Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Three

தானியேலின் புத்தகம் - எண்பத்து மூன்று

The Four Generations of Laodicean Adventism: Unraveling the Escalating Abominations

லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகள்: தீவிரமடையும் அருவருப்புகளின் அவிழ்த்தறிதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF
Word

Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

எசேக்கியேல் அதிகாரம் எட்டு, லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் படிப்படியாக அதிகரிக்கும் நான்கு அருவருப்புகளைக் முன்வைக்கிறது. 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சி, ஆபக்கூக்கின் இரு பலகைகளுக்கான ஒரு கள்ளப்பிரதியை உண்டாக்கியது; அதுபோலவே, தேவன் பத்து கட்டளைகளின் இரு பலகைகளையும் மோசேய்க்கு அளித்து கொண்டிருந்த அதே வேளையில், ஆரோன் தன் பொற்கன்றின் மூலம் பொறாமையின் ஒரு கள்ளச்சிலையை உருவாக்கினான். வில்லியம் மில்லரின் சொப்பனத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசம் அடிப்படைச் சத்தியங்களை அகற்றும் வேலையை ஆரம்பித்தவுடன், முதல் தலைமுறையின் தலைமையினர் வேதாகமத்தின் அதிகாரத்தை நிராகரிக்கத் தொடங்கினர்; பின்னர் தீர்க்கதரிசன ஆவியையும் நிராகரித்தனர். 1888 க்கு முன்னரே, கெல்லாக்கின் ஆவியியல் (சர்வதெய்வவாதம்) அவர்களின் வரலாற்றில் நுழைந்த அளவுக்குத் துரோகம் வளர்ந்திருந்தது.

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

1888-ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியில், எசேக்கியேலின் உருவங்களின் அறைகளால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட ஆவியுலகத் தத்துவம், மினியாபொலிஸ் தூதர்களும், தீர்க்கதரிசினியும், மேலும் பரிசுத்த ஆவியும் கூட நிராகரிக்கப்பட்ட ஒரு நிலையினை எட்டியது.

> “We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

> “பரிசுத்தஸ்தலத்தின் திறந்த வாசலிலிருந்து கர்த்தர் தமது ஜனங்களுக்கு ஒளிக்கதிர்களை அனுப்பும்போது, சாத்தான் அநேகரின் மனங்களைத் தூண்டுகிறான் என்பதை எங்கள் அனுபவத்தில் நாம் கண்டிருக்கிறோம். ஆனால் முடிவு இன்னும் வரவில்லை. ஒளியை எதிர்ப்பவர்களும், தேவன் ஒளியை அறிவிப்பதற்கான தமது வாயில்களாக ஆக்கியவர்களைத் தள்ளிக்கீழ்ப்படுத்துபவர்களும் இருப்பார்கள். ஆவிக்குரிய பொருள்கள் ஆவிக்குரிய முறையில் பகுத்தறியப்படுவதில்லை. காவலர்கள் தேவனுடைய வெளிப்படும் பரிபாலனத்தோடு இணைந்த நடைபோடவில்லை; ஆகவே, வானத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட உண்மையான செய்தியும் தூதர்களும் இகழப்படுகிறார்கள்.”

> “There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

> “இந்தச் சந்திப்பிலிருந்து, தாங்கள் சத்தியத்தை அறிவதாகக் கூறுகின்ற ஆண்கள் புறப்படுவார்கள்; அவர்கள், பரலோகத்தின் நெசவறையில் நெய்யப்படாத உடைகளைத் தங்கள் ஆத்துமாக்களின் மேல் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இங்கு அவர்கள் பெற்ற ஆவி அவர்களோடு எடுத்துச் செல்லப்படும். நம்முடைய காரியத்தின் எதிர்காலத்தைக் குறித்து நான் நடுங்குகிறேன். இவ்விடத்தில் தேவன் அளித்த சாட்சிக்குச் சரணடையாதவர்கள், தேவன் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் தங்கள் சகோதரர்களுக்கு விரோதமாகப் போராடுவார்கள். இதுவரை தாங்கள் ஈடுபட்டு வந்த அதே வகையான போராட்டத்தை முன்னும் மேலும் முன்னேற்றிச் செல்லக்கூடிய வாய்ப்புகள் அவர்களுக்கு வரும் போது, அவர்கள் அதை மிகவும் கடினமாக்குவார்கள். இம்மனிதர்களுக்கு, தாங்கள் தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவிக்கே எதிராகப் போராடி வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்த்தப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் உண்டாகும். சிலர் உறுதிப்படுத்தப்படுவார்கள்; மற்றவர்கள் தங்களுடைய சொந்த ஆவியிலேயே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வார்கள். அவர்கள் சுயத்திற்கு மரித்து, கர்த்தராகிய இயேசுவைத் தங்கள் இருதயங்களில் வரவிடமாட்டார்கள். அவர்கள் சத்தியத்தையும் நீதியையும் பகுத்தறிய முடியாதவர்களாகும்வரை மேலும் மேலும் மோசமடையப்பண்ணப்படுவார்கள். அவர்கள், வேறொரு ஆவியின் கீழ், தேவன் அங்கீகரிக்காத ஒரு வார்ப்பினை இந்த வேலையின் மேல் பதிக்க முயல்வார்கள்; மேலும், மனித மனங்களின் மீது கட்டுப்பாட்டை ஏற்று, இவ்வாறு தேவனுடைய வேலையையும் காரியத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் முறையில், சாத்தானுடைய குணாதிசயங்களைச் செயல்படுத்த முயற்சிப்பார்கள்.”

> “Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

> “இந்தக் கூட்டத்தில் எங்கள் சகோதரர்கள் நோன்பிருந்து ஜெபித்து, தேவனுக்கு முன்பாக தங்கள் இருதயங்களைத் தாழ்த்தி, அமைதியாக அமர்ந்து வேதாகமத்தை ஒன்றுகூட ஆராய்ந்திருந்தால், தேவன் மகிமைப்படுத்தப்பட்டிருப்பார். ஆனால் அந்தக் கூட்டத்துக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட முன்னறிவுக் குற்றப்பார்வையின் ஆவி, தேவனுடைய மிகச் செழுமையான ஆசீர்வாதத்திற்கான வாசலை மூடியது; மேலும் இந்த ஆவியைக் கொண்டிருந்தவர்கள், தேவனுக்கு முன்பாக மனந்திரும்பி, பரிசுத்த ஆவியை அவமதிக்கும் நிலைக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும், வேறொரு ஆவியைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும் ஓரளவு உணர்வு பெறும் வரையில், வெளிச்சத்தைப் பார்க்க ஏதுவான நிலையில் இருக்கமாட்டார்கள்.” The 1888 Materials, 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

1888க்குப் பிறகு, சகோதரி வைட் தேவனுடைய சபையும் கிரியையும் பற்றிய “எதிர்காலத்தைக் குறித்து நடுங்கினார்.” அந்தக் கூட்டம் லவோதிக்கேயா அத்வென்டிசத்தின் தலைவர்களாயிருந்த மனிதர்களுக்குள் தொடர்ச்சியான ஆவிக்குரிய போராட்டத்தை உண்டாக்கும் என்று அவர் கண்டார்; மேலும் “தினசரி” பற்றிய சர்ச்சை, அவருடைய முன்னறிவிப்புகள் அக்காலத் தலைமுறையிலேயே நிறைவேறின என்பதற்குச் சாட்சியாகும். அப்பொழுது, “வானத்தால் அனுப்பப்பட்ட செய்தியையும் செய்தியாளர்களையும்” உறுதிப்படுத்துவதற்காக தேவன் கொடுத்திருந்த “சாட்சிக்குச்” கீழ்ப்படையாத மனிதர்களால் ஒரு போர் நடத்தப்பட்டது; அந்த மனிதர்கள் “தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவிக்கே” எதிராகப் போரிட்டார்கள். இரண்டாம் தலைமுறை, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் அக்கினியினால் அச்சகமும் சுகாதார நிலையமும் தரைமட்டமாக எரிந்து அழிந்ததைப் பார்த்தது.

> “Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

> “இன்று, ரிவ்யூ அலுவலகம் அக்கினியால் அழிந்ததைக் குறித்து எல்டர் டேனியல்ஸிடமிருந்து நான் ஒரு கடிதம் பெற்றேன். இந்தப் பணிக்குக் ஏற்பட்டுள்ள பெரிய இழப்பை எண்ணும்போது எனக்கு மிகுந்த துக்கம் உண்டாகிறது. இந்த வேலையின் பொறுப்பில் இருக்கும் சகோதரர்களுக்கும் அலுவலகத்தின் ஊழியர்களுக்கும் இது மிகவும் கடினமான சோதனைக் காலமாக இருக்க வேண்டுமென்பதை நான் அறிவேன். துன்புறும் அனைவருடனும் நானும் துன்புறுகிறேன். ஆனால் இந்தத் துயரச் செய்தி எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில் இரவுத் தரிசனங்களில், பட்டில் க்ரீக்கின் மேல் அக்கினியைப் போன்ற ஒரு பட்டயம் நீட்டப்பட்டவாறு ஏந்தி நிற்கும் ஒரு தூதனை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை, பகலிலே, என் கையில் என் பேனா இருந்தபோது, நான் உணர்விழந்தேன்; அப்போது இந்த அக்கினிப் பட்டயம் முதலில் ஒரு திசையிலும் பின்னர் மற்றொரு திசையிலும் சுழலுகிறதுபோல் தோன்றியது. மனிதர்கள் தங்களை உயர்த்தியும் மகிமைப்படுத்தியும் கொள்ளச் செய்த யோசனைகளினால் தேவன் அவமதிக்கப்பட்டிருந்ததால், அனர்த்தத்தின் பின் அனர்த்தம் தொடர்வதுபோலத் தோன்றியது.”

> “This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

> “இன்று காலை, தேவன் அருளிய அநேகச் செய்திகளை அவர்கள் எதில் அலட்சியப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் காணும்படியாக, Review and Herald அலுவலகத்துடன் தொடர்புடைய அனைவரையும் கர்த்தர் வழிநடத்தி, அவர்கள் மிகுந்த முயற்சியுடன் ஆராய்ச்சிசெய்யும்படி அருள்வாராக என்று நான் ஆழ்ந்த ஜெபத்தில் ஈர்க்கப்பட்டேன்.

> “Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

> “சில காலத்திற்கு முன்பு, ரிவியூ அலுவலகத்தில் இருந்த சகோதரர்கள் இன்னொரு கட்டிடத்தை எழுப்புவது குறித்து என்னுடைய ஆலோசனையை கேட்டனர். அப்போது நான் கூறியது என்னவெனில், ரிவியூ அண்ட் ஹெரால்ட் அலுவலகத்திற்கு மேலும் ஒரு கட்டிடத்தைச் சேர்ப்பதற்கு ஆதரவாக இருந்தவர்கள் எதிர்காலம் தமக்குமுன் விரிக்கப்பட்டிருக்குமாறு, பேட்டில் கிரீக்கில் என்ன நடைபெறும் என்பதை அவர்கள் காணக்கூடியிருக்குமாறு இருந்திருந்தால், அங்கே இன்னொரு கட்டிடத்தை எழுப்புவதைக் குறித்து அவர்களுக்கு எவ்விதக் கேள்வியும் இருக்காது. தேவன் கூறினார்: ‘என் வார்த்தை அற்பமாக எண்ணப்பட்டது; நான் திரும்பி, கவிழ்த்தும் கவிழ்த்தும் போடுவேன்.’”

> “At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

> 1901 ஆம் ஆண்டில் Battle Creek இல் நடைபெற்ற பொதுக் மாநாட்டில், ஆண்டவர் தம்முடைய ஜனங்களுக்கு, அவர் சீர்திருத்தத்தை அழைக்கிறார் என்பதற்கான சான்றை அளித்தார். மனங்கள் குற்றமுணர்வுக்குள்ளானது, இருதயங்கள் தொடப்பட்டன; ஆனால் முழுமையான கிரியை செய்யப்படவில்லை. அப்பொழுதே பிடிவாதமுள்ள இருதயங்கள் தேவனுக்கு முன்பாக மனந்திரும்புதலோடு உடைந்திருந்தால், இதுவரை காணப்பட்டவற்றில் ஒன்றான தேவனுடைய வல்லமையின் மிகப் பெரிய வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று அங்கே காணப்பட்டிருக்கும். ஆனால் தேவன் கௌரவிக்கப்படவில்லை. அவருடைய ஆவியின் சாட்சிகள் கவனிக்கப்படவில்லை. கர்த்தருடைய கிரியையில் எப்போதும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டிய சத்தியமும் நீதியும் ஆகிய கொள்கைகளுக்கு வெளிப்படையாக விரோதமான பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து மனிதர் தங்களைப் பிரித்துக்கொள்ளவில்லை.

> “The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

> எபேசு சபைக்கும் சர்தீசிலுள்ள சபைக்கும் உரிய செய்திகளைக், தமது ஜனங்களுக்காக எனக்குப் போதனை அளிப்பவரான அவர், எனக்குத் திரும்பத் திரும்ப அறிவித்திருக்கிறார். “‘எபேசு சபையின் தூதனுக்கெழுது; தமது வலதுகையில் ஏழு நட்சத்திரங்களை ஏந்திக்கொண்டு, ஏழு பொன் விளக்குத்தண்டுகளின் நடுவே நடக்கிறவர் சொல்லுகிறதாவது: உன் கிரியைகளையும், உன் பிரயாசத்தையும், உன் பொறுமையையும் நான் அறிவேன்; தீயவர்களை நீ சகித்துக்கொள்ள முடியாததையும், தாங்களே அப்போஸ்தலர் என்று சொல்லிக்கொண்டும் அப்படியல்லாதவர்களை நீ சோதித்து, அவர்கள் பொய்யர்கள் என்று கண்டுபிடித்ததையும் அறிவேன்; நீ சகித்திருக்கிறாய், பொறுமையாயிருந்திருக்கிறாய், என் நாமத்தினிமித்தம் பிரயாசப்பட்டிருக்கிறாய், சோர்ந்துபோகவுமில்லை. ஆனாலும், உன்மேல் எனக்கு ஒரு குறை உண்டு; உன் முதல் அன்பை விட்டுவிட்டாய். ஆகையால், நீ எங்கிருந்து விழுந்தாயோ அதை நினைத்துக் கொண்டு மனந்திரும்பி, முதல் கிரியைகளைச் செய்; இல்லையெனில் நான் விரைவாக உன்னிடத்தில் வந்து, நீ மனந்திரும்பாவிட்டால், உன் விளக்குத்தண்டை அதன் இடத்திலிருந்து அகற்றிவிடுவேன்.’ வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 2:1–5.

> “‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

> “‘சார்தீசிலுள்ள சபையின் தூதனுக்குச் எழுதுக; தேவனுடைய ஏழு ஆவிகளையும் ஏழு நட்சத்திரங்களையும் உடையவர் சொல்லுகிறதாவது: உன் கிரியைகளை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; நீ உயிரோடிருக்கிறாய் என்ற பெயரை உடையவனாயிருந்தும், நீ மரித்தவனாயிருக்கிறாய். விழித்திருந்து, சாகிறதற்கு ஆயத்தமாயிருக்கிற மீதமுள்ளவற்றைப் பலப்படுத்து; ஏனெனில், உன் கிரியைகள் தேவனுக்குமுன்பாக நிறைவானவைகளாக நான் காணவில்லை. ஆகையால், நீ எப்படிப் பெற்றும் கேட்டும் இருந்தாய் என்பதை நினைவுகூர்ந்து, அதைப் பற்றிக்கொண்டு மனந்திரும்பு. ஆகையால், நீ விழித்திருக்காவிட்டால், நான் திருடனைப்போல உன்மேல் வருவேன்; நான் எந்த வேளையில் உன்மேல் வருவேன் என்பதை நீ அறியமாட்டாய்.’ வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:1–3.”

> “We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

> “இந்த எச்சரிக்கைகளின் நிறைவேறுதலை நாம் கண்டு வருகிறோம். இவை எவ்வளவு கடுமையாக நிறைவேறியுள்ளனவோ, அதற்கு இணையாக வேதவசனங்கள் இதற்கு முன் ஒருபோதும் நிறைவேறியதில்லை.

> “Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

> “மனிதர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன், தீப்பிடிக்காதவையாகக் கட்டிடங்களை எழுப்பலாம்; ஆனால் தேவனுடைய கையின் ஒரே ஒரு தொடுதல், வானத்திலிருந்து வரும் ஒரே ஒரு பொறி, ஒவ்வொரு அடைக்கலத்தையும் அடித்துச் செல்லும்.

> “It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

> “எனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய ஏதாவது ஆலோசனை உண்டோ என்று கேட்கப்பட்டுள்ளது. பேட்டில் கிரீக்கின் மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அக்கினி வாளின் விழுதலைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன், தேவன் எனக்குக் கொடுத்த ஆலோசனையை நான் ஏற்கனவே வழங்கியுள்ளேன். இப்போது நான் அஞ்சியிருந்தது வந்துவிட்டது—ரிவியூ அண்ட் ஹெரால்டு கட்டிடம் எரிந்தது என்ற செய்தி. இந்தச் செய்தி வந்தபோது, எனக்கு எந்த ஆச்சரியமும் ஏற்படவில்லை; சொல்லும்படி எனக்குச் சொற்களும் இல்லை. காலைக்காலமாக நான் எச்சரிக்கைகளாகச் சொல்ல வேண்டியிருந்தவை, அவற்றைக் கேட்டவர்களை அதிகமாகக் கடினப்படுத்தியதைத்தவிர வேறு எந்த விளைவையும் உண்டாக்கவில்லை; ஆகையால் இப்போது நான் சொல்லக்கூடியது இதுவே: இந்த அடியேற்பு வருவது அவசியமாக இருந்தது என்பதற்காக நான் மிகுந்த துயரப்படுகிறேன், மிகவும் மிகவும் வருந்துகிறேன். போதுமான அளவு வெளிச்சம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதன்படி செயல்பட்டிருந்தால், மேலும் வெளிச்சம் தேவையாக இருக்காது.” Testimonies, volume 8, 97–99.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறை ஒரு வெற்றியாக இல்லை; மேலும் எசேக்கியேல் அதிகாரம் எட்டின் நிறைவேற்றமாக, அந்தக் கிளர்ச்சி தொடர்ந்து மேலும் தீவிரமடைந்துகொண்டே போனது.

> “By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

> “எழுத்தான செய்திகளினாலும் அக்கினியினாலும் கர்த்தர் தம் ஜனங்கள் Battle Creek-இலிருந்து வெளியேற வேண்டும் என்று அறிவித்துள்ளார். அவர் குரலை நாம் கேட்க தேவன் எங்களுக்கு உதவுவாராக. Battle Creek-இல் இருந்த எங்களுடைய இரண்டு பெரிய நிறுவங்களும் அக்கினியால் அழிந்துபோனது எங்களுக்கு ஒன்றுமல்லவா? நீங்கள், ‘ஆனால் புதிய Sanitarium-இல் அநேக நோயாளிகள் உள்ளனர்’ என்று சொல்லலாம். ஆம்; ஆனால் அங்கே பல ஆயிரம் நோயாளிகள் இருந்தாலும், அது எங்கள் மக்கள் Battle Creek-இல் வீடுகளை அமைத்து அங்கே குடியேறுவதற்கு ஆதரவாகிய எந்த வாதமுமாகாது.”

> “Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

> “சோதனைகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. தேவன் தமது ஆவியின் சாட்சிகளில் அனுப்பிய ஒளியை மனிதர்கள் நிராகரித்து, தங்களுடைய சொந்தக் கற்பனைகளையும் தங்களுடைய சொந்தத் திட்டங்களையும் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்கிறார்கள். மனிதர்கள் தொடர்ந்து தங்களை தேவனிடமிருந்து பிரித்துக்கொண்டே இருப்பார்களா? அவர் ஏற்கனவே செய்திருக்கிறதைக் காட்டிலும் இன்னும் தெளிவாகத் தமது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் உண்டாகுமோ?” Pamphlets, SpTB06, 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் சித்திர அறைகளில் காணப்படும் எழுபது மூப்பர்களால் சித்தரிக்கப்படுவதுபோல், மனுஷர் “தங்களுக்கே உரிய திட்டங்களையும் தங்களது சொந்த ஆலோசனைகளையும் தேர்ந்தெடுத்து” வந்தனர்; அவர்கள், “கர்த்தர் எங்களைப் பார்ப்பதில்லை” என்று அறிவித்தார்கள். கர்த்தர் ஒரு தீர்க்கதரிசினியை எழுப்பி, 1884 வரைத் துல்லியமாக நாற்பது ஆண்டுகள் அவளுக்கு “வெளிப்படையான தரிசனங்களை” அருளினார். இந்த வரத்தின் மேல் அவர் தமது முத்திரையை வைத்தார்; ஏனெனில் அதைப் அவர் அளித்ததும், முடிவுக்குக் கொண்டுவந்ததும் போர்ட்லாந்து என்னும் நகரிலேயே, மேலும் அவர் அதைக் நாற்பது ஆண்டுகளுக்காக அளித்தார். “வெளிப்படையான தரிசனங்கள்” நிறுத்தப்பட்டதற்கு முன்பாகவே, அந்தப் பண்டைய மனிதர்கள் 1881 மற்றும் 1882 ஆண்டுகளில் வேதாகமத்தின் மற்றும் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் அதிகாரத்தைத் தளர்த்தத் தொடங்கினர். அதன் பின்னர் அந்த “வெளிப்படையான தரிசனங்கள்” 1884-ல் முடிவுற்றன; மேலும் நான்கு ஆண்டுகளில், 1888 பொதுக்கூட்டத்தில் கோராக், தாத்தான், அபிராம் ஆகியோரின் கலகம் மீண்டும் நிகழ்ந்தது.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

1888 ஆம் ஆண்டின் கலகம், கலகத்தின் மேலும் தீவிரமடைதலை உண்டாக்கியது; அதனால், தேவன் லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் வரலாற்றில் தமது நேரடியான தலையீட்டைச் செய்து, பதிப்பகப் பணியையும் சுகாதாரப் பணியையும் எரித்தழித்தார். ஆயினும், அந்த நேரடியான நியாயத்தீர்ப்புகள் நடைபெற்று வந்த கலகத்தைத் தடுக்கவில்லை. 1919 ஆம் ஆண்டில், ஒரு பைபிள் மாநாடு நடைபெற்றது; அங்கே, இரண்டாம் தலைமுறையின் பிரதான கலகக்காரர்களில் ஒருவராகிய வில்லியம் வாரன் பிரெஸ்காட், வழித்தவறிய புராட்டஸ்டண்ட் மதத்தின் பல்கலைக்கழகங்களில் பயிற்சி பெற்ற தெய்வவியலாளர், “the daily” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தலப் பணியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று கூறிய சாத்தானியக் கருத்தை முன்னிறுத்துவதில் முதன்மைத் தலைவராக இருந்து, பல உரைகளை வழங்கினார்.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

1919 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற அந்த வேதாகமக் கருத்தரங்கில், மில்லரைட்டுகளின் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியின் ஒவ்வொரு கோட்பாட்டையும் அகற்றியதைக் கொண்ட ஒரு சுவிசேஷத்தைப் பிரெஸ்காட் முன்வைத்தார் என்பதை வரலாறு சுட்டிக்காட்டியது. அவர் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்களையும் கூட அகற்ற முயன்றார்; ஆனால் அதைச் சாதிக்க முடியவில்லை. இருந்தபோதிலும், மில்லரைட்டுகளின் தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்களிலிருந்து முற்றிலும் வெறுமையாக்கப்பட்ட ஒரு சுவிசேஷத்தையே அவர் முன்வைத்தார். அந்தக் கூட்டத்தில் அவரது சுவிசேஷம் நிராகரிக்கப்பட்டது; ஆயினும், அந்தக் குருடான தலைவர்கள் அவரது உரைத் தொடரை எடுத்துக் கொண்டு, The Doctrine of Christ என்ற தலைப்பில் ஒரு நூலாக வடிவமைக்கத் தீர்மானித்தனர். அந்தப் புத்தகம் லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையின் வருகைக்கான அடையாளமாக ஆனது.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

இந்தப் புத்தகம், ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மில்லரைட் சுவிசேஷத்திலிருந்து வேறுபட்ட மற்றொரு சுவிசேஷத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும், மற்றொரு சுவிசேஷம் எவ்விதத்திலும் சுவிசேஷமே அல்ல என்று பவுல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

> I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

> கிறிஸ்துவின் கிருபைக்குள் உங்களை அழைத்தவரிடமிருந்து நீங்கள் இவ்வளவு விரைவாக வேறொரு சுவிசேஷத்துக்குத் திரும்பிப்போனதை நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்; அது வேறொரு சுவிசேஷம் அல்ல; ஆனாலும் உங்களை கலங்கச் செய்து, கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தைப் புரட்டிவிட விரும்புகிற சிலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் நாங்களே ஆகிலும், அல்லது வானத்திலிருந்து வருகிற ஒரு தூதன் ஆகிலும், நாங்கள் உங்களுக்கு அறிவித்த சுவிசேஷத்துக்கு மாறாக வேறொரு சுவிசேஷத்தை உங்களுக்கு அறிவித்தால், அவன் சபிக்கப்பட்டவனாக இருக்கக்கடவன். நாம் முன்பே சொன்னபடியே, இப்பொழுதும் நான் மறுபடியும் சொல்கிறேன்: நீங்கள் பெற்றுக்கொண்டதற்கு மாறாக யாரேனும் உங்களுக்கு வேறொரு சுவிசேஷத்தை அறிவித்தால், அவன் சபிக்கப்பட்டவனாக இருக்கக்கடவன். கலாத்தியர் 1:6–9.

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறை, பெண்கள் தம்மூஸுக்காக அழுகின்றனர் எனக் காணப்படும் எசேக்கியேலின் மூன்றாம் அருவருப்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. தம்மூஸ் என்பது வளப்பத்துடனும் தாவர வாழ்வின் சுழற்சிகளுடனும் தொடர்புடைய ஒரு மெசப்பொத்தாமிய தெய்வமாகும். தம்மூஸ் சில சமயங்களில் ஒரு மேய்ப்பனாகவோ அல்லது இளஞ்ஞானனாகவோ சித்தரிக்கப்பட்டு, காலங்களின் மாறுபாடுகளுடனும் பயிர்களின் வளர்ச்சியுடனும் இணைக்கப்பட்டிருந்தான். தம்மூஸின் மரணமும் அதனைத் தொடர்ந்து நிகழும் உயிர்த்தெழுதலும் வேளாண் ஆண்டுக்கணக்குடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருந்தது. புராணக் கதையின்படி, தம்மூஸ் கோடைக்கால மாதங்களில் மரித்துவிடுவான் அல்லது மறைந்துபோவான்; இது வெப்பமான, வறண்ட பருவத்தில் தாவரங்கள் வாடிப்போகிறதற்கான ஒரு பிரதிநிதித்துவமாகக் கருதப்பட்டது. தம்மூஸுக்காக அழுதல் என்பது, கோடைக்கால மாதங்களில் தம்மூஸின் மரணம் அல்லது மறைவைப் புலம்புவதையும், அதனைத் தொடர்ந்து அவன் உயிர்த்தெழுதலின்போது மகிழ்ச்சியடைவதையும் உள்ளடக்கிய ஒரு துக்கச் சடங்காக இருந்தது; அது தாவரங்களின் புதுப்பிப்பையும் வேளாண் வாழ்வின் மறுஉயிர்ப்பையும் குறியீட்டாகக் குறிப்பிட்டது.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

தம்மூஸுக்காக அழுதுகொள்வது ஒரு கள்ளப் பின்மழைச் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுவே W. W. Prescott-ன் சுவிசேஷம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. 1863-இன் கிளர்ச்சியில் தொடங்கிய தீர்க்கதரிசன அடித்தளத்தின் அகற்றுதல், 1919-இல் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசம் அந்தப் பொய்ச் சுவிசேஷம் நிறுவப்பட அனுமதித்த ஒரு நிலையை அடைந்தது. அந்தப் பொய்ச் சுவிசேஷம் முற்றிலும் விசுவாசவிலகிய புராட்டஸ்டாந்தத்தின் முறையியலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. அதன் முதற்கட்ட வடிவமைப்பாளர் W. W. Prescott ஆவார்; William Miller-னைப் போலவே, இந்த இரு மனிதர்களின் சுவிசேஷமும் தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “the daily” பற்றிய அவர்களுடைய அடிப்படைப் புரிதலின் மேல் அமைந்திருந்தது. Miller முதலில் “the daily” என்பது புறமதத்தைச் சுட்டுகிறது என்று கண்டறிந்த 2 Thessalonians பகுதியிலேயே இந்த இரு சுவிசேஷங்களும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அந்தப் பகுதியில் Miller-னால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு வர்க்கம், பவுல் முன்வைத்த சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது; மேலும், சத்தியத்தின் மீதான அன்பை உடையிராத இன்னொரு வர்க்கமும் உள்ளது.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

கடைசி நாட்களில், மில்லரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு வகுப்பு “அறிந்துகொண்டு” பின்மழையைப் பெறுகின்றது; பிரெஸ்காட்டால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மற்றொரு வகுப்பு வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுகின்றது. அவர்கள் பெறும் அந்த வல்ல மயக்கம், முற்றிலும் சுவிசேஷமே அல்லாத ஒரு போலிச் சுவிசேஷத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது; அதுவே பின்மழையைப்பற்றிய ஒரு போலிச் செய்தியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றது. ஆகையால், எசேக்கியேலின் மூன்றாவது அருவருப்பானது தம்மூஸிற்காக அழுகிற பெண்கள் (லவோதிக்கேய ஆத்வெந்திசத்தின் சபைகள்) ஆவர். அவர்களின் கோடைக்காலக் கண்ணீர் (மழை), அறுவடையின் கனியை விளைவிக்க வேண்டியதாகும்.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

இறுதிக்கால மழைச் செய்தியின் இரண்டு வகைகளுக்கிடையேயான வேறுபாடு வேதாகமத்தையும் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துகளையும் முழுவதுமாக ஊடுருவிக் காணப்படுகிறது. கீழ்ப்படியாத ஜனங்களிடமிருந்து மழை மறுக்கப்படுவதாக வேதாகமம் மீண்டும் மீண்டும் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

> “ஒருவன் தன் மனைவியைத் தள்ளிவிட்டு, அவள் அவனைவிட்டு நீங்கி வேறொருவனுடையவளானால், அவன் மீண்டும் அவளிடத்தில் திரும்புவானோ? அந்த தேசம் மிகவும் அசுத்தப்படாதிருக்கும்ோ? ஆனால் நீ அநேக காதலரோடே வேசித்தனம் செய்தாயே; ஆயினும் என்னிடத்தில் மீண்டும் திரும்பிவா என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். உன் கண்களை உயர்ந்த இடங்களின்பால் உயர்த்தி, நீ படுக்கப்படாத இடம் எது என்று பார். வழிகளிலே வனாந்தரத்திலிருக்கும் அராபியனைப்போல நீ அவர்களுக்காகக் காத்திருந்து உட்கார்ந்திருந்தாய்; உன் வேசித்தனங்களினாலும் உன் துஷ்டத்தனத்தினாலும் தேசத்தை அசுத்தப்படுத்தினாய். ஆகையால் மழைப்பொழிவுகள் தடுக்கப்பட்டன; பிந்திய மழையும் உண்டாகவில்லை; நீ ஒரு வேசியின் நெற்றியைக் கொண்டிருந்தாய்; வெட்கப்பட மறுத்தாயே.” எரேமியா 3:1–3.

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம் 1863ஆம் ஆண்டில் வேசித்தனம் செய்யத் தொடங்கியது; அதிலிருந்து இன்றுவரை மழைத்தாரைகள் நிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அவர்கள் தங்கள் கலகத்தினால் வெட்கப்பட மறுக்கின்றனர்; அந்தத் தாழ்மையின்மை ஒரு வேசியின் நெற்றியை உண்டாக்குகிறது; வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வேசி பாப்பரசாட்சியே ஆகும். மூன்றாம் தலைமுறையில்தான் ரோமின் வேசியின் முத்திரைக்கு வணங்கத் தயாராக்கும் இறுதி வேலை நிறைவேறுகிறது. நான்காம் தலைமுறைக்கான ஆயத்தம், பிந்தைய மழையின் கள்ளச் செய்தியின் மூலம், மூன்றாம் தலைமுறையிலேயே நிறைவேற்றப்படுகிறது. 1863ஆம் ஆண்டின் கலகம்போலும், 1888ஆம் ஆண்டின் கலகம்போலும், 1919ஆம் ஆண்டின் கலகமும் September 11, 2001 உடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றன; ஏனெனில் அப்போது நியூயோர்க் நகரத்தின் கட்டிடங்கள் இடிந்தபோது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கி, உண்மையான பிந்தைய மழை ஆரம்பமானது.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “பிந்தைய மழை தேவனுடைய ஜனங்களின்மேல் பொழியப்படவுள்ளது. வல்லமையுள்ள ஒரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வரவிருக்கிறார்; அவனுடைய மகிமையினால் பூமியெங்கும் ஒளியூட்டப்படும்.” Review and Herald, April 21, 1891.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

பின்னமழை ஆரம்பமானபோது, லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் பழைய மனிதர் அதனை பின்னமழையாக அறிந்துகொள்ளமாட்டார்கள்; ஏனெனில் எசேக்கியேல், தம்மூஸுக்காக அழுகின்ற பெண்களால் உருவகப்படுத்திய, பயன்பாட்டில் சமாதானமும் பாதுகாப்புமென்ற செய்தியாகிய பொய்யான பின்னமழைச் செய்தியால் அவர்கள் போதிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> “தமக்குக் கிடைத்துள்ள ஒளிக்கேற்ப வாழ்கிறவர்களே அதிகமான ஒளியைப் பெறுவார்கள். செயற்பாட்டு கிறிஸ்தவ நற்குணங்களை வெளிப்படுத்துவதில் நாம் தினமும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்காவிட்டால், பிந்தைய மழையில் பரிசுத்த ஆவியின் வெளிப்பாடுகளை நாம் அறிந்துகொள்ளமாட்டோம். அது நம்மைச் சுற்றியுள்ள இதயங்கள் அனைத்தின்மேலும் பொழிந்துகொண்டிருக்கக்கூடும்; ஆனால் நாம் அதை உணரவும் பெறவும் மாட்டோம்.” Testimonies to Ministers, 507.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

முன்னைய யுகங்களில் இருந்ததுபோல தேவனுடைய வல்லமையின் எந்த வெளிப்பாடும் நிகழ்வதற்கான சாத்தியத்தையே மறுத்த அவர்களுடைய பொய்யான பிற்கால மழையைப்பற்றிய பொய்யான சுவிசேஷம் காரணமாக, மக்களின் காவலாளிகள் பிற்கால மழையின் வருகையை உணர்ந்து கொள்ளுதல் இயலாததாக இருந்தது.

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> “சபைகளில் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு அதிசயமான வெளிப்பாடு இருக்கப்போகிறது; ஆனால் கர்த்தரின் சந்நிதியில் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளாதவர்கள்மேலும், அறிக்கையிடுதலும் மனந்திரும்புதலும் மூலம் இருதயத்தின் கதவைத் திறக்காதவர்கள்மேலும் அது செயல்படாது. தேவனுடைய மகிமையால் பூமியை ஒளிவீசச் செய்யும் அந்த வல்லமையின் வெளிப்பாட்டில், அவர்கள் தங்களுடைய குருட்டுத்தனத்தில் அபாயகரமென எண்ணும் ஒன்றை மட்டுமே காண்பார்கள்; அது அவர்களுடைய அச்சங்களை எழுப்பும் ஒன்றாயிருக்கும்; அதற்கு விரோதமாக நிற்க அவர்கள் தங்களை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வார்கள். கர்த்தர் அவர்களுடைய கருத்துகளுக்கும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் ஏற்ப கிரியையாற்றாததினால், அவர்கள் அந்த வேலையை எதிர்ப்பார்கள். ‘ஏன்,’ என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள், ‘நாம் இத்தனை ஆண்டுகளாக இந்த வேலையில் இருந்திருக்கையில், தேவனுடைய ஆவியை அறியாமல் இருக்க வேண்டுமா?’—ஏனெனில் அவர்கள் தேவனுடைய செய்திகளின் எச்சரிக்கைகளுக்கும் விண்ணப்பங்களுக்கும் பதிலளிக்கவில்லை; மாறாக, ‘நான் ஐசுவரியவானாயிருக்கிறேன்; செல்வத்தில் பெருகியிருக்கிறேன்; எனக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை’ என்று இடையறாது சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். திறமையும் நீண்ட அனுபவமும், மனிதர்கள் நீதியின் சூரியனின் பிரகாசமான கதிர்களின் கீழ் தங்களை வைத்துக்கொண்டு, பரிசுத்த ஆவியின் வரப்பிரசாதத்தால் அழைக்கப்பட்டு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, ஆயத்தப்படுத்தப்படாவிட்டால், அவர்களை ஒளியின் வாயில்களாக ஆக்காது. பரிசுத்தமானவற்றைக் கையாளுகிற மனிதர்கள் தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்போது, கர்த்தர் அவர்களை உயர்த்துவார். அவர் அவர்களை விவேகமுள்ள மனிதர்களாகவும்—அவருடைய ஆவியின் கிருபையில் செல்வந்தர்களாகவும் ஆக்குவார். அவர்களுடைய பலமான, சுயநலமிக்க குணாதிசயங்களும், அவர்களுடைய பிடிவாதமும், உலகத்தின் ஒளியானவரிடமிருந்து பிரகாசிக்கும் ஒளியில் காணப்படும். ‘நீ மனந்திரும்பாவிட்டால், நான் விரைவில் உன்னிடத்தில் வந்து, உன் விளக்குத்தண்டை அதன் இடத்திலிருந்து அகற்றிவிடுவேன்.’ நீங்கள் உங்கள் முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தரைத் தேடினால், அவர் உங்களால் கண்டடையப்படுவார்.” Review and Herald, December 23, 1890.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் மூப்பர்கள் 1919-இல் சமாதானமும் பாதுகாப்பும் எனும் ஒரு சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; மேலும் 2001 செப்டம்பர் 11 வந்தபோது, அதிகரித்து வந்த அந்தக் கலகத்தின் கனியாக, பின்மழையின் வருகையை அறிந்துகொள்ள அவர்களால் இயலாமை வெளிப்படுத்தப்பட்டது. 1989-இல் முடிவுகாலத்தில் ஆரம்பமான வரலாற்றில், தேவன் மில்லரைட் இயக்கத்தை எழுத்தெழுத்தாக மறுபடியும் நிகழ்த்தினார். மில்லர், எலியாவின் ஒரு அடையாளமாக இருந்தார்; மேலும் எலியா, எலியாவின் வார்த்தையின்படியல்லாமல் மழை இருக்காது என்று ஆகாபிடம் திட்டவட்டமாகச் சொல்லியிருந்தான்.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில், அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையைப் பற்றிய எங்களுடைய பரிசீலனையைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> தங்களுடைய சொந்த ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சியின்மேல் துக்கம் கொள்ளாதவர்களும், பிறரின் பாவங்களுக்காக இரங்காதவர்களும், தேவனுடைய முத்திரையின்றி விடப்படுவார்கள். கர்த்தர் தமது தூதர்களாகிய, தங்கள் கைகளில் வதைக்கும் ஆயுதங்களை ஏந்தியவர்களுக்கு இவ்வாறு கட்டளையிடுகிறார்: “அவனுக்குப் பின்பாக நகரமெங்கும் சென்று வெட்டுங்கள்; உங்கள் கண் இரங்காதிருப்பதாக, நீங்கள் இரக்கம் கொள்ளாதிருப்பதாக. முதியோரும் இளையோரும், கன்னிகைகளும், சிறுபிள்ளைகளும், பெண்களும் ஆகியவர்களை முற்றிலும் கொன்றுபோடுங்கள்; ஆனாலும் அடையாளமுள்ள எந்த மனிதனிடத்துக்கும் அணுகாதீர்கள்; என் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து தொடங்குங்கள். அப்பொழுது அவர்கள் ஆலயத்தின் முன்பாக இருந்த மூப்பரிடத்தில் தொடங்கினார்கள்.”

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> “இங்கே, தேவனுடைய கோபத்தின் அடியை முதலில் உணர்ந்தது சபை—கர்த்தருடைய பரிசுத்த ஸ்தலமே—என்பதை நாம் காண்கிறோம். தேவன் மிகுந்த ஒளியை அளித்திருந்த பழையவர்கள், ஜனங்களின் ஆவிக்குரிய நலன்களின் காவலர்களாக நின்றிருந்தவர்கள், தமக்குப் ஒப்புவிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்திருந்தார்கள். முன்நாட்களில் இருந்ததுபோல அற்புதங்களையும் தேவனுடைய வல்லமையின் தெளிவான வெளிப்பாடையும் நாம் இனி எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை என்ற நிலைப்பாட்டை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். காலங்கள் மாறிவிட்டன. இந்த வார்த்தைகள் அவர்களுடைய அவிசுவாசத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன; அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்: கர்த்தர் நன்மையும் செய்யமாட்டார், தீமையும் செய்யமாட்டார். தமது ஜனங்களை நியாயத்தீர்ப்பால் விசாரிக்க அவர் மிகுந்த இரக்கமுள்ளவர். இவ்வாறு, தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு அவர்களுடைய மீறுதல்களையும் யாக்கோபின் வீட்டாருக்குத் அவர்களுடைய பாவங்களையும் அறிவிப்பதற்காக இனி ஒருபோதும் எக்காளம்போல் தங்கள் சத்தத்தை உயர்த்தாத மனிதர்களிடமிருந்து ‘சமாதானமும் பாதுகாப்பும்’ என்பதே முழக்கமாக எழுகிறது. குரைக்காத இந்த ஊமை நாய்களே புண்பட்ட தேவனுடைய நீதியான பழிவாங்குதலை அனுபவிப்பவர்கள். ஆண்களும் கன்னிகைகளும் சிறு குழந்தைகளும் எல்லாரும் ஒன்றாக அழிவார்கள்.”

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> “விசுவாசமுள்ளவர்கள் நெடுங்கனிந்தும் கதறியும் கொண்டிருந்த அந்த அருவருப்புகள், வரையறுக்கப்பட்ட மனிதக் கண்களால் உணரப்படக்கூடியவற்றே; ஆனால் தூய்மையும் பரிசுத்தமுமுள்ள தேவனுடைய பொறாமையைத் தூண்டிய மிகக் கொடிய பாவங்கள் வெளிப்படுத்தப்படாதவையாக இருந்தன. இருதயங்களை ஆராய்கிற மகா ஆராய்ச்சியாளர், அக்கிரமச் செய்பவர்களால் இரகசியத்தில் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு பாவத்தையும் அறிவார். இவர்கள் தங்கள் வஞ்சகங்களில் தங்களைப் பாதுகாப்பானவர்களாக உணர்ந்து, அவருடைய நீடிய சகிப்புத்தன்மையினால், கர்த்தர் காணவில்லை என்று சொல்லி, பின்னர் அவர் பூமியை விட்டொழித்துவிட்டார் என எண்ணுகிறவர்களைப்போல் நடக்கிறார்கள். ஆனால் அவர் அவர்களுடைய கபடத்தனத்தை வெளிக்கொணர்வார்; மேலும் அவர்கள் மிகவும் கவனத்துடன் மறைத்துவைத்திருந்த அந்தப் பாவங்களை மற்றவர்களின் முன்பாகத் திறந்து காட்டுவார்.”

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> “பதவியின் உயர்வு, கண்ணியத்தின் மேன்மை, அல்லது உலகியலான ஞானம் எதுவும், பரிசுத்தப் பொறுப்பிலுள்ள எந்த நிலையும் கூட, மனிதர்கள் தங்களுடைய ஏமாற்றமிக்க இருதயங்களுக்கே ஒப்படைக்கப்பட்டபோது, அவர்கள் கொள்கையைப் பலியிடுவதிலிருந்து காக்காது. தகுதியும் நீதியும் உடையவர்கள் என மதிக்கப்பட்டவர்களே, விசுவாசவிலகலின் தலைமைத் தூண்டுபவர்களாகவும், அலட்சியத்திலும் தேவனுடைய இரக்கங்களின் துஷ்பயன்பாட்டிலும் முன்னுதாரணங்களாகவும் நிரூபிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய துன்மார்க்கமான நடத்தை இனி அவர் சகித்துக்கொள்ளமாட்டார்; தமது கோபத்தில் அவர் அவர்களுடன் இரக்கமின்றி நடத்துகிறார்.”

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> “மிகுந்த ஒளியால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்தும், பிறருக்குச் சேவை செய்வதில் வல்லமையுள்ள வார்த்தையின் சக்தியை அனுபவித்தவர்களிடமிருந்தும், கர்த்தர் தமது சந்நிதியை விலக்கிக் கொள்வது மனமில்லாமலேயே நிகழ்கிறது. அவர்கள் ஒருகாலத்தில் அவருடைய விசுவாசமான ஊழியக்காரர்களாயிருந்தார்கள்; அவருடைய சந்நிதியாலும் வழிநடத்துதலாலும் சிறப்பிக்கப்பட்டவர்களாயிருந்தார்கள்; ஆனால் அவர்கள் அவரைவிட்டு விலகி, பிறரையும் வழிதவறச் செய்தார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் தெய்வீக அதிருப்திக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

Back to Articles