Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Five

தானியேல் புத்தகம் - எண் இருபத்திஐந்து

The Unveiling of Babylon’s Decline: A Prophetic Passage from Nebuchadnezzar to Belshazzar

பாபிலோனின் வீழ்ச்சியின் வெளிப்படுத்தல்: நெபுகாத்நேச்சாரிலிருந்து பெல்ஷாத்சார்வரை ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பகுதி

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF
Word

The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.

ஐந்தாம் அதிகாரத்தில் பெல்ஷாச்சாரின் வீழ்ச்சி, நான்காம் அதிகாரத்தில் நேபுகாத்நேச்சாரின் வீழ்ச்சியினால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தது.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “பாபிலோனின் கடைசி ஆட்சியாளருக்குப், அதன் முதல் ஆட்சியாளருக்குத் தீர்க்கதரிசன முன்மாதிரியாக வந்ததுபோலவே, தெய்வீகக் காவலரின் இந்தத் தீர்ப்பு வந்தது: ‘ராஜாவே, ... இது உமக்குச் சொல்லப்படுகிறது; ராஜ்யம் உம்மிடமிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளது.’ தானியேல் 4:31.” தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும், 533.

Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.

எழுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த அந்த இராஜ்யத்தின் தொடக்கத்தை நேபுகாத்நேச்சார் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அதன் முடிவை பெல்ஷாச்சார் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இவ்வாறு அவர்கள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13ஆம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் (ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்) ஆட்சியையும் குறியீடாகச் சுட்டிக்காட்டினர்; அது, தீருவின் வேசி (பாப்பரசாட்சி) மறக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில் ஆட்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> அந்த நாளில் தீரு ஒரே ராஜாவின் நாட்களுக்கு ஒப்பாக எழுபது ஆண்டுகள் மறக்கப்பட்டிருக்கும்; எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில் தீரு ஒரு வேசியைப்போல் பாடும். ஏசாயா 23:15.

Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.

ஆகையால் நெபுகாத்நேச்சார் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஆரம்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; பெல்ஷாத்சார் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். நெபுகாத்நேச்சார் குடியரசுக் கொம்பின் ஆரம்பத்தையும் புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பின் ஆரம்பத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பெல்ஷாத்சார் குடியரசுக் கொம்பினதும் புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பினதும் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.

நெபுகாத்நேச்சரின் மேல் வந்த தீர்ப்பு “ஏழு காலங்கள்” ஆக இருந்தது. நெபுகாத்நேச்சர் இருபத்திஐநூற்று இருபது நாட்கள் மிருகமாக வாழ்ந்த வரலாறு, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான தன் பயன்பாட்டில் வில்லியம் மில்லரால் பயன்படுத்தப்பட்டது; ஆயினும், பெல்ஷாச்சாரின் தீர்ப்பில் குறியீடாகக் காட்டப்பட்டுள்ள அந்த இருபத்திஐநூற்று இருபதைக் குறித்து அவர் எடுத்துரைக்கவில்லை.

> And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.

> எழுதப்பட்ட எழுத்து இதுவே: மேனே, மேனே, தேக்கேல், ஊபர்சீன். இதன் பொருள் இதுவே: மேனே; தேவன் உமது அரசாட்சியை எண்ணி, அதற்கு முடிவுகட்டியுள்ளார். தேக்கேல்; நீர் தராசில் நிறுத்தித் துலக்கப்பட்டு, குறைவானவர் என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டீர். பேரேஸ்; உமது அரசாட்சி பிரிக்கப்பட்டு, மேதியருக்கும் பார்சியருக்கும் கொடுக்கப்பட்டது. தானியேல் 5:25–28.

Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.

