Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

தானியேல் புத்தகம் - எண் அறுபத்து ஐந்து

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

தீர்க்கதரிசன வெளிப்படுத்தல்: 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றத்தையும் கடைசி நாட்களில் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வெளிப்படுகின்ற செய்தியையும் புரிந்துகொள்வது

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

2020 ஜூலை 18 அன்று, தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கான முதல் ஏமாற்றம் வந்தடைந்தது. அது பின்னான மழையின் வரலாறாகிய, மேலும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் வரலாறாகிய மூன்றாம் ஐயோவின் வரலாற்றில் ஒரு வழிக்குறியைச் சுட்டிக்காட்டியது. அந்த வரலாறு பரிசுத்த வரலாற்றின் ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்தினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது; மேலும் அது குறிப்பாக மில்லரைட் இயக்கத்தின் வரலாற்றினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டு, பத்து கன்னியர் என்ற உவமையினால் விளக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசியும் அடையாளங்காட்டிய தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

ஜூலை 18, 2020, இயக்கத்தின் முதல் ஏமாற்றத்தைக் குறிக்கிறது; ஆகையால் அது பத்து கன்னியர் உவமையிலும் ஆபக்கூக்கிலும் தாமதக் காலத்தின் வருகையை அடையாளப்படுத்துகிறது. மில்லரைட் வரலாற்றில், அவர்களுடைய தவறான அறிவிப்பிற்குக் காரணமான அதே சான்றுகளே உண்மையான தேதியை அடையாளம் காண்பதாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டன. அப்பொழுது பத்து கன்னியர் உவமையின் தாமதக் காலம் நிகழ்காலச் சத்தியமாகக் காணப்பட்டது; அந்தத் தாமதக் காலமே ஆபக்கூக்கு இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அதே தாமதக் காலமாகும். பத்து கன்னியர் உவமை எழுத்துக்கு எழுத்து மீண்டும் நிகழ்கிறது; அந்த நிஜம், ஏமாற்றத்தில் பங்குகொண்டவர்களே ஞானமுள்ள அல்லது மூடமான கன்னியராக இருப்பதற்கான தகுதியுடையவர்கள் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் மகா திரள், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மூன்றாம் ஐயோவின் வருகையால் சோதிக்கப்பட்டது; மேலும் 2020 ஜூலை 18 பற்றிய தோல்வியடைந்த முன்னறிவிப்பு கடந்துபோனபோது, மில்லரிய வரலாற்றில் புரொட்டஸ்டண்டுகள் இருந்ததுபோலவே, லவோதிக்கேய அட்வென்டிசம் நோக்கமின்றி மீண்டும் ரோமைக் நோக்கி ஒதுக்கப்பட்டு அலைந்து செல்லவிடப்பட்டது.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

மில்லெரைட்டுகள் தாமதக் காலத்தை பத்து கன்னியர் உவமையின் நிறைவேற்றமாக அடையாளம் கண்டதோடு மட்டுமல்லாமல், ஆபக்கூக்கில், தரிசனம் தாமதித்தபோதிலும் அதற்காகக் காத்திருக்கும்படி அளிக்கப்பட்ட கட்டளை அதே தீர்க்கதரிசன வழிக்குறியே எனவும் அவர்கள் கண்டார்கள். பின்னர், தவறாக முன்வைக்கப்பட்டும் முதல் ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கியதுமான அந்தத் தரிசனமே முடிவில் “பேசும்” தரிசனம் என்று ஆபக்கூக்கு உறுதிப்படுத்துகிறார்.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> ஏனெனில் இந்தத் தரிசனம் இன்னும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்திற்குரியது; ஆனாலும் முடிவில் அது பேசும், பொய்யுரைக்காது; அது தாமதிப்பதாகத் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; ஏனெனில் அது நிச்சயமாக வரும், தாமதிக்காது. ஆபக்கூக் 2:3.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

முதல் ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கிய செய்தியே, நெருங்கிய எதிர்காலத்தில் நிறைவேறப்போகிறதென்று அறியப்பட வேண்டிய செய்தியாகவும் இருந்தது; ஆயினும், அது இன்னும் முதல் தவறான அறிவிப்பில் பயன்படுத்தப்பட்ட முந்தைய தீர்க்கதரிசன வாதங்களின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருந்த ஒரு செய்தியாக இருந்தது.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

மில்லரைட் வரலாற்றில், முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் முதலில் சோதிக்கப்பட்டார்கள்; அதன் பின்னர் புதிய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் சோதிக்கப்பட்டார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து அதிகாரத்தின் முதல் தூதனும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கு அதிகாரத்தின் முதல் தூதனும் (ஏனெனில் அவர்கள் ஒரே தூதன்) ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று இறங்கியபோது, புராட்டஸ்டண்டுகளுக்கான சோதனை ஆரம்பமானது. அவர்களுடைய சோதனை, முதல் ஏமாற்றத்துடனும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கு அதிகாரத்தின் இரண்டாம் தூதனின் வருகையுடனும் முடிவுற்றது.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

மில்லரைட் வரலாற்றில், மில்லரைட்களுக்கான சோதனை முதல் ஏமாற்றத்தின் போது இரண்டாம் தூதன் வந்ததோடு தொடங்கி, சகோதரி வைட் இரண்டாம் தூதனுடன் சேரும் தேவதூதர்களின் பெருங்கூட்டமாகச் சித்தரிக்கும் நடுராத்திரி முழக்கத்தின் வருகையோடு நிறைவுற்றது. பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையின் கீழ், நடுராத்திரி முழக்கத்தின் செய்தியை அறிந்து ஏற்றுக்கொண்ட மில்லரைட்கள், தங்களைச் சுற்றியெல்லாம் விழுந்துகொண்டிருந்த அந்தச் செய்தியை அறியாத மில்லரைட்களிடமிருந்து அப்போது பிரிக்கப்பட்டார்கள். 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, மூன்றாம் தூதன் வந்து, தாமதித்திருந்த தரிசனம் அப்போது பேசிற்று.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்பட்ட வரலாற்றில், முன்னைய உடன்படிக்கையின் மக்கள் முதலில் சோதிக்கப்பட்டனர்; பின்னர் புதிய உடன்படிக்கையின் மக்கள் சோதிக்கப்பட்டனர். லவோதிகேய அத்வென்டிசத்திற்கு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதனின் முதல் சத்தமும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்திலுள்ள மூன்றாம் தூதனும் (ஏனெனில் அவர்கள் ஒரே தூதனே), 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இறங்கியபோது, அந்தச் சோதனை ஆரம்பமானது. அவர்களுடைய சோதனை 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றத்துடன் நிறைவுற்றது.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தில், நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேருக்கான சோதனை முதல் ஏமாற்றத்தின் வருகையுடன் ஆரம்பித்து, நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தி வருகையுடன் நிறைவடையும். பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையின் கீழ், இப்போது நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தியை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்கள், இப்போது தங்களைச் சுற்றியெல்லாம் பொழியப்பெற்று வரும் பல்முகமான செய்தியை உணராத மூடர்களிடமிருந்தும் துன்மார்க்கர்களிடமிருந்தும் அப்பொழுது பிரித்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டின் தூதனுடைய இரண்டாம் “சத்தம்” பேசுகிறது; அது “தாமதித்த” அந்தத் தரிசனமும் பேசுவதையே குறிக்கிறது. மேலும், அது உரத்தக் கூக்குரலுக்கு “விரிவடைந்து” பெருகும் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

நள்ளிரவு முழக்கம், முந்தைய தூதனுடன் சேரும் அநேக தூதர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. நள்ளிரவு முழக்கத்தின் செய்தியில், மொத்தச் செய்திக்கு பங்களிக்கும் பல கூறுகள் உள்ளன; மேலும் தூதர்கள் செய்திகள் என்பதற்கான அடையாளங்களாக இருக்கின்றனர். மில்லரைட் வரலாற்றில், உண்மையான நள்ளிரவு முழக்கத்தின் செய்தியை முன்வைத்து ஒன்றிணைத்து எடுத்துச் சென்றவராக முன்னோடி சாமுவேல் எஸ். ஸ்னோ அடையாளம் காணப்பட்டார். அந்த வரலாற்றில், நள்ளிரவு முழக்கத்தின் செய்தி குறித்த ஸ்னோவின் புரிதல் ஒரு காலப்பகுதிக்குள் படிப்படியாக வளர்ச்சி பெற்றது என்பது நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

அந்த வரலாறு எழுத்துக்கு எழுத்தாகவே மறுபடியும் நிகழ்கிறது; மேலும் இறுதியான நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தி 2023 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாத இறுதியிலிருந்து பொதுவாக வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது. அது வெறுமனே இஸ்லாமின் செய்தி மட்டுமல்ல; அது ஒரே இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் செய்தியையும் உட்கொள்கிறது. பூமியின் மிருகத்தின் இரண்டு கொம்புகளும் “மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும்” என்ற அனுபவத்தை கடந்து செல்கின்றன என்பது பற்றிய வெளிப்பாட்டையும் அது உட்கொள்கிறது; அவை மிருகத்தின் உருவத்துக்கு இணையாக இருப்பதனால், அதே வரலாற்றிலே “எட்டாவது அது ஏழிலிருந்து உண்டானது” என்ற தீர்க்கதரிசனப் புதிரையும் அது நிறைவேற்றுகிறது. “மறைந்திருக்கிற வரலாறு” எனப்படும் ஏழு இடிகளோடு தொடர்புடைய வெளிப்பாடுகளையும் அது உட்கொள்கிறது; மேலும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பது மில்லரின் வரலாற்றின் சகல சத்தியங்களையும் ஒன்றிணைத்து நெய்யும் நூல்தண்டு என வெளிப்படுத்தப்படுவதன் மூலம், “நிராகரிக்கப்பட்ட கல் மூலைக்குத் தலைக்கல்லாயிற்று” என்ற தீர்க்கதரிசனப் புதிரையும் அது நிறைவேற்றுகிறது; இதனோடு 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியங்களும் இணைக்கப்படுகின்றன. சங்கீதக்காரன் இதைப் இப்படிச் சொல்கிறான்:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> கட்டிடக்காரர்கள் நிராகரித்த கல் மூலையின் தலைக்கல்லாயிற்று. இது கர்த்தரால் உண்டானது; இது எங்கள் கண்களுக்கு அதிசயமாக இருக்கிறது. கர்த்தர் உண்டாக்கின நாள் இதுவே; இதில் நாம் களிகூர்ந்து சந்தோஷப்படுவோம். சங்கீதம் 118:22–24.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

வில்லியம் மில்லர் கண்டுபிடித்த முதல் “ரத்தினம்” ஆக இருந்த “கல்” (மேலும் ரத்தினங்கள் கற்களே) என்பது “கர்த்தர் உண்டாக்கின நாள்” ஆகும். முந்தைய கட்டுரைகளில், லேவியராகமம் இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளபடி, ஓய்வுநாள் கட்டளையின் அமைப்பும் அதன் சொற்களும், ஏழு என்ற பரிசுத்தச் சுழற்சியின் அமைப்புடன் ஒரேபோல இருப்பது காட்டப்பட்டுள்ளது. ஏழாம் நாளில் ஓய்வெடுப்பது, ஏழாம் ஆண்டில் தேசம் ஓய்வெடுப்பதற்கான முன்னடையாளமாக இருந்தது; இந்த இரண்டு கட்டளைகளும் இவ்விதமாகக் கருதப்படும்போது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கிறது என்பதற்குச் சாட்சியமளிக்கின்றன.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட தேவனுடைய “ஏழு காலங்கள்” என்னும் கோபத்தைப்பற்றிக் மில்லர் அறிவித்த புரிதல் “ஒரு நாள்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறதையும் அவர்கள் காட்டுகின்றனர்; ஏனெனில் கர்த்தர் வானத்தையும் பூமியையும் ஆறு நாட்களில் படைத்து, ஏழாம் நாளில் இளைப்பாறினதுபோலவே, ஏழு ஆண்டுகளின் பரிசுத்தச் சுழற்சியையும் அவர் நிறுவினார்.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

திராட்சைத்தோட்டத்தின் உவமையை இயேசு முடித்தபோது, அவர் பரிசேயரிடத்தில் ஒரு கேள்வியை எழுப்பினார்.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> ஆகையால், திராட்சைத்தோட்டத்தின் ஆண்டவர் வரும்போது, அந்தக் குத்தகைக்காரர்களுக்கு அவர் என்ன செய்வார்? அவர்கள் அவருக்குச் சொல்லுகிறார்கள்: அந்தத் துஷ்டமான மனிதர்களை அவர் கொடூரமாய் அழித்து, தக்க காலங்களில் அதின் கனிகளை அவருக்குக் கொடுக்கும் வேறு குத்தகைக்காரர்களுக்குத் தமது திராட்சைத்தோட்டத்தை ஒப்புவிப்பார். இயேசு அவர்களுக்குச் சொன்னார்: “கட்டிடக்காரர் தள்ளிவிட்ட கல், அதுவே மூலைக்குத் தலைக்கல்லாயிற்று; இது கர்த்தரால் உண்டானது, நம்முடைய கண்களுக்கு ஆச்சரியமாயிருக்கிறது” என்று நீங்கள் வேதாகமங்களில் ஒருபோதும் வாசிக்கவில்லைவா? ஆகையால் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, அதற்குரிய கனிகளை விளைவிக்கும் ஜனத்துக்குக் கொடுக்கப்படும். இந்தக் கல்லின்மேல் விழுகிற எவனும் நொறுங்கிப்போவான்; ஆனால் இது எவன்மேல் விழுமோ, அவனைப் பொடியாக அரைத்துப்போடும். பிரதான ஆசாரியரும் பரிசேயரும் அவர் சொல்லிய உவமைகளைக் கேட்டபோது, அவர் தங்களைப்பற்றியே பேசினார் என்று உணர்ந்தார்கள். மத்தேயு 21:40–45.

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

திராட்சைத்தோட்டத்தின் உவமை என்பது, முன்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, இராஜ்யம் புதிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கு அளிக்கப்படுவது பற்றிய உவமை ஆகும். இயேசுவின்படி நிராகரிக்கப்பட்ட “கல்” என்பது, அது எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது என்பதன் அடிப்படையில், இரட்சிப்பையும் அளிக்கக்கூடியதும் அழிவையும் உண்டாக்கக்கூடியதுமான “கல்” ஆகும். இயேசு பயன்படுத்திய சூழலில் அந்த “கல்” ஒரு வேதாகமச் சத்தியமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் நீதியான கனியை விளைவிக்கத்தக்க திறன் அதற்கு உண்டு, மேலும் கிறிஸ்துவின் நீதியானது ஆண்களிலும் பெண்களிலும் உற்பத்தியாகுவது அவர்கள் அவருடைய சத்தியவார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளும்போதுதான்.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> உம்முடைய சத்தியத்தினால் அவர்களைப் பரிசுத்தமாக்கும்; உம்முடைய வார்த்தையே சத்தியம். யோவான் 17:17.

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

“கல்” என்பது ஏற்கப்படவோ நிராகரிக்கப்படவோ செய்யப்படும் ஒரு உபதேசமாகும்; இயேசு வார்த்தையாயிருக்கிறார்; மேலும், அப்போஸ்தலர் செயல்கள் புத்தகத்தில், பேதுரு அந்த “கல்” கிறிஸ்துவே என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> நீங்களெல்லாரும், இஸ்ரவேல் ஜனங்களெல்லாரும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்: நீங்கள் சிலுவையில் அறையப்பட்டவரும், தேவன் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவருமான நாசரேயன் இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே, இம்மனுஷன் உங்கள் முன்பாகச் சுகமடைந்தவனாய் நிற்கிறான். கட்டுகிறவர்களாகிய நீங்கள் அற்பமென எண்ணித் தள்ளின கல், மூலையின் தலைக்கல்லாயிற்று. வேறொருவரிலும் இரட்சிப்பு இல்லை; ஏனெனில் நாம் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும்படிக்கு, வானத்தின் கீழ் மனுஷருக்குள்ளே கொடுக்கப்பட்ட வேறொரு நாமம் இல்லை. அப்போஸ்தலர் 4:10–12.

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

பின்னர், முதல் பேதுருவில், அவர் “கல்” என்ற குறியீட்டின் அர்த்தத்தை இன்னும் மேலும் விரிவாக்குகிறார்; இருப்பினும், அதை அதே சூழலில் வைத்திருக்கிறார்—அதாவது, முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனத்தின் கடந்து போதலும், புதியதாய் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் தேர்வும்; அவர்கள் குறித்து அவர் சொல்வதாவது: “முன்காலத்தில் ஜனமாயிருக்காத நீங்கள், இப்போது தேவனுடைய ஜனமாயிருக்கிறீர்கள்; இரக்கம் பெறாதவர்களாயிருந்த நீங்கள், இப்போது இரக்கம் பெற்றிருக்கிறீர்கள்.”

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> மனிதரால் தள்ளப்பட்டதாயிருந்தும், தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விலையுயர்ந்த ஜீவக்கல்லாகிய அவரிடத்தில் நீங்கள் வருகிறபடியால், நீங்களும் ஜீவக்கற்களாய் ஆவிக்குரிய வீட்டாகக் கட்டப்பட்டு, இயேசு கிறிஸ்துவினாலே தேவனுக்குப் பிரியமான ஆவிக்குரிய பலிகளைச் செலுத்துவதற்கான பரிசுத்த ஆசாரியக்கூட்டமாக இருக்கிறீர்கள். ஆகையால் வேதத்திலும் இவ்வாறு அடங்கியுள்ளது: இதோ, நான் சீயோனில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விலையுயர்ந்த பிரதான மூலைக்கல்லை வைக்கிறேன்; அவர்மேல் விசுவாசிக்கிறவன் வெட்கப்படமாட்டான். ஆகவே விசுவாசிக்கிற உங்களுக்குப் அவர் விலையுயர்ந்தவர்; ஆனால் கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கோ, கட்டிடக்காரர் தள்ளின கல் அதுவே மூலையின் தலைக்கல்லாயிற்று; மேலும், இடறுதற்கான கல்லும் இடர்ச்சிக்கான கன்மலையும் ஆனார்; அவர்கள் வசனத்தில் இடறுகிறார்கள், கீழ்ப்படியாமையினாலே; அதற்கே அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டவர்களாயிருந்தார்கள். 1 பேதுரு 2:4–8.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

முன்னாள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களைப் பற்றி பேதுரு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கோ, கட்டிடக்காரர் நிராகரித்த கல், அதுவே மூலைக்குத் தலைக்கல்லானது; இடறுதற்கான கல்லும், அபராதப்படுத்துதற்கான பாறையும் ஆனது; வார்த்தையில் இடறுகிறவர்களாகிய அவர்களுக்கு, அவர்கள் கீழ்ப்படியாதவர்களாயிருக்கிறார்கள்; இதற்காகவே அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.”

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

அஸ்திவாரத்தைச் சார்ந்த ஒவ்வொரு புனித உருவகப்படுத்தலாலும் இயேசு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> ஏற்கனவே இடப்பட்டிருக்கிற அடித்தளத்தைத் தவிர வேறொரு அடித்தளத்தையும் யாராலும் இட முடியாது; அந்த அடித்தளம் இயேசு கிறிஸ்துவே. 1 கொரிந்தியர் 3:11.

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

மில்லரைட்டுகள் கட்டிய அஸ்திவாரம் யுகங்களின் கன்மலையாகிய (கல்) இருந்தது.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “எச்சரிக்கை வந்துள்ளது: 1842, 1843, மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளில் செய்தி வந்ததுமுதல் நாம் கட்டியெழுப்பி வந்திருக்கிற விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரத்தை கலங்கச்செய்யும் எதுவும் உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. நான் இந்தச் செய்தியில் இருந்தேன்; அந்நாள்முதல் இன்றுவரை, தேவன் நமக்கு அளித்த ஒளிக்குத் உண்மையாய், உலகத்தின் முன் நின்றிருக்கிறேன். நாம் நாளுக்கு நாள் கர்த்தரை உன்னதமான ஜெபத்தோடு தேடி, ஒளியை நாடிக்கொண்டிருக்கையில் எங்கள் கால்கள் வைக்கப்பட்ட அந்த மேடையிலிருந்து அவற்றை அகற்ற முனைவதில்லை. தேவன் எனக்குக் கொடுத்த ஒளியை நான் கைவிட முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? அது யுகங்களின் கன்மலையைப்போலிருக்க வேண்டியது. அது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நாள்முதல் என்னை வழிநடத்தி வந்திருக்கிறது.” Review and Herald, April 14, 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

யுகங்களின் கன்மலையாகிய மில்லரைட் அஸ்திவாரத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்த மில்லர் கண்டுபிடித்த முதல் மாணிக்கம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதே; மேலும் அந்த “ஏழு காலங்கள்” என்பதே, மில்லரைட் அஸ்திவாரத்தை இப்பொழுதுதான் கட்டியிருந்த அந்த மில்லரைட் முன்னோடிகளால் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்ட முதல் அடிப்படைச் சத்தியமாக இருந்தது. அந்த அடிப்படைக் கல்லை நிராகரிக்க வேண்டியவர்கள் கட்டிடக்காரர்களே ஆவர். கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியாகிய அந்த “கல்,” கர்த்தர் உண்டாக்கிய நாளுமாகும்; ஏனெனில் அவர் ஏழாம் நாளை ஓய்வு நாளாகவும், ஏழாம் ஆண்டை தேசம் ஓய்வெடுக்கும் ஆண்டாகவும் ஏற்படுத்தினார். 1863 ஆம் ஆண்டில், அந்த அஸ்திவாரக் கல் நிராகரிக்கப்பட்டது; ஆனாலும் அது கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கு “மூலைக்குத் தலைக்கல்” ஆகவும் “இடறற்கல்லாகவும்” ஆக்கப்பட வேண்டியுள்ளது.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் குறித்த செய்தியே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கான கருப்பொருளாகும்; மேலும், வெளிப்படுத்துதல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியபோது, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று நியூயார்க் நகரத்தின் மாபெரும் கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்ட சமயத்தில், சோதனைச் செயல்முறை தொடங்கியது. 2001 செப்டம்பர் 11 என்பது “கிழக்குக் காற்றின் நாள்” வந்தடைந்ததைக் குறிக்கும் தீர்க்கதரிசன அடையாளம் என்று அட்வென்டிசம் குறித்து மௌனமாக இருந்தது. 2020 ஜூலை 18 அன்று, வெளிப்படுத்துதல் பதினோராம் அதிகாரத்தின் இரண்டு சாட்சிகள் அந்த மகாநகரத்தின் வீதிகளில் கொல்லப்பட்டபோது, அவர்கள் பின்தங்கவிடப்பட்டனர். அட்வென்டிசத்தின் சோதனை முடிந்துவிட்டது; இஸ்லாம் குறித்த செய்தியை அறிந்துகொண்டதாக அறிக்கை செய்திருந்தவர்களுக்கான சோதனை நடைபெற்று கொண்டிருந்தது.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாத இறுதி வரை தெருக்களில் இறந்தபடி கிடந்த அந்த உலர்ந்த எலும்புகள், பின்னர் எசேக்கியேலின் முதல் செய்தியினால் எழுப்பப்பட்டன. எசேக்கியேலின் இரண்டாம் செய்தி, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமின் நான்கு காற்றுகளின் செய்தியாகும்; அது தாமதித்த தரிசனமாகிய நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தி படிப்படியாக முத்திரை நீக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது, மேலும் அது இந்த இயக்கத்தின் முழுக் காலப்பகுதியின் கருப்பொருளாகும். அதன் பின்னர் பல்வேறு சத்தியங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்டன; ஏனெனில் நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தி பல்முகத் தன்மையுடைய ஒரு செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளை முதலில் எதிர்கொண்ட சத்தியம், லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம் நிராகரித்த முதல் சத்தியமாயிருந்தது; மேலும் அது லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலடெல்பியாவுக்கு நிகழும் மாற்றத்தைக் குறிக்கும் சத்தியமாகும்.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

சத்தியமே முத்திரையிடும் செய்தியாகும்; ஆகையால் அது அறிவுத்திறனிலும் ஆவிக்குரிய நிலையிலும் உறுதியாக நிலைபெற வேண்டும். இரண்டு சாட்சிகள் தெருவில் மரித்திருந்த காலப்பகுதி “ஏழு காலங்களின்” சிதறலுக்கான ஒரு அடையாளம் என்பதை அறிவது மட்டும் போதாது; அந்தச் சத்தியத்தை அனுபவபூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதலும் அவசியமாகும்.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

1798-ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மில்லரின் நகைகள், கடைசி நாட்களின் கன்னியருக்குப் பரிசோதனையாக ஆகின்றன. சத்தியத்தில் “ஆவிக்குரிய” நிலைப்பாட்டைப் பெறும் அனுபவம் மில்லரின் முதல் நகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், சத்தியத்தில் “அறிவுசார்” நிலைப்பாட்டைப் பெறுதல் மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் செய்தியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. “ஏழு காலங்கள்” என்பதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மனந்திரும்புதலுக்கும் அறிக்கையிடுதலுக்கும் அழைப்பு, மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவுடன் இணைந்து நிறைவேற்றப்படும் ஒரு கிரியையை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது “மரே” தரிசனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

மூன்றாவது ஐயோவின் இஸ்லாமைப் பற்றிய “அறிவுசார்” புரிதல் “கசோன்” தரிசனத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; முத்திரையிடப்படவிருப்போருக்குப் இவ்விரண்டும் அவசியமாகின்றன. 1863 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசம் எரிகோவை மறுபடியும் கட்டத் தேர்ந்தெடுத்து, எருசலேமைப் புனரமைக்கும் தன் பணியை விட்டுவிட்டது. லவோதிக்கேயாவின் குருட்டுத்தன்மையினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதுபோல, எரிகோ செல்வ வளத்தின் ஒரு குறியீடாகும்.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> “தேசத்திலிருந்த மிகவும் வலிமையான கோட்டைகளில் ஒன்றாகிய, பெரியதாயும் செல்வமிக்கதாயும் இருந்த எரிகோ நகரம், அவர்கள் முன்பாகவே, ஆனாலும் கில்காலிலிருந்த அவர்களுடைய பாளயத்திலிருந்து சிறிது தூரத்தில் அமைந்திருந்தது. உஷ்ணமண்டலத்தின் செழுமையான பலவகைப் பயிர்களால் நிரம்பிய கனிவளமிக்க சமவெளியின் எல்லையில், ஆடம்பரத்திற்கும் தீச்செயலுக்கும் இருப்பிடமாக இருந்த அதன் அரண்மனைகளும் கோவில்களும் உடன், இந்த அகந்தையுள்ள நகரம் தன் வலுவான மதில்களின் பின்னால் இருந்து இஸ்ரவேலின் தேவனுக்கே சவால் விடுத்தது. எரிகோ, விக்கிரகாராதனையின் பிரதான மையங்களில் ஒன்றாயிருந்தது; குறிப்பாக சந்திர தேவதையான அஷ்தாரோத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது. கானானியரின் மதத்தில் மிகவும் இழிவானதும் மிகவும் சீரழிவுக்குள்ளாக்குவதுமான அனைத்தும் இங்கே ஒன்றுகூடியிருந்தது. பெத்-பேயோரில் தங்கள் பாவத்தின் பயங்கரமான விளைவுகள் இன்னும் அவர்களின் மனங்களில் பசுமையாக இருந்த இஸ்ரவேல் மக்கள், இந்தப் புறஜாதி நகரத்தை அருவருப்புடனும் பயங்கரத்துடனும் மட்டுமே நோக்க முடிந்தது.” Patriarchs and Prophets, 487.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

1863-ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் எரிகோவை மறுபடியும் கட்டியபோது, கட்டிடக்காரர் நிராகரித்த “கல்” என்பது “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்; அது கடைசி நாட்களில் “சத்தியம்” (மாணிக்கம்) ஆகி, “மூலமுனையின் தலைக்கல்லாக” ஆகிறது; ஏனெனில் அதுவே மில்லரைட் இயக்கத்தில் அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தையும், நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் இயக்கத்தில் அட்வென்டிசத்தின் முடிவையும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பொருத்தும் சத்தியமாகும். “ஏழு காலங்கள்” எனும் அந்த மாணிக்கம், “கர்த்தர் உண்டாக்கின நாள்” என்றும் ஆகும்; அது கிறிஸ்துவே ஆவார், ஏனெனில் அவர் வார்த்தை, மேலும் அவர் “சத்தியம்.” இஸ்லாம் என்ற பொருள், முந்தைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களையும் புதிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களையும் இருவரையும் சுத்திகரிப்பதைக் கொண்டுவரும் கருப்பொருளாகும்; அந்த இருமடங்கான சுத்திகரிப்பு செப்டம்பர் 11, 2001 அன்று ஆரம்பமானது; அது “கிழக்குக் காற்றின் நாள்” ஆகும். அந்த நாளில், காவலாளிகள் திராட்சைத்தோட்டத்தின் உவமையை அறிவித்தபோது கிறிஸ்து பாடிய அதே பாடலையே பாட வேண்டியிருந்தது. நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேர் மோசேயின் பாடலையும் (“ஏழு காலங்கள்”), ஆட்டுக்குட்டியின் பாடலையும் பாடுகிறார்கள்.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> நெருப்போடு கலந்த கண்ணாடிக்கடல் போன்ற ஒன்றை நான் கண்டேன்; மிருகத்தின் மேலும், அதன் உருவத்தின் மேலும், அதன் முத்திரையின் மேலும், அதன் பெயரின் எண்ணின் மேலும் வெற்றி பெற்றவர்கள் தேவனுடைய வீணைகளை ஏந்திக்கொண்டு அந்தக் கண்ணாடிக்கடலின் மேல் நின்றிருந்தார்கள். அவர்கள், “உம்முடைய கிரியைகள் மகத்துவமுள்ளவையும் அதிசயமானவையும் ஆகும், சர்வவல்லமையுள்ள ஆண்டவராகிய தேவனே; பரிசுத்தவான்களின் ராஜாவே, உம்முடைய வழிகள் நீதியுள்ளவையும் உண்மையுள்ளவையும் ஆகும்” என்று சொல்லி, தேவனுடைய தாசனாகிய மோசேயின் பாடலையும், ஆட்டுக்குட்டியானவரின் பாடலையும் பாடுகிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 15:2, 3.

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

“ஆட்டுக்குட்டி” என்பது கொல்லப்பட்ட கிறிஸ்துவே; அவர் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களின் நடுவில் கொல்லப்பட்டார்; இவ்வாறு அவர் தமது ஜீவனையும் இரத்தத்தையும் பலியாக அர்ப்பணித்ததையும் (அங்கே அவர் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தினார்), லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் மோசேயின் “அவருடைய உடன்படிக்கையின் சச்சரவு” உடனும் இணைத்துக் கோர்த்தார். மோசேயினதும் ஆட்டுக்குட்டியினதும் பாடல், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் chazon-இன் பாடலும், அவருடைய “தோற்றம்” குறித்த mareh-இன் பாடலும் ஆகும். அது தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டு தரிசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அறிவுசார் மற்றும் ஆவிக்குரிய புரிதலின் பாடலாகும். அது நியாயத்தீர்ப்புக்குட்படுத்தப்பட்டு கடந்து செல்லப்படுகிற ஒரு உடன்படிக்கைக் ஜனத்தின் பாடலாகவும், அதேவேளையில் புதியதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்தைத் தேர்வு செய்கிற செயல்முறையின் பாடலாகவும் உள்ளது. அந்தத் தேர்வு செயல்முறை, ஆகையால் அந்தப் பாடலும், 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமானது.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> யாக்கோபிலிருந்து வரும்வர்களை அவர் வேரூன்றச் செய்வார்; இஸ்ரவேல் மலர்ந்து மொட்டிட்டு, உலகத்தின் முகமெங்கும் கனியால் நிரப்பும். அவனை அடித்தவர்களை அவர் அடித்ததுபோல, அவனையும் அவர் அடித்தாரோ? அவனால் கொல்லப்பட்டவர்களின் படுகொலைக்கேற்ப, அவனும் கொல்லப்பட்டானோ? அளவோடு, அது முளைத்து வெளிப்படும்போது, நீ அதனோடு விவாதிப்பாய்; கிழக்குக் காற்று வீசும் நாளில், அவர் தனது கடுங்காற்றை அடக்குகிறார். ஆகையால் இதினாலே யாக்கோபின் அக்கிரமம் நீக்கப்படும்; அவன் பாவத்தை அகற்றுவதற்கான முழு கனியும் இதுவே: அவன் பலிபீடத்தின் சகல கற்களையும் நொறுக்கப்பட்ட சுண்ணாம்புக் கற்களைப்போல ஆக்கும்போது, வனத்தோப்புகளும் விக்கிரகங்களும் நிலைநிற்காது. ஆயினும் அரண்சூழ்ந்த நகரம் பாழாகும்; வாசஸ்தலம் கைவிடப்பட்டு, வனாந்தரம்போல் விடப்படும்; அங்கே கன்றுக்குட்டி மேயும்; அங்கேயே அது படுத்துக்கொண்டு, அதின் கிளைகளைத் தின்றுவிடும். அதின் கொப்புகள் உலர்ந்தபோது, அவை முறித்தெறியப்படும்; பெண்கள் வந்து அவற்றை நெருப்பில் எரிப்பார்கள்; ஏனெனில் இது அறிவில்லாத ஜனமாக இருக்கிறது; ஆகையால் அவர்களை உண்டாக்கினவர் அவர்கள்மேல் இரக்கம் கொள்ளமாட்டார்; அவர்களை உருவாக்கினவர் அவர்களுக்கு கிருபை காண்பிக்கமாட்டார். அந்நாளில், கர்த்தர் ஆற்றின் கால்வாய்முதல் எகிப்தின் ஓடைய்வரை அடித்துத் தள்ளுவார்; இஸ்ரவேல் புத்திரரே, நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தனித்தனியே சேர்க்கப்படுவீர்கள். அந்நாளில் மகத்தான எக்காளம் ஊதப்படும்; அசீரிய தேசத்தில் அழிந்துபோகத் தயாராயிருந்தவர்களும், எகிப்து தேசத்தில் துரத்தப்பட்டவர்களும் வந்து, எருசலேமிலுள்ள பரிசுத்த பர்வதத்தில் கர்த்தரை வணங்குவார்கள். ஏசாயா 27:6–13.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால், இந்த வசனங்கள் 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஆறாம் வசனம், வேர் பிடிக்கும் செடியின் ஆரம்பத்தை, பின்னர் அது மலர்ந்து மொட்டிட்டு, இறுதியில் பூமியை கனியால் நிரப்புவதைக் குறிப்பதன் மூலம், முழு வரலாற்றையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. பூமியை நிரப்பும் அந்தக் கனி, “மணி” எனப்படும் காலத்தில் அவ்வாறு செய்கிறது; அதுவே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடி ஆகும். அந்த நேரத்தில் கிறிஸ்து தமது கனியைத் தமது களஞ்சியத்தில் சேர்த்துக்கொண்டு இருக்கும்போது, அவர் பாபிலோன்மேலும் நியாயத்தீர்ப்பை வரவழைக்கிறார். பூமி கனியால் நிரம்பும் காலத்தில் நிகழும் அந்த நியாயத்தீர்ப்பு, ஏழாம் வசனத்தில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; அங்கே இரண்டு கேள்விகள் கேட்கப்படுகின்றன: “அவனை அடித்தவர்களை அவன் அடித்தபடியே, அவனையும் அடித்திருக்கிறாரோ? அல்லது அவனால் கொல்லப்பட்டவர்களின் கொலையின்படி, அவனும் கொல்லப்பட்டிருக்கிறானோ?”

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

பின்னர் எட்டாம் வசனத்தில், பின்மழையின் தெளித்தல் “அளவோடு” என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறது. செடிகள் முளைத்தெழச் செய்வது மழையே ஆகும்; ஆகையால் பின்மழையின் ஆரம்பம் குறிக்கப்படும்போது, அது “முளைக்கத் தொடங்கும் போது அளவோடு” ஆரம்பிக்கிறது என்று குறிக்கப்படுகிறது. பின்மழை ஆரம்பிக்கும் போது, அது “அளவோடு” ஊற்றப்படுகிறது; ஏனெனில் அறுவடை உண்மையும் பொய்யும் கலந்த ஒன்றாக இருந்தால், அது அளவில்லாமல் ஊற்றப்படாது.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> “உண்மையாக மனந்திரும்பிய ஒவ்வொரு ஆத்துமாவும், பிழையின் இருளிலிருந்து இயேசு கிறிஸ்துவின் நீதியின் அதிசயமான ஒளிக்குள் பிறரை அழைத்துவருவதற்கு மிகுந்த ஆவலுடன் இருப்பான். தேவனுடைய மகிமையால் முழு பூமியும் ஒளிரும் அந்தப் பரிசுத்த ஆவியின் மகா பொழிவு, தேவனுடன் கூடவே உழைப்பவர்கள் என்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை அனுபவத்தின் மூலம் அறிந்துள்ள ஒரு வெளிச்சமடைந்த ஜனத்தை நாம் பெற்றிருக்கும் வரையில் வராது. கிறிஸ்துவின் சேவைக்கு முழுமையான, முழு இருதயமுள்ள பிரதிஷ்டை நமக்குள்ளபோது, தேவன் தமது ஆவியை அளவில்லாமல் ஊற்றுவதன்மூலம் அந்த உண்மையை அங்கீகரிப்பார்; ஆனால் சபையின் பெரும்பகுதி தேவனுடன் கூடவே உழைப்பவர்களாக இல்லாதவரையில் இது நிகழாது. சுயநலமும் சுயஇன்பாசையும் இவ்வளவு வெளிப்படையாக காணப்படும் நிலையில் தேவன் தமது ஆவியை ஊற்ற முடியாது; வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தப்பட்டால், கயீனின் அந்தப் பதிலைச் சொல்வதற்குச் சமமான ஒரு மனப்பான்மை நிலவிக்கொண்டிருக்கும்போது,—‘நான் என் சகோதரனுக்குக் காவலாளியா?’ இக்காலத்திற்குரிய சத்தியமும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் அடர்ந்து வரும் அடையாளங்களும், எல்லாவற்றினதும் முடிவு சமீபத்தில் உள்ளது என்று சாட்சியமளிப்பவைகளும், சத்தியத்தை அறிந்திருக்கிறோம் என்று அறிவிப்போரின் உறங்கிக்கிடக்கும் ஆற்றலைத் தூண்டுவதற்கு போதாமற்போனால், அப்பொழுது பிரகாசித்துவரும் ஒளிக்குச் சமமான இருள் இந்த ஆத்துமாக்களை அடையும். இறுதி கணக்குச் செலுத்தும் மகா நாளில், தங்களுடைய அலட்சியத்திற்காக தேவனிடத்தில் முன்வைக்க அவர்களுக்கு ஓரளவுக்குக் கூட ஏதுவான காரணத்தின் தோற்றம்கூட இருக்காது. தேவனுடைய வார்த்தையின் பரிசுத்த சத்தியத்தின் ஒளியில் அவர்கள் வாழவில்லை, நடந்துகொள்ளவில்லை, உழைக்கவில்லை என்பதற்கும், அவ்வாறு தங்களுடைய நடத்தை, இரக்கம், மற்றும் ஊக்கத்தின்மூலம் பாவத்தின் இருளால் மூடப்பட்ட உலகிற்கு சுவிசேஷத்தின் வல்லமையும் யதார்த்தமும் எதிர்த்துரைக்க முடியாதவை என்பதை வெளிப்படுத்தவில்லை என்பதற்கும் முன்வைக்க எந்தக் காரணமும் இருக்காது.” Review and Herald, July 21, 1896.

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

சகோதரி வைட் இந்தப் பகுதிக்கே வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் தூதன் இறங்கும் நேரம் எனக் குறிப்பிடுகிறார்; ஏனெனில், அவர், “தம்முடைய மகிமையினால் பூமியனைத்தையும் ஒளியூட்டுகிற தேவனுடைய ஆவியின் மகத்தான ஊற்றுப்பொழிவு” என்று கூறுகிறார். இந்தக் கட்டுரைகளில் நாம் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டியுள்ள மற்றொரு பகுதியில், “நியூயார்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள்” “தரையிறக்கப்படும்போது,” “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரம், ஒன்று முதல் மூன்று வசனங்கள் வரை நிறைவேறும்” என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

We will continue these thoughts in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்தச் சிந்தனைகளை நாம் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> இப்போது என் பிரியருக்காக, அவருடைய திராட்சைத்தோட்டத்தைப்பற்றி என் அன்புக்குரியவரின் ஒரு பாடலைப் பாடுவேன். என் அன்புக்குரியவருக்கு மிகப் பலனுள்ள ஒரு மேட்டின் மேல் ஒரு திராட்சைத்தோட்டம் இருந்தது. அவர் அதை வேலியிட்டு, அதிலிருந்த கற்களை அகற்றி, மிகச் சிறந்த திராட்சைக்கொடியை அதில் நட்டு, அதன் நடுவில் ஒரு கோபுரத்தையும் கட்டி, அதிலே ஒரு திராட்சைச் சாறுப் பிழியும் இடத்தையும் அமைத்தார். அது திராட்சைப்பழம் காய்க்குமென்று அவர் எதிர்பார்த்தார்; ஆனால் அது காட்டு திராட்சைப்பழங்களையே காய்த்தது. ஆகையால் இப்போது, எருசலேமின் குடியிருப்போரே, யூதாவின் மனிதரே, எனக்கும் என் திராட்சைத்தோட்டத்துக்கும் இடையில் நியாயந்தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்று நான் வேண்டுகிறேன். நான் என் திராட்சைத்தோட்டத்துக்குச் செய்யாமல் விட்ட இன்னும் என்ன செய்யப்படக் கூடியது? அது திராட்சைப்பழம் காய்க்குமென்று நான் எதிர்பார்த்தபோது, ஏன் அது காட்டு திராட்சைப்பழங்களையே காய்த்தது? ஆகையால் இப்போது வாருங்கள்; என் திராட்சைத்தோட்டத்துக்கு நான் என்ன செய்வேன் என்பதை உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: அதன் வேலியை அகற்றிவிடுவேன்; அது மேய்ந்தழிக்கப்படும். அதன் சுவரை இடித்துவிடுவேன்; அது மிதிக்கப்பட்டுபோகும். அதை நான் பாழாக்கிவிடுவேன்; அது வெட்டிச் சீர்செய்யப்படுவதுமில்லை, உழுதெடுக்கப்படுவதுமில்லை; அதில் முட்களும் நெருஞ்சிகளும் முளைக்கும். அதன்மேல் மழை பொழியாதபடி மேகங்களுக்கும் நான் கட்டளையிடுவேன். ஏனெனில் சேனைகளின் கர்த்தருடைய திராட்சைத்தோட்டம் இஸ்ரவேல் வம்சமே; யூதாவின் மனிதர் அவருடைய இன்பமான நாற்றங்காலே. அவர் நியாயத்தை எதிர்பார்த்தார்; இதோ, அக்கிரமம்! நீதியை எதிர்பார்த்தார்; இதோ, ஓலக்குரல்! ஏசாயா 5:1–7.

Back to Articles