Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Five

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்தைந்து

Unveiling Daniel’s Last Vision: A Parallel Journey of the Wise Virgins

தானியேலின் இறுதி தரிசனத்தை வெளிப்படுத்துதல்: ஞானமுள்ள கன்னியரின் ஒத்திசைவு பயணம்

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word

We have begun our consideration of Daniel’s last vision by identifying Daniel as a symbol of God’s last day covenant people, and we have used the first verse in conjunction with the last chapter to begin to identify the prophetic characteristics of those last day people represented by Belteshazzar. God’s last day covenant people represent the Millerites of the movement of the first angel, and the one hundred and forty-four thousand of the movement of the third angel. The Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, and that parable is repeated to the very letter in the last days.

தானியேலின் கடைசித் தரிசனத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியை, தானியேலை தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் உடன்படிக்கை ஜனங்களின் ஒரு அடையாளமாகக் கண்டறிவதன் மூலம் நாம் தொடங்கியுள்ளோம்; மேலும், பெல்தேஷாச்சாரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அந்தக் கடைசி நாள் ஜனங்களின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை அடையாளம் காணத் தொடங்குவதற்காக, முதல் வசனத்தை கடைசி அதிகாரத்துடன் இணைத்து பயன்படுத்தியுள்ளோம். தேவனுடைய கடைசி நாள் உடன்படிக்கை ஜனங்கள், முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தின் மில்லரைட்களையும், மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தின் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். மில்லரைட்கள் பத்து கன்னியரின் உவமையை நிறைவேற்றினர்; அந்த உவமை கடைசி நாட்களில் எழுத்துக்கெழுத்தாக மறுபடியும் நடைபெறுகிறது.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “பத்து கன்னியரின் உவமையினிடத்திற்கு நான் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறேன்; அவர்களில் ஐவர் ஞானிகளும், ஐவர் மூடர்களும் இருந்தனர். இந்த உவமை எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறியிருக்கிறது மற்றும் நிறைவேறும்; ஏனெனில் இது இக்காலத்திற்கு ஒரு விசேஷமான பொருத்தத்தை உடையதாக இருக்கிறது; மேலும், மூன்றாம் தூதனின் செய்தியைப் போலவே, இது நிறைவேறியிருக்கிறது மற்றும் காலத்தின் முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்தும் இருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

The experience of both movements of the last days, is the experience of Adventism.

இறுதிநாட்களின் இவ்விரு இயக்கங்களின் அனுபவமே அட்வென்டிசத்தின் அனுபவமாகும்.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “மத்தேயு 25-இல் உள்ள பத்து கன்னியரின் உவமையும் அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தையும் விளக்குகிறது.” The Great Controversy, 393.

The Millerites represented the movement of the first angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean movement, and in the rebellion of 1863, it further transitioned into the Laodicean Seventh-day Adventist church.

முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தை மில்லரைட்டுகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர்; அவர்களுடைய அனுபவமும் பிலடெல்பியா சபையினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. 1856 ஆம் ஆண்டில், பிலடெல்பிய மில்லரைட் இயக்கம் லவோதிக்கேய இயக்கமாக மாற்றமடைந்தது; மேலும் 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்தில், அது இன்னும் மேலாக லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையாக மாற்றமடைந்தது.

The one hundred and forty-four thousand represent the movement of the third angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1989, the book of Daniel was unsealed to the Laodicean Seventh-day Adventist church, and on September 11, 2001, the Laodicean Adventist movement began, and in July of 2023, the transition back to the Philadelphian movement arrived.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம்பேர் மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அவர்களுடைய அனுபவமும் பிலடெல்பியா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. 1989 ஆம் ஆண்டில், தனியேலின் புத்தகம் லவோதிக்கேயா செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் சபைக்கு திறக்கப்பட்டது; 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, லவோதிக்கேயா அட்வென்டிஸ்ட் இயக்கம் ஆரம்பமானது; மேலும் 2023 ஜூலை மாதத்தில், பிலடெல்பிய இயக்கத்திற்குத் திரும்பும் மாற்றம் வந்தடைந்தது.

Belteshazzar, or Daniel represents the Philadelphian movement of the last days, that repeats the Philadelphian movement of the Millerites “to the very letter.” The first verse of the last vision represents those last day people, and the last testimony of the last vision must agree with the first testimony of the last vision. The purification process of Daniel chapter twelve identifies the increase of knowledge, and the two classes that are thereby produced. Belteshazzar is the ultimate representation of the wise of the last days. In Daniel chapter twelve there are at least five prophetic truths that were anchors for the Millerite movement, which must be repeated in the movement of the third angel.

பெல்தெஷாச்சார், அல்லது தானியேல், கடைசி நாட்களின் பிலடெல்பிய இயக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அது மில்லரைட்டுகளின் பிலடெல்பிய இயக்கத்தை “எழுத்துக்கு எழுத்தாகவே” மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது. கடைசி தரிசனத்தின் முதல் வசனம் அந்தக் கடைசி நாட்களின் மக்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், கடைசி தரிசனத்தின் இறுதி சாட்சி, கடைசி தரிசனத்தின் முதல் சாட்சியுடன் ஒத்திருக்க வேண்டும். தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் சுத்திகரிப்பு செயல்முறை, அறிவின் அதிகரிப்பையும், அதனால் உருவாக்கப்படும் இரு வகுப்புகளையும் அடையாளம் காட்டுகிறது. பெல்தெஷாச்சார், கடைசி நாட்களின் ஞானிகளின் உன்னதமான பிரதிநிதித்துவமாக இருக்கிறார். தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், மில்லரைட்டு இயக்கத்திற்குத் துறைமுகக் கற்களாக இருந்த குறைந்தது ஐந்து தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்கள் உள்ளன; அவை மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தில் மறுபடியும் நிகழ வேண்டும்.

The first is the purification process that produces two classes of worshippers, and therefore fulfills the parable of the ten virgins in both the beginning and ending movements.

முதலாவது, சுத்திகரிப்பின் செயல்முறையாகும்; அது இரண்டு வகை வழிபாட்டாளர்களை உருவாக்குவதால், பத்து கன்னியரின் உவமையை அதன் ஆரம்ப இயக்கங்களிலும் இறுதி இயக்கங்களிலும் நிறைவேற்றுகிறது.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . .. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> ஆனால் நீயோ, ஓ தானியேலே, முடிவுக்காலம் வரையிலும் இவ்வார்த்தைகளை அடைத்து வைத்து, இந்தப் புத்தகத்தை முத்திரையிட்டு மூடிவை; அநேகர் இங்கும் அங்கும் ஓடிச்செல்லுவர், அறிவும் பெருகும்.... அப்பொழுது அவர் சொன்னார்: தானியேலே, நீ உன் வழியிலே போ; ஏனெனில் முடிவுக்காலம் வரையிலும் இவ்வார்த்தைகள் அடைக்கப்பட்டும் முத்திரையிடப்பட்டும் உள்ளன. அநேகர் சுத்திகரிக்கப்படுவார்கள், வெண்மையாக்கப்படுவார்கள், சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் துன்மார்க்கர் துன்மார்க்கமாகவே நடப்பார்கள்; துன்மார்க்கரில் ஒருவரும் உணரமாட்டார்கள்; ஞானிகள் மட்டுமே உணர்வார்கள். தானியேல் 12:4, 9, 10.

The distinction between the wise and the wicked (foolish), is based upon their understanding (mentally dividing) the increase of knowledge that is opened up at the time of the end, either in 1798 for the Millerites, or 1989 for the one hundred and forty-four thousand. God’s people are required to know that Adventism is the experience of the parable of the ten virgins, for without that understanding they will not seek to understand when the “time of the end” for the final generation arrived, or what was the message that was then unsealed. Without the understanding that the Adventist experience is a three-step testing process, based upon a progressive development of truth, which leads to a “life-or-death” outcome it is impossible to recognize the high calling of every Seventh-day Adventist. Belteshazzar represents a people who know they went through the purification process represented as being “purified, made white, and tried.” That very three-step purification process is specifically identified as the work of the Holy Spirit.

ஞானிகளுக்கும் துஷ்டர்களுக்கும் (முட்டாள்களுக்கும்) இடையேயான வேறுபாடு, முடிவுக்காலத்தில் திறக்கப்படும் அறிவின் அதிகரிப்பை அவர்கள் எவ்வாறு உணர்ந்து பிரித்தறிகிறார்கள் என்பதின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது; அது மில்லரைட்டுகளுக்குப் பொருந்தும் வகையில் 1798-இலோ, அல்லது ஒரு லட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரத்துக்குப் பொருந்தும் வகையில் 1989-இலோ நிகழ்கிறது. தேவனுடைய ஜனங்கள், அட்வென்டிசம் என்பது பத்து கன்னிகைகளின் உவமையின் அனுபவமே என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம்; ஏனெனில் அந்தப் புரிதல் இல்லையெனில், இறுதி தலைமுறைக்கான “முடிவுக்காலம்” எப்போது வந்தது என்றும், அப்போது முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தி எது என்றும் அவர்கள் அறிய முனைவதில்லை. அட்வென்டிஸ்ட் அனுபவம் என்பது சத்தியத்தின் படிப்படியான வளர்ச்சியின் அடிப்படையில் அமைந்து, “உயிரோ-மரணமோ” என்ற விளைவுக்கு வழிநடத்தும் மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறை என்பதைக் குறித்த புரிதல் இன்றியமையாதது; அது இல்லையெனில் ஒவ்வொரு செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்டின் உயர்ந்த அழைப்பையும் அடையாளம் காண இயலாது. பெல்தேஷாத்சார், “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்ட”தாகக் குறிக்கப்படும் சுத்திகரிப்பு செயல்முறையின் வழியாகத் தாம் சென்றனர் என்பதை அறிந்திருக்கும் ஒரு ஜனத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அந்த மூன்று-அடுக்கு சுத்திகரிப்பு செயல்முறையே பரிசுத்த ஆவியின் கிரியையாகத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. John 16:7–13.

> ஆயினும் நான் உங்களுக்கு உண்மையையே சொல்லுகிறேன்; நான் போவது உங்களுக்கு நன்மையானது; ஏனெனில் நான் போகாதிருந்தால், ஆறுதல்காரர் உங்களிடத்தில் வரமாட்டார்; ஆனால் நான் பிரிந்துபோனால், அவரை உங்களிடத்தில் அனுப்புவேன். அவர் வந்தபின், பாவத்தைக்குறித்தும், நீதியைக்குறித்தும், நியாயத்தீர்ப்பைக்குறித்தும் உலகத்தைக் கண்டித்துணர்த்துவார்: பாவத்தைக்குறித்து, அவர்கள் என்னை விசுவாசிக்காதபடியினால்; நீதியைக்குறித்து, நான் என் பிதாவினிடத்திற்குப் போகிறதினாலும், நீங்கள் இனி என்னைக் காணாதிருப்பதினாலும்; நியாயத்தீர்ப்பைக்குறித்து, இவ்வுலகத்தின் அதிபதி நியாயந்தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறதினால். இன்னும் உங்களுக்குச் சொல்ல எனக்குப் பல விஷயங்கள் உள்ளன; ஆனால் இப்போது நீங்கள் அவற்றைத் தாங்க முடியாது. ஆனாலும் அவர், சத்தியஆவியானவர், வந்தபோது, உங்களை எல்லாச் சத்தியத்திற்குள்ளும் நடத்துவார்; ஏனெனில் அவர் தம்முடைய சுயத்தினின்று பேசமாட்டார்; அவர் எதையெல்லாம் கேட்கிறாரோ, அவைகளையே பேசுவார்; வரப்போகிற காரியங்களையும் உங்களுக்கு அறிவிப்பார். யோவான் 16:7–13.

The work of the Holy Spirit in guiding the wise virgins into “all truth,” requires that He reproves, which means to admonish or convict, the world of sin, righteousness and judgment, which is the very same three steps that produces either a wise or foolish virgin in Daniel chapter twelve. The message that Jesus identified as the work of the Holy Spirit is the “oil,” that reveals the distinction between the wise and the wicked in Daniel twelve. God’s last day people must understand the increase of knowledge for their generation, and that knowledge includes their recognition that they are either foolish or wise virgins in the parable of Matthew chapter twenty-five.

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஞானமுள்ள கன்னியரை “சகல சத்தியத்திலும்” வழிநடத்தும் கிரியைக்கு, அவர் கடிந்துரைக்கவும், அதாவது எச்சரிக்கவும் அல்லது குற்றமுணர்வுக்குக் கொண்டுவரவும் வேண்டும்; அது உலகத்தைப் பாவம், நீதிமை, நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றின்பேரில் கடிந்துரைக்கும் செயல் ஆகும். இதுவே தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஞானமுள்ள கன்னியையோ மூடமான கன்னியையோ உருவாக்கும் அதே மூன்று படிகளாகும். பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையாக இயேசு அடையாளப்படுத்திய செய்தியே “எண்ணெய்” ஆகும்; அது தானியேல் பன்னிரண்டில் ஞானமுள்ளவர்களுக்கும் துன்மார்க்கருக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. தேவனுடைய கடைசி நாளின் ஜனங்கள் தங்கள் தலைமுறைக்கான அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அந்த அறிவில், மத்தேயு இருபத்திஐந்தாம் அதிகாரத்தின் உவமையில் அவர்கள் மூடமான கன்னியரா அல்லது ஞானமுள்ள கன்னியரா என்பதை அறிதலும் உட்படுகிறது.

> “John was shown these things in holy vision. He saw the company represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning, and he exclaimed in rapture, ‘Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God and the faith of Jesus. And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labors; and their works do follow them.’

> “யோவானுக்கு இவ்விஷயங்கள் புனித தரிசனத்தில் காண்பிக்கப்பட்டன. அவர், தங்கள் விளக்குகளைச் செம்மைப்படுத்தி எரியவிட்டிருந்த ஐந்து ஞானமுள்ள கன்னியரால் குறிக்கப்படும் கூட்டத்தைக் கண்டார்; பரவசமடைந்து அவர், ‘இங்கே பரிசுத்தவான்களின் பொறுமை இருக்கிறது; இங்கே தேவனுடைய கட்டளைகளையும் இயேசுவின் விசுவாசத்தையும் காக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். மேலும், வானத்திலிருந்து எனக்குச் சொல்லும் ஒரு சத்தத்தை நான் கேட்டேன்: எழுது, இனிமேல் கர்த்தருக்குள் மரிக்கும் மரித்தோர் பாக்கியவான்கள்: ஆம், அவர்கள் தங்கள் பிரயாசங்களிலிருந்து இளைப்பாறும்படியாக ஆவியானவர் சொல்லுகிறார்; அவர்களுடைய கிரியைகள் அவர்களைத் தொடர்ந்து செல்கின்றன’ என்று உரைத்தார்.”

> “Many who heard the first and second angels’ messages thought they would live to see Christ coming in the clouds of heaven. Had all who claimed to believe the truth acted their part as wise virgins, the message would ere this have been proclaimed to every nation, kindred, tongue, and people. But five were wise and five were foolish. The truth should have been proclaimed by the ten virgins, but only five had made the provision essential to join that company who walked in the light that had come to them. The third angel’s message was needed. This proclamation was to be made. Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third angel’s message, the last testing message to be given to the world.

> “முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் செய்திகளைக் கேட்ட அநேகர், பரலோகத்தின் மேகங்களில் கிறிஸ்து வருவதைக் காணும் வரையில் தாங்கள் உயிரோடிருப்பார்கள் என்று நினைத்தனர். சத்தியத்தை நம்புவதாக உரிமைகோரிய எல்லாரும் ஞானமுள்ள கன்னியரைப்போல் தங்கள் பங்கினை நிறைவேற்றியிருந்தால், இச்செய்தி இதற்குமுன்பே எல்லா ஜாதிகளுக்கும், குலங்களுக்கும், நாவுகளுக்கும், ஜனங்களுக்கும் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் ஐவர் ஞானமுள்ளவர்களாகவும் ஐவர் மூடர்களாகவும் இருந்தனர். பத்து கன்னியரும் சத்தியத்தை அறிவித்திருக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் அவர்களிடத்தில் வந்திருந்த ஒளியில் நடந்த அந்தக் கூட்டத்தோடு சேருவதற்கு அத்தியாவசியமான ஆயத்தத்தை ஐவர் மட்டுமே செய்திருந்தனர். மூன்றாம் தூதரின் செய்தி தேவையானதாக இருந்தது. இந்த அறிவிப்பு செய்யப்பட வேண்டியிருந்தது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் செய்திகளின்படி மணவாளனைச் சந்திக்கப் புறப்பட்ட அநேகர், உலகத்திற்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டிய இறுதியான சோதனைச் செய்தியான மூன்றாம் தூதரின் செய்தியை நிராகரித்தனர்.”

> “A similar work will be accomplished when that other angel, represented in Revelation 18, gives his message. The first, second, and third angels’ messages will need to be repeated. The call will be given to the church, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins.’ ‘Babylon, the great, is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues: for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ [Revelation 18:2–5].

> “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18-இல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அந்த மற்றொரு தூதன் தன் செய்தியை அறிவிக்கும் போது, இதற்கு ஒத்த ஒரு பணி நிறைவேற்றப்படும். முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகள் மறுபடியும் அறிவிக்கப்பட வேண்டும். சபைக்குக் இந்த அழைப்பு வழங்கப்படும்: ‘என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும்.’ ‘மகா பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாசஸ்தலமாகவும், ஒவ்வொரு அசுத்த ஆவியினதும் தங்குமிடமாகவும், ஒவ்வொரு அசுத்தமும் அருவருப்புமான பறவையினதும் கூண்டாகவும் ஆனது. ஏனெனில், அவளுடைய விபசாரத்தின் கோபமிக்க மதுவை எல்லா ஜாதிகளும் குடித்தார்கள்; பூமியின் இராஜாக்கள் அவளோடு விபசாரம் செய்தார்கள்; பூமியின் வர்த்தகர்கள் அவளுடைய ஆடம்பர வளமையின் பெருக்கினால் ஐசுவரியவான்களாயினர்…. என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவள்மேல் வரும் வாதைகளில் பெறாதபடிக்கும் அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள்; ஏனெனில், அவளுடைய பாவங்கள் வானம் வரைக்கும் எட்டியிருக்கின்றன, தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்’ [வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:2–5].”

> “Take each verse of this chapter, and read it carefully, especially the last two: ‘And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth.’

> “இந்த அதிகாரத்தின் ஒவ்வொரு வசனத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு, அதை கவனமாக வாசியுங்கள்; குறிப்பாக கடைசி இரண்டு வசனங்களை: ‘விளக்கின் ஒளி இனி ஒருபோதும் உன்னுள் பிரகாசிக்காது; மணமகனின் சத்தமும் மணமகளின் சத்தமும் இனி ஒருபோதும் உன்னுள் கேட்கப்படாது; ஏனெனில் உன் வணிகர்கள் பூமியின் பெரிய மனிதர்களாயிருந்தார்கள்; உன் சூனியங்களினால் சகல ஜாதிகளும் வஞ்சிக்கப்பட்டன. மேலும் தீர்க்கதரிசிகளின் இரத்தமும், பரிசுத்தவான்களின் இரத்தமும், பூமியின்மேல் கொல்லப்பட்ட எல்லாரின் இரத்தமும் அவளில் காணப்பட்டது.’”

> “The parable of the ten virgins was given by Christ Himself, and every specification should be carefully studied. A time will come when the door will be shut. We are represented either by the wise or the foolish virgins. We cannot now distinguish, nor have we authority to say, who are wise and who foolish. There are those who hold the truth in unrighteousness, and these appear outwardly like the wise.” Manuscript Releases, volume 16, 270.

> “பத்து கன்னியரின் உவமை கிறிஸ்துவினால் நேரடியாகவே அளிக்கப்பட்டது; அதிலுள்ள ஒவ்வொரு குறிப்பும் மிகுந்த கவனத்துடன் ஆராயப்பட வேண்டும். ஒரு காலம் வரும்; அப்போது வாசல் மூடப்படும். நாம் ஞானமுள்ள கன்னியராலோ அல்லது மூடமுள்ள கன்னியராலோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறோம். இப்போது யார் ஞானமுள்ளவர்கள், யார் மூடமுள்ளவர்கள் என்று நாம் வேறுபடுத்திக் காண முடியாது; அப்படிச் சொல்லுவதற்கான அதிகாரமும் எங்களுக்கு இல்லை. அநீதியிலே சத்தியத்தை அடக்கிப் பிடித்துக்கொள்ளுகிறவர்களும் உண்டு; இவர்கள் வெளிப்படையாக ஞானமுள்ளவர்களைப்போல் தோன்றுகிறார்கள்.” Manuscript Releases, volume 16, 270.

As Adventists who are to call men and women out of Babylon at the soon-coming Sunday law, we “are represented either by the wise or the foolish virgins.” The company that John saw “represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning,” who John further identified as those who possess “the patience of the saints,” and who “keep the commandments of God and the faith of Jesus” are the one hundred and forty-four thousand who are required to keep God’s commandments, exercise the faith of Jesus, and know they are the virgins in the parable of Matthew twenty-five. Not only do they need to understand that they are either wise or foolish virgins, but they must repeat the experience represented by Daniel as being “purified, made white and tried.”

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் பாபிலோனிலிருந்து ஆண்களையும் பெண்களையும் வெளியே அழைக்க வேண்டிய அட்வென்டிஸ்ட்களாகிய நாம், “ஞானமுள்ள கன்னிகைகளாலோ அல்லது புத்தியில்லாத கன்னிகைகளாலோ சித்தரிக்கப்படுகிறோம்.” யோவான் கண்ட அந்தக் கூட்டம், “தங்கள் விளக்குகளை ஒழுங்குபடுத்தி எரியவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஐந்து ஞானமுள்ள கன்னிகைகளால் சித்தரிக்கப்படுகிற” கூட்டமாகவும், மேலும் யோவான் “பரிசுத்தவான்களின் பொறுமையை உடையவர்கள்” என்றும், “தேவனுடைய கட்டளைகளையும் இயேசுவின் விசுவாசத்தையும் காக்கிறவர்கள்” என்றும் அடையாளப்படுத்தியவர்களாகவும் இருப்பவர்கள், தேவனுடைய கட்டளைகளை காக்கவும், இயேசுவின் விசுவாசத்தைச் செயல்படுத்தவும், தாங்களே மத்தேயு இருபத்தைந்து அதிகாரத்தில் உள்ள உவமையின் கன்னிகைகள் என்பதை அறிந்திருக்கவும் வேண்டிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் ஆவர். அவர்கள் தாங்கள் ஞானமுள்ள கன்னிகைகளா அல்லது புத்தியில்லாத கன்னிகைகளா என்பதைப் புரிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல, தானியேலில் “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டார்கள்” என்று சித்தரிக்கப்பட்ட அனுபவத்தையும் அவர்கள் மறுபடியும் அனுபவிக்க வேண்டும்.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:3–5.

> அவர்கள் சிங்காசனத்தின் முன்பாகவும், நான்கு ஜீவன்களின் முன்பாகவும், மூப்பர்களின் முன்பாகவும் ஒரு புதிய பாட்டைப்போலப் பாடினார்கள்; பூமியிலிருந்து மீட்கப்பட்ட அந்த நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம்பேரைத் தவிர, அந்தப் பாட்டை யாராலும் கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இவர்கள் ஸ்திரீகளால் தங்களை அசுத்தப்படுத்திக்கொள்ளாதவர்கள்; ஏனெனில் இவர்கள் கன்னியர்கள். ஆட்டுக்குட்டி எங்கு போனாலும், இவர்கள் அவனைப் பின்பற்றுகிறவர்கள். இவர்கள் மனிதர்களிடமிருந்து மீட்கப்பட்டு, தேவனுக்கும் ஆட்டுக்குட்டிக்குமுரிய முதற்பலன்களாயிருக்கிறவர்கள். இவர்களுடைய வாயில் வஞ்சகம் காணப்படவில்லை; ஏனெனில் இவர்கள் தேவனுடைய சிங்காசனத்தின் முன்பாகக் குற்றமற்றவர்களாயிருக்கிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:3–5.

There are at least five truths represented in Daniel chapter twelve, which are truths associated with the Millerite movement of the first angel, that will be repeated and understood more fully by the movement of the one hundred and forty-four thousand. One of those truths is the three-step purification process associated with the parable of the ten virgins. The first truth William Miller understood in terms of prophetic time, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and that truth is identified in Daniel twelve, and it is the first truth of Millerite history that is there mentioned.

தானியேல் அதிகாரம் பன்னிரண்டில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள குறைந்தது ஐந்து சத்தியங்கள் உள்ளன; அவை முதல் தூதனுடைய மில்லரைட் இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய சத்தியங்களாகும்; அவை நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய இயக்கத்தினால் மீண்டும் வெளிப்படுத்தப்பட்டு இன்னும் நிறைவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும். அந்தச் சத்தியங்களில் ஒன்றாக, பத்து கன்னியரின் உவமையுடன் தொடர்புடைய மூன்று-படிக் சுத்திகரிப்பு செயல்முறை உள்ளது. தீர்க்கதரிசன காலத்தைப் பற்றிய வகையில் வில்லியம் மில்லர் புரிந்துகொண்ட முதல் சத்தியம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு-இல் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதாகும்; அந்தச் சத்தியம் தானியேல் பன்னிரண்டில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, மேலும் அங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மில்லரைட் வரலாற்றின் முதல் சத்தியம் அதுவே ஆகும்.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4–10.

> ஆனால் நீயோ, ஓ தானியேலே, இந்த வார்த்தைகளை அடைத்து வைத்து, முடிவுக்காலம் வரையும் இந்தப் புத்தகத்துக்கு முத்திரையிடு; அநேகர் இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருப்பார்கள், அறிவும் பெருகும். அப்பொழுது நான் தானியேல் நோக்கினேன்; இதோ, இன்னும் இருவர் நின்றிருந்தார்கள்; ஒருவன் ஆற்றங்கரையின் இப்பக்கத்திலும், மற்றொருவன் ஆற்றங்கரையின் அப்பக்கத்திலும். அப்பொழுது ஒருவன், ஆற்றின் நீரின் மேல் இருந்த, சணல்வஸ்திரம் தரித்த மனிதனை நோக்கி: இந்த அதிசயங்களின் முடிவுவரை எவ்வளவு காலம் ஆகும்? என்று கேட்டான். அப்பொழுது ஆற்றின் நீரின் மேல் இருந்த, சணல்வஸ்திரம் தரித்த மனிதன் தன் வலதுகையையும் இடதுகையையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, என்றென்றும் உயிரோடிருக்கிறவர்மேல் ஆணையிட்டுச் சொன்னதை நான் கேட்டேன்: அது ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் ஆகும்; பரிசுத்த ஜனத்தின் வல்லமையைச் சிதறடிக்கிற காரியம் நிறைவேறியபோது, இவை அனைத்தும் நிறைவேறும். நான் அதைக் கேட்டேன்; ஆனாலும் உணரவில்லை; ஆகையால் நான்: என் ஆண்டவரே, இவைகளின் முடிவு என்னவாகும்? என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்: தானியேலே, நீ போ; இந்த வார்த்தைகள் முடிவுக்காலம் வரையும் அடைக்கப்பட்டும் முத்திரையிடப்பட்டும் இருக்கின்றன. அநேகர் சுத்திகரிக்கப்படுவார்கள், வெண்மையாக்கப்படுவார்கள், சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் துன்மார்க்கர் துன்மார்க்கமாய்ச் செயல்படுவார்கள்; துன்மார்க்கரில் ஒருவரும் உணரமாட்டார்கள்; ஞானிகள் மட்டும் உணருவார்கள் என்று சொன்னார். தானியேல் 12:4–10.

This passage begins with the book of Daniel being sealed up until the time of the end, and the passage concludes with the book of Daniel being sealed up to the time of the end. Between the first and last sealings of Daniel’s words, the sworn testimony of “Him, that liveth forever,” was “that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

இந்த பகுதி, தானியேலின் புத்தகம் முடிவுகாலம் வரைக்கும் முத்திரையிடப்பட்டிருப்பதனால் தொடங்குகிறது; மேலும், இந்த பகுதி, தானியேலின் புத்தகம் முடிவுகாலம் வரைக்கும் முத்திரையிடப்பட்டிருப்பதனால் நிறைவடைகிறது. தானியேலின் வார்த்தைகள் முதலில் மற்றும் கடைசியாக முத்திரையிடப்பட்டதற்கிடையில், “என்றென்றைக்கும் உயிரோடிருக்கிறவரின்” சத்தியப்பிரமாணமான சாட்சி இதுவாயிருந்தது: “அது ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் ஆகும்; மேலும் பரிசுத்த ஜனத்தின் வல்லமையைச் சிதறடிக்கிறதை அவன் நிறைவேற்றியபோது, இவையெல்லாம் நிறைவேறும்.”

The One who provided this sworn testimony was the One who was upon the waters, clothed in linen. Daniel saw an angel on one bank of the Hiddekel River and another angel on the other bank, and one of those angel’s asked a question, which the One upon the waters answered. The question was, “How long?” This is the same first two words of the question asked in verse thirteen of Daniel chapter eight.

இந்தச் சத்தியப்பிரமாண சாட்சியை அளித்தவர், நீரின் மேல் இருந்து, மெல்லிய நாராடை அணிந்திருந்தவரே ஆவார். ஹித்தெக்கேல் நதியின் ஒரு கரையில் ஒரு தூதனையும், மறுகரையில் மற்றொரு தூதனையும் தானியேல் கண்டான்; அந்தத் தூதர்களில் ஒருவன் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான், அதற்கு நீரின் மேல் இருந்தவர் பதிலளித்தார். அந்தக் கேள்வி: “எவ்வளவு காலம்?” இதுவே தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் கேட்கப்பட்ட கேள்வியின் முதல் இரண்டு சொற்களும் ஆகும்.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> அப்பொழுது ஒரு பரிசுத்தவான் பேசுவதைக் நான் கேட்டேன்; மேலும், பேசிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பரிசுத்தவானிடம் மற்றொரு பரிசுத்தவான், “நித்திய பலியையும், அழிவை உண்டாக்கும் மீறுதலையும் குறித்து, பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படும்படியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவது வரையிலான அந்தத் தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவன் என்னிடம், “இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்கள் வரையிலும்; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்றான். தானியேல் 8:13, 14.

The same prophetic structure is found in both conversations, except that in chapter eight, Daniel is by the Ulai River, and not the Hiddekel River. In chapter eight an angel (saint) “said unto that certain saint which spake, how long.” The Hebrew word translated as “that certain saint,” is the Hebrew word “Palmoni,” meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. In chapter eight Jesus (the Wonderful Numberer) was speaking, and another saint asked Jesus (that certain saint), “how long.”

இரண்டு உரையாடல்களிலும் அதே தீர்க்கதரிசன அமைப்பு காணப்படுகிறது; வேறுபாடு என்னவெனில், எட்டாம் அதிகாரத்தில் தானியேல் ஹித்தேக்கேல் நதியருகில் அல்ல, உலாய் நதியருகிலிருக்கிறார். எட்டாம் அதிகாரத்தில் ஒரு தூதன் (பரிசுத்தவன்), “பேசின அந்த ஒருபரிசுத்தவனிடத்தில், ‘எவ்வளவு காலம்?’ என்று கேட்டான்.” “அந்த ஒருபரிசுத்தவன்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரெயச் சொல் “Palmoni” ஆகும்; அதற்கு “அற்புதமான எண்ணுகிறவர்” அல்லது “இரகசியங்களின் எண்ணுகிறவர்” என்று பொருள். எட்டாம் அதிகாரத்தில் இயேசு (அற்புதமான எண்ணுகிறவர்) பேசிக்கொண்டிருந்தார்; மற்றொரு பரிசுத்தவன் இயேசுவினிடத்தில் (அந்த ஒருபரிசுத்தவனிடத்தில்), “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்டான்.

In chapter twelve, the One who is standing on the water is asked by an angel who was on one of the banks of the Hiddekel River, “how long.” These two passages must be considered together, line upon line. The first question of chapter eight is “how long is the vision concerning the trampling down of the sanctuary and host, that is accomplished first by paganism, and then by papalism?” The question of chapter twelve is, “how long shall it be to the end of these wonders.” The sworn answer is then given by Palmoni, the Wonderful Numberer who was clothed in linen and standing upon the waters, “it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், நீரின் மேல் நின்றிருக்கிறவரிடத்தில், ஹித்தேக்கேல் நதியின் கரைகளில் ஒன்றின் மீது இருந்த ஒரு தூதன், “எவ்வளவு காலம்” என்று கேட்கிறான். இந்த இரு பகுதிகளும், வரிக்கு வரி ஒப்பிட்டுப் பார்க்கப்பட வேண்டும். எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் கேள்வி: “முதலில் புறமதத்தாலும், பின்னர் போப்பாட்சியாலும் நிறைவேற்றப்படும் பரிசுத்தஸ்தலத்தினதும் சேனையினதும் மிதித்தழித்தலைக் குறித்த தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?” என்பதாகும். பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் கேள்வி: “இந்த அதிசயங்களின் முடிவுவரை எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்பதாகும். பின்னர், சணல் வஸ்திரம் அணிந்து, நீரின் மேல் நின்றிருந்த அதிசயமான எண்ணுபவராகிய பல்மோனி சத்தியப்பிரமாணத்துடன் விடையளிக்கிறார்: “அது ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் ஆகும்; பரிசுத்த ஜனத்தின் வல்லமையைச் சிதறடிக்கிறதைக் அவர் முடித்தபோது, இந்த எல்லா காரியங்களும் நிறைவேறும்.”

The questions of the Ulai and Hiddekel Rivers are “how long shall be the vision of the scattering of God’s people that is accomplished by paganism and then papalism as they trample down the sanctuary and host?” The answer is the trampling down ends in 1798, when the work of Palmoni in raising up the Millerite temple begins, and then ends forty-six years later in 1844 when the sanctuary was to be cleansed.

உலாய் மற்றும் ஹித்தேக்கேல் நதிகளின் கேள்வி இதுவாகும்: “புறமதத்தாலும் பின்னர் பாப்பரசுத் துறையாலும் தேவனுடைய ஜனங்கள் சிதறடிக்கப்படுகிற தரிசனம், அவர்கள் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துக்கொண்டிருக்கையில், எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?” அதற்கான விடை என்னவெனில், அந்த மிதித்தழித்தல் 1798-இல் முடிவுக்கு வருகிறது; அப்போது மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்புவதில் பாள்மோனியின் பணி ஆரம்பமாகிறது; பின்னர் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் கழித்து, 1844-இல் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தபோது அது நிறைவுபெறுகிறது.

In chapter twelve Daniel heard the conversation, “but I understood not.” Daniel expressed a desire to understand, as represented by him asking Christ. “O my Lord, what shall be the end of these things?” His expression of desire to understand represented the desire of the wise virgins to understand, for the entire dialogue was placed between the two references of the book of Daniel being sealed to the time of the end. Daniel represented the desire placed upon William Miller to understand the truth which was unsealed in 1798, and the first truth he was led to recognize was the trampling down of the sanctuary and host, first by paganism and then papalism during the period when the power of the holy people was scattered in fulfillment of the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் தானியேல் அந்த உரையாடலைக் கேட்டான்; “ஆனால் நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை.” கிறிஸ்துவினிடத்தில் கேட்டதினால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறபடி, தானியேல் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினான். “என் ஆண்டவரே, இவ்வைகளின் முடிவு என்னவாயிருக்கும்?” என்று கேட்டான். புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவனுடைய விருப்பத்தின் வெளிப்பாடு, ஞானமுள்ள கன்னிகைகள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தைக் குறித்தது; ஏனெனில் அந்த முழு உரையாடலும் தானியேலின் புத்தகம் முடிவுகாலம் வரையில் முத்திரையிடப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கும் இரண்டு குறிப்புகளுக்கிடையில் அமைக்கப்பட்டது. 1798-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் வில்லியம் மில்லரின் மேல் வைக்கப்பட்டதைக் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்; மேலும் அவர் அறிந்துகொள்ளும்படி முதலில் வழிநடத்தப்பட்ட சத்தியம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறுதலின்படி பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமைச் சிதறிப்போன காலப்பகுதியில், முதலில் அந்யமதத்தினாலும் பின்னர் பாப்பரசுத் துறையினாலும் பரிசுத்தஸ்தலமும் படையினமும் மிதிக்கப்பெற்றதுதான்.

Miller’s desire to know the truth is represented by Daniel’s desire, but Miller’s understanding was incomplete. Daniel represents Miller’s desire, and Belteshazzar represents those that have a complete understanding of the thing and the vision. There are at least five important truths that were part of the experience of the Millerites in chapter twelve of Daniel, that will find a parallel counterpart in the history of the one hundred and forty-four thousand. One is that they fulfilled and understood that they were fulfilling the parable of the ten virgins, with its three-step testing process, and the other is that they understand the foundation stone of the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

சத்தியத்தை அறிந்துகொள்ள மில்லர் கொண்டிருந்த விருப்பம் தானியேலின் விருப்பத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் மில்லரின் புரிதல் முழுமையற்றதாக இருந்தது. தானியேல் மில்லரின் விருப்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; பெல்தெசாசார் அந்த விஷயத்தையும் தரிசனத்தையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் மில்லரைட்டர்களின் அனுபவத்தின் ஓர் அங்கமாக இருந்த, மேலும் நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் அதற்கு இணையான ஒப்பான எதிரொலியைப் பெறவிருக்கும், குறைந்தபட்சம் ஐந்து முக்கியமான சத்தியங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று, மூன்று-படிச் சோதனைச் செயல்முறையைக் கொண்ட பத்து கன்னியரின் உவமையை அவர்கள் நிறைவேற்றினார்கள் என்பதையும், தாங்களே அதை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பதே; மற்றொன்று, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதின் அஸ்திவாரக் கல்லை அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதாகும்.

We will continue this study in our next article.

இந்த ஆய்வை எங்கள் அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “‘Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them; but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps. And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out. But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut. Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us. But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not. Watch therefore; for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.’

> “‘அப்பொழுது பரலோக இராஜ்யம் தங்கள் விளக்குகளை எடுத்துக்கொண்டு மணவாளனை எதிர்கொள்ளப் புறப்பட்ட பத்து கன்னிகைகளுக்கு ஒப்பாகும். அவர்களில் ஐந்து பேர் ஞானமுள்ளவர்களாயிருந்தார்கள்; ஐந்து பேர் புத்தியில்லாதவர்களாயிருந்தார்கள். புத்தியில்லாதவர்கள் தங்கள் விளக்குகளை எடுத்துக்கொண்டபோது, தங்களுடன் எண்ணெயை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை; ஆனால் ஞானமுள்ளவர்கள் தங்கள் விளக்குகளுடன் தங்கள் பாத்திரங்களில் எண்ணெயையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். மணவாளன் தாமதித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் தூக்கமுற்று நித்திரையடைந்தார்கள். நள்ளிரவில், இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவனை எதிர்கொள்ளப் புறப்படுங்கள் என்ற ஒரு கூக்குரல் உண்டாயிற்று. அப்பொழுது அந்தக் கன்னிகைகள் எல்லாரும் எழுந்து, தங்கள் விளக்குகளைத் திருத்தினார்கள். புத்தியில்லாதவர்கள் ஞானமுள்ளவர்களிடம், உங்கள் எண்ணெயிலிருந்து எங்களுக்குக் கொடுங்கள்; எங்கள் விளக்குகள் அணைந்துபோகின்றன என்றார்கள். அதற்கு ஞானமுள்ளவர்கள், எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் போதாமற்போகக்கூடும்; ஆகையால் விற்கிறவர்களிடத்தில் போய், உங்களுக்காக வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்று பதிலளித்தார்கள். அவர்கள் வாங்கப் போனிருக்கும்போது மணவாளன் வந்தான்; ஆயத்தமாயிருந்தவர்கள் அவனோடு கலியாணத்திற்கு உள்ளே சென்றார்கள்; வாசல் அடைக்கப்பட்டது. பின்னர் மற்ற கன்னிகைகளும் வந்து, ஆண்டவரே, ஆண்டவரே, எங்களுக்குத் திறவுங்கள் என்றார்கள். ஆனால் அவன் பிரதியுத்தரமாக, மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நான் உங்களை அறியேன் என்றான். ஆகையால் விழித்திருங்கள்; மனுஷகுமாரன் வருகிற நாளையும் வேளையையும் நீங்கள் அறியாதிருக்கிறீர்களே.’”

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> “நாம் இப்போது மிக அபாயகரமான காலத்தில் வாழ்ந்து வருகிறோம்; ஆகையால், கிறிஸ்துவின் வருகைக்கான ஆயத்தத்தைத் தேடுவதில் நம்மில் ஒருவரும் தாமதமாக இருக்கக்கூடாது. புத்தியில்லாத கன்னிகைகளின் உதாரணத்தை யாரும் பின்பற்றி, அந்தக் காலத்தில் நிலைத்திருக்கத் தேவையான குணநல ஆயத்தத்தைப் பெறுவதற்கு முன்னர் நெருக்கடியான காலம் வந்து சேரும் வரை காத்திருப்பது பாதுகாப்பானது என்று நினைக்க வேண்டாம். விருந்தினர்கள் உள்ளே அழைக்கப்பட்டு விசாரிக்கப்படும் வேளையில், கிறிஸ்துவின் நீதியைத் தேடுவதற்கு மிகவும் தாமதமாகி விடும். இப்போதுதான் கிறிஸ்துவின் நீதியை அணிந்துகொள்ள வேண்டிய காலம்,—அதுவே உங்களை ஆட்டுக்குட்டியின் கல்யாண விருந்தில் பிரவேசிக்கத் தகுதிப்படுத்தும் திருமண ஆடை. உவமையில், புத்தியில்லாத கன்னிகைகள் எண்ணெயைக் கேட்டுக் கொண்டு, தங்கள் வேண்டுகோளின்படி அதைப் பெறத் தவறினவர்களாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். இது, நெருக்கடியான காலத்தில் நிலைத்திருக்கத்தக்க குணநலத்தை வளர்த்துக் கொண்டு தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ளாதவர்களுக்கான அடையாளமாகும். அவர்கள் தங்கள் அயலார்களிடத்தில் சென்று, உங்கள் குணநலத்தை எனக்குக் கொடுங்கள்; இல்லையெனில் நான் அழிந்து போவேன் என்று கூறுவதைப் போன்றதாக இது இருக்கிறது. ஞானமுள்ளவர்கள் தங்களுடைய எண்ணெயை புத்தியில்லாத கன்னிகைகளின் மங்கித் திளைக்கும் விளக்குகளுக்கு அளிக்க முடியவில்லை. குணநலம் மாற்றிப் பரிமாறப்படுவதல்ல. அதை வாங்கவோ விற்கவோ முடியாது; அது அடையப்பட வேண்டியது. சோதனைக்காலத்தின் நேரங்களின் மூலம் நீதியான குணநலத்தைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பை ஆண்டவர் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுத்திருக்கிறார்; ஆனால் கடினமான அனுபவங்களை கடந்து, மகா ஆசிரியரிடமிருந்து பாடங்களை அறிந்து, சோதனையின் கீழ் பொறுமையை வெளிப்படுத்தவும், இயலாததின் மலைகளை அகற்றத்தக்க விசுவாசத்தைப் பயிற்றுவிக்கவும் செய்து வளர்த்துக் கொண்ட தனது குணநலத்தை ஒருவர் மற்றொருவருக்கு அளிக்கும்படி ஒரு வழியையும் அவர் ஏற்படுத்தவில்லை. அன்பின் நறுமணத்தைப் பகிர்ந்து கொடுப்பதும்,—மற்றொருவருக்கு மென்மை, நயமுடைமை, விடாமுயற்சி ஆகியவற்றைக் கொடுப்பதும் சாத்தியமல்ல. ஒரு மனித இருதயம் மற்றொரு இருதயத்திற்குள் தேவனுக்கும் மனிதகுலத்திற்குமான அன்பை ஊற்றுவது சாத்தியமல்ல.”

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

> “ஆனால் அந்த நாள் வருகிறதே, அது நம்மீது மிக நெருக்கமாக வந்துகொண்டிருக்கிறது; அந்நாளில் குணநலனின் ஒவ்வொரு அம்சமும் விசேஷமான சோதனையினால் வெளிப்படுத்தப்படும். கொள்கைக்கு உண்மையாயிருந்து, முடிவுவரை விசுவாசத்தைப் பயிற்றுவிப்பவர்கள், தங்கள் சோதனைக்காலத்தின் முந்தைய நேரங்களில் பரிசோதனையும் உபத்திரவமும் கீழ் உண்மையாய் நிலைத்திருந்தும், கிறிஸ்துவின் சாயலின்படி குணநலன்களை உருவாக்கியிருந்தும் இருப்பவர்களாயிருப்பார்கள். கிறிஸ்துவோடு நெருங்கிய பரிச்சயத்தை வளர்த்துக்கொண்டவர்களே, அவருடைய ஞானத்தினாலும் கிருபையினாலும், தெய்வீக சுபாவத்தில் பங்குபெறுகிறவர்களாயிருப்பார்கள். ஆனால் எந்த மனிதரும் மற்றொருவருக்குப் இருதய அர்ப்பணிப்பையும் மனத்தின் உயர்ந்த குணங்களையும் அளிக்கவோ, அவனுடைய குறைகளை ஒழுக்க வல்லமையினால் நிரப்பவோ முடியாது. மனிதருக்குக் கிறிஸ்துவைப் போன்ற ஒரு முன்மாதிரியை அளிப்பதினால், அவர்கள் நீதித்தீர்ப்பில் நிலைத்திருக்க முடியாத அந்த நீதிக்காக கிறிஸ்துவிடமே செல்லும்படி அவர்கள்மேல் தாக்கத்தை உண்டாக்குவதினால், நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் அதிகம் செய்ய முடியும். மனிதர்கள் குணநலன் உருவாக்கும் முக்கியமான விஷயத்தை ஜெபமாய்ச் சிந்தித்து, தங்கள் குணநலன்களை தெய்வீக மாதிரியின் படி வடிவமைக்க வேண்டும்.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

Back to Articles