Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Two

தானியேல் புத்தகம் - எண் நாற்பத்திரண்டு

Connecting Links

இணைக்கும் இணைப்புகள்

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2024

Formats

PDF
Word

John the Baptist was a connecting link prophet.

யோவான் ஸ்நானகர் ஒரு இணைப்புக் கண்ணியாக இருந்த தீர்க்கதரிசி ஆவார்.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> “இரு காலப்பிரிவுகளுக்கிடையேயான இணைப்புக் கண்ணியாகத் தீர்க்கதரிசியான யோவான் இருந்தான். தேவனுடைய பிரதிநிதியாக, நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் கிறிஸ்தவ காலப்பிரிவிற்கும் உள்ள தொடர்பை வெளிப்படுத்துவதற்காக அவன் முன்நின்றான். அவன் சிறிய ஒளியாக இருந்தான்; அதற்கு பின்பு மிகப் பெரிய ஒளி வரவிருந்தது. யோவானின் மனம் பரிசுத்த ஆவியினால் பிரகாசப்படுத்தப்பட்டது, அவன் தன் ஜனங்கள்மேல் ஒளி பாய்ச்சும்படியாக; ஆயினும், இயேசுவின் போதனையிலிருந்தும் முன்மாதிரியிலிருந்தும் வெளிப்பட்ட அந்த ஒளியைப் போல தெளிவாக விழுந்துபோன மனிதன்மேல் வேறெந்த ஒளியும் ஒருபோதும் ஒளிர்ந்ததில்லை, இனியும் ஒளிராது. கிறிஸ்துவும் அவருடைய பணியும், நிழலான பலிகளால் முன்சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடியே, மிகவும் மங்கலாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தன. இரட்சகரின் மூலம் கிடைக்கவிருந்த எதிர்கால, அழிவில்லா ஜீவனைப் பற்றியும் யோவான் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.” The Desire of Ages, 220.

Jesus was also a connecting link prophet.

இயேசுவும் இணைப்புக் கண்ணியாகிய ஒரு தீர்க்கதரிசியாக இருந்தார்.

> “Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

> “கிறிஸ்து பூமியிலிருந்து பரலோகத்துக்கான வழியை நடத்திக் காட்டியிருக்கிறார். அவர் இவ்விரு உலகங்களுக்குமிடையிலான இணைப்புக் கட்டையாக இருக்கிறார். அவர் தேவனுடைய அன்பையும் தாழ்மையான இறங்கிவருதலையும் மனிதனிடத்தில் கொண்டு வருகிறார்; மேலும் தம்முடைய புண்ணியங்களினால் மனிதனை உயர்த்தி, தேவனுடைய சமாதானப்படுத்துதலைச் சந்திக்கச் செய்கிறார். கிறிஸ்துவே வழியும், சத்தியமும், ஜீவனுமாயிருக்கிறார். தூய்மையும் பரிசுத்தமும் நிறைந்த பாதையில், படிப்படியாக, வேதனையுடனும் மெதுவாகவும், முன்னோக்கியும் மேல்நோக்கியும் தொடர்ந்து செல்லுதல் கடினமான உழைப்பாகும். ஆனால் தெய்வீக ஜீவனில் ஒவ்வொரு முன்னேற்றப் படியிலும் புதிய உற்சாகத்தையும் தெய்வீக பலத்தையும் அளிப்பதற்காக கிறிஸ்து பரிபூரணமான ஏற்பாட்டைச் செய்திருக்கிறார். இதுவே அலுவலகத்தில் உள்ள கரங்களெல்லாம் விரும்பும், மேலும் அவசியமாகக் கொண்டிருக்கவேண்டிய அறிவும் அனுபவமும் ஆகும்; இல்லையெனில் அவர்கள் தினந்தோறும் கிறிஸ்துவின் காரியத்தின்மேல் நிந்தையை வரவழைக்கிறார்கள்.” Testimonies, volume 3, 193.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தின் காலநிர்வாகத்தை பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்துடன் இணைப்பதையும் யோவான் ஸ்நானனின் தீர்க்கதரிசனப் பணியில் உட்படுத்தியது. யேசுவை முதன்முறையாகக் கண்டபோது யோவான் முதலில் சொன்ன வார்த்தைகள்:

> The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

> மறுநாளில் யோவான், இயேசு தம்மிடத்திற்கு வருவதைக் கண்டு, “இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்துகொண்டு அகற்றுகிற தேவனுடைய ஆட்டுக்குட்டி” என்றான். யோவான் 1:29.

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

ஆனால், பண்டைய இஸ்ரவேலிலிருந்து ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான மாற்றத்தை யோவான் அடையாளப்படுத்த வேண்டியவராயிருந்தபோதிலும், அந்த மாற்றத்தைப் பற்றிய அவரது புரிதல் வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது.

> “Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

> யோவானை நியாயப்படுத்தித் கிறிஸ்து கூறினாராவது: “ஆனால் நீங்கள் எதைப் பார்க்கப் புறப்பட்டுச் சென்றீர்கள்? ஒரு தீர்க்கதரிசியையா? ஆம், நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்; தீர்க்கதரிசியைவிட உயர்ந்தவரை.” யோவான் எதிர்கால நிகழ்வுகளை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசி மட்டுமல்ல; அவர் வாக்குத்தத்தத்தின் பிள்ளையாயிருந்தார், பிறப்பிலிருந்தே பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டவராயிருந்தார், மேலும் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ள ஒரு ஜனத்தை ஆயத்தப்படுத்தும் பொருட்டு, சீர்திருத்தக்காரராக ஒரு விசேஷப் பணியை நிறைவேற்றும்படி தேவனால் நியமிக்கப்பட்டவராயிருந்தார். தீர்க்கதரிசியான யோவான், இந்த இரு ஏற்பாடுகளுக்கிடையிலான இணைப்புக் கண்ணியாக இருந்தார்.

> “The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

> யூதர்களின் மதம், அவர்கள் தேவனிடமிருந்து விலகிச் சென்றதன் விளைவாக, பெரும்பாலும் சடங்குகளிலேயே நிலைத்திருந்தது. யோவான் சிறிய ஒளியாக இருந்தான்; அதற்குப் பின்பு வரவிருந்தது இன்னும் பெரிய ஒளி. மக்களின் மரபுகளின்மேலுள்ள நம்பிக்கையை அவன் குலைக்கவும், அவர்களின் பாவங்களை அவர்களின் நினைவிற்கு மீண்டும் கொண்டு வரவும், அவர்களை மனந்திரும்புதலுக்குத் திருப்பவும் அவன் இருந்தான்; இதன்மூலம் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் கிரியையை மதிப்புடன் உணரத் தயாராக்கப்பட வேண்டியது. தலைமுறை தலைமுறையாக பொய்யான போதனைகளினால் நேர்மையான யூதர்களின் மனங்களின்மேல் திரண்டுகொண்டிருந்த மூடநம்பிக்கையையும் இருளையும் அகற்றுவதற்காக, தேவன் தூண்டுதலினால் யோவானோடு தொடர்புகொண்டு, தீர்க்கதரிசிக்கு ஒளியூட்டினார்.

> “The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

> “இயேசுவைப் பின்பற்றிய, அவருடைய அற்புதங்களை கண்ட, அவர் அளித்த தெய்வீக போதனைகளைக் கேட்ட, அவருடைய உதடுகளிலிருந்து விழுந்த ஆறுதலான வார்த்தைகளைச் செவிமடுத்த மிகச் சிறிய சீஷனுக்குக்கூட யோவான் ஸ்நானகரனைவிட அதிகப் பாக்கியம் உண்டு; ஏனெனில் அவனுக்குத் தெளிவான ஒளி கிடைத்திருந்தது. உலகத்தின் ஒளியான அவர்மூலமாக அறிவிக்கப்பட்டதல்லாமல், பாவமுள்ள விழுந்துபோன மனிதனின் புத்தியின்மேல் வேறு எந்த ஒளியும் பிரகாசித்ததில்லை, இனியும் பிரகாசிக்காது. கிறிஸ்துவையும் அவருடைய பணியையும், நிழல்மயமான பலிகளின் வழியாக மங்கலாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தது. யோவானுக்குக்கூட கிறிஸ்துவின் ஆட்சி எருசலேமிலேயே இருக்கும் என்றும், அவர் ஒரு தற்காலிக ராஜ்யத்தை நிறுவுவார் என்றும், அதன் குடிமக்கள் பரிசுத்தராய் இருப்பார்கள் என்றும் எண்ணம் இருந்தது.” Review and Herald, April 8, 1873.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும், சொற்பொருளானதிலிருந்து ஆவிக்குரியதிற்கான மாறுதலின் தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடுகளை அடையாளம் காண வேண்டிய இணைப்புக் கண்ணி தீர்க்கதரிசியாக இருந்தார். சொற்பொருளான எருசலேம் இனி தீர்க்கதரிசனத்தின் எருசலேம் அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்; ஏனெனில் அது அப்போது பரலோக எருசலேமுக்குள் மாறியிருந்தது.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> ஏனெனில் அந்த ஆகார் அரேபியாவில் உள்ள சீனாய் மலைக்குச் சமமாக இருந்து, இப்போது இருக்கிற எருசலேமுக்கு ஒப்பாக இருக்கிறாள்; அவள் தன் பிள்ளைகளோடுகூட அடிமைத்தனத்தில் இருக்கிறாள். ஆனால் மேலிருக்கும் எருசலேம் சுதந்திரமுள்ளவள்; அவளே நம்மெல்லாருக்கும் தாய். கலாத்தியர் 4:25, 26.

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

நாம் ஆராய்ந்து வந்துவரும் 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், ஆவிக்குரிய பாப்பரசு உரோமை கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டு வரை சிங்காசனத்தில் ஏறுவதிலிருந்து தடுத்து நிறுத்திய அதிகாரம், நேரடியாகப் புறமத உரோமை என்பதைக் பவுல் அடையாளப்படுத்தினார். அந்த அதிகாரத்தில், தேவனுடைய ஆலயத்தில் அமர்ந்திருக்கும் “பாவ மனுஷன்” என்பது, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், முப்பத்தாறு ஆம் வசனத்தில் தானியேல் அடையாளப்படுத்திய அதே “ராஜா” என்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் காணப்படும் “வடதிசை ராஜா” பாப்பரசே என்பதற்கான நிரூபணம், 1989 ஆம் ஆண்டில் அறிவு பெருகுதலிலிருந்து Future for America பயன்படுத்திய சத்தியத்தின் கட்டமைப்பை நிலைநிறுத்துவதற்கான முக்கியச் சாவியாக ஆனது.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

அதே அதிகாரத்தில், பவுல், பாபரச ஆட்சியின் எழுச்சியைத் தடுத்து நிறுத்துகிற புறமத ரோமின் செயலைக் குறிப்பிட்டார்; புறமத ரோம் அகற்றப்படும் காலம் வரையிலும் அது அப்படியே தொடரும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார்; இவ்வாறு, தானியேல் புத்தகத்தில் “அன்றாடம்” என்பது புறமத ரோமையே குறிக்கிறது என்று அவர் அடையாளப்படுத்தினார். அந்தச் சத்தியமே 1798 ஆம் ஆண்டில் அறிவின் அதிகரிப்பை உருவாக்கிய சத்தியக் கட்டமைப்பை நிலைநிறுத்துவதற்கான முக்கியச் சாவியாக அமைந்தது.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

வில்லியம் மில்லரின் வரலாற்றில், பிலடெல்பிய இயக்கத்திலிருந்து லவோதிக்கேய இயக்கத்திற்கான ஒரு மாற்றம் நிகழவிருந்த சமயத்தில் அந்தச் செய்தி அறிவிக்கப்பட்டது. Future for America-வின் வரலாற்றில், லவோதிக்கேய இயக்கத்திலிருந்து பிலடெல்பிய இயக்கத்திற்கான மாற்றம் இப்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

2 தெசலோனிக்கேயரில் பவுல் முன்வைத்த, நேர்மையான புறமத ரோமிலிருந்து ஆவிக்குரிய பாப்பரச ரோமுக்கான மாற்றத்தை அடையாளப்படுத்திய சத்தியமே, மில்லரின் தீர்க்கதரிசனப் புரிதலுக்கான கட்டமைப்பாக அமைந்தது. யோவான் ஸ்நானகரும் பவுலும், நேர்மையானதிலிருந்து ஆவிக்குரியதிற்கான மாற்றத்தை விளக்குவதற்காக எழுப்பப்பட்டவர்கள். வில்லியம் மில்லர், யோவான் ஸ்நானகரால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டவர்; அவருடைய பணியில், புறமத ரோமும் பாப்பரச ரோமும் கொண்ட உறவையும் மாற்றத்தையும்—யோவான் அடையாளப்படுத்துவதற்காக எழுப்பப்பட்ட அந்த மாற்றத்தையே—அவர் அறிந்திருப்பது இன்றியமையாததாக இருந்தது.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

தானியேல் புத்தகத்தில் “தினந்தோறும்” என்பதற்கான ஐந்து குறிப்புகள் உள்ளன; அவை எப்போதும் பாப்பரச அதிகாரத்தின் ஒரு அடையாளத்திற்கு முன்பாகவே வருகின்றன. நாம் பரிசீலித்து வரும் தீர்க்கதரிசன மாற்றத்தின் சூழலில், அந்த ஐந்து குறிப்புகளும் சொற்பொருள் ரோமாவிலிருந்து ஆவிக்குரிய ரோமாவிற்கான மாற்றத்தைக் கொண்டுள்ளன. தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” என்பது ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின் மீது பிரதிபலிக்கப்பட்ட சத்தியங்களில் ஒன்றாகும்; ஆகையால் அது பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு அஸ்திவாரச் சத்தியமாகும்; மேலும் இறுதியில் பொய்யான மற்றும் கள்ளமான நகைகளாலும் நாணயங்களாலும் மூடப்பட்டு மறைக்கப்படும் ஒரு சத்தியமாகும். அந்த இரண்டு பரிசுத்தமான வரைபடங்களில் பிரதிபலிக்கப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு சத்தியத்திற்கும் எல்லன் வைட்டின் எழுத்துகளில் நேரடியான தேவஆவியினால் உந்தப்பட்ட ஒப்புதல்கள் இருப்பது தற்செயலானது அல்ல. அஸ்திவாரச் சத்தியங்களில் ஏதாவது ஒன்றை (“தினந்தோறும்” உட்பட) நிராகரிப்பது என்பது, அதே சமயத்தில் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியின் அதிகாரத்தையும் நிராகரிப்பதாகும்.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “அப்பொழுது ‘தினந்தோறும்’ என்பதைக் குறித்து நான் கண்டது இதுவே: ‘பலியிடுதல்’ என்ற சொல் மனித ஞானத்தினால் சேர்க்கப்பட்டது; அது மூல உரைக்குச் சேர்ந்ததல்ல; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை அறிவிப்பை எழுப்பினவர்களுக்கு ஆண்டவர் அதற்குரிய சரியான கருத்தைப் அளித்தார். 1844-ற்கு முன், ஐக்கியம் நிலவியிருந்தபோது, ‘தினந்தோறும்’ பற்றிய சரியான கருத்தில் ஏறத்தாழ அனைவரும் ஒன்றுபட்டிருந்தனர்; ஆனால் 1844 முதல், குழப்பத்தின் நடுவில், பிற கருத்துக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன; அதன் பின்பு இருளும் குழப்பமும் தொடர்ந்தன.” Review and Herald, November 1, 1850.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

“நியாயத்தீர்ப்பின் மணிநேரச் சத்தத்தை அறிவித்தவர்கள்,” “அன்றாடம்” என்பதைக் கிறிஸ்துவற்ற மதவழிபாட்டின், மற்றும்/அல்லது அஞ்ஞான ரோமாவின், ஒரு அடையாளமாகப் புரிந்துகொண்டார்கள். அவர்களின் புரிதலில், தானியேல் நூலில் உள்ள அந்தப் பகுதியில் “பலியிடுதல்” என்ற சொல் சேர்ந்ததல்ல; அது கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தின் மொழிபெயர்ப்பாளர்களால் (மனித ஞானத்தினால்) சேர்க்கப்பட்டது என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். முன்னோடியரின் புரிதலில் மேலும் இருந்தது என்னவெனில், “அன்றாடம்” என்பது பாப்பரசு அதிகாரத்தின் இரண்டு அடையாளங்களில் ஒன்றோடே எப்போதும் தொடர்புபடுத்தப்பட்டு முன்வைக்கப்பட்டது; மேலும், அஞ்ஞானம் (“அன்றாடம்”) எப்போதும் பாப்பரசு அடையாளத்திற்கு முன்பாகவே வந்தது. அவை தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக்குள் வந்த வரிசைப்படியே எப்போதும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய நூல்கள், அஞ்ஞானம் பாப்பரசுத்துவத்திற்கு முன்பாக வரும் வரலாற்று வரிசையிலிருந்து ஒருபோதும் விலகுவதில்லை; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் நூல் பொய்த்தீர்க்கதரிசி என்னும் மூன்றாவது பாழாக்கும் அதிகாரத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போதும், அந்த வரிசை எப்போதும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

சிலுவையின் காலப்பகுதியில் தீர்க்கதரிசனத்தின் நேரடிப் பொருள்கள் ஆவிக்குரியவைகளாக மாறின என்று பவுல் வழங்கிய போதனை இல்லையெனில், யோவானைத் தவிர அனைத்து சுவிசேஷங்களிலும் காணப்படும் எருசலேமின் அழிவைப் பற்றிய கிறிஸ்துவின் முன்னறிவிப்புடன் தொடர்பாக ஒரு சிக்கல் உருவாகிறது. தானியேல் புத்தகத்தில் “நித்திய பலி”யுடன் தொடர்புடைய பாப்பரசாட்சியின் இரண்டு சின்னங்கள் பாழாக்கும் அருவருப்பும் பாழாக்கும் மீறுதலும் ஆகும். அந்த இரண்டு சின்னங்கள் மிருகத்தின் முத்திரை (அருவருப்பு) மற்றும் மிருகத்தின் உருவம் (மீறுதல்) ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன.

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

பாபகத்தை எதிர்மதஸ்தர்களாகத் தீர்மானிப்பவர்களை கொல்ல அனுமதிக்கும் அக்கிரமம் என்பது, திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றுசேரும் கூட்டிணைப்பே ஆகும்; அதில் அந்த உறவின்மீது கட்டுப்பாடு திருச்சபைக்கே உண்டு. ஆகையால், பாபக மிருகத்தின் உருவமாகிய திருச்சபை–அரசு கூட்டிணைப்பை, பாழாக்கும் மீறுதலாக தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். வேதாகமம் விக்கிரகாராதனையை அருவருப்பானதாக அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் பாபக அதிகாரத்தின் அனைத்து விக்கிரகாராதனையும் அதன் விக்கிரக ஓய்வுநாளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதைத்தான் யோவான் மிருகத்தின் முத்திரை என்று அழைக்கிறார், தானியேல் பாழாக்குகிற அருவருப்பு என்று அழைக்கிறார்.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

> அவற்றில் ஒன்றிலிருந்து ஒரு சிறிய கொம்பு தோன்றியது; அது தெற்கின்பால், கிழக்கின்பால், மேலும் இனிய தேசத்தின்பால் மிகுந்த பெருமையாக வளர்ந்தது. அது வானத்தின் சேனையின்வரை பெரிதாயிற்று; அந்தச் சேனையிலிருந்தும் நட்சத்திரங்களிலிருந்தும் சிலவற்றை அது பூமியிலே தள்ளி, அவற்றை மிதித்தது. ஆம், அது தன்னைச் சேனையின் அதிபதிவரை உயர்த்திக்கொண்டது; அவனால் நித்தியபலியிடுதல் அகற்றப்பட்டு, அவன் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடம் இடிக்கப்பட்டது. மீறுதலின் காரணமாக நித்தியபலியிடுதலுக்கு விரோதமாக ஒரு சேனை அதற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டது; அது சத்தியத்தை பூமியிலே தள்ளியது; அது தன் செயலை நடத்தி செழித்தது. தானியேல் 8:9–12.

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

இந்த வசனங்களை நாம் மற்றொரு கட்டுரையில் மேலும் விரிவாக ஆராய்வோம்; ஆனால் பதினொன்றாம் வசனத்தில், கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமாகத் தன்னைப் பெரிதுபடுத்திக்கொண்ட வல்லமை புறமத ரோமாவாக இருந்தது; அவர் பிறந்தபோது அவரைக் கொல்ல முயன்றதும், பின்னர் சிலுவையில் இறுதியாக அதைச் செய்ததும் அதுவே. அந்த வசனம், “அவனால்” (புறமத ரோமா), “தினசரி அகற்றப்பட்டது” என்று கூறுகிறது. “அகற்றப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல் “ரூம்” ஆகும்; அதற்குப் பொருள் “உயர்த்தி மகிமைப்படுத்துதல்” என்பதாகும். புறமத ரோமா புறமதத்தின் மதத்தை உயர்த்தி மகிமைப்படுத்தும்; வரலாற்றில் அவர்கள் அதையே செய்தார்கள். இதனால்தான் அவர்கள் “புறமத” ரோமா என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

அடுத்த வசனம், பாப்பரசர் ரோமுக்குப் “பலன்” (இராணுவ வல்லமை) அளிக்கப்பட்டது என்றும், அது “நித்தியத்தை” (புறமதத்தை) எதிர்த்ததாகவும், அல்லது அதைக் கடந்து வெல்லவிருந்ததாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறது. இதுவும் வரலாற்றுச் சத்தியமே; ஏனெனில், தன் சொந்த இராணுவம் ஒருபோதும் இல்லாவிட்டாலும், தன் அதிகார உயர்வின்மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த தடையை வெல்லும்படி இராணுவ வல்லமை பாப்பரசரால் பயன்படுத்தப்பட்டது. அந்த வல்லமை புறமத ரோமிலிருந்தே வந்தது. அவள் பயன்படுத்திய இராணுவ வல்லமை அவளுக்குப் “மீறுதலின்” மூலம் கொடுக்கப்பட்டது; ஏனெனில், கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் அவளைச் சிங்காசனத்தில் அமர்த்திய ராஜாக்களின் படைகளைக் கட்டுப்படுத்த அவளுக்குச் சாதகமான மீறுதல், சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையினுடைய மீறுதலாகும். முதலில் பதினொன்றாம் வசனத்தில் புறமத ரோம் குறிப்பிடப்படுகிறது; அங்கே, புறமத ரோம் கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமாக எழும்பும் என்றும், அது புறமதத்தின் சமயத்தை உயர்த்தும் என்றும் மாணவருக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

அடுத்த வசனம், சபையும் அரசும் ஒன்றுசேர்ந்த அந்த மீறுதலை விவரிக்கிறது; அதுவே, பாப்பரசாட்சிக்கு எதிராக அஞ்ஞான ரோமா செலுத்தியிருந்த தடையை அவள் வென்று அகற்றும்படி அனுமதித்தது. வரலாறு, அந்த இரண்டு வசனங்களின் இந்தப் பயன்பாட்டை உறுதிப்படுத்துகிறது. “அன்றாடம்” என்பது, கிறிஸ்துவுக்கு எதிராக நின்ற வல்லமையான அஞ்ஞான ரோமாவையோ, அல்லது அஞ்ஞான ரோமாவினால் உயர்த்தப்பட்ட அஞ்ஞான மதத்தையோ குறிக்கிறது. பின்னர் “அன்றாடம்” என்ற சின்னத்திற்குப் பின் பாப்பரசாட்சி வருகிறது; ஏனெனில், பாப்பரசாட்சிக்கு தன் அசுத்தமான செயல்களை நிறைவேற்ற ஒரு இராணுவத்தை வல்லமையூட்டுவது சபை–அரசு இணைப்பின் மீறுதலே என்பதைக் அது அடையாளப்படுத்துகிறது. “அன்றாடம்” என்ற சொல்லின் தானியேலின் மூன்றாவது பயன்பாடு, பதிலை உருவாக்கும் கேள்வியாகும்; அந்தப் பதிலே அட்வென்டிசத்தின் மத்தியத் தூணாகும்.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> அப்பொழுது ஒரு பரிசுத்தவான் பேசுவதைக் நான் கேட்டேன்; அப்போது பேசிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பரிசுத்தவானிடம் மற்றொரு பரிசுத்தவான், “நித்திய பலியையும் பாழாக்கும் மீறுதலையும் குறித்து, பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படும்படியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் இந்தத் தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?” என்று கேட்டான். தானியேல் 8:13.

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

இந்த வசனத்தில், தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்ற கேள்வியே எழுப்பப்படுகிறது; ஆகையால் அதற்கான பதிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியைக் குறிக்க வேண்டுமே அன்றி, காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தைக் குறிக்க வேண்டியதல்ல. அந்தக் கேள்வி, தரிசனம் எந்த தேதியில் நிறைவேறும் என்பதைக் குறித்து அல்ல; மாறாக, அந்த தரிசனத்தின் காலநீளம் என்ன என்பதைக் குறித்து ஆகும். இந்த வசனம் “எப்போது?” என்று கேட்கவில்லை; அது “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்கிறது. அந்த தரிசனம், “தினசரி” என்று குறிக்கப்படும் புறஜாதி மார்க்கத்தின் பாழாக்கும் ஆட்சியையும், பூமியின் ராஜாக்களோடு விபசாரம் செய்வதினால் நிறைவேறும் போப்புத்துவத்தின் மீறுதல் என்று குறிக்கப்படும் போப்புத்துவத்தையும் பற்றியது. புறஜாதி மார்க்கத்தின் அந்த இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களும், அதனைத் தொடர்ந்து வந்த போப்புத்துவமும், “ஏழு காலங்கள்” எனும் ஒரு காலப்பகுதிக்குள் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தடிக்க வேண்டியிருந்தது.

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

பாபிலோனின் காலத்தில் ஆரம்பித்து, கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் பக்தியற்ற ரோமரால் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டதுவரை நீடித்த நேரடியான பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் மிதித்தழித்தல், வரலாற்றின் தொடக்கத்திலிருந்து முடிவுவரை பக்தியற்ற வல்லரசுகளினாலேயே செய்யப்பட்டதாக இருந்தது என்பதை அறிதல் முக்கியமானது. ஆகையால், பலவச்சனத்தில் உள்ள நேரடியான பக்தியற்ற சமயமே நேரடியான பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் நேரடியான சேனையையும் (தேவனுடைய ஜனங்கள்) மிதித்தழித்தது. ஆனால், ஆவிக்குரிய ரோம்தான் ஆவிக்குரிய எருசலேமையும் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலையும் மிதித்தழித்தது.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> ஆலயத்திற்கு வெளியேயுள்ள பிராகாரத்தை விட்டுவிடு; அதை அளக்காதே; ஏனெனில் அது பிறஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; அவர்கள் பரிசுத்த நகரத்தை நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் காலடியில் மிதிப்பார்கள். மேலும், என் இரு சாட்சிகளுக்குப் நான் அதிகாரம் அளிப்பேன்; அவர்கள் இரட்டுடை உடுத்திக்கொண்டு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் தீர்க்கதரிசனம் உரைப்பார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:2, 3.

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து விண்ணகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கான ஏற்பாட்டின் மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய இணைப்புக் கண்ணி தீர்க்கதரிசியாக யோவான் ஸ்நானகர் இருந்தார்; ஆனால் தமது பணியின் முழுமையையும் அவர் அறிந்திருக்கவில்லை. நேரடி இஸ்ரவேலிலிருந்து (சேனை) ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான ஏற்பாட்டின் மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய இணைப்புக் கண்ணி தீர்க்கதரிசியாக பவுல் இருந்தார். நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் மிதிக்கப்பட்ட எருசலேம் ஆவிக்குரிய எருசலேமாயிருந்தது.

> “The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

> “இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள காலப்பகுதிகள்—‘நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்’ மற்றும் ‘ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள்’—ஒரே காலத்தைக் குறிக்கின்றன; இவை இரண்டும், கிறிஸ்துவின் சபை ரோமால் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாக வேண்டிய காலத்தை ஒரேபோலச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பாப்பரசராட்சியின் 1260 ஆண்டுகால மேலாதிக்கம் கி.பி. 538-இல் ஆரம்பமானது; ஆகையால் அது 1798-இல் முடிவடைந்திருக்க வேண்டியது. அந்த சமயத்தில் ஒரு பிரெஞ்சு படை ரோமுக்குள் நுழைந்து பாப்பரசரைச் சிறையிட்டது; பின்னர் அவர் நிர்வாசத்தில் இறந்தார். அதன் பின்னர் விரைவிலேயே புதிய பாப்பரசர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோதிலும், பாப்பரசர் ஆட்சி அமைப்பு அதற்கு முன்பு தக்கவைத்திருந்த அதிகாரத்தை பின்னர் ஒருபோதும் செலுத்த இயலவில்லை.” The Great Controversy, 266.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

சிலுவையின் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த அந்த மாற்றக்கட்டத்தில், “மேலிருக்கும்” ஆவிக்குரிய எருசலேம், தேவன் தமது நாமத்தை நிறுத்தத் தேர்ந்தெடுத்த நகரமாக ஆனது; அப்படியே, உடலார்ந்த எருசலேம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் எருசலேமாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டது என்று பவுல் சுட்டிக்காட்டினார்.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> ஏனெனில் இந்த ஆகார் அரேபியாவில் உள்ள சீனாய் மலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள்; மேலும் இப்பொழுது இருக்கும் எருசலேமுக்குச் சம்பந்தமாயிருக்கிறாள்; அவள் தன் பிள்ளைகளோடுகூட அடிமைத்தனத்தில் இருக்கிறாள். ஆனால் மேலிருக்கும் எருசலேம் சுதந்திரமாயிருக்கிறது; அவளே நம்மெல்லாருக்கும் தாய். கலாத்தியர் 4:25, 26.

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

இந்தச் சத்தியத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வது இன்றியமையாததாகும்; மேலும், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் சின்னமாக நேரடி எருசலேமையைப் பொய்யாகப் பயன்படுத்துவது, ரோமப் போப்பே எதிர்க்கிறிஸ்து என்ற சத்தியத்தைத் தளர்த்துவதற்காக யெசுவியர்களால் உருவாக்கப்பட்ட வஞ்சகத்தின் ஒரு பகுதியாகும். அந்தப் பொய்யான போதனை, சத்தியத்திலிருந்து விலகிப்போன புராட்டஸ்தாந்த மதப்பிரிவுகளுக்குள், நவீன யூத ஜாதியான இஸ்ரவேலைத் தீர்க்கதரிசனத்தின் சின்னமாகத் தவறாக நோக்க அனுமதிக்கும் ஒரு நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது. சிலுவையின் காலத்தில் இருந்தே, நேரடி எருசலேம் தேவனுடைய எருசலேமாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டது.

> “The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

> “எருசலேம் நகரம் இனி ஒரு புனிதமான இடமல்ல. கிறிஸ்துவை நிராகரித்ததினாலும் அவரை சிலுவையில் அறைந்ததினாலும் தேவனுடைய சாபம் அதின் மேல் இருக்கிறது. குற்றத்தின் இருண்ட களங்கம் அதின் மேல் தங்கியுள்ளது; பரலோகத்தின் சுத்திகரிக்கும் அக்கினியால் அது சுத்திகரிக்கப்படும்வரை அது இனி ஒருபோதும் புனிதமான இடமாக இருக்காது. பாவத்தின் ஒவ்வொரு களங்கத்திலிருந்தும் இப் பாவச்சாபமுற்ற பூமி சுத்திகரிக்கப்படும் வேளையில், கிறிஸ்து மறுபடியும் ஒலிவமலையின் மேல் நிற்பார். அவருடைய பாதங்கள் அதன் மேல் தங்கும் போது, அது பிளந்து பிரிந்து, தேவனுடைய நகரத்திற்காக ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பெரும் சமவெளியாக மாறும்.” Review and Herald, July 30, 1901.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

உலகத்தின் முடிவைப் பற்றிய கிறிஸ்துவின் தீர்க்கதரிசனத்தை நாம் ஆராயும் போது, நேர்மையான எருசலேமும் ஆவிக்குரிய எருசலேமும் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டின் தொடர்புத்தன்மை எடுத்துரைக்கப்படும். தானியேல் “அன்றாடத்தை” நான்காவது முறையாக அடையாளப்படுத்துவது பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் ஆகும்.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> அவனுடைய பக்கத்தில் படைகள் எழும்பி, வல்லமையுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்திய பலியை நீக்கிவிட்டு, பாழாக்குகிற அருவருப்பை நிலைநிறுத்துவார்கள். தானியேல் 11:31.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

இந்த வசனம், கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் பூமியின் சிங்காசனத்தில் பாப்பரசாட்சியை அமர்த்துவதில் புறஜாதி ரோமா செய்த செயலினைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “புயங்கள்” என்பது, கி.பி. 496 ஆம் ஆண்டில் பிராங்குகளின் ராஜாவாகிய க்ளோவிஸுடன் தொடங்கி, பாப்பரசாட்சிக்காக எழுந்துநின்ற புறஜாதி ரோமாவின் இராணுவ வல்லமையைக் குறிக்கின்றன. க்ளோவிஸுக்குப் பின்பு பல்வேறு ஐரோப்பிய ராஜாக்கள் பாப்பரசாட்சியை நிறுவுவதற்காகச் செயல்பட்டனர்; ஆனால், தீரு வேசியுடன் சபையும் அரசும் ஒன்றிணையும் கூட்டணியை ஏற்படுத்தி மீறுதலில் ஈடுபட்ட பின்பு, ஐரோப்பிய ராஜாக்கள் (புயங்கள்) பாப்பரசாட்சிக்காகச் செய்த நான்கு காரியங்களை இவ்வசனம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

அவர்கள் பாப்பராட்சிக்காக எழுந்து நின்றபின், புறமத ரோமமும் பாப்பராட்சிய ரோமமும் ஆகிய இரண்டிற்கும் வல்லமையின் அடையாளமாக இருந்த ரோம் நகரத்தை அவர்கள் “அசுத்தப்படுத்தினர்” அல்லது அழித்தனர். அந்த வசனத்தில் கூறப்பட்ட அசுத்தப்படுத்துதல், ஆண்டுகள் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்டது; ஏனெனில் ரோம் நகரம் இடையறாத இராணுவத் தாக்குதல்களின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. அந்த ஐரோப்பிய அரசர்கள் (the arms), “தினந்தோறும்” என்பதையும் “அகற்றிவிடுவார்கள்.” இந்த வசனத்தில் “அகற்றிவிடு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், எட்டாம் அதிகாரத்தில் இருந்தது போல “rum” அல்ல. இந்த வசனத்தில் “அகற்றிவிடு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “sur” ஆகும்; அதற்கு அகற்றுதல் என்று பொருள். ஐரோப்பிய அரசர்களின் அந்த arms, கி.பி. 508 ஆம் ஆண்டில் பாப்பராட்சியின் எழுச்சிக்கு எதிராக இருந்த புறமத எதிர்ப்பை அகற்றும். பின்னர் கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில், அந்த arms பாப்பராட்சியை பூமியின் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தும். அதன் பின், அதே ஆண்டில் ஓர்லியான் பேராலோசனையில், பாப்பராட்சி ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்தியது.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

ஆராதனை நாளாகிய ஞாயிற்றுக்கிழமையைச் சகோதரி ஒயிட் “விகார” ஓய்வுநாளென அழைக்கிறார்; விக்கிரகாராதனையே “அருவருப்பு” என்ற சொல்லிற்கான முழுமையான வேதாகம வரையறையாகும். கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில், புறமத ரோமாவின் புயங்கள் பாழாக்கும் அருவருப்பை நிறுவின.

> “All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

> “தேவன் ஆசீர்வதிக்காத ஒரு நாளான விக்கிரக சப்தத்தை உயர்த்திப் போற்றி ஆராதிக்கிற அனைவரும், தங்களுக்கு தேவனால் அளிக்கப்பட்ட திறனின் முழு வல்லமையாலும் பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் உதவுகின்றனர்; அந்தத் திறனை அவர்கள் தவறான பயன்பாட்டிற்காகத் திரித்துவிட்டுள்ளனர். பகுத்தறிவை குருடாக்குகிற மற்றொரு ஆவியினால் உந்தப்படுகிற அவர்களால், ஞாயிற்றுக்கிழமையை உயர்த்திப்போற்றுதல் முற்றிலும் கத்தோலிக்கச் சபையின் நிறுவலே என்பதை காண முடியாது.” Selected Messages, book 3, 423.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

நாம் இப்போதுதான் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்திற்காக அடையாளம் கண்டுள்ள பொருத்தத்தை தீர்க்கதரிசனமும் வரலாறும் நிலைநிறுத்துகின்றன. தீர்க்கதரிசனம் இந்தப் பொருத்தத்தை நிலைநிறுத்துகிறது என்று நாம் கூறும்போது, அதனால் நாம் குறிக்கிறது, இவ்வேளையில் அவற்றை விவாதத்திற்குள் கொண்டுவராமல் இருந்தபோதிலும், இதே உண்மைகளை எடுத்துரைக்கும் பிற தீர்க்கதரிசனங்களும் உள்ளன என்பதையே. தானியேல் “அன்றாடம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தும் ஐந்தாவது மற்றும் இறுதியான இடம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> தினந்தோறும் செலுத்தப்படும் பலி நீக்கப்பட்டு, பாழாக்குகிற அருவருப்பானது நிறுவப்படும் காலத்திலிருந்து, ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு நாட்கள் இருக்கும். காத்திருந்து, ஆயிரத்து முந்நூற்று முப்பத்தைந்து நாட்கள்வரை அடைகிறவன் பாக்கியவான். தானியேல் 12:11, 12.

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

தீர்க்கதரிசனமும் வரலாறும் உறுதிப்படுத்துவதாவது, கி.பி. 508 ஆம் ஆண்டில் பாப்பரச ஆட்சியின் எழுச்சிக்கெதிரான எதிர்ப்பு அடிப்படையில் முடிவுக்கு வந்தது; அப்போது தானியேல் ஏழாம் அதிகாரம் அடையாளப்படுத்துகிறபடி, மூன்று புவியியல் தடைகளில் கடைசியாகிய கோத்தர்கள் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> நான் அந்தக் கொம்புகளை கவனித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இதோ, அவைகளின் நடுவில் வேறொரு சிறிய கொம்பு முளைத்தது; அதன் முன்பாக முதல் கொம்புகளில் மூன்று வேரோடு பிடுங்கப்பட்டன; மேலும், இதோ, அந்தக் கொம்பில் மனுஷனின் கண்களைப்போன்ற கண்களும், பெருமையான காரியங்களைப் பேசும் ஒரு வாயும் இருந்தன. தானியேல் 7:8.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

அகற்றப்பட்ட அந்த மூன்று கொம்புகள், இரண்டு பரிசுத்தப் பலகைகளில் விளக்கப்படுகின்றன; மேலும், அந்த மூன்று புவியியல் தடைகளில் மூன்றாவதாகிய ஒன்று கி.பி. 508-ஆம் ஆண்டில் ரோம் நகரத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டபோது, பாப்பரசர் அதிகாரத்தின் எழுச்சிக்கு எதிரான எதிர்ப்பு நீக்கப்பட்டது. பதினொன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஸ்தாபித்தல், 508 மற்றும் 538 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கிடையிலான முப்பது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது, தேவனுடைய ஆலயத்தில் பாவத்தின் மனிதனை ஸ்தாபிப்பதற்கான ஆயத்தம் நிறைவேற்றப்பட்ட முப்பது ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகிறது.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

“எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “sur” என்பதும் ஆகும்; அதற்கு அகற்றுதல் என்று அர்த்தம். 508 ஆம் ஆண்டில், போப்பாட்சியின் எழுச்சிக்கு எதிரான எதிர்ப்பு அகற்றப்பட்டது (எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது). அந்தத் தேதியிலிருந்து ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள் உங்களை 1798 ஆம் ஆண்டிற்கும், போப்பாட்சிக்கு ஏற்பட்ட கொடிய காயத்திற்கும் கொண்டு செல்கின்றன. ஆயிரத்து முன்னூற்று முப்பத்தைந்து நாட்கள் உங்களை முதல் ஏமாற்றத்திற்கும், 1843 ஆம் ஆண்டின் இறுதியிலேயே தாமதகாலத்தின் தொடக்கத்திற்கும் கொண்டு செல்கின்றன. அந்த வசனம், 1843 ஆம் ஆண்டிற்குச் “வருகிற”வர்களுக்கு ஒரு ஆசீர்வாதத்தை வாக்குறுதியாக அளிக்கிறது. “வருகிற” என்ற சொல்லுக்கு தொடுதல் என்று அர்த்தம். 1844 ஆம் ஆண்டின் முதல் நாள் முதல் ஏமாற்றத்தைக் குறிக்கிறது; ஆனால் 1843 ஆம் ஆண்டின் கடைசி நாள், 1844 ஆம் ஆண்டின் முதல் கணத்தைத் தொடுகிறது. ஒரு ஆண்டின் கடைசி நாள், அடுத்த ஆண்டின் முதல் நாளைத் தொடுகிறது. அந்தத் தேதியுடன் தொடர்புடைய ஆசீர்வாதம், வரலாறினாலும் தீர்க்கதரிசனத்தினாலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில், அடித்தளச் சத்தியமாகிய “the daily” என்பதின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிய எங்களுடைய பரிசீலனையைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “1840–1844 ஆம் ஆண்டுகளில் வழங்கப்பட்ட அனைத்து செய்திகளும் இப்போது வல்லமையுடன் அறிவிக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் தங்கள் திசை உணர்வை இழந்தவர்கள் அநேகர் உள்ளனர். அந்தச் செய்திகளெல்லாம் எல்லா திருச்சபைகளிடமும் செல்ல வேண்டும்.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “கிறிஸ்து கூறினார்: ‘உங்கள் கண்கள் காண்கிறதினால் பாக்கியவான்கள்; உங்கள் செவிகள் கேட்கிறதினால் பாக்கியவான்கள். ஏனெனில் மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீங்கள் காண்கிறவற்றைக் காணும்படி அநேக தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் விரும்பியிருந்தும் அவற்றைக் காணவில்லை; நீங்கள் கேட்கிறவற்றைக் கேட்கும்படி விரும்பியிருந்தும் அவற்றைக் கேளவில்லை’ [Matthew 13:16, 17]. 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் காணப்பட்டவற்றைக் கண்ட கண்கள் பாக்கியவான்கள்.”

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “செய்தி அளிக்கப்பட்டது. மேலும், அந்தச் செய்தியை மறுபடியும் அறிவிப்பதில் தாமதம் இருக்கக்கூடாது; ஏனெனில் காலத்தின் அடையாளங்கள் நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கின்றன; நிறைவுப் பணி செய்து முடிக்கப்பட வேண்டும். குறுகிய காலத்தில் ஒரு மகத்தான பணி நிறைவேற்றப்படும். தேவனுடைய நியமனத்தின்படி விரைவில் ஒரு செய்தி அளிக்கப்படும்; அது பெருஞ்சத்தமாய் உயரும். அப்பொழுது தானியேல் தன் பங்கில் நின்று, தன் சாட்சியை அளிப்பான்.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Back to Articles