Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Six

தானியேலின் புத்தகம் - எண்பத்தாறு

The Prophetic Unveiling: Understanding the Increase of Knowledge and the Midnight Cry Message

தீர்க்கதரிசன வெளிப்படுத்தல்: அறிவின் பெருக்கத்தையும் நள்ளிரவு முழக்கச் செய்தியையும் புரிந்துகொள்ளுதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2024

Formats

PDF
Word

We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.

முடிவுகாலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் போது “அறிவின் அதிகரிப்பு” அடையாளரீதியாக எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை நன்கு புரிந்துகொள்ளும்படி, முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் இயக்கங்களுக்கிடையிலான ஒப்புமையை நாம் ஆராய்ந்து வருகிறோம். அது சத்தியத்தின் ஒரு தீவிரமான உயர்வைக் குறிக்கிறது; அது இறுதியில் “நடுநிசிக் கூக்குரல்” என்னும் செய்தியாகிய பிந்தைய மழையாக உச்சிக்குச் செல்கிறது என்பதை நிரூபிக்க நாம் முயற்சிக்கிறோம். ஒரு அடையாளமாக, “அறிவின் அதிகரிப்பு” என்பது தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து பெறப்படுகிறது; அங்கே அது, சோதித்து இரண்டு வகையான ஆராதகர்களை உண்டாக்குகிற தீர்க்கதரிசன அறிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> அப்பொழுது அவர், “தானியேலே, நீ உன் வழியாகப் போ; ஏனெனில் இவ்வார்த்தைகள் முடிவுகாலம் வரையில் மூடப்பட்டும் முத்திரையிடப்பட்டும் இருக்கும். அநேகர் சுத்திகரிக்கப்படுவார்கள், வெண்மையாக்கப்படுவார்கள், பரிசோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் துஷ்டர்கள் துஷ்டத்தனமாகவே நடப்பார்கள்; துஷ்டர்களில் ஒருவரும் உணரமாட்டார்கள்; ஞானமுள்ளவர்களோ உணருவார்கள்” என்றார். தானியேல் 12:9, 10.

In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”

1989 ஆம் ஆண்டில் “அறிவு அதிகரிப்பு” எனும் ஒன்று முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அது இறுதியில் ஆராதகர்களின் இரண்டு வகைகளை வெளிக்காட்டும். அந்த இரண்டு வகைகளும், பிந்தைய மழையின் செய்தியுடன் அவர்கள் எவ்வாறு தொடர்புபடுகின்றார்கள் என்பதன் பின்னணியில் விளக்கப்படுகின்றன. துன்மார்க்கர்கள் பிந்தைய மழையை அறிந்துகொள்ளவும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் மாட்டார்கள்; ஞானிகள் அதைப் அறிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆகையால் துன்மார்க்கர்கள் பிந்தைய மழை எப்போது பொழியத் தொடங்குகிறது என்பதை காண்பதில்லை; அது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஜாதிகள் கோபமடைந்தபோது பொழியத் தொடங்கியது. எசேக்கியேல் அதிகாரங்கள் எட்டு மற்றும் ஒன்பதில், மேலும் ஏசாயா அதிகாரம் இருபத்தெட்டிலும் சித்தரிக்கப்படும் லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்தின் தலைமையினரையே நாங்கள் உரையாடலின் பொருளாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம். ஏசாயாவில் “பரியாசக்கார மனுஷர்” தங்களுக்குப் “பொய்களை” “அடைக்கலமாக” ஆக்கிக்கொண்டு, “பொய்யின் கீழ்” தங்களை “மறைத்துக்கொண்டார்கள்.”

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> ஆகையால் எருசலேமிலிருக்கும் இந்த ஜனத்தை ஆளும் பரிகாசக்காரர்களே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள். நீங்கள், “நாங்கள் மரணத்தோடே உடன்படிக்கை செய்திருக்கிறோம்; பாதாளத்தோடே ஒப்பந்தம் செய்திருக்கிறோம்; பெருக்கெடுத்து வரும் தண்டனையின் வெள்ளம் கடந்து சென்றாலும் அது எங்களை அணுகாது; ஏனெனில் பொய்யையே எங்கள் அடைக்கலமாக்கியுள்ளோம்; வஞ்சகத்தின் கீழ் எங்களை மறைத்துக்கொண்டுள்ளோம்” என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஏசாயா 28:14, 15.

The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.

இறுதிநாட்களின் பண்டைய எருசலேமின் மனிதர்கள், “வரி மீது வரி” எனும் முறைமையால் வெளிப்படுத்தப்படும் “இளைப்பாறுதலும் புத்துணர்ச்சியும்” என்ற சோதனையில் தோல்வியுறுகின்றனர்; அந்த முறைமை, மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள பிந்திய மழையின் வரலாற்றுப் படிமத்தின் மூலம், இறுதிநாட்களின் பிந்திய மழையை ஞானிகள் அறிந்துகொள்ள அனுமதிக்கிறது. இப்பகுதியில் ஏசாயா வலியுறுத்தும் “இகழ்ச்சிக்கார மனிதர்கள்” என்போரின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பம்சம், அவர்கள் ஒளிந்துகொண்டும் தமக்குச் சரணாலயமாக்கிக்கொண்டும் இருந்த பொய்களும் மாயைகளுமாகும். ஆகையால், பிந்திய மழைச் செய்தியின் சோதனையுடன் (அவர்கள் கேட்க விரும்பாத அந்த இளைப்பாறுதலும் புத்துணர்ச்சியும்) தொடர்புடைய வகையில், பண்டைய எருசலேமின் மனிதர்கள் ஒரு பொய்யை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர்.

The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.

பிற்கால மழையின் செய்தி ஒரு விவாதத்தோடு வந்து சேருகிறது; இதனை ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் உருவகத்தின் மூலம் அறியலாம். அங்கே காவலாளர், தன் வரலாற்றின் “விவாதத்தில்” தாம் என்ன பதிலளிக்க வேண்டும் என்று தேவனைக் கேட்கிறான்; ஏனெனில் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் உள்ள “கடிந்துகொள்ளப்பட்டது” என்ற சொல்லுக்கு “வாதிக்கப்பட்டது” என்ற பொருளும் உண்டு.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> நான் என் காவலில் நின்று, கோபுரத்தின் மேல் என்னை நிறுத்திக்கொண்டு, அவர் என்னோடே என்ன சொல்லுவாரென்று, நான் கடிந்துகொள்ளப்படும்போது என்ன பதிலளிக்கவேண்டுமென்று கவனித்து நோக்குவேன். ஆபக்கூக்கு 2:1.

The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.

பின்னைய மழை குறித்த விவாதத்தின் காலத்தில் ஞானிகள், மில்லரின் இரத்தினங்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் சத்தியங்களை முன்வைக்கிறார்கள்; அவையே மில்லரைட்டுகளால் அடையாளம் காணப்பட்டு, நிலைநிறுத்தப்பட்டு, முன்னிறுத்தப்பட்ட அடிப்படைச் சத்தியங்களுமாகும். அந்தச் சத்தியங்கள் யுகங்களின் கன்மலையான கிறிஸ்துவாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “சியோனின் மதில்களின் மேல் தேவனுடைய காவலர்களாக நிற்பவர்கள், ஜனங்களுக்கு முன்பாகவே அபாயங்களைப் பார்க்கக்கூடிய மனிதர்களாக இருக்கட்டும்,—சத்தியத்தையும் பிழையையும், நீதியையும் அநீதியையும் வேறுபடுத்திக் காணக்கூடிய மனிதர்களாக இருக்கட்டும்.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “எச்சரிக்கை வழங்கப்பட்டுள்ளது: 1842, 1843, மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளில் செய்தி வந்ததிலிருந்து நாம் கட்டியெழுப்பி வந்திருக்கிற விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரத்தை கலக்கமடையச் செய்யக்கூடிய எதுவும் உள்ளே வர அனுமதிக்கப்படக்கூடாது. நான் இந்தச் செய்திக்குள் இருந்தேன்; அப்போதுமுதல், தேவன் நமக்குக் கொடுத்த ஒளிக்குச் சத்தியமாக இருந்து, உலகத்தின் முன் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். நாள்தோறும் நாம் தீவிரமான ஜெபத்தோடு கர்த்தரைத் தேடி, ஒளியை நாடியபோது எங்கள் கால்கள் வைக்கப்பட்ட அந்த மேடையிலிருந்து அவற்றை எடுத்துவிட நாம் எண்ணுவதில்லை. தேவன் எனக்குக் கொடுத்த ஒளியை நான் கைவிட முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? அது யுகங்களின் கன்மலையைப் போல இருக்க வேண்டியது. அது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதிலிருந்து இடைவிடாது என்னை வழிநடத்தி வந்துள்ளது.” Review and Herald, April 14, 1903.

The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”

பூர்விக முதியவர்கள், எசாயா மூலம் “பொய்” என்றும் மித்யை என்றும் சித்தரிக்கப்படும் ஒரு கள்ளப் பிந்தைய மழைச் செய்தியை முன்வைக்கின்றனர். எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், எருசலேமின் பூர்விக முதியவர்கள் சூரியனை வணங்குகின்றனர் என்பதை அடையாளப்படுத்தும் வரலாறு காணப்படுகிறது; அடுத்த அதிகாரத்தில் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறவர்களுடன் அவர்கள் மாறுபடுத்திக் காட்டப்படுகிறார்கள். மூன்றாவது அருவருப்பு (தலைமுறை), “தம்மூசுக்காக அழுதல்” என்பதினால் சித்தரிக்கப்படுகின்றபடி, ஒரு கள்ளப் பிந்தைய மழைச் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 1919-இல் ஆரம்பமான அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாவது தலைமுறையில், 1919 பைபிள் மாநாட்டில் W. W. Prescott பொதுவாக முன்வைத்த கள்ளச் சுவிசேஷத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு “பொய்” அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அந்த “பொய்” மூன்றாவது தலைமுறையின் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளாகும்; மேலும் அந்த “பொய்”தான் “தம்மூசுக்காக அழுதல்” எனச் சித்தரிக்கப்படும் கள்ளப் பிந்தைய மழைச் செய்தியின் கள்ள அஸ்திவாரம் ஆகும்.

It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.

தீர்க்கதரிசனத்தில் “பொய்யை”த் துல்லியமாகக் கண்டறிவதற்காக நேரம் செலவிடுவது முக்கியமானது; ஏனெனில் 1989-இல் அறிவின் அதிகரிப்பை லவோதிகேய அட்வென்டிசம் காண முடியாததற்கான பிரதான காரணம் அந்த “பொய்” ஆகும். அந்த “பொய்” என்பது, தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினசரி” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தைக் குறிக்கிறது என்ற கருத்தாகும். “தினசரி”யை தீர்க்கதரிசன ரீதியாக கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியமாகப் பயன்படுத்துவது பொய்யானதும் தவறானதும் ஆன தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடாகும்; ஆனால் அந்த “பொய்” என்பது “தினசரி”யை ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகப் பற்றிய அந்தத் தவறான அடையாளப்படுத்தலை மட்டும் சுட்டிக்காட்டுவது அல்ல; அது மேலும், அந்தத் தவறான பயன்பாட்டுடன் சகோதரி வைட் உடன்பட்டார் என்று கூறும் ஒரு “பொய்யையும்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; பின்னர் அந்தப் பொய்யைத்தான் ஆதாரமாகக் கொண்டு, அந்தத் தவறான பயன்பாட்டை நிலைநிறுத்தப்பட்ட சத்தியமாக நிறுவுவதையும் குறிக்கிறது.

The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் சரியான புரிதல், முப்பது முதல் முப்பத்தாறு வரையிலான வசனங்களினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது; மேலும், சகோதரி ஒயிட் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முழுமையான நிறைவேற்றத்தை அடையாளப்படுத்தும் போது, முப்பது முதல் முப்பத்தாறு வரையிலான வசனங்களில் “விவரிக்கப்பட்டவற்றைப் போன்ற காட்சிகள்” “மீண்டும் நிகழும்” என்று கூறுகிறார்.

Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.

“அன்றாடம்” என்பதற்கான தவறான வரையறையைப் பயன்படுத்துவது, ஒரு தவறான வரலாற்றுக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது. தானியேல் புத்தகம் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனங்கள் முப்பது முதல் முப்பத்தாறு வரை சித்தரிக்கும் வரலாற்றில், “அன்றாடத்தை” அகற்றுதல் அடங்கியுள்ளது. “அன்றாடம்” என்பது மில்லரைட் பயன்பாடாகவோ, அல்லது பிரெஸ்காட் மற்றும் டேனியல்ஸ் அவர்களின் பயன்பாடாகவோ இருக்கும். எந்தப் பயன்பாடு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது என்பதின் அடிப்படையில், இரண்டு வேறுபட்ட வரலாற்றுக் கட்டமைப்புகள் உருவாகும்.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> அவனுடைய பக்கத்தில் சேனைகள் நிற்கும்; அவர்கள் அரணான பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்திய பலியை நீக்கி, பாழாக்குகிற அருவருப்பை அங்கே நிறுத்துவார்கள். தானியேல் 11:31.

According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.

ஈர்ப்பின்படி, இந்த வசனத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாறும், அதனுடன் முப்பதாம் வசனத்தையும், மேலும் முப்பத்திரண்டாம் வசனம் முதல் முப்பத்தாறு வரை உள்ள வசனங்களையும் உள்ளடக்கிய அந்த வரலாறும், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம் முதல் நாற்பத்தைந்தாம் வசனம் வரை மீண்டும் நிகழப்போகிறது.

> “The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> “தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்துக்கு ஏறத்தாழ வந்து சேர்ந்துள்ளது. இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மீண்டும் திரும்ப நிகழும். முப்பதாம் வசனத்தில், ‘துயரப்படுவான்’ என்று சொல்லப்பட்ட ஒரு வல்லமை குறித்து குறிப்பிடப்படுகிறது, [தானியேல் 11:30–36 மேற்கோள்.]

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டவற்றிற்கு ஒத்த காட்சிகள் நிகழும்.” Manuscript Releases, number 13, 394.

The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.

“அன்றாடத்தைக்” காணும் வசனம் முப்பத்தொன்றாம் வசனமாகும்.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> அவனுடைய பக்கத்தில் படைகள் எழுந்து நின்று, அரணான பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்திய பலியை நீக்கிவிட்டு, பாழாக்குகிற அருவருப்பை நிறுத்துவார்கள். தானியேல் 11:31.

The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.

அந்த வசனத்தில் உள்ள “புயங்கள்” “அவனுடைய பக்கத்தில்” எழுந்து நிற்கின்றன. “புயங்கள்” என்பது ஒரு அதிகாரமாகும்; அவை “எழுந்து நிற்கும்” அந்த ஒருவனும் அதுபோலவே ஒரு அதிகாரமாக இருக்கிறான். அந்த வசனத்தில் “அவனுடைய பக்கத்தில்” நிற்பவை “புயங்கள்” தாமே; “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலத்தைத் தீட்டுப்படுத்துவது”வும் அந்த “புயங்கள்” தாமே; “நித்தியத்தை நீக்குவது”வும் அந்த “புயங்கள்” தாமே; மேலும் “பாழாக்குகிற அருவருப்பை நிறுவுவது”வும் அந்த “புயங்கள்” தாமே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில், திராகோனாகிய அஞ்ஞான ரோமம் பாப்பரசாட்சிக்கு மூன்று காரியங்களை அளிக்கிறது.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> நான் கண்ட மிருகம் சிறுத்தையைப்போல இருந்தது; அதன் கால்கள் கரடியின் கால்களைப்போலவும், அதன் வாய் சிங்கத்தின் வாயைப்போலவும் இருந்தது; அந்த வலுசர்ப்பம் அதற்கு தன் வல்லமையையும், தன் சிங்காசனத்தையும், மிகுந்த அதிகாரத்தையும் கொடுத்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:2.

The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.

சிறுத்தைப்போன்ற மிருகம் போப்பரசாட்சியாக இருப்பதாக சகோதரி வைட் குறிப்பிடுகிறார்; மேலும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், திராகன் என்பது சாத்தானுமாகவும், அத்துடன் புறமத ரோமாவுமாகவும் இருப்பதாக சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “ஆகையால், முதன்மையாகப் பார்த்தால் அந்த மகா பாம்பு சாத்தானைக் குறிக்கிறது; ஆனால் இரண்டாம் பொருளில் அது அயோக்கிய மத ரோமின் ஒரு சின்னமாகும்.” The Great Controversy, 439.

In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.

வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதின்மூன்றின் இரண்டாம் வசனத்தில், புறமத ரோம் தன் இராணுவ வல்லமையையும், தன் “ஆயுதங்களையும்”, கி.பி. 496-ஆம் ஆண்டில் பிராங்குகளின் (பிரான்ஸ்) அரசனாகிய கிளோவிஸிலிருந்து தொடங்கி, திருத்தந்தையாட்சிக்குக் கொடுத்தது. புறமத ரோம், பேரரசர் கான்ஸ்டண்டைன் ரோம் நகரத்தை விட்டு விலகி, பேரரசு ரோமின் தலைநகரை கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் நகரத்திற்குக் மாற்றியபோது, தன் அதிகார ஆசனத்தை திருத்தந்தையாட்சிக்குக் கொடுத்தது. புறமத ரோம், கி.பி. 533-ஆம் ஆண்டில் ஜஸ்டினியன், திருத்தந்தையாட்சியை சகல சபைகளின் தலைவனாகவும், மதவெறியர்களைச் சீர்திருத்துபவனாகவும் அடையாளப்படுத்தும் ஒரு ஆணையைப் பிறப்பித்தபோது, குடியாட்சி அதிகாரத்தையும் திருத்தந்தையாட்சிக்குக் கொடுத்தது.

In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.

முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் “எழுந்துநிற்கும் புயங்கள்” என்பது, கி.பி. 496-ஆம் ஆண்டில் க்லோவிஸுடன் ஆரம்பித்து பாப்பாட்சிக்காக எழுந்து நின்ற பிறமத ரோமின் இராணுவப் படைகளைக் குறிக்கிறது. இந்தச் செயலுக்காகப் பாப்பாட்சி பிரான்சை “கத்தோலிக்கச் சபையின் முதற்பிறந்த மகன்” என்றும், சிலவேளைகளில் “கத்தோலிக்கச் சபையின் மூத்த மகள்” என்றும் அடையாளப்படுத்துகிறது. முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், கி.பி. 321-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைன் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றிய பின்பு, மேலும் கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டில் தலைநகரை ரோம் நகரத்திலிருந்து கான்ஸ்டாண்டினோபிள் நகரத்திற்குக் மாற்றிய பின்பு, முன்பெல்லாம் வெல்ல முடியாததாக இருந்த அந்தப் பேரரசு சிதைவடையத் தொடங்கியது; ஏனெனில் வெளிப்படுத்தல் ஆகமம் எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் நான்கு எக்காள வல்லரசுகள் ரோமப் பேரரசுக்கு எதிராகத் தொடர்ச்சியான போராட்டத்தை ஆரம்பித்தன. பார்பரியர்களாலும் ஜென்செரிக்காலும் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களின் மைய நோக்கம் ரோம் நகரத்தின்மேல் செலுத்தப்பட்டது; அது கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர் ரோமப் பேரரசின் “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” ஆக இருந்தது. கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ந்து, படையெடுத்துவரும் பார்பரியப் போர்கள் “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்த” வேண்டியிருந்தது; இறுதியில் கி.பி. 496-ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பித்து பிறமத ரோமின் “புயங்கள்” பாப்பாட்சிக்காக எழுந்துநிற்கும் வரையில் அது நீடித்தது.

Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.

புறஜாதியரான ரோம், போப்பரச ஆட்சிக்குத் தன் இராணுவ வல்லமையையும், குடியாட்சி அதிகாரத்தையும், ரோம் நகரின் ஆசனத்தையும் வழங்கி மூன்று காரியங்களை அளித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், போப்பரச ரோமிற்காக மூன்று கொம்புகளையும் அகற்றியது.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> நான் அந்தக் கொம்புகளை கவனித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இதோ, அவைகளுக்குள் வேறொரு சிறிய கொம்பு எழும்பிவந்தது; அதன் முன்னால் முதலான கொம்புகளில் மூன்று வேரோடே பிடுங்கப்பட்டன; இதோ, அந்தக் கொம்பில் மனுஷனுடைய கண்களைப்போன்ற கண்களும், பெருமையான காரியங்களைப் பேசுகிற வாயும் இருந்தன. தானியேல் 7:8.

The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.

தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில் “வேரோடு பிடுங்கப்பட” வேண்டியதாக இருந்த அந்த மூன்று கொம்புகள், பாப்பரச ஆட்சியின் அதிகார உயர்வை எதிர்த்துக்கொண்டிருந்த மூன்று பிரதான வல்லரசுகளைச் சுட்டிக்காட்டின. அந்த மூன்று கொம்புகளில் கடைசியானது கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் கோத்தர்கள் ரோம் நகரத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டபோது அகற்றப்பட்டது. அவர்கள் அந்த நகரத்திலிருந்து புறஜாதி ரோமாவின் “புயங்களால்” விரட்டப்பட்டார்கள்; ஏனெனில் அக்காலத்தில் அறியப்பட்ட உலகத்தின் சிங்காசனத்தில் பாப்பரச ஆட்சியை (பாழாக்கும் அருவருப்பை) கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் அமர்த்த வேண்டியது அந்த “புயங்கள்” ஆகும்.

Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முப்பத்தொன்றாம் வசனம், “புயங்கள்” (புறஜாதி ரோம்) செய்யவிருந்த நான்கு காரியங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவை, கி.பி. 496 ஆம் ஆண்டில் செய்ததுபோல, பாப்பரசாட்சிக்காக “எழுந்து நிற்க” வேண்டியவையாக இருந்தன. ஏறத்தாழ இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு ரோம் நகரத்தின் மேல் நடத்தப்பட்ட இராணுவப் போராட்டங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலத்தை” அவை அசுத்தப்படுத்த வேண்டியவையாக இருந்தன. அவை, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில், பூமியின் சிங்காசனத்தின் மேல் பாப்பரசாட்சியை “நிறுத்த” வேண்டியவைகளாகவும் இருந்தன; மேலும் அவை “நித்தியத்தை அகற்றவும்” இருந்தன.

The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.

அந்த வசனத்தில் “நீக்கப்படும்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல் (sur), “அகற்றுதல்” என்று பொருள்படும். கி.பி. 508 ஆம் ஆண்டிற்குள், ரோமப் பேரரசில் இருந்த புறமதத்தினிடமிருந்த எதிர்ப்பு—பாப்பத்துவம் அதிகாரத்திற்கு உயர்வதைத் தடுக்கச் செயல்பட்டிருந்த அந்த எதிர்ப்பு—முழுமையாக அடக்கப்பட்டதோ அல்லது ஒழிக்கப்பட்டதோ ஆனது.

To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.

“அன்றாடத்தை” கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியமாக அடையாளப்படுத்துவது ஒரு தவறான பயன்பாடு ஆகும்; ஆனால் அந்தத் தவறான பயன்பாட்டையே சத்தியமாக அடையாளப்படுத்தியதாக லவோதிக்கேய அட்வென்டிஸ்ட் வரலாற்றில் உண்மையில் நிறைவேற்றப்பட்ட செயல், அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட “பொய்”யின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது. தானியேல் பதினொன்றின் இறுதி நிறைவேற்றத்தில் முப்பது முதல் முப்பத்தாறு வரையிலான வசனங்களின் வரலாறு மறுபடியும் நிகழும் என்று சகோதரி வைட் அளித்த அறிவுறுத்தல், எருசலேமை ஆளும் “ஏளனக்கார மனிதர்கள்” தீர்க்கதரிசன ஆவியை ஒரே நேரத்தில் நிராகரிக்காமல் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் மேல் எந்த விளக்கத்தையும் பொருத்த இயலாதபடியாகச் செய்தது.

The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”

“நிந்திப்பான மனிதர்” என்பவர்கள், கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தின் உண்மையான புரிதலை, விண்ணகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் கிறிஸ்து செய்யும் கிரியைக்குப் போலியானதாகிய பாப்பரசரின் மாஸ்ஸை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம், பாப்பாட்சி அகற்றிவிட்டது என்று போதிக்கின்றனர். “அன்றாடம்” என்பதற்கான உண்மையான அர்த்தம் இதுவாக இருந்தால், முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் எழுந்து நின்ற “புயங்கள்” பாப்பாட்சியே ஆகும்; ஏனெனில், அந்த வசனத்தின் இலக்கண அமைப்பு, “அன்றாடத்தை” அகற்றுகிற அதிகாரமே அந்த “புயங்கள்” என வேண்டுகிறது.

In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?

தாங்கள் புனைந்த கதைகளின் கலசத்தைத் தாங்கிப்பிடிக்கும்பொருட்டு, பாப்பரசாட்சி (ஆயுதங்கள்) கிறிஸ்துவின் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தியது என்று அவர்கள் வாதிடுகிறார்கள். “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம் (miqdash)” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல், அந்நியஜாதிகளின் பரிசுத்தஸ்தலத்தையோ அல்லது தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையோ குறிக்கிறது. பாப்பரசாட்சியினால் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் அசுத்தப்படுத்தப்படவேண்டும் என்பதையே தானியேல் வெளிப்படுத்த விரும்பியிருந்தால், அவர் “qodesh” என்ற எபிரெயச் சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருப்பார்; அது தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையே மட்டுமே குறிக்கக்கூடியது. ஆகையால், பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலம் பாப்பரசாட்சியினால் எப்போதாவது அசுத்தப்படுத்தப்பட்டது என்றும், அல்லது இனியும் அப்படிச் செய்யப்படும் என்றும், அது வேதாகமத்திலோ அல்லது தீர்க்கதரிசன ஆவியிலோ எங்கே பதிவாகியுள்ளது?

Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.

நிச்சயமாக, கிறிஸ்தவர்கள் செய்த பாவங்கள் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் புத்தகங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன; ஆனால் அந்த முன்னிறுத்தல் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டது என்று அர்த்தமல்ல. பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பு, அந்தப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் அமைந்துள்ள பதிவுப் புத்தகங்களின் சுத்திகரிப்பைக் குறித்தது. மேலும், பாப்பரசாட்சியின் அதிகாரம் ஒருபோதும் கிறிஸ்தவமாக இருந்ததில்லை; ஆகையால் அது விசாரணைத் தீர்ப்பின் புத்தகங்களில் ஒருபோதும் பதிவு செய்யப்படவும் இல்லை. பாப்பரசாட்சிக்காக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஒரேயொரு தீர்ப்பு, தேவனுடைய கோபத்தின் நிறைவேற்றத் தீர்ப்பே ஆகும்.

The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?

“புயங்கள்” மேலும் “பாழாக்கும் அருவருப்பை நிலைநிறுத்த” வேண்டியிருந்தன; அது எந்த வல்லமையாக இருக்கும்? பாப்பரசகம் எந்த வல்லமையை நிலைநிறுத்தியது? மேலும், முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் தொடக்கத்திலேயே பாப்பரசகம் எந்த வல்லமைக்காக எழுந்து நின்றது?

The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.

முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகத்தை வாசிக்க இயலாதவர்களாக அடையாளம் காணப்பட்ட மனிதர்களின் கைகளில் தங்கள் நித்திய ஜீவனை ஒப்படைத்துள்ள லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்தில் உள்ள கல்வியறிவற்றோர், அந்த வகையான சீர்குலைந்த வேதாகமப் பயன்பாட்டினால் தங்கள் அரிப்புள்ள செவிகள் ஆறுதல் பெறுவதில் நிம்மதியடையக்கூடும்; ஆனால் தங்கள் பிழையை நிலைநிறுத்துவதற்காக அவர்கள் அடையாளம் காண வேண்டிய வரலாற்றை எடுத்துக்கொண்டு, அதை தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களோடு ஒத்திசைக்க முயல்வது இன்னும் அதிகமாக அபத்தமானதாகும்.

In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் தெற்கின் ராஜாவாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டதாக நிரூபிக்கக்கூடிய சோவியத் யூனியனின் வீழ்ச்சிக்குத் தலைமைத்துவமாக அமைந்த வரலாற்றில், ரொனால்ட் ரீகன் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் வர்ணிக்கப்படும் கிறிஸ்துவிரோதியுடன் ஒரு இரகசியக் கூட்டணியை ஏற்படுத்தியபோது, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இராணுவ வல்லமை பாப்பரசத்திற்காக எழுந்துநின்றது. இவ்வாறு செய்ததன்மூலம், 508 ஆம் ஆண்டில் புறமதத்தின் எதிர்ப்பை அகற்றியதினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, பாப்பரசத்தின் எழுச்சிக்கு எதிரான எந்தப் புராட்டஸ்தாந்து எதிர்ப்பும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் அடக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை அது அறிவித்தது. அந்தப் பகுதியில் வடக்கின் ராஜா (பாப்பரசம்) முதலில் 1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் யூனியனைத் துடைத்தெறிந்தான்; மேலும் “ரதங்கள்” மற்றும் “குதிரையோட்டிகள்” எனக் குறிக்கப்படும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இராணுவ வல்லமையுடனும், “கப்பல்கள்” எனக் குறிக்கப்படும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பொருளாதார வல்லமையுடனும் கூட்டிணைந்து அவ்வாறு செய்தான்.

The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் பாப்புத்துறைக்காக எழுந்து நின்ற “புயங்கள்” ஆக இருந்தது. கி.பி. 508-ஆம் ஆண்டுக்குள் புறமதத்தின் எதிர்ப்பு அடக்கப்பட்டதுபோலவே, புராட்டஸ்தாந்தமும் அகற்றப்பட்டது. நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் பாப்புத்துறையால் கைப்பற்றப்படும்; மேலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” ஆகிய அதன் அரசியலமைப்பு கவிழ்க்கப்படும். இதுவே, புறமத ரோம் கி.பி. 538-இல் செய்ததுபோல, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வடக்கின் ராஜாவாகிய பாப்புத்துறையை பூமியின் சிங்காசனத்தின் மேல் அமர்த்தும் நிகழ்வாகும். நீங்கள் இந்த இணையதளத்திலுள்ள கட்டுரைகளை வாசித்து வருகிறீர்களானால், The Time of the End என்ற இதழை பதிவிறக்கம் செய்து, தானியேல் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் குறித்த இன்னும் விரிவான விளக்கத்தை வாசிக்கலாம்; ஆனால் இப்போது நாம் வெறுமனே “தினசரி” என்பதைக் கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியமாக அடையாளப்படுத்துவது அந்தச் சின்னத்தின் தவறான பயன்பாடாகும் என்பதை மட்டுமே சுட்டிக்காட்டுகிறோம். இதனை நாம் செய்வதன் காரணம், அந்தத் தவறான பயன்பாடு நோக்கமுற்ற ஒரு பொய்யினால் லவோதிகேயா அத்வென்டிசத்தின் மேல் கொண்டுவரப்பட்டது என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே ஆகும்.

We will continue to consider the prophetic lie in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் அந்தத் தீர்க்கதரிசனப் பொய்யைப் பற்றி நாம் தொடர்ந்து பரிசீலிப்போம்.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> “நமக்குக் இழக்க நேரமில்லை. கலக்கமான காலங்கள் நமக்கு முன்பாக இருக்கின்றன. உலகம் யுத்தத்தின் ஆவியால் கலக்கமடைந்துள்ளது. விரைவில் தீர்க்கதரிசனங்களில் சொல்லப்பட்ட கலக்கத்தின் நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும். தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்தை ஏறக்குறைய எட்டியுள்ளது. இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மீண்டும் நிகழும்.”

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> “முப்பதாம் வசனத்தில், ‘அவன் மனமுடைந்து திரும்பி, பரிசுத்த உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாகக் கோபங்கொள்வான்; அவன் அப்படியே செய்வான்; அவன் திரும்பி வந்து, பரிசுத்த உடன்படிக்கையைத் துறக்கிறவர்களோடு உடன்பாடு கொள்ளுவான்’ என்று சொல்லப்பட்டுள்ள ஒரு அதிகாரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘அவனுடைய பக்கத்தில் படைகள் நிற்கும்; அவர்கள் அரணான பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்தியபலியை அகற்றிவிட்டு, பாழாக்கும் அருவருப்பை நிறுவுவார்கள். உடன்படிக்கைக்கெதிராகத் துன்மார்க்கமாக நடக்கிறவர்களை அவன் புகழ்ச்சிகளால் கெடுப்பான்; ஆனாலும், தங்கள் தேவனை அறிந்த ஜனங்கள் பலமாயிருந்து பெரும் செயல்களைச் செய்வார்கள். ஜனங்களுக்குள் புத்தியுள்ளவர்கள் அநேகருக்கு போதிப்பார்கள்; இருந்தாலும் அவர்கள் பல நாள்கள் பட்டயத்தினாலும், அக்கினியினாலும், சிறைப்படுத்தலினாலும், கொள்ளையினாலும் விழுவார்கள். அவர்கள் விழும்போது, சிறிதளவு உதவியால் உதவிபெறுவார்கள்; ஆனால் அநேகர் புகழ்ச்சிகளோடு அவர்களோடு சேர்ந்து கொள்வார்கள். புத்தியுள்ளவர்களில் சிலர், அவர்களைச் சோதித்தறியவும், சுத்திகரிக்கவும், வெண்மையாக்கவும், முடிவுகாலம் வரையிலும் விழுவார்கள்; ஏனெனில் அது இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்திற்காகவே இருக்கிறது. அந்த ராஜா தன் சித்தத்தின்படி செய்வான்; அவன் தன்னை எல்லா தெய்வங்களுக்கும் மேலாக உயர்த்தி, பெரிதாக்கி, தேவர்களின் தேவனுக்கு விரோதமாக அதிசயமான வார்த்தைகளைப் பேசுவான்; கோபம் நிறைவேறும்வரை அவன் செழித்திருப்பான்; ஏனெனில் நிர்ணயிக்கப்பட்டது நிகழ்ந்தே தீரும்.’ தானியேல் 11:30–36.”

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டவைகளுக்கு ஒத்த காட்சிகள் நடைபெறும். தேவபயம் தமக்குமுன் இல்லாத மனிதர்களின் மனங்களை சாத்தான் விரைவாகத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறான் என்பதற்கான சான்றுகளை நாம் காண்கிறோம். எல்லாரும் இப்புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசனங்களை வாசித்து புரிந்துகொள்ளட்டும்; ஏனெனில் நாம் இப்போது கூறப்பட்ட அந்த உபத்திரவக் காலத்தில் நுழைந்து கொண்டிருக்கிறோம்:”

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “‘அந்தக் காலத்தில் உன் ஜனத்தின் புத்திரருக்காக நிற்கும் பெரிய பிரபுவாகிய மீகாயேல் எழுந்திருப்பான்; அப்பொழுது தேசம் உண்டான நாள்முதல் அக்காலமட்டும் உண்டாயிராதபடி ஒரு உபத்திரவக்காலம் உண்டாகும்; அந்தக் காலத்தில் புஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பவர்களாகிய உன் ஜனங்களில் ஒவ்வொருவரும் விடுவிக்கப்படுவார்கள். பூமியின் மண்ணுத்தூளில் நித்திரையாயிருக்கிறவர்களில் அநேகர் விழித்தெழுவார்கள்; சிலர் நித்தியஜீவனுக்கும், சிலர் நிந்தைக்கும் நித்திய அருவருப்பிற்கும் எழுவார்கள். ஞானமுள்ளவர்கள் ஆகாய மண்டலத்தின் பிரகாசத்தைப்போல பிரகாசிப்பார்கள்; அநேகரை நீதிக்குத் திருப்புகிறவர்கள் நட்சத்திரங்களைப்போல என்றென்றைக்கும் ஒளிர்வார்கள். ஆனாலும், தானியேலே, முடிவுகாலம்வரை இந்த வார்த்தைகளை அடைத்து வைத்து, இந்தப் புத்தகத்தை முத்திரைபோடு; அநேகர் இங்கும் அங்கும் அலைவார்கள், அறிவு பெருகும்.’ தானியேல் 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

Back to Articles