சுவரின் மேல் தோன்றிய அந்த இரகசிய எழுத்துக்களுக்கு தானியேல் அளித்த விளக்கத்தைத் தாண்டி, “மேனே” மற்றும் “தேக்கேல்” என்ற சொற்கள் எடையின் ஒரு அளவைக் குறிக்கின்றன; மேலும் அந்தச் சொற்கள் நாணயத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்பையும் குறிக்கின்றன (யாத்திராகமம் 30:13, எசேக்கியேல் 45:12). ஒரு “மேனே” என்பது ஐம்பது சேக்கல்கள், அல்லது ஆயிரம் கேராக்கள் ஆகும். ஆகையால் “மேனே, மேனே” என்பது இரண்டாயிரம் கேராக்களுக்கு சமம். ஒரு “தேக்கேல்” என்பது இருபது கேராக்கள் ஆகும். எனவே “மேனே, மேனே, தேக்கேல்” என்பது இரண்டாயிரத்து இருபது கேராக்களுக்கு சமம். “ஊபர்சின்” என்பது “பிரிக்க” என்று பொருள்படுகிறது; ஆகையால் அது ஒரு “மேனே”-யின் பாதியைக் குறிக்கிறது, மேலும் ஐந்நூறு கேராக்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இவற்றை ஒன்றாக இணைத்தால், அவை இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது என்ற மொத்தத் தொகையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.

சகோதரி வைட்டின் கடைசி மேற்கோள், பெல்ஷாச்சார் நெபுகாத்நேச்சரால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டான் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அதைவிடத் தெளிவாக, அவர்களிருவருக்கும் பொதுவான நியாயத்தீர்ப்பையே அவர் வலியுறுத்தினார்; மேலும் அந்த இரு நியாயத்தீர்ப்புகளும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு சின்னமாகக் காட்டப்படுகின்றன. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் குறிக்க வேதாகமம் பயன்படுத்தும் சில சொற்கள் உள்ளன. எரேமியா அதைக் தேவனுடைய கோபாக்கினை என்று எடுத்துரைக்கிறார்.

> How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.

> கர்த்தர் தமது கோபத்தில் சியோன் மகளைக் மேகத்தால் மூடியதெப்படி! இஸ்ரவேலின் மகிமையை வானத்திலிருந்து பூமிவரைத் தள்ளிவிட்டு, தமது கோபநாளில் தமது பாதபீடத்தை நினைவுகூராதிருந்தார்! கர்த்தர் யாக்கோபின் வாசஸ்தலங்களையெல்லாம் இரக்கமின்றி விழுங்கிவிட்டார்; யூதா மகளின் கோட்டைகளைக் தமது உக்கிரத்தில் இடித்துத் தள்ளினார்; அவற்றைத் தரையிலே விழச் செய்தார்; ராஜ்யத்தையும் அதன் பிரபுக்களையும் அசுத்தப்படுத்தினார். தமது கடும் கோபத்தில் இஸ்ரவேலின் சகல வல்லமையையும் அறுத்துப்போட்டார்; எதிரியின் முன்பாகத் தமது வலதுகையைப் பிறழ்த்திக் கொண்டார்; சுற்றியுள்ளதையெல்லாம் விழுங்கும் ஜ்வாலையான அக்கினிபோல் யாக்கோபுக்கு விரோதமாக எரிந்தார். அவர் எதிரியைப்போல் தமது வில்லை வளைத்தார்; பகைவரைப்போல் தமது வலதுகையுடன் நின்றார்; சியோன் மகளின் கூடாரத்தில் கண்களுக்கு இன்பமான அனைத்தையும் கொன்றார்; தமது உக்கிரத்தை அக்கினிபோல் பொழிந்தார். கர்த்தர் பகைவரைப்போல ஆனார்; இஸ்ரவேலை விழுங்கிவிட்டார்; அவளுடைய அரண்மனைகளையெல்லாம் விழுங்கிவிட்டார்; அவளுடைய கோட்டைகளைக் குலைத்தார்; யூதா மகளுக்குள் துக்கத்தையும் புலம்பலையும் பெருகச் செய்தார். அவர் தமது கூடாரத்தைத் தோட்டத்தின் குடிசையைப் போல வன்மையாக அகற்றிவிட்டார்; தமது சபைக்குரிய ஸ்தலங்களை அழித்தார்; சியோனில் பண்டிகைகளும் ஓய்வுநாட்களும் மறக்கப்படும்படி கர்த்தர் செய்தார்; தமது கோபத்தின் சினத்தில் ராஜாவையும் ஆசாரியனையும் அசட்டை செய்தார். கர்த்தர் தமது பலிபீடத்தைத் தள்ளிவிட்டார்; தமது பரிசுத்தஸ்தலத்தை அருவருத்தார்; அவளுடைய அரண்மனைகளின் மதில்களை எதிரியின் கைக்குக் கையளித்தார்; அவர்கள் கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் ஒரு பண்டிகைநாளிலிருப்பதுபோல் சத்தமிட்டார்கள். கர்த்தர் சியோன் மகளின் மதிலைக் குலைக்கத் தீர்மானித்தார்; அவர் அளவுகோலை நீட்டினார்; அழிப்பதிலிருந்து தமது கையைப் பிறழ்த்திக் கொள்ளவில்லை; ஆகையால் அணையும் மதிலும் புலம்பும்படி செய்தார்; அவை இரண்டும் ஒன்றாகத் தளர்ந்துபோயின. புலம்பல் 2:1–8.

