை அமைக்க அதிகரித்த அந்த அறிவோடு தொடர்புடையதாக, அவர்களுடைய வரலாற்றில் முழுமையடையாத நிலையிலிருந்த மில்லரைட் சத்தியங்களை நாம் மீண்டும் ஆராயப்போகிறோம். அவற்றில் சில, மில்லரைட்டுகள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த வரலாற்றுக் காலத்தின் காரணமாக முழுமையற்ற நிலையில் விடப்பட்டன; மற்ற சில, மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறிக்கொண்டிருந்த ஒளியோடு இணைந்து செல்ல மறுத்தவர்களின் கீழ்ப்படியாமையின் மூலம் முழுமையற்றவையாகவே விடப்பட்டன.

We will continue these things in the next article.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> “செய்தியுடன் தேவன் அனுப்பியவர்கள் மனிதர்கள் மட்டுமே; ஆனால் அவர்கள் சுமந்து வரும் செய்தியின் தன்மை என்ன? தேவன் உங்களுக்கு எது விருப்பமானதாக இருக்கும் என்று உங்களோடு ஆலோசிக்கவில்லை என்பதற்காக, அந்த எச்சரிக்கைகளிலிருந்து விலகிச் செல்லவோ, அவற்றை அலட்சியப்படுத்தவோ நீங்கள் துணிவீர்களா? தேவன் பேசுவார்களாகிய மனிதர்களை அழைக்கிறார்; உரக்கக் கூப்பிட்டு, அடக்கமின்றி அறிவிப்பார்களாகியவர்களை அழைக்கிறார். இந்தக் காலத்திற்கான தமது வேலையைச் செய்ய தேவன் தமது தூதர்களை எழுப்பியிருக்கிறார். சிலர் கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தியிலிருந்து விலகி, அந்த மனிதர்களையும் அவர்களுடைய குறைகளையும் விமர்சிக்கிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் சத்தியத்தின் செய்தியை விரும்பத்தக்க எல்லா இனிமையுடனும் செம்மையுடனும் கூறுவதில்லை. அவர்களிடம் மிகுதியான வைராக்கியம் இருக்கிறது, அவர்கள் அளவுக்கு மீறிய தீவிரத்துடன் இருக்கிறார்கள், மிகுதியான உறுதியுடனும் பேசுகிறார்கள்; இதனால் களைப்புற்றும் ஒடுக்கப்பட்டும் இருக்கும் பல ஆத்மாக்களுக்கு சுகமளிப்பதற்கும் ஜீவனையும் ஆறுதலையும் கொண்டுவருவதற்குமான அந்தச் செய்தி, ஓரளவிற்கு விலக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் செல்வாக்குள்ள மனிதர்கள் தங்கள் இருதயங்களைத் தாங்களே மூடி, தேவன் சொல்லியதற்கெதிராக தங்கள் சொந்த சித்தங்களை எழுப்பும் அளவுக்கேற்ப, வெளிச்சத்திற்கும் உயிர்ப்பூட்டும் வல்லமைக்கும் ஏங்கியும் ஜெபித்தும் வந்தவர்களிடமிருந்து அந்த ஒளிக்கதிரை அகற்ற முயல்வார்கள். தமது ஊழியக்காரர்களுக்கு விரோதமாகப் பேசப்பட்ட கடினமான, அகந்தையான, ஏளனமிகு எல்லா சொற்களையும் கிறிஸ்து தமக்கே எதிராகப் பேசப்பட்டவைகளாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி புரிந்துகொள்ளப்படாது; தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்டப்போகிற அந்த ஒளி, அதன் வளர்ச்சியடைந்து வரும் மகிமையில் நடக்க மறுப்பவர்களால் பொய்யான ஒளி என்று அழைக்கப்படும். செய்யப்படக்கூடியிருந்த வேலை, அவர்களுடைய அவிசுவாசத்தினால், சத்தியத்தை நிராகரிப்பவர்களால் செய்யப்படாமல் விடப்படும். சத்தியத்தின் ஒளியை எதிர்க்கிற உங்களிடம், தேவனுடைய ஜனங்களின் வழியிலிருந்து விலகி நிற்கும்படி நாங்கள் மன்றாடுகிறோம். பரலோகத்தால் அனுப்பப்பட்ட ஒளி அவர்கள்மேல் தெளிவானவும் நிலையானவும் கதிர்களாய் பிரகாசிக்கட்டும். இந்த ஒளி உங்களிடம் வந்திருக்கிறதே, அதைப் நீங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறீர்களோ அதற்குப் பொறுப்பாளிகளாக தேவன் உங்களை வைத்திருக்கிறார். கேட்க விரும்பாதவர்கள் பொறுப்புக்கூற வேண்டியவர்களாயிருப்பார்கள்; ஏனெனில் சத்தியம் அவர்களுடைய அடைவுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் தமக்குக் கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களையும் சிலாக்கியங்களையும் இகழ்ந்தார்கள். தெய்வீக அங்கீகாரங்களை ஏந்திய செய்திகள் தேவனுடைய ஜனங்களிடம் அனுப்பப்பட்டுள்ளன; நன்மையும் சத்தியமும் நிறைந்த கிறிஸ்துவின் மகிமை, மேன்மை, நீதிமை ஆகியவை முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன; பாகுபாடினால் இருதயங்கள் மூடப்படாத அனைவரையும் ஈர்க்கும்படியாக, இயேசு கிறிஸ்துவிலுள்ள தேவத்துவத்தின் பூரணமும் அழகுடனும் மனம்கவர்ச்சியுடனும் எங்கள் நடுவில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தேவன் எங்கள் நடுவில் கிரியை செய்திருக்கிறார் என்பதை நாங்கள் அறிந்திருக்கிறோம். ஆத்துமாக்கள் பாவத்திலிருந்து நீதியின்பால் திரும்புவதைக் கண்டிருக்கிறோம். மனந்திரும்பியோரின் இருதயங்களில் விசுவாசம் புதுப்பிக்கப்பட்டதைக் கண்டிருக்கிறோம். சுத்திகரிக்கப்பட்ட குஷ்டரோக்கியர்களைப் போல, தங்கள் வழியில் சென்றுபோய், ஒருவன் மட்டுமே திரும்பி வந்து தேவனை மகிமைப்படுத்தினான் என்பதுபோல நாமும் இருப்போமா? அதற்குப் பதிலாக, அவருடைய நற்குணத்தை அறிவிப்போமாக; இருதயத்தினாலும், எழுத்தினாலும், குரலினாலும் தேவனைத் துதிப்போமாக.” Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles