Article

# Panium - Number Eight

பானியம் - எண் எட்டு

Third Line Overview

மூன்றாம் வரியின் மேலோட்டம்

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

செலூகஸ் III செரௌனுஸ், கி.மு. 226 முதல் 223 வரை குறுகிய காலம் அரசனாக ஆட்சி செய்தார்; பின்னர் அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டாரோ அல்லது மர்மமான சூழ்நிலைகளில் இறந்தாரோ என்று கருதப்படுகிறது. செலூகஸ் III, அந்தியோகஸ் III-க்கு உடனடியான முன்னோடியாயிருந்தார். இந்த இரு சகோதரர்கள் பத்தாம் வசனத்தில் கூறப்படும் “மகன்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; மேலும் 1989 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் ரீகன் மற்றும் புஷை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> ஆனால் அவன் குமாரர்கள் எழுச்சியடைந்து, பெரும் படைகளின் திரளைக் கூட்டுவார்கள்; அவர்களில் ஒருவன் நிச்சயமாக வந்து, பெருக்கெடுத்து வெள்ளம்போல் பாய்ந்து கடந்து செல்லுவான்; பின்னர் அவன் திரும்பி வந்து, தன் கோட்டையின்வரை எழுச்சியுடன் முனைந்திருப்பான். தானியேல் 11:10.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

பத்தாவது வசனம் மூன்றாவது வரியாகும்; அது 1989-இல் “முடிவின் காலத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அது பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாவது வசனத்துடனும் ஏசாயா எட்டாம் அதிகாரம் எட்டாவது வசனத்துடனும் ஒன்றிணைந்து தொடர்புபடுகிறது. இந்த மூன்று வசனங்களின் தொடர்பு, பதினொன்றாவது வசனம் தற்போதைய உக்ரைனியப் போரைக் குறிக்கிறது என்பதையும், அந்தப் போரில் ராபியா யுத்தமாக பதினொன்றாவது வசனத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட விரோதிகளாக புடினும் செலென்ஸ்கியும் உள்ளனர் என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. பன்னிரண்டாவது வசனம் உக்ரைனியப் போரின் பின்விளைவுகளையும் புடினின் விதியையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. பதின்மூன்றாவது வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாவது வசனம் வரை பானியம் யுத்தமாகும்.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள் “முடிவுக் காலம்” ஆகும்; மேலும் “முடிவுக் காலத்தில்” சத்தியம் முத்திரைநீக்கப்படுவதோடு தொடர்புடைய கோட்பாடுகளுக்கு ஏற்ப, அது ஒரே ஒரு வசனமாக இருந்தாலும், அதில் அநேக தீர்க்கதரிசனப் பாதைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பத்தாம் வசனம் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின் தொடக்கத்தையும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலையும் குறிக்கிறது.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

எசாயா அதிகாரம் ஏழில் ஆரம்பிக்கும் தரிசனத்தில் அடையாளம் காணப்பட்ட லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தின் ஏழு காலங்களை இந்த வசனம் தொடர்புபடுத்துகிறது. அந்த தொடர்பு, தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் ஒன்றிணைப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுவே, இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோவாகிய ஏழாம் எக்காளம் முழங்கும் காலத்தில், தேவபக்தியின் இரகசியம் நிறைவுறுதலாகும்.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

இந்த வசனம் 1989-ஐ முடிவுக் காலமாகக் குறிக்கிறது; மேலும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதுடனான தொடர்பின் மூலம், அது வில்லியம் மில்லரின் அடிப்படைச் சத்தியத்தையும், 1863-இன் கிளர்ச்சியையும் உட்படுத்துகிறது. இந்த வசனம் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றைத் தொடங்குகிறது. ஆகையால், 1989-இல் முடிவுக் காலத்தில் வந்து சேரும் அறிவின் பெருக்கின் இன்றியமையாத கூறாக இது விளங்குகிறது; மேலும் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றை அமைக்கும் வெளிப்புற நிகழ்வுகளின் தீர்க்கதரிசன விளக்கப்படத்தைத் தொடங்குகிறது; அதே சமயம், “ஏழு காலங்கள்” என்பதுடனான அதன் தொடர்பின் மூலம், 1989 மற்றும் ஞாயிறு சட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வரலாற்றில் உள்ள உட்புற நிகழ்வுகளையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

பத்து என்ற எண் ஒரு சோதனையின் அடையாளமாகும்; மேலும், உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஏசாயா ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்துடனான இந்த வசனங்களின் தொடர்பும் அதையே வலியுறுத்துகிறது.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> சீரியாவின் தலை தமஸ்கு; தமஸ்குவின் தலை ரெசீன்; இன்னும் அறுபத்திஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் எபிராயீம் ஒரு ஜனமாக இருக்காதபடிக்கு நொறுக்கப்படும். எபிராயீமின் தலை சமாரியா; சமாரியாவின் தலை ரெமலியாவின் மகன். நீங்கள் விசுவாசிக்காவிட்டால், நிச்சயமாக நீங்கள் நிலைநிறுத்தப்படமாட்டீர்கள். ஏசாயா 7:8, 9.

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

“தலை” என்பது ஒரு தலைநகரத்தையும் (சமாரியா மற்றும் தமஸ்கு) ஒரு அரசனையும் (ரெசீன் மற்றும் ரெமலியாவின் மகன் பேகா) குறிக்கிறது என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், நீங்கள் நிலைநிறுத்தப்படமாட்டீர்கள். ஏசாயா எட்டாம் அதிகாரம், எட்டாம் வசனத்தின் சூழலில், (அது ஏழாம் அதிகாரத்தின் அதே தரிசனமே) ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படும் அந்த மூன்று குறியீடுகளையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், பதினொன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை புடினையும் ரஷ்யாவையும் தெற்கின் அரசனாக அடையாளம் காண நீங்கள் இயலமாட்டீர்கள்.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> ஆகையால் இப்போது, இதோ, கர்த்தர் அவர்கள்மேல் நதியின் நீர்களை ஏற்றிவரச் செய்கிறார்; அவை வல்லமையுள்ளவையும் பெருகியவையும் ஆகும்; அதாவது அசீரியாவின் ராஜாவும் அவன் மகிமையெல்லாமும் ஆகும்; அவன் தன் எல்லா கால்வாய்களின்மேலும் எழும்பி, தன் எல்லா கரைகளையும் மீறிச் செல்லுவான். அவன் யூதாவுக்குள் பாய்ந்து செல்லுவான்; பெருகி மீறிப்பாய்வான்; கழுத்துவரை எட்டுவான்; ஓ இம்மானுவேலே, அவன் இறக்கைகளின் விரிவு உன் தேசத்தின் அகலமெங்கும் நிரப்பும். ஏசாயா 8:7, 8.

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள், முடிவுகாலத்தில் ஆரம்பித்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலுக்கு வழிநடத்தும் மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையாகும்.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> அவன் சொல்லினான்: தானியேலே, நீ உன் வழியிலே போ; ஏனெனில் இந்த வார்த்தைகள் முடிவுகாலம் வரையில் மூடப்பட்டும் முத்திரையிடப்பட்டும் இருக்கும். அநேகர் சுத்திகரிக்கப்படுவார்கள், வெண்மையாக்கப்படுவார்கள், சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் துஷ்டர்கள் துஷ்டமாகவே நடப்பார்கள்; துஷ்டரில் ஒருவரும் உணரமாட்டார்கள்; ஞானிகள் மட்டுமே உணர்வார்கள். தானியேல் 12:9, 10.

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

“முடிவுக் காலத்தில்” தானியேலின் புத்தகம் “முத்திரை நீக்கப்பட்டு,” “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டு” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று-அடுக்குச் சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமாகிறது. “ஞானிகள்” புரிந்துகொள்கிறார்கள்; “துன்மார்க்கர்” புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள். அவர்களுடைய இந்தப் புரிதலின்மை, பத்து கன்னியர் உவமையில் அவர்களுக்கெண்ணெய் இல்லாததுபோலவே, அவர்கள் அழிக்கப்படுவதற்குக் காரணமாகிறது.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> அறிவின்மையினால் என் ஜனங்கள் அழிக்கப்படுகிறார்கள்; நீ அறிவைத் தள்ளிவிட்டபடியால், நீ எனக்குப் ஆசாரியனாக இருக்காதபடி நானும் உன்னைத் தள்ளிவிடுவேன்; நீ உன் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மறந்துவிட்டபடியால், நானும் உன் பிள்ளைகளை மறந்துவிடுவேன். ஓசியா 4:6.

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

“என் ஜனங்கள்” என்ற வார்த்தைகள் ஒரு உடன்படிக்கையின் ஜனங்களைச் சுட்டுகின்றன; மேலும் இந்த உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் “அறிவின் குறைவினால்” நிராகரிக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், விஷயங்கள் மறக்கப்படுகிறதோ அல்லது நினைவுகூரப்படுகிறதோ எனத் தீர்மானிக்கப்படும் அடையாளச் சின்னமாகும். அந்த நிலையில், “ஓய்வுநாளை நினைவுகூரு” என்பது நிகழ்காலச் சத்தியமாக உள்ளது. அங்கேயே தீருவின் வேசி நினைவுகூரப்படுகிறாள். அங்கேயே வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் தேவன் பாபிலோனின் பாவங்களை நினைவுகூருகிறார்.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> அப்பொழுது வானத்திலிருந்து வேறொரு சத்தம் சொல்லுவதைக் கேட்டேன்: என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவளுக்கு வரும் வாதைகளில் நீங்கள் அடையாதபடிக்கும், அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் வானம் எட்டின; தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்தார். அவள் உங்களுக்குச் செய்ததுபோல அவளுக்குச் செய்யுங்கள்; அவளுடைய கிரியைகளின்படி அவளுக்குத் இரட்டிப்பாக இரட்டித்து அளியுங்கள்; அவள் நிரப்பின பாத்திரத்தில் அவளுக்குத் இரட்டிப்பாக நிரப்புங்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:4–6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

அங்கேயே, லயோதிகேய ஆத்வென்டிசத்தின் தீர்க்கதரிசனத்திற்குரிய கடைசி தலைமுறையாகிய பிள்ளைகள், அல்லது அந்த தலைமுறை, துண்டிக்கப்படுகிறார்கள். அங்கேயே, தானியேல் “துன்மார்க்கர்” என்று அழைப்பவர்கள், அவர்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை “மறந்துபோயிருந்தார்கள்” என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்; அவர்கள் மறந்துபோன தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் பகுதி, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன விதிமுறைகளோ அல்லது சட்டங்களோ ஆகும். தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படும்போது அதிகரிக்கும் “அறிவு” அவர்களுக்குக் குறைவாயிருக்கிறது என்பதே அந்தச் சூழலின் தெளிவான பொருள். தானியேல் “ஞானிகளை” “துன்மார்க்கர்களுக்கு” எதிராக வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்; இயேசு “ஞானமுள்ள கன்னிகைகளை” “மதியீனமான கன்னிகைகளுக்கு” எதிராக வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார். ஆமோஸ், கிழக்கு, வடக்கு, சமுத்திரங்கள் ஆகியவற்றால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை கண்டுபிடிக்க முடியாதவர்களாக அதே வகுப்பினரை “அழகிய கன்னிகைகள்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> இதோ, நாட்கள் வருகின்றன என்று கர்த்தராகிய ஆண்டவர் சொல்லுகிறார்; நான் தேசத்தின்மேல் ஒரு பஞ்சத்தை அனுப்புவேன்; அது அப்பத்திற்கான பஞ்சமுமல்ல, தண்ணீருக்கான தாகமுமல்ல, கர்த்தருடைய வார்த்தைகளை கேட்காத பஞ்சமாக இருக்கும். அவர்கள் ஒரு சமுத்திரத்திலிருந்து மற்றொரு சமுத்திரம் வரை, வடதிசையிலிருந்து கிழக்குத் திசை வரைக்கும் அலைந்து திரிவார்கள்; கர்த்தருடைய வார்த்தையைத் தேடி இங்கும் அங்கும் ஓடிப்போவார்கள்; ஆனாலும் அதைக் கண்டடையமாட்டார்கள். அந்நாளில் அழகிய கன்னிகைகளும் வாலிபர்களும் தாகத்தினால் சோர்ந்து போவார்கள். சமாரியாவின் பாவத்தின் பேரில் சத்தியம்பண்ணி, “தானே, உன் தேவன் ஜீவிக்கிறான்” என்றும், “பீர்சேபாவின் வழிபாட்டு முறை ஜீவிக்கிறது” என்றும் சொல்லுகிறவர்களும் விழுந்துபோவார்கள்; இனி ஒருபோதும் எழுந்திராதிருப்பார்கள். ஆமோஸ் 8:11–14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

அவர்கள் கண்டடைய முடியாத செய்தி, அவர்கள் “ஒரு சமுத்திரத்திலிருந்து மற்றொரு சமுத்திரம் வரையும், வடக்கிலிருந்து கிழக்குவரையும் அலைந்து திரிகிறார்கள்” என்பதனால், அவர்கள் எங்கு தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதிலேயே சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆமோஸ் கூறுவதாவது, இந்த “அழகிய கன்னிகைகள்” “கர்த்தருடைய வார்த்தையை” கேட்பதில் ஒரு “பஞ்சத்தில்” உள்ளனர்; மேலும் “அந்நாளில் அவர்கள் கர்த்தருடைய வார்த்தையைத் தேடும்படிக்கு இங்கும் அங்கும் ஓடுவார்கள்; அதை அவர்கள் கண்டடையமாட்டார்கள்” என்பதாகும். முடிவுகாலத்தில், 1989 ஆம் ஆண்டில், நாற்பதாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்திலும், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்திலும், தானியேலின் புத்தகத்திலிருந்து முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தி, பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி இரண்டு வசனங்களில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> ஆனால் கிழக்கிலிருந்தும் வடக்கிலிருந்தும் வரும் செய்திகள் அவனை கலங்கச் செய்யும்; ஆகையால் அவன் பலரையும் அழித்து முற்றாக ஒழித்துப்போடும்படியாக மிகுந்த கொந்தளிப்போடும் கோபத்தோடும் புறப்பட்டுச் செல்வான். மேலும், அவன் சமுத்திரங்களுக்கு நடுவே இருக்கும் மகிமைமிக்க பரிசுத்த மலைமேல் தனது அரண்மனையின் கூடாரங்களை நாட்டுவான்; ஆயினும் அவன் தனது முடிவை அடைவான், அவனுக்கு உதவ ஒருவரும் இருக்கமாட்டார்கள். தானியேல் 11:44, 45.

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

எண்ணெய் இல்லாத மூடர்களும், அழகியவர்களும், துன்மார்க்க கன்னியரும், அறிவையும் தேவனுடைய உடன்படிக்கையையும் நியாயப்பிரமாணத்தையும் நிராகரித்த கிழக்கு, வடக்கு, சமுத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் செய்தியும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் தேவனால் நினைவுகூரப்படுகின்றன. பத்து முதல் பதினைந்து வரை உள்ள வசனங்களில் மூன்று போர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மூன்று போர்களை நான் மூன்று வரலாறுகளாகப் பிரிக்கிறேன்; ஆனால் அவை ஒன்றாகக் கருதப்படும்போது ஒரு தொடர்ச்சியான வரியாகவும் இருக்கின்றன, ஏனெனில் பத்தாம் வசனம் “முடிவுகாலத்தை”த் திறந்து காட்டுகிறது; ஆகையால் அது மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையைத் தொடங்குகிறது.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

பத்தாம் வசனம் லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதோடும், ஆகையால் அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களோடும், வில்லியம் மில்லரின் பணியோடும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. மூன்று படிகளின் இரண்டாம் படி, பதினொன்றாம் வசனத்தின் ஒளியும் உக்ரைனியப் போரும் வெளிப்பட்டபோது தொடங்கிய ஒரு காட்சிசார் சோதனை ஆகும். இரண்டாம் சோதனை காட்சிசாரமானது; அது, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ஒளியில் நிகழ்கால நிகழ்வுகளை அறிந்துகொள்ளும் நமது திறனைச் சார்ந்த ஒரு சோதனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மூன்றாம் சோதனை பதினைந்தாம் வசனத்தின் பானியம் யுத்தமாகும்; அங்கு சிமோன் பர்-யோனாவின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்பட்டது; இதன்மூலம், பதினாறாம் வசனத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலை அது குறித்துக் காட்டியது.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

பத்தாம், பதினொன்றாம், பதினைந்தாம் வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று யுத்தங்களிலும் அந்தியோகுஸ் மக்னுஸ் தோன்றுதலை நாம் கவனிக்கும்போது, ஒன்பதாம் வசனத்திலிருந்து பதினாறாம் வசனம் வரை உள்ள வரலாற்றில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்பட்ட பொய்த்தீர்க்கதரிசியின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் நாம் காண்கிறோம்.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

ஒன்று முதல் நான்கு வரையிலான வசனங்கள் நாகத்தின் வல்லமையின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஒன்பதும் பத்தும் ஆகிய வசனங்கள் முறையே 1798 மற்றும் 1989 ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன; இவ்வாறு, ஒன்பது முதல் பதினாறு வரையிலான வசனங்கள் பொய்த்தீர்க்கதரிசியின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. நாற்பது முதல் நாற்பத்தைந்து வரையிலான வசனங்கள் மிருகத்தின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஒன்பதும் பத்தும் ஆகிய வசனங்கள், 1798 மற்றும் 1989 ஆண்டுகளில் உள்ள நாற்பதாவது வசனத்தின் இரண்டு “முடிவுகாலங்களோடும்” ஒத்திசைகின்றன.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

“முடிவுகாலம்” என்பதைக் தவறாகப் புரிந்துகொள்வது, தீர்க்கதரிசனங்களை எங்கு பொருத்திப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்குரிய குழப்பத்தை உண்டாக்குகிறது என்று சகோதரி வைட் நமக்குத் தெளிவாக அறிவிக்கிறார்.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> “முதலாம், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளில் அடங்கிய சோதனைக்குரிய செய்தியில் அவர்கள் அனுபவம் பெறாததினால், இன்று, 1897-இலும், அநேகர் இதே காரியத்தையே செய்து வருகின்றனர். இச்செய்திகள் இன்னும் எதிர்காலத்திலேயே உள்ளன என்பதற்கான ஆதாரத்தைத் தேடி வேதவசனங்களை ஆராய்கிறவர்களும் உள்ளனர். அவர்கள் இச்செய்திகளின் சத்தியத்தன்மையை ஒன்றுகூறிச் சேகரிக்கிறார்கள்; ஆனால் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் அவற்றுக்குரிய சரியான இடத்தை வழங்குவதில் தவறுகின்றனர். ஆகையால், செய்திகளை எங்கு அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறித்து மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தும் அபாயத்தில் அப்படிப்பட்டோர் உள்ளனர். முடிவுகாலத்தை, அல்லது செய்திகளை எப்போது அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை, அவர்கள் காணவும் உணரவும் இல்லை. தேவனுடைய நாள் மெல்லிய அடிகளுடன் வந்து கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் ஞானிகளும் பெரியோர்களுமெனக் கருதப்படுகிறவர்கள், வரையறுக்கப்பட்ட மனிதர்களிடமிருந்தே தோன்றுகிறது என்று அவர்கள் நினைக்கும் ‘உயர் கல்வி’ பற்றிப் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்துவின் வருகையின் அடையாளங்களையோ, உலகத்தின் முடிவையோ அறியாதவர்கள்.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள் “முடிவுக் காலம்” ஆகும்; மேலும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பல “முடிவுக் காலங்கள்” அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நீங்கள் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த “முடிவுக் காலங்களை” “கண்டு உணராவிட்டால்,” “செய்திகளை எந்தக் காலத்தில் நிலைநிறுத்துவது” என்பதை நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள். அவள், “வேதாகமங்களை ஆராய்கிறவர்கள் உண்டு” என்று கூறுகிறாள்; எல்லா தீர்க்கதரிசிகளின்போல அவளுடைய வார்த்தைகளும் கடைசி நாட்களை நோக்கிச் சொல்லப்பட்டவைகளாக இருப்பதால், கடைசி நாட்களில் அவள் அடையாளப்படுத்துகிறவர்கள் முடிவுக் காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத ஒரு வகுப்பினராக இருக்கிறார்கள்; ஆகையால் அவர்கள், விழுந்து இனி ஒருபோதும் எழாத ஆமோஸின் “அழகிய கன்னிகைகளும்” ஆகிறார்கள்.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் வசனத்தில், தாரியுவும் கோரேசும் 1989-இல் நிகழும் முடிவுக்காலத்தைச் சுட்டிக்காட்ட ஒன்றாக நிற்கின்றனர். கி.மு. 246-இல் தால்மீ பாபிலோனுக்குச் சென்று வடக்கின் ராஜாவைப் பிடித்து எகிப்தில் சிறைப்பட்டதன் மூலம், ஏழாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் 1798-ஐ முன்மாதிரியாகக் காட்டியபோது, அது ஒரு “முடிவுக்காலம்” ஆக இருந்தது. பத்தாம் வசனம் 1989-இல் உள்ள “முடிவுக்காலம்” ஆகும்.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

கி.மு. 723-ல் ஆரம்பமான இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்தின்மேலான சிதறடிக்கப்படுதலின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் முடிவாக 1798 உள்ளது. ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் பின்னர், 538-ல், பாப்பாட்சி ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்து 1798 வரை நீடித்தது. 1798 என்பது “முடிவுகாலம்” ஆகும்; ஏனெனில் அது ஏழு காலங்களின் முடிவும், அதேபோல் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளினதும், ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளினதும் முடிவுமாக இருக்கிறது. 1798 என்பது “முடிவுகாலம்” ஆக இருப்பதால், 538-மும் “முடிவுகாலம்” ஆகும். 538 என்பது, புறமதம் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அவருடைய சேனையையும் மிதித்தழித்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவாகும்; அந்தச் செயலை அதே காலஅளவிற்கு பாப்பாட்சி பின்னர் செய்ததற்கு அது முன்பட்டதாக இருந்தது.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

538 என்பது பாப்பரசுத் துறையின் அதிகாரப்படுத்தலைக் குறிக்கிறது; இதனால், அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்திலும் பாப்பரசுத் துறையின் அதிகாரப்படுத்தலை மறுபடியும் குறிக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஒரு “முடிவுக் காலத்தை” அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகையால், பதினாறாம் வசனமும், அதுபோலவே முதலாம் வசனமும், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்களும், பத்தாம் வசனமும் அனைத்தும் “முடிவுக் காலத்தை” குறிக்கின்றன. இந்தச் சத்தியம், செய்திகளை எப்போது அமைத்துப் பொருத்த வேண்டும் என்பதை அறிந்தவர்களால் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது ஆகும். பொம்பேயு எருசலேமை கைப்பற்றியபோது பதினாறாம் வசனத்தை நிறைவேற்றினான். அவனைத் தொடர்ந்து யூலியு சீசர், ஆகஸ்து சீசர், மற்றும் திபேரியு சீசர் வந்தனர். இயேசுவின் பிறப்பு ஒரு “முடிவுக் காலமாக” இருந்தது; அது ஆகஸ்து சீசரின் காலத்தில் நிகழ்ந்தது.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> அப்பொழுது அவன் ஸ்தானத்தில், இராஜ்யத்தின் மகிமையில் வரி வசூலிப்பவனை எழும்பச் செய்வான்; ஆனாலும் சில நாள்களுக்குள்ளே அவன் அழிக்கப்படுவான்; கோபத்தினாலுமல்ல, போரினாலுமல்ல. தானியேல் 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

இருபதாவது வசனம், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள “முடிவுகளின் காலம்” எனும் பட்டியலில் மேலும் ஒன்றைச் சேர்க்கிறது; அதைப் போலவே, கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டின் காலத்தில் ஆட்சி செய்த திபேரியு சீசரும் அதில் சேர்க்கப்படுகிறார்.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> அவனுடைய இடத்தில் ஒரு இழிவான மனிதன் எழும்புவான்; அவனுக்குப் ராஜ்யத்தின் கௌரவம் கொடுக்கப்படமாட்டாது; ஆயினும் அவன் அமைதியாக வந்து, முகஸ்துதியினால் ராஜ்யத்தைப் பெற்றுக்கொள்வான். பெருவெள்ளத்தின் படைகள்போல அவர்கள் அவன் முன்னிலையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு முறியடிக்கப்படுவார்கள்; ஆம், உடன்படிக்கையின் அதிபதியும் அப்படியே. தானியேல் 11:21, 22.

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

பலருடனான உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக கிறிஸ்து வந்த தீர்க்கதரிசன வாரத்தின் மையத்தில் சிலுவை நிற்கிறது.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> அவன் அநேகரோடே ஒருவாரக்காலத்திற்கு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவான்; வாரத்தின் நடுவில் பலியையும் காணிக்கையையும் நிறுத்திவிடுவான்; அருவருப்புகளின் பெருக்கினால் அது பாழாக்கப்படும்; நிறைவுக்காலம் வரையிலும், நிர்ணயிக்கப்பட்டது பாழாக்கப்பட்டதின்மேல் ஊற்றப்படும். தானியேல் 9:27.

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

வாரத்தின் நடுப்பகுதியில், முதல் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் முடிவடைந்த இடமே அடுத்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் தொடங்கிய இடமாக இருப்பதால், நமக்கு ஒரு தொடக்கமும் ஒரு முடிவும் இருக்கின்றன. அந்த வாரம், புறஜாதியத்தையும் பாப்பரசத்துவத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய வடக்கு இராச்சியத்துக்கு விரோதமாக இருந்த சிதறடிப்பின் ஏழு காலங்களோடு ஒத்துப்போகிறது; அவை பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துக்கொண்டிருந்தன.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> அப்பொழுது நான் ஒரு பரிசுத்தவான் பேசுவதைக் கேட்டேன்; அப்பொழுது வேறொரு பரிசுத்தவான், பேசிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பரிசுத்தவானிடம், “நித்திய பலியையும், பாழாக்கும் மீறுதலையும் குறித்து, பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் காலடியில் மிதிக்கப்படும்படியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் இந்தத் தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?” என்று கேட்டான். தானியேல் 8:13.

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

538 என்பது ஒரு “முடிவுக்காலம்” ஆகும்; அது சிலுவையுடனும் ஒத்துப்போகிறது; சிலுவையும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் முடிவாகும். 538 மற்றும் சிலுவை, ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் இரண்டும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “முடிவுக்காலம்” என்று குறிக்கப்படுகின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகின்றன.

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

இருபத்தொன்றும் இருபத்திரண்டும் ஆகிய வசனங்களும், இருபதாம் வசனமும், பதினாறாம் வசனமும், பத்தாம் வசனமும், ஏழாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரையிலும், மேலும் முதலாம் வசனமும், அனைத்தும் “முடிவுக் காலத்தை” அடையாளப்படுத்துகின்றன. இருபத்திமூன்றாம் வசனம், கி.மு. 161 முதல் 158 வரை மக்கபேய யூதர்கள் விக்கிரகாராதனையான ரோமத்தோடு செய்த உடன்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஹஸ்மோனேய வம்சத்தின் வரலாறு—அவர்களின் ஆரம்பப் போராட்டத்திலிருந்து கி.பி. 70-இல் எருசலேம் அழிவினால் அவர்களின் முடிவுவரை—1844-இல், அதாவது ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவிலும் ஆகையால் “முடிவுக் காலம்” எனப்படும் வேளையிலும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஆரம்பமாகும் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டண்டத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது; மேலும் கி.பி. 70-ஆல் குறிக்கப்படுகிற ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் அது முடிவடைகிறது.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

இருபத்து மூன்றாம் வசனம் கி.மு. 167-இல் மோதேயின் போரில் நிகழ்ந்த ஒரு “முடிவுக்காலத்தையும்”, மேலும் கி.பி. 70-இலும் நிகழ்ந்த ஒன்றையும் அடையாளப்படுத்துகிறது; இவ்விரண்டும் முறையே 1844-ஐவும் ஞாயிற்றுக்கிழமையச் சட்டத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன. இருபத்து மூன்றாம் வசனமும், இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்களும், இருபதாம் வசனமும், பதினாறாம் வசனமும், பத்தாம் வசனமும், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்கள் வரையும், முதலாவது வசனமும் அனைத்தும் “முடிவுக்காலத்தை” சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

இருபத்துநான்காம் வசனம் அயோக்கிய மதத்தினரான ரோமின் மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகால மேலாதிக்கத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; இவ்வாறு கி.மு. 31-ஆம் ஆண்டிலான தொடக்கத்தையும் கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டிலான முடிவையும் “முடிவுகளின் காலம்” என்று குறிக்கிறது. இருபத்தேழாம் வசனமும் இருபத்தொன்பதாம் வசனமும் அந்தக் காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் இரண்டையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆகையால் இருபத்துநான்காம் வசனம், இருபத்தேழாம் வசனம், இருபத்தொன்பதாம் வசனம், இருபத்துமூன்றாம் வசனம், இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்கள், இருபதாம் வசனம், பதினாறாம் வசனம், பத்தாம் வசனம், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்கள், மற்றும் முதலாம் வசனம் ஆகிய அனைத்தும் “முடிவின் காலம்” என்பதைக் குறிக்கின்றன.

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

முப்பத்தொன்றாம் வசனம், பாழாக்கும் அருவருப்பானது நிறுவப்பட்ட காலமாக 538-ஐ அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் முப்பத்தாறாம் மற்றும் நாற்பதாம் வசனங்கள் 1798-ஐ “முடிவுக்காலம்” என்று அடையாளப்படுத்துகின்றன. முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் 538-மும், முப்பத்தாறாம் மற்றும் நாற்பதாம் வசனங்களில் 1798-மும், இருபத்தேழாம் மற்றும் இருபத்தொன்பதாம் வசனங்களும், இருபத்துநான்காம் வசனமும், இருபத்துமூன்றாம் வசனமும், இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்களும், இருபதாம் வசனமும், பதினாறாம் வசனமும், பத்தாம் வசனமும், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்கள் வரையும், முதலாவது வசனமும் அனைத்தும் “முடிவுக்காலத்தை” சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

“முடிவுக் காலம்” என்பது நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்துக்கு முன்பாக பதின்மூன்று முறை சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது; அந்த வசனமே ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளைச் சட்டமாகிய இன்னொரு “முடிவுக் காலம்” ஆகும். அதைப் போலவே, நாற்பத்திஐந்தாம் வசனமும், உதவி செய்ய ஒருவரும் இல்லாமல் போப்பர் தமது முடிவை அடையும் வேளையாகிய இன்னொரு “முடிவுக் காலம்” ஆகும். “முடிவுக் காலம்” என்பது பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பதினைந்து முறை அமைந்துள்ளது. பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள் “முடிவுக் காலம்” ஆகும். அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் சத்தியங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

We will continue in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.

Back to Articles