The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.

கர்த்தருடைய கோபம் “அவருடைய கோபத்தின் உக்கிரம்” என்று பிரதிபலிக்கப்படுகிறது; மேலும், அவருடைய கோபம் இஸ்ரவேலின் வட ராஜ்யத்தின்மேலும் தென் ராஜ்யத்தின்மேலும் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதுவே தானியேல் புத்தகம் ஒரு “முதல்” உக்கிரத்தையும் ஒரு “கடைசி” உக்கிரத்தையும் அடையாளப்படுத்துவதற்குக் காரணம். கர்த்தர் தம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின்மேல் தமது கோபத்தைச் செலுத்தினபோது, அவர் “நீட்டிய” ஒரு “அளவுக்கோலை” எரேமியா குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறார். அந்த அளவுக்கோல் இரண்டாம் இராஜாக்கள் புத்தகத்திலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

> And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.

> அப்பொழுது கர்த்தர் தம்முடைய அடியார்களாகிய தீர்க்கதரிசிகளினாலே உரைத்ததாவது: யூதாவின் ராஜாவாகிய மனாச்சே இந்த அருவருப்புகளையெல்லாம் செய்து, தன்னுக்கு முன்பிருந்த அமோரியர் செய்ததனைவிடவும் அதிகத் தீமையைச் செய்து, தன் விக்கிரகங்களினால் யூதாவையும் பாவஞ்செய்ய வைத்திருக்கிறபடியினால், ஆகையால் இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, எவரேனும் அதைக் கேட்பார்களாயின் அவர்களுடைய இரு செவிகளும் திகிலுறும் அளவிற்கு, நான் எருசலேமின்மேலும் யூதாவின்மேலும் இப்படிப்பட்ட தீங்கைக் கொண்டுவருகிறேன். நான் சமாரியாவின் அளவுகோலையும் ஆகாபின் வீட்டின் நூற்குண்டியையும் எருசலேமின்மேல் நீட்டுவேன்; ஒருவர் ஒரு பாத்திரத்தைத் துடைத்து, துடைத்தபின் அதை தலைகீழாகப் புரட்டிவிடுகிறதுபோல, நான் எருசலேமையும் துடைத்துவிடுவேன். என் சுதந்தரத்தின் மீதியுள்ளவர்களை நான் கைவிட்டு, அவர்களை அவர்கள் சத்துருக்களின் கையில் ஒப்புக்கொடுப்பேன்; அவர்கள் தங்கள் எல்லாச் சத்துருக்களுக்கும் இரையாகவும் கொள்ளையாயும் ஆகிவிடுவார்கள். 2 இராஜாக்கள் 21:10–14.

The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.

தேவனுடைய கடுஞ்சினத்தின் “அளவுக்கயிறு” எனப்படும் மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” முதலில் வடக்கு ராஜ்யத்தின் மேல் (ஆகாபின் வீட்டின்மேல்) நீட்டிக்கப்பட்டது; பின்னர் யூதாவின் மேல் நீட்டிக்கப்பட்டது. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்திலிருந்து பெறப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான மற்றொரு வேதாகமச் சொல் “சிதறடிக்கப்பட்டது” என்பதாகும்.

> Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.

> அப்பொழுது நானும் உங்களுக்கு விரோதமாய்க் கோபத்தில் நடந்து, நானே, ஆம் நானே, உங்கள் பாவங்களினிமித்தம் உங்களை ஏழுமடங்கு தண்டிப்பேன். நீங்கள் உங்கள் குமாரர்களின் மாம்சத்தையும் உண்ணுவீர்கள்; உங்கள் குமாரத்திகளின் மாம்சத்தையும் உண்ணுவீர்கள். உங்கள் மேடைகளைக் களைந்து, உங்கள் விக்கிரகங்களை வெட்டிவீழ்த்தி, உங்கள் சடலங்களை உங்கள் சிலைகளின் சடலங்களின்மேல் எறிவேன்; என் ஆத்துமா உங்களை அருவருப்பாய் எண்ணும். உங்கள் நகரங்களைப் பாழாக்கி, உங்கள் பரிசுத்தஸ்தலங்களை வெறுமையாக்குவேன்; உங்கள் நறுமணத் தூபங்களின் வாசனையை நான் முகரேன். தேசத்தையும் பாழாக்குவேன்; அதில் குடியிருக்கும் உங்கள் சத்துருக்கள் அதைக் கண்டு பிரமிப்பார்கள். உங்களை ஜாதிகளுக்குள் சிதறடித்து, உங்கள் பின்பாக வாளை உருவிப்பேன்; உங்கள் தேசம் பாழாகவும், உங்கள் நகரங்கள் வெறுமையாகவும் இருக்கும். அப்பொழுது தேசம் தன் ஓய்வுநாட்களை அனுபவிக்கும்; அது பாழாய்க் கிடக்கும் காலமெல்லாம், நீங்கள் உங்கள் சத்துருக்களின் தேசத்தில் இருப்பீர்கள்; அப்பொழுது தேசம் ஓய்வடைந்து, தன் ஓய்வுநாட்களை அனுபவிக்கும். அது பாழாய்க் கிடக்கும் காலமெல்லாம் ஓய்வடையும்; நீங்கள் அதில் குடியிருந்தபோது உங்கள் ஓய்வுநாட்களில் அதற்கு கிடைக்காத ஓய்வு அதுவே. லேவியராகமம் 26:28–35.

The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.

யெகோயாகீமின் சிறைப்பிடிப்பின் போது தானியேல் அடிமையாகப் பாபிலோனுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, புறஜாதிகளுக்குள் சிதறடிக்கப்படுதல் அவன்மேல் நிறைவேறியது. பின்னர், தானியேல் “சத்துருக்களின் தேசத்தில்” இருந்துகொண்டிருக்கையில், அந்த தேசம் ஓய்வடைந்து தன் “ஓய்வுநாட்களை” அனுபவித்தது. இரண்டாம் நாளாகமம், அந்தக் காலஅளவு எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுகளே என்று எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறது; இதையே தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அறிந்துகொள்ள வந்தான்.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> வாளிலிருந்து தப்பியிருந்தவர்களை அவன் பாபிலோனுக்குக் கொண்டு போனான்; அவர்கள் பாரசீக ராஜ்யத்தின் ஆட்சி வரும்வரை அவனுக்கும் அவன் குமாரருக்கும் அங்கே சேவகர்களாயிருந்தார்கள். இது எரேமியாவின் வாயினால் உச்சரிக்கப்பட்ட கர்த்தருடைய வார்த்தை நிறைவேறும்படியாகவும், தேசம் தன் சப்தங்களைக் அனுபவிக்கும் வரையிலும் நடந்தது; அது பாழாய்க் கிடந்த காலமெலாம் சப்தம் அனுசரித்தது, எழுபது ஆண்டுகள் நிறைவேறும்படிக்கு. பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேசின் முதலாம் ஆண்டில், எரேமியாவின் வாயினால் சொல்லப்பட்ட கர்த்தருடைய வார்த்தை நிறைவேறும்படிக்கு, கர்த்தர் பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேசின் ஆவியை எழுப்பினார்; அப்பொழுது அவன் தன் ராஜ்யமெங்கும் ஒரு அறிவிப்பைப் பிரசித்தப்படுத்தி, அதை எழுத்திலும் அறிவித்தான்; அதாவது: “பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேஸ் சொல்லுகிறது: வானத்தின் தேவனாகிய கர்த்தர் பூமியின் எல்லா ராஜ்யங்களையும் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்; யூதாவில் உள்ள எருசலேமிலே அவருக்கென்று ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டும்படி அவர் என்னைக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார். அவருடைய ஜனங்களிலுள்ள யாராயினும் உங்களுக்குள் இருக்கிறார்களோ? அவனுடன் அவன் தேவனாகிய கர்த்தர் இருப்பாராக; அவன் மேலே போகக்கடவன்.” 2 நாளாகமம் 36:20–23.

The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

“சிதறடித்தல்” என்ற சொல் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு சின்னமாகும். “ஏழு காலங்கள்” மிருகம்போல் வாழ்ந்த நேபுகாத்நேச்சாரின் தீர்ப்பு, சுவரின்மேல் தோன்றிய மர்மமான வார்த்தைகளான “மேனே, மேனே, தேக்கேல், ஊபர்சீன்” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பெல்ஷாத்சாரின் தீர்ப்புக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருந்தது. பெல்ஷாத்சாரின் தீர்ப்பு, இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது என்ற எண்ணிக்கைக்கு ஒப்பான அந்தக் கைஎழுத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அதுவே நேபுகாத்நேச்சார் மிருகம்போல் வாழ்ந்த நாட்களின் எண்ணிக்கையும் ஆகும், மேலும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” மூலம் குறிக்கப்படும் ஆண்டுகளின் அதே எண்ணிக்கையும் ஆகும்.

The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.

நேபுகாத்நேச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட பெல்ஷாச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பு, “ஏழு காலங்கள்” என்பதினால் குறியீட்டுரீதியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது; மேலும் அந்த இரு நியாயத்தீர்ப்புகளும், இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் அடையாளமாகிய “பாபிலோனின் வீழ்ச்சியை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின. பாபிலோனின் முதல் வீழ்ச்சி நிம்ரோதின் கோபுரம் இடிக்கப்பட்டபோது நிகழ்ந்தது.

> And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.

> பூமியெல்லாம் ஒரே மொழியும் ஒரே பேச்சும் உடையதாயிருந்தது. அவர்கள் கிழக்கிலிருந்து பயணம் செய்து வந்தபோது, சிநார் தேசத்தில் ஒரு சமவெளியைக் கண்டடைந்து அங்கே குடியிருந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்: வாருங்கள், நாம் செங்கற்களை உண்டாக்கி அவற்றை நன்றாகச் சுடுவோம் என்றார்கள். அவர்களுக்கு கல்லுக்குப் பதிலாகச் செங்கற்களும், சுண்ணாம்புக்குப் பதிலாக நிலக்கீலும் இருந்தது. பின்னும் அவர்கள்: வாருங்கள், நாம் நமக்கென்று ஒரு நகரத்தையும், அதன் உச்சி வானத்தை எட்டும் ஒரு கோபுரத்தையும் கட்டுவோம்; மேலும், பூமியெங்கும் சிதறிப்போகாதபடிக்கு நமக்கென்று ஒரு பேரைப் பெற்றுக்கொள்வோம் என்றார்கள். மனுஷபுத்திரர் கட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் காண கர்த்தர் இறங்கி வந்தார். அப்பொழுது கர்த்தர்: இதோ, ஜனங்கள் ஒரே ஜனமாகவும், அவர்கள் எல்லாருக்கும் ஒரே மொழியாகவும் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் இதைச் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்; இப்பொழுது அவர்கள் செய்ய நினைத்த எதுவும் அவர்களுக்குத் தடைபடாமல் போகும். வாருங்கள், நாம் இறங்கி அங்கே அவர்கள் ஒருவரின் பேச்சை ஒருவர் உணராதபடிக்கு அவர்களுடைய மொழியைக் கலங்கப்பண்ணுவோம் என்றார். இவ்வாறு கர்த்தர் அவர்களை அங்கிருந்து பூமியெங்கும் சிதறடித்தார்; அவர்கள் அந்த நகரத்தைக் கட்டுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். ஆதியாகமம் 11:1–8.

At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”

நிம்ரோதின் நியாயத்தீர்ப்பாகிய பாபேலின் நியாயத்தீர்ப்பின்போது, கர்த்தர் நிம்ரோதின் கிளர்ச்சியாளர்களை “முழு பூமியின் முகமெங்கும்” “சிதறடித்தார்.” கோபுரத்தையும் நகரத்தையும் கட்டுவதற்கான தங்கள் நோக்கம் “நமக்குப் பேர் உண்டாகும்படிக்கும், நாம் முழு பூமியின் முகமெங்கும் சிதறிப்போகாதபடிக்கும்” என்பதாக அவர்கள் கூறியிருந்ததால், தங்களுடைய கிளர்ச்சி தாங்கள் சிதறடிக்கப்படுவதற்குக் காரணமாகும் என்பதை நிம்ரோதும் அவனுடைய கூட்டத்தாரும் அறிந்திருந்தார்கள்.

A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.

தீர்க்கதரிசன அர்த்தத்தில் ஒரு “பெயர்” என்பது குணத்தின் ஒரு சின்னமாகும். நிம்ரோத் மற்றும் அவனுடைய கூட்டத்தார் நிறுவிய குணம், அவர்கள் செய்த கிரியைகளினால் பிரதிநிதிக்கப்படுகின்றது; ஏனெனில் கனிகளினால் நீங்கள் குணத்தை அறிவீர்கள். நிம்ரோத்தின் கலகத்தின் கனி, ஆகையால் அவனுடைய குணத்தின் சின்னம், அந்தக் கோபுரத்தையும் நகரத்தையும் கட்டியமைத்ததே ஆகும். ஒரு “கோபுரம்” என்பது ஒரு சபையின் சின்னமாகும்; “நகரம்” என்பது ஒரு அரசின் சின்னமாகும். நிம்ரோத்தின் கலகக்காரர்களின் பெயர், அது அவர்கள் குணத்தை பிரதிநிதிக்கின்றதால், சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையாக இருந்தது; அது “மிருகத்தின் உருவம்” எனவும் சின்னார்த்தமாகக் குறிக்கப்படுகிறது.

The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.

பாபேலின் வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்தும் அந்தப் பகுதியில் “வாருங்கள்” என்ற வெளிப்பாடு மூன்று முறை மீண்டும் கூறப்பட்டுள்ளது. மூன்றாவது முறை, தேவன் அவர்களுடைய மொழியை குழப்பி, அவர்களை அங்குமிங்கும் சிதறடிக்கும் தீர்ப்பை கொண்டுவரும் வேளையில் வருகிறது. முதலாவது “வாருங்கள்” என்பது, அவர்கள் தங்கள் நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் கட்டிய இரண்டாவது “வாருங்கள்” என்பதற்கான ஆயத்தமாக இருந்தது. “வாருங்கள்” என்ற இரண்டாவது வெளிப்பாட்டின் வரலாற்றின் போது அவர்கள் தங்கள் வேலையை நிறைவேற்றியபின், அவர்களுடைய கிளர்ச்சியை கண்கூடாக ஆராய்ந்து பார்க்க தேவன் இறங்கி வந்தார். மூன்றாவது “வாருங்கள்” என்பது தீர்ப்பாயிருந்தது; இரண்டாவது “வாருங்கள்” என்பது கண்கூடான ஒரு சோதனையாக இருந்தது. முதலாவது “வாருங்கள்” அவர்கள் அடைந்த முதல் தோல்வியை எடுத்துக்காட்டுகிறது; தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, “வாருங்கள்” என்று மூன்று முறை வெளிப்படையாக கூறப்பட்டிருப்பது நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று-படிச் சோதனைச் செயல்முறையை அடையாளப்படுத்துகிறது. நிம்ரோத்தின் கிளர்ச்சியும் வீழ்ச்சியும் குறித்த சாட்சியில் இன்னும் அதிகமான தகவல்கள் உள்ளன; ஆனால் நாம் வெறுமனே அடையாளப்படுத்துவது என்னவென்றால், பாபிலோன் (பாபேல்) முதன்முறையாக வீழ்ந்தபோது, “சிதறடித்தல்” மூலம் எடுத்துக்காட்டப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்ற சின்னம் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நிம்ரோத்தின் நியாயத்தீர்ப்பு சிதறடித்தலினால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது; நேபுகாத்நேச்சருடையது “ஏழு காலங்கள்” என்பதினால், பெல்ஷாத்சாருடையது “இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது” என்பதினால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது.

The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.

ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான முத்திரை, நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரிசை, இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியும் நடுநிசி முழக்கமும் ஆகிய பிந்தைய மழையின் செய்தியே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த வரிசை, நேபுகாத்நேச்சரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாபிலோனின் வீழ்ச்சியுடன் தொடங்குகிறது; இது 1798 ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது; அப்பொழுதே ஆவிக்குரிய பாபிலோன் (பாப்பரசாட்சி) முதல் முறையாக வீழ்ந்தது. பின்னர், அந்த வரிசையின் முடிவில், பெல்சாத்சாரின் பாபிலோன் வீழ்கிறது; இது ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் (மீண்டும் பாப்பரசாட்சி) முற்போக்கான வீழ்ச்சியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. அந்த வரிசையின் தொடக்கத்தில் பாபிலோனின் வீழ்ச்சிக்கு இரண்டு சாட்சிகள் உள்ளன; முடிவிலும் இரண்டு சாட்சிகள் உள்ளன. தீர்க்கதரிசன தர்க்கம், மகா ஆரம்பமும் முடிவும் உடையவரின் முத்திரையை உணர்ந்துகொள்கிறது; அதேவேளையில், தானியேல் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரிசையில், பாபிலோனின் வீழ்ச்சி என்னும் பொருள் நான்கு சாட்சிகளால் சாட்சியமளிக்கப்பட்டிருப்பதையும் காண்கிறது.

In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.

நெபுகாத்நேச்சரும் பெல்சாச்சாரும் ஆகியோரின் முன்மாதிரி–எதிர்மாதிரி உறவை, கடைசி நாட்களுடன் ஒப்பிணைத்துப் பார்க்கையில், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம் தன் ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற நிலையிலிருக்கும்போது நெபுகாத்நேச்சரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும், பின்னர் அது வலுசர்ப்பம்போல் பேசும் போது பெல்சாச்சாரைக் காணப்படுவதையும் நாம் அறிகிறோம். இந்த தீர்க்கதரிசன உறவில், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் அரசியலமைப்பினால் வழிநடத்தப்படும் குடியரசுக் கொம்பு நெபுகாத்நேச்சரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும், அரசியலமைப்பை கவிழ்த்தல் பெல்சாச்சாரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும் நாம் காண்கிறோம். மேலும், நெபுகாத்நேச்சர் புத்திசாலி கன்னிகையாகவும், பெல்சாச்சார் மூட கன்னிகையாகவும் இருப்பதை நாம் காணப்போகிறோம்.

We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேல் புத்தகத்தின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையைத் தொடருவோம்.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.

> “தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்தும் அதன்படி நடந்தும் கொள்ளப் பெல்ஷாத்சாருக்கு அநேக வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. தன் தாத்தாவான நேபுகாத்நெச்சார் மனிதர் சமுதாயத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டதைக் அவன் கண்டிருந்தான். தன் பெருமைமிகு அரசன் மகிமைப்படுத்திக் கொண்டிருந்த புத்தியை, அதை அருளியவரே அகற்றிக்கொண்டதையும் அவன் கண்டிருந்தான். அரசன் தன் இராஜ்யத்திலிருந்து துரத்தப்பட்டு, வெளிக்காட்டின் மிருகங்களுக்கு இணையாக ஆக்கப்பட்டதையும் அவன் கண்டிருந்தான். ஆனால் கேளிக்கையின்மேலான பெல்ஷாத்சாரின் பற்றும் தன்னைத் தானே மகிமைப்படுத்தும் மனப்பான்மையும், அவன் ஒருபோதும் மறந்திருக்கக் கூடாத பாடங்களை அழித்துப்போட்டன; நேபுகாத்நெச்சாரின்மேல் வெளிப்படையான நியாயத்தீர்ப்புகளை வரவழைத்த பாவங்களுக்கு ஒத்த பாவங்களையே அவன் செய்தான். கிருபையுடன் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகளை அவன் வீணாக்கி, சத்தியத்தை அறிந்துகொள்ளத் தன் அணுகலுக்குள் இருந்த சந்தர்ப்பங்களைப் பயன்படுத்தாமல் புறக்கணித்தான். ‘இரட்சிக்கப்பட நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற கேள்வியை, அந்த மகத்தானதாயிருந்தும் மூடத்தனமுள்ள ராஜா அலட்சியமாகத் தாண்டிச் சென்றான்.”

> “This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.

> “இன்றைய கவனக்குறைவான, பொறுப்பற்ற இளமைக்குரிய ஆபத்து இதுவே. பெல்ஷாச்சாரின் விஷயத்தில் செய்ததுபோல தேவனுடைய கை பாவியை விழிப்புறச் செய்யும்; ஆனால் அநேகருக்குப் மனந்திரும்புவதற்கு அது மிகுந்த தாமதமாகிவிடும்.

> “The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “பாபிலோனின் ஆளுநருக்குச் செல்வமும் கௌரவமும் இருந்தது; தன்னுடைய அகந்தையான சுயஇன்பத்தில், அவர் வானத்தினதும் பூமியினதும் தேவனுக்கு விரோதமாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொண்டிருந்தார். ‘நீ இதை ஏன் செய்கிறாய்?’ என்று யாராவது கேட்கத் துணிவார்கள் என்று நினையாமல், அவர் தன் சொந்த பலத்திலேயே நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். ஆனால் மர்மமான கை அவரது அரண்மனையின் சுவரில் எழுத்துகளை எழுதியபோது, பெல்சாச்சார் மிரண்டு அமைதியடைந்தான். ஒரு கணத்தில் அவன் தன் வல்லமையனைத்தையும் முற்றிலும் இழந்து, ஒரு சிறுவனைப்போல் தாழ்த்தப்பட்டான். பெல்சாச்சாரைவிட வல்லமையுள்ள ஒருவரின் கருணைக்குள்ளாகவே தாம் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் பரிசுத்தமானவற்றைக் கேலியாக்கிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது அவன் மனச்சாட்சி விழித்தெழுந்தது. தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்தும் அதன்படி செய்தும் இருக்கிற சிறப்புரிமை தனக்கிருந்தது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் தாத்தாவின் வரலாறு, சுவரிலிருந்த எழுத்தைப் போலவே தெளிவாக அவன் முன் நின்றது.” Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles