Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twelve

யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயாவின் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - பன்னிரண்டாம் எண்

Number Twelve

பன்னிரண்டாம் எண்

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2025

Formats

PDF
Word

My desire is to set forth the prophetic testimony of Joel in such a fashion that Joel’s testimony can be recognized in what Peter was saying and doing at Pentecost. I am certain the Bible is clear about what Peter was doing and saying at Pentecost, but I am seeking to understand what Peter was prophetically typifying in the history of the latter rain, when he placed the message of Pentecost in the terms of a fulfillment of the book of Joel.

பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பேதுரு சொன்னதிலும் செய்ததிலும் யோவேலின் சாட்சியை அறிந்துகொள்ளத்தக்க வகையில், யோவேலின் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியை முன்வைப்பதே என் விருப்பமாகும். பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பேதுரு என்ன செய்தார், என்ன சொன்னார் என்பதில் வேதாகமம் தெளிவாக இருக்கிறது என்று நான் நிச்சயமாக நம்புகிறேன்; ஆனால், பெந்தெகொஸ்தே செய்தியை யோவேலின் புத்தகத்தின் நிறைவேற்றம் என்ற சொல்லாக்கத்தில் அவர் முன்வைத்தபோது, பிந்திய மழையின் வரலாற்றில் பேதுரு தீர்க்கதரிசன ரீதியாக எதற்கு அடையாளமாக நின்றார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நான் நாடுகிறேன்.

Peter is a symbol of the remnant people of God, and is not only illustrated at Pentecost, but also at Caesarea Philippi in Matthew 16. Caesarea Philippi is located in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, three verses which set forth a battle that was first fulfilled during the historical period when Caesarea Philippi was named Panium. Verses thirteen through fifteen precede verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States. Verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989. Verses ten to sixteen of Daniel eleven represent 1989 unto the Sunday law, and that period is the “hidden history” of verse forty of the same chapter.

பேதுரு தேவனுடைய மீதமுள்ள ஜனங்களின் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்; இது பெந்தெகொஸ்தே நாளில் மட்டுமல்ல, மத்தேயு 16-இல் காணப்படும் கய்சரியா பிலிப்பியிலும் விளக்கப்படுகிறது. கய்சரியா பிலிப்பி, தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் பதின்மூன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்களில் அமைந்துள்ளது; அவை மூன்று வசனங்கள், கய்சரியா பிலிப்பி “பானியம்” என்று அழைக்கப்பட்டிருந்த வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில் முதலில் நிறைவேறிய ஒரு போராட்டத்தை முன்வைக்கின்றன. பதின்மூன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்கள், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்தும் பதினாறாம் வசனத்துக்கு முன்னோடியாக வருகின்றன. பத்தாம் வசனம், 1989-இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகிறது. தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்திலிருந்து பதினாறாம் வசனம் வரை, 1989 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அந்தக் காலப்பகுதியே அதே அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் காணப்படும் “மறைக்கப்பட்ட வரலாறு” ஆகும்.

## The Hidden History in BOLDFACE

தடித்த எழுத்தில் மறைந்த வரலாறு

## 1798

1798

> And at the time of the end shall the king of the south push at him:

> முடிவுக்காலத்தில் தெற்கின் ராஜா அவனைத் தாக்குவான்:

## 1989

1989

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress.

> ஆனால் அவனுடைய புத்திரர் எழுச்சி கொள்ளுவர்; அவர்கள் பெரும் படைகளின் திரளான கூட்டத்தைச் சேர்ப்பர்; வடக்கின் ராஜா ரதங்களோடும், குதிரைப்படையோடும், அநேக கப்பல்களோடும் சூறாவளிபோல் அவன்மேல் வருவான்; அவன் நாடுகளுக்குள் புகுந்து, பெருக்கெடுத்து, கடந்து செல்லுவான். நிச்சயமாக ஒருவன் வந்து, பெருக்கெடுத்து, ஊடறுத்துச் செல்லுவான்; பின்னர் அவன் திரும்பி, தன் கோட்டையின்வரை எழுச்சி கொள்ளுவான்.

## 2014 the battle of Raphia

2014 ராபியா யுத்தம்

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.

> தெற்கின் ராஜா கடும் கோபமடைந்து புறப்பட்டு வந்து, வடக்கின் ராஜாவாகிய அவனோடு போராடுவான்; மேலும் அவன் ஒரு பெரிய திரளான படையினரை அணிவகுப்பான்; ஆனால் அந்தத் திரள் அவனுடைய கைக்குள் ஒப்படைக்கப்படும். அந்தத் திரளை அவன் அகற்றியபின், அவன் இருதயம் மேன்மையுற்றுப்போம்; மேலும் அவன் பல பதினாயிரங்களை வீழ்த்துவான்; ஆயினும் அதினால் அவன் பலப்படமாட்டான்.

## The battle of Panium (Caesarea Philippi)

பானியம் (கைசரியா பிலிப்பி) எனும் போராட்டம்

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches.

> வடதிசையின் ராஜா மறுபடியும் வந்து, முன்னிருந்ததைவிடப் பெரிதான ஒரு திரளான படையை எழுப்புவான்; மேலும் சில ஆண்டுகளுக்குப் பின், மாபெரும் சேனையுடனும் மிகுந்த செல்வங்களுடனும் நிச்சயமாக வருவான்.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.

> அந்தக் காலங்களில் தெற்கின் ராஜாவுக்கு விரோதமாக அநேகர் எழும்புவார்கள்; உன் ஜனத்தாரிலுள்ள கொள்ளைக்காரரும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக தங்களை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் வீழ்வார்கள்.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand.

> அப்பொழுது வடக்கின் ராஜா வந்து, ஒரு முற்றுகை மேட்டை எழுப்பி, மிகவும் அரண்மிகுந்த பட்டணங்களைப் பிடித்துக்கொள்வான்; தெற்கின் படைகள் எதிர்த்து நிலைக்கமாட்டாது; அவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களும் நிலைக்கமாட்டார்கள்; எதிர்த்து நிற்க வல்லமையும் இருக்காது.

## The Sunday law in the USA

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம்

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and “none shall stand” before him: and “he shall stand” in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:40, 10–16, 41, 42.

> ஆனால் அவனுக்கு விரோதமாக வருகிறவன் தன் மனதின்படியே செய்வான்; அவன் முன்னிலையில் “யாரும் நிலைநிற்கமாட்டார்கள்”; மேலும் “அவன் மகிமையான தேசத்தில் நிலைநிற்பான்”; அது அவன் கையினால் அழிந்துபோகும். அவன் மகிமையான தேசத்திற்குள்ளும் பிரவேசிப்பான்; அநேக தேசங்கள் கவிழ்க்கப்படும்; இருந்தபோதிலும் இவர்கள் அவன் கையிலிருந்து தப்பிப்பார்கள்; அதாவது ஏதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரின் தலைவர்கள். அவன் தேசங்களின்மேலும் தன் கையை நீட்டிப்பான்; எகிப்துத் தேசமும் தப்பாது. தானியேல் 11:40, 10–16, 41, 42.

When Peter is prophetically at Caesarea Philippi (Panium), and Pentecost it is the time of the latter rain, which locates him in the ‘hidden history’ of verse forty. I intend to address the current Ukrainian War represented in verse eleven of chapter eleven and the coming war of Panium of verses thirteen to fifteen that leads to the Third World War which are the external events between 1989 and the Sunday law, but we are currently identifying the history of the third angel from October 22, 1844 unto the formation of a legal church in 1863.

பேதுரு தீர்க்கதரிசன ரீதியாக கெய்சரியா பிலிப்பியில் (பானியம்) இருக்கும்போது, பெந்தெகொஸ்தே பின்மழையின் காலமாகியிருக்கிறது; அது அவரை நாற்பதாம் வசனத்தின் ‘மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றில்’ நிலைநிறுத்துகிறது. நான் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தற்போதைய உக்ரைனியப் போரையும், பதிமூன்றாம் முதல் பதினைந்தாம் வசனங்கள் வரை காணப்படும் வரவிருக்கும் பானியப் போரையும், அது மூன்றாம் உலகப் போருக்குக் கொண்டு செல்கிறது என்பதையும் ஆராய விரும்புகிறேன்; இவை 1989 மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலுள்ள வெளிப்புற நிகழ்வுகளாகும். ஆனால் நாம் தற்போது 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 முதல் 1863 இல் ஒரு சட்டப்பூர்வமான சபை அமைக்கப்படும் வரையிலான மூன்றாம் தூதனின் வரலாற்றை அடையாளம் கண்டு வருகின்றோம்.

The line illustrates the arrival of the third angel on 9/11 (1844) unto the Sunday law (1863). The Sunday law was typified by the Emancipation Proclamation announcing freedom, thus typifying the Sunday law where freedom is removed. Freedom proclaimed by the first Republican president, typifying the freedom removed by the last Republican president—who is prophetically destined to become a dictator at the Sunday law.

இந்த கோடு, 9/11 (1844) அன்று மூன்றாம் தூதன் வருகையிலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் (1863) வரையிலான காலத்தை விளக்குகிறது. விடுதலை அறிவிப்பு சுதந்திரத்தை அறிவித்ததினால் அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் ஒரு முன்மாதிரியாக இருந்தது; இவ்வாறு சுதந்திரம் நீக்கப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அது முன்காட்டியது. முதல் குடியரசுக் கட்சி தலைவரால் அறிவிக்கப்பட்ட சுதந்திரம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது தீர்க்கதரிசனப்படி சர்வாதிகாரியாக ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ள கடைசி குடியரசுக் கட்சி தலைவரால் நீக்கப்படும் சுதந்திரத்திற்கு முன்மாதிரியாகிறது.

> “When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.

> “எமது தேசம் தனது ஆட்சியின் கொள்கைகளை இவ்வளவு மறுத்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை இயற்றும் போது, இந்தச் செயலில் புராட்டஸ்தாந்தம் பாப்பரசாட்சியத்துடன் கை கோர்க்கும்; அது வேறொன்றுமல்ல, மீண்டும் செயலூக்கமுள்ள கொடுங்கோலாட்சியாக எழும்புவதற்கான வாய்ப்பை நீண்ட காலமாக ஆவலுடன் எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கொடுங்கோன்மைக்கு உயிர் அளிப்பதே ஆகும்.” Testimonies, volume 5, 711.

742 BC was the alpha history that began the time prophecies of Isaiah seven verse eight, that reached the omega fulfillment in 1863. In 742 Ahaz, king of the southern kingdom of Judah was entering a Civil War against the ten northern tribes who made up the northern kingdom. The history of 742 BC was illustrated in Judah, the literal glorious land of Scriptures, that was populated by literal Jews and represented in the passage by the wicked and foolish king Ahaz—thus typifying the omega history of 1863. The omega history of 1863 is fulfilled within the period the United States reigns as the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. The United States is the spiritual glorious land, made up of Protestant Christianity who are biblically spiritual Jews. The Civil War between north and south in 742 BC at the alpha history illustrated the Civil War between north and south in the omega history of 1863. Together those two witnesses illustrate the external history leading up to the Sunday law where the spiritual glorious land will once again be divided into two classes.

கி.மு. 742 என்பது ஏசாயா 7:8-இன் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களை ஆரம்பித்த அல்பா வரலாறாக இருந்து, 1863-இல் ஓமேகா நிறைவேற்றத்தை அடைந்தது. கி.மு. 742-இல், தெற்கு இராஜ்யமான யூதாவின் ராஜாவாகிய ஆகாஸ், வடக்கு இராஜ்யத்தை அமைத்திருந்த வடக்கிலுள்ள பத்து கோத்திரங்களுக்கு எதிராக உள்நாட்டுப் போரில் நுழைந்து கொண்டிருந்தான். கி.மு. 742-இன் வரலாறு, வேதவசனங்களில் காணப்படும் சொற்பொருளான மகிமையான தேசமான யூதாவில் விளக்கிக் காட்டப்பட்டது; அது சொற்பொருளான யூதர்களால் குடியமர்த்தப்பட்டிருந்தது, மேலும் அந்தப் பகுதியில் துன்மார்க்கமும் மூடத்தனமும் உடைய ராஜாவாகிய ஆகாஸ் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது—இவ்வாறே அது 1863-இன் ஓமேகா வரலாற்றிற்கு ஒரு முன்னுருவாயிற்று. 1863-இன் ஓமேகா வரலாறு, ஐக்கிய அமெரிக்கா பூமியின் மிருகமாகவும், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யமாகவும் ஆட்சி செய்கிற காலப்பகுதிக்குள் நிறைவேறுகிறது. ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசமாகும்; அது புரொட்டஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவத்தை உடையதாக அமைந்துள்ளது; அவர்கள் வேதாகமப்படி ஆவிக்குரிய யூதர்கள் ஆவர். அல்பா வரலாறான கி.மு. 742-இல் வடக்கும் தெற்கும் இடையிலான உள்நாட்டுப் போர், 1863-இன் ஓமேகா வரலாற்றில் வடக்கும் தெற்கும் இடையிலான உள்நாட்டுப் போரைக் காட்டிக் கூறியது. அந்த இரு சாட்சிகளும் இணைந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குத் துவக்கமாகும் வெளிப்புற வரலாற்றை விளக்குகின்றன; அப்போது ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசம் மறுபடியும் இரண்டு வகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்படும்.

