Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Six

தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஐம்பத்து ஆறு

Unlocking the Mystery of Revelation 17: The Final Prophecy of the Great Whore and the Beast

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17-இன் மர்மத்தைத் திறத்தல்: மகா வேசியையும் மிருகத்தையும் குறித்த இறுதியான தீர்க்கதரிசனம்

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2024

Formats

PDF
Word

The last representation of the kingdoms of Bible prophecy is found in Revelation chapter seventeen. In that chapter, in verse three, John is carried into the “wilderness”, so that the angel can show John the judgment of the “great whore” of prophecy, who sits upon “many waters” and who committed “fornication” with the “kings of the earth.”

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் காணப்படும் ராஜ்யங்களின் கடைசி உருவகப்படுத்தல் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது. அந்த அதிகாரத்தில், மூன்றாம் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தின் “மகா வேசியின்” நியாயத்தீர்ப்பை யோவானுக்குக் காண்பிக்கத் தூதன் அவனை “வனாந்தரத்திற்குள்” கொண்டு செல்கிறான்; அந்த மகா வேசி “பல நீருகளின்மேல்” உட்கார்ந்திருக்கிறவளும், “பூமியின் ராஜாக்களுடன்” “விபசாரம்” செய்தவளுமாக இருக்கிறாள்.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.

> ஏழு கலசங்களைக் கொண்டிருந்த அந்த ஏழு தூதர்களில் ஒருவர் வந்து என்னோடு பேசி, என்னிடம், “இங்கே வா; அநேக ஜலங்களின்மேல் உட்கார்ந்திருக்கிற பெரிய வேசியின்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பை உனக்குக் காண்பிப்பேன். அவளோடே பூமியின் ராஜாக்கள் விபசாரம் பண்ணினார்கள்; பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்கள் அவளுடைய விபசாரத்தின் மதுவினால் மதிமயங்கினார்கள்” என்றான். அப்பொழுது அவன் என்னை ஆவியிலே வனாந்தரத்திற்குக் கொண்டு போனான்; அங்கே தூஷண நாமங்களால் நிறைந்தும், ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடையதுமான செம்மஞ்சள் நிற மிருகத்தின் மேல் ஒரு ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருப்பதை நான் கண்டேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:1–3.

By John’s own words the “wilderness” represents the twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538, unto the time of the end in 1798.

யோவானின் சொந்த வார்த்தைகளின்படி, “வனாந்தரம்” என்பது கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1798 இல் முடிவுகாலம் வரையிலான திருத்தந்தை ஆட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை குறிக்கிறது.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. … And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

> அப்பொழுது அந்த ஸ்திரீ வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் சென்றாள்; அங்கே, அவர்கள் அவளை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் போஷிப்பதற்காக, தேவனால் அவளுக்கென ஒரு இடம் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. … மேலும் அந்த ஸ்திரீக்கு ஒரு பெரிய கழுகின் இரண்டு சிறகுகள் கொடுக்கப்பட்டன; அவள் சர்ப்பத்தின் முகத்திலிருந்து தப்பி, வனாந்தரத்திற்குள், தன்னுடைய இடத்திற்குப் பறந்து செல்லும்படியாக; அங்கே அவள் ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் போஷிக்கப்படுகிறாள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 12:6, 14.

In the spirit, John was transported into the twelve hundred and sixty years of papal rule. Those years had been typified by the three and a half years of drought during the history of Jezebel, Ahab and Elijah. Those years were to continue until the papacy received its deadly wound in 1798, for that had been “determined” to occur at the end of the first indignation, which was the end of the war brought upon the sanctuary and host through the two desolating powers of paganism and papalism. All of these facts have been set forth in recent articles.

ஆவியினால், யோவான் பாப்பரசாட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டார். அந்த ஆண்டுகள், யெசபெல், ஆகாப், எலியா ஆகியோரின் வரலாற்றின்போது நிகழ்ந்த மூன்றரை ஆண்டு வறட்சியால் முன்னுருவாக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த ஆண்டுகள், 1798-இல் பாப்பரசாட்சி தன் மரணகரமான காயத்தை அடையும் வரையில் தொடர வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் அது, புறமதமும் பாப்பரசாட்சியும் என்ற இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களினால் பரிசுத்தஸ்தலத்தின்மேலும் சேனையின்மேலும் வரப்பண்ணப்பட்ட யுத்தத்தின் முடிவாகிய முதல் சினக்காலத்தின் முடிவில் நிகழுமாறு “நியமிக்கப்பட்டிருந்தது.” இவ்வெல்லா உண்மைகளும் சமீபத்திய கட்டுரைகளில் விளக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

The “great whore,” is Isaiah’s whore of Tyre, who was to be forgotten for seventy symbolic years, which were the “days of one king.” The history of the United States, is the history of the symbolic seventy years, which had been typified by the seventy years of captivity during the reign of Babylon, the first kingdom of Bible prophecy. During that history the great whore of Tyre was to be forgotten. At the end of that history she was to be remembered and once again to go forth and sing her songs, thus committing fornication with the kings of the earth. John was spiritually conveyed into the history of papal rule in order to see the judgment of the papal power. The judgment of a daughter of a priest who committed fornication was that she was to be burnt with fire.

“மகா வேசி” என்பது ஏசாயாவில் கூறப்படும் தீருவின் வேசியே; அவள் “ஒரு ராஜாவின் நாட்கள்” என்று அழைக்கப்படும் குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகள் மறக்கப்பட வேண்டியவளாயிருந்தாள். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாறு என்பது குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகளின் வரலாறே; அவை வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் இராஜ்யமான பாபிலோனின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஏற்பட்ட எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன. அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் தீருவின் மகா வேசி மறக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியது. அந்த வரலாற்றின் முடிவில் அவள் நினைவுகூரப்பட வேண்டியவளாய், மீண்டும் வெளிப்பட்டு தன் பாடல்களைப் பாடி, இவ்விதமாகப் பூமியின் ராஜாக்களோடு விபச்சாரம் செய்ய வேண்டியவளாயிருந்தாள். போப்பரச ஆட்சியின் நியாயத்தீர்ப்பைக் காணும்படி, யோவான் ஆவிக்குரிய வகையில் போப்பரச ஆட்சியின் வரலாற்றுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டான். விபச்சாரம் செய்த ஆசாரியனுடைய மகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்பு, அவள் அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாக இருந்தது.

> And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.

> ஒரு ஆசாரியனின் மகள் யாராயினும் விபசாரம் செய்து தன்னை அசுத்தப்படுத்தினால், அவள் தன் தந்தையையும் அவமதிக்கிறாள்; அவள் அக்கினியினால் எரிக்கப்பட வேண்டும். லேவியராகமம் 21:9.

In the vision of the judgment of the great whore that was given to John by one of the angels who poured out one of the seven last plagues was that she was burnt with fire.

ஏழு கடைசி வாதைகளில் ஒன்றை ஊற்றிய தூதர்களில் ஒருவனால் யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மகா வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிய தரிசனத்தில், அவள் அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கப்படுவாள் என்பது வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

> நீ மிருகத்தின் மேல் கண்ட அந்தப் பத்து கொம்புகள் வேசியை வெறுத்து, அவளைப் பாழும் நிர்வாணமுமானவளாக்கி, அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்று, அவளை அக்கினியினால் சுட்டெரிக்குமென்று. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:16.

The waters that the great whore is sitting upon are the people of the world, who will be brought under her authority when the United States deceives the entire world to worship the beast, who is also the great whore. The United States then becomes the premier king of the ten kings who are represented in the prophecy of Revelation seventeen, and in this illustration the United States represents the first king to commit fornication with the whore, though she will accomplish that act with all the kings thereafter.

மகா வேசியாள் அமர்ந்திருக்கிற நீருகள் உலகத்தின் ஜனங்களாகும்; ஐக்கிய அமெரிக்கா மிருகத்தைக் ஆராதிக்கும்படி முழு உலகத்தையும் வஞ்சித்து வழிநடத்தும் போது, அவர்களெல்லாம் அவளுடைய அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுவார்கள்; அந்த மிருகமும் மகா வேசியாளே ஆகும். அப்பொழுது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தில் குறிக்கப்படும் பத்து ராஜாக்களில் ஐக்கிய அமெரிக்கா முதன்மை ராஜாவாகிறது; மேலும், இந்த உவமையில், வேசியாளுடன் பரஸ்த்ரீகாரத்தில் முதலில் ஈடுபடும் ராஜாவை ஐக்கிய அமெரிக்கா குறிக்கிறது; ஆயினும், அதன் பின்னர் அவள் அந்தச் செயலை எல்லா ராஜாக்களுடனும் நிறைவேற்றுவாள்.

The first king of many kings is represented by Ahab, who was married to the great whore, who is represented as Jezebel in the church of Thyatira. The judgment of Jezebel (the great whore), is accomplished by the ten kings, who will be forced into a church and state alliance by the power of the United States. Those kings will agree to allow the papacy to rule the world (sit upon the waters), in spite of their hatred for the whore.

பல அரசர்களில் முதலாவது அரசன் ஆகாபால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறான்; அவன் மகா வேசியை மணந்தவன்; அவள் தியாத்தீரா சபையில் யேசபெலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். யேசபெலின் (மகா வேசி) தீர்ப்பு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வல்லமையால் சபை-அரசு கூட்டணிக்குள் வலுக்கட்டாயமாக கொண்டு வரப்படும் அந்தப் பத்து அரசர்களால் நிறைவேற்றப்படும். அந்த அரசர்கள், வேசியின்மேல் தமக்குள்ள வெறுப்பினையும் மீறி, பாப்பரசாட்சிக்கு உலகத்தை ஆள அனுமதிக்க (தண்ணீர்களின்மேல் உட்காரும்படியாக) சம்மதிப்பார்கள்.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> நீ கண்ட பத்து கொம்புகள் இன்னும் ராஜ்யத்தைப் பெறாத பத்து ராஜாக்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் மிருகத்துடனே ஒரு மணிநேரம் ராஜாக்களாக அதிகாரம் பெறுகிறார்கள். இவர்கள் ஒரே மனமுடையவர்கள்; தங்கள் வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் மிருகத்துக்குக் கொடுப்பார்கள். இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியுடனே யுத்தம் செய்வார்கள்; ஆனாலும் ஆட்டுக்குட்டி அவர்களை ஜெயிக்கும்; ஏனெனில் அவர் ஆண்டவர்களுக்கான ஆண்டவரும், ராஜாக்களுக்கான ராஜாவும் ஆவார்; அவருடனிருக்கிறவர்கள் அழைக்கப்பட்டவர்களும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும், உண்மையுள்ளவர்களும் ஆவர். மேலும் அவன் என்னைப் பார்த்து, நீ கண்ட, வேசி உட்கார்ந்திருக்கிற தண்ணீர்கள் ஜனங்களும், திரள்களும், ஜாதிகளும், பாஷைகளும் ஆகும் என்றான். நீ மிருகத்தின் மேல் கண்ட பத்து கொம்புகள், அவையே அந்த வேசியை வெறுத்து, அவளைப் பாழாக்கியும் நிர்வாணமாக்கியும், அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றும், அவளை அக்கினியால் எரித்தும் போடுவார்கள். ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தைகள் நிறைவேறும் வரையில், அவருடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றவும், ஒருமனப்படவும், தங்கள் ராஜ்யத்தை மிருகத்துக்குக் கொடுக்கவும் தேவன் அவர்களுடைய இருதயங்களில் வைத்திருக்கிறார். நீ கண்ட ஸ்திரீ பூமியின் ராஜாக்களின்மேல் ஆட்சி செய்கிற அந்த மகா நகரமே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:12–18.

The “ten kings” (the United Nations), actually hate the papacy, but are forced by circumstances to turn their short-lived kingdom over to the papal power in a vain hope to save the world from its increasing calamities. When they realize her deception, they become the instrument to burn her with fire in fulfillment of the law in Leviticus.

“பத்து ராஜாக்கள்” (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), உண்மையில் போப்பாட்சியை வெறுக்கிறார்கள்; ஆயினும், பெருகிக்கொண்டிருக்கும் உலகப் பேரழிவுகளிலிருந்து உலகத்தை இரட்சிக்க வேண்டும் என்ற வீணான நம்பிக்கையில், சூழ்நிலைகளால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, தங்கள் குறுகியகால அரசாட்சியை போப்பாட்சியின் அதிகாரத்துக்குக் கையளிக்கிறார்கள். அவளுடைய வஞ்சகத்தை அவர்கள் உணரும்போது, லேவியராகமத்தில் உள்ள நியாயப்பிரமாணத்தின் நிறைவேற்றமாக, அவளை நெருப்பினால் சுட்டெரிக்கிற கருவியாக அவர்கள் ஆகிறார்கள்.

The “ten kings” “make war with the Lamb” through the persecution they bring upon God’s last day people.

“பத்து ராஜாக்கள்” தேவனுடைய கடைசி நாளின் மக்கள்மேல் அவர்கள் கொண்டுவரும் துன்புறுத்தலின் மூலம் “ஆட்டுக்குட்டியோடு போர்செய்கிறார்கள்.”

> Why do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? The kings of the earth set themselves, and the rulers take counsel together, against the Lord, and against his anointed, saying, Let us break their bands asunder, and cast away their cords from us. He that sitteth in the heavens shall laugh: the Lord shall have them in derision. Then shall he speak unto them in his wrath, and vex them in his sore displeasure. Psalms 2:1–5.

> ஜாதிகள் ஏன் கொந்தளிக்கின்றன? ஜனங்கள் ஏன் வீணான காரியத்தைச் சிந்திக்கின்றன? பூமியின் ராஜாக்கள் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கின்றனர்; அதிகாரிகள் ஒன்றுகூடி, கர்த்தருக்கும் அவர் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவருக்கும் விரோதமாக ஆலோசித்து, “அவர்களுடைய கட்டுகளை அறுத்தெறிவோம்; அவர்களுடைய கயிறுகளை நம்மிடமிருந்து தள்ளிவிடுவோம்” என்று சொல்லுகின்றனர். வானங்களில் வீற்றிருப்பவர் நகைப்பார்; ஆண்டவர் அவர்களை இகழ்வார். பின்னர் அவர் தமது கோபத்தில் அவர்களோடு பேசுவார்; தமது கடுஞ்சினத்தில் அவர்களை கலங்கப்பண்ணுவார். சங்கீதம் 2:1–5.

The persecution that is accomplished for the papacy by the kings of the earth, was also done against Christ at the cross.

பூமியின் ராஜாக்களால் பாப்பரசாட்சிக்காக நிகழ்த்தப்படும் துன்புறுத்தல், சிலுவையில் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராகவும் செய்யப்பட்டது.

> Who by the mouth of thy servant David hast said, Why did the heathen rage, and the people imagine vain things? The kings of the earth stood up, and the rulers were gathered together against the Lord, and against his Christ. For of a truth against thy holy child Jesus, whom thou hast anointed, both Herod, and Pontius Pilate, with the Gentiles, and the people of Israel, were gathered together, For to do whatsoever thy hand and thy counsel determined before to be done. Acts 4:25–28.

> உமது தாசனாகிய தாவீதின் வாயினாலே நீர் இவ்வாறு உரைத்தீரே: “ஜாதிகள் ஏன் கொந்தளித்தன? மக்கள் ஏன் வீணான காரியங்களைத் தியானித்தார்கள்? பூமியின் ராஜாக்கள் எழுந்துநின்றார்கள்; ஆளுநர்கள் கர்த்தருக்கும் அவருடைய கிறிஸ்துவிற்கும் விரோதமாக ஒன்றுகூடினர்.” ஏனெனில், மெய்யாகவே, நீர் அபிஷேகம் செய்த உமது பரிசுத்த பிள்ளையாகிய இயேசுவிற்கு விரோதமாக, ஏரோதும் பொந்தியு பிலாத்தும், ஜாதிகளுடனும் இஸ்ரவேல் ஜனங்களுடனும் சேர்ந்து ஒன்றுகூடினர்; அது, உமது கைவும் உமது ஆலோசனையும் முன்கூட்டியே நிகழவேண்டும் என்று நிர்ணயித்திருந்த அனைத்தையும் செய்யத்தான். அப்போஸ்தலர் 4:25–28.

The “kings of the earth” that stood up against Christ at his crucifixion represents the “ten kings” of Revelation seventeen that make war with the Lamb again by persecuting his people. At the cross, those kings were the “assembly of the wicked” who “compassed” Christ, and who do so again with his last day people.

கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டின்போது அவருக்கு விரோதமாக எழுந்திருந்த “பூமியின் ராஜாக்கள்” என்பவர்கள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் வரும் “பத்து ராஜாக்களை” குறிக்கின்றனர்; அவர்கள் அவருடைய மக்களைத் துன்புறுத்துவதன்மூலம் மீண்டும் ஆட்டுக்குட்டியோடு யுத்தம்பண்ணுகிறார்கள். சிலுவையில், அந்த ராஜாக்கள் கிறிஸ்துவை “சூழ்ந்துகொண்ட” “தீயோரின் சபையாயிருந்தார்கள்”; அதைப் போலவே அவர்கள் கடைசி நாளிலுள்ள அவருடைய ஜனங்களுடனும் மீண்டும் செய்கின்றனர்.

> For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.

> நாய்கள் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன; துன்மார்க்கரின் கூட்டம் என்னை வளைத்திருக்கிறது; அவர்கள் என் கைகளையும் என் கால்களையும் குத்தினார்கள். என் எலும்புகளையெல்லாம் நான் எண்ணக்கூடும்; அவர்கள் என்னை நோக்கிப் பார்த்து உற்றுநோக்குகிறார்கள். அவர்கள் என் வஸ்திரங்களைத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொண்டு, என் உடைக்காகச் சீட்டுப் போடுகிறார்கள். சங்கீதம் 22:16–18.

The ten kings, who bring judgment upon the great whore burn her with fire, for she is a whore that professes to be a priest’s daughter. Those kings are also represented as “dogs,” and the ten kings will not only burn the great whore with fire, but will “eat her flesh.” The death of Jezebel was brought about when she was thrown from the wall and splattered on the ground, and then the dogs came and ate her flesh.

