Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

யேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் - பதினெட்டு

The Sins of the Fathers

பிதாக்களின் பாவங்கள்

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF
Word

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

1856 ஆம் ஆண்டில், முன்பு பிலடெல்பியர் மில்லரைட் அட்வென்டிசம் என இருந்த இயக்கம், ஜேம்ஸும் எலன் வைட்டும் அதனை லவோதிகேயா என அடையாளப்படுத்தினர். பின்னர் ஜேம்ஸ் வைட், Review and Herald இதழின் மூலம் அந்த இயக்கத்துக்குள் லவோதிகேயாவின் செய்தியை முன்னிறுத்தத் தொடங்கினார். அதே ஆண்டில், அதே வெளியீட்டில், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்த அதிகரித்த ஒளியும், வைட்ஸ் மிக உயர்வாக மதித்த ஹைரம் எட்சன் எழுதிய எட்டு கட்டுரைகளின் தொடரில் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அவர்மேல் கொண்டிருந்த அந்த உயர்ந்த மதிப்பினால் தங்களுடைய முதற்பிறந்த மகனுக்கே அவருடைய பெயரை அவர்கள் சூட்டினர். அந்தத் தொடர், அது எதிர்காலத்தில் நிறைவுபெறும் என்ற வாக்குறுதியுடன் முடிவடைந்தது; ஆனால் அது மீண்டும் ஒருபோதும் வெளிப்படவில்லை. முதல் தூதனுடைய இயக்கம் பிலடெல்பியாவிலிருந்து லவோதிகேயாவிற்குச் செல்லும் மாற்றக் கட்டத்தில், தேவனுடைய தூதர்கள் வில்லியம் மில்லருக்கு அறிந்து அறிவிக்க வழிநடத்திய முதல் “காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்துப் அந்த இயக்கம் இடறியது.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

“ஏழு காலங்கள்” என்பது மில்லரைட் ஆலயத்தின் அஸ்திவாரத்தின் பிரதான மூலைக்கல்லாக இருந்தது. பரிசுத்தமான அஸ்திவாரத்தைப் பற்றிய ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசன உருவகமும் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய உருவகமே ஆகும்; ஏனெனில் கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு எந்த அஸ்திவாரமும் இடப்பட முடியாது.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> ஏற்கனவே இடப்பட்டிருக்கிற அஸ்திவாரத்தைத் தவிர வேறொரு அஸ்திவாரத்தை யாரும் இட முடியாது; அந்த அஸ்திவாரம் இயேசு கிறிஸ்துவே. 1 கொரிந்தியர் 3:11.

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

கிறிஸ்து அஸ்திவாரமாத்திரமல்ல; கட்டிடக்காரர்கள் நிராகரித்ததினால் பின்னர் அவர்கள் இடறிய அஸ்திவாரக்கல்லும் அவரே. இறுதியில் மூலைக்குத் தலைக்கல்லாக ஆகிற கல்லும் அவரே. மில்லரைட் வரலாற்றில் “ஏழு காலங்கள்” அந்த மூலைத் தலைக்கல்லின் அடையாளமாக இருந்தது.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

கிறிஸ்து ஒருவாரத்திற்குள் அநேகரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தினார். வடக்கு இஸ்ரவேல் ராஜ்யத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” எனும் தீர்க்கதரிசனத்தின் அமைப்பு (ஹைரம் எட்சன் முடிவுறாத எட்டு கட்டுரைகளில் அடையாளம் கண்டிருந்தது) தானியேல் 9:27-ன் நிறைவேற்றமாக கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய தீர்க்கதரிசன வாரத்தின் அதே அமைப்பை மீண்டும் உருவாக்கியது. கிறிஸ்து இஸ்ரவேலைச் சேர்த்துக்கொண்டிருந்த வாரத்தின் அமைப்பே, கிறிஸ்து இஸ்ரவேலைச் சிதறடித்த வாரத்தின் அமைப்பாகவும் இருந்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் சிதறடித்தல் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளாக இருந்தது; ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் சேர்த்துக்கொள்ளுதல் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களாக இருந்தது. உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தும்பொருட்டு அவர் இஸ்ரவேலைச் சேர்த்துக்கொண்டார்; தமது உடன்படிக்கையின் வழக்கினால் அவர் இஸ்ரவேலைச் சிதறடித்தார். “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் மில்லரைட் ஆலயத்தின் அஸ்திவாரக் கல்லாக அடையாளம் காண்பது, கிறிஸ்துவையே அஸ்திவாரக் கல்லாக அடையாளம் காண்பதுடன் முழுமையான ஒற்றுமையில் உள்ளது. அந்தக் கல்லை நிராகரிப்பது, கிறிஸ்துவை நிராகரிப்பதாகும்.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் முதன்முறையாக, கி.பி. 1856-இல், கிறிஸ்து லவோதிக்கேயாவின் கதவின் முன் நின்று தட்டியபோது, கட்டுவோர் தள்ளிவைக்கத் தயாராகியிருந்த இடறற்கல்லின் மேல் அறிவின் அதிகரிப்பை உண்டாக்கவே அவர் நாடினார். ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, அல்லது நீங்கள் கூறுவதுபோல், இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது அடையாள நாள்கள் கழித்து, லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம் கதவை மூடியது. துயரமாக, அத்வென்டிசம் அந்த அறிவின் அதிகரிப்பைக் காண மறுத்தது. நீங்கள் இடறிவீழும் கல் என்பது நீங்கள் காணாத கல்லே; ஆனால் அது அங்கேயே இருக்கிறது.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> என் ஜனங்கள் அறிவின்மையினால் அழிந்துபோகிறார்கள்; நீ அறிவைத் தள்ளிவிட்டதினால், நீ எனக்குப் ஆசாரியனாயிருக்காதபடிக்கு நானும் உன்னைத் தள்ளிவிடுவேன்; நீ உன் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மறந்ததினால், நானும் உன் பிள்ளைகளை மறந்துவிடுவேன். ஓசியா 4:6.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

“ஏழு காலங்கள்” எனப்படும் சாபம், தெற்கு ராஜ்யமான யூதாவுக்கு விரோதமாக கி.மு. 677 இல் தொடங்கி, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதினான்காம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுடன் சேர்ந்து, 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்தது. “ஏழு காலங்கள்” என்பது, அட்வெண்ட் இயக்கத்தின் “அஸ்திவாரமும் மையத் தூணும்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அதே தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பகுதியாகும். அட்வெண்டிசத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணும் பல வேறு தீர்க்கதரிசனங்களோடும் துல்லியமாக அதே காலத்தில் நிறைவேறியது. “ஏழு காலங்கள்,” இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள், மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரம், தானியேல் ஏழாம் அதிகாரம் பதிமூன்றாம் வசனம், மற்றும் மத்தேயு இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள பத்து கன்னியர் பற்றிய உவமை—இவை அனைத்தும் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறின. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 என்ற தேதி அட்வெண்ட் இயக்கத்தின் அஸ்திவாரத் தேதியாகும்; அந்தத் தேதியுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டபோது, அடையாளப்படுத்தப்பட்ட கட்டளை ஒன்றே இருந்தது.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> நான் சமுத்திரத்தின் மேல் மற்றும் பூமியின் மேல் நிற்கிறதைக் கண்ட அந்தத் தூதன் தன் கையை வானத்தினிடமாக உயர்த்தி, வானத்தையும் அதிலுள்ளவைகளையும், பூமியையும் அதிலுள்ளவைகளையும், சமுத்திரத்தையும் அதிலுள்ளவைகளையும் சிருஷ்டித்த, என்றென்றைக்கும் உயிரோடிருக்கிறவரை முன்னிட்டு ஆணையிட்டு, இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணினான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10:5, 6.

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

பூமியின்மேலும் கடலின்மேலும் நின்றிருந்த வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதனை சகோதரி வைட் இயேசு கிறிஸ்துவாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> யோவானுக்கு போதித்த அந்த வல்லமையுள்ள தூதன், இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறொருவருமல்ல. அவர் தமது வலது காலையை சமுத்திரத்தின் மேல் வைத்து, இடது காலையை உலர்ந்த நிலத்தின் மேல் வைத்திருப்பது, சாத்தானுடனான மாபெரும் போராட்டத்தின் இறுதிக்காட்சிகளில் அவர் ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படும் பங்கைக் காட்டுகிறது. இந்த நிலைப்பாடு, முழு பூமியின்மேலும் அவர் கொண்டிருக்கும் பரம வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் குறிக்கிறது.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

கிறிஸ்து தமது பரம அதிகாரத்தை எடுத்துக்காட்டுவதற்காக கடலின்மேலும் பூமியின்மேலும் நிற்கும் நிலையை ஏற்றுக்கொண்டார். பின்னர் அவர் தமது கையை உயர்த்தி, “இனி காலம் இருக்காது” என்று கட்டளையிட்டார். கிறிஸ்து மில்லரைட்டுகளுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆபிரகாமுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தபோது அவருக்குக் கொடுத்ததுபோல, அவர்களுக்கும் ஒரு கட்டளையை அளித்தார். ஆபிரகாமுக்கு ஆண் பிள்ளைகளை விருத்தசேதனம் செய்யும்படி அவர் கட்டளையிட்டார். மோசேயின் வரலாற்றில் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தோடு அவர் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தபோது, அவர் அநேக கட்டளைகளை அளித்தார்; அவற்றில், ஆசாரியர்கள் மட்டுமே பேழையைத் தொடலாம் என்ற உத்தரவும் அடங்கியது. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று அவர் தமது கையை உயர்த்தி, தீர்க்கதரிசன காலம் இனி வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனங்களுக்குள் சேர்க்கப்படக்கூடாது என்று சத்தியம்பண்ணினார். தூதர்களின் மேகத்தில் அவர் பரலோகத்திற்கு உயர்ந்து சென்றபோது, “காலங்களையும் பருவங்களையும்” பற்றிய பொருளை இயேசு எடுத்துரைத்திருந்தார்; இவ்வாறு, இரண்டு சாட்சிகளின் உயர்த்தப்படுதலைக் கொடியாக முன்மாதிரியாகக் காட்டினார். அப்போது அவர் கட்டளையிட்டது “காலங்களையும் பருவங்களையும்” பற்றியதே.

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> ஆகையால் அவர்கள் ஒன்றுகூடியிருந்தபோது அவரை நோக்கி, “கர்த்தரே, இந்தக் காலத்திலேயே இஸ்ரவேலுக்குரிய இராஜ்யத்தை மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்போகிறீரோ?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் அவர்களிடம், “பிதா தமது சொந்த அதிகாரத்தில் வைத்திருக்கிற காலங்களையும் பருவங்களையும் அறிதல் உங்களுக்கு உரியது அல்ல. ஆனால் பரிசுத்த ஆவி உங்கள்மேல் வரும்போது நீங்கள் வல்லமையைப் பெறுவீர்கள்; மேலும் எருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், பூமியின் கடையாந்தரம்வரையும் நீங்கள் எனக்குச் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள்” என்றார். அப்போஸ்தலர் 1:6–8.

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

இயேசு காலங்களும் பருவங்களும் இல்லை என்று சொல்லவில்லை; ஏனெனில் சாலொமோனின் வழியாகப் பேசியபோது, “காலங்களும் பருவங்களும்” உள்ளன என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்தியிருந்தார்.

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு காலம் உண்டு; வானத்தின் கீழுள்ள ஒவ்வொரு நோக்கத்திற்கும் ஒரு நேரம் உண்டு: பிரசங்கி 3:1.

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

வேதாகமப் பதிவுகளில் “காலங்களும் பருவங்களும்” உள்ளன; அவை “அதிசயமான எண்ணிக்கையாளர்” எனப்படும் பால்மோனிக்கான சாட்சிகளாக இருக்கின்றன. ஆனால் 1844 அக்டோபர் 22 முதல், தேவனுடைய ஜனங்கள் இனி ஒருபோதும் காலத்தின் மேல் தொங்கவிடப்பட்ட தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை முன்வைக்கக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டுள்ளனர். இயேசு விண்ணேறுவதற்கு முன்பாக அவர் சீஷர்களுக்குக் கொடுத்த ஆலோசனை, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் அவருடைய சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஜனங்கள் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுவதற்கு முன்பாகிய வரலாற்றைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும் அது அவர் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று கொடுத்த கட்டளையோடும் ஒத்திருக்கிறது. அட்வெண்டிசத்தின் அடித்தளத் தேதியில், காலத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த தீர்க்கதரிசனச் செய்திகள் இனி இருக்கக்கூடாது என்று கிறிஸ்து கட்டளையிட்டார்; மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றிலுள்ள இரண்டு சாட்சிகளின் விண்ணேற்றத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டிய அவருடைய விண்ணேற்றத்தின் வேளையில், அவர் அந்தக் கட்டளையை மறுபடியும் கூறினார்.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> “ஆண்டவர் தம்முடைய வருகையைப் பற்றியவையாக இருந்தாலும், அல்லது அவர் விசேஷ முக்கியத்துவத்துடன் அருளிய வேறு எந்த வாக்குறுதியின் நிறைவேற்றத்தைக் பற்றியவையாக இருந்தாலும், அவை நிறைவேறும் காலத்தை நிர்ணயிக்க முனைவோரைக் குறித்து நம்முடைய சகோதரரும் சகோதரிகளும் அனைவரும் எச்சரிக்கையாயிருக்கட்டும். ‘காலங்களையும் வேளைகளையும், பிதா தம்முடைய அதிகாரத்தில் வைத்திருக்கிறவற்றையும், அறிந்துகொள்வது உங்களுக்குரியது அல்ல.’ பொய்யான போதகர்கள் தேவனுடைய கிரியைக்காக மிகுந்த ஆர்வமுள்ளவர்களாகத் தோன்றக்கூடும்; தங்களுடைய கோட்பாடுகளை உலகத்தின்முன்பும் சபையின்முன்பும் கொண்டு வருவதற்காகச் செலவுகளையும் மேற்கொள்ளக்கூடும்; ஆனால் அவர்கள் சத்தியத்தோடு பொய்யை கலந்து வழங்குவதால், அவர்களுடைய செய்தி மோசகமானதாக இருந்து, ஆத்துமாக்களை தவறான பாதைகளுக்குள் நடத்திச் செல்லும். அவர்கள் துஷ்டமான மனிதர்கள் என்பதற்காக அல்ல, அவர்கள் பொய்யின் போதகர்கள் என்பதற்காகவும், பொய்மைக்கு சத்தியத்தின் முத்திரையைப் பதிக்க முயலுகிறவர்கள் என்பதற்காகவும், அவர்களை எதிர்கொண்டு எதிர்க்க வேண்டும்.” Testimonies to Ministers, 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

சிறப்பான முக்கியத்துவம் உடைய எதையும் காலத்தை அடையாளமாகக் கொண்டு குறிப்பதற்கான ஒரு செய்தி நமக்கெப்போதும் இருக்காது என்பதைப் பற்றி, அது அவருடைய இரண்டாம் வருகையை மட்டும் குறித்ததல்ல என்றும், சகோதரி வைட் தெளிவாகக் கூறினார். மில்லரைட் இயக்கத்தின் கருப்பொருளாக இருந்த காலத் தீர்க்கதரிசனம் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்தது; மேலும் அந்த அடிப்படைத் தேதியுடன் தொடர்புடைய ஒரேயொரு கட்டளையாவது, இனி ஒருபோதும் தேவனுடைய செய்தியை அறிவிக்கும் நிகழ்வில் காலம் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்பதேயாகும்.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தின் ஆரம்பக் கட்டத்தில், பிலடெல்பியாவிலிருந்து லவோதிக்கேயாவிற்கு மாறும் அதே மாற்றக் கணத்தில், மில்லரிட் இயக்கத்தின் அடிப்படைச் சத்தியத்தின் மேல் அதிகரித்த ஒளி அளிக்கப்பட்டது. ஏழு ஆண்டுகள் பின்னர், அல்லது இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது குறியீட்டுத் தினங்கள் பின்னர், அல்லது ஒரு “வனாந்தரம்” பின்னர், 1863 ஆம் ஆண்டில், “ஏழு காலங்கள்” எனும் அடிக்கல் கல்லை கட்டிடக்காரர் ஒதுக்கிவைத்தனர்.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

மூன்றாம் தூதனின் இறுதிக்கால இயக்கத்தில், லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலதெல்பியாவுக்கான மாற்றத்தின் மிகத் துல்லியமான தருணத்திலே, பிதாக்களின் பாவங்களை ஒப்புக்கொள்ளுதலை உள்ளடக்கும் ஒரு சோதனை வழங்கப்படுகிறது. பிதாக்களுக்கான அஸ்திவாரத்தின் சோதனை “ஏழு காலங்கள்” என்பதாயிருந்தது; அதுவே அவர்களுடைய அஸ்திவாரக் கல்லாக இருந்தது. ஆகையால், இறுதிக்கால இயக்கம், தங்களுடைய பிதாக்கள் தங்கள் அஸ்திவாரக் கல்லை புறக்கணித்ததுபோலவே, அந்த அஸ்திவாரத் தேதியுடன் தொடர்புடைய ஒரேயொரு கட்டளையையும் புறக்கணிக்குமோ?

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

ஆம். அவர்கள் நிச்சயமாக அதையே செய்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் பிதாக்களின் பாவங்களை மறுபடியும் செய்தார்கள்.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

அவர்களின் பிதாக்கள் அந்த அடித்தளத் தேதியில் பாவம் செய்யவில்லை; ஏனெனில், பிறவற்றோடு சேர்ந்து, அவர்கள் அந்த அடித்தளத் தேதியில் இன்னும் பிலதெல்பியர்களாகவே இருந்தனர். அவர்களின் பிதாக்கள் தங்கள் அடித்தளச் சோதனையில் தோல்வியுற்றார்கள்; அவர்கள் லவோதிக்கேயாவாக மாறி, அதன் அதிகரிக்கும் ஒளியுடனும் சேர்ந்து “ஏழு காலங்கள்” என்பதை நிராகரித்தபோது.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

1863 ஆம் ஆண்டில் அவர்களுடைய அஸ்திவாரத் தோல்விக்குப் முன்னர், கிறிஸ்து அவர்களுடைய லவோதிக்கேய இதயங்களின் கதவை ஏழு ஆண்டுகள் தட்டிக்கொண்டிருந்தார். ஏழு ஆண்டுகள் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கும் “வனாந்தரம்” என்பதற்கும் அடையாளமாகும். 1856 முதல் 1863 வரை இருந்த “வனாந்தரம்” காலத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் தங்கள் அஸ்திவாரச் சோதனையில் தோல்வியடைந்தனர்.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தின் முதல் ஏமாற்றத்தில், அடிப்படைத் தேதியுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரே கட்டளையை நிராகரித்ததினால் தேவனுடைய மக்கள் பாவஞ்செய்தார்கள். தாங்கள் அதைவிட நன்றாக அறிந்திருந்தபோதிலும், தீர்க்கதரிசனச் செய்திக்குள் காலக் கணிப்பைச் சேர்க்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். இவ்வாறு செய்வதன்மூலம், மோசே தன் குமாரனை விருத்தசேதனம் செய்யாமல் அலட்சியம் செய்த பாவத்தையும், தமக்குச் செய்யத் தடைசெய்யப்பட்டிருப்பதைத் தாம் அறிந்திருந்தபோதிலும் உடன்படிக்கைப் பெட்டியைத் தொட்ட உஸ்ஸாவின் பாவத்தையும் அவர்கள் மறுபடியும் செய்தார்கள். மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கம் தாங்கள் சரியல்ல என்பதை அறிந்திருந்ததையே செய்தது! யாராவது அந்த உண்மையின் மேல் வண்ணம் பூச விரும்பினால், அப்படியானால் மீதமுள்ள வண்ணக் குடுவையையும் பயன்படுத்தி, மோசேயும் உஸ்ஸாவும் இருவரும் பாவஞ்செய்து, தேவனுடைய சித்தத்துக்கு விரோதமான கலகத்தைக் வெளிப்படுத்தினார்கள் என்ற சத்தியத்தையும் மூடிவிடட்டும்; அவர்கள் எல்லா சீர்திருத்தக் கோட்டுகளிலும் மிகவும் கடைசியாகிய சீர்திருத்தக் கோட்டின் முதல் ஏமாற்றத்தை முன்நிழலாகக் காட்டினார்கள்—ஒவ்வொரு சீர்திருத்தக் கோட்டும் முன்நோக்கிக் காட்டியிருந்த அதே சீர்திருத்தக் கோடு. சீர்திருத்தக் கோட்டுகளில் முதல் ஏமாற்றத்தைக் குறிக்கும் எடுத்துக்காட்டுகள் Alpha மற்றும் Omega ஆகியவற்றின் கையொப்பத்தைத் தாங்குகின்றன; அதிலுள்ள பதிவு தேவனுடைய மக்களின் நலனுக்காகவே உள்ளது, தேவனுடைய மக்கள் அதனால் நன்மை பெற மறுத்தாலும் கூட.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

முதலாம் தூதனுடைய இயக்கத்துக்கு ஏழு ஆண்டுகளான ஒரு காலப்பகுதி அளிக்கப்பட்டது; அது, “ஏழு காலங்கள்” எனப்படும் வனாந்தர அனுபவத்தின் ஒரு சின்னமாக இருந்து, “ஏழு காலங்கள்” எனும் ஒளியுடன் சேர்ந்து லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக இருந்தது. “ஏழு காலங்கள்” எனும் சாபம் என்பது கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து கக்கிப் போடப்படுவதின் சாபமாகும். 1863 ஆம் ஆண்டில், அவர்கள் எரிகோவை மறுபடியும் கட்டியெழுப்பும் கிரியையை மீண்டும் செய்தார்கள்; அது ஒரு “சாபத்தை” உட்கொண்டிருந்த கிரியையாகும். 1856 முதல் 1863 வரை உள்ள அந்த ஏழு ஆண்டுகள், பண்டைய இஸ்ரவேலின் பிதாக்கள் செய்த பாவத்தினால் அவர்கள்மேல் “ஏழு காலங்கள்” எனும் சாபம் வரவழைக்கப்பட்ட கலகத்திற்கான ஒரு சுருக்கமான விளக்கமாகின்றன. நவீன இஸ்ரவேல், 1863 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் பிதாக்களின் பாவங்களை மீண்டும் செய்தது.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

மூன்றாம் தூதரின் இயக்கம், மோசேயும் உஸ்ஸாவும் செய்ததுபோலவே, முதல் ஏமாற்றத்தின் சோதனையில் நிச்சயமாகத் தோல்வியுற்றது. பின்னர் அவர்கள் “வனாந்தர” காலமான மூன்றரை நாட்கள் தெருக்களில் கொல்லப்பட்டிருந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் ஆறுதலாளரின் சத்தத்தினால் உடல்களாக உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றனர். ஆறுதலாளரின் சத்து, வனாந்தரத்தில் இருக்கும் “சத்தத்தின்” மூலமாக வழங்கப்பட்டு வருகிறது; இப்போது அவர்கள் எதிர்கொள்கிற சோதனை, காலத்தை நிர்ணயிப்பதற்கானதல்ல, ஆனால் “ஏழு காலங்கள்” குறித்ததாகும். காலத்தை நிர்ணயிக்கும் சோதனையில் அவர்கள் ஏற்கனவே தோல்வியுற்றிருந்தார்கள்.

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

“ஏழு காலங்கள்” செல்லத்தக்க சத்தியமா என்பதைப் பற்றியே அவர்கள் சோதிக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில் “ஏழு காலங்கள்” செல்லத்தக்க தீர்க்கதரிசனம் என்பதை அவர்கள் முன்னரே சாட்சியமாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். சிதறடிக்கப்பட்ட இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தை நம்புகிறோம் என்று அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டுள்ளனர். ஆனால் “ஏழு காலங்கள்” குறித்து ஒரு புதிய சோதனை ஒளி இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் அறியாமலிருக்கலாம். 1856-இல் அவர்களுடைய பிதாக்கள் நின்ற இடத்திலேயே அவர்கள் நிற்கின்றனர். அந்தப் புதிய ஒளி என்னவெனில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் மூன்றரை நாட்கள் என்பது வெறுமனே பிரெஞ்சுப் புரட்சியை மட்டும் அடையாளப்படுத்துவது அல்ல; அது இப்போது நிகழ்கால சத்தியத்தின் ஒரு யதார்த்தமாகவும் உள்ளது.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

ஏழு இடிகளின் மறைந்த வரலாறு வெளிப்படுத்தப்படுவதும், ஏழாம் முத்திரை திறக்கப்படுவதும், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் இப்போது முத்திரை நீக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளாக உண்மையில் உள்ளனவா? அப்படியானால், வெளிப்படுத்தின விசுவாசப் புத்தகம் முழுவதும் உண்மையில் கடைசி நாட்களைப்பற்றியே பேசுகிறதா? அது உண்மையானால், மூன்றரை நாட்கள் என்பது கன்னியரின் உவமையில் கூறப்பட்ட தாமதிக்கும் காலத்தைச் சுட்டுகிறதா? அப்படியானால், “ஏழு தடவைகள்” என்ற பரிகாரம், 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியிலான நாஷ்வில் முன்னறிவிப்பில் பங்கேற்றவர்களால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய கட்டளையைக் குறிக்கிறதா?

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

ஆஹா! உங்களுக்காக ஒரு சோதனை இருக்கிறது! தாமதிக்கப்பட்ட காலத்தில் தாங்கள் இருப்பதை விழித்துணர்ந்து உணரும்வர்கள், மூன்றரை நாட்களின் முடிவில், தங்கள் பாவங்களுக்காகவும் தங்கள் பிதாக்களின் பாவங்களுக்காகவும் உண்மையாக மனந்திரும்ப வேண்டுமா? காலத்தை ஒரு தீர்க்கதரிசன முன்னறிவிப்பில் பயன்படுத்தக்கூடாது என்ற கட்டளையைப் புறக்கணித்தது உண்மையிலேயே ஒரு பாவமா?

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

நாஷ்விலைக் குறித்து தோல்வியடைந்த முன்னறிவிப்பு எப்படியோ தேவனுடைய நோக்கமிட்ட சித்தமென்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தவர்களுக்கும், பின்னர் அந்தக் கூற்றை நிலைநிறுத்த முயன்றவர்களுக்கும், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசனங்களில் காலத்தைக் பயன்படுத்திய பாவத்தைத் தாண்டி, இன்னொரு கவனிக்கத்தக்க அம்சத்தை நான் சேர்த்துக் கூறுகிறேன். நாஷ்விலின் பொய்யான முன்னறிவிப்பில் நிகழ்ந்தது, 1844-இல் கிறிஸ்துவின் கட்டளைக்கெதிரான கலகத்தின் ஒரு வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; அது அட்வென்டிசத்தின் வெளியில் இருப்போருக்குத் தீர்க்கதரிசன ஆவியில் காணப்படும் முன்னறிவிப்புகள் பிழையானவை என்று அறிவித்த ஒரு செயலாகவும் இருந்தது. அது தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துகள்மேல் சுமத்தப்பட்ட ஒரு நிந்தையாக இருந்தது. உலகில் இருப்போருக்கு, எலன் வைட்டின் எழுத்துக்கள் ஜோசப் ஸ்மித் எழுத்துக்களுக்கோ, அல்லது நோஸ்த்ரடாமஸ் எழுத்துக்களுக்கோ இணையான முக்கியத்துவமுடையவை என்பதற்கான ஆதாரத்தை அது வழங்குகிறது. எலன் வைட்டின் விலையுயர்ந்த வார்த்தைகள், எங்கள் கலகத்தின் அருவருப்பான வார்த்தைகளால் களங்கப்படுத்தப்பட்டன. அது தேவனுடைய வார்த்தையான கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான கலகம் மட்டுமல்ல; அதே சமயத்தில் அது தீர்க்கதரிசன ஆவிக்கெதிரான கலகமும் ஆகும். யோவான் “பத்மோஸ்” என்று அழைக்கப்படும் தீவில் துன்புறுத்தப்பட்டான்; அது அவன் தனது மனிதரீதியான கருத்தை வேதாகமத்திற்கும் தீர்க்கதரிசன ஆவிக்கும் மேலாக வைத்ததினால் அல்ல, அந்த இரு சாட்சிகளுக்கும் கீழ்ப்படியினதினாலேயே ஆகும்.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> உங்களுடைய சகோதரனும், உபத்திரவத்திலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்திலும் பொறுமையிலும் உங்களோடு பங்குகொள்கிறவனுமான நான் யோவான், தேவனுடைய வார்த்தைக்காகவும் இயேசு கிறிஸ்துவின் சாட்சிக்காகவும் பத்மோஸ் எனப்படும் தீவில் இருந்தேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:9.

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

எங்கள் முதல் ஏமாற்றத்தின் வேளையில், எங்கள் பிதாவாகிய மோசேயின் பாவங்களை நாம் மீண்டும் செய்தோம்; இதை நாம் அறிக்கையிட வேண்டும். நாம் இப்போது 1856-இல் இருப்பதால் இதை அறிக்கையிட வேண்டும். அந்நாளில் இருந்ததுபோல இப்போது “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய புதிய ஒளி இருக்கிறது. 1856-இல் ஆரம்ப இயக்கம் பிலதெல்பியாவிலிருந்து லவோதிக்கேயாவிற்கு மாறிக்கொண்டிருந்த மாற்றக் கட்டத்தில் இருந்ததுபோல, நாமும் இப்போது லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலதெல்பியாவிற்கு மாறும் மாற்றக் கட்டத்தில் இருக்கிறோம். 1856-இல், “ஏழு காலங்கள்” குறித்த அறிவின் அதிகரிப்பின் வெளியீட்டை எங்கள் பிதாக்கள் நிறுத்திவிட்டார்கள். அந்த ஒளியின் வெளியீட்டை நாம் நிறுத்த முடியாமல் இருக்கலாம்; ஆயினும், அந்த ஒளிக்கு விரோதமாக எங்கள் இருதயங்களின் கதவுகளை நிச்சயமாக மூட முடியும். ஆரம்ப கால ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் கட்டிடக்காரர்கள் செய்ததுபோல, அந்தக் கல் உண்மையில் அங்கே இல்லை என்று நாம் பாசாங்கு செய்து, அதின் மேல் தொடர்ந்து இடறிக்கொண்டிருக்க முடியும். எங்கள் பிரச்சினை என்னவென்றால், எங்கள் தலைகளை மணலில் புதைத்து இருக்க எங்களுக்கு ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான காலம் இல்லை; ஏனெனில் நியாயத்தீர்ப்புகள் ஏற்கனவே ஆரம்பமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

ஒரு பொருளின் முடிவு அதன் ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்கப்படுகின்றது என்ற கோட்பாட்டின்படி ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் நமக்குப் போதிக்க அனுமதித்தால், நாஷ்வில்லைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் எங்கள் பிதாக்களால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது என்பதை ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதை நாம் எளிதில் காண முடியும். இந்தச் சத்தியத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்திற்குப் பின்னர் தோல்வியுற்ற தீர்க்கதரிசனத்தை நியாயப்படுத்துவதற்காக ஏதோ ஒரு வகையான மனிதத் தர்க்கத்தை உருவாக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒவ்வொரு முயற்சியும் அத்தி இலையைத் தவிர வேறொன்றுமல்ல என்ற நிஜத்தை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அப்போது, நாம் சத்துருவின் தேசத்தில் இருந்த காலத்தில் தேவன் எங்களோடு நடந்து கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையும் காண்போம். அவர் அங்கே இருந்தார்; ஆனால் அது, உள்ளங்களின் கதவுகளைத் தட்டிக் கொண்டு, பிரவேசத்தை நாடிக் கொண்டிருந்தார் என்ற அர்த்தத்தில் மட்டுமே. மனிதத் தர்க்கத்தின் அத்தி இலை அகற்றப்பட்டால், நாஷ்வில்லைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தை நியாயப்படுத்துவதற்காக நாம் பயன்படுத்திய மறுப்போ, அல்லது குறைபாடுள்ள மனிதத் தர்க்கமோ, நாம் கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதற்கான சாட்சியாகும் என்பதையும் நாம் காணக்கூடும்.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

1856 ஆம் ஆண்டில், பிலடெல்பிய அட்வென்டிசம் லவோதிக்கேயாவாக மாறியது; இதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். தீர்க்கதரிசினியின் வார்த்தைகளாலும் அவளுடைய கணவரின் வார்த்தைகளாலும் கர்த்தர் இதை உறுதிப்படுத்தினார். அந்த லவோதிக்கேய இருதயங்களின் கதவுகளின்முன் நின்ற கிறிஸ்து, அவர்களுக்குள் வந்து அவர்களுடன் இரவு உணவருந்த முன்வந்தார். அவர் உண்டுண்ணக் கொண்டு வந்த உணவு “ஏழு காலங்கள்” என்பதின் அடிக்கல்லாக இருந்தது. அவர்கள் மறுத்தனர்.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

2023ஆம் ஆண்டில், இறுதியான இயக்கம் இப்போது லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலடெல்பியாவுக்குள் தாண்டிச் செல்கிறது; ஏனெனில் எட்டாவது சபை ஏழு சபைகளிலிருந்ததே ஆகும். ஆண்டவராகிய அல்பாவும் ஓமேகாவுமானவர் தமது “சத்திய” வார்த்தையின் மூலம் இதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளார். கிறிஸ்து இப்போது அண்மையில் மரித்த உலர்ந்த எலும்புகளின் வாசலிலே நின்று, அவர்களுக்குள் வந்து அவர்களோடுகூட உணவருந்துவதற்குத் தம்மை அருளிச் செய்ய முன்வருகிறார்; மேலும் அவர் அவர்களோடு பகிர விரும்பும் அந்த உணவு, 1856ஆம் ஆண்டில் அவர்களுடைய பிதாக்களோடு பகிர முயன்ற அதே உணவாகும். அது வெறுமனே “ஏழு காலங்கள்” எனும் உபதேசத்தின் அடிப்படை அமைப்புகள் மட்டுமல்ல; 1856ஆம் ஆண்டில் அவர்களுடைய பிதாக்களுக்குப் பொருள் இருந்ததுபோல அல்ல. இல்லை; அது “ஏழு காலங்கள்” எனும் கசப்பான பரிகாரமே; அந்தப் பரிகாரம் பெரும்பாலும் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத வகையான தாழ்மையை வேண்டுகிறது.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> கர்த்தருடைய வார்த்தை மறுபடியும் எனக்கு உண்டாகி, அவர் சொல்லினார்: மனுஷகுமாரனே, தீரின் அதிபதியிடத்தில் சொல்லு: ஆண்டவராகிய கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: உன் இருதயம் மேம்பட்டதினாலும், “நான் தேவன்; சமுத்திரங்களின் நடுவில் தேவனுடைய சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறேன்” என்று நீ சொல்லியதினாலும், நீ உன் இருதயத்தை தேவனுடைய இருதயம்போல வைத்திருந்தாலும், நீ தேவன் அல்ல, மனிதனே. இதோ, நீ தானியேலைவிட ஞானியாய் இருக்கிறாய்; அவர்கள் உன்னிடமிருந்து மறைக்கக்கூடிய இரகசியமொன்றும் இல்லை. எசேக்கியேல் 28:1–3.

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

நாஷ்வில் முன்னறிவிப்பில் பங்கேற்ற நம்மில் சிலர் தானியேலைவிடவும் ஞானமுள்ளவர்களாக இருக்கிறோமோ?

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> அவருடைய ஆட்சியின் முதலாவது ஆண்டில், எருசலேமின் பாழ்பாடுகள் எழுபது ஆண்டுகள் நிறைவேறவேண்டும் என்று கர்த்தருடைய வார்த்தை எரேமியா தீர்க்கதரிசியினிடத்தில் வந்திருந்த அந்த ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையை நான் தானியேல் புத்தகங்களினால் உணர்ந்தேன். அப்பொழுது நான் உபவாசத்தோடும், இரட்டுடை அணிந்தும், சாம்பலிலிருந்தும், ஜெபத்தினாலும் விண்ணப்பங்களினாலும் தேடும்படி என் முகத்தை ஆண்டவராகிய தேவனிடத்தில் திருப்பினேன். நான் என் தேவனாகிய கர்த்தரை நோக்கி ஜெபித்து, என் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, சொல்லினேன்: கர்த்தாவே, உம்மை நேசிக்கிறவர்களிடத்திலும் உமது கற்பனைகளை கைக்கொள்ளுகிறவர்களிடத்திலும் உடன்படிக்கையையும் இரக்கத்தையும் காக்கிற மகத்துவமுள்ளும் பயங்கரமுள்ளும் இருக்கும் தேவனே, நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம்; அக்கிரமம் செய்தோம்; துன்மார்க்கமாக நடந்தோம்; கலகம்பண்ணினோம்; உமது கட்டளைகளையும் உமது நியாயத்தீர்ப்புகளையும் விட்டு விலகினோம். உமது நாமத்தினாலே எங்கள் ராஜாக்களிடத்திலும், எங்கள் பிரபுக்களிடத்திலும், எங்கள் பிதாக்களிடத்திலும், தேசத்தின் சகல ஜனங்களிடத்திலும் பேசின உம்முடைய ஊழியக்காரராகிய தீர்க்கதரிசிகளுக்குச் செவிகொடுக்கவும் இல்லை. கர்த்தாவே, நீதி உமக்கே உரியது; ஆனால் இன்று இருக்கிறபடியே முகக்கலக்கம் எங்களுக்கே உரியது; யூதாவின் மனிதர்களுக்கும், எருசலேமின் குடியிருப்போருக்கும், உமக்கெதிராக அவர்கள் செய்த துரோகத்தின் நிமித்தம் நீர் அவர்களைத் துரத்தின எல்லா தேசங்களிலுமுள்ள அருகிலிருப்பவர்களாகிய எல்லா இஸ்ரவேலருக்கும், தூரமிருப்பவர்களாகிய எல்லா இஸ்ரவேலருக்கும் அதுவே உரியது. கர்த்தாவே, முகக்கலக்கம் எங்களுக்கே உரியது; எங்கள் ராஜாக்களுக்கும், எங்கள் பிரபுக்களுக்கும், எங்கள் பிதாக்களுக்கும் உரியது; ஏனெனில் நாம் உமக்கெதிராகப் பாவஞ்செய்தோம். எங்கள் தேவனாகிய ஆண்டவருக்கே இரக்கங்களும் மன்னிப்புகளும் உரியவை; இருப்பினும் நாம் அவருக்கு விரோதமாகக் கலகம்பண்ணினோம். உம்முடைய ஊழியக்காரராகிய தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் எங்கள் முன்பாக வைத்த உமது நியாயப்பிரமாணங்களில் நடக்கும்படியாக எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருடைய சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படியவும் இல்லை. ஆம், உமது சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படியாதபடிக்கு விலகிச் சென்று, சகல இஸ்ரவேலரும் உமது நியாயப்பிரமாணத்தை மீறினார்கள்; ஆகையால் தேவனுடைய ஊழியக்காரனாகிய மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள சாபமும் சத்தியப்பிரமாணமும் எங்கள்மேல் ஊற்றப்பட்டன; ஏனெனில் நாம் அவருக்கெதிராகப் பாவஞ்செய்தோம். மேலும், எங்கள்மேலும் எங்களை நியாயந்தீர்த்த எங்கள் நீதிபதிகள்மேலும் அவர் சொன்ன தனது வார்த்தைகளை, எங்கள்மேல் ஒரு பெரிய தீங்கைக் கொண்டு வருவதினால் நிலைநிறுத்தினார்; ஏனெனில் வானத்தின் கீழ் எங்கும் எருசலேமின்மேல் நிகழ்ந்ததுபோல நடந்ததில்லை.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டபடியே, இந்தத் தீமையெல்லாம் எங்கள்மேல் வந்தது; ஆயினும், எங்கள் அக்கிரமங்களிலிருந்து நாங்கள் திரும்பி, உம்முடைய சத்தியத்தை உணரும்படியாக, எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரின் சந்நிதியில் நாங்கள் விண்ணப்பிக்கவில்லை. ஆகையால் கர்த்தர் அந்தத் தீமையை கவனித்திருந்து, அதை எங்கள்மேல் வரச்செய்தார்; ஏனெனில் எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் தாம் செய்கிற தம்முடைய கிரியைகளெல்லாவற்றிலும் நீதியுள்ளவர்; ஆனாலும் நாங்கள் அவருடைய சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை. இப்பொழுதும், வல்ல கரத்தினால் உம்முடைய ஜனத்தை எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணி, இந்நாளிலுள்ளதுபோல உமக்குப் புகழைப் பெற்றுக்கொண்ட எங்கள் தேவனாகிய ஆண்டவரே, நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம், அக்கிரமஞ்செய்தோம். ஆண்டவரே, உம்முடைய சகல நீதிகளின்படியும், உம்முடைய கோபமும் உக்கிரமும் உம்முடைய நகரமாகிய எருசலேமிலிருந்தும், உம்முடைய பரிசுத்த மலையிலிருந்தும் விலகுமாறு நான் உம்மை வேண்டுகிறேன்; ஏனெனில் எங்கள் பாவங்களினிமித்தமும், எங்கள் பிதாக்களின் அக்கிரமங்களினிமித்தமும், எருசலேமும் உம்முடைய ஜனமும் எங்களைச் சூழ்ந்திருக்கிற எல்லாருக்கும் நிந்தையாகிவிட்டன. ஆகையால் இப்பொழுது, எங்கள் தேவனே, உம்முடைய அடியாரின் ஜெபத்தையும் அவன் மன்றாடுதல்களையும் கேட்டு, ஆண்டவரினிமித்தம் பாழாயிருக்கிற உம்முடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் மேல் உம்முடைய முகத்தைப் பிரகாசிக்கப்பண்ணும். என் தேவனே, உம்முடைய செவியைச் சாய்த்து கேளும்; உம்முடைய கண்களைத் திறந்து, எங்கள் பாழிடங்களையும், உம்முடைய நாமம் சூட்டப்பட்ட அந்த நகரத்தையும் நோக்கிப்பாரும்; ஏனெனில் எங்கள் நீதிகளினிமித்தமல்ல, உம்முடைய மிகுந்த இரக்கங்களினிமித்தமே நாங்கள் எங்கள் விண்ணப்பங்களை உம்முடைய சந்நிதியில் செலுத்துகிறோம். ஆண்டவரே, கேளும்; ஆண்டவரே, மன்னியும்; ஆண்டவரே, செவிகொடுத்து செயல்படும்; தாமதிக்காதேயும், என் தேவனே, உம்மினிமித்தமே; ஏனெனில் உம்முடைய நகரமும் உம்முடைய ஜனமும் உம்முடைய நாமத்தால் அழைக்கப்படுகிறார்கள். நான் பேசிக்கொண்டும், ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டும், என் பாவத்தையும் என் ஜனமாகிய இஸ்ரவேலின் பாவத்தையும் அறிக்கையிட்டுக்கொண்டும், என் தேவனுடைய பரிசுத்த மலையினிமித்தம் என் தேவனாகிய கர்த்தரின் சந்நிதியில் என் விண்ணப்பத்தைச் செலுத்திக்கொண்டும் இருந்தபோது; ஆம், நான் ஜெபத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஆரம்பத்தில் தரிசனத்தில் நான் கண்ட அந்த மனிதனாகிய காபிரியேல், விரைவாகப் பறந்துவந்து, சாயங்கால பலியிடும் நேரத்தில் என்னைத் தொட்டான். அவன் எனக்கு அறிவுரையளித்து, என்னோடு பேசி: தானியேலே, உனக்குத் திறமையும் புத்தியும் அளிக்கும்படியாக இப்பொழுது நான் புறப்பட்டுவந்தேன் என்றான். தானியேல் 9:2–22.

Back to Articles