Article

# தானியேல் புத்தகம் - நூற்று எழுபத்து மூன்று

போப்பரசரின் நிழல்கள்: “ஹிட்லரின் போப்” என்பதன் பின்னுள்ள செல்வாக்கையும் நோக்கங்களையும் வெளிப்படுத்துதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word

Hitler’s Pope என்ற தலைப்புடைய புத்தகத்தில், ஜெர்மனியை ஹிட்லர் ஆண்ட காலத்தில் ஆட்சி செய்த வருங்கால போப்பின் கதையை எழுத்தாளர் ஜான் கார்ன்வெல், ரோம் நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அவன் தாத்தாவையும் போப் பியஸ் IX-ையும் கொண்டு ஆரம்பிக்கிறார். பியஸ் IX, கன்னியாஸ்திரியின் வேடமிட்டு ரோம் நகரத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றபோது, தம்முடன் அழைத்துச் சென்ற ஒரே மனிதன் அந்த வருங்கால போப்பின் தாத்தாவே ஆவார். அந்த இரு மனிதர்களுக்கிடையேயிருந்த நெருங்கிய உறவை கார்ன்வெல் எடுத்துரைக்கிறார்; அதன் பின்னர், வருங்கால போப்பின் தந்தையும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அதிகார மையத்துடன் தொடர்புடையவராக இருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இவ்வாறு, பியஸ் IX-ன் காலத்திலிருந்து இரண்டாம் உலகப் போர்வரை உள்ள வரலாற்றின் சமூக, அரசியல், சமயச் சூழலை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். அந்த வரலாற்றுக் கண்ணோட்டம் மிகுந்த தகவலளிப்பதாகும்.

> பாப்பரசரின் தன்னைத் தானே உயர்த்திக்கொள்ளும் முயற்சியில் மேலும் ஒரு படி எடுக்கப்பட்டது; பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில், போப் கிரெகொரி VII ரோமச் சபையின் பரிபூரணத்துவத்தை அறிவித்தபோது அது நிகழ்ந்தது. அவர் முன்வைத்த பிரகடனங்களுள் ஒன்றில், வேதாகமங்களின்படி, அந்தச் சபை ஒருபோதும் தவறியதில்லை என்றும் இனிமேலும் ஒருபோதும் தவறாது என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்தக் கூற்றிற்கு வேதாகமச் சான்றுகள் இணைக்கப்படவில்லை. அகந்தையுள்ள அந்தப் போப்பாண்டவர், பேரரசர்களை பதவிநீக்கம் செய்யும் அதிகாரத்தையும் தமக்குண்டென்று உரிமைகோரினார்; மேலும் தாம் உச்சரிக்கும் எந்தத் தீர்ப்பையும் எவராலும் மாற்ற முடியாது என்றும், மற்ற எல்லாருடைய தீர்மானங்களை மாற்றுவது தமக்கே உரிய அதிகாரப்பிரமாணம் என்றும் அறிவித்தார்.

> “பிழையற்ற தன்மையின் ஆதரவாளனாகிய இவனுடைய கொடுங்கோன்மையான குணத்திற்கான ஒரு கண்கொள்ளும் எடுத்துக்காட்டு, ஜெர்மன் சக்கரவர்த்தி ஹென்றி IV-ஐ அவன் நடத்தின முறையில் காணப்பட்டது. போப்பின் அதிகாரத்தை அலட்சியப்படுத்தத் துணிந்ததற்காக, இந்த மன்னன் சபையிலிருந்து விலக்கப்பட்டவனாகவும், அரியணையிலிருந்து அகற்றப்பட்டவனாகவும் அறிவிக்கப்பட்டான். போப்பரசரின் ஆணையினால் அவனுக்கு எதிரான கலகத்தில் ஊக்குவிக்கப்பட்ட அவனுடைய சொந்த அரசகுமாரர்களின் விலகலும் மிரட்டல்களும் அவனை அச்சமடையச் செய்தபோது, ரோமத்துடன் சமாதானம் செய்கின்ற அவசியத்தை ஹென்றி உணர்ந்தான். தனது மனைவியையும் விசுவாசமுள்ள ஒரு பணியாளரையும் கூட்டிக்கொண்டு, போப்பின் முன்னிலையில் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்பொருட்டு, நடுக்குளிர்காலத்தில் அவன் ஆல்ப்ஸ் மலைகளைத் தாண்டினான். கிரெகொரி ஒதுங்கியிருந்த கோட்டையை அடைந்தபோது, அவன் தனது காவலர்களின்றி வெளிப்புற முற்றத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்; அங்கே கடுமையான குளிர்காலச் சளியில், தலையை மூடாமலும் கால்களை நிர்வாணமாகவும், பரிதாபகரமான உடையுடனும், போப்பின் சந்நிதியில் பிரவேசிக்க அனுமதி கிடைக்கும்வரை காத்திருந்தான். மூன்று நாட்கள் நோன்பிருந்து அறிக்கை செய்தபின் மட்டுமே, அந்தப் போந்திபு அவனுக்கு மன்னிப்பு வழங்க இறங்கினார். அப்போதும் கூட, மன்னராட்சி குறியீடுகளை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்வதற்குமுன் அல்லது அரச அதிகாரத்தைச் செலுத்துவதற்குமுன், போப்பின் அனுமதியை எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையின் பேரிலேயே அது வழங்கப்பட்டது. தன் வெற்றியினால் உவகை கொண்ட கிரெகொரி, இராஜாக்களின் அகந்தையைத் தாழ்த்துவது தன்னுடைய கடமை என்று பெருமிதமாகச் சொன்னான்.” The Great Controversy, 57.

கிரிகரி VII “தவறாமையின் ஆதரவாளர்” ஆக இருந்தார்; ஆனால் அந்த நகைப்புக்குரிய உரிமைக்கூறு, அந்த மூடமான கூற்றை முதல் வாட்டிகன் பேராயர் மன்றத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்ட கோட்பாடாக ஆக்கிய பியஸ் IX வரை, அதிகாரப்பூர்வமான போதனையாக (டோக்மா) செய்யப்படவில்லை. அந்த போதனை 1870 ஜூலை 18 அன்று நிறைவேற்றப்பட்டது; அது, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தின் முதல் ஏமாற்றத்துக்கு அன்றைய தேதியிலிருந்து துல்லியமாக நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் முன்பாகும்.

வரலாற்றில் தகவலளிப்பதாய் இருப்பது என்னவெனில், Pius IX முதல் Vatican Council-ஐ ஒழுங்குபடுத்தி, தன் தவறாமைக் கோட்பாட்டை நடைமுறைப்படுத்தியபோது, “modernism” என்று அழைக்கப்பட்டதற்கெதிரான அவரது வெறுப்பே அவரது உந்துதலாக இருந்தது. அது, வேதாகமக் கோட்பாடுகளை வரையறுக்கும் போது ஒரு போப்புக்குத் தவறு ஏற்பட முடியாது என்ற எண்ணத்தில் வேரூன்றியதல்ல; மாறாக, பிரெஞ்சுப் புரட்சி உருவாக்கியிருந்த செல்வாக்கிற்கு எதிரான போப்பரசரின் எதிர்ப்பைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒன்றாக இருந்தது. அது இறுதியில் Communism என்று அறியப்படவிருந்ததற்கெதிராகவே நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

பிரெஞ்சுப் புரட்சி ஐரோப்பிய ஜாதிகளின் ஆட்சிக் கட்டமைப்பில் ஒரு பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது; குறிப்பாக பாப்பரசுத் தன்மையாகிய ராஜாட்சிக்கெதிரான ஒரு விசேஷமான வெறுப்பையும் எழுப்பியது. இத்தாலியக் குடியரசுக் கிளர்ச்சி ஒன்று பியூஸ் IX-ஐயும், அவரது வலதுகர மனிதரையும், தற்காலிகமாக ரோமிலிருந்து அகற்றியிருந்தது. பிரெஞ்சுப் புரட்சியால் உருவாக்கப்பட்ட பல்வேறு தத்துவங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட “நவீனவாதம்” பியூஸ் IX-ன் பரம விரோதியாக இருந்தது; மேலும், தவறாத தன்மை குறித்த அவரது கோட்பாடு, பிரெஞ்சுப் புரட்சியால் தோன்றிய நவீனவாதக் கருத்துகளுக்கு எதிராகப் போப்பர் முன்வைத்த ஒவ்வொரு உரிமைக் கோரிக்கையையும் நிலைநிறுத்துவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டது.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் நாற்பது, 1798 ஆம் ஆண்டில் தெற்கின் ராஜா (நாத்திகப் பிரான்ஸ்), வடக்கின் ராஜாவான (பாப்பாட்சிக்கு) கொடிய காயத்தை ஏற்படுத்தினான் என்று அடையாளப்படுத்துகிறது.

பியூஸ் ஒன்பதாம் அவர்களின் தவறாத தன்மைக் கோட்பாடு, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் சித்தரிக்கப்பட்ட போருடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது; மேலும் 1869 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து அடுத்த ஆண்டு வரை, பியூஸ் ஒன்பதாம் அவர்கள் கத்தோலிக்கத்தின் தலைவராகப் போப்பரசர் இருப்பதையும், 533 ஆம் ஆண்டில் ஜஸ்டினியன் பிறப்பித்த ஆணையின்படி கத்தோலிக்கம் எல்லா திருச்சபைகளுக்கும் தலைமை வகிப்பதையும் உறுதிப்படுத்தும் நோக்கத்திற்காக, வத்திக்கான் 1 என அறியப்படும் முதல் வத்திக்கான் பேரவையை கூட்டினார்.

இரண்டாம் வத்திக்கான் பேரவை, வத்திக்கான் II என்றும் அறியப்படுவது, 1962 முதல் 1965 வரை நடைபெற்றது. அது கத்தோலிக்க திருச்சபையின் வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல் நிகழ்வாகவும், நவீன காலத்தில் மிகவும் முக்கியத்துவமிக்க உலகளாவிய திருச்சபைப் பேரவைகளில் ஒன்றாகவும் இருந்தது. இப்பேரவை திருத்தந்தை யோவான் XXIII அவர்களின் தலைமையின்கீழ் கூட்டப்பட்டது; மேலும், 1963 ஆம் ஆண்டு யோவான் XXIII மறைந்தபின், திருத்தந்தை பவுல் VI அவர்களின் போந்திபிக்க ஆட்சிக்காலத்தில் தொடரப்பட்டது. இந்த இரு பேரவைகளுக்கிடையிலுள்ள தெளிவான வேறுபாட்டை அறிந்துகொள்வது முக்கியமானது.

முதல் பேரவையின் நோக்கம் போப்பின் “முன்னுரிமை” என அழைக்கப்படுகிற ஒன்றை நிறுவுவதாக இருந்தது; அதாவது, போப் திருச்சபையின் உயர்ந்த ஆட்சியாளரும், ஆசிரியரும், மேய்ப்பருமாவார்; விசுவாசக் கோட்பாடுகளைப் பாதுகாத்தும் அவற்றை விளக்கியும் கொள்வதற்குப் பொறுப்பானவராவார். அவரது அதிகாரம், விசுவாசம் மற்றும் ஒழுக்கம் சார்ந்த விஷயங்களில் கோட்பாட்டு நிலைப்பாடுகளை வரையறுப்பதிலும், கோட்பாட்டு ஆணைகளைப் பிறப்பிப்பதிலும், அதிகாரப்பூர்வமான அறிவிப்புகளை வழங்குவதிலும் அமைந்திருந்தது; இது போப்பின் வழுவிலாச் சிறப்பாக அறியப்படுகிறது. இதில் உலகளாவிய திருச்சபை முழுவதின்மீதான போப்பின் அதிகாரவரம்புச் செல்வாக்கும் அடங்கும்; அதாவது, ஆயர்களை நியமிக்கும் அதிகாரம், திருவருட்சாதனங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் அதிகாரம், மேலும் திருச்சபையின் நிர்வாகத்தை ஆளும் அதிகாரம் ஆகியவை.

இரண்டாவது பேரவை, திருச்சபையை ஒரு சமயஒன்றிய அமைப்பாக மாற்றித் திருப்புவதற்காக இருந்தது. அந்தப் பேரவைகள் நேர்மாறான நிலைப்பாடுகளாக இருந்தன. பாரம்பரியவாதமான முதல் பேரவைக்கு எதிராக சுதந்திரவாதமான இரண்டாவது பேரவை நின்றது. அந்த இரண்டு பிரிவுகளும் இரவும் பகலும் போல் வேறுபட்டிருந்தன; மேலும் பாத்திமாவின் மூன்று இரகசியங்களுக்கு உரியதாகக் கருதப்படும் தீர்க்கதரிசனம், இந்த இரண்டு பேரவைகளால் பொருத்தமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு உள்போரைக் குறிப்பதாகும்.

இந்த தீர்க்கதரிசனம், பியஸ் IX மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் முதன்மைத்துவத்தை நிலைநிறுத்துகிற ஒரு வர்க்கத்தை “வெள்ளைப் போப்,” “நல்ல போப்,” அல்லது “நல்ல ஆயர்” என்று அழைக்கப்படும் உருவகத்தின் மூலம் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், Vatican II-உடன் தொடர்புடைய மற்றொரு வர்க்கம் “கருப்புப் போப்,” “கெட்ட போப்,” அல்லது “கெட்ட ஆயர்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்விரு அரசியல் கருத்தாக்கங்களுக்கிடையேயான சர்ச்சை, போர்ச்சுகலின் பாத்திமாவில் அமைந்துள்ள பாத்திமா அதிசயத் திருத்தலத்திற்குச் செல்லும் போது பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. உள்ளே நுழையும் போது, ஒரு புறம் கருப்புப் போப்பின் சிலையும், மறுபுறம் வெள்ளைப் போப்பின் சிலையும் அமைந்திருக்குமாறு நடைபாதை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆகையால், இறுதியில் இந்நூல் “ஹிட்லரின் போப்” என்று அடையாளப்படுத்துகின்ற மனிதனின் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாக இது ஆகிறது; அதாவது, அவனுடைய வேர்கள் நவீனவாதம் (தெற்கின் ராஜா) மற்றும் போப்பரசின் முதன்மை அதிகாரம் (வடக்கின் ராஜா) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான போராட்டத்தில் பின்னிப்பிணைந்துள்ளன.

நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் நல்ல நிலைப்பாட்டில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்கர் என்பதையும், இரண்டாம் உலகப்போரின்போது ஆட்சி செய்த போப் ஹிட்லருக்கோ, நாசிகளுக்கோ ஆதரவு அளித்தாரா, அல்லது யூதர்களுக்கும் பிறருக்கும் எதிராக நிகழ்ந்த ஹோலோகாஸ்டில் ஏதேனும் குற்றப்பங்குடையவரா என்ற குற்றச்சாட்டிற்கு வெளிச்சம் பாய்ச்சுவதே அவர் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியதாக வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்ட நோக்கமாயிருந்ததையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வத்திக்கான் 1 பேராயக்குழுவை நிறுவுவதில் முக்கிய துணைவராக இருந்த பியஸ் XII-இன் தாத்தாவைப் பற்றி கார்ன்வெல் விவரிக்கும் போது, தெற்கின் அரசர்களுக்கும் வடக்கின் அரசர்களுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தின் வரலாறு அத்தகைய அந்த வரலாற்றிலேயே அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது. “குடியரசுவாதம்” என்ற புரட்சி இத்தாலியை எட்டியபோது, சுமார் ஒரு ஆண்டுக்காலம் இத்தாலியர் பியஸ் IX-ஐ ரோம் நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றினர்; அதன்பிறகு, அவர் திரும்பிவந்த பின்னரும், போப்பாட்சி ஒருபோதும் சொந்தமாக வைத்திருந்தது “வத்திக்கான் நகரம்” என்று அழைக்கப்படும் நூற்று பத்து ஏக்கர் நிலப்பரப்பையே.

அவர் மீண்டும் வத்திக்கானுக்கு திரும்ப முடிந்த ஒரேயொரு வழி, பிரெஞ்சுப் படைகளின் உதவியும், கெட்டப்பெயர் பெற்ற யூத வங்கியாளர்களான ரொத்ஷில்டுகளிடமிருந்து பெற்ற கடனும் மூலமாகவே ஆகும். இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஹோலோகாஸ்டில் போப்புத்துவத்தின் உடந்தைத்தனத்தை புத்திசாலித்தனமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு, கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டிலிருந்து தொடங்கி யூதர்களைப் பற்றிய ஐரோப்பாவின் மனப்பாங்கு குறித்து சில அடிப்படைப் புரிதல் அவசியமாகிறது. இந்நூல், யூதவிரோதமும் இனவெறியும் இரண்டு வேறுபட்ட மனப்பாங்குகள் எனக் கூறி, ஹிட்லரின் யூதர்கள்மீதான வெறுப்பு இனவெறி சார்ந்தது என்று வாதிடுகிறது; ஏனெனில் ஹிட்லர் யூதர்களை மனிதர்களில் தாழ்ந்த வகைப்பாட்டினராகக் கண்டான்; அதேவேளை, யூதவிரோதம் என்பது அவர்கள் தேவனைக் கொன்றார்கள் என்பதனால் யூதர்கள்மீதான வெறுப்பாகும். இவ்விரண்டும் ஒன்றே ஆக இருக்கிறதா, அல்லது அவற்றிற்கிடையில் உண்மையாகவே ஒரு வேறுபாடு உள்ளதா என்பது எதுவாயினும், யூதர்களின் துயர்நிலையின் யதார்த்தம் புரிந்துகொள்ளத்தக்க ஒன்றாகும்.

உதாரணமாக, இன்று அமெரிக்காவில் “கெட்டோ” என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டால், பெரும்பாலோர் அதை நகரத்தின் ஏழ்மையான, சீர்குலைந்த பகுதியைக் குறிக்கும் வரையறையாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் “கெட்டோ” என்ற பதம் முதலில், குறிப்பாக இத்தாலியின் வெனிஸ் நகரத்தில், நடுக்காலத்தில் யூதர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு வசிக்கச் செய்யப்பட்ட நகரத்தின் ஒரு பகுதியைக் குறிப்பதாக இருந்தது. முதல் கெட்டோ 1516 ஆம் ஆண்டில் வெனிஸில் நிறுவப்பட்டது; அப்போது வெனீசியக் குடியரசு, “கெட்டோ நுவோவோ” (புதிய உருக்காலை) என்று அறியப்பட்ட நகரத்தின் குறிப்பிட்ட ஒரு பகுதிக்குள் யூதர்களை மட்டுப்படுத்தி வைத்தது; அதுவே பின்னர் “கெட்டோ” என்று அறியப்பட்டது.

இடைக்காலம் முழுவதும் ஐரோப்பாவில், யூதர்கள் அவர்கள் எங்கு வாழலாம் என்பதிலும், மேலும் அவர்கள் மேற்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த தொழில்களிலும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் யூத விரோதத்தின் பழைய வரையறையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன; அந்த வரையறை, யூதர்களே தேவனை கொன்றார்கள் என்றும், அதன் பின்னர் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட அனைத்து பிரச்சினைகளும் அவர்களுடைய சொந்த செயல்களால் அவர்கள்மேலே வந்தவையே என்றும் கருதிய நம்பிக்கையை குறித்தது.

இடைக்கால யுகத்தில், கிறிஸ்தவர்கள் பணத்தை கடனாக வழங்கவோ, அல்லது ஒரு கடனுக்கு வட்டி ஏற்கவோ முடியாது என்பது நிலைபெற்ற பாரம்பரியமாக இருந்தது. யூதர்கள் அந்தக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலக்கு பெற்றிருந்தனர்; ஆகையால், பணம் கடன் வழங்குதல் யூதர்கள் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்ட தொழில்களில் ஒன்றாக ஆனது. ரோத்ஸ்சைல்ட் குடும்பம் போன்ற யூத வங்கியாளர்கள், தாங்கள் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்ட தொழில்கள் குறித்து விதிக்கப்பட்ட சட்டக் கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பதிலாக, பணமாற்றுவோராக இருந்தனர். பியஸ் IX வத்திக்கானுக்குத் திரும்புவதற்கு நிதி தேவைப்பட்டபோது, ரோம் நகரத்தை இனி ஆட்சி செய்ய முடியாததனால் ஏற்பட்ட அவரது ஏமாற்றம், பணத்திற்காக யூதர்களை அணுக வேண்டிய அவசியத்தினால் மேலும் பெரிதாக்கப்பட்டது.

ரோமிலிருந்து அவர் வெளியேற்றப்படுவதற்கு முன், பியஸ் IX யூதர்களைப் பற்றியும் யூதர்களுடனான திருச்சபையின் உறவைப் பற்றியும் இரு அணிகளில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய நிலைப்பாட்டில் தோன்றினார். அந்த இரு அணிகளில் ஒன்று, யூதர்களுக்கு என்ன நிகழ்ந்தாலும் அவர்கள் வெறுமனே தமக்குரியதையே பெறுகிறார்கள் என்று நம்பியவர்களைக் கொண்டிருந்தது; மற்றொன்று யூதர்களிடத்தில் சிறிதளவு இரக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. வெளியேற்றப்பட்ட பின்னர் பியஸ் IX வத்திக்கானுக்கு திரும்பியபோது, நாடுகடத்தப்படுவதற்கு முன் அவர் சிலவேளைகளில் வெளிப்படுத்தியிருந்த அந்த இரக்கம் இனி ஒருபோதும் மீண்டும் வெளிப்படவில்லை. நாடுகடத்தப்படுவதற்கு முன் அவர் ரோம் நகரிலிருந்த கெட்டோவை மூடியிருந்தார்; ஆனால் அவர் திரும்பியபின் அந்தக் கெட்டோவை மீண்டும் நிறுவி, தன்னுடைய நிதி இழப்புகளை ஈடுகட்டுவதற்காக யூதர்கள்மீது வரிவிதிப்பை ஆரம்பித்தார்.

போப் பியஸ் IX-இன் வலதுகை மனிதர், ஹிட்லரின் போப்பின் தாத்தாவாகிய மார்கந்தோனியோ பச்செல்லி ஆவார். அவர், போப்பாட்சியை ஆதரித்த ஒரு சிறப்பு வகை வழக்கறிஞர்களில் சேர்ந்திருந்த ஒரு வழக்கறிஞர். அவரது மகனும் அதே உயர்சிறப்பு வாய்ந்த வழக்கறிஞர் வர்க்கத்தின் பகுதியாக ஆனார்; அதுபோலவே, இறுதியில் ஹிட்லரின் போப்பாக ஆகவிருந்த அவரது பேரனும் ஆனான். யூஜேனியோ பச்செல்லியின் தாத்தா, அவரது தந்தை, மேலும் அவரது இளமை மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றின் வரலாற்றை நூல் எடுத்துரைத்த பின், போப்பாட்சிக்காக அவர் தனது பணியைத் தொடங்கியபோது பச்செல்லி ஏற்றுக் கொண்ட பதவியை அது எடுத்துரைக்கிறது. உயர்சிறப்பு வாய்ந்த போப்பாட்சி வழக்கறிஞர்களின் வம்சத்தில் வந்த ஒரு வழக்கறிஞராகிய அவர், “காங்கோர்டுகள்” என்று அழைக்கப்படும் ஒப்பந்தங்களில் சிறப்பு பெற்ற ஒரு துறைக்கு தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1901 ஆம் ஆண்டில், பச்செல்லி போப்பின் மாநிலச் செயலகத்தின் அலுவலகத்திற்குள் கொண்டு வரப்பட்டார்.

பச்செல்லி ஜாதிகளுக்கான தூதராக ஆனார். தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, பூமியின் ராஜாக்கள் பாப்பரச ஆட்சியுடன் செய்த விபசாரத்தை நிறைவேற்றிய சட்டப்பூர்வ தொடர்புப் புள்ளியாக பச்செல்லி ஆனார். 1903 ஆம் ஆண்டில், பியஸ் X பாப்பரசராக முடிசூட்டப்பட்டார். உடனே அவர் “சார்பியல் மற்றும் ஐயவாதத்தை” உருவாக்கிய “அறிவுசார் நஞ்சை” தாக்கத் தொடங்கினார். “நவீனவாதத்தை” முற்றிலும் ஒழிக்க பியஸ் X மேற்கொண்ட முயற்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தவர், பச்செல்லியுடன் அதே அலுவலகத்தில் பணியாற்றிய உம்பெர்டோ பெனிஞ்ஞி ஆவார். உலகத் தரமான வரலாற்றாசிரியர்களின் ஒரு குழுவைப் பற்றி, “வரலாறு என்பது இடைவிடாத நம்பிக்கையிழந்த வாந்தி எடுக்க முயற்சிப்பதைத் தவிர வேறொன்றுமல்ல” என்று கருதும் மனிதர்கள் அவர்கள் என்று பெனிஞ்ஞி ஒருமுறை கூறினார். பெனிஞ்ஞியின் பார்வையில், பிரெஞ்சுப் புரட்சியிலிருந்து வந்த கருத்துகளுக்கு ஏதாவது அனுதாபம் வெளிப்படுத்திய ஒரு வரலாற்றாசிரியர் கூட மரணதண்டனைக்குட்படுத்தப்பட வேண்டியவரே.

அதிகாரப்பூர்வமாக, பெனிஞ்சி திருத்தந்தை ஆட்சிக்கான பிரசார அமைச்சகத்தை நடத்தினார்; ஆனால் அதிகாரப்பூர்வமற்ற வகையில், “நவீனவாதம்” எனப்படுகிறதற்குத் துளியளவும் அனுதாபம் கொண்டிருந்த எந்தக் கத்தோலிக்கரையும் அடையாளம் காணும் நோக்கத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு இரகசிய உளவு வலையமைப்பையும் அவர் நடத்தினார்; அந்த “நவீனவாதம்” தெற்கின் ராஜாவிடமிருந்து தோன்றியதாகக் கருதப்பட்டது. இறுதியில், 1910ஆம் ஆண்டில், அவரது பணியின் விளைவாக, திருத்தந்தை ஆட்சியின் பணியாளர்கள் “எதிர்-நவீனவாத சத்தியப்பிரமாணம்” என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு சத்தியப்பிரமாணம் செய்ய வேண்டுமெனக் கட்டாயப்படுத்திய ஒரு உத்தரவு பிறந்தது. அது இன்னும் அமலில் உள்ளது. வத்திக்கானில் பணியமர்த்தப்படுவதற்கு, இன்று நாம் கம்யூனிசக் கருத்துகள் என்று அழைக்கும் நவீனவாதக் கருத்துகளின் மீதான வெறுப்பை நீங்கள் சத்தியமாக உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

க்ரோன்வெல்லின் நூலின் சுருக்கத்தில், முன்பக்க உள்தாளில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்படுகிறது: “நூற்றாண்டின் முதல் தசாப்தத்தில், வத்திக்கானின் இளம் மேதையான சட்டவியலாளராகப் பசெல்லி, இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிலான போப்பரசரின் அதிகாரத்தைக் குறித்த ஒரு கருத்தியலை வடிவமைக்க உதவினார்; 1920-களில் அவர் ஜெர்மனியில் அதிகாரத்தைத் திணிப்பதற்காக சூழ்ச்சியையும் மிரட்டலையும் பயன்படுத்தினார். 1933-இல், ஹிட்லர் அவருக்குப் பொருத்தமான பேச்சுவார்த்தைத் துணையாக ஆனார்; மேலும், கத்தோலிக்கர் சமூக மற்றும் அரசியல் நடவடிக்கைகளிலிருந்து விலகிக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சமய மற்றும் கல்வி சார்ந்த சலுகைகளை வழங்கிய ஒரு ஒப்பந்தம் நிறுவப்பட்டது. ரோமிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட அரசியல் கத்தோலிக்கத்தின் இந்த ‘தன்னார்வ’ துறப்பு, நாசித்துவத்தின் எழுச்சியை எளிதாக்கியது.

1933 ஜூலை 14 அன்று நடைபெற்ற அமைச்சரவை கூட்டத்தில், பாசெல்லி நாசிகளுடன் செய்த உடன்படிக்கை ஜெர்மனிக்காக “ஒரு நம்பிக்கையின் பரப்பை… சர்வதேச யூத இனத்துக்கு எதிராக வளர்ந்து வரும் போராட்டத்தில்” உருவாக்கியதாக அதே மாதத்திலேயே அடால்ஃப் ஹிட்லர் தனது கருத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

ஜெர்மனியில் பெரும்பான்மையானோர் கத்தோலிக்கர்களாக இருந்ததால், ஹிட்லர் ஆட்சிக்குச் செல்வதற்கு பாசெல்லியே பிரதான காரணம் என்பதைக் காட்டும் ஆதாரங்களை ஏற்க மறுத்த கத்தோலிக்கர்களால் கார்ன்வெலின் புத்தகம் நல்ல வரவேற்பைப் பெறவில்லை. 1933 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஹிட்லரின் போக்கைப் பற்றிக் கத்தோலிக்க பதிப்பகம், கத்தோலிக்க செய்தி நிறுவனங்கள், மற்றும் கத்தோலிக்கப் பள்ளிகள் எதையும் கூறாதபடி தடுக்கும் ஒரு உடன்பாட்டை பாசெல்லி செய்திருந்தார். இரண்டாம் உலகப்போரின்போது பின்னர் போப்பான பாசெல்லியின் வெளிப்படையான யூதர்-எதிர்ப்பு சார்பை அந்தப் புத்தகம் பின்தொடர்ந்து விவரிக்கிறது. அந்தப் புத்தகத்தின் அடிப்படையில், மிகவும் நம்பத்தகுந்த வரலாற்று ஆதாரங்களினால் குறைந்தது மூன்று அம்சங்களை நிலைநிறுத்த முடியும்.

முதலாவது, தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றில் சித்தரிக்கப்படுகிற வடக்கின் ராஜாவும் தெற்கின் ராஜாவும் இடையிலான போராட்டமாகும். அந்தப் போராட்டத்தில், எதிரிகள் கத்தோலிக்க மதமும் நாத்திகமும், போப்பும் கம்யூனிசமும் ஆகும். மற்றொரு அம்சம் என்னவெனில், இரண்டாம் உலகப் போரின்போது நாத்திகத்திற்கு எதிராகத் தன் பிரதிநிதிப் படையாக போப் நாசிசத்தைப் பயன்படுத்தினார்; அதுபோலவே, 1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் நாத்திகத்திற்கு எதிராகத் தன் பிரதிநிதிப் படையாக மதவிலகிய புராட்டஸ்தாந்த மதத்தையும் போப் பயன்படுத்தினார். பாத்திமாவில் நிகழ்ந்த அற்புதத்திலிருந்து வெளிவந்த சாத்தானியச் செய்திகள் சித்தரிக்கும் உள்புற மற்றும் வெளிப்புற தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பையும் இப்புத்தகம் அடையாளப்படுத்துகிறது.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் ஆகிய வசனங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் ராபியா எல்லைப் போர், தற்போது உக்ரைனில் நடைபெற்று வரும் எல்லைப்போர் ஆகும். பண்டைய போர் ஒரு வெளிப்படையான சூடான போராக இருந்தது; இரண்டாவது, இரண்டாம் பிரதிநிதிப் போராகும்; அதில் பிரதிநிதி இராணுவங்கள் உயிர்க்கொல்லியான மோதலில் ஈடுபட்டுள்ளன. ராபியா, எல்லைப்போரை வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலானதாக அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் தீர்க்கதரிசனம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டம் வரையிலும், தீருவின் வேசி மறக்கப்பட்டிருக்கிறாள், யெசபெல் சமாரியாவில் இருக்கிறாள், மற்றும் ஹெரோதியாள் ஹெரோதின் பிறந்தநாள் விருந்தைத் தவிர்த்துவிட்டாள் என்று போதிக்கிறது. இந்நடப்பு வரலாற்றில் வடக்கின் ராஜாவின் பங்கைப் பற்றிய அந்த மூன்று சாட்சிகளும், அவள் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து கயிறுகளை இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதைக் காட்டுகின்றன. அவள் மறக்கப்பட்டிருக்கிற காலத்தில் நடைபெறும் சூடான போர்களும், பிரதிநிதிப் போர்களும், குளிர்போர்களும், அவளுடைய பிரதிநிதி இராணுவங்களினாலே நிறைவேற்றப்படுகின்றன.

ரஷ்யா தெற்கின் ராஜாவாகும்; அது இப்போது மேற்கு உலகின் உலகவாதிகளால்—முக்கியமாக அமெரிக்காவில் உள்ள முற்போக்குவாத ஜனநாயகக் கட்சியினரும் பெயரளவிலேயே குடியரசுக் கட்சியினராக இருப்போர் (RINO—Republican In Name Only) ஆகிய குடியரசுக் கட்சியினரும்—நிதியளிக்கப்படும் ஒரு எல்லைப்புறப் போரில் ஈடுபட்டுள்ளது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் அமெரிக்கா வடக்கின் ராஜாவின் மாற்றுப்படை எனச் சித்தரிக்கப்படும் போது, அதற்குரிய இரண்டு தீர்க்கதரிசனப் பண்புகள் இராணுவ வல்லமையும் நிதி வல்லமையும் ஆகும். 1989 ஆம் ஆண்டில் செய்த அதே வேலையையே அமெரிக்கா இப்போது உக்ரைனில் செய்து வருகிறது; அதாவது, ரஷ்யாவுக்கு எதிராகப் போப்பரசருக்கு உதவி செய்து வருகிறது. மேலும், உக்ரைனைப் பாதுகாத்து தரையில் செயல்படும் அந்த மாற்றுப்படை நாசி ஆதரவாளர்களால் இவ்வளவு நிரம்பியுள்ளது; இதனைப் பொதுப் போக்கிலுள்ள ஊடகங்களுக்குக் கூட மறுக்க முடியாது. இரண்டாம் உலகப்போர் எனப்பட்ட சூடான யுத்தத்திலும், 1989 இலும், ரஷ்யாவுக்கு எதிராகப் போரிடத் தாம் பயன்படுத்திய அதே மாற்றுப்படைகளையே ரோம் இப்போது பயன்படுத்துகிறது. இந்தப் புத்தகத்தை வாசியுங்கள்: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.

> “அதேபோல, எதிர்கால யுகங்களுக்கான சபையின் வரலாற்றை அன்புக்குரிய யோவானுக்கு வெளிப்படுத்தப் போகும் வேளையில், இரட்சகர் தம்முடைய ஜனங்களின்மேல் கொண்டிருந்த அக்கறையையும் பராமரிப்பையும் அவருக்கு உறுதிப்படுத்துவதற்காக, ‘மனுஷகுமாரனைப்போன்ற ஒருவரை’ அவருக்குக் காண்பித்தார்; அவர் ஏழு சபைகளைச் சுட்டிக்காட்டிய விளக்குத்தூண்களின் நடுவே நடந்து கொண்டிருந்தார். பூமியிலுள்ள அதிகாரங்களுடனான சபையின் கடைசி மகத்தான போராட்டங்கள் யோவானுக்குக் காண்பிக்கப்பட்டபோதும், விசுவாசிகளின் இறுதி வெற்றியையும் விடுதலையையும் காணவும் அவருக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. மிருகத்துடனும் அதன் உருவத்துடனும் உயிர்க்கொல்லியான மோதலில் சபை இழுத்துக் கொண்டுவரப்பட்டதையும், அந்த மிருகத்தை வணங்குதல் மரண அச்சுறுத்தலின் கீழ் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதையும் அவர் கண்டார். ஆனால் போரின் புகையையும் முழக்கத்தையும் தாண்டி நோக்கினபோது, மிருகத்தின் குறியீட்டிற்குப் பதிலாக, ‘பிதாவின் நாமம் தங்கள் நெற்றிகளில் எழுதப்பட்டிருந்த’ ஒரு கூட்டத்தை, சியோன் மலையின்மேல் ஆட்டுக்குட்டியுடன் நிற்கக் கண்டார். மேலும், ‘மிருகத்தின்மேலும், அதன் உருவத்தின்மேலும், அதன் குறியீட்டின்மேலும், அதன் நாமத்தின் எண்ணின்மேலும் ஜெயங்கொண்டவர்களை, தேவனுடைய வீணைகளை ஏந்திக்கொண்டு கண்ணாடிக்கடலின் மேல் நிற்க’வும், மோசேயினதும் ஆட்டுக்குட்டியினதும் பாட்டைப் பாடவும் அவர் மீண்டும் கண்டார்.”

> “இந்தப் பாடங்கள் நம்முடைய நலனுக்காகவே உள்ளன. நம்முன் மனிதர்களின் ஆத்துமாக்களைச் சோதிக்கும் ஒரு காலம் இருப்பதால், நாம் தேவன்மீது நம்முடைய விசுவாசத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும். ஒலிவமலையில் இருந்தபோது, தம்முடைய இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பாக நிகழவிருந்த பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்புகளை கிறிஸ்து எடுத்துரைத்தார்: ‘நீங்கள் யுத்தங்களையும் யுத்தங்களின் செய்திகளையும் கேள்விப்படுவீர்கள்.’ ‘ஜாதி ஜாதிக்கு விரோதமாகவும், ராஜ்யம் ராஜ்யத்திற்கு விரோதமாகவும் எழும்; பல இடங்களில் பஞ்சங்களும், கொள்ளைநோய்களும், பூமியதிர்ச்சிகளும் உண்டாகும். இவையெல்லாம் வேதனைகளின் ஆரம்பம்.’ இந்தத் தீர்க்கதரிசனங்கள் எருசலேமின் அழிவின்போது ஓரளவுக்கு நிறைவேறினாலும், அவை கடைசி நாட்களுக்கு இன்னும் நேரடியான பொருத்தமுடையவையாக உள்ளன.”

> “நாம் மகத்தானதும் மிகுந்த பரிசுத்தக் கவனத்துக்குரியதுமான நிகழ்வுகளின் நுழைவாயிலில் நிற்கிறோம். தீர்க்கதரிசனம் விரைவாக நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆண்டவர் வாசற்படியில் நிற்கிறார். சகல ஜீவனுள்ளவர்களுக்கும் பேரார்வத்துக்குரிய ஒரு காலப்பகுதி விரைவில் எங்கள் முன் திறக்கப்பட இருக்கிறது. கடந்தகாலத்தின் வாதப்பிரதிவாதங்கள் மீண்டும் எழுப்பப்படும்; புதிய வாதப்பிரதிவாதங்கள் தோன்றும். எங்கள் உலகில் நிகழவிருக்கும் காட்சிகள் இன்னும் கனவிலும் கூட நினைக்கப்படாதவையாக உள்ளன. சாத்தான் மனித முகாந்திரங்களின் மூலம் செயல்பட்டு வருகிறான். அரசியலமைப்பை மாற்றி ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆசரிப்பை அமல்படுத்தும் சட்டத்தைப் பெற முயற்சி செய்து வரும்வர்கள், அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும் என்பதை மிகச் சிறிதே உணர்கிறார்கள். ஒரு நெருக்கடி எங்கள்மேல் வந்து விழப்போகிறது.”

> “ஆனால் இந்த மகா நெருக்கடியான நேரத்தில் தேவனுடைய சேவகர்கள் தங்களைத் தாமே நம்பிக்கையாய்க் கொள்ளக்கூடாது. எசாயாவுக்கும், எசேக்கியேலுக்கும், யோவானுக்கும் கொடுக்கப்பட்ட தரிசனங்களில், பூமியில் நடைபெறுகிற நிகழ்வுகளோடு பரலோகம் எவ்வளவு நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும், அவருக்குச் சத்தியநிஷ்டையாயிருப்போருக்காக தேவன் எவ்வளவு பெரிய பராமரிப்பு கொண்டிருக்கிறார் என்பதையும் நாம் காண்கிறோம். உலகம் ஆட்சியாளரற்றதல்ல. வரவிருக்கும் நிகழ்வுகளின் திட்டம் கர்த்தரின் கைகளிலுள்ளது. பரலோக மகிமையின் மகத்துவமிக்கவர், தமது சபையின் காரியங்களையே அல்லாது ஜாதிகளின் விதியையும் தம் சொந்த பொறுப்பில் வைத்திருக்கிறார்.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles