Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Four

இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதல் - நான்காம் எண்

Isaiah Forty

ஏசாயா நாற்பது

Author

Jeff Pippenger

Published

October 23, 2023

Formats

PDF
Word

The message of the Revelation of Jesus Christ that is being unsealed includes the identification of the Hebrew word translated as “truth,” which among other things, represents Christ’s character as the Alpha and Omega. The beginning of a thing representing the end of a thing pervades the entire Bible, and Christ’s character is manifested in the Bible, for He is the Word. Alpha and Omega is the element of Christ’s character that He himself identifies, as the proof that He is God.

முத்திரைகள் நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டுவரும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தலின் செய்தியில், “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரெயச் சொல்லின் அடையாளமும் அடங்கியுள்ளது; அது மற்றவற்றோடு சேர்ந்து, ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஒரு பொருளின் தொடக்கம் அதே பொருளின் முடிவைக் குறிக்கிறது என்ற முறை முழு வேதாகமமெங்கும் விரிந்துள்ளது; கிறிஸ்துவின் குணாதிசயம் வேதாகமத்தில் வெளிப்படுகின்றது, ஏனெனில் அவர் வசனமாயிருக்கிறார். ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்பதே கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தின் அந்த அம்சமாகும்; அதை அவர் தாமே தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கூறுகிறார், தாம் தேவன் என்பதற்கான சான்றாக.

Isaiah chapter forty marks the beginning of a prophetic narrative that continues until the end of the book of Isaiah in chapter sixty-six. It starts by identifying the comforter that is sent, which Christ promises to the disciples to comfort them from his departure, but the coming of the Comforter finds its perfect fulfillment, as all prophecies do, in the last days. Isaiah’s and Jesus’ identification of the arrival of the Comforter points to the disappointment of the movement of the one hundred and forty-four thousand, that occurred on July 18, 2020.

எசாயா நாற்பதாம் அதிகாரம், எசாயா புத்தகத்தின் அறுபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தில் அதன் முடிவுவரை தொடரும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் கதைநடையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. அது, அனுப்பப்படுகிற ஆறுதலாளரை அடையாளப்படுத்துவதால் ஆரம்பிக்கிறது; அவருடைய பிரிவினால் அவர்களை ஆறுதல்படுத்தும்படி கிறிஸ்து சீஷர்களுக்குத் தாம் வாக்களித்த அந்த ஆறுதலாளரையே அது குறிக்கிறது. ஆனால், எல்லாத் தீர்க்கதரிசனங்களும் செய்வதுபோல, ஆறுதலாளரின் வருகை கடைசி நாட்களில் தன் பரிபூரண நிறைவேற்றத்தை அடைகிறது. ஆறுதலாளரின் வருகையைப் பற்றிய எசாயாவினதும் இயேசுவினதும் அடையாளப்படுத்தல், 2020 ஜூலை 18 அன்று நிகழ்ந்த நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் ஏமாற்றத்தைக் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment. John 16:7, 8.

> ஆயினும் நான் உங்களுக்குச் சத்தியத்தையே சொல்லுகிறேன்; நான் போகிறது உங்களுக்கு உபயோகமானது; ஏனெனில் நான் போகாமல் இருந்தால், ஆறுதலாளர் உங்களிடத்தில் வரமாட்டார்; ஆனால் நான் புறப்பட்டுச் சென்றால், அவரை உங்களிடத்திற்கு அனுப்புவேன். அவர் வந்தபின், பாவத்தைக்குறித்தும், நீதியைக்குறித்தும், நியாயத்தீர்ப்பைக்குறித்தும் உலகத்தைக் கண்டித்து உணர்த்துவார். யோவான் 16:7, 8.

The words “sin, righteousness, and judgment” are what the Comforter will use to “reprove” the world. The word translated as “reprove,” includes the meaning to convince. The three steps of “sin, righteousness and judgment” represent the Hebrew word that is translated as “truth.” That word was created from the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and that word represents that the Creator of all things, is the first and the last, the Alpha and Omega. When the Comforter comes to the disappointed one hundred and forty-four thousand, He will convince them, and then the world, that God is the Alpha and Omega.

“பாவம், நீதிமை, மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு” என்ற சொற்களே ஆறுதலாளர் உலகத்தை “கண்டிக்க” பயன்படுத்தும் பொருள்களாகும். “கண்டிக்க” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல்லில் “உறுதியாய் நம்பச் செய்தல்” என்ற அர்த்தமும் அடங்கியுள்ளது. “பாவம், நீதிமை, மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு” என்ற மூன்று படிகள், “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் எபிரேயச் சொல்லைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்தச் சொல் எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல், பதின்மூன்றாவது, மற்றும் கடைசி எழுத்துகளால் அமைக்கப்பட்டது; அந்தச் சொல், சகலத்திற்கும் படைப்பாளியானவர் முதல் மற்றும் கடைசியும், அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார் என்பதை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆறுதலாளர் ஏமாற்றமடைந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாரிடத்தில் வரும்போது, அவர் அவர்களை உறுதியாய் நம்பச் செய்வார்; பின்னர் உலகத்தையும், தேவன் அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார் என்று நம்பச் செய்வார்.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

> “என் ஜனத்தை ஆறுதல்படுத்துங்கள், ஆறுதல்படுத்துங்கள்” என்று உங்கள் தேவன் சொல்லுகிறார். “எருசலேமின் இருதயத்தின்படி பேசுங்கள்; அவளுடைய போராட்டம் நிறைவேறியது, அவளுடைய அக்கிரமம் மன்னிக்கப்பட்டது என்று அவளுக்குக் கூறுங்கள்; அவள் தன் சகல பாவங்களுக்காகக் கர்த்தருடைய கையிலிருந்து இரட்டிப்பாய் பெற்றுக்கொண்டாள்.” வனாந்தரத்தில் கூப்பிடுகிறவனுடைய சத்தம்: “கர்த்தருக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்துங்கள்; பாலைநிலத்தில் நம்முடைய தேவனுக்காக ஒரு ராஜபாதையைச் செம்மைப்படுத்துங்கள். சகல பள்ளத்தாக்குகளும் உயர்த்தப்படும்; சகல மலைகளும் குன்றுகளும் தாழ்த்தப்படும்; கோணலானவை நேராக்கப்படும்; கரடுமுரடான இடங்கள் சமநிலமாக்கப்படும். கர்த்தருடைய மகிமை வெளிப்படும்; மாம்சமான யாவரும் அதை ஒருமித்து காண்பார்கள்; இதை கர்த்தருடைய வாய் உரைத்தது.” ஏசாயா 40:1–5.

The passage is identifying the work of the final Elijah messenger that was typified by William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had been typified by Elijah, and who had been identified by Malachi as the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. In the final Elijah movement, when the Lord sends the comforter to strengthen those who have been disappointed and are waiting for the Lord during a tarrying time, the “glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.” The “glory” of the Lord is His character, and the Revelation of Jesus Christ is an unsealing of the element of His character that is represented as Alpha and Omega. After the introduction of the first five verses, the “voice of him that crieth in the wilderness,” asks God “What shall I cry?”

இந்தப் பகுதி, இறுதியான எலியா தூதரின் கிரியையை அடையாளப்படுத்துகிறது; அந்தக் கிரியை வில்லியம் மில்லரால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டது; அவர் யோவான் ஸ்நானகனால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டிருந்தார்; யோவான் எலியாவால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டிருந்தார்; மேலும் எலியா, உடன்படிக்கையின் தூதருக்குப் பாதையை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதராக மல்கியாவினால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தான். இறுதியான எலியா இயக்கத்தில், தாமதத்தின் காலத்தில் மனமுடைந்து கர்த்தருக்காகக் காத்திருக்கிறவர்களை பலப்படுத்தும்படி ஆண்டவர் ஆறுதல்காரரை அனுப்பும்போது, “கர்த்தருடைய மகிமை வெளிப்படும்; மாம்சமுள்ள யாவரும் அதை ஏகமாய் காண்பார்கள்.” கர்த்தருடைய “மகிமை” என்பது அவருடைய குணநலன் ஆகும்; மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் என்பது, ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அவருடைய குணநலனின் அம்சம் முத்திரை நீக்கப்படுதலாகும். முதல் ஐந்து வசனங்களின் அறிமுகத்திற்குப் பின்பு, “வனாந்தரத்தில் கூப்பிடுகிறவனின் சத்தம்,” தேவனிடத்தில், “நான் எதைப் பிரசங்கிக்க வேண்டும்?” என்று கேட்கிறது.

> The voice said, Cry. And he said, What shall I cry? All flesh is grass, and all the goodliness thereof is as the flower of the field: The grass withereth, the flower fadeth: because the spirit of the Lord bloweth upon it: surely the people is grass. The grass withereth, the flower fadeth: but the word of our God shall stand for ever. Isaiah 40:6–8.

> ஒரு சத்தம், “கூப்பிடு” என்றது. அதற்கு அவன், “நான் என்ன கூப்பிடுவேன்?” என்றான். எல்லா மாம்சமும் புல்லாயிருக்கிறது; அதின் எல்லா அழகும் வெளியின் பூவைப்போலிருக்கிறது. கர்த்தருடைய ஆவி அதின்மேல் ஊதுவதினால், புல் உலர்கிறது, பூ வாடுகிறது; நிச்சயமாக ஜனங்கள் புல்லே. புல் உலர்கிறது, பூ வாடுகிறது; ஆனால் நம்முடைய தேவனுடைய வார்த்தையோ என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும். ஏசாயா 40:6–8.

The message of Christ’s character that is represented as Alpha and Omega is placed within the symbolism of Islam. In Ezekiel thirty-seven the valley of dead bones is first brought together, and then brought to life by the prophetic message of the four winds.

ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாகச் சித்தரிக்கப்படும் கிறிஸ்துவின் குணநலனின் செய்தி, இஸ்லாமின் குறியீட்டியலுக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளது. எசேக்கியேல் முப்பத்தேழில், மரித்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கு முதலில் ஒன்றுகூட்டப்படுகிறது; பின்னர் நான்கு காற்றுகளின் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியினால் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “தேவதூதர்கள் நான்கு காற்றுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவை விடுபட்டு முழு பூமியின் மேற்பரப்பெங்கும் பாய்ந்து, தாம் செல்லும் வழியெங்கும் அழிவையும் மரணத்தையும் சுமந்து செல்ல முற்படும் கொந்தளித்த குதிரையாகக் குறிக்கப்படுகின்றன.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “நித்திய உலகத்தின் நெருங்கிய விளிம்பிலேயே நாம் உறங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டுமோ? நாம் மந்தமாயும், குளிர்ச்சியாயும், மரித்தவர்களைப் போலவும் இருக்க வேண்டுமோ? ஆஹா, எங்கள் சபைகளில் தேவனுடைய ஆவியும் சுவாசமும் அவருடைய ஜனங்களில் ஊதப்பட்டு, அவர்கள் தங்கள் கால்களில் நின்று உயிருடன் வாழும்படியாக இருக்குமானால்! வழி குறுகலானது என்றும், வாசல் இறுக்கமானது என்றும் நாம் உணர வேண்டும். ஆனால் நாம் அந்த இறுக்கமான வாசலின் வழியாகச் செல்லும்போது, அதன் விசாலம் எல்லையற்றதாகும்.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The angry horse of Bible prophecy is Islam. The angry horse is being held back from doing his work of destruction, as represented by the holding of the four winds by four angels in Revelation seven. They are restrained until the one hundred and forty-four thousand are sealed.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் கோபமுள்ள குதிரை இஸ்லாமாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஏழாம் அதிகாரத்தில் நான்கு தூதர்கள் நான்கு காற்றுகளையும் பற்றிக்கொண்டிருப்பதினால் சித்தரிக்கப்படுவதுபோல், அந்தக் கோபமுள்ள குதிரை தன் அழிவுப் பணியைச் செய்வதிலிருந்து தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் முத்திரையிடப்படும்வரை அவர்கள் அடக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> இந்தவற்றிற்குப் பின்பு, பூமியின் நான்கு மூலைகளிலும் நின்றிருந்த நான்கு தூதர்களைக் கண்டேன்; அவர்கள் பூமியின் நான்கு காற்றுகளையும் பற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்; ஆகையால் காற்று பூமியின்மேலும், சமுத்திரத்தின்மேலும், எந்த மரத்தின்மேலும் வீசாதபடியாக இருந்தது. பின்னர் உயிருள்ள தேவனுடைய முத்திரையைக் கொண்டிருந்த வேறொரு தூதன் கிழக்கிலிருந்து ஏறிவருவதைக் கண்டேன்; பூமிக்கும் சமுத்திரத்திற்கும் சேதம் விளைவிக்க அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டிருந்த அந்த நான்கு தூதர்களை நோக்கி, அவன் மிகுந்த சத்தத்தோடு, “நாம் எங்கள் தேவனுடைய ஊழியக்காரரை அவர்களுடைய நெற்றிகளில் முத்திரையிட்டுமுடிக்கும் வரையில், பூமிக்கும் சேதம் செய்யாதீர்கள்; சமுத்திரத்திற்கும் செய்யாதீர்கள்; மரங்களுக்கும் செய்யாதீர்கள்” என்று சொன்னான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 7:1–3.

The four winds being held, represents the restraining of Islam until the sealing of God’s people is accomplished. Islam is represented in Revelation as the last three of the seven trumpets, and also as the three woes.

நான்கு காற்றுகளும் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருப்பது, தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதல் நிறைவேறும் வரையில் இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் குறிக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் இஸ்லாம் ஏழு எக்காளங்களில் கடைசி மூன்றாகவும், மேலும் மூன்று ஐயோக்களாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> அப்பொழுது நான் நோக்கினேன்; வானத்தின் நடுவே பறந்துகொண்டிருந்த ஒரு தூதனை கண்டும் கேட்டும் இருந்தேன்; அவன் மகாசத்தத்தோடு: இன்னும் எக்காளம் ஊதப்போகிற மூன்று தூதர்களுடைய எக்காளச் சத்தங்களினால் பூமியில் குடியிருக்கிறவர்களுக்கு ஐயோ, ஐயோ, ஐயோ என்று சொல்லினான்! வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 8:13.

After introducing the three woe trumpets, John identifies the characteristics of Islam in chapter nine. In verse four of chapter nine a command is given to Islam, that was fulfilled in the history of Abubekr, the first leader after Mohammed.

மூன்று “அயோ” எக்காளங்களை அறிமுகப்படுத்திய பின்பு, ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் யோவான் இஸ்லாமின் பண்புகளை அடையாளப்படுத்துகிறார். ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் நான்காம் வசனத்தில், முஹம்மதுக்குப் பின்பு வந்த முதல் தலைவரான அபூபெக்ரின் வரலாற்றில் நிறைவேறிய ஒரு கட்டளை இஸ்லாமுக்கு வழங்கப்படுகிறது.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> அவர்களுக்கு, பூமியின் புல்லையோ, எதுவான பசுமையான தாவரத்தையோ, எதுவான மரத்தையோ சேதப்படுத்தக்கூடாது; தேவனுடைய முத்திரை தங்கள் நெற்றிகளில் இல்லாத மனுஷரை மட்டுமே துன்புறுத்த வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9:4.

Uriah Smith, identified the relation of Abubekr to verse four.

உரியா ஸ்மித், நான்காம் வசனத்துடன் அபூபெக்ரின் தொடர்பை அடையாளப்படுத்தினார்.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:

> “முகம்மதின் மரணத்திற்குப் பின், கி.பி. 632-இல் அபூபெக்ர் தலைமையாட்சியில் அவருக்குப் பின்தொடர்ந்தார்; தன் அதிகாரத்தையும் ஆட்சியையும் உரிய முறையில் நிலைநிறுத்திய உடனேயே, அரபியக் கோத்திரங்களுக்குச் சுற்றறிக்கை ஒன்றை அனுப்பினார்; அதிலிருந்து கீழ்வரும் பகுதி ஒரு மேற்கோள் ஆகும்:

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

> “‘நீங்கள் கர்த்தருடைய யுத்தங்களைச் செய்யும்போது, பின்வாங்காமல், ஆண்மையுடன் உங்களை நடத்துங்கள்; ஆனால் உங்கள் வெற்றி பெண்களும் குழந்தைகளும் சிந்திய இரத்தத்தால் களங்கப்படாதிருக்கட்டும். எந்தப் பனைமரங்களையும் அழிக்காதீர்கள்; தானிய வயல்களையும் எரிக்காதீர்கள். கனியளிக்கும் மரங்களை வெட்டாதீர்கள்; உண்ணுவதற்காக நீங்கள் கொல்லுவவற்றைத் தவிர, கால்நடைகளுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யாதீர்கள். நீங்கள் ஏதாவது உடன்படிக்கை அல்லது நிபந்தனையைச் செய்தால், அதில் நிலைத்திருங்கள்; உங்கள் வார்த்தைக்கு உண்மையாயிருங்கள். மேலும் நீங்கள் செல்லும்போது, மடங்களில் தனிமையாக வாழ்ந்து, அந்த வழியில் தேவனைச் சேவிக்க முனைவோரான சில சமயத்தவர்களை காண்பீர்கள்; அவர்களை விட்டுவிடுங்கள்; அவர்களையும் கொல்லாதீர்கள், அவர்களுடைய மடங்களையும் அழிக்காதீர்கள். மேலும், சாத்தானின் சபையைச் சேர்ந்த, தலையின் நடுப்பகுதி க்ஷௌரம் செய்யப்பட்டிருக்கும் மற்றொரு வகையான மக்களையும் காண்பீர்கள்; அவர்கள் மகமதியர்களாக மாறவோ அல்லது காணிக்கை செலுத்தவோ செய்யும் வரையில், அவர்களின் தலைக்கூடுகளைப் பிளந்து, அவர்களுக்கு எவ்வித இரக்கமும் காட்டாதீர்கள்.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

Uriah Smith goes on to identify two classes of men, who were to be distinguished by the Islamic warriors that Abubekr sent to bring war against Rome. One class he identifies as Catholic monks, who worshipped on Sunday; and the other class were those who worshipped on the seventh-day. Islam was only to attack the worshippers of the sun. More important to our considerations is that men, whether Sunday keepers or Sabbath keepers, are symbolically represented as grass, green things and trees. The four winds in chapter seven were restrained from blowing upon the grass until the Sabbath keepers were sealed.

அபூபெக்ர் ரோமுக்கு எதிராகப் போரிட அனுப்பிய இஸ்லாமிய போர்வீரர்களால் வேறுபடுத்திக் காணப்பட வேண்டிய மனிதர்களின் இரண்டு வகைகளை உரியா ஸ்மித் தொடர்ந்து அடையாளப்படுத்துகிறார். அவற்றில் ஒரு வகையை அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் ஆராதனை செய்த கத்தோலிக்கத் துறவிகளாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; மற்றொரு வகை ஏழாம் நாளில் ஆராதனை செய்தவர்களாக இருந்தது. இஸ்லாம் சூரியனை வணங்குகிறவர்களை மட்டுமே தாக்க வேண்டியதாக இருந்தது. எங்கள் பரிசீலனைக்குப் பொருத்தமான இன்னும் முக்கியமானது என்னவெனில், மனிதர்கள்—அவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் கடைப்பிடிப்பவர்களாக இருந்தாலும், சப்தநாளைக் கடைப்பிடிப்பவர்களாக இருந்தாலும்—குறியீட்டுரீதியாகப் புல், பசுமையான பொருட்கள், மரங்கள் என்று சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதே. ஏழாம் அதிகாரத்தில் வரும் நான்கு காற்றுகள், சப்தநாளைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் முத்திரையிடப்படும் வரை, புல்லின்மேல் வீசாமல் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன.

The messenger of the movement of the one hundred and forty-four thousand asks God, “What shall I cry?” He was told that his message was to be that the Word of God stands fast forever, and that message was to be placed within the context of the wind that blows upon the grass. When the Comforter is sent to the one hundred and forty-four thousand who have been disappointed over a failed prediction of Islam, and who thereafter recognize they are in the tarrying time of the parable of the ten virgins, they are then informed by the Comforter that the message they are to present, is the message of Islam’s role in Bible prophecy. The arrival of the Comforter, in the history of the tarrying time, causes them to stand.

நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய இயக்கத்தின் தூதர் தேவனிடத்தில், “நான் என்னக் கூப்பிடுவேன்?” என்று கேட்கிறார். அவருக்குக் கூறப்பட்டது என்னவெனில், அவருடைய செய்தி தேவனுடைய வார்த்தை என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது என்பதாக இருக்க வேண்டுமென்றும், அந்தச் செய்தி புல்லின்மேல் வீசும் காற்றின் சூழலில் அமைக்கப்பட வேண்டுமென்றும் ஆகும். இஸ்லாமைப் பற்றிய தோல்வியடைந்த ஒரு முன்னறிவிப்பினால் ஏமாற்றமடைந்திருந்த, அதன்பின்னர் தாங்கள் பத்து கன்னியருடைய உவமையின் தாமதக் காலத்தில் உள்ளவர்கள் என்பதை உணர்ந்திருந்த அந்த நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரிடத்தில் ஆறுதலாளர் அனுப்பப்படும்போது, அவர்கள் முன்வைக்க வேண்டிய செய்தி வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் இஸ்லாமின் பங்கு பற்றிய செய்தியே என ஆறுதலாளரால் அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது. தாமதக் காலத்தின் வரலாற்றில் ஆறுதலாளரின் வருகை, அவர்கள் நிலைநிற்கும்படியாகச் செய்கிறது.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> அவர் என்னை நோக்கி, மனுஷகுமாரனே, நீ உன் கால்களில் நின்றுகொள்; நான் உன்னோடு பேசுவேன் என்றார். அவர் என்னோடு பேசினபோது, ஆவி என்னுள் பிரவேசித்து, என்னை என் கால்களில் நிறுத்தியது; அப்பொழுது என்னோடு பேசினவரை நான் கேட்டேன். எசேக்கியேல் 2:1, 2.

They stand when they are resurrected.

அவர்கள் உயிர்த்தெழுப்பப்படும்போது நிலைநின்றிருப்பார்கள்.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> மக்களிலும், குலங்களிலும், மொழிகளிலும், ஜாதிகளிலும் உள்ளவர்கள் அவர்களுடைய சடலங்களை மூன்றரை நாட்கள் காண்பார்கள்; அவர்களுடைய சடலங்கள் கல்லறைகளில் இடப்படுவதற்கும் அனுமதியளிக்கமாட்டார்கள். பூமியின்மேல் குடியிருப்பவர்கள் அவர்களைப்பற்றி மகிழ்ந்து களிகூருவார்கள்; ஒருவருக்கொருவர் பரிசுகளை அனுப்பிக்கொள்வார்கள்; ஏனெனில் பூமியின்மேல் குடியிருந்தவர்களை இந்த இரு தீர்க்கதரிசிகள் வேதனைப்படுத்தினர். மூன்றரை நாட்களின் பின், தேவனிடமிருந்து வந்த ஜீவ ஆவி அவர்களுக்குள் பிரவேசித்தது; அவர்கள் தங்கள் கால்களின்மேல் நின்றார்கள்; அவர்களை கண்டவர்கள்மேல் மிகுந்த பயம் விழுந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:9–11.

The two steps of standing, and then being lifted up as the ensign is also represented by Ezekiel in chapter thirty-seven. Ezekiel’s first step, brings together the body parts of the dead dry bones which are in the valley of disappointment. Ezekiel’s second step, is the message of the four winds, which is the sealing message, which is the message of Islam.

நின்றிருப்பதின் இரு படிகளும், பின்னர் கொடியடையாளம்போல உயர்த்தப்படுவதும், எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. எசேக்கியேலின் முதல் படி, ஏமாற்றத்தின் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளின் உடற்பாகங்களை ஒன்றுகூட்டுகிறது. எசேக்கியேலின் இரண்டாம் படி, நான்கு காற்றுகளின் செய்தியாகும்; அது முத்திரையிடும் செய்தியும் ஆகும்; அது இஸ்லாமின் செய்தியும் ஆகும்.

> And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:3–10.

> அவர் என்னிடத்தில், “மனுபுத்திரனே, இந்த எலும்புகள் உயிரடையுமோ?” என்று கேட்டார். அதற்கு நான், “கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, நீரே அறிவீர்” என்று பதிலளித்தேன். பின்னும் அவர் என்னிடத்தில், “இந்த எலும்புகளின்மேல் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்து, அவைகளுக்கு, ‘உலர்ந்த எலும்புகளே, கர்த்தருடைய வார்த்தையை கேளுங்கள். இந்த எலும்புகளுக்குக் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, நான் உங்களுக்குள் சுவாசம் பிரவேசிக்கச் செய்வேன்; நீங்கள் உயிரடைவீர்கள். நான் உங்கள்மேல் நரம்புகளை உண்டாக்கி, உங்கள்மேல் மாம்சம் வரச்செய்து, உங்களைத் தோலினால் மூடி, உங்களுக்குள் சுவாசம் இடுவேன்; நீங்கள் உயிரடைவீர்கள்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள்’ என்று சொல்லு” என்றார். ஆகையால், எனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடியே நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தேன்; நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கையில், ஒரு சத்தம் உண்டாயிற்று; இதோ, ஒரு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது; எலும்புகள் ஒன்றோடொன்று, தத்தம் எலும்போடு சேர்ந்தன. நான் நோக்கினபோது, இதோ, அவைகள்மேல் நரம்புகளும் மாம்சமும் உண்டாயின; தோல் அவைகளை மேலாக மூடியது; ஆனாலும் அவைகளுக்குள் சுவாசம் இல்லை. அப்பொழுது அவர் என்னிடத்தில், “காற்றுக்குத் தீர்க்கதரிசனம் உரை; மனுபுத்திரனே, தீர்க்கதரிசனம் உரைத்து, காற்றினிடத்தில், ‘கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: சுவாசமே, நான்கு திசைக் காற்றுகளிலிருந்தும் வந்து, கொல்லப்பட்ட இவர்கள் உயிரடையும்படி இவர்கள் மேல் ஊது’ என்று சொல்” என்றார். அவர் எனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தேன்; அப்பொழுது சுவாசம் அவர்களுக்குள் வந்தது; அவர்கள் உயிரடைந்து, தங்கள் கால்களின்மேல் நின்றார்கள்; அவர்கள் மிகவும் பெரிய ஒரு சேனையாக இருந்தார்கள். எசேக்கியேல் 37:3–10.

In the passage of Isaiah, which we are currently considering, when the Comforter arrives, they stand on their feet, then they are lifted up into a high mountain as an ensign and proclaim the “good tidings” which is the latter rain, the third angel’s message.

நாம் தற்போது பரிசீலித்து வரும் ஏசாயா பகுதியிலே, ஆறுதலாளர் வரும்போது, அவர்கள் தங்கள் கால்களில் எழுந்து நிற்கிறார்கள்; பின்னர் ஒரு கொடியாக உயர்ந்த மலையின்மேல் உயர்த்தப்படுகிறார்கள்; அப்போது அவர்கள் “நற்செய்தியை”—அதாவது பிந்தைய மழையாகிய மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை—அறிவிக்கிறார்கள்.

> O Zion, that bringest good tidings, get thee up into the high mountain; O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and his arm shall rule for him: behold, his reward is with him, and his work before him. He shall feed his flock like a shepherd: he shall gather the lambs with his arm, and carry them in his bosom, and shall gently lead those that are with young. Who hath measured the waters in the hollow of his hand, and meted out heaven with the span, and comprehended the dust of the earth in a measure, and weighed the mountains in scales, and the hills in a balance? Who hath directed the Spirit of the Lord, or being his counsellor hath taught him? With whom took he counsel, and who instructed him, and taught him in the path of judgment, and taught him knowledge, and showed to him the way of understanding? Behold, the nations are as a drop of a bucket, and are counted as the small dust of the balance: behold, he taketh up the isles as a very little thing. And Lebanon is not sufficient to burn, nor the beasts thereof sufficient for a burnt offering. All nations before him are as nothing; and they are counted to him less than nothing, and vanity. Isaiah 40:9–17.

> நற்செய்தியை அறிவிக்கிற சீயோனே, உயர்ந்த மலைமேல் ஏறிப்போ; நற்செய்தியை அறிவிக்கிற எருசலேமே, உன் சத்தத்தை வல்லமையோடு உயர்த்து; அதை உயர்த்து, பயப்படாதே; யூதாவின் பட்டணங்களுக்குச் சொல்லு: இதோ, உங்கள் தேவன்! இதோ, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் வல்லமையான கரத்தோடு வருவார்; அவருடைய புயம் அவருக்காக ஆளும்; இதோ, அவருடைய பலன் அவருடனே இருக்கிறது, அவருடைய கிரியை அவருக்கு முன்னே இருக்கிறது. அவர் மேய்ப்பனைப்போலத் தமது மந்தையை மேய்ப்பார்; குட்டிகளைத் தமது புயத்தினால் சேர்த்து, தமது மடியில் சுமந்து கொண்டு, பால் கொடுக்கிறவைகளை மெதுவாய் நடத்துவார். தமது கரத்தின் உள்ளங்கையால் ஜலங்களை அளந்து, சாணால் வானங்களை அளவிட்டு, பூமியின் தூளைக் கொள்கலனில் அடக்கி, பர்வதங்களைத் தராசிலே நிறுத்தி, குன்றுகளைத் தட்டிலே நிறுத்திப் பார்த்தவர் யார்? கர்த்தருடைய ஆவியை அறிந்தவன் யார்? அவருக்கு ஆலோசகராயிருந்து அவருக்குப் போதித்தவன் யார்? அவர் யாரோடே ஆலோசனை பண்ணினார்? யார் அவருக்கு புத்தி கற்பித்து, நியாயத்தின் பாதையை அவருக்குப் போதித்து, அறிவை அவருக்குக் கற்பித்து, விவேகத்தின் வழியை அவருக்குக் காட்டினான்? இதோ, ஜாதிகள் வாளியிலிருந்து விழும் ஒரு துளியைப்போலவும், தராசிலிருக்கும் சிறு தூளைப்போலவும் எண்ணப்படுகிறார்கள்; இதோ, தீவுகளை அவர் மிகச் சிறிய பொருளைப்போல் எடுத்து விடுகிறார். லீபனோன் எரிபொருளுக்குப் போதாது; அதிலுள்ள மிருகங்கள் சர்வாங்கதகன பலிக்குப் போதாது. எல்லா ஜாதிகளும் அவருக்கு முன்பாக ஒன்றுமில்லாதவைகளாக இருக்கின்றன; அவை அவரால் இல்லாததிலும் குறைவாயும் வெறுமையாயும் எண்ணப்படுகின்றன. ஏசாயா 40:9–17.

Those that have come out of their graves are lifted up as an ensign, or as Isaiah identifies, they are taken to “a high mountain.” The high mountain is the ensign, and it represents those who were waiting for the Lord, during the tarrying time that is initiated by the first disappointment of July 18, 2020.

தங்கள் கல்லறைகளிலிருந்து வெளிவந்தவர்கள் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்; அல்லது ஏசாயா அடையாளப்படுத்துவதுபோல், அவர்கள் “ஒரு உயர்ந்த மலையின்மேல்” எடுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். அந்த உயர்ந்த மலைதான் அந்தக் கொடி; மேலும், அது 2020 ஜூலை 18-ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றத்தினால் தொடங்கப்பட்ட தாமதக் காலத்தில் கர்த்தருக்காகக் காத்திருந்தவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

> One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:17, 18.

> ஒருவனின் கண்டிப்பினால் ஆயிரம் பேர் ஓடிப்போவார்கள்; ஐந்துபேரின் கண்டிப்பினால் நீங்கள் ஓடிப்போவீர்கள்; நீங்கள் மலைச்சிகரத்தின் மேல் நிற்கும் ஒரு கொடிக்கம்பம்போலவும், ஒரு மேட்டின் மேல் நிற்கும் ஒரு கொடியைப்போலவும் மீதமிருக்கும் வரைக்கும் அப்படியே இருப்பீர்கள். ஆகையால் கர்த்தர் உங்கள்மேல் கிருபை செய்யும்படிக்கு காத்திருப்பார்; ஆகையால் அவர் உங்கள்மேல் இரக்கம் கொள்ளும்படிக்கு உயர்த்தப்படுவார்; ஏனெனில் கர்த்தர் நியாயத்தின் தேவன்; அவருக்காகக் காத்திருக்கிறவர்கள் அனைவரும் பாக்கியவான்கள். ஏசாயா 30:17, 18.

In Revelation eleven the ensign is taken to heaven.

வெளிப்படுத்துதல் பதினொன்றில் அந்தக் கொடி வானத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> அப்பொழுது வானத்திலிருந்து அவர்களுக்குச் சொல்லுகிற ஒரு பெரிய சத்தத்தை அவர்கள் கேட்டார்கள்: “இங்கே மேலே வாருங்கள்.” அப்பொழுது அவர்கள் மேகத்தினுள் வானத்திற்கேறினார்கள்; அவர்களுடைய சத்துருக்கள் அவர்களை நோக்கிப் பார்த்தார்கள். அதே மணிநேரத்தில் ஒரு பெரிய பூகம்பம் உண்டாயிற்று; நகரத்தின் பத்தில் ஒரு பங்கு விழுந்தது; அந்தப் பூகம்பத்தில் ஏழாயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டார்கள்; மீதியிருந்தவர்கள் பயந்துபோய், வானத்தின் தேவனுக்கு மகிமை செலுத்தினார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:12, 13.

Revelation eleven identifies that the two witnesses are lifted up to heaven, at the same hour as the earthquake. The earthquake that was fulfilled by the French Revolution in past history, typifies the overturning of the United States at the Sunday law. The ensign is therefore lifted up at the Sunday law, and the ensign then proclaims the “good tidings” to the entire world.

வெளிப்படுத்தல் பதினொன்று, நிலநடுக்கம் நிகழ்ந்த அதே வேளையில் அந்த இரு சாட்சிகளும் பரலோகத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறார்கள் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. கடந்த வரலாற்றில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியினால் நிறைவேறிய அந்த நிலநடுக்கம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் கவிழ்க்கப்படுவதை முன்னடையாளமாகக் காட்டுகிறது. ஆகையால், அந்தக் கொடி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் உயர்த்தப்படுகிறது; பின்னர் அந்தக் கொடி “நற்செய்தியை” முழு உலகத்திற்கும் அறிவிக்கிறது.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> உலகத்திலுள்ள சகல வாசிகளும், பூமியில் குடியிருப்பவர்களும், அவர் மலைகளின் மேல் ஒரு கொடியை உயர்த்தும்போது பாருங்கள்; அவர் எக்காளம் ஊதும்போது கேளுங்கள். ஏசாயா 18:3.

The ensign will present the “good tidings” when the “trumpet” is blown. The final trumpet message of Revelation is the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. Isaiah, John and Ezekiel are all speaking of the last days, and they never contradict one another.

“எக்காளம்” ஊதப்படும் போது அந்தக் கொடி “சுபசெய்தியை” முன்வைக்கும். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் இறுதி எக்காளச் செய்தி ஏழாம் எக்காளமே; அது மூன்றாம் ஐயோ; அதுவே இஸ்லாம். எசாயா, யோவான், எசேக்கியேல் ஆகியோர் அனைவரும் கடைசிநாட்களைப்பற்றியே பேசுகின்றனர்; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒருபோதும் முரண்படுவதில்லை.

The seal of God is placed upon God’s people at the Sunday law.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் வேளையில் தேவனுடைய முத்திரை தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் வைக்கப்படுகிறது.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> “நம்மில் ஒருவரும், நமது குணங்களில் ஒரு கறையோ களங்கமோ இருந்துக்கொண்டிருக்கும்வரை, ஒருபோதும் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறமாட்டோம். நமது குணங்களில் உள்ள குறைகளைச் சீர்செய்து, ஆன்ம ஆலயத்தை ஒவ்வொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் சுத்திகரிப்பது நமக்கே ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்பொழுது, பெந்தெகொஸ்தே நாளில் சீஷர்கள்மேல் ஆரம்ப மழை பொழிந்ததுபோல, பிந்தைய மழையும் நம்மேல் பொழியும்....”

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214–216.

> “சகோதரரே, ஆயத்தப்படுத்தும் இந்த மகத்தான பணியில் நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்? உலகத்தோடு ஒன்றிணைந்து வருகிறவர்கள் உலகியலான அச்சை ஏற்றுக்கொண்டு, மிருகத்தின் முத்திரைக்காகத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தம்மீது அவநம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருந்து, தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, சத்தியத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலம் தங்கள் ஆத்துமாக்களைச் சுத்திகரிக்கிறவர்கள், பரலோக அச்சை ஏற்றுக்கொண்டு, தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரைக்காகத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த ஆணை வெளிப்பட்டு, அந்த முத்திரை பதிக்கப்பட்டபோது, அவர்களுடைய குணநலன் நித்தியத்திற்கும் தூய்மையானதும் களங்கமற்றதுமானதாகவே நிலைத்திருக்கும்.” Testimonies, volume 5, 214–216.

Though the decree is impressed at the Sunday law, those that receive the seal will need to have a character prepared for the seal, before the Sunday law, for the Sunday law is the crisis that all the crises in God’s word point forward to. It is the “crisis”, or “cry”, at midnight in the parable of the ten virgins.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் முத்திரையிடும் கட்டளை அமல்படுத்தப்பட்டாலும், முத்திரையைப் பெறுவோர், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே, அந்த முத்திரைக்குத் தகுந்தபடி ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட ஒரு குணநலனைக் கொண்டிருக்க வேண்டியது அவசியம்; ஏனெனில், தேவனுடைய வார்த்தையில் உள்ள எல்லா நெருக்கடிகளும் முன்னறிவித்து சுட்டிக்காட்டும் நெருக்கடி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே ஆகும். அது பத்து கன்னியரின் உவமையில் அரைஇரவில் எழுந்த “நெருக்கடி”யும் “கூக்குரலும்” ஆகும்.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> “நள்ளிரவில், ‘இதோ, மணமகன் வருகிறான்; அவனை எதிர்கொள்ள நீங்கள் புறப்பட்டுச் செல்லுங்கள்’ என்று தீவிரமான குரல் அறிவித்தபோது, உறங்கிக்கொண்டிருந்த கன்னியர் தங்கள் நித்திரையிலிருந்து எழுப்பப்பட்டனர்; அப்போது, அந்த நிகழ்விற்காக ஆயத்தமாயிருந்தவர் யார் என்பது வெளிப்பட்டது. இரு தரப்பினரும் எச்சரிக்கையற்ற நிலையில் பிடிக்கப்பட்டார்கள்; ஆனால் ஒருத்தி அவசரநிலைக்குத் தயாராயிருந்தாள், மற்றொருத்தி ஆயத்தமின்றி காணப்பட்டாள். சூழ்நிலைகளால் குணநலம் வெளிப்படுகிறது. அவசரநிலைகள் குணநலத்தின் உண்மையான உலோகத்தன்மையை வெளிக்கொணர்கின்றன. திடீரென்று, எதிர்பாராதவிதமாக நிகழும் ஏதோ ஒரு பேரிடர், துக்கவியோகம், அல்லது நெருக்கடி, எதிர்பாராத நோய் அல்லது வேதனை, ஆத்துமாவை மரணத்தோடு நேருக்கு நேர் நிறுத்தும் ஏதோ ஒன்று, குணநலத்தின் உண்மையான உள்நிலையை வெளிப்படுத்தும். தேவனுடைய வார்த்தையின் வாக்குத்தத்தங்களில் உண்மையான விசுவாசம் உண்டோ இல்லையோ என்பது வெளிப்படுத்தப்படும். ஆத்துமா கிருபையால் தாங்கப்படுகிறது என்கிறதா இல்லையா என்பதும், விளக்குடன் பாத்திரத்தில் எண்ணெய் இருக்கிறதா என்பதும் வெளிப்படுத்தப்படும்.”

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> “சோதனைக் காலங்கள் அனைவரிடத்திலும் வருகின்றன. தேவனுடைய சோதனையும் பரிசோதிப்பும் கீழ் நாம் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறோம்? நமது விளக்குகள் அணைந்துபோகிறதா? அல்லது நாம் இன்னும் அவற்றை எரிந்துகொண்டிருக்கச் செய்கிறோமா? கிருபையும் சத்தியமும் நிறைந்திருப்பவராகிய அவருடனான நமது இணைப்பினால் ஒவ்வொரு அவசரநிலைக்கும் நாம் ஆயத்தமாக இருக்கிறோமா? ஞானமுள்ள ஐந்து கன்னியர் தங்களுடைய குணநலனை ஞானமற்ற ஐந்து கன்னியருக்கு பகிர்ந்து அளிக்க முடியவில்லை. குணநலம் நாம் தனிநபர்களாகவே உருவாக்கிக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.” Review and Herald, October 17, 1895.

The wise virgins needed the oil, before the cry was made, for when the midnight crisis arrives, it is too late to obtain the oil.

நள்ளிரவின் நெருக்கடி வந்துசேரும் வேளையில் எண்ணெயைப் பெறுவதற்கு மிகுந்த தாமதமாகிவிடுவதால், புத்திசாலியான கன்னிகைகள் அந்த முழக்கம் எழுப்பப்படுவதற்கு முன்பே எண்ணெயைத் தேவைப்பட்டனர்.

> “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads,—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved,—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 1, 249.

> “நிராசையின், யுத்தத்தினதும் இரத்தப்பொழிவினதும் ஒரு ஆவி உள்ளது; காலத்தின் முற்றுப்புள்ளி வரையிலும் அந்த ஆவி அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கும். தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் நெற்றிகளில் முத்திரையிடப்பட்டுவிடும் உடனே,—அது காணக்கூடிய ஏதோ ஒரு முத்திரையோ குறியோ அல்ல; மாறாக, அறிவார்ந்த வகையிலும் ஆவிக்குரிய வகையிலும் சத்தியத்தில் உறுதியாக நிலைபெறுதல் ஆகும்; அப்பொழுது அவர்கள் அசைக்கப்பட முடியாதவர்களாயிருப்பார்கள்,—தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்பட்டு அசைத்தலுக்காக ஆயத்தப்படுத்தப்படுவார்கள் உடனே, அது வரும். உண்மையாகவே, அது ஏற்கனவே தொடங்கியுள்ளது; நமக்கு எது வரப்போகிறதென்று அறியும்படி எச்சரிக்கையளிக்க, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் இப்போது தேசத்தின் மேல் இருக்கின்றன.” Manuscript Releases, volume 1, 249.

The seal of God is a settling into the truth, both intellectually and spiritually. That seal cannot be seen, but the ensign will be seen, for it is the only way the world can be warned. Therefore, there is a time when the seal cannot be seen, that is followed by the Sunday law, where the seal must be seen.

தேவனுடைய முத்திரை என்பது சத்தியத்தில், அறிவார்ந்த முறையிலும் ஆவிக்குரிய முறையிலும், நிலைபெறுதலாகும். அந்த முத்திரையைப் பார்க்க முடியாது; ஆனால் கொடியை பார்க்க முடியும், ஏனெனில் உலகத்துக்கு எச்சரிக்கை அளிக்கப்படுவதற்கான ஒரே வழி அதுவே. ஆகையால், முத்திரையைப் பார்க்க முடியாத ஒரு காலம் உண்டு; அதன் பின்பு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வருகிறது, அப்போது முத்திரை காணப்பட வேண்டும்.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “பரிசுத்த ஆவியின் பணி, உலகத்தைப் பாவத்தின்பற்றியும், நீதியின்பற்றியும், நியாயத்தீர்ப்பின்பற்றியும் உணர்த்துவதாகும். உலகம் எச்சரிக்கப்படுவது, சத்தியத்தை விசுவாசிப்போர் சத்தியத்தினால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களாக, உயர்ந்ததும் பரிசுத்தமுமான கொள்கைகளின்படி நடந்து, தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கும் அவற்றைத் தங்கள் காலடியில் மிதிக்கிறவர்களுக்கும் இடையிலுள்ள பிரிவுக்கோட்டைக் உயர்ந்த, மேன்மையான அர்த்தத்தில் வெளிப்படுத்துவதன்மூலமே ஆகும். ஆவியின் பரிசுத்தமாக்குதல், தேவனுடைய முத்திரையைக் கொண்டவர்களுக்கும் போலியான ஓய்வுநாளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கும் இடையிலுள்ள வித்தியாசத்தைத் தெளிவாகக் குறித்துக்காட்டுகிறது. சோதனை வரும் போது, மிருகத்தின் முத்திரை என்பது என்ன என்பதும் தெளிவாக வெளிப்படும். அது ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் கடைப்பிடிப்பதே ஆகும். சத்தியத்தைக் கேட்டபின்னரும், இந்த நாளைத் தொடர்ந்து பரிசுத்தமானதாகக் கருதுகிறவர்கள், காலங்களையும் நியதிகளையும் மாற்ற நினைத்த பாவமனுஷனின் அடையாளத்தைச் சுமக்கிறார்கள்.” Bible Training School, December 1, 1903.

The seal that must be attained before the Sunday law is the full development of the character of Christ, and it is unseen, except by angels. The seal that is seen at the Sunday law are those who keep the Seventh-day Sabbath, for it is the seal, or sign of God’s people.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகப் பெறப்பட வேண்டிய முத்திரை என்பது கிறிஸ்துவின் குணநலனின் முழுமையான வளர்ச்சியே ஆகும்; அது தூதர்களைத் தவிர காணப்படாததாகும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில் காணப்படுகிற முத்திரை என்பது ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாளைக் கைக்கொள்கிறவர்களே; ஏனெனில் அது தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரை, அல்லது அடையாளம் ஆகும்.

> Speak thou also unto the children of Israel, saying, Verily my sabbaths ye shall keep: for it is a sign between me and you throughout your generations; that ye may know that I am the Lord that doth sanctify you. Exodus 31:13.

> நீயும் இஸ்ரவேல் புத்திரரிடத்தில் பேசி: என் ஓய்வுநாட்களை நீங்கள் நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது உங்கள் தலைமுறைகள் முழுவதும் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் ஒரு அடையாளமாகும்; நான் உங்களைப் பரிசுத்தமாக்குகிற கர்த்தர் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும்படிக்கு. யாத்திராகமம் 31:13.

The sealing of the hundred and forty-four thousand began on July 18, 2020, and must be completed before the Sunday law.

நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் ஜூலை 18, 2020 அன்று தொடங்கியது; மேலும் அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக நிறைவு பெற வேண்டும்.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> உலகத்தின் சகல குடியிருப்பாளர்களே, பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்களே, அவர் மலைகளின் மேல் ஒரு கொடியை உயர்த்தும்போது பாருங்கள்; அவர் எக்காளம் ஊதும்போது கேளுங்கள். ஏசாயா 18:3.

The seven thunders that has now been unsealed, identifies that the history of the one hundred and forty-four thousand is the work of proclaiming a message that is placed within the context of the trumpet warning of the third woe. The trumpet of Islam in Bible prophecy is what is sounded by the ensign that is lifted up out of the grave.

இப்போது முத்திரை நீக்கப்பட்டுள்ள ஏழு இடிமுழக்கங்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தின் வரலாறு என்பது மூன்றாம் ஐயோவின் எக்காள எச்சரிக்கையின் சூழலில் வைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு செய்தியை அறிவிக்கும் பணியே என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் இஸ்லாமின் எக்காளம் என்பது, கல்லறையிலிருந்து உயர்த்தப்பட்ட கொடியினால் ஒலிக்கப்படுவது ஆகும்.

The four waymarks of every reform line, that align with the four waymarks of the history of 1840 to 1844, establish that each of the four steps of each reform line always possesses the same theme. The first waymark in the history of the one hundred and forty-four thousand, that was represented by 1840 through 1844 was the empowerment of the message on September 11, 2001. That waymark was Islam. The second waymark of the parallel history for the one hundred and forty-four thousand was the disappointment of July 18, 2020. That waymark was a prediction of Islam which had been corrupted by the application of time. The third waymark which marks the Midnight Cry is a correction of the failed prediction of Islam. The correction represents the rejection of the application of time. The fourth waymark is the Sunday law, where the ensign that is lifted up, blows the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam.

ஒவ்வொரு சீர்திருத்த வரியின் நான்கு வழிக்குறிகளும், 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றின் நான்கு வழிக்குறிகளோடு ஒத்திசைவாக இருந்து, ஒவ்வொரு சீர்திருத்த வரியிலும் உள்ள அந்த நான்கு படிகளிலும் எப்போதும் ஒரே கருப்பொருள் நிலவுகின்றது என்பதை நிறுவுகின்றன. 1840 முதல் 1844 வரை மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் வரலாற்றிலுள்ள முதல் வழிக்குறி, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டதாயிருந்தது. அந்த வழிக்குறி இஸ்லாம் ஆகும். ஒருநூற்று நாறத்திநான்காயிரம் பேருக்கான இணை வரலாற்றின் இரண்டாவது வழிக்குறி, 2020 ஜூலை 18 இன் ஏமாற்றமாக இருந்தது. அந்த வழிக்குறி, காலப் பயன்பாட்டினால் சீர்கெடுக்கப்பட்ட இஸ்லாமைப்பற்றிய ஒரு முன்னறிவிப்பாக இருந்தது. நடுநிசி கூக்குரலைக் குறிக்கும் மூன்றாவது வழிக்குறி, இஸ்லாமைப்பற்றிய தோல்வியுற்ற முன்னறிவிப்பின் ஒரு திருத்தமாகும். அந்தத் திருத்தம், காலப் பயன்பாட்டை நிராகரிப்பதை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. நான்காவது வழிக்குறி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்; அங்கே உயர்த்தப்படும் கொடி மூன்றாம் ஐயோவாகிய ஏழாம் எக்காளத்தை ஊதுகிறது; அதுவே இஸ்லாம் ஆகும்.

Isaiah chapter forty identifies the starting point for the next twenty-six chapters. That starting point is located in the book of Revelation chapter eleven, when the two prophets that tormented the people are brought back to life. The Comforter resurrects and brings them to the standing position, and thereafter they are lifted up to heaven. Isaiah identifies the Elijah messenger as the voice crying in the wilderness. That messenger then asks what his message is to be and he is told in prophetic symbolism, that the message of Islam is a trumpet warning which the ensign proclaims. Yet the only way that Islam can be presented as the trumpet of warning in the last days is by identifying Islam of the past. The beginning of Islam as understood by the Millerites, and as graphically illustrated on the two sacred charts of Habakkuk, must be employed to identify Islam of the third woe.

எசாயா நாற்பதாம் அதிகாரம் அடுத்த இருபத்தாறு அதிகாரங்களுக்கான தொடக்கப் புள்ளியை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த தொடக்கப் புள்ளி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அமைந்துள்ளது; அங்கே ஜனங்களை வேதனைப்படுத்தியிருந்த இரு தீர்க்கதரிசிகள் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறார்கள். ஆறுதல்காரர் அவர்களை உயிர்த்தெழச் செய்து நிற்கும் நிலையிலே நிறுத்துகிறார்; அதன் பின்னர் அவர்கள் பரலோகத்திற்குத் தூக்கிக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். எலியா தூதரை, வனாந்தரத்தில் கூவுகிற சத்தமாக எசாயா அடையாளப்படுத்துகிறார். பின்னர் அந்தத் தூதர், தன் செய்தி என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறான்; அதற்கு தீர்க்கதரிசனச் சின்னவியலின் மூலம், கொடி அறிவிப்பது போல இஸ்லாமின் செய்தி எக்காள எச்சரிப்பாகும் என்று அவனுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. ஆயினும், கடைசி நாட்களில் இஸ்லாமை எச்சரிப்பின் எக்காளமாக முன்வைப்பதற்கான ஒரே வழி, கடந்தகால இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துவதிலேயே உள்ளது. மில்லரைட்டுகள் புரிந்துகொண்டபடியும், ஆபக்கூக்கின் இரு புனிதப் படங்களில் வரைவுருவாக விளக்கப்பட்டபடியும் உள்ள இஸ்லாமின் தொடக்கம், மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

> I was in the Spirit on the Lord’s Day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

> கர்த்தருடைய நாளில் நான் ஆவியிலிருந்தேன்; அப்பொழுது என் பின்னால் எக்காளம்போல ஒரு மகத்தான சத்தத்தைக் கேட்டேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:10.

John heard the voice of a trumpet behind him in the Revelation, and John represents the one hundred and forty-four thousand who hear a voice from the past. The voice behind John, that is representing the sound of a trumpet from the past, is the pioneer understanding that the trumpets were God’s judgments against Sunday worship. The first four trumpets were brought against pagan Rome in response to the first Sunday law passed by Constantine in the year 321. The fifth and sixth trumpet, which are the first and second woes, represent God’s judgments against papal Rome after it too passed a Sunday law at the Council of Orleans in the year 538. The third woe of Islam arrives when the Sunday law is passed in the United States. Then the ensign is lifted up and identifies the prophetic role of Islam, based upon the beginning role of Islam.

வெளிப்படுத்துதலில் யோவான் தன் பின்னால் எக்காளத்தின் ஓசையை கேட்டான்; மேலும், யோவான் கடந்தகாலத்திலிருந்து வரும் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்கும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். யோவானின் பின்னால் இருந்த அந்தச் சத்தம், அதாவது கடந்தகாலத்திலிருந்து ஒலிக்கும் எக்காளத்தின் சத்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது, எக்காளங்கள் ஞாயிறு ஆராதனைக்கெதிரான தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் என்ற முன்னோடி புரிதலாகும். முதல் நான்கு எக்காளங்கள், கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைன் இயற்றிய முதல் ஞாயிறு சட்டத்துக்கான பதிலாக, பக்தியற்ற ரோமத்திற்கு எதிராக வந்தன. ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்கள், அதாவது முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோ, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் ஓர்லியன்ஸ் பேரவையில் பாப்பரசு ரோமும் ஒரு ஞாயிறு சட்டத்தை இயற்றியபின் அதற்கு எதிராக வந்த தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. மூன்றாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாம், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் ஞாயிறு சட்டம் இயற்றப்படும் போது வருகிறது. அப்பொழுது கொடி உயர்த்தப்படுகிறது; மேலும், இஸ்லாமின் ஆரம்பப் பங்கினை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கை அது அடையாளப்படுத்துகிறது.

The message proclaimed by the ensign can only be established when the message is placed within the context of Alpha and Omega. After this introduction in Isaiah chapter forty, the strongest and most direct biblical presentation of God as the Alpha and Omega is set forth over several consecutive chapters. Those chapters are Isaiah’s representation of the Revelation of Jesus Christ that “God gave unto” Jesus, “to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John,” who wrote it “in a book, and” sent “it unto the seven churches.”

கொடியினால் அறிவிக்கப்படும் செய்தி, அந்தச் செய்தி அல்பா மற்றும் ஒமேகாவின் சூழலுக்குள் வைக்கப்படும் போதுமே நிலைநிறுத்தப்பட முடியும். ஏசாயா நாற்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இந்த அறிமுகத்திற்குப் பின்னர், தேவன் அல்பாவும் ஒமேகாவுமாக இருப்பதற்கான மிகவும் வலிமையானதும் மிக நேரடியானதுமான வேதாகம முன்வைப்பு, ஒன்றைத் தொடர்ந்து பல அதிகாரங்களிலே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த அதிகாரங்கள், “தேவன்” இயேசுவுக்குக் “கொடுத்து,” “விரைவில் நிகழ வேண்டிய காரியங்களைத் தம்முடைய ஊழியக்காரருக்குக் காண்பிக்கும்படிக்கு; அவர் தம்முடைய தூதனினால் அதை அறிவித்துத் தம்முடைய ஊழியக்காரனாகிய யோவானுக்கு அனுப்பினார்,” என்றும், அவர் அதைக் “ஒரு புத்தகத்தில் எழுதி,” “ஏழு சபைகளுக்கும்” அனுப்பினார் என்றும் கூறப்படும், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதலுக்கான ஏசாயாவின் பிரதிநிதித்துவமாகும்.

We will consider the following chapters of Isaiah in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் ஏசாயாவின் பின்வரும் அதிகாரங்களை நாம் பரிசீலிப்போம்.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வார்த்தைகளை வாசிக்கிறவனும், அதைக் கேட்கிறவர்களும், அதிலே எழுதப்பட்டிருக்கிறவைகளை கைக்கொள்ளுகிறவர்களும் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில் காலம் சமீபமாயிருக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:3.

Back to Articles