Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

ரோமா தரிசனத்தை நிறுவுகிறது - எண் பன்னிரண்டு

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு: பாழாக்கும் அருவருப்பும் கடைசி நாட்களில் ஓடிப்போகுமாறு செய்யும் எச்சரிக்கையும்

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

தானியேல் தீர்க்கதரிசி கூறிய பாழாக்கும் அருவருப்பு என்பது, மூன்று வேறுபட்ட காலங்களிலுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாகும். கி.பி. 66-ஆம் ஆண்டில், எருசலேமை ரோமப் படைகளின் கொடிச்சின்னங்கள் சூழ்ந்திருப்பதை அவர்கள் கண்டபோது, எருசலேமிலிருந்த கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் சென்றார்கள். ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் ஆறாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலும் வாழ்ந்த கிறிஸ்தவர்கள், தேவனுடைய ஆலயத்தில் பாவத்தின் மனிதன் தானே தேவன் என்று அறிவிப்பதை கண்டபோது, வனாந்தரத்திற்குள் தப்பிச் சென்றார்கள். 1888-ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் காங்கிரஸில் செனட்டர் பிளேயர் அவர்களால் ஞாயிறு சட்டங்களின் ஒரு தொடர் முன்வைக்கப்பட்டது. அந்த மசோதாக்கள் பிளேயர் மசோதாக்கள் என்று அழைக்கப்பட்டன; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமையை தேசிய ஆராதனை நாளாக அடையாளப்படுத்தும் முயற்சியாக அவை இருந்தன. ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனையே மிருகத்தின் முத்திரை, அதாவது பாப்பரசரின் அதிகாரத்தின் முத்திரை ஆகும்; மேலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியலமைப்பு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் குடிமக்களுக்கான ஒரு சோதனையாக தேசிய மதத்தை அமல்படுத்துவதை நேரடியாக எதிர்க்கிறது.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

நவீன ரோமாக ஐக்கிய அமெரிக்காவை அடையாளப்படுத்துவதுடன் தொடர்புடைய தவறான பயன்பாட்டில் விடுபட்டிருப்பது இதே உண்மையே ஆகும். தீர்க்கதரிசனத்தின் மூவகைப் பயன்பாட்டிற்கு, அதன் பயன்பாட்டை ஒழுங்குபடுத்தும் குறிப்பிட்ட விதிமுறைகள் உள்ளன. மூன்றாவது நிறைவேற்றத்தின் தீர்க்கதரிசன பண்புகளை நிறுவுவதற்காக, முதல் நிறைவேற்றத்தின் தீர்க்கதரிசன பண்புகள் இரண்டாவது நிறைவேற்றத்தின் தீர்க்கதரிசன பண்புகளுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அந்த விதிமுறைகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

ஓடிப்போகுமாறு வழங்கப்பட்ட எச்சரிக்கை, வரவிருக்கும் ஒரு துன்புறுத்தலிலிருந்து ஓடிப்போகுமாறு வழங்கப்பட்ட எச்சரிக்கையாகும். கிறிஸ்துவின் காலத்தில் அந்தத் துன்புறுத்தல் கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் எருசலேமும் ஆலயமும் அழிக்கப்பட்டதாயிருந்தது. அணுகிவந்த அந்தத் துன்புறுத்தலின் எச்சரிக்கைச் சின்னம் கி.பி. 66-ஆம் ஆண்டில் கொடுக்கப்பட்டது. ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் ஆறாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலும் வழங்கப்பட்ட ஓடிப்போகுமாறு எச்சரிக்கை, பவுலால் தீர்க்கதரிசனப் பெர்கமோசின் விலகிப்போதலை உணர்வதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது; அது புறஜாதி ரோமைக் குறித்தது. தன்னைத் தானே தேவனாக அறிவிப்பவனாகிய பாவமனுஷன் வெளிப்படுவதற்காக, முதலில் ஒரு விலகிப்போதல் நிகழ வேண்டியிருந்தது. 538-ஐ அணுகிய வரலாற்றில், தடுத்து நிறுத்தியிருந்த புறஜாதி ரோம், அல்லது பவுல் கூறியபடி “தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறவன்,” அகற்றப்பட்டான்; பெர்கமோஸ் விலகிப்போனபோது ஓடிப்போகும் அறிகுறி வந்து, விசுவாசிகளுக்கு போப்பாண்டவர் சபையின் ஐக்கியத்திலிருந்து பிரிந்து நிற்கும்படி வழிநடத்தியது. பின்னர் 538-ஆம் ஆண்டில், ஆர்லியன்ஸ் ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் போப்பாண்டவர் அதிகாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது; அதனால் போப்பாண்டவர் துன்புறுத்தலின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆரம்பமானது.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

முதல் இரண்டு சாட்சிகளும், கிறிஸ்து அளித்த தப்பிச் செல்லும் எச்சரிக்கையின் மூன்றாவது நிறைவேற்றம், நிஜமான துன்புறுத்தலுக்கு முன்பாகவே நிகழ்ந்தது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. கி.பி. 66-ல் செஸ்டியுஸின் முற்றுகை ஆரம்பமானது முதல் சரியாக மூன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எருசலேமின் அழிவு நிகழ்ந்தது; இதனால், தித்துவால் தூண்டப்பட்டு, ஆலயமும் நகரமும் அழிவடைந்ததோடு முடிவுற்ற இரண்டாவது முற்றுகையின் பயங்கரங்களுக்கு முன்பாகவே கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்லும் வாய்ப்பைப் பெற்றனர். கி.பி. 538-ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பாகவே, கிறிஸ்தவர்கள் பாப்பரசரின் ரோமச் சபையிலிருந்து பிரிந்தனர்; மேலும், தீர்க்கதரிசனரீதியாக அவர்கள் வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் சென்றனர்; அது ஆவிக்குரிய எருசலேமின் அழிவைக் குறிக்கிறது.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> ஆலயத்துக்கு வெளியேயுள்ள புறமுற்றத்தை விட்டுவிடு; அதை அளவிடாதே; ஏனெனில் அது அந்நியஜாதியாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; அவர்கள் பரிசுத்த நகரத்தை நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் காலடியில் மிதிப்பார்கள். மேலும், என் இரு சாட்சிகளுக்குப் நான் அதிகாரம் கொடுப்பேன்; அவர்கள் சாக்குத்துணி உடுத்திக்கொண்டு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் தீர்க்கதரிசனம் செய்வார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:2, 3.

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

ஓடிப்போகும் எச்சரிக்கையின் இரு எடுத்துக்காட்டுகளிலும், அந்த எச்சரிக்கை உபத்திரவத்துக்கு முன்னதாக வருகிறது; மேலும், அந்த உபத்திரவு, புறமத ரோமாவாக இருந்தாலும் பாப்பரச ரோமாவாக இருந்தாலும், நேர்மையானதாக இருந்தாலும் ஆவிக்குரியதாக இருந்தாலும், எருசலேமை மிதித்தழிப்பதன் மூலம் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிஸ்டுகளுக்கான ஓடிப்போகும் எச்சரிக்கை 1888 ஆம் ஆண்டின் Blair மசோதாவாகும். புறமத ரோமாவின் வரலாற்றிலுள்ள முதல் நிறைவேற்றத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் எருசலேமிலிருந்து ஓடிப்போக வேண்டியிருந்தது; பாப்பரச ரோமாவின் நிறைவேற்றத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் வனாந்தரத்திற்குள் ஓடிப்போனார்கள். அட்வெண்டிசத்திற்கு அந்த எச்சரிக்கை நாட்டுப்புறத்திற்குள் ஓடிப்போக வேண்டுமென்பதாக இருந்தது.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “இப்போது தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் பாசங்களை உலகத்தில் நிலைநிறுத்தவோ, தங்கள் பொக்கிஷத்தை அங்கேச் சேமிக்கவோ வேண்டிய காலமல்ல. ஆரம்பகால சீஷர்களைப் போல, நாம் பாழடைந்தும் தனிமையானும் உள்ள இடங்களில் அடைக்கலம் தேடும்படியாகக் கட்டாயப்படுத்தப்பட வேண்டிய காலம் தொலைவில் இல்லை. ரோமப் படைகளால் எருசலேம் முற்றுகையிடப்பட்டது யூதேய கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஓட்டம்போவது குறித்த அறிகுறியாக இருந்ததுபோல, அப்படியே, பாப்பரசரின் சப்தத்தை அமல்படுத்தும் ஆணையில் நம் தேசம் அதிகாரத்தைத் தன் வசப்படுத்திக் கொள்வது நமக்கென்று ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கும். அப்பொழுது, மலைப்பகுதிகளில் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் அமைந்த தனிமையான வீடுகளுக்காகச் சிறிய நகரங்களையும் விட்டுச் செல்லத் தயாராக, முதலில் பெரிய நகரங்களை விட்டுச் செல்ல வேண்டிய காலமாக இருக்கும்.” Testimonies, volume 5, 464.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

“பாப்பரசர் சப்தத்தை அமல்படுத்தும் ஆணையில் நமது தேசம் அதிகாரத்தைத் தன் கைக்கொள்ளுதல் நமக்குப் ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கும்” என்பது, மார்க்கின் வார்த்தைகளுடன் ஒத்துப்போய், பாழாக்குகிற அருவருப்பு “அது இருக்கக்கூடாத இடத்தில் நின்றிருந்தது” என்றபோது நிறைவேறியது. 1888 ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் காங்கிரஸ் அரசியலமைப்பின் ஒரு அடிப்படை அம்சத்திற்கே நேர்மாறான ஒரு சட்டத்தை பரிசீலித்து வந்தது; அச்சமயத்தில் ஏழாம் நாள் அட்வெந்திஸ்டுகள் நகரங்களை விட்டு வெளியேறி கிராமப்புறங்களுக்கு இடம்பெயர வேண்டியிருந்தது.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “எருசலேமின் அழிவின்போது ஒரு கிறிஸ்தவர்கூட அழிந்துபோகவில்லை. கிறிஸ்து தமது சீஷர்களுக்குமுன்னரே எச்சரிக்கை அளித்திருந்தார்; அவருடைய வார்த்தைகளை நம்பியிருந்த அனைவரும் வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட அடையாளத்தைக் கவனமாகக் காத்திருந்தார்கள்.... தாமதமின்றி அவர்கள் பாதுகாப்பான இடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்—யோர்தானுக்கு அப்பால், பேரேயா தேசத்திலிருந்த பெல்லா பட்டணத்திற்குச் சென்றார்கள்.” The Great Controversy, 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

தப்பிச் செல்லுமாறு எச்சரிக்கும் அடையாளங்களில் முதலாவதின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகள், மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான நிறைவேற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சில சமயங்களில் அந்தத் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகள், அந்த மூன்றாவது நிறைவேற்றத்திலேயே இரட்டைப் நிறைவேற்றத்தை உண்டாக்குகின்றன. இதற்கான ஒரு உதாரணம் மூன்று எலியாக்கள் ஆகும். யெசபெல், ஆகாப் மற்றும் பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளோடு அவர் மோதியபோது வெளிப்பட்ட எலியாவின் வரிசையும், இரண்டாவது எலியா எனப்படும் யோவான் ஸ்நானகர்த்தா, ஏரோத்தியாள், ஏரோது மற்றும் சலோமே ஆகியோருடன் அவர் மோதியபோது வெளிப்பட்ட சிறப்பியல்புகளும் ஒன்றிணைந்து, கடைசி நாட்களில்—ஏனெனில் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான நிறைவேற்றம் எப்போதும் கடைசி நாட்களிலேயே நிகழ்கிறது—எலியாவும் யோவானும் தேவனுடைய ஜனங்களில் இரண்டு வகுப்புகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர் என்பதை நிலைநிறுத்துகின்றன. எலியாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு வகுப்பு மரணமடைவதில்லை; யோவானால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மற்றொரு வகுப்பு மரணமடைகிறது. இந்த இரண்டு வகுப்புகளும் வெளிப்படுத்தல் ஏழாம் அதிகாரத்தில், மரணமடையாத ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரமாகவும், மரணமடையும் பெரும் திரளான கூட்டமாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

மூன்று பாபிலோன்களிலும் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியின் ஒத்த கூறு என்னவெனில், முதல் பாபிலோன் நிம்ரோத் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் இரண்டாம் பாபிலோன் முதல் மற்றும் கடைசி அரசர்களான நெபுகாத்நேச்சரும் பெல்சாச்சாரும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. நெபுகாத்நேச்சர் பாபிலோனில் இரட்சிக்கப்படுவோரைக் குறிக்கிறார்; பெல்சாச்சார் பாபிலோனில் அழிவடைவோரைக் குறிக்கிறார்.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

கடைசி நாட்களில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் பொருளாக இருக்கும் ஞாயிறு சட்டங்கள் இரண்டு உள்ளன. முதலாவது, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் விரைவில் வரப்போகிற ஞாயிறு சட்டம்; இரண்டாவது, முழு உலகத்தின் மேல் வற்புறுத்தப்படும் ஞாயிறு சட்டம். இந்த இரண்டு ஞாயிறு சட்டங்களும் 321 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைன் முதல் ஞாயிறு சட்டத்தை அமல்படுத்தியபோது இருந்த புறஜாதி ரோமின் ஞாயிறு சட்டத்தினாலும், அதனைத் தொடர்ந்து 538 இல் இருந்த பாப்பரசு ரோமின் ஞாயிறு சட்டத்தினாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டன. புறஜாதி ரோம், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளை முன்னறிவிக்கும் பல தீர்க்கதரிசன முன்மாதிரிகளில் ஒன்றாகும்; 321 ஆம் ஆண்டின் ஞாயிறு சட்டம், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் விரைவில் வரப்போகிற ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது. 538 ஆம் ஆண்டின் பாப்பரசு ஞாயிறு சட்டம், முழு உலகத்தின் மேல் அமல்படுத்தப்படும் ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள கொள்ளைக்காரர்களால் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகின்றன என்ற தவறான கருத்து, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் விரைவில் வரப்போகிற ஞாயிறு சட்டத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள ஞாயிறு சட்டம், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் நவீன ரோம் என்பதை நிரூபிக்கிறது என்று வாதிட முயல்கிறது; மேலும், நாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தால் உலகத்தின் ஒவ்வொரு ஜாதியின்மேலும் வற்புறுத்தப்படும் இன்னொரு ஞாயிறு சட்டம் இருப்பதையும் புறக்கணிக்கிறது.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் இயற்றப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளையே நவீன ரோம் என்று அடையாளப்படுத்தினால், அப்போது உலகளாவிய ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் எதனை அடையாளப்படுத்துகிறது? மூன்று ரோம்களும், மூவகை இயல்புடைய நவீன ரோம், இரண்டு தனித்துவமான ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்களை அமல்படுத்தும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. முதலாவது, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் அமல்படுத்தப்படுவது; அது கி.பி. 321-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைனின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது. இரண்டாவது, முழு உலகத்திற்குமானது; அது கி.பி. 538-ஆம் ஆண்டின் பாப்பரசு சார்ந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் சூழலில், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளிலுள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே நவீன ரோம் யார் என்பதை நிரூபிக்கிறது என்று வாதிடுவது, புறஜாதி ரோம் மற்றும் பாப்பரசு ரோம் நிறுவிய தீர்க்கதரிசன பண்புகளைப் புறக்கணிப்பதாகும். கடைசி நாட்களில் இரண்டு தனித்துவமான ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள் உள்ளன; அவற்றில் எதுவும் ஜனங்களைக் கொள்ளையிடுகிறவர்கள் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளே என்பதை அடையாளப்படுத்தும் சான்றாகாது. இப்போது செய்யப்படுகிறபடி, தனிப்பட்ட விளக்கத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக புறஜாதி ரோம் மற்றும் பாப்பரசு ரோமின் சாட்சியம் தவறாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் போது, தங்களது தனிப்பட்ட விளக்கத்தை நிலைநிறுத்த முனைவோர் முன்னுருவையும் எதிருருவையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதையே அது வெளிப்படுத்துகிறது.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

புறமத ரோம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஒரு முன்மாதிரியாகும்; மேலும் பாப்பரசரின் ரோம் நவீன ரோமை முன்மாதிரியாகக் குறிக்கிறது. தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டை இவ்வாறு தவறாகப் பயன்படுத்துவதோடும், போதிக்கப்படுகின்றது “முன்மாதிரியும் எதிர்மாதிரியும்” என்னும் சூழலில் அமைந்துள்ளது என்ற கூற்றோடும் சேர்ந்து, “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பதை தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் சூழலில் அது எவ்வாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது என்பதற்கிணங்க வரையறுப்பதில் ஏற்பட்டுள்ள மற்றொரு தவறும் உள்ளது.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

கி.பி. 66ஆம் ஆண்டிலிருந்து கி.பி. 70ஆம் ஆண்டு வரை, இரு ரோமப் படைத்தலைவர்கள் எருசலேமின்மேல் தாக்குதல் நடத்தினர். செஸ்தியுஸ் மற்றும் தித்துஸ் ஆகிய இருவரும் முற்றுகையுடன் தொடங்கினார்கள்; ஆனால் அவர்களில் ஒருவன் மட்டும் குறுகிய காலத்திற்கு அந்த முற்றுகையிலிருந்து விலகினான்; அந்த ஏற்பாடு, தெய்வப் பரிவினால், கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்ல அனுமதித்தது. கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய எச்சரிக்கையை அறிந்துகொண்டது, செஸ்தியுஸின் கீழ் நடைபெற்ற முதல் முற்றுகையில்தான். கி.பி. 70ஆம் ஆண்டில் எருசலேமுக்கு எதிரான போரைத் தொடர தித்துஸ் வந்தபோது, அவன் முற்றுகையுடன் தொடங்கி, எருசலேமும் ஆலயமும் அழிக்கப்படும் வரை நிறுத்தவில்லை. இயேசுவின் எச்சரிக்கையில் இரண்டு படிகள் உள்ளன. முதலில் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளம் வருகிறது; அதன் பின்னர் உபத்திரவம். ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளில் இந்த எச்சரிக்கை நிறைவேறியபோது, 538க்கு முன் கிறிஸ்தவர்கள் கெடுபிடியுற்ற ரோமச் சபையிலிருந்து பிரிந்தார்கள்; பின்னர் உபத்திரவம் தொடங்கியது.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் பதிவு செய்யப்பட்ட முழு வரலாறும் கடைசி நாட்களில் வாழ்கிறவர்களுக்காகவே எழுதப்பட்டது என்றும், அந்த வரலாறுகள் அனைத்தும் முன்னடையாளங்களாயிருந்தன என்றும் பவுல் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்; ஆயினும், இந்தச் சத்தியத்தை அவர் அளிக்கும் சிறப்பான விளக்கத்தில், “முன்னடையாளங்கள்” என்று பொருள்படும் கிரேக்கச் சொல் “typos” என்பது “ensamples” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> இவ்வையாவும் அவர்களுக்கு முன்மாதிரிகளாக நிகழ்ந்தன; மேலும் உலகத்தின் முடிவுகள் வந்து சேர்ந்திருக்கிற நமக்குப் புத்திமதிப்புக்காக அவை எழுதப்பட்டன. 1 கொரிந்தியர் 10:11.

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

இந்தச் சத்தியத்திற்கான பின்னணியை அமைக்க பவுல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் பயன்படுத்தும் வரலாற்றுச் சம்பவங்கள், நீதியாய்ச் செயல்பட்ட பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாறு அல்ல.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> ஆனால் அவர்களில் அநேகரிடத்தில் தேவன் பிரியமாயிருக்கவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் வனாந்தரத்தில் வீழ்த்தப்பட்டார்கள். இவ்விஷயங்கள் நமக்குத் திருஷ்டாந்தங்களாயின; அதாவது, அவர்களும் இச்சித்ததுபோல நாம் துன்மார்க்கமானவற்றை இச்சிக்காதபடிக்கு. நீங்கள் அவர்களில் சிலரைப்போல விக்கிரகாராதனையாளர்களாக இருக்காதிருங்கள்; எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி: “ஜனம் உண்ணவும் குடிக்கவும் உட்கார்ந்து, விளையாட எழுந்தார்கள்.” அவர்களில் சிலர் வேசித்தனம் செய்ததுபோல நாமும் வேசித்தனம் செய்யாதிருப்போமாக; அப்படிச் செய்து ஒரே நாளில் இருபத்துமூவாயிரம் பேர் விழுந்தார்கள். அவர்களில் சிலர் கிறிஸ்துவைச் சோதித்ததுபோல நாமும் அவரைச் சோதிக்காதிருப்போமாக; அவர்கள் பாம்புகளால் அழிக்கப்பட்டார்கள். 1 கொரிந்தியர் 10:5–9.

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

பரிசுத்த வரலாறு என்பது தேவனுடைய ஜனங்களின் நீதியையும் அநீதியையும் பதிவுசெய்யும் ஒரு ஆவணம் ஆகும்; ஆனால் இவ்விரு வகைப் பதிவுகளிலும் அந்த வரலாறு இன்னும் கடைசி நாட்களில் வாழும் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு ஒரு முன்னடையாளமாகவே இருக்கிறது. 1888 ஆம் ஆண்டில் மினியாபொலிஸில் நிகழ்ந்த கிளர்ச்சியின் வரலாறு, அட்வென்டிஸ்ட் வரலாற்றாசிரியர்கள் என்ன கூறினாலும், அநீதியின் ஒரு பதிவாகும். அந்த கிளர்ச்சி மிகவும் ஆழமானதாக இருந்ததால், எலன் வைட் அந்தக் கூட்டத்தை விட்டு வெளியேறத் தீர்மானித்தார்; ஆனால் மோசேயின் வரலாற்றில் கோரா, தாத்தான், அபிராம் ஆகியோரின் கிளர்ச்சியுடன் ஒப்பான அந்தக் கிளர்ச்சியைத் தங்கி பதிவுசெய்வது அவருடைய பொறுப்பு என்று ஒரு தூதன் அவருக்குச் சொன்னதால் மட்டுமே அவர் அங்கே தங்கினார். அந்தக் கூட்டத்தில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கினார்; ஆனால் அவர் கொண்டு வந்த செய்தி நிராகரிக்கப்பட்டது.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

அந்த வரலாறு, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று நியூயோர்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்ட நிகழ்விற்கான ஒரு முன்னுருவாக இருந்தது. அந்த வரலாற்றில், செனட்டர் பிளேர் முன்வைக்க இருந்த முதல் ஞாயிறு சட்ட மசோதாவும் அடங்கியிருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமையை தேசிய ஆராதனை நாளாக அமல்படுத்துவதற்கான அவரது முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தன; எனினும், அது கடைசி நாட்களை முன்னுருவாகக் காட்டிய ஒரு பரிசுத்த வரலாற்றின் பகுதியாக இருந்தது. செனட்டர் பிளேரின் மசோதாவே நகரங்களை விட்டுத் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய எச்சரிக்கையாக இருந்தது. 1888ற்கு முன்பு, நகரங்களுக்கு வெளியே வாழ வேண்டிய அவசியத்தைப் பற்றி சகோதரி வைட் பேசியபோது, அவர் எதிர்கால காலத்திலேயே பேசினார். தேவனுடைய மக்கள் கிராமப்புறங்களுக்கு இடம்பெயர வேண்டிய காலம் நெருங்கிய எதிர்காலத்தில் வரும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். 1888க்கு பிறகு, கிராமப்புற வாழ்வின் அவசியத்தைப் பற்றிய சகோதரி வைட்டின் எல்லா குறிப்புகளும், கிராமப்புறங்களில் இருக்க வேண்டிய நேரம் ஏற்கனவே வந்துவிட்டது என்ற சூழலில் அவரது ஆலோசனையை அமைத்தன. 1888ஆம் ஆண்டின் பிளேர் மசோதா, லூக்கா கூறியபடி, இருக்கக்கூடாத இடத்தில் இருந்த ஞாயிறு அமலாக்கத்தின் அடையாளமாக இருந்தது. ஞாயிறு அமலாக்கம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் காங்கிரஸில் கொண்டு வரப்பட வேண்டியதல்ல; ஏனெனில் அது அரசியலமைப்பின் ஒரு முதன்மையான கோட்பாட்டை மறுப்பதாக இருந்தது.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

1888 ஆம் ஆண்டின் வரலாறு, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தொடங்கிய தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்கு ஒரு முன்மாதிரியாக அமையும்படி பதிவு செய்யப்பட்டது. 1888 ஆம் ஆண்டின் ப்ளேர் மசோதா, 2001 ஆம் ஆண்டின் பேட்ரியட் சட்டத்திற்கு முன்மாதிரியாக இருந்தது. அது மிருகத்தின் முத்திரை உண்மையில் அமல்படுத்தப்படுவதற்கு முன் வந்த எச்சரிக்கையாக இருந்தது. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிற எவரும் 2001 செப்டம்பர் 11க்கு பிறகு ஒரு நகரத்தில் வசித்து வரக்கூடாது. அது தேவனுடைய ஜனங்கள் தப்பிச் செல்லும்படி வழிநடத்திய தீர்க்கதரிசன முற்றுகையாக இருந்தது. மேலும், புறமத ரோம் மற்றும் பாப்பரச ரோமின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்களால் சித்தரிக்கப்படும் இறுதி நாட்களின் தீர்க்கதரிசன மாதிரியின் பொருளாக இருக்கும் இரண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள் உள்ளனவாகியபோல, அந்த இரு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்களுக்கும் முன்பாகத் தப்பிச் செல்லும் எச்சரிக்கை வருகிறது.

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

தாங்கள் செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்டுகள் என்று அறிவிப்பவர்களுக்கு, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக நகரங்களைவிட்டு கிராமப்புறங்களுக்கு ஓடிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாக பேட்ரியட் சட்டத்தை தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதே அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே, இன்னும் பாபிலோனில் இருக்கிற தேவனுடைய பிற மந்தைக்குப், எல்லா ஜாதிகளின்மேலும் கொண்டு வரப்படவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமை அமலாக்கத்திற்கு முன்பாக பாபிலோனிலிருந்து வெளியேறிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாக இருந்தது.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “மதச்சுதந்திரத்தின் தேசமான அமெரிக்கா, மனச்சாட்சியை வற்புறுத்தி மனிதர்களை பொய்யான ஓய்வுநாளை மதிக்கும்படி கட்டாயப்படுத்துவதில் போப்பரசாட்சியுடன் ஐக்கியமாவதினால், உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு நாட்டினரும் அவளுடைய எடுத்துக்காட்டைப் பின்பற்றும்படி வழிநடத்தப்படுவார்கள்.” Testimonies, volume 6, 18.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

மூன்று எலியாக்களின் மும்மடங்கு பயன்பாடு கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களில் இரண்டு வகுப்புகள் உள்ளன என்பதை நிலைநிறுத்துவதுபோலவே, ரோமின் மும்மடங்கு பயன்பாடு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள் இரண்டாகத் தனித்தனியாக இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஐக்கிய அமெரிக்கா உமது ஜனத்தின் கொள்ளையர்கள் என்று, ஆகையால் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கு தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிறது என்று வலியுறுத்த விரும்புகிறவர்கள், விரைவில் வரவிருக்கும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே கிறிஸ்து தமது ஜனங்கள் வரவிருக்கும் உபத்திரவத்திலிருந்து தப்பிச் செல்லும்படி எச்சரிக்கையாகக் குறிப்பிட்ட பாழாக்கும் அருவருப்பு என்று கூறுகின்றனர். அவர்கள், தப்பிச் செல்ல வேண்டிய எச்சரிக்கை அறிகுறியாகிய முற்றுகையையும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நிஜ அமலாக்கம் தொடங்கி கடைசி நாட்களின் உபத்திரவத்தை ஆரம்பிக்கிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிற இரண்டாவது முற்றுகையையும், அவற்றிற்கிடையேயுள்ள வேறுபாட்டை அடையாளம் காணத் தவறுகின்றனர். கடைசி நாட்களில் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக இரண்டு தனித்தனி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று இரண்டு சாட்சிகளின் அடிப்படையில் நிலைநிறுத்தப்பட்ட வேறுபாட்டையும் அவர்கள் எடுத்துரைக்கத் தவறுகின்றனர். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே தானியேல் தீர்க்கதரிசி கூறின பாழாக்கும் அருவருப்பு என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்ட எச்சரிக்கை என அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்; அது அப்படியே தான், ஆனால் அவர்கள் வரையறுப்பதுபோல அல்ல.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் அமல்படுத்தப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், இன்னும் பாபிலோனில் இருக்கிற தேவனுடைய பிற மந்தை அவளுடைய கூட்டுறவிலிருந்து ஓடிப்போகும்படியாக அளிக்கப்படும் எச்சரிக்கையாகும். ஆகையால், அது சகல ஜாதிகளின்மேலும் அமல்படுத்தப்படவிருக்கும் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கான ஒரு எச்சரிக்கையாகும்.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “அயல் ஜாதிகள் ஐக்கிய நாடுகளின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றும். அவள் முன்னின்று நடத்தினாலும், அதே நெருக்கடி உலகின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் உள்ள நம்முடைய மக்கள்மேல் வரும்.” Testimonies, volume 6, 395.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

அவர்களுடைய வாதம் என்னவென்றால், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளையே தீர்க்கதரிசனத் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் அடையாளமாகக் குறிக்கிறது; ஆனால் கிறிஸ்து அளித்த தப்பிச் செல்லும் எச்சரிக்கையின் சூழலில், அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் பதினொன்றாம் மணிநேரத் தொழிலாளர்கள் பாபிலோனிலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டிய உலகளாவிய எச்சரிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

சகோதரி வைட் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய எச்சரிக்கையை உரைக்கும்போது, அவர் உலகமெங்கையும் ஆட்கொள்ளும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டப் பிரச்சினையையே உரைக்கிறார். அந்த இயக்கம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்தே ஆரம்பமாகிறது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே வரவிருக்கும் துன்புறுத்தலின் எச்சரிக்கை என்று அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> “தேவனுடைய சட்டத்தை மீறி பாப்பரசாட்சியின் அமைப்பை அமல்படுத்தும் ஆணையினால், எங்கள் தேசம் தன்னை நீதியிலிருந்து முழுமையாகப் பிரித்துக்கொள்ளும். புரொட்டஸ்டண்டம் ரோமிய அதிகாரத்தின் கையைப் பற்றிக்கொள்ளப் பள்ளத்தைத் தாண்டி தன் கையை நீட்டும் போது, ஆவியுலகக் கொள்கையுடன் கைகோர்க்கப் பாதாளப் பள்ளத்தைத் தாண்டி எட்டும் போது, இம்மூவகைச் சங்கமத்தின் செல்வாக்கின்கீழ், எங்கள் நாடு புரொட்டஸ்டண்ட் மற்றும் குடியரசு அரசாங்கமாகிய தன் அரசியலமைப்பின் ஒவ்வொரு கொள்கையையும் நிராகரித்து, பாப்பரசரின் பொய்களையும் மயக்கங்களையும் பரப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யும் போது, அப்பொழுது சாத்தானுடைய அதிசயமான செயல்பாட்டிற்கான காலம் வந்துவிட்டது என்றும் முடிவு சமீபமாயுள்ளது என்றும் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.”

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> “எருசலேமின் நெருங்கிவரும் அழிவுக்கான அடையாளமாக ரோமப் படைகளின் அணுகுதல் சீஷர்களுக்கிருந்ததுபோல, அதேபோன்று இந்த விசுவாசவிலகலும் தேவனுடைய நீடிய பொறுமையின் எல்லை எட்டப்பட்டுள்ளது என்றும், நம்முடைய ஜாதியின் அக்கிரமத்தின் அளவு நிறைந்துவிட்டது என்றும், இரக்கத்தின் தூதன் இனி ஒருபோதும் திரும்பிவராதபடி தன் பறப்பை மேற்கொள்ளப் போகிறான் என்றும் நமக்கொரு அடையாளமாக இருக்கலாம். அப்பொழுது தேவனுடைய ஜனங்கள், தீர்க்கதரிசிகள் யாக்கோபின் உபத்திரவக் காலம் என்று வர்ணித்துள்ள அந்த வேதனைக்கும் துயரத்திற்கும் உரிய நிகழ்ச்சிகளுக்குள் தள்ளப்படுவர். துன்புறுத்தப்பட்ட விசுவாசிகளின் கூக்குரல்கள் பரலோகத்துக்கேறுகின்றன. ஆபேலின் இரத்தம் பூமியிலிருந்து கூப்பிட்டதுபோல, பூமியில் குடியிருப்போர்மேல் எங்கள் இரத்தத்திற்காக நீர் நியாயத்தீர்ப்பு செய்து பழிவாங்காமல் இன்னும் எவ்வளவுகாலம் இருக்கிறீர், பரிசுத்தமும் சத்தியமுமாயிருந்த கர்த்தாவே?’ என்று தியாகிகளின் கல்லறைகளிலிருந்தும், சமுத்திரத்தின் சமாதிகளிலிருந்தும், மலைக் குகைகளிலிருந்தும், மடாலயப் பாதாள அறைகளிலிருந்தும் தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடும் சத்தங்களும் உள்ளன.” Testimonies, volume 5, 451.

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

சகோதரி வைட் அவர்கள், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, அது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்கான பரிசோதனைக் காலம் முடிவுற்றதற்கான ஒரு “அடையாளம்” என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் உலகின் பிற ஜாதிகளிலுள்ள தேவனுடைய ஜனங்களும் அதே சோதனையை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் காலத்திலிருந்து மீகாயேல் எழுந்தருளி மனிதருக்கான பரிசோதனைக் காலம் முடிவுறும் வரையிலும் ஒரு காலப்பகுதி உள்ளது. அது முடிவுறும் போது, “இரக்கத்தின் தூதன் தன் பறப்பை எடுக்கிறாள்.”

Back to Articles