Article

# தானியேல் புத்தகம் - நூற்று பதினொன்று

வெளிப்படுத்தின விசுவாசப் புத்தகத்தின் முதலாம் ஐயோவில் அபூபக்கரின் தீர்க்கதரிசன முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்தல்

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word

முதல் ஐயோவின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில், முகம்மதுவைத் தொடர்ந்து வந்த தலைவன் முகம்மதுவின் மாமனாராகிய அபூ பக்கர் அப்துல்லாஹ் இப்னு அபி குஹாஃபா ஆவான். இவ்விடத்தில் நாம் அவனை அபுபக்கர் என்று குறிப்பிடுவோம். அவனும் முகம்மதுவும் முதல் நான்கு வசனங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர். முகம்மதுவுக்கு பிந்தைய முதல் இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர் அபுபக்கர் ஆவான்; அவன் தன் படைவீரர்களுக்கு அளித்த ஒரு கட்டளையை வரலாறு பதிவு செய்கிறது; அந்தக் கட்டளையே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் நான்காம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்தக் கட்டளை, மூன்றாம் ஐயோவின் வருகையின்போது ஆரம்பமான முத்திரையிடும் செயல்முறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுவே ஏழாம் எக்காளமும், அதுவே மூன்றாம் தூதனின் வருகையும் ஆகும்.

> ஐந்தாவது தூதன் எக்காளம் ஊதினான்; அப்பொழுது, வானத்திலிருந்து பூமியின்மேல் விழுந்த ஒரு நட்சத்திரத்தை நான் கண்டேன்; அவனுக்குப் பாதாளக்குழியின் திறவுகோல் கொடுக்கப்பட்டது. அவன் பாதாளக்குழியைத் திறந்தான்; அப்பொழுது, ஒரு பெரிய உலையின் புகையைப்போல அந்தக் குழியிலிருந்து புகை எழுந்தது; அந்தக் குழியின் புகையினால் சூரியனும் ஆகாயமும் இருண்டுபோயின. அந்தப் புகையிலிருந்து வெட்டுக்கிளிகள் பூமியின்மேல் புறப்பட்டுவந்தன; பூமியிலுள்ள தேள்களுக்கு இருக்கிற வல்லமையைப்போல அவைகளுக்கும் வல்லமை கொடுக்கப்பட்டது. பூமியின் புல்லையும், எந்தப் பசுமையானதையும், எந்த மரத்தையும் அவைகள் சேதப்படுத்தக்கூடாது என்று அவைகளுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது; ஆனால், தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரையில்லாத மனிதர்களையே மட்டும் அவைகள் சேதப்படுத்தவேண்டும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9:1–4.

வானத்திலிருந்து விழுந்த “நட்சத்திரம்” என்பது, கி.பி. 606 ஆம் ஆண்டில் தனது ஊழியத்தைத் தொடங்கிய முகம்மது ஆவார். “சூரியனையும் காற்றையும்” இருளாக்கும் “புகை” எழும்பும்படியாக “அடித்தளமற்ற குழியை” “திறக்க” முகம்மதுக்கு ஒரு “திறவுகோல்” கொடுக்கப்பட்டது; மேலும் “வெட்டுக்கிளிகள்” தோன்றின; அவற்றுக்கு “தேள்களின்” வல்லமையைப் போல “வல்லமை” அளிக்கப்பட்டது. அந்தத் திறவுகோல், ரோமரின் இராணுவ வலிமையில் பலவீனத்தை உண்டாக்கிய ஒரு இராணுவப் போராயிருந்தது; இதனால் இஸ்லாமியப் போராட்டத்தின் எழுச்சி சாத்தியமானது. அடித்தளமற்ற குழி என்பது, இஸ்லாமின் பிறப்பிடமான அரேபியாவைக் குறிக்கும் ஒரு சின்னமாகும்; மேலும் அந்தப் புகை, பூமி முழுவதும் பரவி, வட ஆப்பிரிக்கா, தென் ஐரோப்பா, மற்றும் அரேபியா முழுவதும் வெட்டுக்கிளிக் கூட்டங்கள் பரவிச் சூழும் அதே புவியியல் பகுதிகளைத் தன் வசப்படுத்தவிருந்த இஸ்லாம் என்னும் பொய்மதத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. வெட்டுக்கிளிகள் இஸ்லாமின் அடையாளச் சின்னமாகும்; மேலும் “வல்லமை” என்பது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக இராணுவ வல்லமையைச் சுட்டுகிறது. அவர்களின் வல்லமை, எதிர்பாராத விதமாகக் கொட்டும் தேள்களின் வல்லமையைப் போல இருக்க வேண்டியது. உரியா ஸ்மித் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

> “வானத்திலிருந்து பூமியின்மேல் ஒரு நட்சத்திரம் விழுந்தது; பாதாளக் குழியின் திறவுகோல் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.

> “பாரசீக மன்னன் தன் கலைவல்லமையினதும் ஆட்சிசக்தியினதும் அதிசயங்களைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மெக்காவின் ஒரு அறியப்படாத குடிமகனிடமிருந்து, முகம்மது தேவனுடைய அப்போஸ்தலன் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவனை அழைக்கும் ஒரு நிருபம் அவனுக்குக் கிடைத்தது. அந்த அழைப்பை அவன் நிராகரித்து, அந்த நிருபத்தை கிழித்தெறிந்தான். ‘அப்படியே,’ என்று அரபிய தீர்க்கதரிசி உரத்துக் கூறினான், ‘தேவன் அந்த ராஜ்யத்தை கிழித்துப்போடுவார்; மேலும் கோஸ்ரோயீஸின் விண்ணப்பத்தை நிராகரிப்பார்.’ கிழக்கிலிருந்த இவ்விரு பேரரசுகளின் எல்லையோரத்தில் நிலைபெற்றிருந்த முகம்மது, அவை ஒன்றையொன்று அழித்துக்கொள்ளும் முன்னேற்றத்தை மறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் கவனித்தான்; பாரசீகர்களின் வெற்றிகளின் நடுவிலும், இன்னும் அதிக ஆண்டுகள் கடப்பதற்குமுன், வெற்றி மீண்டும் ரோமரின் கொடிகளிடமே திரும்பிவரும் என்று முன்கூறத் துணிந்தான். ‘இந்த முன்னறிவிப்பு வழங்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் காலத்தில், அதன் நிறைவேற்றத்திலிருந்து இதற்கும் அதிகத் தூரத்தில் இருந்த வேறு எந்தத் தீர்க்கதரிசனமும் இருக்க முடியாது; ஏனெனில் ஹெராக்லியஸின் முதல் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், பேரரசின் நெருங்கிவரும் சிதைவையே அறிவித்தன.’...”

> “கோஸ்ரோயஸ், ஆசியாவிலும் ஆப்பிரிக்காவிலும் இருந்த ரோமரின் ஆதிக்கப் பகுதிகளைத் தன் கீழ்ப்படுத்தினான். மேலும், அந்தக் காலத்தில் ‘ரோமப் பேரரசு, கொன்ஸ்டாந்தினோப்பிளின் மதில்களுக்குள் மட்டுமே, அதனுடன் கிரேக்கம், இத்தாலி, ஆப்பிரிக்கா ஆகியவற்றின் எஞ்சிய பகுதியும், மேலும் ஆசியக் கடற்கரையில் தூர் முதல் திரெபிசோந்து வரை இருந்த சில கடலோர நகரங்களும் மட்டும் உடையதாகக் குறுக்கப்பட்டது. ஆறு ஆண்டுகளான அனுபவம், இறுதியில், பாரசீக அரசனை கொன்ஸ்டாந்தினோப்பிளைக் கைப்பற்றும் எண்ணத்தைத் துறக்கத் தூண்டியது; அதற்குப் பதிலாக, ரோமப் பேரரசின் மீட்புத்தொகைக்குரிய ஆண்டு கப்பத்தைத் தெளிவாக நிர்ணயிக்கச் செய்தது,—ஆயிரம் தாலந்து பொன், ஆயிரம் தாலந்து வெள்ளி, ஆயிரம் பட்டாடைகள், ஆயிரம் குதிரைகள், மற்றும் ஆயிரம் கன்னியர்கள். ஹெராக்ளியஸ் இவ்வவமானகரமான நிபந்தனைகளில் கையொப்பமிட்டான். ஆனால் கிழக்கின் வறுமையிலிருந்து அந்தச் செல்வங்களைச் சேகரிப்பதற்காக அவன் பெற்ற காலமும் இடவசதியும், துணிச்சலானதுமாகவும் நம்பிக்கையிழந்ததுமாகவும் இருந்த ஒரு தாக்குதலை ஆயத்தப்படுத்துவதில் விடாமுயற்சியுடன் பயன்படுத்தப்பட்டன.’”

> “பாரசீகத்தின் ராஜா அறியப்படாத சாரசேனியனை இகழ்ந்தான்; மெக்காவின் போலித் தீர்க்கதரிசியின் செய்தியையும் பரியாசப்படுத்தினான். ரோமப் பேரரசின் வீழ்ச்சியே ஏற்பட்டிருந்தாலும், அது முகம்மதியத்திற்கோ, அல்லது ஒரு வஞ்சகத்தை ஆயுதத்தால் பரப்பிய சாரசேனியப் பிரசாரகர்களின் முன்னேற்றத்திற்கோ ஒரு வாயிலையும் திறந்திருக்காது; பாரசீகர்களின் மன்னனும், அவர்களுக்கிடையில் சீசர்களின் ராஜ்யங்களின் எஞ்சியவற்றைப் பங்கிட்டுக் கொண்ட ஆவர்களின் சாகனும் (அத்திலாவின் வாரிசு) அவற்றைப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தபோதிலும் அப்படியே. கோஸ்ரோயேஸே தானும் விழுந்துபோனான். பாரசீகமும் ரோமரும் ஆகிய மன்னராட்சிகள் ஒன்றின் வலிமையை ஒன்று சோர்வடையச் செய்தன. மேலும், பொய்த் தீர்க்கதரிசியின் கைகளில் ஒரு பட்டயம் வைக்கப்படுவதற்கு முன்பே, அவன் பயணத்தைத் தடுத்து அவன் வல்லமையை நசுக்கியிருப்போரின் கைகளிலிருந்தே அது அடித்து வீழ்த்தப்பட்டது.”

> “‘ஸ்கிபியோ மற்றும் ஹன்னிபால் ஆகியோரின் நாட்களிலிருந்து, பேரரசின் விடுதலைக்காக ஹெராக்ளியஸ் நிறைவேற்றியதற்குச் சமமான துணிச்சலான முயற்சி எதுவும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அவர் கருங்கடல் வழியாகவும் அர்மேனியாவின் மலைகள் வழியாகவும் ஆபத்துகள் நிறைந்த தன் பாதையை ஆராய்ந்து முன்னேறி, பெர்சியாவின் இதயப்பகுதிக்குள் ஊடுருவிச் சென்று, மகா ராஜாவின் படைகளைத் தங்கள் இரத்தம் சிந்தும் தேசத்தைப் பாதுகாக்கத் திரும்ப அழைத்தார்.’”

> “அதிகாலை முதல் பதினொன்றாம் மணிவரை கடுமையாகப் போரிடப்பட்ட நினவேப் போரில், உடைக்கப்பட்டதோ கிழிக்கப்பட்டதோ ஆகியிருக்கக்கூடியவற்றைத் தவிர, பாரசீகர்களிடமிருந்து இருபத்தெட்டு கொடிநிலைகள் கைப்பற்றப்பட்டன; அவர்களுடைய படையின் மிகப் பெரிய பகுதி வெட்டிச் சிதைக்கப்பட்டது; மேலும், தங்களது இழப்பை மறைத்துக்கொண்ட வெற்றியாளர்கள், இரவைப் போர்க்களத்திலேயே கழித்தனர். அசீரியாவின் நகரங்களும் அரண்மனைகளும் முதல் முறையாக ரோமருக்காகத் திறக்கப்பட்டன.”

> அந்த ரோமப் பேரரசர் தாம் சாதித்த வெற்றிக்கைப்பற்றுதல்களினால் வலிமைப்படுத்தப்படவில்லை; அதே சமயத்தில், அதே வழிமுறைகளினாலும், அரேபியாவிலிருந்து வந்த சராசேனர்களின் பெருங்கூட்டங்களுக்கு—அதே பிரதேசத்திலிருந்து புறப்படும் வெட்டுக்கிளிகளைப்போல—அவர்கள் தமது பயணப்பாதையில் இருண்மையும் மயக்கமுமான மகம்மதிய சமயக் கொள்கையைப் பரப்பிக்கொண்டபடியே, பாரசீகப் பேரரசையும் ரோமப் பேரரசையும் விரைவில் முழுவதுமாக மூடிக்கொள்ளும்படி ஒரு வழி ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டது.

> இந்த உண்மைக்கான இன்னும் முழுமையான எடுத்துக்காட்டை, மேற்கண்ட பகுதிகள் எடுக்கப்பட்டுள்ள கிப்பனின் அந்த அதிகாரத்தின் இறுதிச் சொற்களைவிட மேலானதாக விரும்ப முடியாது. “ஹெராக்லியஸின் கொடியின் கீழ் ஒரு வெற்றிகரமான இராணுவம் அமைக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், அந்த இயல்புக்கு முரணான முயற்சி அவர்களின் வலிமையைப் பயிற்றுவித்ததற்குப் பதிலாக தீர்த்துவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது. பேரரசர் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளிலோ எருசலேமிலோ வெற்றி கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தபோது, சிரியாவின் எல்லைப்பகுதிகளில் இருந்த ஓர் அறியப்படாத சிற்றூர் சாரசென்களால் கொள்ளையிடப்பட்டது; அதற்குத் துணையாக முன்னேறிய சில படைவீரர்களையும் அவர்கள் துண்டு துண்டாக வெட்டிக்கொன்றனர்,—இது ஒரு சாதாரணமும் அற்பமுமான நிகழ்வாகவே இருந்திருக்கும்; ஆனால் அது ஒரு மகத்தான புரட்சிக்கான முன்னோட்டமாக இருந்தது. இந்தக் கொள்ளையர்கள் முகம்மதின் அப்போஸ்தலர்கள் ஆவர்; அவர்களின் உன்மத்தமான வீரத் தன்மை வனாந்தரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது; மேலும், தனது ஆட்சியின் கடைசி எட்டு ஆண்டுகளில், ஹெராக்லியஸ் பாரசீகர்களிடமிருந்து மீட்ட அதே மாகாணங்களையே அரேபியர்களிடம் இழந்தான்.

> “‘வானங்களில் இல்லாத தங்குமிடமுடைய வஞ்சகமும் வெறியூட்டும் ஆவியும்’ பூமியில் விடுவிக்கப்பட்டது. அளவிலாத பள்ளத்தைத் திறக்க ஒரு சாவி மட்டுமே தேவையாக இருந்தது; அந்தச் சாவி சோஸ்ரோயஸின் வீழ்ச்சியே ஆகும். மெக்காவின் பெயரறியாத ஒரு குடிமகனின் கடிதத்தை அவன் இகழ்ச்சியுடன் கிழித்தெறிந்திருந்தான். ஆனால் அவன் தனது ‘மகிமையின் ஜ்வாலையிலிருந்து’ எந்தக் கண்ணாலும் ஊடுருவிப் பார்க்க முடியாத ‘இருளின் கோபுரத்திற்குள்’ தாழ்ந்து விழுந்தபோது, முகம்மதின் நாமத்தின் முன்னிலையில் சோஸ்ரோயஸின் பெயர் திடீரென மறதிக்குள் செல்ல வேண்டியதாகியது; மேலும் நட்சத்திரம் அஸ்தமிக்கும் வரையில் பிறை உதயிக்கக் காத்திருந்ததுபோலத் தோன்றியது. சோஸ்ரோயஸ், தன் முழுமையான தோல்வியின்பின் மற்றும் சாம்ராஜ்யத்தை இழந்தபின், கி.பி. 628-ஆம் ஆண்டில் கொலைசெய்யப்பட்டான்; கி.பி. 629-ஆம் ஆண்டு ‘அரேபியாவின் வெற்றி’ என்றும் ‘ரோமப் பேரரசுக்கு எதிராக முகம்மதியர்களின் முதல் போர்’ என்றும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘ஐந்தாம் தூதன் எக்காளம் ஊதினான்; அப்பொழுது வானத்திலிருந்து பூமியின்மேல் விழுந்த ஒரு நட்சத்திரத்தைக் கண்டேன்; அளவிலாத பள்ளத்தின் திறவுகோல் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அவன் அந்த அளவிலாத பள்ளத்தைத் திறந்தான்.’ அவன் பூமியின்மேல் விழுந்தான். ரோமப் பேரரசின் வலிமை சோர்ந்து தீர்ந்தபோது, கிழக்கின் மகா ராஜா தன் இருளின் கோபுரத்தில் சடலமாகக் கிடந்தபோது, சிரியாவின் எல்லைகளில் இருந்த பெயரறியாத ஒரு சிற்றூரின் கொள்ளையிடுதல் ‘ஒரு வல்லமையுள்ள புரட்சியின் முன்னுரையாக’ இருந்தது. ‘அந்தக் கொள்ளைக்காரர்களே முகம்மதின் அப்போஸ்தலர்கள்; அவர்களின் வெறிகொண்ட வீரத்தன்மை பாலைவனத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது.’”

> “அடித்தளமற்ற பள்ளம்.—இந்தச் சொல்லின் பொருள் கிரேக்க மொழியிலிருந்து அறியப்படலாம்; அது ‘ஆழமான, அடியற்ற, மிக ஆழ்ந்த’ என்று வரையறுக்கப்படுகிறது; மேலும் அது எந்தப் பாழ்பட்ட, வெறிச்சோடிய, பயிரிடப்படாத இடத்தையும் குறிக்கலாம். அது பூமியின் ஆதிக் காலக் குழப்பநிலைக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆதி. 1:2. இச்சூழலில், அரேபியப் பாலைவனத்தின் அறியப்படாத பாழ்நிலப்பரப்புகளை இது பொருத்தமாகக் குறிக்கலாம்; அவற்றின் எல்லைகளிலிருந்தே வெட்டுக்கிளிகளின் திரள்களைப்போல சராசேனியரின் கூட்டங்கள் புறப்பட்டன. மேலும், பெர்சிய ராஜாவாகிய குஸ்ரோவின் வீழ்ச்சி, அடித்தளமற்ற பள்ளம் திறக்கப்பட்டதற்கான உருவகமாகச் சரியாகக் குறிப்பிடப்படலாம்; ஏனெனில் அது முகம்மதின் அனுசரர்களுக்கு தங்களுடைய இருள்மிக்க நாட்டிலிருந்து வெளியேறி, நெருப்பினாலும் பட்டயத்தினாலும் தங்கள் மயக்கமூட்டும் போதனைகளைப் பரப்புவதற்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தியது; அவர்கள் தங்கள் இருளை முழு கிழக்குப் பேரரசின் மேல் பரப்பிவிடும் வரையில்.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

ஐந்தாவது எக்காளமாகிய முதல் ஐயோ, ரோமுக்கு எதிராக இஸ்லாம் நடத்திய போரின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது; மேலும் ரோம் மற்றும் பாரசீகம் இடையிலான ஒரு போரையும் அது சுட்டிக்காட்டுகிறது; அந்தப் போரில் ரோம் வெற்றி பெற்றதாயினும், அவ்வாறு செய்யும்போது தனது இராணுவ வலிமையை இஸ்லாமிய அதிகாரத்தின் எழுச்சியைத் தடுக்க முடியாத அளவுக்கு செலவிட்டது. முதல் ஐயோவும் இரண்டாம் ஐயோவும் கொண்டுள்ள தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகள், மூன்றாம் ஐயோவின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆகையால் முதல் இரண்டு ஐயோக்களையும் மூன்றாம் ஐயோவின் வரலாற்றின் அடையாளங்களாக அறிதல் முக்கியமானது; ஏனெனில் அந்த வரலாறு, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமான ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதல் மூன்று வசனங்களில் முகம்மது மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்குப் பின், நான்காம் வசனம் முகம்மதுக்குப் பிந்தைய முதல் தலைவரான அபூபக்கரை அறிமுகப்படுத்துகிறது.

> பூமியின் புல்லையாவது, எந்தப் பசுமையான பொருளையாவது, எந்த மரத்தையாவது அவர்கள் சேதப்படுத்தக்கூடாது என்று அவர்களுக்கு கட்டளையிடப்பட்டது; ஆனால் தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரை இல்லாத மனிதர்களையே மட்டும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9:4.

அபூபக்கரின் ஆணை, அக்காலத்தில் ரோமப் பிரதேசங்களில் இருந்த இருவகை ஆராதகர்களுக்கிடையில் இஸ்லாமிய போர்வீரர்கள் வேறுபாட்டைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. ஒரு வகையினர் கத்தோலிக்கர்; அவர்களுள் சில சமயத் துறவிக்கழகத்தினர் தமது தலையின் பின்பகுதியை முற்றாக மழித்துக் கொண்டார்கள் (டான்சர்), மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனையைக் கடைப்பிடித்தார்கள். மற்றொரு வகையினர் ஏழாம் நாள் சப்தாவைக் கைக்கொண்டவர்கள்; சப்தா தேவனுடைய முத்திரையாகும்.

> “மகம்மதின் மரணத்திற்குப் பின், கி.பி. 632-இல் அபுபெக்ர் அவருக்குப் பின்வந்து தலைமையைக் கொண்டார்; தன் அதிகாரத்தையும் ஆட்சியையும் முறையாக நிலைநிறுத்தியவுடன், அவர் அரேபியக் கோத்திரங்களுக்குச் சுற்றறிக்கைக் கடிதமொன்றை அனுப்பினார்; அதிலிருந்து கீழ்வருவது ஒரு பகுதியாயுள்ளது:—”

> “‘நீங்கள் கர்த்தருடைய போர்களில் போரிடும்போது, பின்வாங்காமல், ஆண்களைப் போல் தங்களை நிலைநிறுத்துங்கள்; ஆனால் உங்கள் வெற்றி பெண்களினதும் பிள்ளைகளினதும் இரத்தத்தால் களங்கப்படாதிருக்கட்டும். எந்தப் பனைமரங்களையும் அழிக்காதீர்கள்; எந்தத் தானிய வயல்களையும் எரிக்காதீர்கள். எந்தக் கனிமரங்களையும் வெட்டாதீர்கள்; உண்ணுவதற்காக நீங்கள் கொல்லுகிறவற்றைத் தவிர, கால்நடைகளுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யாதீர்கள். நீங்கள் எந்த உடன்படிக்கையையாவது அல்லது ஒப்பந்தப் பிரமாணத்தையாவது செய்யும்போது, அதில் உறுதியாக நிலைத்திருங்கள்; உங்கள் வார்த்தைக்குச் சத்தியமானவர்களாயிருங்கள். நீங்கள் செல்லும் வழியில், மடங்களுக்குள் ஒதுங்கி வாழும் சில சமயத்தாரைக் காண்பீர்கள்; அவர்கள் அந்த முறையில் தேவனுக்குச் சேவை செய்ய எண்ணிக்கொள்கிறார்கள்; அவர்களை விட்டுவிடுங்கள்; அவர்களையும் கொல்லாதீர்கள், அவர்களுடைய மடங்களையும் அழிக்காதீர்கள். மேலும், சாத்தானின் சபைக்குச் சேர்ந்த இன்னொரு வகையான மக்களையும் நீங்கள் காண்பீர்கள்; அவர்களுக்குத் தலைமுடி மண்டையோட்டின் நடுப்பகுதியில் சவரம் செய்யப்பட்டிருக்கும்; அவர்களின் மண்டையோட்டுகளைப் பிளந்து விடுவதில் உறுதியாக இருங்கள்; அவர்கள் முகம்மதியர்களாக மாறுகிறவரை அல்லது கப்பம் செலுத்துகிறவரை அவர்களுக்கு எந்த இரக்கமும் காட்டாதீர்கள்.’”

> “மனிதநேயமிக்க கட்டளைகள், கொடூரமான ஆணையைப் போலவே அத்தனை விழிப்புடனும் முறுக்கமான கீழ்ப்படிதலுடனும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன என்று தீர்க்கதரிசனத்திலோ வரலாற்றிலோ சொல்லப்படவில்லை; ஆனால் அவ்வாறே அவர்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. மேலும், சராசேனரின் எல்லாப் படைகளுக்கும் ஆணைகளை அறிவிப்பது கடமையாக இருந்த தலைவர்களுக்குப் அபூபெக்ர் அளித்ததாகக் கிப்பன் பதிவு செய்துள்ள அறிவுறுத்தல்கள், மேற்கூறியவையே மட்டுமே. அந்த ஆணைகள், முன்னறிவிப்போடு ஒத்த வகையில் வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றன; மாம்சமுள்ள மனிதனுடைய ஆணையைவிட உயர்ந்த ஒரு ஆணைக்குப் பரிச்சயமானதோடும் நேரடியானதோடும் கீழ்ப்படிந்து கலீபா தாமே நடந்துகொண்டிருந்தாரோ எனத் தோன்றும் அளவுக்கு. மேலும், இயேசுவின் சமயத்துக்கு எதிராகப் போரிடவும், அதன் பதிலாக முகம்மதியத்தைப் பரப்பவும் புறப்பட்டுச் செல்லும் அந்த நேரத்திலேயே, அவர் சொல்லுவார் என்று இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தலில் முன்னறிவிக்கப்பட்டிருந்த வார்த்தைகளையே அவர் மறுபடியும் உரைத்தார்.”

> “அவர்களின் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரை.—7:1–3 அதிகாரத்தைச் சார்ந்த விளக்கங்களில், தேவனுடைய முத்திரை என்பது நான்காம் கட்டளையின் சப்தமே என்று நாம் காட்டியுள்ளோம்; மேலும் இப்பொழுதைய ஏற்பாட்டுக் காலமெங்கும் உண்மையான சப்தத்தை ஆசரித்தவர்கள் இருந்து வந்துள்ளனர் என்பதைக் குறித்து வரலாறு மௌனமாயில்லை. ஆனால் இங்கே அநேகரிடத்தில் இவ்வினா எழுந்துள்ளது: அக்காலத்தில் தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரையைக் கொண்டிருந்த அந்த மனிதர் யாவர்? அதனால் அவர்கள் முகம்மதிய ஒடுக்குமுறையிலிருந்து எவ்வாறு விலக்கப்பட்டார்கள்? வாசகர், முன்னரே சுட்டிக்காட்டப்பட்ட இவ்வுண்மையை நினைவில் கொள்ளட்டும்: இந்த ஏற்பாட்டுக் காலமெங்கும் தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரையைக் கொண்டிருந்தவர்கள், அதாவது உண்மையான சப்தத்தை அறிவோடு ஆசரித்தவர்கள், இருந்து வந்துள்ளனர்; மேலும் தீர்க்கதரிசனம் வலியுறுத்துவது என்னவெனில், இந்தப் பாழாக்கும் துருக்கிய வல்லமையின் தாக்குதல்கள் அவர்கள்மேல் அல்ல, வேறொரு வகுப்பினர்மேலே செலுத்தப்பட்டன என்பதையும் அவர்கள் மேலும் கருதட்டும். இவ்வாறு இந்த விஷயம் எல்லா சிரமங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசனம் உண்மையில் வலியுறுத்துவது இதுவே. உரையில் ஒரே ஒரு வகுப்பினரே நேரடியாகக் கண்ணிற்படுத்தப்படுகின்றனர்; அதாவது, தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரையில்லாதவர்கள்; தேவனுடைய முத்திரையைக் கொண்டிருப்போரின் காக்கப்படுதல் என்பது மறைமுகமாக மட்டுமே உட்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, சராசெனர்கள் தங்கள் வெறுப்பின் இலக்குகளின்மேல் வரவழைத்த எந்தத் துன்பங்களிலும் இவர்களில் யாரும் சிக்கினர் என்று வரலாற்றிலிருந்து நாம் அறியவில்லை. அவர்கள் வேறொரு வகை மனிதருக்கு விரோதமாகவே அதிகாரமளிக்கப்பட்டிருந்தனர். மேலும், இந்த வகை மனிதர்மேல் வரப்போகும் அழிவு, மற்ற மனிதர்களின் காக்கப்படுதலுடன் மாறுபடுத்திக் காட்டப்படவில்லை; பூமியின் கனிகளும் பசுமையும் காக்கப்படுவதுடனே மட்டுமே அது மாறுபடுத்திக் காட்டப்படுகிறது; ஆகையால், “புல்லையும், மரங்களையும், எந்தப் பச்சையான பொருளையும் சேதப்படுத்தாதிருங்கள்; ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மனிதரை மட்டும் சேதப்படுத்துங்கள்” என்கிறது. இதன் நிறைவேற்றத்தில், இவ்வகைப் படைகள் வழக்கமாக அழித்துவிடும் பொருள்களாகிய இயற்கையின் முகத்தையும் அதன் உற்பத்திகளையும் விட்டு விடும் ஒரு ஆக்ரமிப்பு இராணுவத்தின் விசித்திரமான காட்சியை நாம் காண்கிறோம்; மேலும், தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரையில்லாத அந்த மனிதரைச் சேதப்படுத்துமாறு தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அனுமதியின்படி, சாத்தானின் ஜெபஆலயத்தைச் சேர்ந்த, மழிக்கப்பட்ட உச்சித்தலையுடைய ஒரு சமயக்குழுவினரின் மண்டையோட்டுகளைப் பிளந்ததையும் காண்கிறோம்.”

> “இவர்கள் சந்தேகமின்றி துறவிகளின் ஒரு வகுப்பினராயிருந்தார்கள், அல்லது ரோமன் கத்தோலிக்கச் சபையின் வேறு ஏதோ ஒரு பிரிவாயிருந்தார்கள். இவர்களுக்கு எதிராகவே முகம்மதியரின் ஆயுதங்கள் திருப்பப்பட்டன. மேலும், தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரை இல்லாதவர்கள் என்று இவர்களை வர்ணிப்பதில் ஒரு விசேஷமான பொருத்தம், திட்டமெனக் கூட இல்லாவிட்டாலும், இருக்கிறது என்று எங்களுக்குத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் உண்மையான சப்தத்தை நீக்கி, அதன் இடத்தில் போலியான ஒன்றை நிறுவுவதன் மூலம், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்த முத்திரையைப் பறித்துச் சென்றிருக்கும் சபையே அதுவாகும். மேலும், அபூபெக்ர் தன் அனுசரர்களுக்கு தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று கட்டளையிட்ட அந்த நபர்கள் தேவனுடைய முத்திரையை உடையவர்களாயிருந்தார்கள் என்றும், அல்லது அவர்கள் அவசியமாக தேவனுடைய ஜனங்களை அமைத்தவர்களாயிருந்தார்கள் என்றும், தீர்க்கதரிசனத்திலிருந்தோ சரித்திரத்திலிருந்தோ நாம் அறிந்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் யார், எந்தக் காரணத்தினால் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டார்கள் என்பதைக் குறித்து, கிப்பனின் குறைவான சாட்சியம் எங்களுக்கு அறிவிப்பதில்லை; மேலும் அதை அறிந்து கொள்ள எங்களுக்கு வேறு வழிகளும் இல்லை. ஆனால் தேவனுடைய முத்திரை உடையவர்களில் ஒருவரும் தொந்தரவு செய்யப்படவில்லை என்றும், அதனைத் தெளிவாக உடையிராத மற்றொரு வகுப்பினரோ பட்டயத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்டார்கள் என்றும் நம்புவதற்கு எங்களுக்கு எல்லா காரணங்களும் உள்ளன; இவ்வாறு தீர்க்கதரிசனத்தின் குறிப்புகள் போதுமான அளவில் நிறைவேறுகின்றன.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

முகம்மது இறந்தபின், அபூபக்கர் முகம்மதுவின் அனுசரர்களை ஒரு கலீபக ஆட்சியாக ஒருங்கிணைத்தார்; ஆகையால் அவர்கள் வரலாற்றில் வேறுபட்ட இரு நபர்கள் ஆனபோதிலும், ஒன்றாகக் கருதப்பட்டால், அவர்கள் முதல் ஐயோவுக்குரிய இஸ்லாமின் சாட்சியின் தொடக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; மேலும் முதல் ஐயோவின் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்தும் வரலாற்று நபர் முகம்மது ஆவார்.

இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாற்றின் தொடக்கத்தில், முகம்மது இரண்டாம் 1453 ஆம் ஆண்டில் கொன்ஸ்டான்டினோப்பிளை வெற்றி கொண்டான். 1449 ஆம் ஆண்டில், இஸ்லாமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய நான்கு தூதர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். முதல் ஐயோவின் தொடக்கமும் முடிவும் முறையே முதல் மற்றும் இரண்டாம் முகம்மதினால் குறிக்கப்படுகின்றன. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, முதல் ஐயோவின் வரலாற்றின் தொடக்கமும் முடிவும் அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கையொப்பத்தைத் தாங்குகின்றன.

இரண்டாம் ஐயோவின் தொடக்கத்தில், பின்னர் அவிழ்த்துவிடப்பட்டு அதன் பின் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இஸ்லாமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நான்கு தூதர்களைப் பற்றிய ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனம் அடங்கியுள்ளது. அந்தக் கட்டத்திலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 வரை, ஒருநூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் ஐயோவின் தொடக்கம் இஸ்லாமின் அவிழ்த்துவிடுதலைக் குறிக்கிறது; அதன் முடிவு இஸ்லாமின் கட்டுப்படுத்தப்படுதலைக் குறிக்கிறது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோ இரண்டிற்கும், அவற்றின் தொடக்கங்களை அவற்றின் முடிவுகளோடு இணைக்கும் துல்லியமான தீர்க்கதரிசனச் சுட்டிக்குறிகள் உள்ளன.

மூன்றாவது ஐயோவை அடையாளம் காணும் பொருட்டு, முதல் இரண்டு ஐயோக்களும் “வரி மேல் வரி” என ஒன்றின் மேல் ஒன்று பொருத்தப்பட வேண்டும். இஸ்லாமின் முதல் இரண்டு சாட்சிகளால் அடையாளப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்புகளில் ஒன்றாவது, அவை ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கையொப்பத்துடன் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் குறிக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதாகும். அவற்றுக்கு இரண்டாம் நிலை கையொப்பமும் உண்டு; ஏனெனில் முதல் ஐயோவின் தொடக்கம் தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதுபோல இரண்டாவது ஐயோவின் முடிவும் தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது.

மூன்றாவது ஐயோ, வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றின் பூமிமிருகத்தை இஸ்லாம் திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்கியபோது வந்தது; இதனால் முத்திரையிடும் காலம் தொடங்கியது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது; அந்த மதவிலகுதலுக்கான பதிலாக, தேசிய மதவிலகுதலைத் தொடர்ந்து தேசிய நாசம் வருகிறது. புறஜாதி ரோமும் பாப்பரசு ரோமும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, தேசிய நாசம் தேவனுடைய எக்காளத் தீர்ப்புகளினால் நிறைவேற்றப்படுகிறது. அந்த மூன்று ஐயோக்களும் எக்காளங்களே ஆகும். மூன்றாவது ஐயோவின் இஸ்லாம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலம் முடிவடையும் வேளையில், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில், மீண்டும் திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்கும். அந்த காலம், முதல் ஐயோவின் ஆரம்பக் காலத்தினாலும், இரண்டாவது ஐயோவின் முடிவுக் காலத்தினாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

> எகிப்தியஸ்திரீயான ஆகார் ஆபிரகாமுக்கு பெற்றிருந்த மகனை சாராள் பரியாசம்பண்ணுகிறவனாகக் கண்டாள். ஆகையால் அவள் ஆபிரகாமை நோக்கி: இந்த அடிமைப்பெண்ணையும் அவளுடைய மகனையும் துரத்திவிடும்; இந்த அடிமைப்பெண்ணின் மகன் என் மகனாகிய ஈசாக்கோடே சுதந்தரவாளனாயிருக்கமாட்டான் என்றாள். இந்த வார்த்தை அவன் மகனைக் குறித்து ஆபிரகாமின் பார்வையில் மிகவும் துக்ககரமாக இருந்தது. அப்பொழுது தேவன் ஆபிரகாமை நோக்கி: அந்தப் பையனையும் உன் அடிமைப்பெண்ணையும் குறித்து அது உன் பார்வையில் துக்ககரமாக இருக்கக்கடவது இல்லை; சாராள் உனக்குச் சொன்ன எல்லாவற்றிலும் அவள் சொல்லைக் கேள்; ஏனெனில் ஈசாக்கினாலே உனக்குச் சந்ததி என்று பெயரிடப்படும். ஆனாலும் அடிமைப்பெண்ணின் மகனையும் நான் ஒரு ஜாதியாக்குவேன்; ஏனெனில் அவனும் உன் சந்ததியாயிருக்கிறான் என்றார். அப்பொழுது ஆபிரகாம் அதிகாலையில் எழுந்து, அப்பத்தையும் ஒரு துருத்தி தண்ணீரையும் எடுத்து ஆகாருக்கு கொடுத்து, அவள் தோளின்மேல் வைத்து, பிள்ளையையும் கொடுத்து, அவளை அனுப்பிவிட்டான்; அவள் புறப்பட்டு போய், பெயேர்சேபாவின் வனாந்தரத்தில் அலைந்தாள். துருத்தியிலிருந்த தண்ணீர் தீர்ந்தபோது, அவள் பிள்ளையை ஒரு புதரின்கீழ் போட்டுவிட்டு, போய், அவனுக்கு எதிரே வில்வெடிகிடைவு அளவுக்கு தூரத்தில் உட்கார்ந்தாள்; ஏனெனில் அவள்: பிள்ளையின் மரணத்தை நான் காணாதிருப்பேனாக என்று சொன்னாள். இவ்வாறு அவள் அவனுக்கு எதிரே உட்கார்ந்து, சத்தமிட்டு அழுதாள். தேவன் அந்தப் பையனின் சத்தத்தைக் கேட்டார்; அப்பொழுது தேவதூதன் வானத்திலிருந்து ஆகாரை அழைத்து: ஆகாரே, உனக்கென்ன? பயப்படாதே; பையன் இருக்கும் இடத்திலே அவன் சத்தத்தை தேவன் கேட்டிருக்கிறார். எழுந்து, பையனைத் தூக்கி, உன் கையால் அவனைப் பிடித்துக்கொள்; நான் அவனைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றான். அப்பொழுது தேவன் அவள் கண்களைத் திறந்தார்; அவள் ஒரு நீரூற்றைக் கண்டாள்; போய், துருத்தியைத் தண்ணீரால் நிரப்பி, பையனுக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தாள். தேவன் அந்தப் பையனோடிருந்தார்; அவன் வளர்ந்து, வனாந்தரத்தில் குடியிருந்து, வில்லாளனானான். ஆதியாகமம் 21:9–20.

Back to Articles