In 742 BC, the northern power represented an alliance between Israel’s ten northern tribes and Syria, thus typifying an alliance with an outside power, as was fulfilled when the support of the pro-slavery papacy was given to the pro-slavery southern states in the Civil War. The outside ally of Syria in 742 BC, and the outside ally of the papacy in the Civil War, identifies the alliance of the world-globalists with the globalist Democrats in their warfare against MAGA-ism, a warfare that began in 2015 when the fourth and richest president stood up, and in doing so stirred up the entire realm of Grecia according to Daniel eleven, verse two. That stirring is identifying the awakening of the heathen in the book of Joel. “Grecia” and “heathen” are symbols of the dragon power that leads the world to Armageddon in alliance with the beast and the false prophet.

கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டில், வடக்கு அதிகாரம் இஸ்ரவேலின் வடக்கு பத்து கோத்திரங்களுக்கும் சீரியாவுக்கும் இடையிலான ஒரு கூட்டணியைச் சுட்டிக்காட்டியது; ஆகையால், அது ஒரு வெளிப்புற அதிகாரத்துடனான கூட்டணிக்கான முன்மாதிரியாக இருந்தது. இதுவே, உள்நாட்டுப் போரின்போது அடிமைத்தனத்தை ஆதரித்த பாப்பரசாட்சியின் ஆதரவு, அடிமைத்தனத்தை ஆதரித்த தெற்கு மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்பட்டபோது நிறைவேறியது. கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டில் சீரியாவின் வெளிப்புற கூட்டாளியும், உள்நாட்டுப் போரில் பாப்பரசாட்சியின் வெளிப்புற கூட்டாளியும், MAGA-இஸத்திற்கு எதிரான அவர்களின் போராட்டத்தில் உலக-குளோபலிஸ்டுகளும் குளோபலிஸ்ட் டெமோக்ராட்டுகளும் கொண்டுள்ள கூட்டணியை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்தப் போராட்டம், நான்காவது மற்றும் மிகச் செல்வந்த ஜனாதிபதி எழுந்து நின்ற 2015 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது; அவ்வாறு செய்தபோது, தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் இரண்டு என்பதின்படி, அவர் கிரேசியாவின் முழு ராஜ்யத்தையும் கிளறிவிட்டார். அந்தக் கிளறுதல், யோவேல் புத்தகத்தில் காணப்படும் ஜாதியாரின் விழிப்புணர்வை அடையாளப்படுத்துகிறது. “கிரேசியா” மற்றும் “ஜாதியார்” என்பவை, மிருகத்துடனும் பொய்தீர்க்கதரிசியுடனும் கூட்டணியில் இருந்து உலகத்தை அர்மகெதோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் வலுசர்ப்ப அதிகாரத்தின் அடையாளங்களாகும்.

In 2015 the heathen were awakened to the prophetic call to Joel’s valley of Jehosophat, that he also called the valley of judgment. In 2015 Donald Trump announced his presidential candidacy, thus stirring up the globalist empire represented as Grecia and the heathen began their march to Armageddon, and only one year after the beginning of the Ukrainian War in fulfillment of verse eleven of Daniel eleven.

2015 ஆம் ஆண்டில், அயோக்கிய ஜாதிகள், யோவேலின் யெகோசாபாத் பள்ளத்தாக்கிற்கான தீர்க்கதரிசன அழைப்புக்கு விழிப்புணர்த்தப்பட்டனர்; அதனை அவர் நியாயத்தீர்ப்பின் பள்ளத்தாக்கு என்றும் அழைத்தார். 2015 ஆம் ஆண்டில் டொனால்டு டிரம்ப் தமது ஜனாதிபதி வேட்புமனுவை அறிவித்தார்; இதனால் கிரேசியா என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட உலகமயவாதப் பேரரசு கலக்கமடைந்தது, மேலும் ஜாதிகள் அர்மகெதோனுக்கான தங்கள் அணிவகுப்பை ஆரம்பித்தனர்; இது தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக உக்ரைனியப் போரின் தொடக்கத்திற்குப் பிந்தைய ஒரே ஒரு ஆண்டில் நிகழ்ந்தது.

The civil wars of 742 BC and 1863 identify the history of the Sunday law, which marks the end of the sixth kingdom of Bible prophecy. That sixth kingdom began with the Revolutionary War, so the end of the sixth kingdom at the Sunday law identifies the repetition of the Revolutionary War, at the very time that the Civil War is taking place. The definition of and the labelling of either a Civil or Revolutionary war is based upon perspective. What the Democrats are now doing through lawfare, embezzlement, fraud, illegal immigration and propaganda they call a color-revolution, but those souls opposed to their globalist maneuvers consider the very same activities as the instigation of ‘civil’ unrest. Is Antifa a criminal or a hero?

கி.மு. 742 மற்றும் 1863 ஆம் ஆண்டுகளின் உள்நாட்டுப் போர்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அந்தச் சட்டமே வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. அந்த ஆறாவது ராஜ்யம் புரட்சிப் போருடன் தொடங்கியது; ஆகையால், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆறாவது ராஜ்யத்தின் முடிவு, உள்நாட்டுப் போர் நடைபெறிக் கொண்டிருக்கும் அதே நேரத்தில், புரட்சிப் போரின் மறுமுறை நிகழ்வைக் காட்டுகிறது. உள்நாட்டுப் போர் அல்லது புரட்சிப் போர் என்று எதையாவது வரையறுத்தலும், அதற்கு அந்தப் பெயரை வழங்குதலும், பார்வைக்கோணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும். தற்போது ஜனநாயகக் கட்சியினர் சட்டப் போராட்டம், கையாடல், மோசடி, சட்டவிரோத குடியேற்றம், மற்றும் பிரசாரத்தின் மூலம் செய்து வரும்வற்றை அவர்கள் ஒரு நிறப் புரட்சி என்று அழைக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களின் உலகமயவாத சூழ்ச்சிகளுக்கு எதிராக நிற்கும் அந்த ஆத்துமாக்கள், அதே செயல்களை ‘உள்நாட்டு’ கலவரத்தைத் தூண்டுதல் என்று கருதுகின்றனர். ஆண்டீஃபா ஒரு குற்றவாளியா அல்லது ஒரு வீரனா?

The two historical wars represent a single divisive war that takes place in the history of the last Republican president. As with the first Republican president the warfare will be won by the last Republican president, who was also typified by the first President, who was also the victor of the Revolutionary War. The MAGA revolution, according to the Democrats, is producing the current ‘civil unrest.’ Depending on your personal political persuasion, the current war is either a revolutionary war or a civil war. Prophetically it is both.

அந்த இரண்டு வரலாற்றுப் போர்களும், கடைசி குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த ஜனாதிபதியின் வரலாற்றில் நடைபெறும் ஒரே பிளவுபடுத்தும் போரைக் குறிக்கின்றன. முதல் குடியரசுக் கட்சி ஜனாதிபதியின் நாட்களில் இருந்ததுபோலவே, முதல் ஜனாதிபதியால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்த அந்தக் கடைசி குடியரசுக் கட்சி ஜனாதிபதியினாலே இந்தப் போர் வெல்லப்படும்; அந்த முதல் ஜனாதிபதியே புரட்சிப் போரின் வெற்றியாளனாகவும் இருந்தார். ஜனநாயகக் கட்சியினரின் கருத்துப்படி, MAGA புரட்சி தற்போதைய ‘உள்நாட்டு கலக்கத்தை’ உருவாக்கி வருகிறது. உங்களுடைய தனிப்பட்ட அரசியல் மனப்பாங்கைப் பொறுத்து, தற்போதைய போர் புரட்சிப் போராகவோ அல்லது உள்நாட்டுப் போராகவோ கருதப்படுகிறது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அது இரண்டுமாகும்.

1863 represents the Sunday law and so does 1844, when the third angel arrived with the message of the Sunday law. The period of 1844 unto 1863 bears the signature of the Sunday law from beginning to end. In 1846 the marriage of the Whites, the observance of Sabbath and the name change from Harmen to White marked that the marriage that was entered into on October 22, 1844 had been consummated, and that consummation marked the beginning of the testing process of the third angel, just as the three-fold Sabbath test of manna marked the beginning of ten tests following the baptism of the Red Sea.

1863 ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுபோலவே 1844-மும் அப்படியே ஆகும், ஏனெனில் மூன்றாம் தூதன் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் செய்தியுடன் அப்போது வந்தான். 1844 முதல் 1863 வரையிலான காலப்பகுதி, தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் முத்திரையைத் தாங்கியுள்ளது. 1846-இல் வைட்ஸ் அவர்களின் திருமணம், சப்தத்தை அனுசரித்தல், மேலும் ஹார்மன் என்பதிலிருந்து வைட் எனப் பெயர் மாற்றம் ஆகியவை, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று ஏற்பட்ட திருமணம் பூரணமடைந்திருந்தது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டின; அந்தப் பூரணமாதல், செங்கடலின் ஞானஸ்நானத்தைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்த பத்து சோதனைகளின் ஆரம்பத்தை மன்னாவின் மும்மடங்கு சப்தச் சோதனை குறித்ததுபோலவே, மூன்றாம் தூதனின் சோதனைச் செயல்முறையின் ஆரம்பத்தையும் குறித்தது.

The manna was the first test and represented the tenth test at Kadesh for both represent the third angel’s message and therefore the Sunday law.

மன்னா முதலாவது சோதனையாக இருந்தது; மேலும் அது காதேஷில் ஏற்பட்ட பத்தாவது சோதனையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; ஏனெனில் இவை இரண்டும் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியையும், ஆகையால் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும், பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

> “Every week during their long sojourn in the wilderness the Israelites witnessed a threefold miracle, designed to impress their minds with the sacredness of the Sabbath: a double quantity of manna fell on the sixth day, none on the seventh, and the portion needed for the Sabbath was preserved sweet and pure, when if any were kept over at any other time it became unfit for use.” Patriarchs and Prophets, 296.

> “வனாந்தரத்தில் அவர்கள் நீண்டகாலம் தங்கியிருந்த ஒவ்வொரு வாரத்திலும், இஸ்ரவேலர் சப்தநாளின் பரிசுத்தத்தைக் குறித்து அவர்களின் மனங்களில் ஆழமாகப் பதியுமாறு ஏற்படுத்தப்பட்ட மும்மடங்கு அதிசயத்தைக் கண்டார்கள்: ஆறாம் நாளில் இரட்டிப்பான அளவு மன்னா விழுந்தது; ஏழாம் நாளில் ஒன்றும் விழவில்லை; மேலும், சப்தநாளுக்குத் தேவையான பகுதி இனிமையும் சுத்தமுமாகக் காத்து வைக்கப்பட்டது; ஆனால் வேறு எந்த நேரத்திலும் எதையாவது மீதமாக வைத்திருந்தால், அது பயன்படாததாயிற்று.” Patriarchs and Prophets, 296.

The first of ten tests was the “manna” test representing the threefold message of the three angels of Revelation fourteen. As with the manna, the angels represent the threefold warning against worship upon the first day of the week. The threefold manna miracle was “designed to impress their minds with the sacredness of the Sabbath,” which is of course the design of the third angel. The first of the three miracles represented by the manna, involved “eating” the heavenly bread, and “eating” is an alpha symbol of the latter rain period. The second miracle, represents the second angel’s message where inspiration “doubles” words and phrases to mark the period represented by Babylon’s two falls, for Babylon is fallen, is fallen. The second miracle was the “doubling” of the amount of manna on the sixth day. The third miracle was the preservation of the bread of the seventh-day Sabbath.

பத்து சோதனைகளில் முதலாவது, வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களின் மும்மடங்கு செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டும் “மன்னா” சோதனையாக இருந்தது. மன்னாவைப் போலவே, அந்தத் தூதர்களும் வாரத்தின் முதல் நாளில் செய்யப்படும் ஆராதனைக்கு எதிரான மும்மடங்கு எச்சரிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். மன்னாவின் மும்மடங்கு அதிசயம், “சபாத்தின் பரிசுத்தத்தைக் குறித்து அவர்களின் மனங்களில் ஆழமாகப் பதியச் செய்வதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டது,” இது நிச்சயமாக மூன்றாம் தூதனின் நோக்கமே ஆகும். மன்னாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று அதிசயங்களில் முதலாவது, பரலோக அப்பத்தை “உண்பதை” உட்படுத்தியது; “உண்பது” என்பது பிற்கால மழையின் காலப்பகுதியைக் குறிக்கும் ஒரு ஆல்பா சின்னமாகும். இரண்டாவது அதிசயம், பாபிலோனின் இரு வீழ்ச்சிகளால் சுட்டிக்காட்டப்படும் காலத்தை அடையாளப்படுத்துவதற்காக, உந்துதலானது சொற்களையும் சொற்றொடர்களையும் “இரட்டைப்படுத்தும்” இரண்டாம் தூதனின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், “பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது.” இரண்டாவது அதிசயம், ஆறாம் நாளில் மன்னாவின் அளவு “இரட்டிப்பிக்கப்பட்டது” என்பதே ஆகும். மூன்றாவது அதிசயம், ஏழாம் நாள் சபாத்தின் அப்பம் காக்கப்பட்டதாயிருந்தது.

As a type of the three angels, the manna is the first angel, and therefore must contain the entire story, which in Revelation fourteen is the story of all three angels. The first angel is a fractal of all three angels’ messages. A fractal is a complex geometric shape that can be split into parts, each of which is a reduced-size copy of the whole. This property is called self-similarity. Fractals often have intricate detail no matter how much you zoom in. Fractals occur in mathematics, biology, physics, geology, chemistry, astronomy, engineering and many other fields of understanding.

மூன்று தூதர்களுக்கான ஒரு முன்னுருவாக, மன்னா முதலாம் தூதனாகும்; ஆகையால் அது முழுக் கதையையும் உட்கொண்டிருக்க வேண்டும்; வெளிப்படுத்தல் பதினான்கில் அது மூன்று தூதர்களின் செய்திகளின் முழுக் கதையாகும். முதலாம் தூதன், மூன்று தூதர்களின் செய்திகளின் அனைத்திற்குமான ஒரு பிராக்டல் ஆகும். பிராக்டல் என்பது சிக்கலான ஒரு கோணவியல் வடிவமாகும்; அதை பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம், அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் முழுமையின் சுருக்கப்பட்ட அளவிலான பிரதியாக இருக்கும். இந்த இயல்பு தன்னொத்த தன்மை என அழைக்கப்படுகிறது. நீங்கள் எவ்வளவு பெரிதாக்கிப் பார்த்தாலும், பிராக்டல்கள் பெரும்பாலும் நுணுக்கமான விவரங்களை உடையவையாக இருக்கும். கணிதம், உயிரியல், இயற்பியல், புவியியல், இரசாயனவியல், வானியல், பொறியியல் மற்றும் அறிவின் பல வேறு துறைகளிலும் பிராக்டல்கள் காணப்படுகின்றன.

The “three-step structure” of the three angels in Revelation chapter fourteen is represented in the message of the first angel, thus making the first angel a “fractal” of the three angels. The first three chapters of the book of Daniel represent the first, second and third angels’ messages respectively, and Daniel chapter one contains the same “three-step structure” represented in the three chapters, and as in the three angels in relation to the first angel.

வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தூதர்களின் “மூன்று-அடுக்கு அமைப்பு” முதலாம் தூதனின் செய்தியில் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது; இதனால் முதலாம் தூதன் அந்த மூன்று தூதர்களின் ஒரு “ஃப்ராக்டல்” ஆகிறான். தானியேல் புத்தகத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் முறையே முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும் தானியேல் முதல் அதிகாரமும், அந்த மூன்று அதிகாரங்களில் பிரதிபலிக்கப்பட்ட அதே “மூன்று-அடுக்கு அமைப்பை” கொண்டுள்ளது; இது, முதல் தூதனுடன் தொடர்புடைய மூன்று தூதர்களில் காணப்படுவதுபோலவே ஆகும்.

The threefold miracle of the manna was to be eaten and Daniel chapter one is about eating. Daniel passed the diet test by choosing pulse over the diet of Babylon. He was then tested for his appearance and his appearance produced a separation between his countenance and the countenance of those who ate Babylon’s food. The second angel’s message is the call to separate from Babylon during a separation history where two classes are developed and then manifested. That second test for Daniel led to the third test of Nebuchadnezzar, which was the third test in chapter one and typified the golden image test of chapter three, which Sister White repeatedly identifies as the Sunday law, which is the third angel’s message. Daniel chapter one is a fractal of the first three chapters of Daniel and those three chapters represent the three angels of Revelation fourteen, of which the first angel and chapter one of Daniel are both fractals of all three angels and all three chapters.

மன்னாவின் மும்மடங்கான அதிசயம் உண்ணப்பட வேண்டியது; தானியேல் முதலாம் அதிகாரம் உண்ணுதலைப் பற்றியது. பாபிலோனின் உணவுமுறையை விட பருப்புவகைகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் மூலம் தானியேல் அந்த ஆகாரச் சோதனையில் வெற்றி பெற்றான். பின்னர் அவன் தோற்றத்தைப் பற்றிச் சோதிக்கப்பட்டான்; அவன் தோற்றம், பாபிலோனின் உணவை உண்டவர்களின் முகக்குறிப்பிலிருந்து அவன் முகக்குறிப்பை வேறுபடுத்தும் ஒரு பிரிவினையை உண்டாக்கியது. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி, இரண்டு வகுப்புகள் உருவாக்கப்பட்டு பின்னர் வெளிப்படுத்தப்படும் ஒரு பிரிவினை வரலாற்றின்போது பாபிலோனிலிருந்து பிரியுமாறு அழைக்கும் அழைப்பாகும். தானியேலுக்கான அந்த இரண்டாம் சோதனை, நேபுகாத்நேச்சாரின் மூன்றாம் சோதனைக்குத் தள்ளிச் சென்றது; அது முதலாம் அதிகாரத்திலுள்ள மூன்றாம் சோதனையாகவும், மூன்றாம் அதிகாரத்திலுள்ள பொன்னான சிலைச் சோதனைக்கு முன்மாதிரியாகவும் இருந்தது. அந்தச் சோதனையை சகோதரி வைட் மீண்டும் மீண்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என அடையாளப்படுத்துகிறார்; அதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும். தானியேல் முதலாம் அதிகாரம், தானியேலின் முதல் மூன்று அதிகாரங்களின் ஒரு பிராக்டல் ஆகும்; அந்த மூன்று அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கிலுள்ள மூன்று தூதர்களைக் குறிக்கின்றன. அவற்றில் முதல் தூதனும் தானியேல் முதலாம் அதிகாரமும், மூன்று தூதர்களின் அனைத்திற்கும் மூன்று அதிகாரங்களின் அனைத்திற்கும் பிராக்டல்களாக இருக்கின்றன.

> “Every week during their long sojourn in the wilderness the Israelites witnessed a threefold miracle, designed to impress their minds with the sacredness of the Sabbath: a double quantity of manna fell on the sixth day, none on the seventh, and the portion needed for the Sabbath was preserved sweet and pure, when if any were kept over at any other time it became unfit for use.

> “வனாந்தரத்தில் அவர்கள் மேற்கொண்ட நீண்டகாலப் பயணத்தின் ஒவ்வொரு வாரமும், இஸ்ரவேலர் சப்தநாளின் பவித்திரத்தைக் குறித்து அவர்களின் மனங்களில் ஆழமாகப் பதியும்படியாக ஏற்படுத்தப்பட்ட மூவகை அதிசயத்தை கண்டார்கள்: ஆறாம் நாளில் மன்னா இரட்டிப்பு அளவில் விழுந்தது; ஏழாம் நாளில் ஒன்றும் விழவில்லை; மேலும், சப்தநாளுக்குத் தேவையான பங்கு இனிமையுடனும் களங்கமில்லாமலும் பாதுகாக்கப்பட்டது; வேறு எந்த நேரத்திலும் அதில் ஏதாவது மீதியாக வைக்கப்பட்டிருந்தால், அது பயன்பாட்டிற்குத் தகாததாக மாறிவிடும்.”

> “In the circumstances connected with the giving of the manna, we have conclusive evidence that the Sabbath was not instituted, as many claim, when the law was given at Sinai. Before the Israelites came to Sinai they understood the Sabbath to be obligatory upon them. In being obliged to gather every Friday a double portion of manna in preparation for the Sabbath, when none would fall, the sacred nature of the day of rest was continually impressed upon them. And when some of the people went out on the Sabbath to gather manna, the Lord asked, ‘How long refuse ye to keep My commandments and My laws?’” Patriarchs and Prophets, 296.

> “மன்னா கொடுக்கப்பட்ட நிகழ்வுடன் தொடர்புடைய சூழ்நிலைகளில், பலர் வாதிடுவது போல சினாயில் நியாயப்பிரமாணம் கொடுக்கப்பட்டபோது சப்தம் நிறுவப்பட்டது அல்ல என்பதைத் தீர்மானமாக நிரூபிக்கும் ஆதாரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. இஸ்ரவேலர் சினாயை அடைவதற்கு முன்பே, சப்தத்தைத் தமக்குப் பிணைப்பான கடமையாக அவர்கள் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். சப்தத்திற்கான ஆயத்தமாக, அது விழாத நாளாகிய ஓய்வுநாளுக்கு முன் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் மன்னாவை இரட்டிப்பு அளவில் சேகரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தின் மூலம், அந்த ஓய்வுநாளின் பரிசுத்தமான தன்மை இடையறாது அவர்கள்மேல் பதியச்செய்யப்பட்டது. மக்களில் சிலர் சப்தநாளில் மன்னாவைச் சேகரிக்க வெளியே சென்றபோது, கர்த்தர், ‘என் கட்டளைகளையும் என் பிரமாணங்களையும் கைக்கொள்ள நீங்கள் எவ்வளவு காலம் மறுப்பீர்கள்?’ என்று கேட்டார்.” Patriarchs and Prophets, 296.

Gathering and eating the manna, is typifying John in chapter ten of Revelation taking (gathering) the little book out of the angel’s hand and then eating it.

மன்னாவைச் சேகரித்தலும் உண்டலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் யோவான் தூதனுடைய கையிலிருந்து அந்தச் சிறு புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு (சேகரித்து) பின்னர் அதை உண்டதைக் குறிக்கின்றது.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. Revelation 10:9.

> அப்பொழுது நான் தூதனிடத்தில் சென்று, “அந்தச் சிறிய புத்தகத்தை எனக்குக் கொடு” என்று அவனிடம் சொன்னேன். அவன் என்னிடம், “இதைக் கொண்டு தின்றுவிடு; இது உன் வயிற்றை கசப்பாக்கும்; ஆனால் உன் வாயில் அது தேன்போல் இனிமையாயிருக்கும்” என்றான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10:9.

John first had to go to the angel and ask, then he had to “take” the little book, and then he had to “eat” it. John is representing the three steps of the first angel by going to and asking the angel, followed by the second step of taking and the third of eating. Gathering and or eating, is the first of the three tests of the manna, but it contains a fractal of all three manna tests. Gathering and eating the manna, is typifying Jeremiah.

யோவான் முதலில் தூதனிடத்தில் சென்று கேட்க வேண்டியிருந்தது; பின்னர் அவன் அந்தச் சிறு புத்தகத்தை “எடுக்க” வேண்டியிருந்தது; அதன் பின் அதைப் “தின்ன” வேண்டியிருந்தது. தூதனிடத்தில் சென்று அவனிடத்தில் கேட்பதன் மூலம் யோவான் முதல் தூதனின் மூன்று படிகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அதனைத் தொடர்ந்து இரண்டாம் படியாக எடுப்பதும், மூன்றாம் படியாக தின்னுவதும் வருகின்றன. சேகரித்தலும் அல்லது தின்னுதலும் மன்னாவின் மூன்று சோதனைகளில் முதற்சோதனையாகும்; ஆனால் அதற்குள் மன்னாவின் மூன்று சோதனைகளின் அனைத்திற்குமான ஓர் ஃபிராக்டல் அடங்கியுள்ளது. மன்னாவைச் சேகரித்தலும் தின்னுதலும் எரேமியாவை முன்னுருவாகக் காட்டுகின்றன.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> உமது வார்த்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, நான் அவற்றை உண்டேன்; உமது வார்த்தை என் இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் ஆனது; ஏனெனில், சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நான் உமது நாமத்தினால் அழைக்கப்படுகிறேன். எரேமியா 15:16.

His “words were found” by Jeremiah seeking and then asking for the little book. His word was found when the manna was gathered. Gathering and eating the manna, is typifying Ezekiel who ate the book given to him and in doing so identifies that to refuse to eat the book was to be as the rebellious house.

சிறிய புத்தகத்தைக் தேடி, பின்னர் அதைக் கேட்ட எரேமியாவினால் அவருடைய “வார்த்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.” மன்னா சேகரிக்கப்பட்டபோது அவருடைய வார்த்தை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மன்னாவைச் சேகரித்தலும் உண்டலும், எசேக்கியேல் தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட புத்தகத்தை உண்டதை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அந்தப் புத்தகத்தை உண்ண மறுப்பது கலகமுள்ள வீட்டாரைப் போல இருப்பதாக அது அடையாளப்படுத்துகிறது.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel.

> ஆனாலும், மனுபுத்திரனே, நான் உனக்குச் சொல்லுகிறதை நீ கேள்; அந்தக் கலகக்கார வீட்டைப் போல நீ கலகக்காரனாக இராதே; உன் வாயைத் திறந்து, நான் உனக்குக் கொடுக்கிறதை உண்ணு. நான் நோக்கினபோது, இதோ, ஒரு கை என்னிடத்திற்கு நீட்டப்பட்டது; அதில் ஒரு புத்தகச் சுருள் இருந்தது. அவர் அதைப் என் முன் விரித்தார்; அது உள்ளும் புறமும் எழுதப்பட்டிருந்தது; அதில் புலம்பல்கள், துக்கம், ஐயோ என்பன எழுதப்பட்டிருந்தன. மேலும் அவர் என்னிடத்தில், மனுபுத்திரனே, நீ காண்பதைக் உண்ணு; இந்தச் சுருளை உண்டு, போய் இஸ்ரவேல் வீட்டாரிடத்தில் பேசு என்றார்.

> So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–3:3.

> ஆகையால் நான் என் வாயைத் திறந்தேன்; அவர் அந்தச் சுருளைப் எனக்குத் தின்னக் கொடுத்தார். அவர் என்னிடத்தில், மனுஷகுமாரனே, நான் உனக்குக் கொடுக்கிற இந்தச் சுருளை உன் வயிறு தின்னுமாறும், உன் குடல் அதினால் நிரம்புமாறும் செய் என்றார். அப்பொழுது நான் அதைத் தின்றேன்; அது என் வாயில் இனிமைக்குத் தேன்போல இருந்தது. எசேக்கியேல் 2:8–3:3.

If Ezekiel refused to eat the little book he would be in the rebellious house, and the “roll” of the “book” he was to eat was represented as “lamentations, and mourning, and woe,” representing a threefold message in the last days. The threefold message of the last days is the three angels messages of Revelation fourteen, and the context which Ezekiel presents those three messages, is the context of Islam and the third woe. The three messages possess an alpha and an omega, and the third is “woe,” a primary symbol of Islam, so the alpha must agree with the omega, therefore the “lamentations” represent the lamentations that began at 9/11 with the arrival of the seventh trumpet and third woe which would progressively escalate on into the seven last plagues. At the Sunday law “earthquake” of Revelation eleven, the third woe cometh quickly, and inspiration informs us that the unrighteous decree of Isaiah ten is that Sunday law. The verse begins by stating “woe” upon those who make unrighteous decrees.

எசேக்கியேல் அந்தச் சிறிய புத்தகத்தை உண்ண மறுத்திருந்தால், அவர் கலகமுள்ள வீட்டாரோடு இருப்பார்; மேலும் அவர் உண்ண வேண்டியிருந்த அந்த “புத்தகத்தின்” “சுருள்” “புலம்பல்களும், இரங்கலும், ஐயோவும்” என்று சித்தரிக்கப்பட்டது; இது கடைசி நாட்களில் உள்ள மூவகைச் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கடைசி நாட்களின் அந்த மூவகைச் செய்தி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கில் உள்ள மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் ஆகும்; மேலும் எசேக்கியேல் அந்த மூன்று செய்திகளை முன்வைக்கும் சூழல், இஸ்லாம் மற்றும் மூன்றாம் ஐயோவின் சூழலாகும். அந்த மூன்று செய்திகள் ஒரு ஆல்பாவையும் ஒரு ஓமேகாவையும் உடையவை; மூன்றாவது “ஐயோ” ஆகும்; அது இஸ்லாமின் முதன்மைச் சின்னமாக இருப்பதால், ஆல்பா ஓமேகாவோடு ஒத்திருக்க வேண்டும்; ஆகையால் “புலம்பல்கள்” என்பது, ஏழாம் எக்காளமும் மூன்றாம் ஐயோவும் வருகை தந்த 9/11-இல் தொடங்கி, பின்னர் ஏழு கடைசி வாதைகளுக்குள் படிப்படியாக அதிகரித்த புலம்பல்களைக் குறிக்கின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் “பூகம்பம்” நேரத்தில், மூன்றாம் ஐயோ விரைவாக வருகிறது; மேலும் ஏசாயா பத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அநீதியான கட்டளை அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமென்றும் தூண்டுதல் எமக்கு அறிவிக்கிறது. அந்த வசனம், அநீதியான கட்டளைகளைச் செய்வோர்மேல் “ஐயோ” என்று கூறுவதால் தொடங்குகிறது.

Eating the manna was the first of three tests, the second was the “doubling” on the preparation day. And what were the preparing for? They were preparing for the Sabbath test, which is the third angel’s message.

மன்னாவை உண்ணுதல் மூன்று சோதனைகளில் முதலாவது ஆகும்; இரண்டாவது, ஆயத்தநாளில் நிகழ்ந்த “இரட்டிப்பு” ஆகும். அப்பொழுது அவர்கள் எதற்காக ஆயத்தமாயிருந்தார்கள்? அவர்கள் சப்தா சோதனைக்காக ஆயத்தமாயிருந்தார்கள்; அதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும்.

That threefold miracle was also the first or alpha test of ten tests. God gave manna at the first step, then He gave a ‘double’ portion at the second step, but none at the third. The third test is different than the first two tests, for the third is the litmus test. Those three tests represent the alpha of a ten-step testing process that leads to the first Kadesh.

அந்த மும்மடங்கு அதிசயம் பத்து சோதனைகளில் முதல் சோதனையாகிய ஆல்பா சோதனையும் ஆகும். முதல் கட்டத்தில் தேவன் மன்னாவை அளித்தார்; பின்னர் இரண்டாம் கட்டத்தில் அவர் ‘இரட்டிப்பு’ பங்கினை அளித்தார்; ஆனால் மூன்றாம் கட்டத்தில் எதையும் அளிக்கவில்லை. மூன்றாம் சோதனை முதல் இரண்டு சோதனைகளிலிருந்து வேறுபட்டது; ஏனெனில் மூன்றாமதே உண்மையைத் தீர்மானிக்கும் முக்கியச் சோதனையாகும். அந்த மூன்று சோதனைகள், முதல் காதேஷை நோக்கி நடத்திச் செல்லும் பத்து-படி சோதனைச் செயல்முறையின் ஆல்பாவைக் குறிக்கின்றன.

If you search the various theologians, you will find many lists of the ten tests that reach their conclusion at the first Kadesh. Almost all of them include the Red Sea as one of the ten tests, some include historical waymarks before the Red Sea during the plagues. They are all wrong.

பல்வேறு இறையியலாளர்களின் நூல்களை நீங்கள் ஆராய்ந்தால், முதல் காதேஷில் தமது முடிவை அடையும் பத்து சோதனைகளின் பல பட்டியல்களை காண்பீர்கள். அவற்றில் கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் செங்கடலை அந்த பத்து சோதனைகளில் ஒன்றாகச் சேர்க்கின்றன; சிலர், வாதைகளின் காலத்தில் செங்கடலுக்கு முன்பான வரலாற்றுச் சுட்டுக்குறிகளையும் சேர்த்துக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் தவறானவர்கள்.

The first test is the manna. Paul identifies that the Red Sea crossing was baptism.

முதல் சோதனை மன்னா ஆகும். செங்கடலைக் கடந்தது ஞானஸ்நானம் என்று பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.

> மேலும், சகோதரரே, நம்முடைய பிதாக்கள் எல்லாரும் மேகத்தின் கீழிருந்தார்கள், எல்லாரும் சமுத்திரத்தின் வழியாகக் கடந்தார்கள் என்பதை நீங்கள் அறியாமலிருக்க நான் விரும்பவில்லை; மேலும், எல்லாரும் மேகத்திலும் சமுத்திரத்திலும் மோசேயினுக்குள் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள். 1 கொரிந்தியர் 10:1, 2.

Moses typifies Jesus, and Jesus’ baptism identifies a testing process, threefold in nature, beginning with and emphasizing the test of appetite. The cross was typified by the Passover in Egypt. When they came out on the other side of the Red Sea, Christ was resurrected as the first fruit offering. When He came out of the watery grave at the hands of John the Baptist, Christ (the first fruit offering) began a forty-day testing process. After He was resurrected as typified by His baptism, there were forty days that Christ interacted with the disciples’ face to face. The testing process begins after the Red Sea crossing, as certainly as Christ was driven by the Spirit into the wilderness as soon as He came out of the water.

மோசே இயேசுவின் முன்மாதிரியாக நிற்கிறார்; மேலும், இயேசுவின் ஞானஸ்நானம் மூவகைத் தன்மையுடைய ஒரு சோதனைச் செயல்முறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது பசியாசையின் சோதனையால் ஆரம்பித்து அதையே வலியுறுத்துகிறது. சிலுவை, எகிப்திலிருந்த பஸ்காவால் முன்குறிக்கப்பட்டது. அவர்கள் செங்கடலின் அப்பாற்பட்ட கரைக்கு வந்தபோது, கிறிஸ்து முதற்பலிக் காணிக்கையாக உயிர்த்தெழுந்தார். அவர் யோவான் ஸ்நானகர்த்தாவின் கரங்களால் நீர்க்கல்லறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, கிறிஸ்து (முதற்பலிக் காணிக்கை) நாற்பது நாள் சோதனைச் செயல்முறையை ஆரம்பித்தார். தமது ஞானஸ்நானத்தால் முன்குறிக்கப்பட்டபடி அவர் உயிர்த்தெழுந்த பின்பு, கிறிஸ்து சீஷர்களுடன் முகாமுகமாகச் சந்தித்த நாற்பது நாட்கள் இருந்தன. செங்கடலைக் கடந்தபின் சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமாகிறது; அதுபோலவே, கிறிஸ்து நீரிலிருந்து வெளியே வந்த உடனேயே ஆவியினால் வனாந்தரத்திற்கு நடத்தப்பட்டார் என்பது நிச்சயம்.

The first test for Christ was appetite, for the Bread of Heaven took up His anointed work right where Adam had fallen. The first test after the Red Sea is the threefold manna test typifying the threefold test upon the Bread of Heaven. Christ’s testing began after He came out of the water, so the ten tests must also begin ‘after’ they came out of the water. Christ was then confronted with a threefold test, set within the context of appetite, as typified by the threefold test of the manna that began after the Spirit had driven ancient Israel out of Egypt and into the wilderness.

கிறிஸ்துவுக்கான முதல் சோதனை பசியாசை குறித்ததாயிருந்தது; ஏனெனில் பரலோக அப்பம், ஆதாம் விழுந்த அதே இடத்திலேயே தமது அபிஷேகிக்கப்பட்ட பணியை மேற்கொண்டார். செங்கடலுக்குப் பிந்தைய முதல் சோதனை, பரலோக அப்பத்தின் மேல் வந்த மூவகைச் சோதனையை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் மூவகை மன்னா சோதனையாகும். கிறிஸ்துவின் சோதனை, அவர் தண்ணீரிலிருந்து வெளியே வந்த பின்பே தொடங்கியது; ஆகையால் அந்த பத்து சோதனைகளும் அவர்களும் தண்ணீரிலிருந்து வெளியே வந்த ‘பிறகு’யே தொடங்க வேண்டும். அப்பொழுது கிறிஸ்து, பசியாசை என்ற சூழலுக்குள் அமைக்கப்பட்ட ஒரு மூவகைச் சோதனையை எதிர்கொண்டார்; இது, ஆவியானவர் பண்டைய இஸ்ரவேலை எகிப்திலிருந்து வெளியேற்றி வனாந்தரத்திற்குள் நடத்திச் சென்ற பின் தொடங்கிய மன்னாவின் மூவகைச் சோதனையால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது.

The other lists that conjecture about what rebellions are represented by the ten tests that culminate at Kadesh identify Aaron’s golden calf rebellion as one of those ten tests, but they are wrong.

காதேஷில் உச்சத்தை அடையும் பத்து சோதனைகளால் எந்தக் கிளர்ச்சிகள் குறிக்கப்படுகின்றன என்று ஊகிக்கும் மற்ற பட்டியல்கள், ஆரோனின் பொற்கன்றுக்குட்டி கிளர்ச்சியை அந்தப் பத்து சோதனைகளில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகின்றன; ஆனால் அவை தவறானவை.

The provocation of the golden calf represents two tests. It is an essential element of the golden calf’s symbolism. The idolatry manifested when the people thought God would not see, was followed by the return of Moses. Then the people made a choice to remain idolaters in full view of God, as represented by Moses.

பொற்கன்றின் தூண்டுதல் இரண்டு சோதனைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது பொற்கன்றின் குறியீட்டியலின் அத்தியாவசிய அம்சமாகும். தேவன் காணமாட்டார் என்று மக்கள் எண்ணியபோது வெளிப்பட்ட விக்கிரகாராதனையைத் தொடர்ந்து, மோசே திரும்பிவந்தார். பின்னர் மக்கள், மோசேயால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தேவனின் முழுக் கண்முன்பாகவே விக்கிரகாராதகர்களாகத் தொடர்ந்திருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

In the twofold escalating rebellion, we see a prophetic division in the tribes, when the tribe of Levi became exclusively assigned to the sanctuary work, for until that rebellion, the sanctuary work was to be accomplished by the firstborn of every tribe. No longer would that be the case. Now the faithful tribe of Levi would maintain the temple. “Division” or separation into ‘two’ is an element of the prophetic characteristic of the golden calf.

இருமடங்கு தீவிரமடைந்த கிளர்ச்சியில், லேவியின் கோத்திரம் பரிசுத்த ஸ்தலப் பணிக்கே தனிப்பட்ட முறையில் நியமிக்கப்பட்டபோது, கோத்திரங்களுக்குள் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பிரிவை நாம் காண்கிறோம்; ஏனெனில் அந்தக் கிளர்ச்சிவரை, பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் பணி ஒவ்வொரு கோத்திரத்தின் முதற்பேறினரால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியதாக இருந்தது. இனி அது அப்படியிருக்காது. இப்போது விசுவாசமுள்ள லேவியின் கோத்திரமே ஆலயத்தைப் பராமரிக்கும். “பிரிவு” அல்லது ‘இரண்டு’ ஆகப் பிரித்தல் என்பது பொற்கன்றுக்குட்டியின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்பின் ஒரு கூறாகும்.

Aaron’s rebellion typified the rebellion of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel. Jeroboam ‘doubles’ the golden calves, placing one in Bethel and one in Dan. Aaron and Jeroboam are representing parallel histories, which is the history of the formation of the image of the beast. The history of the image of the beast is fulfilled in two periods, divided by the Sunday law in the United States. The image of the beast is a symbol of the combination of church and state which is set up first in the United States, and then in the world.

ஆரோனின் கிளர்ச்சி, இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்தின் முதல் ராஜாவாகிய யெரொபொவாமின் கிளர்ச்சிக்கான முன்னுருவாயிருந்தது. யெரொபொவாம் பொற்கன்றுகளை “இரட்டைப்படுத்தி,” ஒன்றை பெத்தேலில், ஒன்றை தானில் நிறுவுகிறான். ஆரோனும் யெரொபொவாமும் இணைநிலை வரலாறுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அது மிருகத்தின் சிலை உருவாகும் வரலாறாகும். மிருகத்தின் சிலையின் வரலாறு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தால் பிரிக்கப்பட்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளில் நிறைவேறுகிறது. மிருகத்தின் சிலை என்பது, முதலில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் நிறுவப்பட்டு, பின்னர் உலகத்தில் நிறுவப்படும் சபையும் அரசும் இணையும் ஒன்றிப்பிற்கான ஒரு அடையாளமாகும்.

There is always a division associated with symbols of the image of the beast. With Aaron it was the separation of the Levites, with Jeroboam it was the separation of the twelve tribes into two southern and ten northern tribes.

மிருகத்தின் உருவத்தின் அடையாளங்களுடன் எப்போதும் ஒரு பிரிவு தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. ஆரோனின் காலத்தில் அது லேவியரின் பிரிவாக இருந்தது; எரோபவாமின் காலத்தில் அது பன்னிரண்டு கோத்திரங்கள் இரு தெற்குக் கோத்திரங்களாகவும் பத்து வடக்குக் கோத்திரங்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டதாயிருந்தது.

The symbol of that relationship of church and state is called “the image of the beast” by John in the book of Revelation. Aaron and Jeroboams’ golden calves were images of a beast, and the beast they were images of is Babylon, for the first kingdom of Bible prophecy is represented by a head of “gold” in Daniel chapter two. The image of the beast represents two tests, for the test is first brought upon the earth beast—the United States, then in chapter thirteen of Revelation the United States forces the world to set up an image to the beast. The first test is the USA, then the world.

சபையும் அரசும் இடையிலான அந்த உறவின் குறியீட்டை, வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தில் யோவான் “மிருகத்தின் உருவம்” என்று அழைக்கிறார். ஆரோனின் மற்றும் யெரொபெயாமின் பொன் கன்றுகள் ஒரு மிருகத்தின் உருவங்களாயிருந்தன; அவை உருவங்களாயிருந்த அந்த மிருகம் பாபிலோன் ஆகும்; ஏனெனில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் இராச்சியம், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் “பொன்” தலையால் சித்தரிக்கப்படுகிறது. மிருகத்தின் உருவம் இரண்டு சோதனைகளைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் அந்தச் சோதனை முதலில் பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் மேல்—அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் மேல்—வருகிறது; பின்னர் வெளிப்படுத்தின பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் உலகத்தை மிருகத்திற்கு ஒரு உருவத்தை ஏற்படுத்தும்படி வற்புறுத்துகிறது. முதல் சோதனை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்; பின்னர் உலகம்.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “மதச் சுதந்திரத்தின் தேசமான அமெரிக்கா, மனச்சாட்சியை வற்புறுத்தி, மனிதர்களை பொய்யான ஓய்வுநாளை மதிக்கத் திணிப்பதில் பாப்பரசராட்சியுடன் ஒன்றுபடும் போது, பூமியிலுள்ள ஒவ்வொரு நாட்டினருமான மக்களும் அவளுடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றும்படி வழிநடத்தப்படுவார்கள்.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “அயல் ஜாதிகள் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முன்னுதாரணத்தைப் பின்பற்றும். அவள் முன்னிலை வகித்தாலும், இதே நெருக்கடி உலகத்தின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் உள்ள நமது ஜனங்களின்மேல் வரும்.” Testimonies, volume 6, 395.

The golden calf rebellion is twofold and marks two of the first nine tests which lead to the tenth and final test at the first Kadesh. When Aaron and Jeroboams’ rebellions are brought together “line upon line” you find Aaron, the high priest representing a church and Jeroboam, the king of Israel, representing the state. The two lines together are a symbol of a church state combination. Jeroboam’s two altars were set up in Bethel, (meaning church) and Dan (meaning judgment) and together representing the combination of church and state. With these points in place, we will begin to identify the ten tests.

பொற்கன்றுக் கலகம் இருமடங்கானது; அது முதல் கதேஷில் நிகழும் பத்தாவது மற்றும் இறுதியான சோதனைக்குக் கொண்டு செல்லும் முதல் ஒன்பது சோதனைகளில் இரண்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆரோனின் கலகத்தையும் யெரொபெயாமின் கலகங்களையும் “வரி மேலே வரி” ஒன்றிணைத்து நோக்கும்போது, ஒரு சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பிரதான ஆசாரியனான ஆரோனையும், அரசை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இஸ்ரவேலின் ராஜாவான யெரொபெயாமையும் காண்கிறீர்கள். இந்த இரு வரிகளும் ஒன்றாக சேர்ந்து சபை–அரசு இணைப்பின் ஒரு சின்னமாகின்றன. யெரொபெயாமின் இரண்டு பலிபீடங்கள் பெத்தேலில் (அதாவது சபை) மற்றும் தானில் (அதாவது நியாயத்தீர்ப்பு) நிறுவப்பட்டன; இவை இரண்டும் சேர்ந்து சபையும் அரசும் இணைந்த அமைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்த அம்சங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ள நிலையில், நாம் இப்போது அந்த பத்து சோதனைகளை அடையாளம் காணத் தொடங்குவோம்.

The ten tests are set within the context of the Sabbath rest (Hebrews 3–4). They begin with the threefold miracle of the manna and its lesson upon the Sabbath and it ends at the tenth test, the first Kadesh. That first Kadesh is “the day of provocation in the Scriptures,” and Paul places the final rebellion in the context of the Sabbath test. The alpha test was the Sabbath, as symbolized by manna, and the tenth and omega test at the first Kadesh was also the Sabbath rest. Alpha and Omega always represents the end with the beginning.

பத்து சோதனைகளும் சப்தா ஓய்வின் சூழலில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன (Hebrews 3–4). அவை மன்னாவின் மும்மடங்கு அதிசயத்துடனும் சப்தாவைப் பற்றிய அதன் பாடத்துடனும் தொடங்கி, பத்தாவது சோதனையான முதல் காதேஷில் முடிவடைகின்றன. அந்த முதல் காதேஷே “வேதாகமங்களில் தூண்டுதலின் நாள்” ஆகும்; மேலும் பவுல் இறுதியான கலகத்தை சப்தா சோதனையின் சூழலில் அமைத்துக் காட்டுகிறார். ஆல்பா சோதனை, மன்னாவால் குறியிடப்பட்டபடி, சப்தாவாக இருந்தது; முதல் காதேஷில் நிகழ்ந்த பத்தாவது மற்றும் ஓமேகா சோதனையும் சப்தா ஓய்வே ஆக இருந்தது. ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்துடன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

> Wherefore (as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness: When your fathers tempted me, proved me, and saw my works forty years. Wherefore I was grieved with that generation, and said, They do alway err in their heart; and they have not known my ways. So I sware in my wrath, They shall not enter into my rest.)

> ஆகையால் (பரிசுத்த ஆவியானவர் சொல்லுகிறபடியே: “இன்று நீங்கள் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீராகில், வனாந்தரத்தில் சோதனையின் நாளிலே, கோபமூட்டுதலின்போது நடந்ததுபோல உங்கள் இருதயங்களை கடினப்படுத்தாதிருங்கள்; அங்கே உங்கள் பிதாக்கள் என்னைச் சோதித்து, பரீட்சித்து, நாற்பது ஆண்டுகள் என் கிரியைகளை கண்டார்கள். ஆகையால் அந்த தலைமுறையின்மேல் நான் மனங்கசந்திருந்து, ‘அவர்கள் எப்பொழுதும் தங்கள் இருதயத்தில் வழிதவறுகிறார்கள்; என் வழிகளை அவர்கள் அறிந்ததில்லை’ என்று சொன்னேன். எனவே நான் என் கோபத்தில் சத்தியம்பண்ணினேன்: ‘அவர்கள் என் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிப்பதில்லை’ ”).

> Take heed, brethren, lest there be in any of you an evil heart of unbelief, in departing from the living God. But exhort one another daily, while it is called Today; lest any of you be hardened through the deceitfulness of sin. For we are made partakers of Christ, if we hold the beginning of our confidence stedfast unto the end;

> சகோதரரே, உங்களில் எவரிடத்திலும் ஜீவனுள்ள தேவனிடமிருந்து விலகிப்போகும் அவிசுவாசமுள்ள பொல்லாத இருதயம் இருக்காதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள். “இன்று” என்று சொல்லப்படுகிற காலமுள்ளவரை நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் நாள்தோறும் புத்திசொல்லுங்கள்; பாவத்தின் வஞ்சகத்தினால் உங்களில் எவரும் கடினப்படாதபடிக்கு அப்படிச் செய்யுங்கள். ஏனெனில், நாம் நம்முடைய நம்பிக்கையின் ஆரம்பத்திலிருந்த உறுதியை முடிவுவரை அசைக்கமுடியாதபடி நிலைநிறுத்தினால், கிறிஸ்துவுக்குப் பங்காளிகளாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்;

> While it is said, Today if ye will hear his voice, harden not your hearts, as in the provocation. For some, when they had heard, did provoke: howbeit not all that came out of Egypt by Moses. But with whom was he grieved forty years? was it not with them that had sinned, whose carcases fell in the wilderness? And to whom sware he that they should not enter into his rest, but to them that believed not? So we see that they could not enter in because of unbelief.

> “இன்று நீங்கள் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களானால், எரிச்சலூட்டிய நாளில் நடந்ததுபோல் உங்கள் இருதயங்களை கடினப்படுத்தாதிருங்கள்” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. கேட்ட பின்பும் சிலர் எரிச்சலூட்டினார்கள்; ஆயினும், மோசேயினால் எகிப்திலிருந்து வெளியே வந்த எல்லாரும் அப்படிச் செய்ததில்லை. ஆனால் நாற்பது ஆண்டுகள் அவர் யார்மேல் வெகுண்டிருந்தார்? பாவஞ்செய்து, அவர்களின் சடலங்கள் வனாந்தரத்தில் விழுந்துபோனவர்கள்மேலல்லவா? மேலும், தம்முடைய இளைப்பாறுதலுக்குள் அவர்கள் பிரவேசிக்கமாட்டார்கள் என்று அவர் யாரிடம் சத்தியம்பண்ணினார்? விசுவாசிக்காதவர்களிடமல்லவா? ஆகையால், அவிசுவாசத்தினாலே அவர்கள் பிரவேசிக்கக்கூடாதவர்களாயிருந்தார்கள் என்பதை நாம் காண்கிறோம்.

> Let us therefore fear, lest, a promise being left us of entering into his rest, any of you should seem to come short of it. For unto us was the gospel preached, as well as unto them: but the word preached did not profit them, not being mixed with faith in them that heard it.

> ஆகையால், அவருடைய இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கும்படியாக நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தம் இன்னும் நிலைத்திருக்கையில், உங்களில் யாரேனும் அதைப் பெறுவதில் குறைவடைந்தவராகத் தோன்றாதபடிக்கு நாம் பயப்படுவோம். ஏனெனில், அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டதுபோல நமக்கும் சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்பட்டது; ஆனால் அவர்கள் கேட்ட வார்த்தை, அதைக் கேட்டவர்களிடத்தில் விசுவாசத்துடன் கலக்கப்படாததால், அவர்களுக்கு பயன் அளிக்கவில்லை.

> For we which have believed do enter into rest, as he said, As I have sworn in my wrath, if they shall enter into my rest: although the works were finished from the foundation of the world. For he spake in a certain place of the seventh day on this wise, And God did rest the seventh day from all his works. And in this place again, If they shall enter into my rest.

> ஏனெனில் விசுவாசித்த நாம் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கிறோம்; அவர் சொல்லியதுபோல: “என் கோபத்தில் நான் ஆணையிட்டபடியால், அவர்கள் என் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கமாட்டார்கள்”; உலகத்தின் அஸ்திவாரமுதலே கிரியைகள் முடிவடைந்திருந்தபோதிலும் அப்படியே. ஏனெனில் ஏழாம் நாளைக்குறித்து அவர் ஒரு இடத்தில் இவ்வாறு சொல்லியிருக்கிறார்: “தேவன் தமது சகல கிரியைகளையும் முடித்தபின் ஏழாம் நாளில் இளைப்பாறினார்.” மேலும் இவ்விடத்திலும் மறுபடியும்: “அவர்கள் என் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கமாட்டார்கள்.”

> Seeing therefore it remaineth that some must enter therein, and they to whom it was first preached entered not in because of unbelief: Again, he limiteth a certain day, saying in David, Today, after so long a time; as it is said, Today if ye will hear his voice, harden not your hearts.

> ஆகையால் அதிலே சிலர் பிரவேசிக்க வேண்டும் என்பது நிலைத்திருக்கிறது; மேலும், முதலில் சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்பட்டவர்கள் அவிசுவாசத்தினாலே அதிலே பிரவேசிக்கவில்லை. மறுபடியும் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளை நிர்ணயித்து, தாவீதினால், “இன்று,” என்று இத்தனை நீண்ட காலத்திற்குப் பின்பு சொல்லுகிறார்; சொல்லப்பட்டிருக்கிறபடியே: “இன்று நீங்கள் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களானால், உங்கள் இருதயங்களை கடினப்படுத்தாதிருங்கள்.”

> For if Jesus had given them rest, then would he not afterward have spoken of another day.

> ஏனெனில் இயேசு அவர்களுக்கு இளைப்பாறுதலை அளித்திருந்தால், அதற்குப் பின்னர் அவர் வேறொரு நாளைப் பற்றி பேசியிருக்க மாட்டார்.

> There remaineth therefore a rest to the people of God. For he that is entered into his rest, he also hath ceased from his own works, as God did from his. Let us labour therefore to enter into that rest, lest any man fall after the same example of unbelief. Hebrews 3:8–4:11.

> ஆகையால் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு ஒரு இளைப்பாறுதல் இன்னும் மீந்திருக்கிறது. அவருடைய இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசித்தவன், தேவன் தம்முடைய கிரியைகளிலிருந்து ஓய்ந்ததுபோல, தன்னுடைய கிரியைகளிலிருந்தும் ஓய்ந்திருக்கிறான். ஆகையால், அதே அவிசுவாசத்தின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி யாரும் விழாதபடிக்கு, அந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்க நாம் முயற்சியாயிருப்போம். எபிரெயர் 3:8–4:11.

At “the day of provocation” the message of Joshua and Caleb was rejected. The passage is based upon a class who will not enter in, because of unbelief in a message they have heard. The message is represented by “rest.”

“தூண்டுதலின் நாளில்” யோசுவாவினதும் காலேபினதும் செய்தி நிராகரிக்கப்பட்டது. அவர்கள் கேட்டிருந்த ஒரு செய்தியில் அவிசுவாசம் கொண்டதினால் பிரவேசிக்காதிருக்கும் ஒரு வகுப்பினரை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தப் பகுதி அமைந்துள்ளது. அந்தச் செய்தி “இளைப்பாறுதல்” எனச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

> “Those who are unwilling to give the Lord faithful, earnest, loving service will not find spiritual rest in this life nor in the life to come. ‘There remaineth therefore a rest to the people of God. . . . Let us labor therefore to enter into that rest, lest any man fail after the same example of unbelief.’ The rest here spoken of is the rest of grace, obtained by following the prescription. ‘Labor diligently.’” Pacific Union Recorder, November 7, 1901.

> “கர்த்தருக்குத் விசுவாசமுள்ள, தீவிரமான, அன்பான சேவையைச் செய்ய விருப்பமற்றவர்கள், இந்த வாழ்விலும் வருங்கால வாழ்விலும் ஆன்மீக இளைப்பாறுதலைக் கண்டடையமாட்டார்கள். ‘ஆகையால் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு இன்னும் ஓர் இளைப்பாறுதல் மீதமிருக்கிறது.... ஆகையால், எவரும் அவிசுவாசத்தின் அதே முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி விழுந்துபோகாதபடிக்கு, அந்த இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்க நாம் முயற்சியாயிருப்போமாக.’ இங்கு சொல்லப்படும் இளைப்பாறுதல் கிருபையின் இளைப்பாறுதலாகும்; அது குறிப்பிட்ட விதிமுறையைப் பின்பற்றுவதினால் பெறப்படுகிறது. ‘முயற்சியுடன் உழையுங்கள்.’” Pacific Union Recorder, November 7, 1901.

The “rest” is a message represented by the message of Joshua and Caleb. Paul employs the truths associated with the seventh-day Sabbath as a symbol of the message of “rest” that was rejected by those who were destined to die in the wilderness.

“இளைப்பாறுதல்” என்பது யோசுவா மற்றும் காலேப் அவர்களின் செய்தியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு செய்தியாகும். வனாந்தரத்தில் மரணிக்க நியமிக்கப்பட்டவர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட “இளைப்பாறுதல்” என்னும் செய்தியின் சின்னமாக, ஏழாம் நாள் சபாத்தோடு தொடர்புடைய சத்தியங்களை பவுல் பயன்படுத்துகிறார்.

The expression, “Today if ye will hear his voice” is the same as the book of Revelation’s emphasis upon any man who hears the voice of the Spirit, which is to hear the message of the Spirit, which is the message of the latter rain, which is the message of the “rest.” At Kadesh that voice sounded and the rebels selected a new leader to return them to Egypt. The history of this provocation is addressed in Psalm 95 and by Paul in Hebrews. The history identifies the failure of ancient Israel at their tenth test. The alpha test of the ten tests began with the threefold miracle of the manna representing the three angels’ messages, the Law of God, the Sabbath rest, the Bread of Heaven, obedience and judgment—and the last of the ten tests was the test of the “rest.” The “rest” of grace as Sister White states, is the symbol of the latter rain. Kadesh is a symbol of the test of either accepting or rejecting the message of the latter rain that is presented “line upon line.”

“இன்று நீங்கள் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களானால்” என்ற வெளிப்பாடு, ஆவியின் சத்தத்தைக் கேட்கிற எந்த மனிதனையும் குறித்து வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தில் வலியுறுத்தப்படுகிற கருத்துடன் ஒன்றே ஆகும்; அதாவது, அது ஆவியின் செய்தியைக் கேட்பதாகும்; அந்தச் செய்தி பிந்திய மழையின் செய்தி; அந்தச் செய்தி “இளைப்பாறுதல்” பற்றிய செய்தி. காதேசில் அந்தச் சத்தம் ஒலித்தபோது, கலகக்காரர்கள் அவர்களை மீண்டும் எகிப்திற்குத் திருப்பிக்கொண்டுபோக ஒரு புதிய தலைவனைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். இந்தத் தூண்டுதலின் வரலாறு சங்கீதம் 95-இலும், எபிரெயர் நூலில் பவுலினாலும் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. அந்த வரலாறு, பண்டைய இஸ்ரவேல் தங்களுடைய பத்தாவது சோதனையில் அடைந்த தோல்வியை அடையாளப்படுத்துகிறது. பத்து சோதனைகளின் ஆல்பா சோதனை, மூன்று தூதர்களின் செய்திகள், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம், சப்தா இளைப்பாறுதல், வானத்திலிருந்து வந்த அப்பம், கீழ்ப்படிதல் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டும் மன்னாவின் மும்மடங்கு அதிசயத்தோடு தொடங்கியது—அந்த பத்து சோதனைகளின் கடைசி சோதனை “இளைப்பாறுதல்” என்பதற்குரிய சோதனையாக இருந்தது. சகோதரி வைட் கூறுகிறபடி, கிருபையின் “இளைப்பாறுதல்” என்பது பிந்திய மழையின் அடையாளமாகும். காதேசு, “வரி மேல் வரி”யாக முன்வைக்கப்படும் பிந்திய மழையின் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வதா அல்லது நிராகரிப்பதா என்ற சோதனையின் ஒரு அடையாளமாகும்.

Line upon line the “rest” is the outpouring of the Holy Spirit represented as the latter rain. The “rest” is also the seventh-day Sabbath, the very seal that is placed upon the faithful during the latter rain period. The “rest” is the grace that represents the power imparted to the one hundred and forty-four thousand when their sins are forever blotted out. That grace is not alone the power that is imparted representing sanctification, but is also the grace that provides justification when Christ’s blood is used to remove the sins of the repentant soul. The “rest” of grace is the message of the righteousness of Christ, a righteousness that provides the grace (power) to live without sinning, and the grace that transforms a Laodicean unto a Philadelphian. Once transformed by the grace of justification, the former Laodicean, as a Philadelphian, through the power of grace, walks upon the sanctified pathway that leads to glorification. The “rest” is the message of the third angel, as represented as “justification by faith in verity.” This being the case, Kadesh pointed to 1888.

வரியின்மேல் வரி, “இளைப்பாறுதல்” என்பது பிற்கால மழையாகச் சித்தரிக்கப்படும் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்பாய்ச்சலாகும். “இளைப்பாறுதல்” என்பது ஏழாம் நாளின் சபத்தும் ஆகும்; அதுவே பிற்கால மழையின் காலப்பகுதியில் விசுவாசிகளின் மேல் வைக்கப்படும் முத்திரையாகும். “இளைப்பாறுதல்” என்பது, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாரின் பாவங்கள் என்றென்றைக்கும் அழிக்கப்பட்டபோது அவர்களுக்கு அருளப்படும் வல்லமையைச் சுட்டிக்காட்டும் கிருபையாகும். அந்தக் கிருபை, பரிசுத்தமாக்குதலைச் சுட்டிக்காட்டும் விதமாக அருளப்படும் வல்லமை மட்டுமல்ல; மனந்திரும்பிய ஆத்துமாவின் பாவங்களை அகற்றுகிறதற்காக கிறிஸ்துவின் இரத்தம் பயன்படுத்தப்படும் போது, நீதிமானாக்குதலை அளிக்கும் கிருபையும் ஆகும். கிருபையின் “இளைப்பாறுதல்” என்பது கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தியாகும்; அந்த நீதி, பாவஞ்செய்யாமல் வாழ்வதற்கான கிருபையையும் (வல்லமையையும்), ஒரு லவோதிக்கேயனை பிலதெல்பியனாக மாற்றும் கிருபையையும் அளிக்கிறது. நீதிமானாக்கும் கிருபையினால் ஒருமுறை மாற்றப்பட்ட பின்பு, முந்தைய லவோதிக்கேயன், பிலதெல்பியனாக, கிருபையின் வல்லமையினால், மகிமைப்படுத்துதலுக்குக் கொண்டு செல்லும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட பாதையில் நடக்கிறான். “இளைப்பாறுதல்” என்பது “மெய்யாகிய விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் நீதிமானாக்குதல்” என்று சித்தரிக்கப்படும் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியாகும். இவ்வாறு இருக்கிறபடியால், காதேஸ் 1888-ஐச் சுட்டிக்காட்டியது.

The first Kadesh identifies the message of “rest” that is the “gospel” message. The everlasting gospel is ‘the work of Christ in introducing a threefold testing process which develops and then manifests two classes of worshippers.’ The message of the everlasting gospel of “rest” at the first Kadesh represents the threefold message of the everlasting gospel that is governed by the threefold work of the Holy Spirit who convicts of sin, righteousness and judgment. Those three steps are the identical three testing steps in the test of the manna!

முதல் காதேஷ், “சுவிசேஷ” செய்தியாகிய “இளைப்பாறுதல்” என்ற செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது. நித்திய சுவிசேஷம் என்பது, ‘இருவகை ஆராதகர்களை உருவாக்கி பின்னர் வெளிப்படுத்தும் மும்மடங்கு சோதனைச் செயல்முறையை அறிமுகப்படுத்துவதிலுள்ள கிறிஸ்துவின் செயல்’ ஆகும். முதல் காதேஷில் “இளைப்பாறுதல்” எனும் நித்திய சுவிசேஷத்தின் செய்தி, பாவம், நீதிமை, நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றைக் குறித்து குற்றம் உணர்த்துகின்ற பரிசுத்த ஆவியின் மும்மடங்கு செயலால் நடத்தப்படும் நித்திய சுவிசேஷத்தின் மும்மடங்கு செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த மூன்று படிகளும், மன்னாவின் சோதனையில் உள்ள அதே மும்மடங்கு சோதனைப் படிகளே!

The ten tests begin with a threefold testing process, emphasizing the Law of God, the Sabbath and mankind’s responsibility to eat and digest God’s message. The first of the ten tests was threefold as was the tenth. The first test employs the manna, as a symbol of the Bread of Heaven exalting the seventh-day Sabbath. The last test employs “rest,” as the symbol of the final testing process of the latter rain which culminates at the Sunday law, where those who represent the Bread of Heaven are lifted up as an ensign of the Sabbath.

பத்து சோதனைகள், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம், சப்தம், மேலும் தேவனுடைய செய்தியை உண்டு ஜீரணிக்க மனிதகுலத்தின் பொறுப்பு ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் மும்மடங்கான ஒரு சோதனைச் செயல்முறையுடன் ஆரம்பமாகின்றன. பத்து சோதனைகளில் முதலாவது, பத்தாவது சோதனை இருந்ததுபோலவே, மும்மடங்கானதாக இருந்தது. முதலாவது சோதனை, ஏழாம் நாளான சப்தத்தை உயர்த்திக் காட்டும் பரலோக அப்பத்தின் அடையாளமாக மன்னாவைப் பயன்படுத்துகிறது. கடைசி சோதனை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உச்சிக்குச் செல்கின்ற பின்மழையின் இறுதி சோதனைச் செயல்முறையின் அடையாளமாக “இளைப்பாறுதல்” என்பதைக் பயன்படுத்துகிறது; அங்கு பரலோக அப்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறவர்கள் சப்தத்தின் கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்.

The beginning of the ten tests as with the ending of the ten tests emphasize the Sabbath, and the gospel message associated with the Sabbath, which is the everlasting gospel of the third angel. The first Kadesh is the omega of the ten tests, so the alpha of the ten tests must possess the same characteristics. Kadesh represented 1863, when the Lord had desired to finish His work and take His people home, but the entrance into the Promised Land was delayed.

பத்து சோதனைகளின் முடிவைப் போலவே அவற்றின் தொடக்கமும் சப்தத்தையும், சப்தத்துடன் தொடர்புடைய சுவிசேஷச் செய்தியையும்—அதாவது மூன்றாம் தூதனுடைய நித்திய சுவிசேஷத்தையும்—வலியுறுத்துகின்றது. முதல் காதேஸ் பத்து சோதனைகளின் ஒமேகாவாக இருந்தால், அவற்றின் ஆல்பாவும் அதே பண்புகளை உடையதாக இருக்க வேண்டும். காதேஸ் என்பது 1863 ஆண்டைக் குறித்தது; அந்நேரத்தில் கர்த்தர் தமது கிரியையை முடித்து தமது ஜனங்களை இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பினார், ஆனால் வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் பிரவேசம் தாமதிக்கப்பட்டது.

> “By reading the following scriptures we shall see how God regarded ancient Israel:

> “பின்வரும் வேதவசனங்களை வாசிப்பதன் மூலம், தேவன் பண்டைய இஸ்ரவேலை எவ்வாறு கருதினார் என்பதை நாம் காண்போம்:

> “‘For the Lord hath chosen Jacob unto Himself, and Israel for His peculiar treasure.’ Psalm 135:4.

> “‘கர்த்தர் யாக்கோபைத் தமக்காகத் தேர்ந்துகொண்டார்; இஸ்ரவேலைத் தமக்குரிய விசேஷமான சொத்தாகக் கொண்டார்.’ சங்கீதம் 135:4.”

> “‘For thou art an holy people unto the Lord thy God, and the Lord hath chosen thee to be a peculiar people unto Himself, above all the nations that are upon the earth.’ Deuteronomy 14:2.

> “‘நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமான ஜனமாயிருக்கிறாய்; பூமியின்மேல் உள்ள சகல ஜாதிகளிலும் மேலாக, தமக்குச் சொந்தமான விசேஷ ஜனமாக இருக்கும்படி கர்த்தர் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.’ உபாகமம் 14:2.”

> “‘For thou art an holy people unto the Lord thy God: the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth. The Lord did not set His love upon you, nor choose you, because ye were more in number than any people; for ye were the fewest of all people.’ Deuteronomy 7:6, 7.

> “‘நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமான ஜனமாயிருக்கிறாய்; பூமியின் மேற்பரப்பின்மேல் உள்ள சகல ஜனங்களிலும் மேலாக, தமக்கே உரிய விசேஷமான ஜனமாக இருக்கும்படி உன்னை உன் தேவனாகிய கர்த்தர் தேர்ந்தெடுத்தார். நீங்கள் ஏனைய எல்லா ஜனங்களிலும் எண்ணிக்கையில் அதிகமானவர்கள் என்பதினால் கர்த்தர் தமது அன்பை உங்கள்மேல் வைத்ததும் இல்லை, உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் இல்லை; ஏனெனில் நீங்கள் சகல ஜனங்களிலும் மிகவும் குறைவானவர்களாயிருந்தீர்கள்.’ உபாகமம் 7:6, 7.”

> “‘For wherein shall it be known here that I and Thy people have found grace in Thy sight? is it not in that Thou goest with us? so shall we be separated, I and Thy people, from all the people that are upon the face of the earth.’ Exodus 33:16.

> “‘இங்கே நான் மற்றும் உமது ஜனங்கள் உமது பார்வையில் கிருபையை அடைந்திருக்கிறோம் என்பது எதனால் அறியப்படும்? நீர் எங்களோடிருக்கிறதினாலல்லவோ? அப்படியானால், நான் மற்றும் உமது ஜனங்கள் பூமியின் முகத்தின்மேல் இருக்கும் சகல ஜனங்களினின்றும் பிரித்தறியப்படுவோம்.’ யாத்திராகமம் 33:16.

> “How frequently ancient Israel rebelled, and how often they were visited with judgments, and thousands slain, because they would not heed the commands of God who had chosen them! The Israel of God in these last days are in constant danger of mingling with the world and losing all signs of being the chosen people of God. Read again Titus 2:13–15. We are here brought down to the last days, when God is purifying unto Himself a peculiar people. Shall we provoke Him as did ancient Israel? Shall we bring His wrath upon us by departing from Him and mingling with the world, and following the abominations of the nations around us?” Testimonies, volume 1, 282, 283.

> “பண்டைய இஸ்ரவேல் எவ்வளவு அடிக்கடி கிளர்ச்சிசெய்தது, மேலும் தம்மைத் தேர்ந்தெடுத்த தேவனுடைய கட்டளைகளுக்குச் செவிகொடுக்காதிருந்ததினால் எத்தனை முறை நியாயத்தீர்ப்புகளால் தண்டிக்கப்பட்டது, ஆயிரக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டார்கள்! இந்தக் கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய இஸ்ரவேல் உலகத்தோடு கலந்துபோய், தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாக இருப்பதற்கான எல்லா அடையாளங்களையும் இழந்துவிடுவதற்கான இடையறாத அபாயத்தில் உள்ளது. Titus 2:13–15-ஐ மறுபடியும் வாசியுங்கள். இங்கே, தேவன் தமக்காக ஒரு விசேஷமான ஜனத்தைச் சுத்திகரித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் கடைசி நாட்களுக்குள் நம்மை அழைத்துவருகிறார். பண்டைய இஸ்ரவேல் செய்ததுபோல் நாம் அவரைக் கோபப்படுத்துவோமா? அவரைவிட்டு விலகி, உலகத்தோடு கலந்துபோய், நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள ஜாதிகளின் அருவருப்பான செயல்களைப் பின்பற்றுவதன்மூலம், அவருடைய கோபத்தை நம்மேல் வரவழைப்போமா?” Testimonies, volume 1, 282, 283.

Sister White asks, “Shall we provoke Him as did ancient Israel?” We provoke him by mingling with the world, which is symbolized by Egypt, the very place that the rebels at Kadesh sought a leader to lead them back to. In 1863 the desire to return to Egypt and the selection of a new leader is represented by inspiration as desiring to be associated with the world.

சகோதரி வைட் கேட்கிறார்: “பழைய இஸ்ரவேல் செய்ததுபோல நாம் அவரைக் கோபமூட்டுவோமா?” உலகத்தோடு கலப்பதினாலே நாம் அவரைக் கோபமூட்டுகிறோம்; அந்த உலகம் எகிப்தினால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அதுவே காதேஷில் கலகம்பண்ணியவர்கள் தங்களை மீண்டும் அழைத்துச் செல்ல ஒரு தலைவரை நாடிய இடமாகும். 1863 ஆம் ஆண்டில், எகிப்திற்குத் திரும்பவேண்டும் என்ற விருப்பமும், ஒரு புதிய தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்தலும், உலகத்தோடு தொடர்புபடுத்தப்படவேண்டும் என்ற விருப்பமாகவே ஏவுதலால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகிறது.

The passage we are now considering was preceded by Sister White’s commentary of ancient Israel not entering into the rest. In the context of their continuous rebellion, she set forth the verses identifying how God wished to relate to His bride, but His bride refused. The following passage leads into what we just read.

இப்போது நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் பகுதியிற்கு முன்னர், பண்டைய இஸ்ரவேல் இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்காததைக் குறித்துச் சகோதரி வைட்டின் விளக்கம் வந்தது. அவர்களுடைய இடையறாத கலகத்தின் சூழலில், தேவன் தமது மணவாட்டியுடன் எவ்வாறு உறவுகொள்ள விரும்பினார் என்பதை வெளிப்படுத்தும் வசனங்களை அவர் முன்வைத்தார்; ஆனால் அவருடைய மணவாட்டி மறுத்துவிட்டாள். பின்வரும் பகுதி, நாம் இப்போது வாசித்ததற்கான முன்னுரையாக அமைகிறது.

In the passage she records, “God required His people to trust in Him alone. He did not wish them to receive help from those who did not serve Him.” In 1863, Laodicean Millerite Adventism formed an alliance with the government of the United States to help in their efforts to prevent their young men from being drafted into the deadliest war in American history.

அவள் பதிவு செய்துள்ள அந்தப் பகுதியில், “தேவன் தம் ஜனங்கள் அவரை மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டும் என்று கோரினார். அவருக்கு ஊழியஞ்செய்யாதவர்களிடமிருந்து அவர்கள் உதவி பெறுவதை அவர் விரும்பவில்லை” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 1863 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேய மில்லரைட் அட்வென்டிசம், அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே மிக அதிக உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்திய யுத்தத்தில் தங்களுடைய இளைஞர்கள் கட்டாய இராணுவச் சேர்க்கைக்கு உட்படுத்தப்படுவதைக் தடுக்கும் முயற்சிக்கு உதவுவதற்காக, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசாங்கத்துடன் ஒரு கூட்டணியை ஏற்படுத்தியது.

> “We here read the warnings which God gave to ancient Israel. It was not His good pleasure that they should wander so long in the wilderness; He would have brought them immediately to the Promised Land had they submitted and loved to be led by Him; but because they so often grieved Him in the desert, He sware in His wrath that they should not enter into His rest, save two who wholly followed Him. God required His people to trust in Him alone. He did not wish them to receive help from those who did not serve Him.

> இங்கே, தேவன் பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு அளித்த எச்சரிக்கைகளை நாம் வாசிக்கிறோம். அவர்கள் நீண்டகாலம் வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரிவது அவருடைய பிரியமல்ல; அவர்கள் கீழ்ப்படிந்து, அவரால் நடத்தப்படுதலை விரும்பியிருந்தால், அவர் உடனடியாகவே அவர்களை வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குக் கொண்டுபோயிருப்பார்; ஆனால் அவர்கள் வனாந்தரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அவரைத் துக்கப்படுத்தினதினால், அவரை முழுமையாகப் பின்பற்றியிருந்த இருவரைத் தவிர, அவர்கள் அவருடைய இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கக்கூடாது என்று அவர் தமது கோபத்தில் சத்தியம் செய்தார். தேவன் தமது ஜனங்கள் அவர்மட்டுமே நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார். தமக்குச் சேவை செய்யாதவர்களிடமிருந்து அவர்கள் உதவி பெறுவதை அவர் விரும்பவில்லை.

> “Please read Ezra 4:1–5: ‘Now when the adversaries of Judah and Benjamin heard that the children of the captivity builded the temple unto the Lord God of Israel; then they came to Zerubbabel, and to the chief of the fathers, and said unto them, Let us build with you: for we seek your God, as ye do; and we do sacrifice unto Him since the days of Esarhaddon king of Assur, which brought us up hither. But Zerubbabel, and Jeshua, and the rest of the chief of the fathers of Israel, said unto them, Ye have nothing to do with us to build an house unto our God; but we ourselves together will build unto the Lord God of Israel, as King Cyrus the king of Persia hath commanded us. Then the people of the land weakened the hands of the people of Judah, and troubled them in building, and hired counselors against them, to frustrate their purpose.’

> “தயவுசெய்து எஸ்றா 4:1–5-ஐ வாசியுங்கள்: ‘யூதாவுக்கும் பென்யாமீனுக்கும் விரோதிகளாய் இருந்தவர்கள், சிறையிருப்பிலிருந்து வந்தவர்கள் இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்குத் தேவாலயத்தை கட்டுகிறார்கள் என்று கேட்டபோது, அவர்கள் செருபாபேலிடமும் பிதாக்களின் தலைவர்களிடமும் வந்து, அவர்களிடம்: நாங்களும் உங்களோடுகூட கட்டுவோம்; ஏனெனில் நீங்கள்போல நாங்களும் உங்கள் தேவனை நாடுகிறோம்; எங்களை இங்கே கொண்டு வந்த அசீரியாவின் ராஜாவாகிய எசர்ஹத்தோனின் நாட்களிலிருந்தே அவருக்குப் பலியிடுகிறோம் என்றார்கள். ஆனால் செருபாபேலும், யேசுவாவும், இஸ்ரவேலின் பிதாக்களின் தலைவர்களில் மீதமிருந்தவர்களும் அவர்களிடம்: எங்கள் தேவனுக்காக ஒரு ஆலயத்தை கட்டுவதில் உங்களுக்கு எங்களோடு பங்கு இல்லை; பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேஸ் ராஜா எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டபடியே, நாங்களே ஒன்றுகூடி இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்குக் கட்டுவோம் என்றார்கள். அப்பொழுது தேசத்தின் ஜனங்கள் யூதாவின் ஜனங்களின் கைகளை பலவீனப்படுத்தி, அவர்கள் கட்டுகிற வேலையில் அவர்களைத் தொந்தரவுப்படுத்தி, அவர்களின் நோக்கத்தை முறியடிக்க அவர்களுக்கு விரோதமாக ஆலோசகர்களை வாடகைக்கு எடுத்தார்கள்.’”

> “Ezra 8:21–23: ‘Then I proclaimed a fast there, at the river of Ahava, that we might afflict ourselves before our God, to seek of Him a right way for us, and for our little ones, and for all our substance. For I was ashamed to require of the king a band of soldiers and horsemen to help us against the enemy in the way: because we had spoken unto the king, saying, The hand of our God is upon all them for good that seek Him; but His power and His wrath is against all them that forsake Him. So we fasted and besought our God for this: and He was entreated of us.’

> எஸ்றா 8:21–23: “அப்பொழுது நாம் எங்கள் தேவனுக்கு முன்பாக நம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, நமக்காகவும், எங்கள் சிறியவர்களுக்காகவும், எங்கள் எல்லாச் சொத்துகளுக்காகவும், அவரிடத்தில் நேரான வழியை நாடும்படியாக, அஹவா என்னும் நதியருகே நான் ஒரு நோன்பை அறிவித்தேன். வழியிலுள்ள சத்துருவுக்கு எதிராக எங்களுக்கு உதவும்படியாக ராஜாவிடத்தில் படைவீரர்களையும் குதிரைப்படையினரையும் கேட்க நான் வெட்கப்பட்டேன்; ஏனெனில் நாம் ராஜாவிடம், ‘எங்கள் தேவனுடைய கை அவரை நாடுகிற எல்லார்மேலும் நன்மைக்காக இருக்கிறது; ஆனால் அவரைத் துறக்கிற எல்லார்மேலும் அவருடைய வல்லமையும் அவருடைய கோபமும் இருக்கிறது’ என்று சொல்லியிருந்தோம். ஆகையால் நாம் இதற்காக நோன்பிருந்து, எங்கள் தேவனை வேண்டிக்கொண்டோம்; அவர் எங்கள் விண்ணப்பத்துக்குச் செவிகொடுத்தார்.”

> “The prophet and these fathers did not regard the people of the land as worshipers of the true God, and though these professed friendship and wished to help them, they dared not unite with them in anything relating to His worship. When going up to Jerusalem to build the temple of God and to restore His worship, they would not ask help of the king to assist them in the way, but by fasting and prayer sought the Lord for help. They believed that God would defend and prosper His servants in their efforts to serve Him. The Creator of all things needs not the help of His enemies to establish His worship. He asks not the sacrifice of wickedness, nor accepts the offerings of those who have other gods before the Lord.

> “தீர்க்கதரிசியும் இந்தப் பிதாக்களும் தேசத்தின் ஜனங்களைச் சத்தியமான தேவனை ஆராதிப்பவர்களாகக் கருதவில்லை; இவர்கள் நட்பை வெளிப்படுத்தி தமக்கு உதவ விரும்பினார்களாயினும், அவருடைய ஆராதனையுடன் தொடர்புடைய எந்த விஷயத்திலும் அவர்களோடு ஒன்றுபடத் துணியவில்லை. தேவனுடைய ஆலயத்தை நிர்மாணிக்கவும், அவருடைய ஆராதனையை மீள நிலைநிறுத்தவும் எருசலேமுக்குப் போகும்போது, வழியில் தமக்குத் துணையாக இராஜாவிடமிருந்து உதவி கேட்கவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, உபவாசத்தாலும் ஜெபத்தாலும் கர்த்தரிடத்தில் உதவி வேண்டினார்கள். தம்மைச் சேவிக்கிற முயற்சிகளில் தேவன் தம் ஊழியக்காரரைப் பாதுகாத்து செழிக்கச் செய்வார் என்று அவர்கள் நம்பினர். அனைத்தையும் படைத்தவர் தமது ஆராதனையை நிலைநிறுத்துவதற்கு தம் சத்துருக்களின் உதவி தேவையில்லை. துஷ்டத்தினுடைய பலியை அவர் கேட்பதில்லை; கர்த்தருக்குமுன் வேறு தேவர்களை உடையோரின் காணிக்கைகளையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.”

> “We often hear the remark: ‘You are too exclusive.’ As a people we would make any sacrifice to save souls, or lead them to the truth. But to unite with them, to love the things that they love, and have friendship with the world, we dare not, for we should then be at enmity with God.” Testimonies, volume 1, 281, 282.

> “‘நீங்கள் அளவுக்கு மீறிய பிரத்தியேக மனப்பான்மையுடையவர்கள்’ என்ற குறிப்பை நாம் அடிக்கடி கேட்கிறோம். ஒரு ஜனமாகிய நாம், ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்கவோ, அல்லது அவர்களைச் சத்தியத்திற்குள் நடத்திக்கொண்டு வரவோ, எந்தத் தியாகத்தையும் செய்யத் தயாராயிருப்போம். ஆனால் அவர்களோடு ஒன்றுபடவும், அவர்கள் நேசிப்பவற்றை நேசிக்கவும், உலகத்தோடு நட்புறவு கொள்ளவும் நாம் துணியமாட்டோம்; ஏனெனில் அப்படிச் செய்தால் நாம் தேவனோடு பகையாகி விடுவோம்.” Testimonies, volume 1, 281, 282.

Sister White states, in conjunction with her commentary of the rebellion of Kadesh, “The Creator of all things needs not the help of His enemies to establish His worship. He asks not the sacrifice of wickedness, nor accepts the offerings of those who have other gods before the Lord.” In 1863, the movement of Laodicean Millerite Adventism became a church and formed an alliance with the power that would enforce Sunday worship upon the nation and thereafter the world.

காதேசின் கலகத்தைப் பற்றிய தனது விளக்கத்தின் தொடர்பில், சகோதரி வைட் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எல்லாவற்றினதும் படைப்பாளர் தமது ஆராதனையை நிலைநிறுத்தத் தமது சத்துருக்களின் உதவியைத் தேவையெனக் கொள்ளுவதில்லை. அவர் துன்மார்க்கத்தின் பலியைக் கோருவதுமில்லை; கர்த்தருக்குமுன் வேறு தேவன்களை உடையவர்களின் காணிக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளுவதில்லை.” 1863 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேய மில்லரிட் அட்வென்டிசம் என்ற இயக்கம் ஒரு திருச்சபையாகி, தேசத்தின் மேல், பின்னர் உலகத்தின் மேல் ஞாயிறு ஆராதனையை அமல்படுத்தும் அதிகாரத்துடன் கூட்டிணைவு கொண்டது.

In the next article, we will continue our considerations of the prophetic lines that contribute to 1863, which is the capstone of the prophetic period of 1844 unto 1863.

அடுத்த கட்டுரையில், 1844 முதல் 1863 வரையிலான தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் உச்சிக்கல்லாகிய 1863-க்கு பங்களிக்கும் தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் குறித்த எங்கள் ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

> The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there any thing whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. I know that, whatsoever God doeth, it shall be for ever: nothing can be put to it, nor any thing taken from it: and God doeth it, that men should fear before him. That which hath been is now; and that which is to be hath already been; and God requireth that which is past. Ecclesiastes 1:9, 10; 3:14, 15.

> நடைபெற்றது எதுவோ, அதுவே நடக்கப்போகிறது; செய்யப்பட்டதெதுவோ, அதுவே செய்யப்படப்போகிறது; சூரியனுக்குக் கீழே புதியது ஒன்றும் இல்லை. “இதோ, இது புதியது” என்று சொல்லத்தக்க ஏதேனும் உண்டோ? அது நமக்குமுன் இருந்த பண்டைய காலங்களிலேயே ஏற்கனவே இருந்தது. தேவன் செய்கிறதெல்லாம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் என்று நான் அறிவேன்; அதற்கு எதையும் கூட்டவும் முடியாது, அதிலிருந்து எதையும் அகற்றவும் முடியாது; மனிதர் அவருக்கு முன்பாக பயப்படும்படியாகவே தேவன் அதைச் செய்கிறார். இருந்தது இப்பொழுதும் இருக்கிறது; இருக்கப்போகிறது ஏற்கனவே இருந்திருக்கிறது; கடந்துபோனதையும் தேவன் விசாரிக்கிறார். பிரசங்கி 1:9, 10; 3:14, 15.

Back to Articles