Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Two

தானியேல் புத்தகம் - எண்பத்து இரண்டு

Unveiling the Prophetic Puzzle: Understanding the History of Daniel 11 and the Significance of the Daily in Adventism

தீர்க்கதரிசனப் புதிரை வெளிப்படுத்துதல்: தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் வரலாறையும் அட்வென்டிசத்தில் “தினசரி” என்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்ளுதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 15, 2024

Formats

PDF
Word

After we review the history from 1863 until the time of the end in 1989, in the context of the four abominations of Ezekiel chapter eight, representing the four generations of Adventism, we will turn our attention to the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge was concerning the last six verses of Daniel chapter eleven. In 1989, our little Sabbath study group discovered the reform lines of Bible prophecy, which Future for America often refers to, and which establish the sequence of events in every reform line, which in turn allows a student of prophecy to exercise the application of the latter rain methodology of “line upon line.”

1863 முதல் 1989 ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட முடிவுக்காலம் வரை உள்ள வரலாற்றை, எசேக்கியேல் 8ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள நான்கு அருவருப்புகளின் பின்னணியில்—அவை அட்வெண்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன—மீளாய்வு செய்த பின்பு, 1989 இல் முத்திரைத் திறக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கத்தின் மீது நாம் கவனத்தைத் திருப்புவோம். அந்த அறிவின் பெருக்கம் தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களைப் பற்றியது. 1989 இல், எங்கள் சிறிய சப்தக் கிழமை வேதாகமப் படிப்பு குழு, Future for America அடிக்கடி குறிப்பிடும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் சீர்திருத்தக் கோடுகளை கண்டறிந்தது; அவை ஒவ்வொரு சீர்திருத்தக் கோட்டிலும் நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியை நிலைநிறுத்துகின்றன; அதன் விளைவாக, தீர்க்கதரிசனத்தைப் பயிலும் ஒருவர் “வரி மேல் வரி” என்ற பிந்திய மழையின் முறைவியலின் பயன்பாட்டை மேற்கொள்ள இயலும்.

Within a few years (1992), I had written a paper covering the last six verses of Daniel eleven. The paper was written for my own satisfaction, for I had no ability or intention of publicly circulating the study. By 1994, the paper had made its way to an Adventist self-supporting ministry, and by 1995, a series of eleven articles covering the last six verses of Daniel eleven, was published in a monthly magazine produced by that ministry. There are only a few specific references to Daniel eleven in the writings of the Spirit of Prophecy, and the most important of them all became a central argument to the validity of the application I set forth concerning those verses.

சில ஆண்டுகளுக்குள் (1992), தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையை நான் எழுதியிருந்தேன். அந்தக் கட்டுரை எனது சொந்த திருப்திக்காகவே எழுதப்பட்டது; ஏனெனில் அந்த ஆய்வை பொதுவாகப் பரப்புவதற்கான திறனோ நோக்கமோ எனக்கில்லை. 1994 ஆம் ஆண்டுக்குள், அந்தக் கட்டுரை ஒரு அட்வென்டிஸ்ட் சுயஆதரவு ஊழியத்திற்குச் சென்றடைந்தது; மேலும் 1995 ஆம் ஆண்டில், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களை விளக்கும் பதினொன்று கட்டுரைகளின் தொடரொன்று, அந்த ஊழியம் வெளியிட்ட மாத இதழில் பிரசுரிக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துகளில் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தைக் குறித்த குறிப்பிட்ட சுட்டிக்காட்டுகள் மிகச் சிலவே உள்ளன; அவற்றிலெல்லாம் மிக முக்கியமான ஒன்றே, அந்த வசனங்களைப் பற்றிக் நான் முன்வைத்த பயன்பாட்டின் செல்லுபடியாக்கத்திற்கான மையமான வாதமாக அமைந்தது.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> “நாம் இழப்பதற்கான நேரம் எதுவும் இல்லை. கலக்கமிக்க காலங்கள் நமக்கு முன்னிலையில் உள்ளன. உலகம் யுத்தத்தின் ஆவியினால் கலங்கியுள்ளது. விரைவில் தீர்க்கதரிசனங்களில் சொல்லப்பட்ட உபத்திரவக் காட்சிகள் நிகழும். தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழு நிறைவேற்றத்தை ஏறத்தாழ அடைந்துவிட்டது. இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மீண்டும் நிகழும். முப்பதாம் வசனத்தில் ‘துயரப்படுவான்’ என்று கூறப்பட்ட ஒரு வல்லமைப் பற்றிக் கூறப்படுகிறது, [தானியேல் 11:30–36 மேற்கோள்.]”

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளவற்றிற்கு ஒத்த காட்சிகள் நடைபெறும்.” Manuscript Releases, எண் 13, 394.

Sister White is clear that 1798, is the “time of the end.”

சகோதரி வைட் 1798 ஆம் ஆண்டு “முடிவுக்காலம்” என்பதில் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “ஆனால் முடிவுக்காலத்தில், ‘பலர் இங்கும் அங்கும் ஓடிப்பார்ப்பார்கள், அறிவு பெருகும்’ என்று தீர்க்கதரிசி கூறுகிறார்.” தானியேல் 12:4.... 1798 முதல் தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டது; தீர்க்கதரிசனங்களைப் பற்றிய அறிவு பெருகியுள்ளது; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பு சமீபத்தில் இருப்பதற்கான அந்தக் கனத்த செய்தியை அநேகர் அறிவித்துள்ளனர்.” The Great Controversy, 356.

Verse forty of Daniel eleven begins with, “And at the time of the end.”

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம், “முடிவுக்காலத்தில்” என்று தொடங்குகிறது.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> முடிவுக்காலத்தில் தெற்கின் ராஜா அவனைத் தாக்குவான்; வடக்கின் ராஜாவோ இரதங்களுடனும் குதிரைப்படையுடனும் அநேகக் கப்பல்களுடனும் சுழற்காற்றைப் போல அவன்மேல் வந்து படையெடுப்பான்; அவன் நாடுகளுக்குள் நுழைந்து பெருக்கெடுத்து கடந்து செல்வான். தானியேல் 11:40.

It is evident, even without the direct endorsement of the Spirit of prophecy, that verse forty marks the beginning of a sequence of events that began in 1798. Those events lead to the close of human probation, for the first verse of chapter twelve of Daniel, says, “And at that time shall Michael stand up,” and Sister White is clear that when Michael stands up human probation closes.

தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியின் நேரடியான அங்கீகாரம் இல்லாவிட்டாலும் கூட, நாற்பதாம் வசனம் 1798ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய நிகழ்வுகளின் ஒரு தொடரின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பது தெளிவாகும். அந்த நிகழ்வுகள் மனிதருக்கான கிருபைக்காலத்தின் முடிவுக்கு வழிநடத்துகின்றன; ஏனெனில் தானியேல் 12ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனம், “அந்தக் காலத்தில் மிகாவேல் எழும்புவார்” என்று கூறுகிறது; மேலும் மிகாவேல் எழும்பும் போது மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவடைகிறது என்பதை சகோதரி வைட் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> “‘அந்தக் காலத்தில் உன் ஜனங்களின் புத்திரருக்காக நிற்கும் மகா பிரதானனாகிய மிகாவேல் எழும்புவான்; அப்பொழுது ஜனங்கள் உண்டான நாள்முதல் அந்தக் காலமட்டும் இருந்ததில்லாத அங்கலாய்ப்புக் காலம் உண்டாகும்; அந்தக் காலத்தில் உன் ஜனங்களில் புஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறவர்களெல்லாரும் விடுவிக்கப்படுவார்கள்.’ தானியேல் 12:1.”

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> “மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி நிறைவுறும் போது, பூமியின் குற்றமுள்ள குடியிருப்போருக்காக இரக்கம் இனி மன்றாடாது. தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்களுடைய பணியை நிறைவேற்றியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் ‘பின்மழை’யையும், ‘கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து வரும் புத்துணர்ச்சி’யையும் பெற்றிருக்கிறார்கள்; மேலும் தங்களுக்கு முன்பாக இருக்கும் சோதனையான நேரத்திற்காக ஆயத்தமாகியிருக்கிறார்கள். தூதர்கள் பரலோகத்தில் இங்கும் அங்கும் விரைந்து செல்கிறார்கள். பூமியிலிருந்து திரும்பிவரும் ஒரு தூதன், தன் பணி முடிந்துவிட்டது என்று அறிவிக்கிறான்; இறுதி சோதனை உலகத்தின் மேல் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது; மேலும் தெய்வீகக் கட்டளைகளுக்கு விசுவாசமுள்ளவர்களென தங்களை நிரூபித்த அனைவரும் ‘உயிருள்ள தேவனுடைய முத்திரை’யைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். அப்பொழுது இயேசு மேலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தில் தமது மத்தியஸ்தப் பணியை நிறுத்துகிறார். அவர் தமது கரங்களை உயர்த்தி, உரத்த சத்தத்தோடு, ‘முடிந்தது’ என்கிறார்; மேலும் அவர் அந்தக் கவிமையான அறிவிப்பைச் செய்யும் போது, தேவதூதர் கூட்டமெலாம் தங்கள் கிரீடங்களை கழற்றி வைக்கின்றனர்: ‘அநியாயக்காரன் இன்னும் அநியாயஞ்செய்யட்டும்; அசுத்தனாயிருக்கிறவன் இன்னும் அசுத்தனாயிருக்கட்டும்; நீதியுள்ளவன் இன்னும் நீதிசெய்யட்டும்; பரிசுத்தனாயிருக்கிறவன் இன்னும் பரிசுத்தமாயிருக்கட்டும்.’ வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:11. ஒவ்வொரு வழக்கும் ஜீவனுக்கோ மரணத்திற்கோ தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது.” The Great Controversy, 613.

Verse forty of Daniel eleven, begins in 1798, and in verse forty-five, when the king of the north (the papacy), comes to his end with none to help, human probation closes, for the next verse states, “And at that time,” thus identifying the “time” represented in the previous verse, which is verse forty-five of Daniel eleven. The king of the north (the papacy), comes to its end at the close of human probation.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாவது வசனம் 1798ஆம் ஆண்டில் தொடங்குகிறது; மேலும், நாற்பத்தைந்தாவது வசனத்தில் வடதிசையின் ராஜா (பாப்பாட்சி) உதவிசெய்ய யாரும் இன்றித் தனது முடிவுக்கு வரும் போது, மனிதருக்கான பரிசோதனைக்காலம் முடிவடைகிறது; ஏனெனில் அடுத்த வசனம், “அந்தக் காலத்தில்,” என்று கூறுகிறது; இவ்வாறு, முந்தைய வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட “காலத்தை” — அதாவது தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்தைந்தாவது வசனத்தைக் — தெளிவாக அடையாளப்படுத்துகிறது. வடதிசையின் ராஜா (பாப்பாட்சி), மனிதருக்கான பரிசோதனைக்காலம் முடிவுறும் வேளையில் தனது முடிவுக்கு வருகிறது.

Therefore, the history of the last six verses of Daniel eleven, identify a sequence of events that begins in 1798 and ends at the close of human probation. When Sister White was alive, 1798, was obviously in her past history. When she stated that “the prophecy in the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment,” she can only be referencing history that occurs after 1798, and before Michael stands up. She then specifically states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” thus instructing the student of prophecy that the final history of Daniel eleven, that “has nearly reached its complete fulfillment,” has been typified in other portions of histories set forth in Daniel chapter eleven.

ஆகையால், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் வரலாறு, 1798-இல் ஆரம்பித்து மனிதரின் கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையில் செல்லும் நிகழ்வுகளின் ஒரு தொடரை அடையாளப்படுத்துகிறது. சகோதரி வைட் உயிரோடிருந்த காலத்தில், 1798 என்பது வெளிப்படையாகவே அவருடைய கடந்தகால வரலாற்றில் இருந்தது. அவர் “தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்தை ஏறக்குறைய எட்டியுள்ளது” என்று கூறியபோது, அவர் 1798-க்குப் பிறகும், மீகாயேல் எழுந்திருப்பதற்கு முன்பும் நிகழும் வரலாற்றைக் குறித்தே மட்டுமே சுட்டிக்காட்ட முடியும். பின்னர் அவர் குறிப்பாக, “இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மீண்டும் நிகழும்” என்று கூறுகிறார்; இதன்மூலம் தீர்க்கதரிசனத்தைப் பயிலும் மாணவனுக்கு, “அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்தை ஏறக்குறைய எட்டியுள்ளது” எனக் கூறப்படும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வரலாறு, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள வரலாற்றின் பிற பகுதிகளில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

Once she emphasizes that most important prophetic key, she then quotes verses thirty through thirty-six, and states, “Scenes similar to those described in these words will take place.” Inspiration provided a key for those students of prophecy who wished to understand the final fulfillment of Daniel eleven. The key was that the history of the final six verses of Daniel eleven, were a parallel to the history represented in verses thirty to thirty-six. There is an abundant amount of light that is derived from this revelation, but what needs to be considered here is that in verse thirty-one of Daniel eleven, “the daily,” is taken away.

அந்த மிக முக்கியமான தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோலை அவள் ஒருமுறை வலியுறுத்திய பின்பு, முப்பதாம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தாறு வரையிலான வசனங்களை மேற்கோள் காட்டி, “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டவற்றைப் போன்ற காட்சிகள் நடைபெறும்” என்று கூறுகிறாள். தானியேல் பதினொன்றின் இறுதி நிறைவேற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பிய தீர்க்கதரிசன மாணவர்களுக்காக தெய்வீகப் பிரேரிப்பு ஒரு திறவுகோலை வழங்கியது. அந்தத் திறவுகோல் என்னவென்றால், தானியேல் பதினொன்றின் இறுதி ஆறு வசனங்களின் வரலாறு, முப்பதாம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தாறு வரையிலான வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றிற்கு இணையானதாக இருந்தது. இந்த வெளிப்பாட்டிலிருந்து பெறப்படும் வெளிச்சம் மிகுந்த அளவில் உள்ளது; ஆனால் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்னவெனில், தானியேல் பதினொன்றின் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், “நித்தியமானது” அகற்றப்படுகிறது.

To correctly understand the history which illustrates the sequence of events that lead to the close of human probation, a student of prophecy must have the correct understanding of “the daily.” If verse thirty-one is identifying Christ’s sanctuary ministry being taken away, or if it is identifying the taking away of paganism, it is absolutely essential to understand, if you wish to correctly understand the parallel history that Sister White spoke of when she wrote, “Scenes similar to those described in these words will take place.”

மனிதர்களுக்கான கிருபைக் காலம் முடிவுறுவதற்குக் கொண்டு செல்லும் நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியை விளக்கும் வரலாற்றைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள, தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் ஒருவர் “தினசரி” என்பதற்கான சரியான புரிதலைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். முப்பத்தொன்றாம் வசனம் கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியம் அகற்றப்படுவதைக் குறிப்பதாக இருந்தாலோ, அல்லது அது புறமதம் அகற்றப்படுவதைக் குறிப்பதாக இருந்தாலோ, “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டவற்றிற்கு ஒத்த காட்சிகள் நடைபெறும்” என்று சகோதரி வைட் எழுதியபோது அவர் குறிப்பிட்ட இணைவரலாற்றைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், அதைப் புரிந்துகொள்வது முற்றிலும் அத்தியாவசியமானது.

Of course, Laodicean Adventism did not recognize the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, as identifying the collapse of the Soviet Union in 1989, but the verse does identify those very events. For those who wished to correctly understand the prophetic increase of knowledge that arrived with the fulfillment of verse forty in 1989, the correct understanding of “the daily,” then became present truth. In the early part of the twentieth century, the correct understanding was important, for it was an essential part of the foundational truths that the Lord used William Miller to establish.

நிச்சயமாக, லவோதிகேயர் அட்வென்டிசம், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றம் 1989-ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் சிதைவைக் குறிக்கிறது என்பதை உணரவில்லை; ஆனால் அந்த வசனம் உண்மையிலேயே அந்த நிகழ்வுகளையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. 1989-இல் நாற்பதாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்துடன் வந்த அறிவின் தீர்க்கதரிசனப் பெருக்கத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்பியவர்களுக்கு, அப்பொழுது “தினசரி” பற்றிய சரியான புரிதல் நிகழ்காலச் சத்தியமாகியது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பப் பகுதியில், அந்தச் சரியான புரிதல் முக்கியமானதாக இருந்தது; ஏனெனில் கர்த்தர் வில்லியம் மில்லரை நிலைநாட்டப் பயன்படுத்திய அஸ்திவாரச் சத்தியங்களின் இன்றியமையாத ஒரு பகுதியாக அது இருந்தது.

But during the first decade and a half of the twentieth century the satanic Protestant view which claims that “the daily,” represents Christ’s sanctuary work was a minority position, and it was not worth allowing a controversy over the truth that “the daily,” is a symbol of paganism to even begin. This is why you will hear from the Laodicean historical revisionists, that the subject of “the daily,” is “not to be made into a test question,” or “that the subject of ‘the daily’ is not to be agitated.” What the revisionists always leave out when they lead the unlearned in this particular discussion, is the qualification which inspiration always placed upon the subject. The following passage is directed towards Elder Haskell.

ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பதினைந்து ஆண்டுகளில், “அன்றாடம்” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று வாதிடும் சாத்தானிய புராட்டஸ்டண்ட் பார்வை ஒரு சிறுபான்மை நிலைப்பாடாகவே இருந்தது; ஆகையால் “அன்றாடம்” என்பது புறமதத்தின் ஒரு குறியீடு என்ற சத்தியத்தைப் பற்றிய சர்ச்சை கூடத் தொடங்க அனுமதிப்பதற்கு அது மதிப்புடையதாக இருக்கவில்லை. இதுவே, லயோதிக்கேயா வரலாற்றுத் திருத்தவாதிகளிடமிருந்து, “அன்றாடம்” என்ற பொருள் “சோதனைக்குரிய கேள்வியாக மாற்றப்படக் கூடாது” என்றும், அல்லது “‘அன்றாடம்’ என்ற பொருள் கிளர்ச்சிப்படுத்தப்படக் கூடாது” என்றும் நீங்கள் கேட்கக் காரணமாகும். இந்த குறிப்பிட்ட விவாதத்தில் அறியாதவர்களை வழிநடத்தும்போது, திருத்தவாதிகள் எப்போதும் விடுபடுத்துவது என்னவெனில், உந்துதலினால் எப்போதும் இந்தப் பொருள்மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தகுதிப்படுத்தலையே. பின்வரும் பகுதி எல்டர் ஹாஸ்கெல்லை நோக்கி உரைக்கப்படுகிறது.

Elder Haskell was leading the defense of the correct understanding of “the daily,” against the attacks of Prescott and Daniells in the first and second decade of the twentieth century. Pay close attention, for Sister White never identifies that Haskell’s understanding of “the daily,” was incorrect, she simply instructs him to not allow the agitation to continue, for the Lord did not want to provide an ongoing platform for the enemies of truth (Prescott and Daniells), to continue to push their false teaching. In the passage Haskell is rebuked for “the chart”, and the chart that is referred to is the 1843 chart. Haskell had reproduced the 1843 chart for a witness in that controversy. But he didn’t just reproduce it, he included upon the bottom of the chart the passage from Sister White, where she says “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” As you read the passage, count the times she says, “at this time.”

இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தசாப்தங்களில், ப்ரெஸ்காட் மற்றும் டேனியல்ஸ் மேற்கொண்ட தாக்குதல்களுக்கு எதிராக, “நித்தியபலியை” பற்றிய சரியான புரிதலின் பாதுகாப்பை எல்டர் ஹாஸ்கெல் முன்னின்று நடத்திக் கொண்டிருந்தார். மிகுந்த கவனத்துடன் நோக்குங்கள்; ஏனெனில் சிஸ்டர் வைட், “நித்தியபலி” குறித்து ஹாஸ்கெல் கொண்டிருந்த புரிதல் தவறானது என்று எங்கும் அடையாளப்படுத்தவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, அந்தக் கிளர்ச்சியைத் தொடர அனுமதிக்க வேண்டாமென்று மட்டும் அவருக்கு அறிவுறுத்துகிறார்; காரணம், சத்தியத்தின் சத்துருக்களான (ப்ரெஸ்காட் மற்றும் டேனியல்ஸ்) தங்களுடைய பொய்யான போதனையைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து செல்லும்படியாக ஆண்டவர் அவர்களுக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான மேடையை வழங்க விரும்பவில்லை. அந்தப் பகுதியிலே, ஹாஸ்கெல் “அந்த அட்டவணை”க்காகக் கடிந்துகொள்ளப்படுகிறார்; குறிப்பிடப்படும் அந்த அட்டவணை 1843 அட்டவணையே ஆகும். அந்த விவாதத்தில் சாட்சியாக இருக்கும்படி ஹாஸ்கெல் 1843 அட்டவணையை மறுபடியும் வெளியிட்டிருந்தார். ஆனால் அவர் அதை வெறுமனே மறுபடியும் வெளியிடவில்லை; “1843 அட்டவணை கர்த்தரின் கரத்தினால் வழிநடத்தப்பட்டது; அது மாற்றப்படக் கூடாது” என்று சிஸ்டர் வைட் கூறும் பகுதியையும், அந்த அட்டவணையின் அடிப்பகுதியில் அவர் சேர்த்திருந்தார். நீங்கள் அந்தப் பகுதியைப் படிக்கும்போது, அவர் “இச்சமயத்தில்” என்று எத்தனை முறை கூறுகிறார் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள்.

> “‘I am instructed to say to you, Let there be no questions agitated at this time in the Review that will tend to unsettle minds. . . . We have no time now to enter into unnecessary controversy, but we should earnestly consider the need of seeking the Lord for true conversion of heart and life. There should be determined efforts made to secure sanctification of soul and mind.’

> “‘இந்த நேரத்தில் Review இதழில் மனங்களைச் சஞ்சலப்படுத்துகிற கேள்விகள் எவையும் எழுப்பப்படாதிருப்பதாக நான் உங்களுக்குச் சொல்லும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன்.... இப்போது தேவையற்ற சர்ச்சைகளில் நுழைவதற்கு எங்களுக்கு நேரமில்லை; ஆனால் இருதயத்திலும் வாழ்விலும் உண்மையான மனந்திரும்புதலைப் பெறுவதற்காக கர்த்தரைத் தேட வேண்டிய அவசியத்தை நாம் உன்னிப்பாகக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஆத்துமாவுக்கும் மனதிற்கும் பரிசுத்தத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக உறுதியான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.’”

> “I have had cautions given me in regard to the necessity of our keeping a united front. This is a matter of importance to us at this time. As individuals we need to act with the greatest caution.

> “நாம் ஒன்றுபட்ட முனைப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தைப் பற்றிக் எனக்கு எச்சரிக்கைகள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்நேரத்தில் இது நமக்குப் பெரும் முக்கியத்துவமுள்ள ஒரு விஷயமாகும். தனிநபர்களாகிய நாம் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் நடக்க வேண்டும்.

> “I wrote to Elder Prescott, telling him that he must be exceedingly careful not to introduce subjects in the Review that would seem to point out flaws in our past experience. I told him that this matter on which he believes a mistake has been made is not a vital question, and that, should it be given prominence now, our enemies would take advantage of it, and make a mountain out of a molehill.

> “நான் முதல்வர் பிரெஸ்காட் அவர்களுக்கு எழுதி, Review இதழில் நமது கடந்தகால அனுபவத்தில் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதாகத் தோன்றும் பொருள்களை அவர் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அறிமுகப்படுத்தக் கூடாது என்று தெரிவித்தேன். தவறு ஏற்பட்டதாக அவர் நம்புகின்ற இந்த விஷயம் அத்தியாவசியமான ஒரு கேள்வி அல்ல என்றும், இப்போது அதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுமானால், நம்முடைய எதிரிகள் அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அற்பமான ஒன்றை மிகப்பெரிதாக்குவார்கள் என்றும் அவருக்குச் சொன்னேன்.”

> “To you also I say that this subject [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] should not be agitated at this time. No, my brother, I feel that at this crisis in our experience that chart which you have had republished should not be circulated. You have made a mistake in this matter. Satan is determinedly at work to bring about issues that will create confusion. There are those who would be delighted to see our ministers at an issue on this question, and they would make much of it.

> “தானியேல் 8-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘நித்யம்’ என்பதின் அடையாளம் [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] என்ற இந்த விஷயமும் இச்சமயத்தில் கிளர்ச்சியுறச் செய்யப்படக் கூடாது என்று நான் உமக்குச் சொல்கிறேன். இல்லை, என் சகோதரனே, எமது அனுபவத்தின் இந்த நெருக்கடியான காலத்தில், நீர் மறுபதிப்பிக்கச் செய்த அந்தப் பட்டியல் பரப்பப்படக் கூடாது என்று நான் உணர்கிறேன். இந்த விஷயத்தில் நீர் ஒரு தவறு செய்திருக்கிறீர். குழப்பத்தை உண்டாக்கும் நிலைமைகள் உருவாகும்படியாகச் செய்வதற்காகச் சாத்தான் உறுதியான முயற்சியுடன் செயல்பட்டு வருகிறான். இந்தக் கேள்வியில் எமது ஊழியக்காரர்கள் மோதலுக்குள்ளாகிறதைப் பார்க்க மனமகிழ்ச்சியடைவோர் உள்ளார்கள்; அதனை அவர்கள் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வார்கள்.”

> “I have been instructed that regarding what might be said on either side of this question, silence at this time is eloquence. Satan is watching for an opportunity to create division among our leading ministers. It was a mistake to publish the chart until you could all get together and come to an agreement concerning the matter. You have not acted wisely in bringing to the front a subject that must create discussion and the bringing out of various opinions, for every item will be strained and made to mean something that will only mean injury to the cause. We have all we can do to handle the false statements of those who have given evidence of their willingness to bear false witness.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

> “இந்தக் கேள்வியின் இவ்வோ அல்லது அவ்வோ பக்கத்தில் கூறப்படக்கூடியவற்றைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, இச்சமயத்தில் மௌனமே வாக்குச்சாதுரியம் என்று நான் அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். நமது முன்னணி ஊழியக்காரர்களிடையே பிளவை உண்டாக்குவதற்கான வாய்ப்பை சாத்தான் கவனித்து நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய ஒப்புமதிக்கு வரும்வரை அந்த விளக்கப்படத்தை வெளியிட்டது ஒரு தவறாக இருந்தது. விவாதத்தை உருவாக்கக்கூடியதாயும், பலவிதமான கருத்துக்கள் வெளிப்படக் காரணமாகவும் இருக்க வேண்டிய ஒரு பொருளை முன்னிறுத்தியதில் நீங்கள் ஞானமாக நடந்து கொள்ளவில்லை; ஏனெனில் ஒவ்வொரு அம்சமும் இழுத்துப் பொருளாக்கப்பட்டு, காரியத்துக்கே கேடு விளைவிப்பதையே குறிக்கும் ஒன்றாக மாற்றப்படும். பொய்சாட்சி சுமக்கத் தயார் மனப்பான்மையைக் காட்டியவர்களுடைய பொய்யான கூற்றுகளை சமாளிப்பதற்கே நமக்குள்ள எல்லா வல்லமையும் தேவைப்படுகிறது.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

In the previous article we identified that Ellen White said those that gave the judgment hour cry had the correct view of “the daily,” and that Prescott and Daniells’ view that “the daily,” represented Christ’s sanctuary ministry came from Satan. She rebuked Haskell for allowing the controversy to continue, but not for his position upon the truth of what “the daily,” represents. At that time the majority still believed the pioneer understanding of “the daily,” and more importantly, the verse in Daniel eleven, that was to be unsealed at “the time of the end” in 1989, was still decades in the future. At that time (1989), the importance of the correct view of “the daily,” would be necessary. The revisionists always leave the qualifications of Ellen White that were limited to that particular period out of their dishes of fables. Count the qualification of time in the following passage.

முந்தைய கட்டுரையில், நியாயத்தீர்ப்பின் மணி நேரத்தின் கூக்குரலை அறிவித்தவர்கள் “நித்யம்” பற்றிய சரியான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று எலன் வைட் கூறினாரென நாம் குறிப்பிட்டோம்; மேலும், “நித்யம்” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தைச் சுட்டுகிறது என்ற பிரெஸ்காட் மற்றும் டேனியல்ஸ் அவர்களின் கருத்து சாத்தானிடமிருந்து வந்தது என்றும் அவர் கூறினார். இந்தச் சர்ச்சை தொடர அனுமதித்ததற்காக ஹாஸ்கலை அவர் கடிந்துகொண்டார்; ஆனால் “நித்யம்” எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற சத்தியத்தைப் பற்றிய அவரது நிலைப்பாட்டிற்காக அல்ல. அந்தக் காலத்தில் பெரும்பான்மையினர் இன்னும் “நித்யம்” பற்றிய முன்னோடிகளின் புரிதலையே நம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்; அதைவிட முக்கியமாக, 1989-இல் “முடிவுக் காலத்தில்” முத்திரை திறக்கப்பட வேண்டிய தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் வசனமும் இன்னும் பல தசாப்தங்கள் எதிர்காலத்திலேயே இருந்தது. அந்த நேரத்தில் (1989), “நித்யம்” பற்றிய சரியான கருத்தின் முக்கியத்துவம் அவசியமானதாக இருக்கும். திருத்தவாதிகள், எலன் வைட்டின் குறிப்பிட்ட அந்தக் காலப்பகுதிக்கே வரையறுக்கப்பட்டிருந்த தகுதிப்படுத்தும் குறிப்புகளை, தங்களுடைய கட்டுக்கதைகளின் உணவுகளில் எப்போதும் நீக்கிவிடுகிறார்கள். பின்வரும் பகுதியில் காலத்திற்கான அந்தத் தகுதிப்படுத்தும் குறிப்பை எண்ணிப் பாருங்கள்.

> “I have words to speak to Brethren Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, and all who have been active in urging their views in regard to the meaning of ‘the daily’ of Daniel 8. This is not to be made a test question, and the agitation that has resulted from its being treated as such has been very unfortunate. Confusion has resulted, and the minds of some of our brethren have been diverted from the thoughtful consideration that should have been given to the work that the Lord has directed should be done at this time in our cities. This has been pleasing to the great enemy of our work.

> “தானியேல் 8-இல் வரும் ‘நித்தியம்’ என்பதன் அர்த்தத்தைப் பற்றிய தங்களுடைய கருத்துக்களை வலியுறுத்துவதில் சுறுசுறுப்பாக இருந்த சகோதரர் பட்ட்லர், லஃப்பரோ, ஹாஸ்கெல், ஸ்மித், கில்பர்ட், டேனியல்ஸ், பிரெஸ்காட், மற்றும் அனைவரிடமும் நான் பேச வேண்டிய வார்த்தைகள் உள்ளன. இது ஒரு சோதனைக்கேள்வியாக்கப்படக் கூடாது; அப்படியாகக் கருதப்பட்டதன் விளைவாக ஏற்பட்டுள்ள கலக்கம் மிகுந்த துரதிர்ஷ்டகரமானதாக இருந்துள்ளது. இதனால் குழப்பம் உண்டாகியுள்ளது; மேலும், இந்த நேரத்தில் நம்முடைய நகரங்களில் செய்யப்பட வேண்டும் என்று கர்த்தர் உத்தரவிட்டுள்ள பணிக்குச் செலுத்தப்பட வேண்டிய சிந்தனையுள்ள கவனத்திலிருந்து, நம்முடைய சில சகோதரர்களின் மனங்கள் திருப்பப்பட்டுள்ளன. இது நம்முடைய பணியின் மகா விரோதிக்குப் பிரியமானதாக இருந்துள்ளது.”

> “The light given me is that nothing should be done to increase the agitation upon this question. Let it not be brought into our discourses and dwelt upon as a matter of great importance. We have a great work before us, and we have not an hour to lose from the essential work to be done. Let us confine our public efforts to the presentation of the important lines of truth on which we have clear light.

> “இந்தக் கேள்வியைச் சார்ந்த கலக்கத்தை அதிகரிக்கும் வகையில் எதுவும் செய்யக்கூடாது என்பதே எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வெளிச்சம். இதை எங்கள் உரைகளில் கொண்டு வந்து, மிகுந்த முக்கியத்துவமுள்ள விஷயமாக எடுத்துரைத்து அதன்மேல் நீண்டுநீண்டு நிலைத்திருக்க வேண்டாம். எங்களுக்குமுன் ஒரு மகத்தான பணி இருக்கிறது; செய்யப்பட வேண்டிய அத்தியாவசியப் பணியிலிருந்து இழப்பதற்கு எங்களிடத்தில் ஒரு மணிநேரம்கூட இல்லை. நமக்குத் தெளிவான வெளிச்சம் உள்ள சத்தியத்தின் முக்கியமான கோட்பாடுகளை முன்வைப்பதற்குள் மட்டுமே நமது பொதுப் பிரயத்தனங்களை வரையறுப்போமாக.”

> “I would bring to your attention the last prayer of Christ, as recorded in John 17. There are many subjects upon which we can speak,—sacred, testing truths, beautiful in their simplicity. On these you may dwell with intense earnestness. But let not ‘the daily,’ or any other subject that will arouse controversy among brethren, be brought in at this time; for this will delay and hinder the work that the Lord would have the minds of our brethren centered upon just now. Let us not agitate questions that will reveal a marked difference of opinion, but rather let us bring from the Word the sacred truths regarding the binding claims of the law of God.

> யோவான் 17-ஆம் அதிகாரத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் கிறிஸ்துவின் கடைசி ஜெபத்தின் மீது உங்கள் கவனத்தை நான் திருப்ப விரும்புகிறேன். நாம் பேசக்கூடிய பல பொருட்கள் உள்ளன,—பரிசுத்தமான, சோதிக்கும் சத்தியங்கள், அவற்றின் எளிமையிலேயே அழகுடையவை. இவற்றின்மேல் நீங்கள் தீவிரமான மனமார்ந்த earnestness-உடன் தங்கிச் சிந்திக்கலாம். ஆனால் ‘the daily’ என்ற பொருளையோ, அல்லது சகோதரர்கள் மத்தியில் விவாதத்தைத் தூண்டும் வேறு எந்த விஷயத்தையோ, இந்நேரத்தில் கொண்டு வராதீர்கள்; ஏனெனில் அது, இப்பொழுது ஆண்டவர் எங்கள் சகோதரர்களின் மனங்கள் மையப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிற கிரியையைத் தாமதப்படுத்தியும் தடைசெய்தும் விடும். தெளிவாகக் கருத்து வேறுபாடு வெளிப்படும் கேள்விகளை நாம் கிளறாதிருப்போம்; அதற்குப் பதிலாக, தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் கட்டுப்படுத்தும் உரிமைக்கோரிக்கைகள் குறித்த பரிசுத்தமான சத்தியங்களை வார்த்தையிலிருந்து கொண்டு வருவோமாக.

> “Our ministers should seek to make the most favorable presentation of the truth. So far as possible, let all speak the same things. Let the discourses be simple, and treating upon vital subjects that can be easily understood. When all our ministers see the necessity of humbling themselves, then the Lord can work with them. We need now to be reconverted, that angels of God may co-operate with us, making a sacred impression upon the minds of those for whom we labor.

> “எமது ஊழியக்காரர்கள் சத்தியத்தை மிகச் சாதகமான முறையில் முன்வைக்க முயல வேண்டும். இயன்றவரை, அனைவரும் ஒரேவகையானவற்றையே பேசட்டும். உரைகள் எளிமையானவையாக இருந்து, எளிதில் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய முக்கியமான பொருட்களைப் பற்றியவையாக இருக்கட்டும். எமது ஊழியக்காரர்கள் அனைவரும் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை உணரும்போது, அப்பொழுது கர்த்தர் அவர்களுடன் செயல்பட முடியும். நாம் இப்போது மறுபடியும் மனந்திரும்புதல் அடைய வேண்டும்; அப்பொழுது தேவனுடைய தூதர்கள் எங்களுடன் இணைந்து செயல்பட்டு, நாம் உழைக்கிறவர்களின் மனங்களில் ஒரு பரிசுத்தமான ஆழ்ந்த தாக்கத்தை உண்டாக்குவார்கள்.

> “We must blend together in the bonds of Christlike unity; then our labors will not be in vain. Draw in even cords, and let no contentions be brought in. Reveal the unifying power of truth, and this will make a powerful impression on human minds. In unity there is strength.

> “கிறிஸ்துவைப்போன்ற ஐக்கியத்தின் பந்தங்களில் நாம் ஒன்றிணைந்து கலந்திருக்க வேண்டும்; அப்பொழுது நம்முடைய உழைப்புகள் வீணாயிருக்காது. சமமான கயிறுகளால் இழுக்குங்கள்; எந்தத் தகராறுகளும் உள்ளே கொண்டுவரப்படாதபடி இருக்கட்டும். சத்தியத்தின் ஐக்கியப்படுத்தும் வல்லமையை வெளிப்படுத்துங்கள்; இது மனித மனங்களில் வல்லமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். ஐக்கியத்தில் வல்லமை உண்டு.

> “This is not a time to make prominent unimportant points of difference. If some who have not a strong living connection with the Master, reveal to the world their weakness of Christian experience, the enemies of the truth who are watching us closely will make the most of it, and our work will be hindered. Let all cultivate meekness, and learn lessons from Him who is meek and lowly in heart.

> “முக்கியமற்ற கருத்து வேறுபாடுகளைக் குறிப்பிடத்தக்கவையாக முன்வைக்கும் காலம் இது அல்ல. எஜமானருடன் வல்லமையான உயிருள்ள இணைப்பைப் பெற்றிராத சிலர், தங்களுடைய கிறிஸ்தவ அனுபவத்தின் பலவீனத்தை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தினால், நம்மை நெருக்கமாகக் கவனித்து வருகின்ற சத்தியத்தின் சத்துருக்கள் அதனை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள்; அப்பொழுது நமது வேலை தடைப்படும். எல்லோரும் சாந்தத்தைக் வளர்த்துக்கொள்ளட்டும்; மேலும் இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையும் உடையவராகிய அவரிடமிருந்து பாடங்களை அறிந்துகொள்ளட்டும்.”

> “The subject of ‘the daily’ should not call forth such movements as have been made. As a result of the way this subject has been handled by men on both sides of the question, controversy has arisen and confusion has resulted.

> ‘நித்தியத்தை’ குறித்த பொருள் இவ்வாறு மேற்கொள்ளப்பட்ட இயக்கங்களை எழுப்பக்கூடாது. இந்தக் கேள்வியின் இரு தரப்பினரும் இந்தப் பொருளை கையாள்ந்த விதத்தின் விளைவாக, விவாதம் எழுந்து குழப்பம் ஏற்பட்டுள்ளது.

> “The action of Brother Larry Smith in publishing a tract containing condemnation of his brethren and of their belief, was not endorsed by God. And to Elder Prescott I will say, The Lord has not placed upon you a burden regarding this matter.

> சகோதரர் லாரி ஸ்மித் அவர்கள் தம் சகோதரரையும் அவர்களுடைய நம்பிக்கையையும் கண்டிக்கும் உள்ளடக்கம் கொண்ட ஒரு சிற்றேட்டை வெளியிட்ட செயல், தேவனால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. மேலும், மூப்பர் பிரெஸ்காட்டிடம் நான் கூறுவது: இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய ஒரு பாரத்தை கர்த்தர் உங்கள்மேல் வைத்திருக்கவில்லை.

> “I was pained to hear that Elder Daniells, knowing that there was a difference of opinion regarding this matter among our leading brethren, should urge this matter to the front, as was done in some places.

> எங்கள் முன்னணி சகோதரர்களிடையில் இந்த விவகாரத்தைப் பற்றிக் கருத்து வேறுபாடு இருப்பதை அறிந்திருந்தும், சில இடங்களில் செய்யப்பட்டதுபோல, மூப்பர் டேனியல்ஸ் இந்த விஷயத்தை முன்னிலைக்கு வலியுறுத்தித் தள்ளியதாகக் கேள்விப்பட்டபோது நான் வேதனைடைந்தேன்.

> “Others of our brethren have not been guided by wisdom, and have not reasoned clearly from cause to effect regarding the results of their efforts to uphold their views regarding the interpretation of ‘the daily.’ While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent. Let all contention cease. At such a time silence is eloquence.

> “‘தினந்தோறும்’ என்பதற்கான விளக்கத்தைப் பற்றிய தங்களுடைய கருத்துக்களை நிலைநிறுத்துவதற்காக அவர்கள் செய்த முயற்சிகளின் விளைவுகளைப் பற்றி, நமது சில பிற சகோதரர்கள் ஞானத்தினால் வழிநடத்தப்படவில்லை; காரணத்திலிருந்து விளைவிற்குத் தெளிவாகத் தர்க்கித்தும் பார்க்கவில்லை. இப்பொருளைக் குறித்து தற்பொழுது கருத்து வேறுபாடு நிலவுகின்ற இந்த நிலையிலே, அது முன்னிறுத்தப்படாதிருக்கட்டும். எல்லா வாதவிவாதமும் நிறுத்தப்படட்டும். அத்தகைய காலத்தில் மௌனமே சொல்வன்மையாகும்.”

> “The duty of God’s servants at this time is to preach the Word in the cities. Christ came to save souls, and we, as almoners of His grace, need to impart to the inhabitants of the great cities a knowledge of His saving truth.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

> “இந்த காலத்தில் தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களின் கடமை நகரங்களில் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதே ஆகும். கிறிஸ்து ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்க வந்தார்; அவருடைய கிருபையின் வழங்கிகளாகிய நாம், மகா நகரங்களின் வாசிகளுக்கு அவருடைய இரட்சிப்புத் தரும் சத்தியத்தின் அறிவைப் பகிர்ந்து அளிக்க வேண்டியுள்ளது.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

Brother Larry Smith, who she was referring to was especially incensed at the situation for it was his father’s book, Daniel and the Revelation, that Prescott and Daniells wanted to rewrite in order to change what he wrote concerning “the daily.” Brother Smith was defending the truth, and also his father. She qualifies the controversy repeatedly with the words, “at this time,” and towards the end she states, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” All the universities of Adventism that teach “the daily,” today, teach the satanic view. It is obviously not the same conditions today as it was at that time.

அவள் குறிப்பிடினவர் சகோதரர் லாரி ஸ்மித் ஆவார்; நிலைமையை முன்னிட்டு அவர் விசேஷமாகக் கடும் மனக்கசப்புற்றிருந்தார், ஏனெனில் “தினசரி” குறித்து அவர் எழுதியதை மாற்றுவதற்காகப் பிரெஸ்காட்டும் டேனியல்ஸும் மறுஎழுத விரும்பியிருந்த நூல், அவருடைய தந்தையின் *Daniel and the Revelation* என்ற புத்தகமாயிருந்தது. சகோதரர் ஸ்மித் சத்தியத்தையும், தனது தந்தையையும் காத்து நின்றார். இந்த விவாதத்தைக் குறித்து அவள் மறுமறுமையாக “இந்த நேரத்தில்” என்ற சொற்களால் வரையறுக்கிறாள்; மேலும் இறுதிப் பகுதியில், “இந்தப் பொருளைப் பற்றிய கருத்து வேறுபாட்டின் தற்போதைய நிலைமை இருக்கும் வரையில், அது முக்கியப்படுத்தப்படக்கூடாது” என்று கூறுகிறாள். இன்று “தினசரி” குறித்து போதிக்கும் அட்வென்டிசத்தின் அனைத்து பல்கலைக்கழகங்களும் சாத்தானியக் கருத்தையே போதிக்கின்றன. அது அந்நேரத்தில் இருந்த சூழ்நிலைகளுக்கு இன்று வெளிப்படையாக ஒப்பானதல்ல.

The second generation of Adventism began at the rebellion of 1888, and spiritualism was established among the leadership. That condition opened the door for the advancement of greater spiritualistic delusions that were to bring about an environment of alienation and division, as men in responsible positions determined to promote whatever they personally deemed as truth. Men such as Daniells, Prescott and Kellogg became symbols of the history where Ezekiel identified what the seventy elders, “the ancients of the house of Israel” would “do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not.”

அட்வெண்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறை 1888 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியுடன் தொடங்கியது; மேலும் தலைமைத்துவத்தினரிடையே ஆன்மீகவாதம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. அந்த நிலை, இன்னும் பெரிதான ஆன்மீகவாத மாயப்பிழைகளின் முன்னேற்றத்திற்குத் துவாரமாயிற்று; அவை, பொறுப்பான பதவிகளில் இருந்த மனிதர்கள் தாங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் சத்தியம் என்று கருதினதையெல்லாம் முன்னிறுத்தத் தீர்மானித்தபோது, பிரிவும் அந்நியப்படுதலும் நிலவும் ஒரு சூழலை உருவாக்க வேண்டியவையாக இருந்தன. டேனியல்ஸ், பிரெஸ்காட், மற்றும் கெல்லாக் போன்ற மனிதர்கள், எசேக்கியேல் “இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் மூப்பரான” அந்த எழுபது மூப்பர்கள் “இருளிலே, அவனவன் தன் உருவச் சித்திரங்களின் அறைகளிலே என்ன செய்கிறார்கள்? ஏனெனில், ‘கர்த்தர் எங்களை காண்கிறதில்லை’ என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்” என்று அடையாளம் காட்டிய வரலாற்றின் சின்னங்களாக ஆனார்கள்.

In that generation the messengers of the message of 1888, both lost their way in the controversies, confusion and spiritualism that engulfed Ezekiel’s seventy elders who had portrayed idols upon the walls of the temple, and the walls of their minds. The health work was removed due to the spiritualism of Kellogg, and yet the revisionists of Laodicean Adventism lead the unlearned to believe that some type of victory came out of the chaos of that generation. There was a parallel history in the time of Judges, where the summation of the history of the Judges fits this period perfectly, for the last verse of Judges states:

அந்த தலைமுறையில், 1888 ஆம் ஆண்டின் செய்தியின் தூதர்கள் இருவரும், ஆலயத்தின் சுவர்களின்மேலும் தங்கள் மனங்களின் சுவர்களின்மேலும் விக்கிரகங்களை வரையப்பட்டிருந்த எசேக்கியேலின் எழுபது மூப்பர்களைச் சூழ்ந்துவிட்டிருந்த சர்ச்சைகள், குழப்பம், மற்றும் ஆவியுலகச் சம்பந்தமான மயக்கத்தில் தங்கள் வழியை இழந்தார்கள். கெல்லொக்கின் ஆவியுலக மயக்கத்தின் காரணமாக சுகாதாரப் பணி அகற்றப்பட்டது; இருந்தபோதிலும், லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் திருத்தவாதிகள், அந்த தலைமுறையின் குழப்பத்திலிருந்து ஏதோ ஒரு வகையான வெற்றி தோன்றியது என்று கற்றறியாதவர்களை நம்பச் செய்கின்றனர். நியாயாதிபதிகளின் காலத்திலும் இதற்கு ஒப்பான ஒரு வரலாறு இருந்தது; ஏனெனில் நியாயாதிபதிகளின் வரலாற்றின் சுருக்கம் இந்தக் காலப்பகுதிக்கு முற்றிலும் பொருந்துகிறது; நியாயாதிபதிகள் புத்தகத்தின் கடைசி வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது:

> In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 21:25.

> அந்த நாட்களில் இஸ்ரவேலில் ராஜா எவரும் இல்லை; ஒவ்வொருவனும் தன் கண்களுக்கு நியாயமாயிருந்ததையே செய்தான். நியாயாதிபதிகள் 21:25.

We will show why the history of Judges corresponds to the history of the second generation of Adventism as we proceed with these articles, but it should be noted that when considering the history of Laodicean Adventism, the easily available history has been provided by those who practice historical revisionism. Sister White certainly did not want the subject of “the daily,” agitated during that history, when in reality it was a small minority of men that she had stated were being guided by “angels that were expelled from heaven” to be given a public platform to promote their erroneous ideas. But to suggest that Sister White ever upheld the idea that it was alright to retain error is exactly the opposite of what she believed.

இந்தக் கட்டுரைகளின் வழியாக முன்னேறிச் செல்லும் போது, நியாயாதிபதிகளின் வரலாறு அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையின் வரலாற்றோடு ஏன் ஒத்துப்போகிறது என்பதை நாம் விளக்கிக் காட்டுவோம்; ஆனால் லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் வரலாற்றை ஆராயும்போது, எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய வரலாறு வரலாற்றுத் திரிபை நடைமுறைப்படுத்துகிறவர்களால் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் “the daily” என்ற பொருள் கலக்கப்படுவதை சகோதரி வைட் நிச்சயமாக விரும்பவில்லை; ஏனெனில் உண்மையில், “வானத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட தூதர்களால்” வழிநடத்தப்படுகிறார்கள் என்று அவர் கூறியிருந்த ஒரு மிகச் சிறிய சிறுபான்மை மனிதர்கள் தங்கள் தவறான கருத்துகளைப் பிரசாரம் செய்வதற்காக பொதுமக்கள் முன்னிலையில் மேடை பெறுவதற்கே அது வழிவகுத்தது. ஆனால், பிழையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது ஏற்றது என்ற எண்ணத்தை சகோதரி வைட் ஒருபோதும் ஆதரித்தார் என்று கூறுவது, அவர் நம்பியதற்கே முற்றிலும் எதிரானதாகும்.

> “Brethren, as an ambassador of Christ I warn you to beware of these side issues, whose tendency is to divert the mind from the truth. Error is never harmless. It never sanctifies, but always brings confusion and dissension. It is always dangerous. The enemy has great power over minds that are not thoroughly fortified by prayer and established in Bible truth.” Testimonies, volume 5, 292.

> “சகோதரரே, கிறிஸ்துவின் தூதராக நான் உங்களை எச்சரிக்கிறேன்: சத்தியத்திலிருந்து மனதைத் திருப்பிவிடும் நோக்கமுள்ள இத்தகைய துணைச் சிக்கல்களைப் பற்றி எச்சரிக்கையாயிருங்கள். பிழை ஒருபோதும் தீங்கற்றதல்ல. அது ஒருபோதும் பரிசுத்தப்படுத்தாது; மாறாக எப்போதும் குழப்பத்தையும் பிளவையும் உண்டாக்குகிறது. அது எப்போதும் அபாயகரமானது. ஜெபத்தினால் முழுமையாக அரணாக்கப்பட்டும் வேதாகமச் சத்தியத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டும் இல்லாத மனங்களின்மேல் சத்துருவுக்கு மிகுந்த அதிகாரம் உண்டு.” Testimonies, volume 5, 292.

We will continue this study in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> “நமக்கு இழப்பதற்கான காலம் இல்லை. கலக்கமிக்க காலங்கள் நமக்கு முன்பாக இருக்கின்றன. உலகம் போரின் ஆவியால் கிளர்ந்தெழுந்துள்ளது. விரைவில் தீர்க்கதரிசனங்களில் சொல்லப்பட்ட கலக்கத்தின் நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும். தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்துக்கு மிக அருகில் வந்துள்ளது. இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக ஏற்கெனவே நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மறுபடியும் நிகழும். முப்பதாம் வசனத்தில், ‘அவன் துக்கமடைந்து திரும்பிப்போய், பரிசுத்த உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாகக் கோபங்கொள்வான்; அவன் அப்படியே செய்து, திரும்பிவந்து, பரிசுத்த உடன்படிக்கையைத் துறக்கிறவர்களோடு உடன்பாடு கொள்வான். படைகள் அவன் பக்கத்தில் நிற்கும்; அவைகள் பலமுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்திய பலியை நீக்கி, பாழாக்கும் அருவருப்பை நிறுத்துவார்கள். உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாகத் துன்மார்க்கமாய் நடக்கிறவர்களை அவன் புகழ்ச்சிகளினால் கெடுப்பான்; ஆனாலும் தங்கள் தேவனை அறிந்திருக்கும் ஜனங்கள் பலமாயிருந்து வீரியமான செயல்களைச் செய்வார்கள். ஜனங்களில் விவேகமுள்ளவர்கள் அநேகருக்குப் போதிப்பார்கள்; ஆயினும் அவர்கள் பட்டயத்தினாலும், அக்கினியினாலும், சிறைப்பிடித்தலினாலும், கொள்ளையினாலும் அநேக நாட்கள் விழுவார்கள். அவர்கள் விழும் காலத்தில் சிறிய உதவியால் ஆதரிக்கப்படுவார்கள்; ஆனாலும் அநேகர் புகழ்ச்சிகளினால் அவர்களோடு சேருவார்கள். விவேகமுள்ளவர்களில் சிலர் அவர்களைச் சோதிக்கவும், சுத்திகரிக்கவும், வெண்மையாக்கவும், முடிவுகாலம் வரைக்கும் விழுவார்கள்; ஏனெனில் அது இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்திற்கே இருக்கிறது. அந்த இராஜா தன் சித்தம்போலச் செய்வான்; எல்லா தெய்வங்களுக்கும் மேலாகத் தன்னை உயர்த்தி, பெரிதாக்கிக்கொண்டு, தெய்வங்களின் தேவனுக்கு விரோதமாக அதிசயமான வார்த்தைகளைப் பேசுவான்; கோபம் நிறைவேறும் வரைக்கும் செழித்திருப்பான்; ஏனெனில் நிர்ணயிக்கப்பட்டது நடைபெறும்.’ தானியேல் 11:30–36.”

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளவற்றைப் போன்ற காட்சிகள் நடைபெறும். தேவனைப் பயப்படுதல் தமக்குமுன் இல்லாத மனிதர்களின் மனங்களைச் சாத்தான் விரைவாகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறான் என்பதற்கான சான்றுகளை நாம் காண்கிறோம். ஆகையால், இப்போது நாம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள துன்பகாலத்திற்குள் நுழைந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதால், யாவரும் இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசனங்களை வாசித்து உணரட்டும்:”

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “‘அந்தக் காலத்தில் உன் ஜனங்களின் புத்திரருக்காக நிற்கும் மகா பிரதானனாகிய மீகாயேல் எழுந்து நிற்பான்; அப்பொழுது ஜாதி உண்டானது முதல் அந்தக் காலமட்டும் உண்டாகாதிருந்த உபத்திரவக் காலம் உண்டாகும்; அந்தக் காலத்தில் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறவர்களாயுள்ள உன் ஜனங்களில் ஒவ்வொருவரும் விடுவிக்கப்படுவார்கள். பூமியின் தூளிலே நித்திரைபண்ணுகிறவர்களில் அநேகர் விழித்தெழுவார்கள்; சிலர் நித்திய ஜீவனுக்கும், சிலர் நிந்தைக்கும் நித்திய அருவருப்புக்கும் எழும்புவார்கள். ஞானமுள்ளவர்கள் ஆகாயவிரிவின் பிரகாசத்தைப்போல பிரகாசிப்பார்கள்; அநேகரை நீதிக்குத் திருப்புகிறவர்கள் நட்சத்திரங்களைப்போல என்றென்றைக்கும் ஒளிர்வார்கள். ஆனாலும் தானியேலே, முடிவுகாலமட்டும் இந்த வார்த்தைகளை அடைத்து வைத்து, இந்தப் புத்தகத்திற்கும் முத்திரைபோடு; அநேகர் அங்கும் இங்கும் ஓடுவார்கள், அறிவும் பெருகும்.’ தானியேல் 12:1–4.” Manuscript Releases, எண் 13, 394.

Back to Articles