Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்து ஏழு

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

தானியேல் புத்தகத்தில் கோரேஸைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனச் சின்னார்த்தத்தை அவிழ்த்துரைத்தல்

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், அது கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டு என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது; ஆனால் முதல் அதிகாரத்தில், தானியேல் கோரேசின் முதலாம் ஆண்டுவரை மட்டுமே வாழ்ந்தான், அல்லது நிலைத்திருந்தான் என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> மேலும் தானியேல், கோரேஸ் ராஜாவின் முதலாவது ஆண்டுவரை இருந்தான். தானியேல் 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

இரண்டு ஆண்டுகள் முழுவதும் சைரஸ் மேதியனாகிய தரியுவுடன் உடனாட்சி செய்திருந்ததால், அது அவனுடைய மூன்றாம் ஆண்டாயிருந்தது; ஆனாலும் அது அவனுடைய முதல் ஆண்டுமாயிருந்தது.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> பாரசீகத்தின் ராஜாவாகிய கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டில், பெல்தெஷாச்சார் என்று அழைக்கப்பட்ட தானியேலுக்கு ஒரு காரியம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அந்தக் காரியம் சத்தியமானது, ஆனால் நியமிக்கப்பட்ட காலம் நீண்டதாயிருந்தது; அவன் அந்தக் காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்தின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டான். தானியேல் 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, தானியேலின் முதல் மற்றும் கடைசி தரிசனங்களில் கோரேஷ் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். முன்பு வெளியிடப்பட்ட கட்டுரைகளில் ஏற்கனவே விளக்கப்பட்டபடி, தானியேல் முதலாம் அதிகாரம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனைச் சித்தரிக்கிறது. தீர்க்கதரிசனத்தில் முதல் தூதன் அடையாளம் காணப்படும் போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கு அதிகாரத்தில் வரும் மூன்று தூதர்களின் தீர்க்கதரிசன அம்சங்களனைத்தையும் அது உடையதாக இருக்கிறது. முதல் தூதனில் சித்தரிக்கப்படும் நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று படிகள்: “தேவனைப் பயப்படுங்கள்,” “அவருக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள்,” ஏனெனில் “அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துள்ளது.”

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

தானியேலும் அந்த மூன்று சிறப்புமிக்கவர்களும் “தேவனைப் பயந்ததினால்,” அவர்கள் பாபிலோனின் ஆகாரத்தை நிராகரித்து, சைவ உணவாளர்களாகவே நிலைத்திருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அதனைத் தொடர்ந்து வந்த கண்ணுக்குப் புலப்படும் சோதனையில், பாபிலோனின் ஆகாரத்தை உண்டவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், தங்கள் ஆரோக்கியமான தோற்றத்தின் மூலம் தானியேலும் அந்த மூன்று சிறப்புமிக்கவர்களும் “தேவனை மகிமைப்படுத்தினர்.” மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நேபுகாத்நேச்சார் அவர்களைச் சோதித்து, அவர்கள் பாபிலோனின் சகல ஞானிகளையும் விட பத்துமடங்கு அதிக ஞானமுள்ளவர்களென்று கண்டபோது, “தீர்ப்பின் வேளை” வந்தது.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று படிகளும், தானியேலின் இறுதி அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அங்கே, அறிவின் அதிகரிப்பு, முடிவுக் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் ஒளிக்குப் பொறுப்புக்கூற வைத்திருப்பவர்களைச் சுத்திகரித்து, வெண்மையாக்கி, சோதிக்கும் செயல்முறையாகக் காணப்படுகிறது. தானியேலின் முதல் அதிகாரத்திலும், இறுதி அதிகாரத்தில் இருப்பதுபோலவே, மூன்று தூதர்களையும் உட்கொண்டிருக்கும் முதல் தூதனின் மூன்று படிகள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. முதல் அதிகாரம் முதல் தூதனின் நித்திய சுவிசேஷமாக இருப்பதால், தானியேலின் இரண்டாம் அதிகாரம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அங்கே, மிருகத்தின் உருவத்திற்கான சோதனையோ கிறிஸ்துவின் உருவத்திற்கான சோதனையோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது, முதல் அதிகாரத்தின் மூன்று படிகளில் இரண்டாம் சோதனையில் இருந்ததுபோலவே ஆகும்.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

தானியேலின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களைக் குறிக்கின்றன என்பதனால், மூன்றாம் அதிகாரமும் தூரா சமவெளியிலுள்ள சோதனையும், மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறாதிருக்கும்படி எச்சரிக்கையுடைய மூன்றாம் தூதரின் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. தானியேலின் முதல் அதிகாரத்தில், கோரேசின் முதல் ஆண்டு குறிப்பிடப்படுகிறது; மேலும் தானியேலின் கடைசி தரிசனமான பத்தாம் அதிகாரத்தில், கோரேசு அவனுடைய மூன்றாம் ஆண்டினால் குறிப்பிடப்படுகிறான்; ஆனால் அந்த மூன்றாம் ஆண்டு அவனுடைய முதல் ஆண்டே என்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம், ஏனெனில் தானியேல் கோரேசின் முதல் ஆண்டு வரையிலேயே இருந்தான்.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

ஆகையால், கோரேஸ் மூன்று ஆண்டுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு முதல் ஆண்டின் அடையாளமாக இருக்கிறான். அவன் முதல் தூதனுடைய செய்தியின் அடையாளமாக இருக்கிறான். கோரேஸின் முதல் ஆண்டு, தானியேலின் முதல் தரிசனத்தின் கடைசி வசனத்தில் குறிப்பிடப்படுகிறது; பின்னர் தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தின் முதல் வசனத்திலும் மறுபடியும் குறிப்பிடப்படுகிறது. கோரேஸின் தீர்க்கதரிசன அடையாளத்தை அறிந்துகொள்வது முக்கியமானது; முதலில், அவன் முதல் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான் என்பதை நாம் அடையாளப்படுத்துகிறோம். இதனை தீர்க்கதரிசனரீதியாக உறுதிப்படுத்த முடிவது, தானியேல் அவனுடைய மூன்றாம் ஆண்டை அவனுடைய முதலாம் ஆண்டாகக் குறிப்பிடுகிறான் என்பதினாலும், அதைவிட முக்கியமாக, அவன் அறிவித்த முதல் கட்டளையினாலும் ஆகும்.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் கபிரியேல் பாரசீகத்தின் ராஜாக்களுடன் மேற்கொண்டிருந்த போராட்டம், யூதர்கள் திரும்பி வந்து எருசலேமையும் ஆலயத்தையும் மீண்டும் கட்டிட அனுமதிக்கும் மூன்று கட்டளைகளில் முதலாவதைக் கொரேஷ் பிரகடனம் செய்யுமளவுக்கு அவரை நடத்திச் செல்லுவதற்கானதாயிருந்தது. மூன்றாவது கட்டளை, இருபத்திமூன்று நூறு ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் வந்தபோது முடிவடைந்தது. மூன்றாவது கட்டளை மூன்றாம் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; ஆகையால் கொரேஷின் முதல் கட்டளை, 1798-இல் முதல் தூதன் வந்ததைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. கொரேஷ் முதல் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; இதன் காரணமாகவே தானியேல் புத்தகத்தில் அவனுடைய முதல் ஆண்டு மூன்று ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

ஆகையால், சைரஸ் “முடிவுகாலத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; ஏனெனில் முதல் தூதன் (சைரஸ்) 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தபோதுதான் “முடிவுகாலம்” வந்தது, மேலும் தானியேல் புத்தகம் முத்திரைநீக்கப்பட்டது. “சைரஸ்” என்ற பெயர், “சூரியன்” என்று பொருள்படும் பழைய பெர்சியச் சொல்லான “Kūruš” என்பதிலிருந்தும், “சிங்காசனம்” என்று பொருள்படும் ஏலாமியச் சொல்லான “kursh” என்பதிலிருந்தும் உருவானது என்று நம்பப்படுகிறது; இது அரச அதிகாரம் அல்லது அரசாட்சியுடனான தொடர்பைக் குறிக்கிறது. ஏசாயாவும் சைரஸின் இத்தகைய பண்புகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> கோரேசைப் பற்றி அவர் சொல்லுவது: அவன் என் மேய்ப்பன்; என் விருப்பமெல்லாம் அவன் நிறைவேற்றுவான்; எருசலேமிடம், “நீ மறுபடியும் கட்டப்படுவாய்” என்றும், ஆலயத்திடம், “உன் அஸ்திவாரம் இடப்படும்” என்றும் சொல்லுகிறவன் அவனே. தம்மால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவராகிய கோரேசைப் பற்றி கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: ஜாதிகளை அவனுக்கு முன்பாக அடக்கும்படிக்கு, நான் அவன் வலதுகையைப் பற்றிக்கொண்டேன்; ராஜாக்களின் இடுப்புக்கட்டுகளை அவிழ்த்துவிடுவேன்; அவனுக்கு முன்பாக இரட்டைக் கதவுகளைத் திறப்பேன்; வாசல்கள் அடைக்கப்படமாட்டா. நான் உனக்கு முன்பாகச் சென்று, வளைந்த இடங்களைச் செம்மைப்படுத்துவேன்; வெண்கலக் கதவுகளை நொறுக்கிப்போடுவேன்; இரும்புத்தாழ்ப்பாள்களை வெட்டிப்பிளப்பேன்; இருளில் இருக்கும் பொக்கிஷங்களையும், மறைவிடங்களில் ஒளித்து வைக்கப்பட்ட செல்வங்களையும் உனக்குக் கொடுப்பேன்; அப்பொழுது, உன்னைப் பெயரிட்டு அழைக்கிற நான் கர்த்தர், இஸ்ரவேலின் தேவன் என்பதை நீ அறிந்துகொள்வாய். என் ஊழியக்காரனாகிய யாக்கோபினிமித்தமும், என் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவனாகிய இஸ்ரவேலினிமித்தமும், நான் உன்னைப் பெயரிட்டு அழைத்தேன்; நீ என்னை அறியாதிருந்தபோதிலும், உனக்கு பட்டப்பெயர் சூட்டினேன். நான் கர்த்தர்; வேறொருவரும் இல்லை; என்னையன்றி தேவன் இல்லை; நீ என்னை அறியாதிருந்தபோதிலும், நான் உனக்கு பலம் கட்டினேன்; சூரியன் உதிக்கும் திசையிலிருந்தும் மேற்கிலிருந்தும், என்னையன்றி வேறொருவரும் இல்லை என்பதை அவர்கள் அறியும்படிக்கு. நான் கர்த்தர்; வேறொருவரும் இல்லை. ஏசாயா 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

கோரேஸ் கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியாக இருந்தான்; ஏனெனில் அவன் கர்த்தரின் “அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவன்” என்றும், எருசலேமை கட்டி ஆலயத்தின் அஸ்திவாரத்தை இடுகிற தேவனுடைய “மேய்ப்பன்” என்றும் அழைக்கப்பட்டான். மூடப்பட்ட வாசல்களைத் திறப்பதோடு தொடர்புடையவன் அவனே; அதுபோல, திறந்தால் எவரும் மூடாதவரும், மூடினால் எவரும் திறக்காதவரும் கிறிஸ்துவே. மேலும், கோரேஸுக்கு “இருளின் பொக்கிஷங்களும், இரகசிய இடங்களின் மறைந்த செல்வங்களும்” கொடுக்கப்படுகின்றன. சீர்திருத்த இயக்கங்களின் வரிசையில் பல அடையாளக் குறிகளை கோரேஸ் நிறைவேற்றுகிறான்.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

அவன் முடிவுகாலத்தைக் குறிக்கிறான்; அக்காலத்தில் முதல் தூதன் வருகிறான்; தானியேலின் புத்தகம் முத்திரையிழக்கப்படுகிறது; பின்னர் “இருளின் பொக்கிஷங்களிலிருந்தும், இரகசிய இடங்களின் மறைந்த செல்வங்களிலிருந்தும்” வரும் அறிவின் பெருக்கம் உண்டாகிறது. அந்த “இருளின் பொக்கிஷங்களும், இரகசிய இடங்களின் மறைந்த செல்வங்களும்” “கட்டப்படுகிற” “அஸ்திவாரத்தையும்”, “அமைக்கப்பட வேண்டிய” “ஆலயத்தையும்” உருவாக்குகின்றன. கோரேஷால் முன்னுருவாக்கப்பட்ட கிறிஸ்து கர்த்தருடைய “அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவர்”; கிறிஸ்து தம்முடைய ஞானஸ்நானத்தில் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டதுபோலவே. ஆகையால், கோரேஷ் முதல் தூதனின் வருகை மட்டுமல்ல; கிறிஸ்து அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டபோது பரிசுத்த ஆவி இறங்கினதுபோல, முதல் தூதன் இறங்கும்போது அதற்கு வல்லமையளிக்கும் இரண்டாம் தூதனும் அவனே. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, கிறிஸ்து மிகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் கதவு அல்லது “வாசலை”த் திறந்தார்; அது முன்பே அடைக்கப்பட்டிருந்த வாசலாயிருந்தது. கோரேஷ் மூன்றாம் தூதனின் வருகையையும் குறிக்கிறான்.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

கோரேஷ் முதல் தூதன்; மேலும் முதல் தூதன், மூன்று தூதர்களின் சகல கூறுகளையும் உடையவனாக இருக்கின்றான். கோரேஷ் என்பது முதல் தூதன் வந்த 1798 ஆம் ஆண்டின் முடிவுக்காலத்தைக் குறிக்கின்றான். முதல் தூதனுடைய செய்தி அதிகாரமளிக்கப்பட்ட (அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட) 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஐ அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான். 1842 மே மாதத்தில் 1843 விளக்கப்படம் தயாரிக்கப்பட்டதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அஸ்திவாரங்களை இடும் கிரியையையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான். 1844 ஏப்ரல் 19-இல் முதல் ஏமாற்றத்தில் அந்த இரண்டு வகுப்புகள் பிரிக்கப்பட்டபோது, ஆலயத்தை நிர்மாணிக்கும் கிரியையையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்; மேலும் 1844 அக்டோபர் 22-இல் நிகழ்ந்த மாபெரும் ஏமாற்றத்தில் ஏற்பட்ட இரண்டாம் பிரிவினையையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

மில்லரைட்டுகளின் சீர்திருத்த இயக்கத்தின் எல்லா வழிக்குறிகளும் கோரேசால் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டன; ஆகையால், அந்த வழிக்குறிகள் நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் வழிக்குறிகளையும் முன்னுருவாகக் காட்டுகின்றன. மில்லரைட் இயக்கத்திற்கு முன்பாக, மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றிற்கு முன்னதாக நிகழும் என்று கிறிஸ்து அடையாளப்படுத்திய அடையாளங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “கிறிஸ்துவின் வருகையின் விதத்தையும் நோக்கத்தையும் தீர்க்கதரிசனம் முன்கூறுவதோடு மட்டும் நிற்காமல், அது நெருங்கியிருக்கும்போது மக்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய அடையாளங்களையும் முன்வைக்கிறது. இயேசு கூறினார்: ‘சூரியனிலும் சந்திரனிலும் நட்சத்திரங்களிலும் அடையாளங்கள் உண்டாகும்.’ லூக்கா 21:25. ‘அந்நாட்களின் உபத்திரவத்திற்குப் பின்னர் உடனே சூரியன் இருளாக்கப்படும்; சந்திரன் தன் ஒளியைக் கொடாது; வானத்தின் நட்சத்திரங்கள் விழும்; வானங்களில் உள்ள சக்திகள் அசைக்கப்படும். அப்பொழுது மனுஷகுமாரன் மிகுந்த வல்லமையுடனும் மகிமையுடனும் மேகங்களில் வருவதைக் காண்பார்கள்.’ மாற்கு 13:24–26. வெளிப்படுத்தினவர் இவ்வாறு இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பாக நிகழவிருந்த அடையாளங்களில் முதற்சின்னத்தை விவரிக்கிறார்: ‘ஒரு பெரிய பூமியதிர்ச்சி உண்டாயிற்று; சூரியன் மயிர்ச் சாக்குத்துணிபோலக் கறுத்தது; சந்திரன் இரத்தம்போலானது.’ வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> “இந்த அடையாளங்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திற்கு முன்பே காணப்பட்டன. இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, 1755 ஆம் ஆண்டில், இதுவரை பதிவுசெய்யப்பட்டவற்றில் மிகப் பயங்கரமான நிலநடுக்கம் நிகழ்ந்தது.” The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

இரண்டாம் வருகையை அறிவித்த அடையாளங்கள் 1798-க்கு சிறிது முன்பாகவே, அதாவது 1755-இல் தொடங்கின. 1798 என்பது ஆவிக்குரிய பாபிலோனில் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவாகும்; இதனை சகோதரி வைட் போதிப்பதாவது, எழுத்தார்த்தமான பாபிலோனில் எழுத்தார்த்தமான இஸ்ரவேலின் எழுத்தார்த்தமான சிறைப்பிடிப்பினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டதாகும்; அந்தச் சிறைப்பிடிப்பு எழுபது ஆண்டுகள் முடிவில் நிறைவுற்றது; அப்பொழுது கோரேஸ் திறந்திருந்த வாசல்களின் வழியாக நுழைந்து பாபிலோனை கைப்பற்றினான், மேலும் பெல்ஷாத்சாரையும் கொன்றான்.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “இன்று, வழிதவறிப் போன மனிதகுலத்தின் இரட்சிப்பிற்கான தெய்வீகத் திட்டத்தை நிறைவேற்றும் வரையில் முன்னெடுத்து செல்ல தேவனுடைய சபை சுதந்திரமாயிருக்கிறது. அநேக நூற்றாண்டுகளாக தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் சுதந்திரங்களின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் துன்புற்றார்கள். சுவிசேஷம் அதன் தூய்மையிலே பிரசங்கிக்கப்படுவது தடைசெய்யப்பட்டது; மனிதர்களின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியத் துணியாதவர்கள்மேல் மிகவும் கடுமையான தண்டனைகள் விதிக்கப்பட்டன. அதன் விளைவாக, கர்த்தருடைய மகத்தான ஒழுக்கத் திராட்சைத்தோட்டம் ஏறத்தாழ முழுவதும் பயிரிடப்படாமல் கிடந்தது. ஜனங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒளியிலிருந்து விலக்கப்பட்டார்கள். பிழை மற்றும் மூடநம்பிக்கையின் இருள், உண்மையான மதத்தை அறியும் அறிவையே அழித்தொழிக்குமென அச்சுறுத்தியது. இடைவிடாத கொடுமையான துன்புறுத்தலின் இந்த நீண்ட காலப்பகுதியில், பூமியிலுள்ள தேவனுடைய சபை சிறைப்பிடிப்பிலேயே இருந்தது; இது, சிறையிருப்புக் காலத்தில் பாபிலோனில் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்த இஸ்ரவேல் புத்திரர்கள் இருந்ததுபோலவே நிச்சயமானதாக இருந்தது.” தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும், 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகள் நிறைவுற்றது 1798 ஆம் ஆண்டிற்கான ஒரு முன்னடையாளமாக இருந்தது; மேலும், 1798க்கு முன்பாகவே, கிறிஸ்துவின் திரும்பிவருதல் நெருங்கியிருக்கிறது என்பதை அறிவித்த அடையாளங்கள் இருந்தன.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> “பாபிலோனின் மதில்களின் முன்னால் சைரசின் படை வந்தடைந்தது, சிறையிருப்பிலிருந்து தங்களுடைய விடுதலை நெருங்கிவருகிறது என்பதற்கான ஒரு அடையாளமாக யூதர்களுக்கிருந்தது. சைரஸ் பிறப்பதற்கு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக முன்பே, தெய்வீகப் பிரேரணை அவனைப் பெயரிட்டு குறிப்பிட்டிருந்தது; மேலும், பாபிலோன் நகரத்தை எச்சரிக்கையின்றி கைப்பற்றுவதிலும், சிறையிலிருந்த மக்களின் விடுதலைக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்துவதிலும் அவன் செய்ய வேண்டிய நிகழ் கிரியையைப் பற்றிய பதிவு செய்யப்படுமாறும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.” தீர்க்கதரிசிகளும் அரசர்களும், 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

1798-க்கு முந்திய அடையாளங்களையும் கோரேஸ் முன்மாதிரியாகக் காட்டினான். தாரியுவும் கோரேஸும் ஆட்சி செய்த காலத்தைப் பற்றிப் வரலாற்றாசிரியர்கள் மிகவும் தெளிவின்றி எழுதுகின்றனர்; ஆனால் தேவனுடைய வார்த்தை தெளிவாக உள்ளது. பாபிலோன் பேரரசிற்குப் பின்பு மேதிய-பாரசீக பேரரசு வந்தது; மேதிய-பாரசீகத்தின் முதல் ராஜா தாரியு; ஆனால் பெல்ஷாத்சாரின் இறுதி விருந்தின் இரவில் பாபிலோனை கைப்பற்றிய தளபதி அவனுடைய மருமகனான கோரேஸே. கோரேஸும் தாரியுவும் இருவரும் எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவுக் காலத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றனர்; அது 1798-இல் உள்ள முடிவுக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அது 1989-இல் உள்ள முடிவுக் காலத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

மோசேயின் வரலாற்றில் முடிவுக்காலம், மூன்று ஆண்டுகள் இடைவெளியில் ஆரோனும் மோசேயும் பிறந்ததினால் குறிக்கப்பட்டது. அந்த வரலாறு கிறிஸ்துவின் வரலாற்றை மிகவும் பரிபூரணமாக முன்னுருவாகக் காட்டியது; மேலும் அந்த வரலாற்றில் முடிவுக்காலம், யோவான் பிறந்ததினாலும், ஆறு மாதங்கள் கழித்து அவன் உறவினனாகிய இயேசு பிறந்ததினாலும் குறிக்கப்பட்டது. முடிவுக்காலத்திற்கு இரண்டு அடையாளக் குறிகள் உள்ளன; எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவை தரியுவும் கோரேசும் இருவரும் குறிக்கின்றனர்; அது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவுக்கு முன்னுருவாயிருந்தது. 1798 ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசர் மிருகத்திற்கு ஏற்பட்ட கொடிய காயத்திற்குப் பின்பு, அடுத்த ஆண்டில் அந்த மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்து அதன்மேல் ஆட்சி செய்தவனின் மரணம் நிகழ்ந்தது. 1989 இல் ரீகனும் முதல் புஷும் இருவரும் ஜனாதிபதிகளாயிருந்தனர்.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

கோரேஷ் முடிவுக்காலத்தின் வருகையை அறிவிக்கும் அடையாளங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; மேலும் அவன் முடிவுக்காலத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறான். அறிவின் பெருக்கத்தையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; ஒரு தூதன் இறங்கிவரும் போது முதல் செய்தி வல்லமையூட்டப்படுவதையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; அப்பொழுது அஸ்திவாரங்களை இடும் பணியாகிய, ஆலயத்தைக் கட்டும் பணியாகிய வேலை ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதையும், உடன்படிக்கையின் தூதர் தம்முடைய ஆலயத்துக்கு திடீரென வரும்போது மூன்றாம் தூதனின் வருகையையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> பாரசீகத்தின் ராஜாவாகிய கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டில், பெல்தெஷாத்சார் என்று அழைக்கப்பட்ட தானியேலுக்கொரு காரியம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அந்தக் காரியம் சத்தியமானது, ஆயினும் நியமிக்கப்பட்ட காலம் நீண்டதாக இருந்தது; அவர் அந்தக் காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்தின் அர்த்தத்தை அறிந்திருந்தார். அந்த நாட்களில் நான் தானியேல், முழு மூன்று வாரங்கள் துக்கித்து கொண்டிருந்தேன். இனிய அப்பத்தை நான் உண்ணவில்லை; மாம்சமோ திராட்சரசமோ என் வாயில் வரவில்லை; முழு மூன்று வாரங்கள் நிறைவுறும் வரைக்கும் நான் என்னைச் செந்தூரமிட்டுக் கொள்ளவும் இல்லை. முதல் மாதத்தின் இருபத்திநான்காம் நாளில், இத்தேக்கேல் எனப்படும் பெரிய நதியின் கரையோரத்தில் நான் இருந்தேன். தானியேல் 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

சைரஸும் பெல்தேஷாசாரும் ஆகிய சின்னங்கள், கடைசி நாட்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பெல்தேஷாசாரின் சின்னம், பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிற மக்கள் உடன்படிக்கை ஜனங்களின் இறுதி தலைமுறையான நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் என்பதைக் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறது. அவர்கள் சைரஸால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் அமைக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த சைரஸ், 1798-க்கும், 1989-க்கும், 2001 செப்டம்பர் 11-க்கும் முன்னிருந்த வரலாற்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது, ஏனெனில் சைரஸ் அந்த எல்லா வழிக்குறிகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அவன் 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றத்தையும், மேலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். தானியேலின் கடைசி தரிசனம் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக எங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நிர்ணயிக்கும் திறவுகோல், தானியேல் என்ன அறிந்திருக்கிறான் என்பதன் மூலம் அறியப்படுகிறது.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

முதல் வசனத்தில் தானியேல் (பெல்தெசாசார்), “விஷயத்தையும்” அதேபோல் “தரிசனத்தையும்” இரண்டையும் புரிந்துகொள்கிறான். “விஷயம்” என்பது எபிரேயச் சொல்லான “dabar” ஆகும்; அதற்கு “வார்த்தை” என்று பொருள், மேலும் அது இருபத்தைந்து நூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட (“ஏழு காலங்கள்”) “chazon” தரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்ட கபிரியேலால் பயன்படுத்தப்படுகிறது. முதல் வசனத்தில் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும் “தரிசனம்” என்பது இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட “mareh” தரிசனமாகும். கடைசி நாட்களின் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்கள், 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக்காலத்தில், “ஏழு காலங்களை” புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள் “ஏழு காலங்களை” 2001 செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகே புரிந்துகொண்டார்கள்; ஆகையால், இறுதியான தீர்க்கதரிசன இயக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தானியேல், “விஷயத்தையும்” “தரிசனத்தையும்” இரண்டையும் புரிந்துகொள்கிறான் என்பதனால், தானியேல் 2001 செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகு, கோரேசால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனச் சீர்திருத்த இயக்கத்தின் காலத்தில் இருக்க வேண்டும்.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

தானியேல் இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கத்தில் இருந்த காலப்பகுதியில் இருப்பவனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார். தானியேலின் துக்கத்தின் “அந்நாட்களில்” அவர் அந்த “காரியத்தை” புரிந்துகொண்டார்; மேலும் அந்த “தரிசனத்தையும்” அவர் உணர்ந்திருந்தார். “காரியம்” குறிக்கும் சத்தியம் துக்கத்தின் நாட்களில் தானியேலுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. நள்ளிரவுக் கூக்குரலுக்கு முன்பாகவே சீர்திருத்த வரிசைகளில் தேவனுடைய மக்கள் “துக்கிக்கிறவர்கள்” எனச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். வெற்றிநுழைவுக்கு முன்பாகவே லாசருவுக்காக மார்த்தாளும் மரியாளும் துக்கித்தது இதற்கான பிரதிநிதித்துவமாக உள்ளது. இது, எரேமியாவின் மூலம் வெளிப்பட்டதுபோல, மில்லரைட் வரலாற்றில் முதல் ஏமாற்றத்திற்குப் பிந்தைய மனச்சோர்வினால் விளக்கப்பட்டது.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> உம்முடைய வார்த்தைகள் கண்டடையப்பட்டபோது, நான் அவற்றை உண்டேன்; உம்முடைய வார்த்தை என் இருதயத்துக்கு மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமுமாயிருந்தது; ஏனெனில், சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நான் உம்முடைய நாமத்தால் அழைக்கப்படுகிறேன். நான் பரியாசக்காரரின் சபையில் உட்காரவும் இல்லை, களிகூரவும் இல்லை; உம்முடைய கை என்மேல் இருந்ததினால் நான் தனியாக உட்கார்ந்தேன்; ஏனெனில், நீர் என்னை உக்கிரத்தினால் நிரப்பினீர். என் வேதனை ஏன் இடைவிடாததாக இருக்கிறது? என் புண் ஏன் குணமாக மறுத்து ஆறாததாக இருக்கிறது? நீர் எனக்குப் பொய்யனாகவும், வற்றிப்போகும் நீர்போலவும் இருக்கிறீரோ? எரேமியா 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில் சோதோம் மற்றும் எகிப்தின் குடியினர் இரு சாட்சிகளின் மரணத்தில் செய்ததுபோல, எரேமியா “மகிழ்ச்சியடையவில்லை.” “மகிழ்ச்சியடையாதிருத்தல்” என்பது துக்கிக்கிறதைக் குறிக்கும். பெல்தேஷாசாரின் துக்கம், இரு சாட்சிகளின் மரணத்துடன் தொடர்புடைய துக்கத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஜூலை 18, 2020 மற்றும் நவம்பர் 3, 2020 ஆகிய நாள்களில், பூமியின் மிருகத்தின் உண்மையான புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பும் குடியரசுக் கொம்புகளும் ஆகிய இரு சாட்சிகள், நமது கர்த்தரும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட சோதோம் மற்றும் எகிப்தின் வீதிகளில் கொல்லப்பட்டார்கள். நமது கர்த்தர் சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, அவருடைய சீஷர்கள் துக்கிக்கத் தொடங்கினர். அந்த இரு சாட்சிகள் வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில் மோசேயும் எலியாவும் என்று சித்தரிக்கப்பட்டனர்.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

வேதப்பிரமாணங்களில் கிறிஸ்து மிகாயேலாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஐந்து இடங்கள் உள்ளன; அவற்றில் மூன்று தானியேல் புத்தகத்தில், ஒன்று யூதா புத்தகத்தில், மற்றொன்று வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் காணப்படுகின்றன. நாம் இப்போது ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் பத்தாம் அதிகாரத்தில், மிகாயேல் பதின்மூன்றாம் மற்றும் இருபத்தொன்றாம் வசனங்களில் இருமுறை குறிப்பிடப்படுகிறார்; பின்னர் மீண்டும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், முதல் வசனத்திலும் குறிப்பிடப்படுகிறார். வெளிப்படுத்தல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், ஏழாம் வசனத்தில் அவர் அடையாளம் காணப்படுகிறார். யூதா புத்தகத்தில், மிகாயேல் மோசேயை உயிர்த்தெழுப்பியவராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்; வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தெருவில் சடலமாகக் கிடக்கும் சாட்சிகளில் ஒருவன் மோசே ஆவான்.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> ஆகையால், நீங்கள் இதை முன்பே அறிந்திருந்தாலும், கர்த்தர் எகிப்து தேசத்திலிருந்து ஜனங்களை இரட்சித்தபின்பு, விசுவாசிக்காதவர்களை பின்னர் அழித்ததை நான் உங்களுக்குச் நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். தங்களுடைய ஆரம்ப நிலையை காத்துக்கொள்ளாமல், தமக்குரிய வாசஸ்தலத்தை விட்டு நீங்கிப்போன தூதர்களை, அவர் மகா நாளின் நியாயத்தீர்ப்புக்காக இருளின் கீழ் நித்திய சங்கிலிகளில் அடைத்து வைத்திருக்கிறார். அதுபோலவே, சோதோம், கொமோரா, அவற்றைச் சுற்றியிருந்த நகரங்களும், இவைகளைப்போலவே வேசித்தனத்தில் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்து, அந்நிய மாம்சத்தைப் பின்தொடர்ந்து, நித்திய அக்கினியின் பழிவாங்குதலை அனுபவித்து, ஒரு எடுத்துக்காட்டாக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவ்வாறே இந்த அசுத்தமான கனவுக்காரரும் மாம்சத்தை அசுத்தப்படுத்தி, அதிகாரத்தை இகழ்ந்து, மகிமையுள்ளவர்களைத் தூஷிக்கிறார்கள். ஆனாலும் பிரதான தூதனாகிய மிகாவேல், மோசேயின் உடலைக்குறித்து பிசாசுடன் வாதாடியபோது, அவன்மேல் நிந்தையான குற்றச்சாட்டைச் சொல்லத் துணியாமல், “கர்த்தர் உன்னை அதட்டக்கடவர்” என்றான். யூதா 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

யூதா என்னும் புத்தகத்தில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் மோசேயும் எலியாவும் கொல்லப்படுகிற பெரிய நகரத்தைக் குறிக்கும் சோதோமும் எகிப்தும் ஆகிய இரண்டின் சூழலில், மிக்கேல் எனப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கிறிஸ்து, மோசேயின் உடலை உயிர்த்தெழச் செய்கிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் மோசேயும் எலியாவும் மூன்றரை குறியீட்டுத் தினங்கள் மரித்திருந்தனர்; மிக்கேல் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வரும்போது பெல்தேஷாசாருக்காகிய துக்கநாட்கள் முடிவடைகின்றன. வரிக்குவரி, தானியேல் அதிகாரம் பத்து, வசனங்கள் ஒன்று முதல் நான்கு வரை, இரண்டு சாட்சிகளையும் மிக்கேல் உயிர்த்தெழுப்பும் போது நிறைவடையும் அந்தத் துக்கக்காலத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

We shall continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> பிதா, மோசேயையும் எலியாவையும் கிறிஸ்துவுக்குத் தமது தூதர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து, பரலோகத்தின் ஒளியினால் அவரை மகிமைப்படுத்தவும், அவருக்குக் வரவிருந்த வேதனையைப் பற்றிக் அவரோடு உரையாடவும் செய்தார்; ஏனெனில் அவர்கள் மனிதர்களாக பூமியின்மேல் வாழ்ந்திருந்தார்கள்; மனித துக்கத்தையும் பாடுகளையும் அனுபவித்திருந்தார்கள்; ஆகையால், இயேசுவின் பூமியிலான வாழ்க்கையில் அவர் எதிர்கொண்ட சோதனையோடு அவர்கள் இரங்கிச் சேர முடிந்தது. எலியா, இஸ்ரவேலுக்குப் தீர்க்கதரிசியாக இருந்த தன் நிலையிலே, கிறிஸ்துவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியிருந்தான்; மேலும், அவனுடைய பணி, ஒரு அளவிற்கு, இரட்சகருடைய பணியோடு ஒத்திருந்தது. மோசேவும், இஸ்ரவேலின் தலைவராக, கிறிஸ்துவின் இடத்தில் நின்று, அவரோடு உரையாடி, அவருடைய வழிநடத்துதல்களைப் பின்பற்றியிருந்தான்; ஆகையால், தேவனுடைய சிங்காசனத்தைச் சுற்றி ஒன்று திரண்டிருந்த சகல பரிவாரங்களிலும், தேவனுடைய குமாரனுக்கு சேவை செய்ய இவ்விருவரே மிகவும் தகுதியானவர்களாயிருந்தார்கள்.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> “இஸ்ரவேலர் பிள்ளைகளின் அவிசுவாசத்தினால் கோபமுற்ற மோசே, சினத்தோடு பாறையை அடித்து, அவர்கள் கேட்ட நீரை அவர்களுக்கு வழங்கியபோது, மகிமையைத் தனக்கே எடுத்துக்கொண்டான்; ஏனெனில், இஸ்ரவேலரின் நன்றியின்மையும் வழிதவறுதலும் அவன் மனதை மிகவும் ஆட்கொண்டிருந்ததால், தமக்குக் கட்டளையிட்ட செயலை நிறைவேற்றிய வேளையில் தேவனை மகிமைப்படுத்தவும், அவருடைய நாமத்தை உயர்த்தவும் அவன் தவறினான். சர்வவல்லவரின் திட்டம் என்னவென்றால், இஸ்ரவேலர் பிள்ளைகளை அடிக்கடி நெருக்கடியான நிலைகளுக்குள் கொண்டுவரி, பின்னர் அவர்களுடைய மிகுந்த அவசியத்தில் தமது வல்லமையால் அவர்களை விடுவிப்பதினால், தமக்கு அவர்கள் மேல் உள்ள விசேஷமான அக்கறையை அவர்கள் உணர்ந்து, அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தும்படி செய்வதேயாகும். ஆனால் மோசே, தன் இருதயத்தின் இயல்பான உந்துதல்களுக்கு இடமளித்ததினால், தேவனுக்கே உரிய கௌரவத்தைத் தனக்கே உரிமையாக்கிக் கொண்டு, சாத்தானின் ஆட்சிக்குள் விழுந்தான்; வாக்குத்தத்த தேசத்துக்குள் பிரவேசிக்க அவனுக்குத் தடைசெய்யப்பட்டது. மோசே நிலைத்திருந்திருந்தால், கர்த்தர் அவனை வாக்குத்தத்த தேசத்துக்கு அழைத்துச் சென்றிருப்பார்; பின்னர் அவன் மரணத்தைக் காணாமலேயே அவனைப் பரலோகத்துக்கு மாற்றியிருப்பார்.”

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> அவ்வாறு, மோசே மரணத்தை அனுபவித்தான்; ஆனால் தேவனுடைய குமாரன் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, அவனுடைய உடல் அழுகலை காணுமுன்பே அவனை உயிர்த்தெழச்செய்தார். சாத்தான் மோசேயின் உடலைப் பற்றி மிகாயேலுடன் வாதிட்டு, அதைத் தனக்குரிய நியாயமான இரையாகக் கோரினானாயினும், தேவனுடைய குமாரனுக்கு எதிராக அவனால் ஜெயிக்க முடியவில்லை; உயிர்த்தெழுந்தும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டும் இருந்த உடலுடன் மோசே பரலோகத்தின் மன்றங்களுக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டான்; தம்முடைய குமாரனுக்குச் சேவை செய்யக் காத்திருக்கும்படி பிதாவினால் நியமிக்கப்பட்ட மதிப்பிற்குரிய இருவரில் ஒருவனாக இப்போது இருந்தான்.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> “தூக்கத்தினால் இவ்வளவு அளவுக்கு முற்றாக ஆட்கொள்ளப்படத் தங்களை அனுமதித்ததினால், பரலோகத் தூதர்களும் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட மீட்பரும் இடையில் நிகழ்ந்த உரையாடலைச் சீஷர்கள் இழந்துவிட்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் திடீரென்று ஆழ்ந்த நித்திரையிலிருந்து விழித்தெழுந்து, தங்கள் முன் விரிந்திருக்கும் அந்த உன்னதமான தரிசனத்தைக் காணும்போது, பேரானந்தத்தாலும் பயபக்தியாலும் நிரம்புகிறார்கள். தங்கள் அன்பான ஆண்டவரின் ஒளிவீசும் ரூபத்தை அவர்கள் நோக்கும்போது, அவருடைய நபரை ஆட்கொண்டிருக்கும், சூரியனுடைய கதிர்களைப் போன்ற ஒளிக்கதிர்களை வெளிப்படுத்தும், வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அந்த மகிமையை வேறு விதமாகத் தாங்க இயலாதபடியால், தங்கள் கண்களைத் தங்கள் கைகளால் மறைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஆழ்கிறார்கள். ஒரு குறுகிய காலப்பகுதிக்கு, சீஷர்கள் தங்கள் கண்முன் தங்கள் ஆண்டவர் மகிமைப்படுத்தப்பட்டவராகவும் உயர்த்தப்பட்டவராகவும் வெளிப்படுவதையும், மேலும் தாங்கள் தேவனுக்குப் பிரியமானவர்களென்று அறிந்துகொள்ளும் அந்த ஒளிமிக்க சத்துவங்களினால் கௌரவிக்கப்படுவதையும் காண்கிறார்கள்.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles