Article

# தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று எண்பது

ரோமம், மக்கபேயர், மற்றும் நவீன காலங்களின் தீர்க்கதரிசனச் சந்திப்பு: தானியேலின் தரிசனங்களிலான ஒரு ஆய்வு

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word

யூரியா ஸ்மித் இவ்வாறு எழுதினார்: “கி.மு. 162-ஆம் ஆண்டில், ரோம் தேவனுடைய ஜனங்களாகிய யூதர்களுடன் உடன்படிக்கையால் இணைக்கப்பட்டது.” பெரும்பாலான நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் அந்தத் தேதியை கி.மு. 161 எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்; மேலும் ஸ்மித் அதே புத்தகத்திலேயே இரு முறை கி.மு. 161 என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆகையால், கி.மு. 162 என்ற இந்தக் குறிப்பு அச்சுப்பிழையாக இருக்கலாம் என்பதே என் கருதுகோள்.

> “23 மற்றும் 24ஆம் வசனங்களின் மூலம், யூதர்களுக்கும் ரோமருக்கும் இடையிலான கூட்டிணைப்பு கி.மு. 161இல் ஏற்பட்ட காலத்திலிருந்து இப்புறமாக, ரோம் உலகளாவிய ஆட்சியைப் பெற்றிருந்த காலத்திற்குக் கொண்டு வரப்படுகிறோம்.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் வசனங்கள், கி.மு. 217-இல் நிகழ்ந்த ராபியா யுத்தத்தின் வெற்றியையும் அதன் பிந்தைய விளைவுகளையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; அந்த யுத்தம், மாபெரும் அந்தியோகுஸ் III தலைமையிலான செலூசிட் பேரரசுக்கும், மன்னன் ப்டோலெமி IV பிலோபேட்டர் தலைமையிலான எகிப்தின் ப்டோலெமைக் அரசாட்சிக்கும் இடையில் நடைபெற்றது.

பனியம் எனும் யுத்தம், பதினேழு ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது; அது மறுபடியும் செலூசிடு ராஜ்யத்திற்கும் தொலெமைக் ராஜ்யத்திற்கும் இடையிலான யுத்தமாக இருந்தது.

மக்கபேயர் கிளர்ச்சி கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது; அது, யூத சமயச் சடங்குகளை ஒடுக்கவும் கிரேக்க கலாச்சாரத்தைத் திணிக்கவும் செலூசிடு பேரரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்கு எதிராக எழுந்த யூதர்களின் கிளர்ச்சியாகும்.

எருசலேமிலுள்ள இரண்டாம் ஆலயத்தின் மறுபிரதிஷ்டை, ஹனுக்கா காலத்தில் நினைவுகூரப்படும் வரலாற்றுச் சம்பவத்தை குறிக்கும் இந்நிகழ்வு, கி.மு. 164-ஆம் ஆண்டில், இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் “உடன்படிக்கைக்கு” மூன்று ஆண்டுகள் முன்பாக நிகழ்ந்தது. இந்த நிகழ்வு, ஆலயத்தை அசுத்தப்படுத்தியும் யூதர்களின் மதச்சார்ந்த அனுஷ்டானங்களைத் தடைசெய்தும் இருந்த களங்கமான அந்தியோகுஸ் IV எபிபனேஸ் தலைமையிலான செலூசித் பேரரசின் படைகளுக்கு எதிராக மக்கபேயர்கள் நடத்திய வெற்றிகரமான இராணுவப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்டது. ஹனுக்காவால் நினைவுகூரப்படும் அந்த வெற்றிக்குப் பின்னர் விரைவில் அந்தியோகுஸ் IV எபிபனேஸ் இறந்தான்; அந்தப் புள்ளியிலிருந்து வரலாற்றில் சிரிய ஆட்சிசக்தியின் இறக்கம் தொடங்கியதையும் அது குறிக்கிறது.

கி.மு. 200ஆம் ஆண்டில், (அது பானியம் போரின் காலமுமாக இருந்தது), தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்குள் ரோம் முதல் முறையாக தன்னை நுழைத்துக் கொண்டது. அங்கே தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் சின்னம் உள்ளது. அந்த வரலாற்றில் அதன் நோக்கமுள்ள செல்வாக்கு, மறைவாக இருந்து நூல்களை இழுக்கும் ஒரு சபையின் சின்னமான யெசபெலின் செயலினை அடையாளப்படுத்துகிறது. தன் கணவன் ஆகாப், எலியா அவளுடைய தீர்க்கதரிசிகளைச் சாய்த்ததை கண்டுகொண்டிருந்தபோது, யெசபெல் சமாரியாவில் இருந்தாள். ஏரோதின் பிறந்தநாள் விருந்தில், அவளுடைய மகள் சலோமே ஏரோதையை மயக்கின இடத்தில், ஏரோதியா அங்கே இல்லை. ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வரலாற்றில், தீருவின் வேசியால் குறிக்கப்படும் பாப்பரசாட்சி, குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவு வரை மறக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பின்பு அவள் பூமியின் ராஜாக்களுக்கு வஞ்சகத்தின் தன் பாடல்களைப் பாடத் தொடங்குகிறாள். பதினாறாம் வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருப்பதுபோல, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே, கடைசி நாட்களில் அவள் ராஜாக்களிடத்தில் வெளிப்படையாகப் பாடத் தொடங்கும் காலத்தை கி.மு. 200ஆம் ஆண்டு முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரை யூதர்களின் “உடன்படிக்கை”க்கு முன்பாக, கி.மு. 164-இல் ஹனுக்கா மூலம் நினைவுகூரப்படுவதுபோல, மக்கபேயர் ஆலயத்தை மறுபிரதிஷ்டை செய்தனர். பின்னர் மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, இன்னும் சிரியர்களுடன் தொடர்ந்த போராட்டத்தின் நடுவில் இருந்தபோதும், மக்கபேய யூதர்கள் ஆதரவிற்காக ரோமையை அணைந்தனர். அப்போது ரோமுடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட அந்த “உடன்படிக்கை” தேவனுடைய கடைசி நாட்களிலுள்ள தீர்க்கதரிசன மாணவர்களுக்கு ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சோதனையாகிறது.

“உடன்படிக்கை” நிகழ்ந்த காலமாக வரலாறு கி.மு. 161 ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது; ஆனால் முன்னோடிகள் அந்த வரலாற்றைக் கி.மு. 158 ஆம் ஆண்டாகக் குறிக்கிறார்கள். மில்லர் சரியா, அல்லது நவீன வரலாற்றாசிரியர்களா சரி? மில்லர் கி.மு. 158 ஆம் ஆண்டுக்கு அறுநூற்று அறுபத்தாறு ஆண்டுகள் (666) கூட்டி, “தினசரி” அகற்றப்பட்ட கி.பி. 508 ஆம் ஆண்டை அடைந்தார். நீங்கள் எவ்வளவு தேடினாலும், யூதர்களும் ரோமானியரும் இடையில் ஏற்பட்ட உடன்படிக்கைக்காக கி.மு. 158 ஆம் ஆண்டை ஆதரிக்கும் வரலாற்றுச் சான்றை கண்டுபிடிப்பது மிகுந்த கடினமாக இருக்கும்; இல்லை என்றால், முற்றிலும் இயலாததாகவே இருக்கும்.

பதினாறாம் வசனம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்; ஆனால் அதற்கு முன்பான வரலாற்றில் கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக ரோம் வரலாற்றுக்குள் நுழைகிறது. மக்கபேயர் கிளர்ச்சி கி.மு. 167 இல் மோதேயீனில் ஆரம்பமானது; இறுதியில் அவர்கள் கி.மு. 164 இல் ஆலயத்தை மறுபிரதிஷ்டை செய்தனர். பின்னர் கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரை, யூதர்கள் ரோமப் பேராட்சியுடன் உடன்படிக்கைக்குள் நுழைகின்றனர். கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரை என்பது “கூட்டிணக்கம்” நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டிய காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தப் புரிதல், வரலாற்றாசிரியர்களின் சாட்சியத்திற்கும், மேலும் ஆண்டவரின் கரத்தால் வழிநடத்தப்பட்டதாலும் மாற்றப்படக் கூடாத அட்டவணைக்கும் ஒத்துப்போகும் வகையில், “கூட்டிணக்கம்” என்பதைக் குறிக்கிறது.

யூதாவும் ரோமும் போன்ற பண்டைய நாடுகளுக்கிடையில் கிறிஸ்துவுக்கு முன் இரண்டாம் நூற்றாண்டில் உடன்படிக்கைகளைப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் செயல்முறை, சம்பந்தப்பட்ட குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகள், இராஜதந்திர நடைமுறைகள், மற்றும் அதிகாரச் சமநிலைகள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து மாறுபட்டதாக இருந்தது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் எமக்குத் தெரிவிக்கிறார்கள். பொதுவாக, அந்தச் செயல்முறை, ஒரு தரப்பு மற்றொரு தரப்புடன் ஒரு உடன்படிக்கையையோ கூட்டணியையோ ஏற்படுத்துவதில் ஆர்வம் இருப்பதை வெளிப்படுத்துவதால் ஆரம்பமாகும். யூதாவும் ரோமும் சம்பந்தமான நிகழ்வில், யூதா ஒரு முறையான கூட்டணியை முன்மொழிவதற்காக ரோமுடன் தொடர்பைத் தொடங்கியது.

இந்த முன்மொழிவை அறிவிக்கவும் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்கவும் தூதரக வழிகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும். இதற்காக, ரோமாவின் தலைவர்களையோ அல்லது அதன் பிரதிநிதிகளையோ சந்திக்க அங்கு தூதர்களையோ பிரதிநிதிகளையோ அனுப்புதல் அவசியமாக இருந்திருக்கும். பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்கிய பின்பு, முன்மொழியப்பட்ட உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளை இரு தரப்பினரும் ஆராய்ந்து விவாதித்திருப்பார்கள். இதன் ஒரு பகுதியாக, தொடர்ச்சியான சந்திப்புகள், தூதரகச் செய்திகள் பரிமாற்றம், மேலும் விவாதங்கள் சீராக நடைபெறுவதற்கு இடைத்தரகர்கள் அல்லது நடுநிலையர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கலும் வாய்ப்புள்ளது. பேச்சுவார்த்தைகளின் போது, ஒவ்வொரு தரப்பும் மற்றொரு தரப்பு முன்வைத்த நிபந்தனைகளை பரிசீலித்து, எதிர்முன்மொழிவுகளை அளிக்கவோ அல்லது சில நிபந்தனைகளில் திருத்தங்களை நாடவோ செய்திருக்கும். இந்தச் செயல்முறை, கவனமான ஆலோசனை, ஆலோசகர்களுடன் கலந்தாலோசித்தல், மற்றும் முன்மொழியப்பட்ட உடன்படிக்கையின் சாத்தியமான நன்மை-தீமைகளை மதிப்பீடு செய்தல் ஆகியவற்றை உட்படுத்தியிருக்கலாம்.

இரு தரப்பினரும் உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளில் ஒப்பந்தத்தை எட்டியிருந்தால், இரு பக்கங்களும் ஏற்றுக்கொண்ட விதிமுறைகளையும் நிபந்தனைகளையும் விளக்கமாகக் குறிப்பிட்டு ஒரு முறையான ஆவணம் தயாரிக்கப்படும். பின்னர் அந்த உடன்படிக்கை, ஒவ்வொரு ஜாதியினதும் உரிய அதிகாரங்களால் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டியிருக்கும். ரோமாவின் நிலைமையில், இது செனட் அல்லது பிற ஆட்சிச் செயல்முறையைக் கொண்ட அமைப்புகளின் ஒப்புதலை உட்படுத்தியிருக்கலாம். அதேபோல், யூதாவில் அந்த உடன்படிக்கை, அதன் தலைமையகம் அல்லது ஆட்சிக் கவுன்சிலின் ஒப்புதலைக் கோரியிருக்கலாம். அங்கீகரிக்கப்பட்ட பின், உடன்படிக்கை அமல்படுத்தப்படும்; மேலும் இரு தரப்பினரும் அதன் நிபந்தனைகளைப் பின்பற்றுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படும். இது பலவகையான ஒத்துழைப்பு முறைகள், பரஸ்பர பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள், வர்த்தக உறவுகள், அல்லது உடன்படிக்கையில் வரையறுக்கப்பட்ட பிற தூதரக ஈடுபாடுகளின் வடிவங்களை உள்ளடக்கியிருக்கலாம்.

கிமு இரண்டாம் நூற்றாண்டில், யூதேயாவிலிருந்து (கிழக்கு மத்தியதரைக் கடல் பிராந்தியத்தில் அமைந்தது) ரோமாவிற்குப் (மத்திய இத்தாலியில் அமைந்தது) பயணம் செய்வது, குறிப்பாகப் பண்டைய காலப் போக்குவரத்து முறைகளின் வரம்புகளை மனதில் கொண்டால், கடினமும் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியுமாக இருந்திருக்கும். எடுத்துச் செல்லப்பட்ட குறிப்பிட்ட பாதையைப் பொறுத்து, யூதேயாவுக்கும் ரோமாவுக்கும் இடையிலான தூரம் சுமார் 1,500 முதல் 2,000 கிலோமீட்டர் (930 முதல் 1,240 மைல்) வரை இருக்கும். பண்டைய காலங்களில் நிலப்பாதைப் பயணத்தைவிட கடற்பயணம் பலமுறை விரைவாகவும் செயல்திறன் மிக்கதாகவும் இருந்தது; ஆயினும், கடற்பயணம் நிலவும் காற்றோட்டங்களின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டதாக இருந்தது. யூதேயாவில் உள்ள ஒரு துறைமுகத்திலிருந்து இத்தாலியிலுள்ள ஒரு துறைமுகத்திற்குப் (எடுத்துக்காட்டாக, ரோமாவின் துறைமுகமான ஓஸ்தியா) கப்பலில் பயணம் செய்வது, காற்றின் நிலை, கடல் நீரோட்டங்கள், பயன்படுத்தப்பட்ட கப்பலின் வகை போன்ற காரணிகளைப் பொறுத்து, பல வாரங்கள் எடுத்திருக்கக்கூடும்.

யூதேயாவிலிருந்து ரோமாவுக்கான நிலமார்க்கப் பயணம் இன்னும் மெதுவாகவும் அதிகக் கஷ்டகரமாகவும் இருந்திருக்கும். பயணிகள் மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், நதிகள் உள்ளிட்ட பலவித நிலப்பரப்புகள் வழியாகச் சென்று, கொள்ளையர்கள் மற்றும் பகைமையான பிரதேசங்கள் போன்ற தடைகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். கால்நடையாகவோ அல்லது குதிரை இழுக்கும் வண்டியிலோ பயணித்தால், அதற்கு பல மாதங்கள் பிடித்திருக்கலாம் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. மேலும், சாலைகளின் நிலை, தங்குமிடங்களும் ஓய்வு நிலையங்களும் கிடைக்கும் வசதி, வழியிலேயே ஓய்வெடுக்கவும் தேவையான பொருட்களை மீண்டும் பெற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டிய அவசியம் போன்ற காரணிகளாலும் பயண நேரம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும்.

மக்கபேய யூதர்கள் ரோமத்தோடு ஒரு உடன்படிக்கையை நாடியபோது, அவர்கள் ரோமாவுக்கு தூதர்களை அனுப்ப வேண்டியிருந்திருக்கும். அந்தத் தூதர்கள் ரோம அதிகாரிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பின்னர், பேச்சுவார்த்தைக்கான ஒரு காலப்பகுதி இருந்து இருக்கும். துல்லியமான பதிவுகள் எதுவும் கிடைக்காததால் இது வரலாற்றுக் கருத்துக்கோட்பாட்டின் அடிப்படையிலானது; இருந்தபோதிலும், ஒரு உடன்படிக்கை முறையாக உறுதிசெய்யப்பட்டபின், அது அங்கீகாரத்திற்காக யூதேயாவுக்கு மீண்டும் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டியிருக்கும்; பின்னர், யூதர்களின் ஏற்றுக்கொள்ளுதலை உறுதிப்படுத்துவதற்காக அது மறுபடியும் ரோமாவுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட வேண்டியிருக்கலாம். அந்தக் காலப்பகுதியில் ஒரு கூட்டணியை உருவாக்கும் செயல்முறை ஒரே ஆண்டுக்குள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கலாம் என்று நம்புவது கிட்டத்தட்ட இயலாததாகும்; ஆகையால் “உடன்படிக்கை” என்பது கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரையிலான ஒரு செயல்முறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற புரிதல், பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்ற வரலாற்றை அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனத்தின் பிற கோடுகளுடனும் பொருந்துகிறது.

கி.மு. 161 ஆம் ஆண்டில், எல்லா வரலாற்றாசிரியர்களும் மக்கபேய யூதர்களால் தொடங்கப்பட்டது என்று ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு “உடன்படிக்கை” யூதேயாவில் ஆரம்பமானது. அதன் நோக்கம், கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் கிளர்ச்சி தொடங்கியதிலிருந்து போராடி வந்திருந்த சிரியர்களுக்கு எதிராக யூதர்கள் ஆதரவை நாடியதாயிருந்தது. இந்தக் கிளர்ச்சி, யூத ஆசாரியரான மத்தத்தியாவும் அவரது ஐந்து மகன்களும், குறிப்பாக யூதா மக்கபேயும், செலூக்கித ஆட்சியாளரான அந்தியோகுஸ் IV எபிபனேஸ் திணித்த ஹெல்லேனியமயமாக்கல் கொள்கைகளை எதிர்த்து நிலைத்ததன் விளைவாகத் தூண்டப்பட்டது. இந்தக் கொள்கைகளில், யூதர்களின் மார்க்கச் சடங்குகளை ஒடுக்கவும், கிரேக்க வழக்கங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வற்புறுத்தவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் அடங்கின.

கிளர்ச்சிக்கான தீப்பொறி மோடெயின் என்ற கிராமத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவமாகும்; அங்கு மத்தத்தியா, ஒரு கிரேக்கத் தெய்வத்துக்குப் பலி செலுத்துமாறு பிறப்பிக்கப்பட்ட ஆணைக்குச் கீழ்ப்படிய மறுத்தார். “மோடெயின்” என்பது “அறிவிக்குதல்” அல்லது “எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பு” என்று பொருள்படும் எபிரெயச் சொல்லான “modi’a” என்பதிலிருந்து வந்ததாகும். தன் எதிர்ப்பின் வெளிப்பாடாக, பலியைச் செலுத்த முனைந்திருந்த ஒரு யூத மததுறவியை மத்தத்தியா கொன்றார்; பின்னர் அவர் மற்றும் அவரது மகன்கள் மலைப்பகுதிகளுக்குத் தப்பிச் சென்று, செலூக்கிட் படைகளுக்கு எதிராக ஒரு கொரில்லா போர் இயக்கத்தைத் தொடங்கினர். மக்கபேயர் கிளர்ச்சி பல ஆண்டுகள் நீடித்தது; அந்த காலத்தில் மக்கபேயர், செலூக்கிடரும் அவர்களுடைய கூட்டாளிகளும் எதிராக அநேகப் போர்களில் ஈடுபட்டனர். எண்ணிக்கையிலும் போர்சாதனங்களிலும் மிகவும் குறைவாக இருந்தபோதிலும், மக்கபேயர் பல முக்கியமான வெற்றிகளைப் பெற்றனர்.

செலூசிட் பேரரசு, யூதர்களின் மீது கிரேக்க மதத்தைத் திணிக்க முயன்றது; கிரேக்கர் கடைசி நாட்களின் உலகமயமாக்கல் ஆதரவாளர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். அவர்களின் மதம், தற்போது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின்மேலும் உலகின்மேலும், வங்கித்துறை அமைப்பு, பிரதான ஊடகங்கள், கல்வி மையங்கள், மேலும் சட்டவிரோத அந்நியர்களின் கட்டாய குடியேற்றத்தின் மூலம் தேசிய வேறுபாடுகளைச் சீர்குலைப்பதன் வழியாக, உலகமயமாக்கல் சக்திகளால் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படுகின்ற “வோக்-இஸம்” என்பதில் வெளிப்படுகிறது. அந்தியோகுஸ் எபிபானஸ் யூதர்களின் மீது கிரேக்க மதத்தைத் திணித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவனுடைய முயற்சிகளுடன் ஒத்துழைத்த யூதர்களும் இருந்தனர். மக்கபேயர், கிரேக்க மதத்தை எதிர்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு வகை விசுவாசதுரோகி யூதர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; ஆனால் கிரேக்க மதத்தை அமல்படுத்தும் பணியை ஆதரித்த மற்றொரு வகை விசுவாசதுரோகி யூதர்களும் இருந்தனர்.

பதினாறாம் வசனம் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும், வலுசர்ப்பம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தையும் குறிக்கிறது. அந்த வரலாற்றிற்கு முன்னதாக பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை வருகிறது; அங்கு நாற்பதாம் வசனத்தின் மூன்று போர்களும் பத்தாம் வசனத்திலிருந்து (1989), பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள் (உக்ரைனியப் போர்), மேலும் பானியம் போரிலுமாக நிகழ்கின்றன. பானியம் போர், இரண்டு கொம்புகளுள்ள பூமி மிருகம் உலகமயவாதிகளின் சமய மற்றும் அரசியல் தத்துவங்களின்மேல் வெற்றிபெறும் ஒரு போரைக் குறிக்கிறது.

அந்தப் போராட்டத்தில், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் இறுதியான தலைவர், பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்களில் சித்தரிக்கப்படும் புடினின் வெற்றியினதும் அதனைத் தொடர்ந்து நிகழும் வீழ்ச்சியினதும் பிந்தைய விளைவுகளை சமாளிக்க வேண்டும். ரஷ்யாவின் சரிவினால் உண்டாகும் விளைவுகளைத் தீர்ப்பதற்காக அவர் NATO-வோ, அல்லது ஐக்கிய நாடுகள் சபையோ, உடன் ஒரு கூட்டணியை அமைப்பார்; அந்தக் கூட்டணியின் வரலாற்றின் நடுப்பகுதியில் அவர் பானியம் போராட்டத்தில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையுடன் ஈடுபடுவார். நாற்பதாம் வசனத்தின் மூன்றாவது போர், நாற்பதாம் வசனத்தின் முதல் போரினைப் போல இருக்கும். ஐக்கிய அமெரிக்காவின் பொருளாதார மற்றும் இராணுவ வலிமையின் கீழ் சோவியத் ஒன்றியம் சிதறியதுபோல, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உலகவாதிகள் “பெரெஸ்த்ரோய்கா” என்பதை மறுபடியும் மேற்கொள்ளத் திணிக்கப்படுவார்கள்; அது சோவியத் ஒன்றியத்தைச் சீர்திருத்துவதற்கான கோர்பச்செவின் முயற்சிகளின் முக்கிய அங்கமாக இருந்தது; இருப்பினும், அவை இறுதியில் சோவியத் அமைப்பின் அவிழ்ச்சிக்கும், பின்னர் சோவியத் ஒன்றியத்தின் இறுதி கலைவுக்கும் காரணமானவையாக அமைந்தன.

மூன்றாம் போர் முதல் போரால் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது; பொருளாதாரமும் இராணுவ அழுத்தமும் மூலம், ரீகனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் டிரம்ப், “பெரெஸ்த்ரோய்கா” எனப்படும்—அதாவது மறுசீரமைப்பு அல்லது சீர்திருத்தம்—அதற்குள் ஐக்கிய நாடுகளைத் தள்ளுவார். அந்த மறுசீரமைப்பு, ஐக்கிய நாடுகள் எனப்படும் பத்து ராஜாக்களின் அமைப்பின் தலைமைப்பதவியில் ஐக்கிய அமெரிக்காவை நிறுவும். அப்பொழுது அந்தப் போரில், டிரம்ப் அந்நேரம் வென்று கொண்டிருக்கும் அந்த அமைப்பின் பாதுகாவலன் எனத் தன்னை உரிமையுடன் கூறிக்கொண்டு, பாப்பரசாட்சி வரலாற்றின் மேடையில் தன்னைத்தான் அறிமுகப்படுத்தும்.

அதே வரலாற்றில், அபிரகாம் லிங்கன் கட்டாயமாக எதிர்கொள்ள வேண்டியதாக இருந்ததுபோல, டிரம்பும் தாம் அணுகித் தீர்க்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ள ஒரு உள்நாட்டு குடியுப் போரைக் எதிர்கொள்வார். அந்த குடியுப் போர், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்குள் இருக்கும், ஒருவருக்கொருவர் எதிராக நிற்கும் இரு மததுரோகக் குழுக்களுக்கிடையில் நிகழும். ஒரு தரப்பு, woke-ism எனப்படும் மதத்தையும் தத்துவத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டவர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவர்கள் இரு அரசியல் கட்சிகளிலும் உள்ள முன்னேற்றவாத உலகவாதிகள் ஆவர். மற்ற தரப்பு (MAGA-ism), தாங்கள் உண்மையான புராட்டஸ்டண்டுகள் என்று தெரிவிக்கிறது; எனினும், அவர்கள் 1844-இல் அந்த அடையாளத்தை இழந்துவிட்டனர்.

ஜனாதிபதியின் அணியினர் MAGA-இசத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர்; மேலும் அது உண்மையான பிரொட்டஸ்டண்ட் மதத்தையும் அரசியலமைப்பையும் நிலைநிறுத்துவதாகும் என்ற தவறாக வழிநடத்தப்பட்டக் கூற்றின் மீது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. Woke-இசத்தின் கூற்று, தாய் பூமியின் மதம், நியூ ஏஜ், மேலும் அரசியலமைப்பு என்பது நிறுவனர் தந்தையரின் காலாவதியான கருத்துக்களால் அல்லாது, சமூதாய நெறிகளின் தற்போதைய சூழ்நிலைகளின்படி நடைமுறையில் கொண்டு வரப்படுகிறது என்ற நம்பிக்கையாகும்.

கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில் மோதேயீனில் தொடங்கிய கிளர்ச்சியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, அமெரிக்கா ஒன்றியத்தின் உட்பகுதியில் உள்ள உலகமய-முற்போக்கு ஜனநாயகக் கட்சியினரின் முயற்சிகளை மத்தத்தியாஸ் (டிரம்ப்) முடிவுக்குக் கொண்டு வருவார். பின்னர், ஹனுக்கா அனுஷ்டிப்பின் மூலம் நினைவுகூரப்படும் படி, மக்கபேயர் ஆலயத்தை மறுபிரதிஷ்டை செய்த கி.மு. 164 ஆம் ஆண்டின் வரலாற்றை டிரம்ப் மீண்டும் நிகழ்த்துவார். அதன் பின், கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரையிலான காலத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பகுதியில், மார்க்க அதிகாரத்திற்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான சட்டவிரோத உறவை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு உருவமாகிய பாப்பரசாட்சியின் உருவத்தை நிறுவுவதற்கான இறுதியான முன்னேற்றத்தை டிரம்ப் தொடங்குவார். கி.மு. 158 இல், பதினாறாம் வசனத்தின் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படும்போது, அந்தக் கூட்டணி செயல்படுத்தப்படும்.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதலில் அரசியல் ரீதியாக ரோம் எவ்வாறு கட்டுப்பாட்டைப் பெறுகிறது என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; பின்னர், அதே வரலாற்றின் போக்கிலேயே, தேவனுடைய ஜனங்களுடன் ரோம் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு தொடரின் மூலம், தானியேல் அதே வரலாற்றை மீண்டும் கூறி விரிவுபடுத்துகிறான். பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து பத்தொன்பதாம் வசனம் வரை, உலகின் மீது புறமத ரோம் கட்டுப்பாடு பெறுவதற்கு எதிராக இருந்த மூன்று தடைகள் விளக்கப்படுகின்றன. பதினாறாம் வசனத்தில், கி.மு. 65-இல் சீரியா புறமத ரோமால் ஜெயிக்கப்பட்டது; பின்னர் கி.மு. 63-இல் யூதேயா பொம்பேயால் ஜெயிக்கப்பட்டது. பதினாறாம் வசனம், மகிமையான தேசத்தில் ரோம் நிலைநிற்க வேண்டிய காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதன்மூலம், அதே அதிகாரத்தின் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கான ஒரு முன்மாதிரியாக அது நிற்கிறது.

எருசலேமின் உள்பகுதியில் ஒரு உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்று கொண்டிருந்த நிலையில், வெற்றிகரமான கைப்பற்றலின் வரலாறு கி.மு. 63ஆம் ஆண்டில் [1863க்கு இணையாக] நிகழ்ந்தது என்பதை கவனிக்க வேண்டியது முக்கியம். உரியா ஸ்மித் இவ்வாறு கூறினார்: “பொந்துவின் ராஜாவாகிய மித்ரிதாதேஸுக்கு விரோதமாக மேற்கொண்ட தனது படையெடுப்பிலிருந்து பொம்பேயு திரும்பி வந்தபோது, யூதேயாவின் கிரீடத்திற்காக ஹிர்கானுஸும் அரிஸ்தோபுலுஸும் என்னும் இரு போட்டியாளர்கள் போராடிக் கொண்டிருந்தனர்.”

“ஹிர்கானுஸ்” மற்றும் “அரிஸ்தோபுலுஸ்” என்ற பெயர்கள் இரண்டும் கிரேக்கத் தோற்றமுடையவை; குறிப்பாக ஹெலெனிஸ்டிக் காலப்பகுதியிலும் ஹாஸ்மோனிய வம்சாட்சியின்போதும் யூத வரலாற்றின் சூழலில் அவை வரலாற்றுப் பிரதானத்தைக் கொண்டுள்ளன. “ஹிர்கானுஸ்” என்பது “ஹுர்கானோஸ்” என்ற கிரேக்கச் சொல்லிலிருந்து வந்தது; அது பெர்ஷிய மொழியில் “ஓநாய்” என்று பொருள்படும் “ஹுர்கன்” என்ற சொல்லிலிருந்து தோன்றியிருக்கலாம். ஹிர்கானுஸ் என்பது பல ஹாஸ்மோனிய ஆட்சியாளர்கள் தாங்கிய பெயராகும். “அரிஸ்தோபுலுஸ்” என்பதற்கு “சிறந்த ஆலோசகர்” அல்லது “மிகச் சிறந்த அறிவுரையாளர்” என்று பொருள். அரிஸ்தோபுலுஸ் என்பதும் பல ஹாஸ்மோனிய ஆட்சியாளர்கள் தாங்கிய மற்றொரு பெயராகும். “ஹிர்கானுஸ்” மற்றும் “அரிஸ்தோபுலுஸ்” ஆகிய இரண்டும் ஹாஸ்மோனிய காலத்தில் யூத வரலாற்றில் முக்கியப் பங்கு வகித்த நபர்களுடன் தொடர்புடைய பெயர்களாகும். அவர்கள் யூதேயாவில் ஹாஸ்மோனிய இராச்சியத்தின் ஆட்சி நிர்வாகத்திலும் விரிவாக்கத்திலும் முக்கியப் பங்குகளை வகித்த ஆட்சியாளர்களாயிருந்தனர். கிறிஸ்துவின் காலத்தில் ஹாஸ்மோனிய இராச்சியத்தின் தீர்க்கதரிசன வாரிசுகளும் பிரதிநிதிகளும் பரிசேயர்களாயிருந்தனர்.

பொம்பேயி எருசலேமை வென்றபோது, இரண்டு அரசியல் தரப்புகளும் கி.மு. 167-இல் மோதேயின் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கிளர்ச்சிக் காலத்திற்கே தங்கள் தோற்றத்தைப் பின்னோக்கி எடுத்துக்காட்டின. பொம்பேயி அந்தக் கிளர்ச்சிக்குள் இழுக்கப்பட்டபோது, அவர் எருசலேமைக் கைப்பற்றத் தீர்மானித்தார்; அரிஸ்தோபுலுஸின் அரசியல் தரப்பும் அவருக்கு எதிர்த்து நிலைக்கத் தீர்மானித்தது; ஆனால் ஹிர்கானுஸின் தரப்பு பொம்பேயிக்காக வாசல்களைத் திறக்கத் தீர்மானித்தது. பின்னர் பொம்பேயி எருசலேமின் மீது தனது தாக்குதலை ஆரம்பித்தார்; மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, எருசலேம் என்றென்றும் ரோமின் அதிகார வரம்பிற்குள் வந்தது.

பத்தொன்பதாம் வசனத்திற்குள், மூன்றாவதும் இறுதியுமான தடையாகிய எகிப்து ரோமால் கைப்பற்றப்பட்டது. பின்னர் இருபதாம் வசனத்தில், கிறிஸ்துவின் பிறப்பு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அப்போது ரோம் அந்த வரலாற்றில் தேவனுடைய ஜனங்களோடு எவ்வாறு நடந்துகொள்ளும் என்பதை தானியேல் விளக்கத் தொடங்குகிறார். இருபத்தொன்றும் இருபத்திரண்டும் வசனங்களில் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்படுகிறார். இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில், கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரை ஆரம்பமான உடன்படிக்கை, “எங்களுக்கு ராஜா யாருமில்லை; சீசரே எங்கள் ராஜா” என்று மதவிலகிய யூதர்கள் அறிவித்த சிலுவையை விவரிக்கும் வசனங்களுக்குப் பின்னரே உடனடியாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. கிரேக்க மதத் தத்துவத்தின் ஊடுருவல்களை எதிர்த்த மக்கபேயரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அந்த மதவிலகிய யூதர்களின் வரிசை, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் ரோமோடு ஒரு அப்பவித்திரமான உறவை உருவாக்கியதால், அவர்களுடைய அந்த அப்பவித்திரமான உறவின் கனியானது முழுமையாக வெளிப்பட்ட சிலுவையின் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்தும் வசனத்தைத் தொடர்ந்து வருகிறது.

எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பிடிப்பிற்குப் பிறகு எழுப்பப்பட்ட ஆலயத்திற்குத் ஷெகீனா ஒருபோதும் திரும்பி வரவில்லை. மல்கியா அறிவித்த இறுதியான தீர்க்கதரிசனச் சாட்சி, கிறிஸ்துவுக்கு முன் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அளிக்கப்பட்டது. உலகமயவாத கிரேக்கத் தாக்கத்திற்கு எதிராக மக்கபேயர் எழுந்துநிற்கும் முன்னர், நூற்றாண்டுகாலமாக தேவனுடைய எந்தக் கண்கூடும் பிரசன்னமும் இல்லை; தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியும் இல்லை. தங்கள் கிளர்ச்சியின் தொடக்கத்தில், தால்மியும் உசியா ராஜாவும் முயன்ற அதே கலகத்தையே அவர்கள் நிகழ்த்தினர்; ஏனெனில், அந்த இரு ராஜாக்களும் ஆசாரியனின் பங்கினை நிறைவேற்றி ஆலயத்தில் காணிக்கை செலுத்த முனைந்திருந்தனர்.

மத்தத்தியாஸ் என்பவரின் புதல்வர்களில் ஒருவராகிய யோனத்தான் அப்பூஸ் (யோனத்தான் மக்கபேயு என்றும் அறியப்படுகிறார்), மக்கபேயர் கிளர்ச்சியைத் தொடங்கியவர்களில் ஒருவராக இருந்து, செலூக்கிடப் பேரரசுக்கு எதிரான யூதர் எழுச்சியை வழிநடத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றினார். அவரது சகோதரனாகிய யூதாஸ் மக்கபேயு போரில் உயிரிழந்த பின்னர், யோனத்தான் மக்கபேயர் படைகளின் தலைமையை ஏற்றுக்கொண்டார். தனது இராணுவ மற்றும் அரசியல் தலைமையுடன் கூடுதலாக, யோனத்தான் பிரதான ஆசாரியரின் பொறுப்பையும் ஏற்று, யூத ஜனத்தின் ஆவிக்குரிய தலைவராகச் சேவையாற்றினார். தலைவராகவும் பிரதான ஆசாரியராகவும் யோனத்தான் வகித்த இந்த இரட்டைப் பங்கு, யூத வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான முன்னேற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; ஏனெனில் அது அரசியல் மற்றும் சமய அதிகாரம் இரண்டையும் ஹாஸ்மோனிய வம்சத்தினுள் ஒருங்கிணைத்தது. அவரது தலைமையால் யூதர்களின் சுயாட்சித் தன்மை வலுப்பெற்று, யூதேயாவில் ஹாஸ்மோனிய ஆட்சி நிறுவப்படுவதற்கு துணை செய்தது.

ராபியா வெற்றிக்குப் பிறகு ப்டோலெமி முயன்ற அதே பாவமே மக்கபேயர் கிளர்ச்சியின் ஆரம்பத்திலேயே நிறைவேற்றப்பட்டது. அது உஸ்ஸியா ராஜாவின் காலத்தில் ஆசாரியர்களால் எதிர்க்கப்பட்ட அதே பாவமாகும்; ஆனால் தேவனுடைய ஆலய ஆராதனைச் சேவைகளைப் பாதுகாக்கும் என்ற பெயரில் மக்கபேயர் வெளிப்படுத்திய தற்காப்பு, திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிணையும் கலவையின் வழிதவறியதும் கலகத்தன்மையுடையதுமான வெளிப்பாடாக இருந்தது; ஆகையால், இப்போது பைடனின் உலகமயவாத ‘வோக்’ போக்கின் ஊடுருவல்களுக்கு எதிராக டிரம்பை ஆதரித்து அணிதிரளுகின்ற மததுறந்த புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் கலகத்தை அது முன்மாதிரியாகக் குறிக்கிறது.

வேதாகமம், அவர்களை அவர்களுடைய கனிகளினால் அறிந்துகொள்வீர்கள் என்று போதிக்கிறது; மேலும், கிறிஸ்துவின் காலத்தில் இருந்த பரிசேயர், மத்தத்தியாவால் தொடங்கப்பட்ட ஹஸ்மோனிய வம்சத்தின் இறுதியான மீதிப்பாக இருந்தனர். மத்தத்தியாவும், அவர் தொடங்கிய கிளர்ச்சியும், பரிசேயத்துவத்தின் கனிகளைப் பிறப்பித்தது; அதுபோலவே “Make America Great Again” என்ற கருத்தை ஆதரித்து வருகின்ற விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்டண்டுகளும் செய்கிறார்கள். திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிந்திருக்கும்படி அரசியலமைப்பு நோக்கப்பட்டுள்ளது என்று புரிந்துகொள்ளப்பட்டபோது அமெரிக்கா மகத்தானதாக இருந்தது; ஆனால் ஹனுக்கா பண்டிகையால் நினைவுகூரப்படும் அந்த வெற்றியினால் சுட்டிக்காட்டப்படும் கள்ள அற்புதத்தின் வேளையில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கான இயக்கம் வெளிப்படையாக முன்வரும்.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வைத் தொடர்வோம்.

> “இதுவரை மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் சத்தியங்களை எடுத்துரைத்தவர்கள் வெறும் அச்சுறுத்திப் பேசுகிறவர்களாகவே அடிக்கடி கருதப்பட்டுள்ளனர். ஐக்கிய அமெரிக்காவில் சமய அசஹனம் ஆதிக்கம் செலுத்தும்; தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்கிறவர்களைத் துன்புறுத்துவதற்காக திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிணையும் என்ற அவர்களுடைய முன்னறிவிப்புகள் ஆதாரமற்றவையும் அபத்தமானவையும் என்று அறிவிக்கப்பட்டன. இந்த நாடு, அது இருந்ததிலிருந்து வேறொன்றாக—அதாவது, சமயச் சுதந்திரத்தின் பாதுகாவலனாக இருப்பதிலிருந்து வேறுபட்டதாக—ஒருபோதும் மாற முடியாது என்று திடமாகக் கூறப்பட்டது. ஆனால் ஞாயிறு அனுசரிப்பை கட்டாயப்படுத்தும் கேள்வி பரவலாக எழுச்சி பெறுகின்றபோது, இத்தனை காலம் சந்தேகிக்கப்பட்டும் நம்பப்படாதுமிருந்த அந்த நிகழ்வு நெருங்கிவருவது காணப்படுகிறது; மேலும், மூன்றாம் செய்தி முன்பு கொண்டிருக்க முடியாத ஒரு விளைவை உண்டாக்கும்.”

> “ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும், உலகத்திலும் சபையிலும் உள்ள பாவத்தை கண்டிக்கும்படி தேவன் தம்முடைய ஊழியக்காரர்களை அனுப்பியிருக்கிறார். ஆனால் ஜனங்கள் தங்களுக்கு இனிமையானவற்றையே சொல்லப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்; தூய்மையான, அலங்காரமற்ற சத்தியம் அவர்களுக்குப் பொருந்தாததாக இருக்கிறது. அநேகச் சீர்திருத்தவாதிகள் தங்கள் பணியைத் தொடங்கியபோது, சபையும் ஜாதியும் செய்த பாவங்களைத் தாக்குவதில் மிகுந்த விவேகத்தோடு நடக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார்கள். தூய கிறிஸ்தவ வாழ்வின் முன்மாதிரியின் மூலம், ஜனங்களை வேதாகமத்தின் போதனைகளுக்குத் திரும்ப நடத்தலாம் என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். ஆனால் எலியாவின்மேல் வந்ததுபோலவே தேவனுடைய ஆவி அவர்கள்மேலும் வந்து, ஒரு துன்மார்க்க ராஜாவினதும் விசுவாசத் துரோகம் செய்த ஜனங்களினதும் பாவங்களை கண்டிக்கும்படி அவர்களை உந்தினது; வேதாகமத்தின் வெளிப்படையான அறிவிப்புகளை—தாங்கள் முன்வைக்கத் தயங்கியிருந்த போதனைகளையே—அவர்கள் பிரசங்கிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சத்தியத்தையும் ஆத்துமாக்களை அச்சுறுத்திய அபாயத்தையும் மிகுந்த ஊக்கத்தோடு அறிவிக்கும்படி அவர்கள் உந்தப்பட்டார்கள். கர்த்தர் அவர்களுக்கு அளித்த வார்த்தைகளையே, விளைவுகளைப் பற்றிய பயமின்றி அவர்கள் அறிவித்தார்கள்; ஜனங்கள் அந்த எச்சரிக்கையைச் செவிகொடுக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள்.”

> “இவ்வாறு மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி அறிவிக்கப்படும். அது மிகுந்த வல்லமையுடன் அளிக்கப்பட வேண்டிய காலம் வரும்போது, தம்முடைய சேவைக்காக தங்களை அர்ப்பணிக்கும் மக்களின் மனங்களை நடத்தி, கர்த்தர் தாழ்மையான கருவிகளின் மூலம் கிரியை செய்வார். இலக்கியக் கல்வி நிறுவனங்களின் பயிற்சியினாலல்ல, அவருடைய ஆவியின் அபிஷேகத்தினாலே உழைப்பாளிகள் தகுதிப்படுத்தப்படுவார்கள். விசுவாசமும் ஜெபமும் உடைய மனிதர், பரிசுத்த ஆர்வத்தினால் முன்செல்லத் தள்ளப்பட்டு, தேவன் அவர்களுக்கு அருளும் வார்த்தைகளை அறிவிப்பார்கள். பாபிலோனின் பாவங்கள் வெளிப்படுத்தப்படும். திருச்சபையின் அனுஷ்டானங்களை குடியாட்சி அதிகாரத்தின் மூலம் கட்டாயப்படுத்துவதால் உண்டாகும் பயங்கரமான விளைவுகள், ஆவியுலகத் தொடர்புக் கொள்கையின் ஊடுருவல்கள், போப்பரசாட்சியின் மறைவான ஆனால் வேகமான முன்னேற்றம்—இவையெல்லாம் முகமூடி களைந்து வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரப்படும். இத்தகைய கனத்த எச்சரிக்கைகளினால் மக்கள் உலுக்கப்படுவார்கள். இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை ஒருபோதும் கேளாத ஆயிரக்கணக்கான ஆயிரக்கணக்கானோர் செவிமடுக்குவார்கள். பாபிலோன் என்பது திருச்சபையே என்றும், அவளுடைய பிழைகளினாலும் பாவங்களினாலும், பரலோகத்திலிருந்து அவளுக்குப் அனுப்பப்பட்ட சத்தியத்தை அவள் நிராகரித்ததினாலும் அவள் வீழ்ந்துவிட்டாள் என்றும் கூறும் சாட்சியை அவர்கள் அதிர்ச்சியுடன் கேட்பார்கள். மக்கள் ஆர்வமிகு விசாரணையுடன், “இவைகள் உண்மையோ?” என்று தங்கள் முன்னைய போதகர்களிடம் செல்வபோது, ஊழியக்காரர் அவர்களின் அச்சங்களைத் தணித்தும் விழித்தெழுந்த மனச்சாட்சியை அமைதிப்படுத்தியும் இருக்கக் கதைகளைக் கூறி, இனியவைகளையே தீர்க்கதரிசனம்பண்ணுவார்கள். ஆனால் மனிதரின் வெறும் அதிகாரத்தினால் திருப்தியடைய மறுத்து, தெளிவான ‘கர்த்தர் உரைக்கிறதாவது’ என்பதை வேண்டுகின்றோர் அநேகர் இருக்கிறபடியால், பழைய பரிசேயரைப் போல, தங்களுடைய அதிகாரம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுவதால் கோபம் நிரம்பிய பிரபலமான ஊழியத்தார், அந்தச் செய்தியைச் சாத்தானுடையதாகக் கண்டித்து, அதை அறிவிப்பவர்களை நிந்தித்து துன்புறுத்தும்படி பாவத்தை நேசிக்கும் ஜனக்கூட்டங்களைத் தூண்டிவிடுவார்கள்.”

> “இந்த விவாதம் புதிய துறைகளுக்குள் விரிவடைந்து, ஜனங்களின் மனங்கள் தேவனுடைய மிதிக்கப்பெற்ற நியாயப்பிரமாணத்தின் பால் திருப்பப்படும்போது, சாத்தான் கலக்கமடைந்து செயல்படுகிறான். இந்தச் செய்தியோடு இணைந்திருக்கும் வல்லமை, அதற்கு விரோதமாக நிற்போரை இன்னும் அதிகமாகப் பித்துப்பிடிக்கச் செய்யும். அந்த ஒளி தங்கள் மந்தைகளின் மேல் பிரகாசிக்காதபடிக்கு, மதகுருமார் அதைப் மறைத்துவைக்க ஏறக்குறைய அதிமனித முயற்சிகளை மேற்கொள்வார்கள். தங்களுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் உள்ள எல்லா வழிகளாலும், இவ்வுயிர்முக்கியமான கேள்விகள் குறித்து நடைபெறும் விவாதத்தை ஒடுக்க அவர்கள் முயல்வார்கள். திருச்சபை, குடியாட்சி அதிகாரத்தின் வல்ல கரத்தை நாடும்; இந்தச் செயலிலே, பாப்பரசர் சமயத்தாரும் புராட்டஸ்டண்ட்களும் ஒன்றிணைவார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை அனுசரிப்பை கட்டாயப்படுத்தும் இயக்கம் மேலும் துணிச்சலாகவும் திட்டவட்டமாகவும் ஆக ஆக, கட்டளைகளைக் கைக்கொள்பவர்களுக்கு விரோதமாகச் சட்டம் பயன்படுத்தப்படும். அவர்கள் அபராதங்களாலும் சிறைத்தண்டனையாலும் மிரட்டப்படுவார்கள்; தங்கள் விசுவாசத்தைத் துறக்கத் தூண்டுகோல்களாக, சிலருக்கு செல்வாக்குள்ள பதவிகளும், வேறு வெகுமதிகளும் சலுகைகளும் வழங்கப்படும். ஆனால் அவர்களுடைய அசைக்கமுடியாத பதில்: ‘தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து எங்கள் தவறை எங்களுக்குக் காட்டுங்கள்’ என்பதாகும்—இதே விண்ணப்பமே இதேபோன்ற சூழ்நிலைகளில் லூத்தர் செய்தான். நியாயத்தீர்ப்பரங்குகளின் முன் நிறுத்தப்படுகிறவர்கள் சத்தியத்திற்காக வலிமையான ஆதரவை முன்வைப்பார்கள்; அவர்களைக் கேட்கிறவர்களில் சிலர், தேவனுடைய கட்டளைகள் அனைத்தையும் கைக்கொள்ளத் தங்களுடைய நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொள்ளத் தூண்டப்படுவார்கள். இவ்வாறு, இல்லையேல் இச்சத்தியங்களைப் பற்றி எதுவும் அறியாதிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கானோரின் முன் ஒளி கொண்டு வரப்படும்.” The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles