Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று எண்பத்தி இரண்டு

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

தீர்க்கதரிசனக் கூட்டணிகளும் யுத்தங்களும்: பண்டைய செலேயூகசிலிருந்து நவீன புவியியல் அரசியல்வரை

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

பதிமூன்றும் பதினான்கும் ஆகிய வசனங்கள், செலேஉக்குஸ் மற்றும் மாசிடோனியாவின் பிலிப் கூட்டணியை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும் அவர்கள் ரோமின் முதல் பிரதிநிதி இராணுவமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றனர்; அதேபோல் மாசிடோன் (கிரேக்கம்) ஐக்கிய நாடுகளின் ஒரு சின்னமாகும். அந்த ஆரம்பகால வரலாற்றில், வடக்கின் ராஜாவாகிய செலேஉக்குஸும் பிலிப்பும் (கிரேக்கம்) கொண்ட கூட்டணி, பானியம் போருக்குள் வழிநடத்தும் வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அந்தப் போருக்குப் பிறகு இரு நூற்றாண்டுகள் கடந்தபோது, அந்த நகரத்தின் பெயர் பானியம் என்பதிலிருந்து கெய்சரியா பிலிப்பி என மாற்றப்பட்டது. அந்த நகரத்தின் இரட்டைப் பெயர், செலேஉக்குஸும் மாசிடோனியாவின் பிலிப்பும் கொண்டிருந்த கூட்டணியை நினைவுகூர்வதற்காக அல்ல.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

“சீசரியா பிலிப்பி” என்ற பெயர், பனேயாஸ் அல்லது பனியம் என்று அறியப்பட்டிருந்த பண்டைய நகரத்தின் வரலாற்றுப் பரிணாமத்திலிருந்து தோன்றியது. கிரேக்கத் தெய்வமான பானுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட முக்கியமான ஓர் ஊற்றிற்கு அருகாமையில் அமைந்திருந்ததனால், அந்த நகரம் முதலில் பனேயாஸ் என்று பெயரிடப்பட்டது. பண்டைக்காலத்தில் சிறப்புமிக்க மதத் தலமாக இருந்த அந்த ஊற்று, யோர்தான் நதியில் கலந்தது.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

கிறிஸ்துவுக்கு முன்பான 1ஆம் நூற்றாண்டை ஒட்டிய காலத்தில், மகா ஹேரோத் ராஜாவின் ஆட்சிக்காலத்தில், அந்த நகரம் முக்கியமான புதுப்பிப்புகளுக்குட்படுத்தப்பட்டு, விரிவுபடுத்தப்பட்டும் அழகுபடுத்தப்பட்டும் இருந்தது. கெய்சரியா பிலிப்பி எனும் பெயர், மகா ஹேரோத்தின் மகனான ஹேரோத் பிலிப்பினால் வழங்கப்பட்டது. ரோமப் பேரரசரான சீசர் ஆகஸ்டஸை கௌரவிக்கும் விதமாக அவர் அந்த நகரத்துக்கு கெய்சரியா எனப் பெயரிட்டார்; மேலும் தனது பெயரின்படி பிலிப்பி எனவும் அழைத்தார்; இவ்வாறு அது கெய்சரியா பிலிப்பி ஆனது. ஆகையால், “கெய்சரியா பிலிப்பி” என்பது, சீசர் ஆகஸ்டஸுக்கு ஹேரோத் செலுத்திய மரியாதையை பிரதிபலிக்கும் “கெய்சரியா” என்பதையும், ஹேரோத் பிலிப்பியை கௌரவிக்கும் “பிலிப்பி” என்பதையும் இணைத்த உருவாக்கமாகும்.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

தீர்க்கதரிசன ரீதியாக பானியம், செலூகசும் மாசிடோனியாவின் பிலிப்பும் இடையிலான கூட்டமைப்புடனும், அதேபோல் சீசரும் ஹேரோது பிலிப்பும் இடையிலான கூட்டணியுடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. அந்த இரண்டு கூட்டணிகளும், செலூகசும் பிலிப்பும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் புதினின் ரஷ்யாவின் சரிவைத் தொடர்ந்து உருவாகும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் இடையிலான கூட்டணியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மேலும், ரோமாவின் பிரதிநிதிகளாகிய சீசரும் பிலிப்பும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறபடி, தாயாகிய பாப்பரசாட்சியும் மகளாகிய அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் இடையிலான கூட்டணியையும் அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இவை ஒன்றுகூடி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் “ரோமப் பேரரசின் கையைப் பற்றிக்கொள்ள பள்ளத்தாக்கைக் கடந்தடைதல்” என்றும், “ஆவியுலகவாதத்துடன் கைகோர்க்க அகழியைத் தாண்டிச்செல்வது” என்றும் இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்னரே, அந்த மும்மடங்கு ஐக்கியம் ஏற்கனவே நிறுவப்பட்டிருக்கிறது.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

பானியம் என்பது கிரேக்கத் தெய்வமான பான் பற்றிய கிரேக்க வழிபாட்டின் மையத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கிரேக்கத் தெய்வமான பானுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஊற்று, அக்காலத்தில் “நரகத்தின் வாசல்கள்” என்றும் அறியப்பட்டது; அங்கு இயேசு சென்றபோது, அவர் “நரகத்தின் வாசல்கள்” குறித்து கூறிய அறிவிப்பு, கடைசி நாட்களில் நடைபெறும் கிரேக்கத்தின் (உலகமயமாக்கலின்) அரசியல் மற்றும் மதச் சிறப்பியல்புகளுக்கும், மதவிலகிய புரொட்டஸ்டண்டிசத்திற்குமிடையிலான ஒரு போராட்டத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. அதுவே, இரண்டாம் வசனத்தில் கிரேக்கத்தின் ஆட்சிப்பரப்பைத் தூண்டிய செல்வமிக்க ஜனாதிபதியால் முதலில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட போராட்டமாகும். அது உலகளாவிய வெளிப்புறப் போராகவும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்குள் நடைபெறும் உள்புறப் போராகவும் உள்ளது.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

உலகமயமாக்கலின் மதம் என்பது நாகத்தின் மதமே ஆகும்; அது நமது நவீன சூழலில் “வோக்-இசம்” எனப்படும் மதமாகும். 2020ஆம் ஆண்டில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினோராம் அதிகாரத்தில் அடையாளம் காணப்பட்ட அடியற்ற பள்ளத்திலிருந்து எழும் மிருகம், தனது அரசியல் மற்றும் மத அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தி, பூமி மிருகத்தின் இரு கொம்புகளையும் கொன்றது. அந்த அடியற்ற பள்ளம், பிறவற்றோடும் சேர்ந்து, யோர்தான் நதிக்கு நீரூட்டிய “பானின் ஊற்று” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

கிரேக்கப் புராணங்களில், பான் இயற்கை, வனாந்தரம், மற்றும் கிராமிய இசை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருந்தான்; மேலும், அவனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு ஊற்று வழிபாட்டாளர்களுக்குப் மதப்பூர்வமான முக்கியத்துவம் உடையதாகக் கருதப்பட்டது. பான் என்னும் தெய்வம், வெள்ளாட்டின் கால்கள், கொம்புகள், மற்றும் காதுகள் உடையவனாக அடிக்கடி சித்தரிக்கப்படுகிறான். பான், மேய்ப்பர்களின் மற்றும் மந்தைகளின் தெய்வமாகக் கருதப்பட்டான்; மேலும், காடுகளிலும் மலைகளிலும் உல்லாசமாக அலைந்து திரியும் விளையாட்டுத்தனமும் குறும்புத்தனமும் உடைய தெய்வமாக அவன் அடிக்கடி வரையறுக்கப்பட்டான். வெள்ளாட்டுக் கால்கள் உடைய தெய்வமாகிய பானின் உருவப்படிமம், தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்துடன் ஒத்துப்போகிறது; அங்கே கிரேக்கம் ஒரு ஆட்டுக்கடாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. வெள்ளாடுகள் பண்டைய கிரேக்கத்தில் பொதுவான வீட்டுப் பிராணிகளாக இருந்தன; மேலும், பான் உலாவிச் செல்வான் என்று நம்பப்பட்ட மலைப்பாங்கான பிரதேசங்களில் அவை அடிக்கடி காணப்பட்டன. இந்தச் சித்திரிப்பு, பானின் உருவச்சின்னவியலின் ஒரு முக்கிய அம்சமாக மாறி, அந்தத் தெய்வத்தைச் சித்தரிக்கும் கிரேக்கக் கலை மற்றும் இலக்கியங்களில், தேசிய நாணயத்தையும் உட்படுத்தி, தொடர்ந்து நிலைத்திருந்தது.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

இயேசு கிறிஸ்து கய்சரியா பிலிப்பிக்கு வந்தபோது, “பாதாளத்தின் வாசல்கள்” சபைக்கு விரோதமாக மேற்கொள்ளும் வெற்றி நிலைநிற்காது என்று அவர் அறிவித்தார். இயேசுவின் கேள்விக்குப் பதிலாக பேதுரு கூறியதை, கிறிஸ்தவ வரலாறும் மரபும் “கிறிஸ்தவ விசுவாச அறிக்கை” என அறிந்து கொண்டுள்ளன.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> இயேசு கய்சரியா பிலிப்பி என்னும் எல்லைகளுக்குள் வந்தபோது, தம்முடைய சீஷர்களைக் கேட்டார்: “மனுஷகுமாரனாகிய நான் யார் என்று மக்கள் சொல்லுகிறார்கள்?” அதற்கு அவர்கள்: “சிலர் நீர் யோவான் ஸ்நானன் என்று சொல்லுகிறார்கள்; சிலர் எலியா என்றும்; இன்னும் சிலர் எரேமியா அல்லது தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவன் என்றும் சொல்லுகிறார்கள்” என்றார்கள். அவர் அவர்களைக் கேட்டார்: “ஆனால் நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?” அதற்கு சீமோன் பேதுரு உத்தரமாக: “நீர் கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்” என்றான். இயேசு அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: “சீமோன் பர்யோனா, நீ பாக்கியவான்; இதை உனக்கு மாம்சமும் இரத்தமும் வெளிப்படுத்தவில்லை, பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவே வெளிப்படுத்தினார். மேலும் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: நீ பேதுரு; இந்தக் கன்மலையின் மேல் என் சபையை நான் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதின்மேல் மேற்கொள்ளாது. பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்; நீ பூமியில் கட்டுவது எதுவோ அது பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; நீ பூமியில் அவிழ்ப்பது எதுவோ அது பரலோகத்திலும் அவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்றார். பின்னர், தாம் இயேசு கிறிஸ்து என்பதை யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது என்று அவர் தமது சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். மத்தேயு 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

இந்தப் பகுதி முக்கியத்துவமுடையது; ஏனெனில் இது இயேசுவின் ஊழியத்திலும் கிறிஸ்தவ இறையியலின் வளர்ச்சியிலும் ஒரு திருப்புமுனைக் கணத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. உயிருள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய மேசியா என்று இயேசுவை பேதுரு அறிக்கையிடுதல், கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் அடித்தளமாகவும் சபை கட்டப்படுகிற மூலைக்கல்லாகவும் கருதப்படுகிறது. “இந்தக் கன்மலையின் மேல் நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்ற சொற்றொடர், கத்தோலிக்க மரபில், சபை கட்டப்படவிருக்கும் “கன்மலை” என்று இயேசு அடையாளப்படுத்தும் பேதுருவையே குறிக்கிறது என்று விளக்கப்படுகிறது. இந்த விளக்கம், கத்தோலிக்க இறையியலில் பாப்பரசரின் முதன்மைத்துவத்திற்கும் அதிகாரத்திற்கும் அடிப்படையாக விளங்குகிறது.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

புரொட்டஸ்டண்ட் இறையியலில், “கன்மலை” என்பது பேதுருவைத் தனிப்பட்ட முறையில் குறிப்பதாக அல்ல, மாறாக இயேசு மெசியாவும் தேவனுடைய குமாரனுமாக இருப்பார் என்ற பேதுருவின் விசுவாச அறிக்கையைக் குறிப்பதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. இந்தக் கருத்துப்படி, திருச்சபையின் அஸ்திவாரம் பேதுரு அல்ல; இயேசுவே கிறிஸ்துவும் தேவனுடைய குமாரனுமாவார் என்ற அந்த அறிக்கையே ஆகும். இறையியல் விளக்கம் எதுவாயிருந்தாலும், மத்தேயு 16:13–20 இல் உள்ள பேதுருவின் அறிக்கை, கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தில் மையத்துவமும் அஸ்திவாரமுமான ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது; அது இயேசுவின் அடையாளத்தை மெசியாவும் தேவனுடைய குமாரனுமாக வலியுறுத்தி, திருச்சபையின் பணி மற்றும் நோக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

முந்தைய கட்டுரையில், *The Desire of Ages* என்னும் நூலிலிருந்து ஒரு பகுதியை நாம் முன்வைத்தோம்; அதில் சகோதரி வைட், கிறிஸ்து கைசரியா பிலிப்பிக்கு சென்றிருந்த பயணத்துடன் தொடர்புடைய சில விடயங்களை அடையாளப்படுத்துகிறார். அவர் குறிப்பிடும் அம்சங்களில் ஒன்றாவது, கைசரியா பிலிப்பியின் பாடங்களை வெளிப்படுத்துவதற்காக, கிறிஸ்து சீஷர்களை யூதர்களின் செல்வாக்கிலிருந்து விலக்கிக் கொண்டு சென்றிருந்தார் என்பதாகும்.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> “இயேசுவும் அவருடைய சீஷர்களும் இப்போது கெய்சரியா பிலிப்பி அருகிலிருந்த நகரங்களில் ஒன்றிற்கு வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் கலிலேயாவின் எல்லைகளுக்கு அப்பாலிருந்த, சிலைவழிபாடு ஆட்சி செய்த ஒரு பிராந்தியத்தில் இருந்தனர். இங்கு சீஷர்கள் யூதமதத்தின் கட்டுப்படுத்தும் செல்வாக்கிலிருந்து விலக்கப்பட்டு, அந்நியஜாதியாரின் வழிபாட்டுடன் இன்னும் நெருக்கமான தொடர்பிற்குள் கொண்டுவரப்பட்டார்கள். அவர்களைச் சுற்றிலும் உலகின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் இருந்து வந்திருந்த மூடநம்பிக்கையின் பல்வேறு வடிவங்கள் காணப்பட்டன. இவ்விஷயங்களைப் பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டம், அந்நியஜாதியாரிடத்தில் தமக்குள்ள பொறுப்பை அவர்கள் உணர வழிநடத்த வேண்டும் என்று இயேசு விரும்பினார். இந்தப் பிராந்தியத்தில் அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில், மக்களுக்கு உபதேசிப்பதிலிருந்து விலகி, தம்மை இன்னும் முழுமையாகத் தனது சீஷர்களுக்கே அர்ப்பணிக்க அவர் முயன்றார்.” The Desire of Ages, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

2020 ஜூலை 18 அன்று, கிறிஸ்து 2001 செப்டம்பர் 11-இன் சீஷர்களை லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் செல்வாக்கிலிருந்து அகற்றினார். பத்து கன்னிகைகளின் உவமையில் காணப்படும் முதல் ஏமாற்றம், புறக்கணிக்கப்பட்டு வந்த பரிகாசக்காரர்களின் சபையிலிருந்து இயக்கம் பிரிந்துபோகச் செய்தது. இந்தச் சத்தியம் மில்லரைட் வரலாற்றில் 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று நிறைவேறியது; மீண்டும் 2020 ஜூலை 18 அன்றும் நிறைவேறியது. அதன் பின்னர் தாமதகாலத்தின் வரலாறு ஆரம்பமானது; அது முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் இயக்கங்களில் இரண்டிலும் “சத்தியம்” என்ற முத்திரையை உடையதாகும்.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

முதல் ஏமாற்றமே மூன்று வழிக்குறிகளில் முதலாவதாகும்; மேலும், அந்த வரலாறு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் “பெரிய பூகம்பத்தை” முன்மாதிரியாகக் காட்டும் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான மகா ஏமாற்றத்தோடு நிறைவடைகிறது. எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தான தொடக்கம் ஒரு ஏமாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதேபோல், முடிவைக் குறிக்கும் இருபத்திரண்டாம் எழுத்தும் ஒரு ஏமாற்றத்தையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. கலகத்தைக் குறிக்கும் பதிமூன்றாம் எழுத்து, நள்ளிரவின் அழைப்பு நெருக்கடிக்காக யார் ஆயத்தமாயிருந்தார்கள், யார் ஆயத்தமாயிருக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தும் போது, தங்களின் இழந்த நிலையைக் காண்பிக்கும் மூடக் கன்னிகைகளின் ஏமாற்றத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. எபிரேய எழுத்துமாலையின் இருபத்திரண்டு எழுத்துக்கள், அந்த வரலாற்றின் உட்பகுதியில் நிறைவேறும் தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் ஒன்றிணையும் குறியீட்டைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஆயினும், மில்லரைட் வரலாறு முதல் காதேஸைச் சுட்டிக்காட்டினால், இன்று நம்முடைய வரலாறு கடைசி காதேஸைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

இரண்டு கோடுகளும் இணையாக இருக்கின்றன; ஆனால் ஒன்று தேவனுடைய மக்களின் தோல்வியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது; மற்றொன்று தேவனுடைய மக்களின் வெற்றியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றது. சிலுவைக்கு முன்பாகவே, இயேசு தம்முடைய சீஷர்களை பானியத்திற்குக் கொண்டு வந்தார்; அதுபோலவே அவர் தமது கடைசி நாள்களின் சீஷர்களையும் பானியத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், மத்தேயு அதிகாரம் பதினாறின் வரலாற்றில் “யூதமதம்” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் “கட்டுப்படுத்தும் செல்வாக்கிலிருந்து” தமது கடைசி நாள் சீஷர்களை அகற்றும்படியாக, ஒரு ஏமாற்றத்தை அவர் அனுமதித்தார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலமே, அவர் ஒரே சமயத்தில் தமது சீஷர்களை புறஜாதியத்துடனான இன்னும் நெருக்கமான தொடர்பிற்குள் கொண்டு வந்தார்; இதனால், இப்போது மிருகத்தின் முத்திரையை ஏற்கச் செய்வதற்காக முழு உலகத்தையும் வழிநடத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் நவீன தொடர்பு அமைப்புகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் சாத்தானிய வல்லமையின் முழுமையாக விரிந்த வெளிப்பாட்டின் மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தமது கடைசி நாள் சீஷர்களின் செயல்பாட்டு சூழல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

கைசரியா பிலிப்பியின் வரலாறு, பானியம் போரின் வரலாற்றோடும், பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான பகுதிகளோடும் ஒத்துப்போகிறது. கிறிஸ்துவும் அவருடைய சீஷர்களும் சிலுவையின் நிழலில் நின்றிருந்தார்கள்; அது, அவருடைய கடைசி நாட்களின் சீஷர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நிழலில் நிற்பதற்கான ஒரு முன்னடையாளமாக இருந்தது. அங்கே, அதாவது பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான பகுதியில், அது கைசரியா பிலிப்பியும், மேலும் பானியம் போரும் ஆகும்; அதுவே இன்று நாம் நிற்கும் இடமாகும்; அங்கேயே கிறிஸ்து, பதினாறாம் வசனத்தில் நிகழப்போகிறதைப் பற்றி தமது சீஷர்களுக்குப் போதிக்கத் தொடங்கினார்.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> “தமக்காகக் காத்திருந்த பாடுகளைப்பற்றி அவர் அவர்களுக்குச் சொல்லவிருந்தார். ஆனால் முதலில் அவர் தனியே விலகிச் சென்று, தமது வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்ள அவர்களின் இருதயங்கள் ஆயத்தப்படுத்தப்படும்படி ஜெபித்தார்.” The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

கிறிஸ்து தம்முடைய சீஷர்களுக்கு சிலுவையைப் பற்றி அறிவிப்பதற்கு முன், அவர் முதலில் விலகிச் சென்றார், அல்லது தாமதித்தார்; இவ்வாறு, உவமையில் உள்ள தாமதக் காலத்தையும், 2020 ஜூலை 18 முதல் 2023 ஜூலை வரை உள்ள வரலாற்றையும் அவர் குறித்துக் காட்டினார்.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> “அவர்களுடன் சேர்ந்தவுடனே, தாம் அறிவிக்க விரும்பியதை அவர் உடனடியாக வெளிப்படுத்தவில்லை. இதனைச் செய்வதற்கு முன், வரவிருக்கும் சோதனைக்காக அவர்கள் வலுப்பெறும்படி, அவர்மேல் தங்கள் விசுவாசத்தை அறிக்கையிட அவர்களுக்கு அவர் ஒரு வாய்ப்பளித்தார்.” The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

ஜூலை 2023-இல், ஏமாற்ற அனுபவத்துடன் தொடர்புடையவர்களுக்கு தங்கள் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை ஆண்டவர் அளிக்கத் தொடங்கினார். எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தின் செய்தியைத் திறந்துகாட்டுவதன் மூலம் அவர் அதனைச் செய்தார்; அது செப்டம்பர் 11, 2001-இன் செய்திக்கான ஒரு உறுதிப்படுத்தலாக இருந்தது. அது செப்டம்பர் 11, 2001 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை முத்திரையிடும் காலத்தை ஒன்றிணைத்த நூலிழையாக இருந்தது. ஜூலை 18, 2020-இன் ஏமாற்றத்தை சத்தியத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் அமைத்ததன் மூலம் அது இதனைச் செய்தது; ஏனெனில், காணத் தயார் இருந்தவர்கள், ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கும் அவர்களின் தனித்துவமான பரிசுத்த வரலாற்றின் முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கருப்பொருள் உண்டு என்பதை உணர முடிந்தது.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

கடைசி நாட்களில், மூன்றாவது ஐயோவின் செய்தி 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தடைந்தது; பின்னர், மூன்றாவது ஐயோவைப்பற்றிய ஒரு பொய்ச் செய்தி அறிவிக்கப்பட்டது; அது ஒரு ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கியது. ஆனால், மூன்றரை நாட்கள் இறந்தும், உலர்ந்தும், சிதறிப்போன எலும்புகளாயிருந்த அவர்களை மீண்டும் ஜீவிக்கச் செய்த செய்தி நான்கு காற்றுகளின் செய்தியாகும்; அதுவும் மூன்றாவது ஐயோவே ஆகும்.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

கடைசி நாள்களின் சீஷர்கள், காணத் தேர்ந்தெடுத்தால், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் மூன்று வழிக்குறிகளும் ஒவ்வொரு படியிலும் அதே கருப்பொருளையே கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும், இரண்டாவது படியில் எபிரெய எழுத்துமாலையின் பதிமூன்றாவது எழுத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கலகம் அந்தச் செய்தியை “சத்தியம்” என்று உறுதிப்படுத்தியது என்பதையும் காண முடியும். கர்த்தர் அளித்த இரண்டாவது சாட்சி என்னவென்றால், முந்தைய சீர்திருத்த இயக்கங்களின் முதல் ஏமாற்றம் தேவன் வெளிப்படுத்திய சித்தத்திற்கெதிரான கலகத்தின் மேல் அடிப்படையாயிருந்தது; அது மோசே தன் மகனை விருத்தசேதனம் செய்யாதிருந்ததாயிருந்தாலும், அல்லது உஸ்ஸா அந்தப் பெட்டகத்தைத் தொட்டதாயிருந்தாலும், அல்லது மார்த்தாவும் மரியாளும் லாசருவின் மரணத்தைப் பற்றிய இயேசுவின் வார்த்தையைச் சந்தேகித்ததாயிருந்தாலும் ஆகும். முதல் ஏமாற்றம் கீழ்ப்படியாமையின் மேல் அடிப்படையாயிருந்தது என்ற உண்மையை நிலைநிறுத்தாத ஒரே சீர்திருத்த வரி மில்லரைட்டுகளின் சீர்திருத்த இயக்கமேயாகும்; ஆனால் அக்காலத்திலும் மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு, ஏழினுடைய ஒன்றாகிய எட்டாவது பற்றிய சத்தியத்தின் மேல் அடிப்படையாயிருந்த உள்புற வழிக்குறிகளை உடையதாக இருந்தது என்பதும் காட்டப்பட்டது.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

எட்டாவது என்பது ஏழினுடையதே என்பதே இப்போது முத்திரை நீக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தலின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும்; மேலும், பிலதெல்பிய மில்லரைட் இயக்கத்திலிருந்து லவோதிகேயா சபைக்கான மாற்றம், மூன்றாம் தூதனுடைய லவோதிகேயா இயக்கம் ஒருநூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தின் பிலதெல்பிய இயக்கத்திற்குத் மாற்றமடையும் காலத்தை அடையாளப்படுத்திய ஒரு வழிக்குறியாக இருந்தது. ஆகையால், முதல் மில்லரைட் ஏமாற்றம் அவர்களின் இயக்கம் கீழ்ப்படியாமையை வெளிப்படுத்தாமலேயே நிறைவேறியது என்ற உண்மை, கடைசி நாட்களில் அதே வழிக்குறிக்கான முரண்பாட்டை வழங்கியது; அங்கே மூன்றாம் தூதனுடைய லவோதிகேயா இயக்கம் கீழ்ப்படியாமை செய்து ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கி, அவ்வாறு செய்வதன்மூலம் மில்லரைட் வழிக்குறியுடன் ஒத்திசைந்து, ஒருநூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தின் இயக்கம் ஏழினுடையதாகிய எட்டாவது என்பதைக் காணும் தர்க்கத்தை உண்டாக்கும்.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

2023 ஜூலையில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியிற்காக தமது கடைசி நாட்களின் ஜனங்களை ஆயத்தப்படுத்தும்படி, கர்த்தர் “வனாந்தரத்தில் கூவுகிற சத்தம்” ஒன்றை எழுப்பினார்; மேலும், ஜெபத்தில் தங்கியிருந்து சீஷர்களிடத்திற்குத் திரும்பி வந்தபின், அவர் அவர்களுக்கு தமது விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை அளித்தார். கிறிஸ்துவின் நாட்களில், அந்தச் செய்தி அவருடைய ஞானஸ்நானமே ஆகும்; அதுவே இயேசு, இயேசு கிறிஸ்துவாக ஆன புள்ளி. அந்த வழிக்குறி September 11, 2001-இனுடன் ஒத்திசைகிறது; மேலும், மனிதர் கிறிஸ்துவைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று அவருடைய சீஷர்களிடத்தில் கேட்கப்பட்டது; பின்னர், சீஷர்கள் தாமே கிறிஸ்துவைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்றும் கேட்கப்பட்டது.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> “அவர்களுடன் இணைந்தபோது, தாம் அறிவிக்க விரும்பியதை அவர் உடனே அறிவிக்கவில்லை. இதைச் செய்வதற்கு முன், வரவிருந்த சோதனைக்காக அவர்கள் பலப்படும்படி, அவர்மேலுள்ள தங்கள் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பை அவர்களுக்கு அளித்தார். அவர் கேட்டார்: ‘மனுஷகுமாரனாகிய நான் யார் என்று மனுஷர் சொல்லுகிறார்கள்?’”

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> “வருத்தத்திற்குரிய வகையில், இஸ்ரவேல் தங்களுடைய மேசியாவை அறிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டது என்பதை சீஷர்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய நிலையிற்குத் தள்ளப்பட்டனர். சிலர் உண்மையாகவே, அவருடைய அற்புதங்களை கண்டபோது, அவரை தாவீதின் குமாரன் என்று அறிவித்தனர். பெத்சாயிதாவில் உணவளிக்கப்பட்டிருந்த ஜனக்கூட்டங்கள் அவரை இஸ்ரவேலின் ராஜாவாக அறிவிக்க விரும்பின. பலர் அவரை ஒரு தீர்க்கதரிசியாக ஏற்கத் தயார் இருந்தனர்; ஆனால் அவரை மேசியா என்று அவர்கள் நம்பவில்லை.” The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

அட்வென்டிசத்தின் பெரும்பான்மையினர் 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியிலான மூன்றாம் ஐயோவை நம்பவில்லை. இயக்கத்தின் உட்பகுதியில் முன்வைக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் சில அதிசயங்களை அவர்கள் நம்பினர்; மேலும், 2001 செப்டம்பர் 11-ன் செய்தியில் சத்தியத்தின் சில கூறுகள் இருப்பதை சிலர் உணர்ந்தனர்; இருந்தபோதிலும், 2001 செப்டம்பர் 11-ன் உரிமைகோரல்களை அவர்கள் உண்மையாக நம்பவில்லை.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

2001 செப்டம்பர் 11-ன் உரிமைக்கூற்று, 1840 ஆகஸ்ட் 11-ன் உரிமைக்கூற்றினால் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது; மேலும், 1840 ஆகஸ்ட் 11-ன் நிறைவேற்றத்தைப் பற்றி கருத்துரைக்கும்போது, அந்த உரிமைக்கூற்றைச் சிஸ்டர் வைட் வெளிப்படுத்தினார். அவர் இவ்வாறு கூறினார்:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “குறிப்பிடப்பட்ட அதே நேரத்தில், துருக்கி, தன் தூதர்களின் மூலம், ஐரோப்பாவின் கூட்டணி வல்லரசுகளின் பாதுகாப்பை ஏற்றுக்கொண்டது; இதன் மூலம் தன்னை கிறிஸ்தவ ஜாதிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்துக்கொண்டது. அந்த நிகழ்வு தீர்க்கதரிசனத்தைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றியது. இது அறியப்பட்டபோது, மில்லரும் அவருடைய சகாக்களும் ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்கக் கோட்பாடுகளின் சரித்திரத்தன்மையைப் பற்றி திரளான மக்கள் நிச்சயமடைந்தனர்; மேலும் வருகை இயக்கத்திற்கு அதிசயமான ஒரு உந்துதல் அளிக்கப்பட்டது. கல்வியறிவும் சமூக நிலையும் உடையவர்கள், அவருடைய கருத்துக்களைப் பிரசங்கிப்பதிலும் வெளியிடுவதிலும், மில்லருடன் இணைந்தனர்; 1840 முதல் 1844 வரை அந்தப் பணி விரைவாக விரிந்தது.” The Great Controversy, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று உறுதிப்படுத்தப்பட்டது என்னவென்றால், மில்லரின் தீர்க்கதரிசனக் கருத்துக்கள் துல்லியமானவை என்பதே; அதேபோல், 2001 செப்டம்பர் 11 குறித்த கூற்று, Future for America-வின் தீர்க்கதரிசனக் கருத்துக்கள் துல்லியமானவை என்பதற்கான உறுதிப்படுத்தலாகும். 2023 ஜூலை மாதத்தில் மனந்திரும்பாத பெருங்கூட்டம், கிறிஸ்துவினால் வடிவமைக்கப்பட்டு Future for America-க்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட அந்த முறையே உண்மையில் பிற்கால மழையின் முறையெனும் முன்னியத்தைக் ஏற்கவும் முடியவில்லை, ஏற்கவும் மனங்கொள்ளவில்லை. ஆனால் பின்னர் கிறிஸ்து, பெருங்கூட்டம் என்ன நினைக்கிறது என்பதை அல்ல, அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று தமது சீஷர்களைக் கேட்டார்.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> “இயேசு இப்போது இரண்டாவது ஒரு கேள்வியை எழுப்பினார்; அது சீஷர்களையே பற்றியது: ‘ஆனால் நான் யார் என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்கள்?’ அதற்கு பேதுரு, ‘நீர் கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்’ என்று பதிலளித்தான்.”

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> “ஆரம்பத்திலிருந்தே பேதுரு இயேசுவே மேசியா என்று விசுவாசித்திருந்தான். யோவான் ஸ்நானகரின் பிரசங்கத்தினால் மனந்திரும்பச் செய்யப்பட்டு, கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்த பலரும், யோவான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு மரணத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்டபோது, அவனுடைய பணி குறித்து சந்தேகிக்கத் தொடங்கினர்; மேலும், அவர்கள் இப்போது தாங்கள் இத்தனை காலம் எதிர்பார்த்திருந்த மேசியா இயேசுவே எனும் விஷயத்தையும் சந்தேகித்தனர். இயேசு தாவீதின் சிங்காசனத்தில் தமது இடத்தை ஏற்கப்போகிறார் என்று ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த சீஷர்களில் பலர், அவருக்கு அத்தகைய நோக்கம் எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தபோது, அவரை விட்டு நீங்கினார்கள். ஆனால் பேதுருவும் அவனுடைய சகாக்களும் தங்கள் பற்றுறுதியிலிருந்து விலகவில்லை. நேற்று ஸ்தோத்திரித்து இன்று குற்றம் சாட்டுகிறவர்களின் நிலையற்ற போக்கு, இரட்சகரின் உண்மையான பின்பற்றியின் விசுவாசத்தை அழித்துவிடவில்லை. பேதுரு, ‘நீர் கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்’ என்று அறிவித்தான். தன் ஆண்டவரை மகுடமிட அரசமரியாதைகள் வரும்வரை அவன் காத்திருக்கவில்லை; மாறாக, அவருடைய தாழ்மையான நிலையில் அவரை ஏற்றுக்கொண்டான்.”

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> “பேதுரு அந்தப் பன்னிருவரின் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தான். ஆயினும், சீஷர்கள் இன்னும் கிறிஸ்துவின் பணியைப் புரிந்துகொள்வதில் மிகவும் தூரத்தில் இருந்தனர். ஆசாரியர்களும் ஆட்சியாளர்களும் காட்டிய எதிர்ப்பும் தவறான பிரதிநிதித்துவமும் அவர்களை கிறிஸ்துவிடமிருந்து விலக்க முடியாதிருந்தபோதிலும், அவை அவர்களுக்கு மிகுந்த குழப்பத்தை உண்டாக்கின. தங்களுக்கு முன்னுள்ள வழியை அவர்கள் தெளிவாகக் காணவில்லை. அவர்களுடைய ஆரம்பப் பயிற்சியின் தாக்கமும், ரப்பிகளின் போதனையும், மரபின் வல்லமையும், இன்னும் அவர்களுடைய சத்தியத் தரிசனத்தை மறைத்தன. இடையிடையே இயேசுவிடமிருந்து வந்த விலையுயர்ந்த ஒளிக்கதிர்கள் அவர்கள்மேல் பிரகாசித்தன; எனினும், பல வேளைகளில் அவர்கள் நிழல்களின் நடுவே தடுமாறித் தேடுகிற மனிதரைப்போல இருந்தனர். ஆனால் இந்த நாளில், அவர்களுடைய விசுவாசத்தின் மகத்தான சோதனையை அவர்கள் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதற்கு முன், பரிசுத்த ஆவியானவர் வல்லமையுடன் அவர்கள்மேல் தங்கினார். சிறிது காலத்திற்கு, அவர்களுடைய கண்கள் ‘காணப்படுகிறவைகளிலிருந்து’ திருப்பப்பட்டு, ‘காணப்படாதவைகளை’ நோக்குமாறு செய்யப்பட்டன. 2 கொரிந்தியர் 4:18. மனிதத்துவத்தின் வெளிப்புற ஆடையின் கீழ் அவர்கள் தேவனுடைய குமாரனின் மகிமையை உணர்ந்தார்கள்.”

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> “இயேசு பேதுருவுக்குப் பதிலளித்து, ‘சீமோன் பர்யோனா, நீ பாக்கியவான்; ஏனெனில் மாம்சமும் இரத்தமும் இதை உனக்குத் வெளிப்படுத்தவில்லை; பரலோகத்தில் இருக்கிற என் பிதாவே இதை உனக்குத் வெளிப்படுத்தினார்’ என்றார்.” The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

கிறிஸ்து தேவனுடைய குமாரன் என்பதை அடையாளம் கண்டு பேதுரு செய்த அறிக்கை, அந்த வரலாற்றின் சோதனைக்குரிய கேள்விக்கே நேரடியாகப் பதிலளித்தது. தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டபடி, மெசியா வெளிப்பட வேண்டிய காலம் வந்திருந்தது; அந்தச் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்களே பேதுருவின் அறிக்கையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவர்களோடு சேர்க்கப்படுவார்கள். 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று நிலைநிறுத்தப்பட்ட செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டு, இயேசு தேவனுடைய குமாரன் என்று அறிக்கை செய்யுகிறவர்களைப் பேதுரு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். “பேதுரு அந்தப் பன்னிருவரின் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தான்,” அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அந்தப் பன்னிருவர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேராயிருந்தனர். இந்தக் காரணத்தினாலே, அந்தப் பகுதியில் கிறிஸ்து சிமோன் பார்-யோனாவின் பெயரைப் பேதுரு என்று மாற்றினார்.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

“சீமோன்” என்பதன் பொருள் “கேட்பவன்”; “பார்” என்பதன் பொருள் “மகன்”; “யோனா” என்பதன் பொருள் “புறா.” சீமோன், புறாவின் செய்தியைக் கேட்டவர்களைச் சுட்டிக்காட்டினான்; அந்தப் புறா, இயேசு வல்லமையினால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு கிறிஸ்துவாக ஆனபோது நிகழ்ந்த அவருடைய ஸ்நானத்தோடு தொடர்புடைய சத்தியங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; இதுவே பரிசுத்த ஆவியானவர் புறாவின் ரூபத்தில் இறங்கி வந்ததினால் அடையாளரீதியாகக் காண்பிக்கப்பட்டது.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

சீர்திருத்தக் கோடுகள் ஒன்றுக்கொன்று இணையாகச் செல்கின்றன; மேலும் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று சிறிய புத்தகத்தை உண்ட மில்லரைட்டுகளை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். எரேமியா அந்த நிகழ்வோடு ஒத்திசைக்கப்படுகிறார்; அவர் அந்தச் சிறிய புத்தகத்தை உண்டபோது, பின்னர் தேவனுடைய நாமத்தால் அழைக்கப்பட்டார்.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> உம்முடைய வார்த்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, நான் அவைகளை உண்டேன்; உம்முடைய வார்த்தை என் இருதயத்தின் மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமுமாயிருந்தது; ஏனெனில், சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நான் உமது நாமத்தினால் அழைக்கப்படுகிறேன். எரேமியா 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

கர்த்தர் ஆபிராமுடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்தபோது, சாராயியுடனும் யாக்கோபுடனும் செய்ததுபோல, அவருடைய பெயரை ஆபிரகாம் என்று மாற்றினார். பெயர் மாற்றப்படுதல் என்பது உடன்படிக்கையுறவைக் குறிக்கிறது; தெய்வீகச் சின்னம் இறங்கிவரும் அந்த வழிக்குறியில், தேவனுடைய மக்கள் அந்தச் செய்தியை உண்டு, உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும்; பின்னர் அவர்களுடைய பெயர் மாற்றப்படுகிறது. கிறிஸ்துவின் காலத்திலிருந்த சீஷர்களின் பிரதிநிதியாக, சிமோன் பர்-யோனா, “புறா”வின் செய்தியை “கேட்டவர்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

அந்த வழிக்குறியிடத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவாக ஆனார் என்றும், அவர் தேவனுடைய குமாரன் என்றும், அதனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தையும் தாம் அறிந்ததாக அவர் சாட்சியமளித்தபோது, கிறிஸ்து அவரது பெயரைப் பேதுரு என்று மாற்றினார். அந்த வரலாற்றுக் காலத்தின் கிறிஸ்துவின் உடன்படிக்கை ஜனங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட செய்தியை அவர் வெளிப்படுத்தினார்; அப்படிச் செய்ததன் மூலம் கடைசி நாட்களின் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்தினரையும் அவர் முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டினார்.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

“P” என்ற எழுத்து ஆங்கில எழுத்துமாலையின் பதினாறாவது எழுத்தாகும்; “E” என்ற எழுத்து எழுத்துமாலையின் ஐந்தாவது எழுத்தாகும்; “T” என்ற எழுத்து இருபதாவது எழுத்தாகும்; “E” என்ற எழுத்து மீண்டும் வருகிறது; மேலும் அந்தப் பெயர் பதினெட்டாவது எழுத்தான “R” என்ற எழுத்தில் முடிவடைகிறது. பதினாறு “பெருக்கு” ஐந்து, “பெருக்கு” இருபது, “பெருக்கு” ஐந்து, “பெருக்கு” பதினெட்டு என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் ஆகும். அதிசயமான மொழியாளர் பேதுருவோடு எபிரேய மொழியில் பேசினார்; மேலும் புதிய ஏற்பாடு கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்டது; கிங் ஜேம்ஸ் பதிப்பின் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் புதிய ஏற்பாட்டை ஆங்கிலத்தில் உருவாக்கினர்.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

மொழிகள் வேறுபடும் மூன்று படிநிலைகள் இருந்தபோதிலும், தேவனுடைய குமாரனும், அதிசயமான மொழியியலாளரும், அதிசயமான எண்ணியலாளருமான கிறிஸ்து, பானியம் போருடனும், கெய்சரியா பிலிப்பிக்கு அவர் சென்ற வருகையுடனும் ஒத்திசையும் வகையில், மத்தேயு அதிகாரம் பதினாறில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலுக்கான ஒரு விளக்கப்படத்தை வைத்தார். அவர் மொழியின்மேலும் எண்களின்மேலும் தமக்குள்ள ஆட்சியைப் பயன்படுத்தி இதனைச் செய்தார்; ஏனெனில் அவர் பால்்மோனி (அதிசயமான எண்ணியலாளர்) என்றும், வசனம் (அதிசயமான மொழியியலாளர்) என்றும் இருக்கிறார்.

We will continue this study in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> சுமார் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தேவனுடைய சிங்காசனத்திலிருந்து வானத்தில் மர்மமான முக்கியத்துவம் உடைய ஒரு சத்தம் கேட்கப்பட்டது: “இதோ, நான் வருகிறேன்.” “பலியையும் காணிக்கையையும் நீ விரும்பவில்லை; ஆனால் எனக்கென்று ஒரு சரீரத்தை ஆயத்தம்பண்ணினீர்…. இதோ, நான் வருகிறேன்; புத்தகச் சுருளில் என்னைக்குறித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி, ஓ தேவனே, உம்முடைய சித்தத்தின்படி செய்ய வருகிறேன்.” எபிரெயர் 10:5–7. இந்த வார்த்தைகளில் நித்திய யுகங்களாக மறைக்கப்பட்டிருந்த நோக்கத்தின் நிறைவேற்றம் அறிவிக்கப்படுகிறது. கிறிஸ்து எங்கள் உலகத்துக்கு வரவிருந்தார்; மாம்சமாக ஆகவிருந்தார். அவர் கூறுகிறார்: “எனக்கென்று ஒரு சரீரத்தை ஆயத்தம்பண்ணினீர்.” உலகம் உண்டாகுமுன் தந்தையுடனிருந்த தமக்குச் சொந்தமான மகிமையோடு அவர் வெளிப்பட்டிருந்தால், அவருடைய சந்நிதியின் ஒளியை நாம் சகித்திருக்க முடியாது. நாம் அதை நோக்கி அழிவுறாமல் இருக்கும்படி, அவருடைய மகிமையின் வெளிப்பாடு மறைக்கப்பட்டது. அவருடைய தெய்வீகம் மனிதத்தால் மூடப்பட்டது,—காணாத மகிமை காணக்கூடிய மனித ரூபத்தில் மறைக்கப்பட்டது.

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> “இந்த மகத்தான நோக்கம் மாதிரிகளிலும் குறியீடுகளிலும் முன்நிழலிடப்பட்டிருந்தது. கிறிஸ்து மோசேயுக்கு வெளிப்பட்ட எரியும் முட்புதர் தேவனை வெளிப்படுத்தியது. தெய்வீகத்தைக் குறிப்பதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அடையாளம் தாழ்மையான ஒரு புதராயிருந்தது; வெளிப்படையாக அதற்கு எந்த ஈர்ப்பும் இல்லாததுபோலத் தோன்றியது. அதனுள் எல்லையற்றவர் வாசமிருந்தார். சகல இரக்கமுள்ள தேவன் தம்முடைய மகிமையை மிகவும் தாழ்மையான ஒரு அடையாளத்தில் மறைத்தார்; அதனால் மோசே அதைப் பார்த்தும் உயிரோடிருக்க முடிந்தது. அதுபோல பகலில் மேகத்தூணிலும் இரவில் அக்கினித்தூணிலும் தேவன் இஸ்ரவேலருடன் தொடர்புகொண்டு, மனிதருக்குத் தம்முடைய சித்தத்தை வெளிப்படுத்தி, அவர்களுக்கு தம்முடைய கிருபையை அளித்தார். தேவனுடைய மகிமை மங்கச்செய்யப்பட்டு, அவருடைய மாட்சியும் மறைக்கப்பட்டது; வரம்புடைய மனிதர்களின் பலவீனமான பார்வை அதைக் காணும்படிக்கு அப்படிச் செய்யப்பட்டது. அவ்வாறே கிறிஸ்துவும் ‘நம்முடைய தாழ்வின் சரீரத்தில்’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘மனிதரின் சாயலில்’ வர வேண்டியிருந்தது. உலகத்தின் பார்வையில் அவர் விரும்பத்தக்க அழகொன்றும் உடையவராய் இல்லை; ஆனாலும் அவர் அவதரித்த தேவனும், வானத்தினதும் பூமியினதும் ஒளியுமாயிருந்தார். அவருடைய மகிமை மறைக்கப்பட்டது, அவருடைய பெருமையும் மாட்சியும் ஒளிக்கப்பட்டன; இதனால் துக்கமுற்றும் சோதிக்கப்படுகிறுமான மனிதருக்கு அவர் அணுகிச் செல்லக்கூடியவராயிருந்தார்.”

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> இஸ்ரவேலுக்காக தேவன் மோசேயிடம், “அவர்கள் எனக்காக ஒரு பரிசுத்தஸ்தலத்தை உண்டாக்கட்டும்; நான் அவர்கள் நடுவில் வாசம்பண்ணும்படிக்கு” (யாத்திராகமம் 25:8) என்று கட்டளையிட்டார்; அவர் தமது ஜனங்களின் நடுவில், அந்தப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் வாசம்பண்ணினார். வனாந்தரத்தில் அவர்கள் மேற்கொண்ட சோர்வூட்டும் எல்லா அலைச்சல்களிலும், அவருடைய சந்நிதியின் சின்னம் அவர்களோடு இருந்தது. அதுபோலவே கிறிஸ்துவும் நம்முடைய மனிதக் குடியிருப்பின் நடுவில் தம்முடைய கூடாரத்தை அமைத்தார். அவர் மனிதர்களின் கூடாரங்களின் அருகில் தமது கூடாரத்தைப் போட்டார்; அது அவர் நம்மிடையில் வாசம்பண்ணும்படிக்கும், தமது தெய்வீகச் சுபாவத்தையும் ஜீவனையும் நமக்குப் பரிச்சயமாக்கும்படிக்கும் ஆகும். “வார்த்தை மாம்சமானது; அது எங்களுக்குள்ளே கூடாரமாய்த் தங்கியது (நாங்கள் அவருடைய மகிமையை கண்டோம்; அது பிதாவினிடத்திலிருந்து வந்த ஒரேபேறானவருடைய மகிமையாகிய, கிருபையும் சத்தியமும் நிறைந்த மகிமை).” யோவான் 1:14, R. V., ஓரக்குறிப்பு.

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> “இயேசு எங்களுடன் வாசம்பண்ண வருகை தந்ததிலிருந்து, தேவன் எங்கள் சோதனைகளை அறிந்தவரும், எங்கள் துயரங்களுக்கு இரங்குகிறவரும் ஆவார் என்பதை நாம் அறிவோம். ஆதாமின் ஒவ்வொரு மகனும் மகளும், எங்கள் படைப்பாளர் பாவிகளின் நண்பர் என்பதை உணரலாம். ஏனெனில் கிருபையின் ஒவ்வொரு போதனையிலும், ஆனந்தத்தின் ஒவ்வொரு வாக்குத்தத்தத்திலும், அன்பின் ஒவ்வொரு செயலிலும், இரட்சகரின் பூமியிலான வாழ்வில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு தெய்வீக ஈர்ப்பிலும், நாம் ‘தேவன் எங்களுடன்’ இருப்பதை காண்கிறோம்.”

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> “சாத்தான், தேவனுடைய அன்பின் நியாயப்பிரமாணத்தை சுயநலத்தின் நியாயப்பிரமாணமாகக் காட்டுகிறான். அதன் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவது நமக்குச் சாத்தியமற்றது என்று அவன் அறிவிக்கிறான். நம்முடைய முதல் பெற்றோரின் வீழ்ச்சியையும், அதனால் விளைந்த எல்லா துயரங்களையும், அவன் படைப்பாளர்மேல் சுமத்தி, தேவனைப் பாவத்திற்கும், வேதனைக்கும், மரணத்திற்கும் காரணகர்த்தாவாக மனிதர்கள் கருதும்படி நடத்துகிறான். இந்த மோசடியை வெளிப்படுத்துவதற்காக இயேசு வந்தார். நம்மில் ஒருவராகிய அவர், கீழ்ப்படிதலுக்கான ஒரு முன்மாதிரியை அளிக்க வேண்டியிருந்தது. இதற்காக அவர் நம்முடைய சுபாவத்தைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, நம்முடைய அனுபவங்களின் வழியாகச் சென்றார். ‘எல்லாவற்றிலும் அவர் தம்முடைய சகோதரருக்கு ஒப்பாயிருக்க வேண்டியது அவசியமாயிருந்தது.’ எபிரெயர் 2:17. இயேசு அனுபவிக்காத ஏதாவது ஒன்றை நாம் சுமக்க வேண்டியிருந்தால், இந்தக் காரியத்தில் தேவனுடைய வல்லமை நமக்குப் போதாமை உடையது என்று சாத்தான் காட்டியிருப்பான். ஆகையால் இயேசு ‘எல்லாவற்றிலும் நம்மைப்போலச் சோதிக்கப்பட்டார்.’ எபிரெயர் 4:15. நாம் உட்படுகிற ஒவ்வொரு சோதனையையும் அவர் சகித்தார். மேலும், நமக்குச் சுதந்திரமாக அளிக்கப்படாத எந்த வல்லமையையும் அவர் தமக்காகப் பயன்படுத்தவில்லை. மனிதனாகிய அவர் சோதனையை எதிர்கொண்டு, தேவனிடமிருந்து தமக்கு அளிக்கப்பட்ட வல்லமையில் ஜெயங்கொண்டார். அவர் கூறுகிறார்: ‘என் தேவனே, உம்முடைய சித்தத்தின்படி செய்ய நான் பிரியமாயிருக்கிறேன்; ஆம், உம்முடைய நியாயப்பிரமாணம் என் இருதயத்திற்குள் இருக்கிறது.’ சங்கீதம் 40:8. அவர் நன்மைசெய்துகொண்டும், சாத்தானால் பீடிக்கப்பட்டிருந்த எல்லாரையும் குணமாக்கிக்கொண்டும் திரிந்தபோது, தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் சுபாவத்தையும், அவருடைய சேவையின் இயல்பையும் மனிதருக்குத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தினார். நாமும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிய முடியும் என்பதை அவருடைய வாழ்க்கை சாட்சியமாக நிற்கிறது.”

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> “தம்முடைய மனிதத்தன்மையினால், கிறிஸ்து மனிதகுலத்தைத் தொட்டார்; தம்முடைய தெய்வீகத்தினால், அவர் தேவனுடைய சிங்காசனத்தைப் பற்றிக்கொள்கிறார். மனுஷகுமாரனாக, அவர் கீழ்ப்படிதலுக்கான ஒரு முன்மாதிரியை எங்களுக்குக் கொடுத்தார்; தேவகுமாரனாக, கீழ்ப்படியுவதற்கான வல்லமையை அவர் எங்களுக்கு அளிக்கிறார். ஓரேப் மலையில் இருந்த முட்புதரிலிருந்து, ‘நான் இருக்கிறவன் நான் இருக்கிறவன்…. இஸ்ரவேல் புத்திரரிடத்தில் நீ சொல்லவேண்டியது: நான் இருக்கிறவன் என்னை உங்களிடத்துக்கு அனுப்பினார்’ என்று மோசேயோடு பேசியவர் கிறிஸ்துவே. யாத்திராகமம் 3:14. இதுவே இஸ்ரவேலின் விடுதலைக்கான உறுதிமொழியாக இருந்தது. ஆகையால் அவர் ‘மனுஷரின் சாயலிலே’ வந்தபோது, தாமே அந்த ‘நான் இருக்கிறவன்’ என்று அறிவித்தார். பெத்லகேமின் குழந்தை, சாந்தமும் தாழ்மையும் உடைய இரட்சகர், ‘மாம்சத்தில் வெளிப்பட்ட தேவன்.’ 1 தீமோத்தேயு 3:16. மேலும் அவர் எங்களிடத்தில் சொல்லுகிறார்: ‘நானே நல்ல மேய்ப்பன்.’ ‘நானே ஜீவ அப்பம்.’ ‘நானே வழியும், சத்தியமும், ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்.’ ‘வானத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.’ யோவான் 10:11; 6:51; 14:6; மத்தேயு 28:18. ஒவ்வொரு வாக்குத்தத்தத்திற்கும் உறுதியான ஆதாரம் நானே. நானே இருக்கிறவன்; பயப்படாதிருங்கள். ‘நம்மோடு இருக்கிற தேவன்’ என்பது பாவத்திலிருந்து எங்களுடைய விடுதலைக்கான உத்தரவாதமும், பரலோகத்தின் நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதற்கான எங்களுடைய வல்லமையின் உறுதியும் ஆகும்.” யுகங்களின் வாஞ்சை, 23, 24.

Back to Articles