Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Five

தானியேலின் புத்தகம் - எண் நாற்பத்தைந்து

The Symbolic Transformation: Unraveling the Mystery of the Daily in the Book of Daniel

குறியீட்டுத் திருரூபம்: தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினசரி” என்பதின் இரகசியத்தை அவிழ்த்தறிதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word

The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.

தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” என்பதைக் வில்லியம் மில்லர் புறமத ரோமத்தின், அதாவது புறமதத்தின், ஒரு அடையாளமாக அறிந்திருந்தார்; ஆனால் கடைசி நாட்களில் அது வில்லியம் மில்லரின் அடித்தளச் சத்தியங்களை நிராகரிப்பதற்கான அடையாளமாகும். அது 1863-ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான ஒரு கிளர்ச்சியின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அந்தக் கிளர்ச்சி, லேவியராகமம் இருபத்தாறு-ஆம் அதிகாரத்தில் மோசே குறிப்பிட்ட “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய மில்லரின் புரிதல் நிராகரிக்கப்பட்டபோது தொடங்கியது. அட்வென்டிசம் “தினந்தோறும்” என்பதற்கான சரியான அடையாளம் புறமதமே என்பதைக் நிராகரித்தபோது, அவர்கள் சாத்தானின் அடையாளத்தை கிறிஸ்துவின் அடையாளமாக மாற்றினர். இந்தச் செயல் எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றுவதாக இருந்தது என்று ஏசாயா அடையாளப்படுத்துகிறார். “தினந்தோறும்” என்பதின் நிராகரிப்பு 1930-களில் (அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையில்) உறுதிப்படுத்தப்பட்டது; ஆனால் அது 1901 முதல் (அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையிலிருந்து) ஒரு சர்ச்சையாக இருந்து வந்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் அனுபவத்தைப் போலவே, சத்தியத்தின் படிப்படியான நிராகரிப்பு, மன்னிக்கப்படாத பாவத்தின் கூறுகளைத் தன்னகத்தே கொண்டிருந்த ஒரு தவறை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தது.

The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.

சிறுகுறிப்புகளில் சிக்கிக்கொண்ட யூதர்களுக்கான மன்னிக்கப்படாத பாவம் என்னவெனில், கிறிஸ்து செய்த கிரியைகளை அவர்கள் சாத்தானின் கிரியைகள் என்று அடையாளப்படுத்தியபோது அது வெளிப்படுத்தப்பட்டது. பண்டைய இஸ்ரவேல் நவீன இஸ்ரவேலின் முதன்மையான அடையாளச் சின்னமாகும்; நவீன இஸ்ரவேல் அதே காரியத்தையே செய்தது, ஆனால் மாறான வழியில். அவர்கள் சாத்தானின் கிரியைகளை (புறமதத்தை) எடுத்துக் கொண்டு, அந்தக் கிரியைகளை கிறிஸ்துவுக்கே உரியவை என்று கூறினர். பண்டைய இஸ்ரவேலின் கிளர்ச்சியில், சாத்தானைத் தங்களுடைய ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அடங்கியுள்ளது.

> When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.

> அப்பொழுது பிலாத்து அந்த வார்த்தையைக் கேட்டபோது, இயேசுவை வெளியே கொண்டு வந்து, கல்வரிக்கப்பட்ட இடம் என்று அழைக்கப்படும் இடத்தில் நியாயாசனத்தில் உட்கார்ந்தான்; எபிரெய மொழியில் அது கப்பத்தா என்று அழைக்கப்பட்டது. அது பஸ்கா பண்டிகைக்கான ஆயத்த நாளாயிருந்தது; சுமார் ஆறாம் மணிநேரம் ஆகிவிட்டது. அப்பொழுது அவன் யூதரைக் நோக்கி: இதோ, உங்கள் ராஜா! என்றான். ஆனால் அவர்கள்: அவனை அகற்றிவிடு, அகற்றிவிடு, அவனைச் சிலுவையில் அறையுங்கள் என்று கூக்குரலிட்டார்கள். பிலாத்து அவர்களிடம்: உங்கள் ராஜாவை நான் சிலுவையில் அறையவா? என்றான். பிரதான ஆசாரியர்கள்: கேசரைத்தவிர எங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை என்றார்கள். ஆகையால் அவனைச் சிலுவையில் அறையும்படி அவர்களிடத்தில் ஒப்புக்கொடுத்தான். அவர்கள் இயேசுவைப் பிடித்து அழைத்துக்கொண்டு போனார்கள். யோவான் 19:13–16.

Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.

பிலாத்து புறஜாதி ரோமின் பிரதிநிதியாக இருந்தான்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் வானத்திலிருந்து தள்ளப்பட்ட திராகோன் சாத்தானே என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஆனால் இரண்டாம் நிலை அர்த்தத்தில் அந்தத் திராகோன் புறஜாதி ரோமுமாகும். ஆகையால், அந்தத் திராகோன் “நித்தியம்” என்பதினால் சின்னமாகக் காட்டப்படுகிறது. “எங்களுக்கு சீசரல்லாமல் வேறு ராஜா இல்லை” என்று அவர்கள் வெளிப்படையாக அறிவித்தபோது, பண்டைய இஸ்ரவேலின் கலகத்தின் முடிவு, அவர்கள் தங்கள் ராஜாவின் குடிமக்கள் என்று வெளிப்படையாக அறிவித்ததைக் குறித்தது; அவர்களின் ராஜா சாத்தானாக இருந்தான். தேவனை ராஜாவாக எதிர்த்த அந்தக் கலகம், தீர்க்கதரிசியான சாமுவேலின் நாட்களில் ஆரம்பமானது; அப்பொழுது அவர்கள் தேவனைத் தங்கள் ராஜாவாக நிராகரித்து, பிற ஜாதிகளைப்போல இருக்கும்படி தங்களுக்கு மனித ராஜா ஒருவன் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று கோரினர்.

> Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.

> அப்போது இஸ்ரவேலின் சகல மூப்பரும் ஒன்றுகூடி, ராமாவிலிருந்த சாமுவேலினிடத்தில் வந்து, அவனிடத்தில்: இதோ, நீர் முதிர்ந்தவராயிற்றீர்; உங்கள் குமாரர் உங்கள் வழிகளில் நடக்கவில்லை; ஆகையால், எல்லா ஜாதிகளுக்கும் இருப்பதுபோல எங்களை நியாயந்தீர்க்க ஒரு ராஜாவை எங்களுக்கு ஏற்படுத்தும் என்றார்கள். ஆனால், “எங்களை நியாயந்தீர்க்க எங்களுக்கு ஒரு ராஜாவைக் கொடும்” என்று அவர்கள் சொன்ன அந்த வார்த்தை சாமுவேலுக்குப் பிரியமில்லாததாக இருந்தது. அப்பொழுது சாமுவேல் கர்த்தரிடத்தில் ஜெபம்பண்ணினான். கர்த்தர் சாமுவேலிடம்: அவர்கள் உன்னிடத்தில் சொல்லுகிற அனைத்திலும் ஜனத்தின் சத்தத்திற்குச் செவிகொடு; ஏனெனில் அவர்கள் உன்னைத் தள்ளிவிடவில்லை, நான் அவர்கள்மேல் ராஜ்யம்பண்ணாதபடிக்கு என்னைத்தான் தள்ளிவிட்டார்கள். நான் அவர்களை எகிப்திலிருந்து கொண்டுவந்த நாள் முதல் இந்நாள்வரை அவர்கள் செய்த சகல கிரியைகளின்படியும், அவர்கள் என்னைக் கைவிட்டு அந்நிய தேவர்களைச் சேவித்ததுபோல, அவ்வாறே உனக்கும் செய்கிறார்கள் என்றார். 1 சாமுவேல் 8:4–8.

Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.

பண்டைய இஸ்ரவேல், தாங்கள் தேவனை நிராகரித்திருந்ததை ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ளவில்லை; மேலும், பூமியிலான ஒரு ராஜாவுக்கான அவர்களின் விருப்பம், அவர்கள் மேசியாவை சிலுவையில் அறையுமளவுக்கும், சாத்தானைத் தங்களின் ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுக்குமளவுக்கும் முன்னேறும் என்பதை உணரவும் இல்லை. தேவனை நிராகரித்திருந்தபோதிலும் தாங்களே இன்னும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் என்பதாகிய தங்களுடைய சுயநீதியான கருத்துக்களால், அவர்களின் கலகம் அவர்களுடைய கண்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில், சாமுவேலுக்குப் பின்பும் தேவன் பரிசுத்தமான ஒரு தீர்க்கதரிசன ஊழியத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தினார் என்று அவர்கள் தர்க்கித்தார்கள்.

They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.

தீர்க்கதரிசிகளின் தீர்க்கதரிசனப் பணியை அவர்கள் தவறாகப் பொருள்கொண்டனர்; தேவனுடைய தீர்க்கதரிசிகள் தங்களிடத்தில் இருப்பதே தாங்கள் தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் என்பதற்கான சான்று என்று அவர்கள் நம்பினர். தாங்கள் தேவனிடமிருந்து தூரமாயிருந்தார்கள் என்பதையும், தீர்க்கதரிசிகள் தங்களை மீண்டும் தேவனிடத்திற்கு நடத்திச் செல்ல முயன்றுகொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும் அவர்கள் காணவில்லை; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசிகளின் செயல்பாட்டையே தேவனுடைய வழிநடத்தலுக்கான ஆதாரமாக அவர்கள் பொருள்கொண்டனர். தமக்குப் அனுப்பப்பட்ட தீர்க்கதரிசிகளின் எல்லாச் செய்திகளையும் அவர்கள் இடைவிடாமல் நிராகரித்துக்கொண்டிருந்த போதிலும் இதுவே நிலவியது. இதே வஞ்சகம் 1863 ஆம் ஆண்டில் அட்வென்டிசத்தின் மேல் வந்தது.

Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.

வில்லியம் மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம் ஒன்றுகூட்டப்பட்ட இயக்கத்தை அட்வென்டிசம் நிராகரித்தது; மேலும் எலியா (வில்லியம் மில்லர்) மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்ற மோசேயின் செய்தியை அவர்கள் நிராகரித்த அதே ஆண்டிலே, சட்டப்படி பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு சபையாக ஆகத் தேர்ந்தெடுத்தது. அதே ஆண்டில் அவர்கள் ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசனப் பட்டியலை உருவாக்கினர்; அது இனி வாசிக்கப்பட முடியாததாகவும், அதைப் விளக்குவதற்கு ஒரு துண்டுப் பிரசுரம் தேவைப்பட்டதால், ஆபக்கூக் 2:3 இன் படி இனி “பேச” முடியாததாகவும் இருந்தது. ஆபக்கூக்கின் பட்டியல்கள் அவை இருந்தபடியே வாசிக்கப்பட முடிந்தன; ஆகையால் அவை “பேச” முடிந்தன.

Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.

1863 ஆம் ஆண்டில் தாங்கள் செய்த தேர்வைப் பற்றிய எந்தத் தன்னாய்வையும் மேற்கொள்ளுவதற்கு அட்வென்டிசம் மறுத்துவிட்டது; ஏனெனில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களிடையில் அந்தத் தீர்க்கதரிசினி இருந்தாள்; இதுவே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட, தீர்க்கதரிசன ஆவியைக் கொண்ட மீதியுள்ள ஜனங்கள் அவர்கள் என்பதற்கான நிரூபணமாக இருந்தது. அவர்கள் பண்டைய இஸ்ரவேலின் அதே ஆவியையும் மனப்பாங்கையும் வெளிப்படுத்தினர்; மேலும், மில்லர் கண்டுபிடித்த முதல் ரத்தினத்தை நிராகரிப்பதிலிருந்து தொடங்கிய அந்தக் கலகம், இறுதியில் “அன்றாடம்” என்னும் ரத்தினத்தைப் பற்றிய மில்லரின் அடையாளப்படுத்துதலையும் அவர்கள் நிராகரிப்பதற்கு வழிநடத்தியது.

Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.

நவீன இஸ்ரவேல், சாத்தானின் ஒரு குறியீடாகிய புறஜாதி ரோமின் குறியீடான “நித்திய பலி” பற்றிய மில்லரின் புரிதலை நிராகரித்து, “நித்திய பலி” என்பது கிறிஸ்துவின் குறியீடு என்று கூறியது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், நவீன இஸ்ரவேல், சாத்தானிய குறியீட்டை கிறிஸ்துவின் குறியீடாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தது. எவ்வாறேனும் பண்டைய இஸ்ரவேல், சாத்தானின் குறியீடாகிய புறஜாதி ரோமின் பிரதிநிதியான சீசரைத்தவிர தங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை என்று அறிவித்ததுபோல.

In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.

தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் நோக்கில், அந்தத் தேர்வு, உலாய் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதும் மில்லரைட் வரலாற்றில் அறிவின் பெருக்காக இருந்ததும் ஆகிய தானியேலின் ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் அதிகாரங்களை நவீன இஸ்ரவேல் மறுபரிமாணப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் அவ்வதிகாரங்களை மாற்றத் திணிக்கப்படுவார்கள்; ஏனெனில் எட்டாம் அதிகாரம் “தினசரி” என்பதை நேரடியாக மூன்று முறை குறிப்பிடுகிறது.

Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.

உலாய் நதியின் தரிசனம் முத்திரை நீக்கப்பட்டிருந்த வரலாற்றினால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட மில்லரைட்டுகள், கிறிஸ்து திரும்பி வந்து தமது நித்திய ராஜ்யத்தை நிறுவுவதற்கு முன் வேறு எந்தப் பூமியரசுகளையும் காண முடியவில்லை; இது தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் குறிக்கப்பட்டபடியே உள்ளது. ஆகையால் அவர்கள் ரோமாவாகிய நான்காம் ராஜ்யத்தை, இரு அம்சங்களைக் கொண்ட ஒரே ராஜ்யமாகக் கருதினர். அந்த இரு அம்சங்களும் தானியேலின் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் நேரடியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. எட்டாம் அதிகாரத்தில் தாம் பெற்ற தரிசனம், ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்தோடு தொடர்புபடுத்தி புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது என்று தானியேல் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.

> பெல்சாச்சார் ராஜாவின் ஆட்சியின் மூன்றாம் ஆண்டில், முதலில் எனக்குத் தோன்றியதற்குப் பின்பு, எனக்கே, தானியேலாகிய எனக்கு, ஒரு தரிசனம் தோன்றியது. தானியேல் 8:1.

The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.

“ஆரம்பத்தில்” தானியேலுக்குத் “தோன்றிய” தரிசனம், ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனமே ஆகும்.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> பாபிலோன் ராஜாவாகிய பெல்ஷாத்சாரின் முதல் ஆண்டில், தானியேல் தன் படுக்கையின்மேல் இருக்கும்போது ஒரு கனவும் தன் தலையில் தரிசனங்களும் கண்டான்; பின்னர் அவன் அந்தக் கனவை எழுதி, நிகழ்வுகளின் சாரத்தை அறிவித்தான். தானியேல் 7:1.

The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.

இந்த இரண்டு தரிசனங்கள், முதலில் தானியேலின் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த வேதாகமத் தீர்க்கதரிசன அரசாட்சிகளின் இரண்டு அம்சங்களை எடுத்துரைக்கின்றன. பாபிலோன், மேதோ-பாரசீகம், கிரேக்கம், ரோம் ஆகிய நான்கு அரசாட்சிகளும் ஏழாம் அதிகாரத்தில் மீண்டும் கூறப்பட்டு, பின்னர் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் மறுபடியும் கூறப்பட்டன; ஆனால் அங்கே, அந்த நான்கு அரசாட்சிகளின் அரசியல் கூறுகளுக்கும் அவற்றின் மதச்சார்ந்த கூறுகளுக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு காட்டப்பட்டுள்ளது. தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில், அந்த அரசாட்சிகள் கொடிய மிருகங்களால் சித்தரிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் எட்டாம் அதிகாரத்தில் அதே அரசாட்சிகள் பரிசுத்தஸ்தல மிருகங்களால் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினான்; அதை விளக்குவதற்காக காபிரியேல் அவனிடத்தில் வந்தான்.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.

> நான் தானியேல், என் உடலின் நடுவே என் ஆவி துயரமடைந்தது; என் தலையின் தரிசனங்கள் என்னைக் கலக்கமடையச் செய்தன. அங்கே நின்றவர்களில் ஒருவரிடத்தில் நான் அணுகி, இவையெல்லாவற்றின் உண்மையை அவரிடத்தில் கேட்டேன். ஆகையால் அவர் எனக்குச் சொல்லி, இவ்விஷயங்களின் பொருளை எனக்குத் தெரியப்படுத்தினார். இந்தப் பெரிய மிருகங்கள், நான்காக உள்ள இவை, பூமியிலிருந்து எழும்பும் நான்கு ராஜாக்கள். ஆனால் உன்னதமானவரின் பரிசுத்தவான்கள் ராஜ்யத்தைப் பெற்று, என்றென்றைக்கும், ஆம், என்றென்றைக்கும் அந்த ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வார்கள். தானியேல் 7:15–18.

Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.

தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தோடு ஒத்திசைவாக, நான்கு மிருகங்கள் தேவனுடைய நித்திய ராஜ்யம் நிறுவப்படும் வரையில் இருப்பவையாகிய நான்கு பூமிக்குரிய ராஜ்யங்களாகும் என்று தானியேலுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. இரண்டாம் அதிகாரத்தில் மலையிலிருந்து வெட்டப்பட்டு வந்து பூமியெங்கும் நிரம்பின கல்லால் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள தேவனுடைய நித்திய ராஜ்யத்தின் வருகைக்கு முன்பாக, நான்கு பூமிக்குரிய ராஜ்யங்கள் இருக்க வேண்டியிருந்தன.

Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.

வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தை அவர் விளக்கியபோது, சிஸ்டர் வைட் அந்த நான்கு இராஜ்யங்களைப் பற்றிய மில்லரைட் புரிதலை, மில்லரைட் புரிதலை விட வெகுவாக அப்பாற்பட்டு எடுத்துச் சென்றார்.

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.

> “இந்த இடத்தில் மற்றொரு அடையாளம் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. தீர்க்கதரிசி இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘நான் பூமியிலிருந்து மேலெழும்புகிற வேறொரு மிருகத்தை கண்டேன்; அதற்கு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல இரண்டு கொம்புகள் இருந்தன.’ வசனம் 11. இந்த மிருகத்தின் தோற்றமும் அது எழுந்துவரும் முறையும், அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஜாதி, முந்திய அடையாளங்களின்கீழ் காண்பிக்கப்பட்டவற்றிலிருந்து வேறுபட்டது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உலகை ஆண்ட மகத்தான ராஜ்யங்கள், ‘வானத்தின் நான்கு காற்றுகளும் பெரிய சமுத்திரத்தின் மேல் போராடினபோது’ எழும்புகிற கொடிய மிருகங்களாகத் தீர்க்கதரிசி தானியேலுக்குக் காண்பிக்கப்பட்டன. தானியேல் 7:2. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், ‘தண்ணீர்கள் ஜனங்களையும், கூட்டங்களையும், ஜாதிகளையும், பாஷைகளையும் குறிக்கின்றன’ என்று ஒரு தூதன் விளக்கினான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17:15. காற்றுகள் கலகத்தின் அடையாளமாக இருக்கின்றன. வானத்தின் நான்கு காற்றுகள் பெரிய சமுத்திரத்தின் மேல் போராடுவது, ராஜ்யங்கள் அதிகாரத்தை அடைவதற்குக் காரணமான வெற்றிகொள்ளுதலும் புரட்சியும் நிறைந்த பயங்கரக் காட்சிகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றது.” The Great Controversy, 439.

The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.

அரசாட்சிகள் ஆட்சிக்கு உயர்ந்தபோது நிறைவேற்றப்பட்ட வெற்றிக்களத்தின் அடையாளங்களாகவே அந்த மிருகங்கள் உள்ளன. இரையாடும் மிருகம், தீர்க்கதரிசன ரீதியில், ஒரு அரசாட்சியின் அரசியல், பொருளாதார, இராணுவ வல்லமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்திலும் ஏழாம் அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே அரசாட்சிகள் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனால் அங்கே அவை அனைத்தும் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து பெறப்பட்ட கூறுகளோடு தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன; இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவை அந்த அரசாட்சிகளின் சமய அம்சத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன, ஏனெனில் அவை அனைத்தும் திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த அமைப்புகளாயிருந்தன.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.

> பெல்சாசார் அரசனுடைய ஆட்சியின் மூன்றாம் ஆண்டில், முதலில் எனக்குத் தோன்றியதற்குப் பின்னர், எனக்கே, தானியேலுக்கே, ஒரு தரிசனம் தோன்றியது. நான் ஒரு தரிசனத்தில் கண்டேன்; நான் கண்டபோது, ஏலாம் மாகாணத்தில் உள்ள சூசான் அரண்மனையில் இருந்தேன்; மேலும் நான் அந்தத் தரிசனத்தில் உலாய் என்னும் ஆற்றங்கரையிலிருந்தேன். அப்பொழுது நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, ஆற்றின் முன்பாக இரண்டு கொம்புகளையுடைய ஒரு ஆட்டுக்கடா நின்றது; அந்த இரண்டு கொம்புகளும் உயரமானவையாக இருந்தன; ஆனால் ஒன்று மற்றொன்றைவிட உயரமாக இருந்தது; மேலும் உயரமானது பிற்காலத்தில் முளைத்தது. அந்த ஆட்டுக்கடா மேற்கே, வடக்கே, தெற்கே முட்டிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்; ஆகையால் எந்த மிருகமும் அதற்கு முன்பாக நிற்க முடியவில்லை; அதன் கையிலிருந்து விடுவிக்க வல்லவரும் யாரும் இல்லை; அது தன் சித்தத்தின்படி செய்து பெரிதாயிற்று. நான் இதைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கையில், இதோ, ஒரு வெள்ளாட்டுக்கடா மேற்கிலிருந்து பூமியின் முகமெங்கும் வந்து, தரையைத்தொட்டதே இல்லை; அந்த வெள்ளாட்டுக்கடாவுக்கு அதன் கண்களுக்கிடையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கொம்பு இருந்தது. நான் ஆற்றின் முன்பாக நின்றதாகக் கண்ட இரண்டு கொம்புகளையுடைய அந்த ஆட்டுக்கடாவினிடத்தில் அது வந்து, தன் வல்லமையின் உக்கிரத்தில் அதன்மேல் பாய்ந்தது. அது அந்த ஆட்டுக்கடாவுக்கு அருகில் வந்ததைக் கண்டேன்; அது அதற்கு விரோதமாகக் கடுங்கோபமடைந்து, அந்த ஆட்டுக்கடாவை மோதி, அதன் இரண்டு கொம்புகளையும் முறித்தது; அதற்கு முன்பாக நிற்கும்படி அந்த ஆட்டுக்கடாவுக்கு வல்லமை இல்லை; ஆனால் அது அதைக் கீழே தரையில் தள்ளி, அதன்மேல் மிதித்தது; அந்த ஆட்டுக்கடாவை அதன் கையிலிருந்து விடுவிக்க வல்லவர் ஒருவரும் இல்லை. ஆகையால் அந்த வெள்ளாட்டுக்கடா மிகவும் பெரிதாயிற்று; அது பலமாக இருந்தபோது, அந்தப் பெரிய கொம்பு முறிந்தது; அதற்குப் பதிலாக வானத்தின் நான்கு திசைக் காற்றுகளின்பால் நோக்கி குறிப்பிடத்தக்க நான்கு கொம்புகள் முளைத்தன. தானியேல் 8:1–8.

Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.

எட்டாம் அதிகாரம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் இராச்சியமான (பாபிலோன்) வரலாற்றுக் காலத்திலேயே தாம் அப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று தானியேல் உறுதிப்படுத்துவதால் தொடங்குகிறது; ஆனால் அவரது தரிசனம் பாபிலோனைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய எந்தச் சின்னத்தையும் அடையாளப்படுத்துவதில்லை, ஏனெனில் அது மேதோ-பாரசீகத்தின் இரண்டாம் பூமியிராச்சியத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய ஆட்டுக்கடாவிலிருந்தே தொடங்குகிறது. பாபிலோனுக்குரிய ஒரு சின்னம் இல்லாதிருப்பது நோக்கமுடையதாகும்; ஏனெனில் பாபிலோனின் முதன்மையான ஒரு பண்பு என்னவெனில், அது அகற்றப்பட்டு, பின்னர் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படும் ஒரு இராச்சியத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; இதையே நெபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” மிருகம்போல வாழ்ந்த அனுபவம் சித்தரிக்கிறது. அந்த “ஏழு காலங்கள்” காலப்பகுதியில், ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் ஒரு கூறான (பாப்பரசாட்சி) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் பாப்பரசாட்சியே எழுபது அடையாள ஆண்டுகள் மறக்கப்பட்டிருந்த இராச்சியம் ஆகும்; அந்தக் காலத்தில் அதற்கு மரணகரமான ஒரு காயம் இருந்தது. தாம் இந்தத் தரிசனத்தை “ராஜாவாகிய பெல்சாத்சாரின் ஆட்சியின் மூன்றாம் ஆண்டில்” பெற்றதாக தானியேல் குறிப்பிடும் உண்மை, மேதோ-பாரசீகத்தின் இரண்டாம் இராச்சியத்துக்கு முன்னிருந்த இராச்சியம் பாபிலோனே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அது, ஒரே ஒரு ராஜாவின் நாட்களில் மறக்கப்பட்டிருந்த மறைந்த, அல்லது மறக்கப்பட்டிருந்த, இராச்சியமாகிய பாபிலோனை வலியுறுத்துகிறது.

The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.

எட்டாம் அதிகாரத்தின் மிருகங்கள் இரையாடும் மிருகங்கள் அல்ல; அவை பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் ஆராதனைச் சேவையில் பலியிடப்படும் மிருகங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டவையாகும். நான்காவது இராஜ்யம் “ஒரு சிறிய கொம்பு” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது; அது ஒரு மிருகமாக அல்ல. ஆனால் கொம்புகள் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் ஓர் அங்கமாக இருந்தன; ஏனெனில் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்த பலிபீடங்கள் தமது வடிவமைப்பின் ஓர் பகுதியாக கொம்புகளை உடையவையாக இருந்தன.

Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.

தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்கு ராஜ்யங்களையும் தானியேல் பரிசுத்தஸ்தலச் சொற்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதோடு மட்டும் அல்லாமல், அந்த அதிகாரத்தின் உரையாடலிலும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையிலிருந்து நேரடியாகப் பெறப்பட்ட பல சொற்கள் அடங்கியுள்ளன. அந்த அதிகாரத்தின் உரையாடல் பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையிலிருந்து எடுத்த எபிரெயச் சொற்களால் வழங்கப்பட்டிருப்பதோடு, பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையில் காணிக்கை சமர்ப்பிக்கும் செயலும் அந்த அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் பின்னியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தானியேல் நோக்கமுடையவாறு ஏழாம் அதிகாரத்தையும் எட்டாம் அதிகாரத்தையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தியிருப்பது, காண விரும்புகிறவர்களுக்கு, ஏழாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் அரசியல் ஆட்சிக்கலையை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும், எட்டாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் சபை ஆட்சிக்கலையை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும் வெளிப்படுத்துகிறது.

Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.

இந்த உண்மை வெளிப்படுவது, மில்லரின் இரத்தினங்கள் தேவன் திட்டமிட்டபடியே இருந்தன என்பதை வெளிக்காட்டுவதால், அட்வென்டிசம் இதை சாத்தானியக் கட்டுக்கதைகளால் மறைத்துவைக்கத் திணிக்கப்பட்டுள்ளது. “தினந்தோறும்” என்பதைக் குறித்த மில்லரின் புரிதலை அவர்கள் நிராகரிப்பது, “தேவனுக்குப் புரிதல் ஏதுமில்லை” என்ற ஒரு கூற்றாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் பரிசுத்த தூதர்களின் ஊழியத்தின் மூலம் தேவன் அந்த கட்டமைப்பை மில்லருக்குக் கொடுத்தபோது, அது துல்லியமானதல்ல என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> நிச்சயமாக, நீங்கள் பொருள்களைத் தலைகீழாக்குவது குயவனின் களிமண்ணாகக் கருதப்படுமல்லவா? உண்டாக்கப்பட்ட கிரியை, தன்னை உண்டாக்கினவரைப் பற்றி, “அவர் என்னை உண்டாக்கவில்லை” என்று சொல்லுமோ? அல்லது உருவாக்கப்பட்ட பொருள், தன்னை உருவாக்கினவரைப் பற்றி, “அவருக்கு அறிவில்லை” என்று சொல்லுமோ? ஏசாயா 29:16.

The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.

மில்லரின் கட்டமைப்பே அவர் அறிந்து பயன்படுத்திய தீர்க்கதரிசன அமைப்பாக இருந்தது; ஆனால் 1863 முதல் அட்வென்டிசம், மில்லரின் கனவின் நகைகளை மறைத்துவிடும் பொருட்டு, மததுறந்த புராட்டஸ்டண்டிசமும் கத்தோலிக்கமும் கொண்டிருந்த தெய்வீகப் பயன்பாடுகளுக்குத் திரும்பியது. அட்வென்டிசம், செயலையும், அந்தச் செயலின் உண்டாக்குபவரையும் நிராகரிக்கும்பொருட்டு, ஒரு பொய்யான கட்டமைப்பை (கட்டமைக்கப்பட்ட பொருளை) ஏற்றுக்கொண்டது. அப்படிச் செய்வதன் மூலம், அந்தச் செயலின் உண்டாக்குபவருக்கு அறிவில்லை என்று அவர்கள் உரிமைகோறுகின்றனர். அந்தக் கட்டமைப்பை நிராகரித்தல் 1798-ல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரித்தலாக இருந்தது; இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரிப்பவர்கள், செயலையும் அந்தச் செயலின் உண்டாக்குபவரையும் நிராகரிக்கின்றனர்; தானியேலின் சொற்களில் அவர்கள் “துன்மார்க்கர்” ஆவர்.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> அநேகர் சுத்திகரிக்கப்படுவார்கள், வெண்மையாக்கப்படுவார்கள், சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆகிலும் துஷ்டர்கள் துஷ்டமாகவே நடத்துக்கொள்வார்கள்; துஷ்டர்களில் ஒருவனும் உணரமாட்டான்; ஆனால் ஞானிகள் உணருவார்கள். தானியேல் 12:10.

The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.

“துன்மார்க்கர் துன்மார்க்கமாய்ச் செயல்படுவர்”; இதனால் சத்தியத்தை முற்போக்காக அதிகரித்து வரும் நிராகரிப்பு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. துன்மார்க்கர் அந்தச் சட்டகத்தை நிராகரிப்பது, தேவனை நிராகரிப்பதற்குச் சமமாகும்; அதன் விளைவாக, போலியான ஒரு சட்டகத்தின் மூலம் அவர்கள் நிகழ்த்த முனையும் அந்த நிராகரிப்பினால், தேவனும் துன்மார்க்கரை நிராகரிக்கிறார்.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> என் ஜனங்கள் அறிவின்மையினால் அழிந்துபோகிறார்கள்; நீ அறிவைத் தள்ளிவிட்டபடியால், நீ எனக்குப் ஆசாரியனாக இராதபடிக்கு நானும் உன்னைத் தள்ளிவிடுவேன்; நீ உன் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மறந்தபடியால், நானும் உன் பிள்ளைகளை மறந்துவிடுவேன். ஓசியா 4:6.

God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”

1844 முதல் 1863 வரை தேவனுடைய “ஆசாரியர்”களாக இருந்த தேவனுடைய மக்கள், வில்லியம் மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம் அதிகரிக்கப்பட்ட அந்த “அறிவு” இல்லாததினால் நிராகரிக்கப்பட்டார்கள். ஓசியாவில் உள்ள ஆறாம் வசனத்தின் சூழலை ஆராய்வது முக்கியமானது; ஏனெனில் அந்தச் சூழல், “அறிவு” என்று குறிக்கப்படும் சத்தியத்திற்கு எதிரான படிப்படியாக அதிகரிக்கும் ஒரு கிளர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.

> Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.

> இஸ்ரவேல் புத்திரரே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள்; ஏனெனில் தேசத்தில் வாசமாயிருக்கிறவர்களோடு கர்த்தருக்கு வழக்கு உண்டு; அந்தத் தேசத்தில் சத்தியமும் இல்லை, இரக்கமும் இல்லை, தேவனை அறியும் அறிவும் இல்லை. சத்தியமில்லாத சத்தியப்பிரமாணமும், பொய்யும், கொலையும், திருட்டும், விபசாரமும் பெருகிவிட்டன; இரத்தப்பழி இரத்தப்பழியோடு தொடர்கிறது. ஆகையால் தேசம் புலம்பும்; அதில் வாசமாயிருக்கிற ஒவ்வொருவரும் கெடிந்து போவார்கள்; வயல்வெளியின் மிருகங்களும், ஆகாயத்தின் பறவைகளும் அப்படியே; ஆம், சமுத்திரத்தின் மீன்களும் கூட அகற்றப்பட்டுப்போவார்கள். ஆயினும் ஒருவனும் வழக்காடாதிருக்கட்டும், ஒருவனும் மற்றொருவனைத் தண்டிக்காதிருக்கட்டும்; ஏனெனில் உன் ஜனங்கள் ஆசாரியனோடு வழக்காடுகிறவர்களைப் போன்றவர்கள். ஆகையால் நீ பகலில் இடறி விழுவாய்; தீர்க்கதரிசியும் இரவில் உன்னோடே விழுவான்; உன் தாயை நான் அழித்துப்போடுவேன். அறிவின்மையினால் என் ஜனங்கள் அழிந்துபோகிறார்கள்; நீ அறிவைத் தள்ளிவிட்டபடியால், நீ எனக்குப் ஆசாரியனாயிராதபடிக்கு நானும் உன்னைத் தள்ளிவிடுவேன்; உன் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை நீ மறந்தபடியால், நானும் உன் பிள்ளைகளை மறந்துவிடுவேன். அவர்கள் பெருகின அளவுக்கே எனக்கு விரோதமாகப் பாவஞ்செய்தார்கள்; ஆகையால் அவர்களுடைய மகிமையை அவமானமாக மாற்றுவேன். அவர்கள் என் ஜனத்தின் பாவபலியைத் தின்று, அவர்களுடைய அக்கிரமத்தின்மேல் தங்கள் இருதயத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். ஆகையால் ஜனம்போல ஆசாரியனும் இருப்பான்; அவர்களுடைய வழிகளின்படி நான் அவர்களைத் தண்டித்து, அவர்களுடைய கிரியைகளுக்கேற்ப அவர்களுக்கு பிரதிபலன் கொடுப்பேன். அவர்கள் உண்டு திருப்தியடையமாட்டார்கள்; விபசாரம் செய்தும் பெருகமாட்டார்கள்; ஏனெனில் கர்த்தரை கவனிக்கிறதை அவர்கள் விட்டுவிட்டார்கள்.

> Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.

> வேசித்தனமும் திராட்சரசமும் புதுத் திராட்சரசமும் இருதயத்தைப் பறித்துக்கொள்கின்றன. என் ஜனங்கள் தங்கள் மரவிக்கிரகங்களிடத்தில் ஆலோசனை கேட்கிறார்கள்; அவர்களின் கோல் அவர்களுக்கு அறிவிக்கிறது; ஏனெனில் வேசித்தனங்களின் ஆவி அவர்களை வழிதவறச் செய்தது; அவர்கள் தங்கள் தேவனின் கீழ்ப்படிதலிலிருந்து விலகி வேசித்தனம் செய்தார்கள். அவர்கள் மலைச்சிகரங்களின்மேல் பலியிடுகிறார்கள்; குன்றுகளின்மேல் தூபம் புகைக்கிறார்கள்; அதின் நிழல் நன்றாயிருக்கிறதென்று கருவேலமரங்களின் கீழும், வெள்ளைமரங்களின் கீழும், இலமரங்களின் கீழும் அப்படிச் செய்கிறார்கள்; ஆகையால் உங்கள் மகள்கள் வேசித்தனம் செய்வார்கள், உங்கள் மணவாட்டிகள் விபசாரம் செய்வார்கள். உங்கள் மகள்கள் வேசித்தனம் செய்யும்போது நான் அவர்களைத் தண்டிப்பதில்லை; உங்கள் மணவாட்டிகள் விபசாரம் செய்யும்போது அவர்களையும் நான் தண்டிப்பதில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் தாமே வேசிகளோடு பிரிந்து செல்கிறார்கள், விலைமாதர்களோடு பலியிடுகிறார்கள்; ஆகையால் அறிவில்லாத ஜனங்கள் விழுந்துபோவார்கள். இஸ்ரவேலே, நீ வேசியாய் நடந்தாலும், யூதா குற்றஞ்செய்யாதிருப்பதாக; நீங்கள் கில்காலுக்குப் போகாதீர்கள்; பேத்தாவேனுக்குச் செல்லாதீர்கள்; “கர்த்தர் ஜீவிக்கிறார்” என்று சத்தியஞ்செய்யாதீர்கள். இஸ்ரவேல் பிறழும் பசுவைப்போல் பிறழ்ந்திருக்கிறது; இப்போது கர்த்தர் அவர்களை விசாலமான இடத்தில் உள்ள ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப்போல் மேய்ப்பாரா? எபிராயீம் விக்கிரகங்களோடு இணைந்திருக்கிறான்; அவனை விட்டுவிடுங்கள். அவர்களின் பானம் புளித்துப்போயிற்று; அவர்கள் இடையறாது வேசித்தனம் செய்திருக்கிறார்கள்; அவளுடைய ஆளுநர்கள் நாணக்கேடானவற்றை நேசித்து, “கொடுக்குங்கள்” என்கிறார்கள். காற்று அவளைத் தன் சிறகுகளில் கட்டிக்கொண்டது; அவர்கள் தங்கள் பலிகளினால் வெட்கமடைவார்கள். ஓசியா 4:1–19.

The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.

ஓசியாவின் எச்சரிக்கை என்னவெனில், “தேசத்தின் குடிகளோடே கர்த்தருக்குப் பிரச்சினையுண்டு; ஏனெனில் தேசத்தில் சத்தியமும் இல்லை, இரக்கமும் இல்லை, தேவனை அறிவதுமில்லை” என்பதாகும். அட்வென்டிசம் என்பது கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் ஆகும். அழுக்கு தூரிகை ஏந்திய மனிதன் மில்லரின் அறைக்குள் நுழையும் நாளில், மக்களையும், ஆசாரியரையும், தீர்க்கதரிசிகளையும் உட்பட அட்வென்டிசம், “அறியாதவன் விழுந்துபோவான்”; ஏனெனில் அவர்கள் “விக்கிரகங்களோடே இணைந்திருக்கிறார்கள்.” அவர்களுடைய விக்கிரகங்கள், போலியான ஒரு கட்டமைப்பினுள் பின்னிப்பிணைக்கப்பட்ட அவர்களுடைய கள்ள உபதேசங்களே ஆகும்.

The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.

அறிவின் அதிகரிப்பை நிராகரிப்பதன் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கிளர்ச்சி, மெல்லமெல்ல உயர்ந்து செல்கின்ற ஒரு வளர்ச்சியடைந்த கிளர்ச்சியாக இருந்து, இறுதியில் அவர்களின் சோதனைக் காலம் முடிவுறும் நிலையை அடைகிறது; அந்நேரத்தில், மில்லரின் அறையிலிருந்து துடைத்தெறியப்படும் கள்ளப்போதனைகளோடு அவர்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்ற அறிவிப்பு வழங்கப்படுகிறது. அவர்களின் கிளர்ச்சி, இடையறாது விபச்சாரத்தைச் செய்கிற செயலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. 1863 முதல் சோதனைக் காலத்தின் முடிவுவரை அவர்கள் தொடர்ச்சியாகக் கிளர்ச்சி செய்து, இறுதியில் கர்த்தரின் வாயிலிருந்து வாந்தியெறியப்படுகிறவர்களாக ஆகின்றனர்.

The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.

அறிவை நிராகரிக்கும் கலகம், அவர்கள் “தொடர்ந்து” விபசாரம் செய்து வந்ததினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; மேலும் அது அதே எபிரெயச் சொல் அல்லாதிருந்தாலும், அதன் பொருள் “தொடர்ச்சியான” என்று அர்த்தமுள்ள எபிரெயச் சொல் “தாமீத்” என்பதின் பொருளோடு ஒன்றே ஆகும்; அதுவே தானியேல் புத்தகத்தில் “அன்றாட பலி” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்கு ராஜ்யங்களைப் பற்றிய எங்கள் ஆய்வைத் தொடர்ந்து நடத்துவோம்.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “அப்பொழுது ‘நித்யம்’ என்பதனைப் பற்றியவையாக நான் கண்டதாவது, ‘பலியிடுதல்’ என்ற சொல் மனித ஞானத்தினால் சேர்க்கப்பட்டதாகும்; அது மூல உரைக்குச் சேர்ந்ததல்ல; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வந்தது என்று முழங்கியவர்களுக்கு அதைப் பற்றிய சரியான பார்வையை கர்த்தர் அளித்தார். 1844-க்கு முன்பு, ஒன்றிப்பு நிலவியிருந்த காலத்தில், ‘நித்யம்’ குறித்த சரியான பார்வையில் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் ஒன்றுபட்டிருந்தார்கள்; ஆனால் 1844 முதல், குழப்பத்தின் மத்தியில், வேறு பார்வைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன; அதன் பின்பு இருளும் குழப்பமும் தொடர்ந்தன.” Review and Herald, November 1, 1850.

Back to Articles