மகா வேசியின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை வரவழைக்கும் அந்தப் பத்து இராஜாக்கள் அவளை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பார்கள்; ஏனெனில், அவள் தன்னை ஆசாரியனின் குமாரத்தி என்று உரிமைகூறும் ஒரு வேசி. அந்த இராஜாக்கள் “நாய்கள்” என்றும் உருவகப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; மேலும், அந்தப் பத்து இராஜாக்கள் மகா வேசியை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், “அவளுடைய மாம்சத்தையும் தின்னுவார்கள்.” யேசபெலின் மரணம், அவள் மதிலிலிருந்து கீழேத் தள்ளப்பட்டு தரையில் சிதறிப்போனபோது ஏற்பட்டது; பின்னர் நாய்கள் வந்து அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றன.

> And when Jehu was come to Jezreel, Jezebel heard of it; and she painted her face, and tired her head, and looked out at a window. And as Jehu entered in at the gate, she said, Had Zimri peace, who slew his master? And he lifted up his face to the window, and said, Who is on my side? who? And there looked out to him two or three eunuchs. And he said, Throw her down. So they threw her down: and some of her blood was sprinkled on the wall, and on the horses: and he trode her under foot. And when he was come in, he did eat and drink, and said, Go, see now this cursed woman, and bury her: for she is a king’s daughter. And they went to bury her: but they found no more of her than the skull, and the feet, and the palms of her hands. Wherefore they came again, and told him. And he said, This is the word of the Lord, which he spake by his servant Elijah the Tishbite, saying, In the portion of Jezreel shall dogs eat the flesh of Jezebel: And the carcase of Jezebel shall be as dung upon the face of the field in the portion of Jezreel; so that they shall not say, This is Jezebel. 2 Kings 9:30–37.

> யேகு யிஸ்ரேயேலுக்கு வந்தபோது, யெசபெல் அதைக் கேட்டு, தன் முகத்தை அலங்கரித்து, தன் தலையைச் சீர்படுத்தி, ஜன்னல் வழியாக நோக்கினாள். யேகு வாசல்வழியாக உள்ளே வந்தபோது, அவள், “தன் எஜமானனைச் சாய்த்த சிம்ரிக்குச் சமாதானம் உண்டாயிற்றோ?” என்றாள். அப்பொழுது அவன் தன் முகத்தை ஜன்னலின்பால் உயர்த்தி, “என் பக்கத்தில் இருப்பவர் யார்? யார்?” என்றான். அப்பொழுது இரண்டு மூன்று பிரதானியர் அவனை நோக்கிப் பார்த்தார்கள். அவன், “அவளை கீழே தள்ளுங்கள்” என்றான். அவர்கள் அவளை கீழே தள்ளினார்கள்; அவளுடைய இரத்தம் சில அளவு சுவரின்மேலும் குதிரைகளின்மேலும் தெறிந்தது; அவன் அவளைத் தன் கால்களினால் மிதித்தான். பின்னர் அவன் உள்ளே வந்து புசித்து குடித்து, “இப்போது போய், இந்தச் சபிக்கப்பட்ட ஸ்திரீயைப் பார்த்து, அவளை அடக்கம் செய்யுங்கள்; ஏனெனில் அவள் ஒரு ராஜாவின் குமாரத்தி” என்றான். அவர்கள் அவளை அடக்கம் செய்யப் போனார்கள்; ஆனால் அவளிடத்தில் மண்டையோட்டையும், கால்களையும், கைகளின் உள்ளங்கைகளையும் தவிர வேறொன்றையும் காணவில்லை. ஆகையால் அவர்கள் திரும்பி வந்து அதைக் கூறினார்கள். அப்பொழுது அவன், “இது கர்த்தர் தம் தாசனாகிய திஸ்பியனான எலியாவின் மூலம் சொல்லிய கர்த்தருடைய வார்த்தை; அதாவது, ‘யிஸ்ரேயேலின் நிலப்பகுதியில் நாய்கள் யெசபெலின் மாம்சத்தைத் தின்னும்; யெசபெலின் சடலம் யிஸ்ரேயேலின் நிலப்பகுதியில் வெளிப்புலத்தின் மேற்பரப்பில் சாணம்போல இருக்கும்; ஆகையால் இது யெசபெல் என்று அவர்கள் சொல்லமாட்டார்கள்’ என்பதே” என்றான். 2 இராஜாக்கள் 9:30–37.

The ten kings, who are the United Nations, whose premier king is the United States, will bring judgment upon the papacy by burning her with fire and eating her flesh. That judgment is what the angel came to show to John, and in order to do so he carried John into the history of the wilderness, but not simply a random point in the history of the wilderness, but to the very end of the period. It is evident that John was placed at the end of the twelve hundred and sixty years, for when he sees the woman she was already drunk with the blood of persecution and already identified as the mother of harlots.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகிய அந்தப் பத்து இராஜாக்கள், அவர்களுள் முதன்மை இராஜாவாகிய ஐக்கிய அமெரிக்கா தலைமையில், பாப்பரசாட்சியின் மேல் அவளைக் நெருப்பினால் எரித்தும் அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றும் நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவார்கள். அந்த நியாயத்தீர்ப்பையே தேவதூதன் யோவானுக்குக் காண்பிக்க வந்தான்; அதனைச் செய்வதற்காக, அவன் யோவானை வனாந்தரத்தின் வரலாற்றுக்குள் கொண்டு சென்றான்; ஆனால் வனாந்தர வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு சீரற்ற கட்டத்திற்கல்ல, அந்தக் காலப்பகுதியின் இறுதி முனையத்திற்கே கொண்டு சென்றான். யோவான் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தான் என்பது வெளிப்படையாகும்; ஏனெனில் அவன் அந்த ஸ்திரீயைக் காணும் போது, அவள் ஏற்கனவே துன்புறுத்தலின் இரத்தத்தினால் மயங்கியவளாயும், ஏற்கனவே வேசிகளின் தாயென்று அடையாளங்காணப்பட்டவளாயும் இருந்தாள்.

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

> அப்பொழுது அவன் என்னை ஆவியிலே வனாந்தரத்திற்குக் கொண்டு போனான்; அங்கே தூஷணநாமங்களால் நிறைந்திருந்தும் ஏழு தலைகளையும் பத்து கொம்புகளையும் உடையதுமான செம்மஞ்சள் நிற மிருகத்தின் மேல் ஒரு ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். அந்த ஸ்திரீ ஊதா நிறமும் செம்மஞ்சள் நிறமும் உடையாக அணிந்து, பொன்னினாலும் விலையுயர்ந்த கற்களினாலும் முத்துகளினாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்; அவளுடைய கையில், தன் விபசாரத்தின் அருவருப்புகளாலும் அசுத்தங்களாலும் நிறைந்திருந்த ஒரு பொற்கிண்ணம் இருந்தது. அவளுடைய நெற்றியின்மேல், இரகசியம், மகா பாபிலோன், பூமியிலுள்ள வேசிகளுக்கும் அருவருப்புகளுக்கும் தாய் என்று ஒரு பேர் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த ஸ்திரீ பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தினாலும் இயேசுவின் சாட்சிகளின் இரத்தத்தினாலும் மதிமயங்கியிருப்பதைக் கண்டேன்; அவளைக் கண்டபோது, மிகுந்த ஆச்சரியத்தோடு அதிசயித்தேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:3–6.

The whore of Tyre, who is also the “great whore” that is represented in Revelation seventeen, was to be forgotten until the time when she would once again sing her songs and commit fornication with the kings of the earth.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்படும் “மகா வேசி”யும் ஆன தீரின் வேசி, அவள் மறுபடியும் தன் பாடல்களைப் பாடி பூமியின் அரசர்களுடன் விபசாரம் செய்வதற்கான காலம் வரும்வரை மறக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியிருந்தது.

Any reputable dictionary that was published before 1950 identifies that the woman arrayed in scarlet in Revelation seventeen is a symbol of the Roman Catholic church, but today the world thinks the Catholic church is a Christian church. The world has forgotten who she really is.

1950-க்கு முன்பு வெளியிடப்பட்ட எந்த நம்பத்தகுந்த அகராதியையும் எடுத்துப் பார்த்தாலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் செங்கருநிற ஆடை அணிந்திருந்த அந்த ஸ்திரீ ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அடையாளமாக இருப்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் இன்று உலகம் கத்தோலிக்க திருச்சபையை ஒரு கிறிஸ்தவ திருச்சபையாகவே எண்ணுகிறது. அவள் உண்மையில் யார் என்பதை உலகம் மறந்துவிட்டது.

When John saw her the persecution of the Dark Ages was at its end, for she was already drunk with the blood of the saints. The natural illustrates the spiritual, and a person gets drunk after they drink, not before.

யோவான் அவளைக் கண்டபோது, இருண்ட யுகங்களின் துன்புறுத்தல் அதன் முடிவை எட்டியிருந்தது; ஏனெனில் அவள் ஏற்கனவே பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தினால் மதித்திருந்தாள். இயற்கையானது ஆவிக்குரியதை விளக்குகிறது; ஒருவன் குடிப்பதற்கு முன்பு அல்ல, குடித்தபிறகே மதிகிறான்.

The Protestants that broke from Catholicism centuries before 1798, had already begun their journey back to the Catholic communion by 1798, for she was identified as the “MOTHER OF HARLOTS.” When John saw her and wondered, the churches that had formerly separated from her fellowship had already returned. Thus John was carried to 1798, when the great whore already had murdered millions of Christians, and who had already seduced the former Protestant churches to accept her presumptuous claim that she was the head of the churches, as Justinian had identified her in the year 533.

1798ற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கத்தோலிக்கத்திலிருந்து பிரிந்து சென்ற புராட்டஸ்டண்டுகள், 1798 ஆம் ஆண்டுக்குள் ஏற்கனவே கத்தோலிக்கச் சமூகவாழ்வினுள் திரும்பிச் செல்லும் தங்கள் பயணத்தை ஆரம்பித்துவிட்டிருந்தனர்; ஏனெனில் அவள் “வெசிகளின் தாய்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தாள். யோவான் அவளை கண்டும் அதிசயித்தும் இருந்தபோது, முன்பு அவளுடைய கூட்டுறவிலிருந்து பிரிந்திருந்த சபைகள் ஏற்கனவே திரும்பிவந்திருந்தன. ஆகையால், மகா வேசி ஏற்கனவே கோடிக்கணக்கான கிறிஸ்தவர்களை கொன்றிருந்ததோடும், 533 ஆம் ஆண்டில் ஜஸ்டினியன் அவளைச் சபைகளின் தலைவியாக அடையாளப்படுத்தியதுபோல, அவளே சபைகளின் தலைவி என்ற அவளுடைய துணிச்சலான உரிமைக் கூற்றை முன்னைய புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் ஏற்கும்படி அவள் ஏற்கனவே அவர்களை மயக்கிவிட்டிருந்த காலமான 1798ற்கு யோவான் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

From the prophetic vantage point of 1798, the angel then presented John with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.

1798 ஆம் ஆண்டின் தீர்க்கதரிசனக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து, தேவதூதன் பின்னர் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் உள்ள ராஜ்யங்களின் கடைசி பிரதிநிதித்துவத்தை யோவானுக்குக் காட்டினான்.

> And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:7–12.

> அப்பொழுது அந்தத் தூதன் என்னை நோக்கி: நீ ஏன் அதிசயித்தாய்? அந்த ஸ்திரீயினுடைய இரகசியத்தையும், அவளைச் சுமக்கிறதும் ஏழு தலைகளையும் பத்து கொம்புகளையும் உடைய மிருகத்தினுடைய இரகசியத்தையும் உனக்குச் சொல்வேன். நீ கண்ட மிருகம் இருந்தது, இப்போது இல்லை; அது பாதாளக் குழியிலிருந்து ஏறிவந்து நாசத்திற்குப் போகும்; உலகத்தோற்றமுதலாக ஜீவபுஸ்தகத்தில் பெயர்கள் எழுதப்படாத பூமியில் வாசமுள்ளவர்கள், இருந்தும் இப்போது இல்லாதும் இருந்துக்கொண்டிருக்கிற அந்த மிருகத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள். ஞானமுள்ள மனம் இங்கே தேவை. அந்த ஏழு தலைகள், ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருக்கிற ஏழு மலைகள். அவை ஏழு ராஜாக்களுமாம்; அவர்களில் ஐவர் வீழ்ந்துபோயினர்; ஒருவர் இருக்கிறார்; மற்றவர் இன்னும் வரவில்லை; அவர் வரும்போது கொஞ்சக்காலம் தங்கவேண்டும். இருந்தும் இப்போது இல்லாத அந்த மிருகம், அவனே எட்டாமவன்; ஆனாலும் அவன் அந்த ஏழிலிருந்தவன்; நாசத்திற்குப் போகிறான். நீ கண்ட பத்து கொம்புகள் இன்னும் ராஜ்யத்தைப் பெறாத பத்து ராஜாக்கள்; ஆயினும் அவர்கள் மிருகத்தோடேகூட ஒரு மணிநேரமட்டும் ராஜாக்களைப்போல அதிகாரம் பெறுகிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:7–12.

A beast is a kingdom in Bible prophecy as easily identified in chapters seven and eight of Daniel, and the mystery that the angel is presenting to John is the mystery of the beast and the woman that rides upon the beast. The woman on the beast is the great whore who commits fornication with the kings of the earth. She is Jezebel and her husband is Ahab.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு மிருகம் என்பது ஒரு ராஜ்யமாகும்; இதை தானியேலின் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் எளிதாக அடையாளம் காணலாம். மேலும், தூதன் யோவானுக்குக் வெளிப்படுத்துகிற இரகசியம், மிருகத்தினுடைய இரகசியமும் மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஸ்திரீயினுடைய இரகசியமும் ஆகும். மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஸ்திரீ, பூமியின் ராஜாக்களோடு விபசாரம் செய்கிற மகா வேசியாக இருக்கிறாள். அவள் யெசபெல்; அவளுடைய கணவன் ஆகாப்.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> ஆகையால் மனுஷன் தன் தகப்பனையும் தன் தாயையும் விட்டு, தன் மனைவியோடு சேர்ந்திருப்பான்; அவர்கள் இருவரும் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள். ஆதியாகமம் 2:24.

A man is a man and a woman is a woman, but together they are one flesh. The mystery of the beast is that it is a combination of church and state, the combination of woman (church) and beast (kings) that are one kingdom, which consists of two parts. Statecraft and churchcraft combined, with the woman in control of the relationship, is the “image of the beast.” John is shown the woman being carried by the beast, for she is the one in control of the relationship.

ஒரு ஆண் ஆணாகவும், ஒரு பெண் பெண்ணாகவும் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் இருவரும் சேர்ந்தால் அவர்கள் ஒரே மாம்சமாகிறார்கள். மிருகத்தின் மறைபொருள் என்னவெனில், அது சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையாகும்; அதாவது, பெண் (சபை) மற்றும் மிருகம் (ராஜாக்கள்) இணைந்து, இரண்டு பகுதிகளால் ஆன ஒரே ராஜ்யமாக இருப்பதாகும். அரசியல் ஆட்சி முறையும் சபை ஆட்சி முறையும் ஒன்றிணைந்து, அந்த உறவில் பெண் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதே “மிருகத்தின் சாயல்” ஆகும். யோவானுக்கு, பெண் மிருகத்தால் சுமந்து செல்லப்படுகிறவளாகக் காண்பிக்கப்படுகிறாள்; ஏனெனில் அந்த உறவில் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவள் அவளே.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> நீ கண்ட அந்தப் பெண், பூமியின் ராஜாக்களின்மேல் ஆட்சி செய்கிற அந்த மகாநகரமே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:18.

Together the beast and the woman represent one kingdom (one flesh), but the angel is emphasizing the relationship of the great whore with the kings of the earth. “The beast that” “was, and is not”, which “shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition,” that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the papacy when the great whore’s deadly wound is healed. She “was” the fifth kingdom of Bible prophecy, but it was “determined” that she would receive a deadly wound in 1798.

மிருகமும் அந்தப் பெண்ணும் சேர்ந்து ஒரே ராஜ்யத்தை (ஒரே மாம்சம்) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஆனால் தேவதூதன், பூமியின் ராஜாக்களுடன் மகா வேசியின் உறவை வலியுறுத்துகிறான். “இருந்தும், இப்பொழுது இல்லாதும்” “அழுகாத பள்ளத்திலிருந்து ஏறிவந்து, நாசத்திற்குச் செல்லப்போகிற” என்றும், “பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்கள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்” என்றும் சொல்லப்பட்ட “அந்த மிருகம்” என்பது, மகா வேசியின் சாவுக்கேதுவான காயம் குணமாகும் போது காணப்படும் பாப்பரசாட்சியே ஆகும். அவள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது ராஜ்யமாக “இருந்தாள்”; ஆனால் 1798-இல் அவள் ஒரு சாவுக்கேதுவான காயத்தைப் பெறுவாள் என்று “தீர்மானிக்கப்பட்டது.”

When John was spiritually transported to 1798, she was “not” a beast, and “yet” when her deadly wound is healed at the end of the seventy symbolic years that conclude at the soon-coming Sunday law, she “is” again alive, singing her songs, committing fornication and murdering Christians.

யோவான் ஆவியினால் 1798ஆம் ஆண்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, அவள் ஒரு மிருகமாய் “இல்லை”; ஆனால் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தில் முடிவுறும் எழுபது அடையாளவாய்ந்த ஆண்டுகளின் முடிவில் அவளுடைய மரணகாயம் குணமாகும்போது, அவள் மறுபடியும் உயிரோடிருந்து, தன் பாடல்களைப் பாடி, விபச்சாரம் புரிந்து, கிறிஸ்தவர்களை கொன்றுகொண்டிருக்கிறாள்.

Chapter seventeen is the last presentation of the kingdoms of Bible prophecy, and as such it must agree with the first mention of the kingdoms of Bible prophecy. The first mention of those kingdoms is found in Daniel chapter two, which is represented upon both of the charts that were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables.

பதினேழாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களைப் பற்றிய இறுதியான வெளிப்பாடாகும்; ஆகையால் அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்கள் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படும் இடத்தோடு ஒத்திருக்க வேண்டும். அந்த ராஜ்யங்கள் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படுவது தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது; அது, ஹபக்கூக்கிற்கு “தரிசனத்தை எழுதிச் பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறி” என்று அளிக்கப்பட்ட கட்டளையின் நிறைவேற்றமாக அமைந்திருந்த இரு அட்டவணைகளிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

The Millerites were correct in their understanding of Daniel’s kingdoms of Bible prophecy as represented in chapters two, seven and eight, but their understanding was incomplete. Miller’s jewels of Daniel chapter two, shines ten times brighter in the last days, for it is recognized as identifying the first reference, not only of the kingdoms of Bible prophecy, but also of the first reference of the revelation that the eighth is of the seven. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் தானியேல் புத்தகத்தில் இரண்டாம், ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இராச்சியங்களைப் பற்றிய தங்களுடைய புரிதலில் மில்லரைட்டுகள் சரியாக இருந்தனர்; ஆனால் அவர்களுடைய புரிதல் முழுமையற்றதாக இருந்தது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மில்லரின் ரத்தினங்கள் கடைசி நாட்களில் பத்துமடங்கு அதிகமாக ஒளிவீசுகின்றன; ஏனெனில் அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராச்சியங்களுக்கான முதல் குறிப்பை மட்டும் அல்லாமல், எட்டாவது ஏழினின்று உண்டானது என்ற வெளிப்பாட்டின் முதல் குறிப்பாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது உணரப்படுகிறது. இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்.

All the prophets are speaking of the last days, and John, in Revelation seventeen is identifying the last earthly kingdom when he presents “the beast that” “was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition.” The beast ascends out of “the bottomless pit,” which is a symbol of a “new manifestation of satanic power.”

அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப்பற்றியே பேசுகின்றனர்; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் யோவான், “இருந்தும், இப்போது இல்லாதும்; ஆழமற்ற படுகுழியிலிருந்து ஏறிவந்து, நாசத்திற்குள் போகிற” “மிருகத்தை” முன்வைக்கும் போது, கடைசி பூமியரசை அடையாளப்படுத்துகின்றான். அந்த மிருகம் “ஆழமற்ற படுகுழியிலிருந்து” ஏறிவருகிறது; அது “சாத்தானிய வல்லமையின் புதிய வெளிப்பாட்டிற்கு” ஒரு அடையாளமாகும்.

> “‘When they shall have finished [are finishing] their testimony.’ The period when the two witnesses were to prophesy clothed in sackcloth ended in 1798. As they were approaching the termination of their work in obscurity, war was to be made upon them by the power represented as ‘the beast that ascendeth out of the bottomless pit.’ In many of the nations of Europe the powers that ruled in Church and State had for centuries been controlled by Satan, through the medium of the papacy. But here is brought to view a new manifestation of Satanic power.” The Great Controversy, 268.

> “‘அவர்கள் தங்களுடைய சாட்சியை முடித்திருக்கும்போது [முடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது].’ இரு சாட்சிகளும் இரட்டுடை உடுத்திக்கொண்டு தீர்க்கதரிசனம் செய்ய வேண்டியிருந்த காலம் 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்றது. அவர்கள் தங்களுடைய பணியின் முடிவை மறைவான நிலையிலே அணுகிக்கொண்டிருந்தபோது, ‘அடிக்கண்டத்திலிருந்து ஏறிவரும் மிருகம்’ என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அதிகாரத்தினால் அவர்களுக்கு விரோதமாகப் போர் செய்யப்பட வேண்டியிருந்தது. ஐரோப்பாவின் அநேக ஜனங்களிடத்தில், சபையிலும் அரசிலும் ஆட்சி செய்த அதிகாரங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பாப்பரசுத் துறையின் வாயிலாகச் சாத்தானால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இங்கே சாத்தானிய அதிகாரத்தின் ஒரு புதிய வெளிப்பாடு நமக்கு காட்டப்படுகிறது.” The Great Controversy, 268.

Some of the theologians will argue that because the “beast that ascendeth out of the bottomless pit” in Revelation eleven, is identified in the passage as the atheism of the French Revolution, that the expression “bottomless pit” is a symbol of atheism. But Islam ascended out of the “bottomless pit” in Revelation nine, and Islam is not atheism. The bottomless pit represents a satanic manifestation.

வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றில் வரும் “அடித்தளமற்ற பள்ளத்திலிருந்து ஏறிவருகிற மிருகம்” என்ற உருவகம் அந்த இடத்தில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் நாத்திகத்தைக் குறிக்கிறது என்பதனால், “அடித்தளமற்ற பள்ளம்” என்ற சொற்றொடர் நாத்திகத்தின் சின்னமாகும் என்று சில இறையியலாளர்கள் வாதிப்பார்கள். ஆனால் வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதில் இஸ்லாம் “அடித்தளமற்ற பள்ளத்திலிருந்து” எழுந்தது; இஸ்லாம் நாத்திகம் அல்ல. அடித்தளமற்ற பள்ளம் சாத்தானிய வெளிப்பாட்டைக் குறிக்கிறது.

> “I told him that the Lord had shown me in vision that mesmerism was from the Devil, from the bottomless pit, and that it would soon go there, with those who continued to use it.” Review and Herald, July 21, 1851.

> “கர்த்தர் தரிசனத்தில் எனக்குக் காண்பித்தது என்னவெனில், மெஸ்மெரிசம் பிசாசினிடமிருந்தும், அதளப்பாதாளத்திலிருந்தும் உண்டானது; அதைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்திக்கொண்டிருப்பவர்களோடு அது விரைவில் அங்கேயே போய்ச் சேரும் என்று நான் அவருக்குச் சொன்னேன்.” Review and Herald, July 21, 1851.

Something from “the Devil,” is something from “the bottomless pit.” In Revelation seventeen the beast that ascends out of the bottomless pit is the power that goes into perdition and those whose names are not written in the book shall wonder after. “Perdition” means eternal damnation and is represented in Revelation as the “lake of fire,” which is where the beast is cast into.

“பிசாசிலிருந்து” வரும் எதுவும் “அடித்தளமற்ற ஆழ்குழியிலிருந்து” வருகிற ஒன்றே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், அடித்தளமற்ற ஆழ்குழியிலிருந்து மேலேறும் மிருகம் நாசத்திற்குள் செல்லும் அதிகாரமாகும்; மேலும், பெயர்கள் புத்தகத்தில் எழுதப்படாதவர்கள் அதைப் பின்பற்றி வியப்பார்கள். “நாசம்” என்பது நித்திய தண்டனையைக் குறிக்கிறது; வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் அது “அக்கினிக் கடல்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது; அங்கேயே அந்த மிருகம் எறியப்படுகிறது.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> மிருகமும் பிடிக்கப்பட்டது; அதனுடன், அதன் முன்பாக அதிசயங்களைச் செய்து, மிருகத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டவர்களையும் அதன் சிலையை வணங்கினவர்களையும் அவைகளினால் வஞ்சித்த கள்ளத்தீர்க்கதரிசியும் பிடிக்கப்பட்டான். இவ்விருவரும் கந்தகத்தால் எரிகிற அக்கினிக்கடலில் உயிரோடே எறியப்பட்டார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 19:20.

In chapter thirteen the first beast that comes from the sea, which Sister White directly identifies as the papacy is identified. In that passage the world wonders after the papal beast.

பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் சமுத்திரத்திலிருந்து எழும் முதல் மிருகம்—அதை சகோதரி ஒயிட் நேரடியாகப் பாப்பரசாட்சியாக அடையாளப்படுத்துகிறார்—அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியில் உலகம் பாப்பரசாட்சிய மிருகத்தைப் பின்பற்றி வியப்படைகிறது.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:13.

> அவனுடைய தலைகளில் ஒன்றை மரணக்காயமடைந்ததுபோல நான் கண்டேன்; அவனுடைய மரணக்காயம் குணமாகிற்று; உலகமெங்கும் மிருகத்தைப் பின்பற்றி ஆச்சரியப்பட்டார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:13.

The beast of Revelation seventeen that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the final manifestation of satanic power that occurs when the deadly wound of the papacy is healed at the soon-coming Sunday law. Every prophetic characteristic of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, identifies the church of Rome, just as the dictionaries published before 1950 identified.

“பூமியின்மேல் குடியிருக்கிறவர்கள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்” என்று வெளிப்படுத்தல் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட மிருகம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் பாப்பரசின் மரணக் காயம் ஆறும்போது நிகழும் சாத்தானிய வல்லமையின் இறுதியான வெளிப்பாடாகும். பதினேழாம் அதிகாரத்தில் அந்த ஸ்திரியும் அவள் ஏறியிருக்கும் மிருகமும் உடைய ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பும், 1950-க்கு முன் வெளியிடப்பட்ட அகராதிகள் அடையாளப்படுத்தியதுபோலவே, ரோமச் சபையையே அடையாளப்படுத்துகின்றன.

The beast of Revelation seventeen, is a symbol of the combination of church and state, which is the image of the beast. The beast with seven heads and ten horns is the kingdom that is composed of the ten kings (the United Nations), which the woman rides upon and rules over. The woman is the papacy, who is identified as Babylon the great, the mother of harlots. After the symbols are identified we can return to 1798; the point in history where John was carried to in order to receive the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.

வெளிப்படுத்தல் பதினேழில் வரும் மிருகம், மிருகத்தின் சிலையாகிய சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த கூட்டுச்சேர்க்கையின் ஒரு சின்னமாகும். ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடைய அந்த மிருகம், அந்த ஸ்திரீ ஏறியிருக்கவும் ஆட்சி செய்யவும் செய்கிற, பத்து ராஜாக்களால் அமைந்த ராஜ்யமாகும் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை). அந்த ஸ்திரீ, “மகா பாபிலோன், வேசித்தனங்களின் தாய்” என்று அடையாளம் காணப்படும் பாப்பாட்சியே ஆகும். இந்தச் சின்னங்கள் அடையாளம் காணப்பட்ட பின், நாம் 1798 ஆம் ஆண்டிற்குத் திரும்பலாம்; அது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் கடைசி வெளிப்பாட்டைப் பெறும்படி யோவான் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட வரலாற்றுக் கட்டமாகும்.

We shall address those kingdoms, and their representation in Daniel chapter two, in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில், அந்த இராஜ்யங்களையும், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பிரதிநிதித்துவத்தையும் நாம் ஆராய்வோம்.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another.

> “செயலரங்கத்தின் மேடையில் தோன்றிய ஒவ்வொரு ஜாதிக்கும், ‘காவலனும் பரிசுத்தவனும்’ எனப்படுகிறவரின் நோக்கத்தை அது நிறைவேற்றுமோ இல்லையோ என்பது காணப்படும்படியாக, பூமியின்மேல் தன் இடத்தைப் பிடித்திருக்க அனுமதிக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசனம் உலகத்தின் மகத்தான பேரரசுகளான பாபிலோன், மேதோ-பாரசீகம், கிரேக்கம், ரோம் ஆகியவற்றின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் வரையறுத்துக் காட்டியுள்ளது. இவையொவ்வொன்றினிடத்திலும், குறைந்த வல்லமையுடைய ஜாதிகளினிடத்திலும் இருந்ததுபோலவே, வரலாறு தன்னையே மறுபடியும் நிகழ்த்தியது. ஒவ்வொன்றுக்கும் சோதனையின் காலம் இருந்தது; ஒவ்வொன்றும் தோல்வியடைந்தது; அதன் மகிமை மங்கியது; அதன் வல்லமை நீங்கிப்போயிற்று; அதன் இடத்தை மற்றொன்று கைப்பற்றியது.”

> “While the nations rejected God’s principles, and in this rejection wrought their own ruin, it was still manifest that the divine, overruling purpose was working through all their movements.” Education, 177.

> “ஜாதிகள் தேவனுடைய கொள்கைகளை நிராகரித்தபோதிலும், அந்த நிராகரிப்பினாலே தங்களுடைய சொந்த அழிவை நிகழ்த்திக்கொண்டபோதிலும், அவர்களுடைய எல்லா அசைவுகளினூடாகவும் தெய்வீகமான, அனைத்தையும் ஆளும் நோக்கம் செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்தது என்பது இன்னும் வெளிப்படையாக இருந்தது.” Education, 177.

Back to Articles