Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Eight

தானியேல் புத்தகம் - எண்பத்தெட்டு

Unmasking the False Latter Rain: The Prophetic Journey from September 11, 2001

பொய்யான பிற்கால மழையை வெளிப்படுத்துதல்: செப்டம்பர் 11, 2001 முதல் தொடங்கும் தீர்க்கதரிசனப் பயணம்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 21, 2024

Formats

PDF
Word

The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.

தேவதூதன் இறங்கும் போது தொடங்கும் சோதனைச் செயல்முறை, அந்தத் தேவதூதனின் கையிலிருந்து புத்தகத்தை எடுத்துச் சாப்பிட வேண்டுமா என்பதற்கான சோதனையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தச் செய்தியைச் சாப்பிடத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள், சாப்பிட மறுத்த குழு பின்னால் விடப்பட்ட நிலையில், பின்னர் ஒரு ஏமாற்றத்திற்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். சாப்பிடப்பட வேண்டிய சிறிய புத்தகம், 1798 அல்லது 1989 ஆகியவற்றில் ஏதாவது ஒன்றில் “முடிவுகாலத்தில்” முதலில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அந்தச் செய்தியைப் பற்றிய “அறிவின் அதிகரிப்பை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; பின்னர், அந்நாளில் உயிரோடிருந்த தலைமுறையை அந்த அதிகரித்த அறிவின் ஒளிக்குப் பொறுப்புக்கூறச் செய்யும் ஒரு செய்தியாக அது முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டது. இரு வரலாறுகளிலும், இஸ்லாமைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறிய பின்பு, தேவதூதனின் கையில் இருந்த சாப்பிடப்பட வேண்டிய செய்தி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது அல்லது நிராகரிக்கப்பட்டது. அந்தப் புத்தகத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்தி நிராகரிக்கப்பட்டால், அப்படிச் செய்பவர்கள், இன்னும் தாங்களே தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் என்ற தங்கள் உரிமைக் கூற்றை நிலைநிறுத்த முயலும்போது, ஒரு கள்ளமான பிந்தைய மழைச் செய்தியை உருவாக்கத் திணிக்கப்படுகிறார்கள்.

On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, அட்வென்டிசத்தின் தலைமுறைகளின் கடந்தகால கலகங்கள் மீண்டும் சோதனைக்குரிய பிரச்சினைகளாக ஆக்கப்பட்டன. ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரம், அதில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் நிகழும் ஒரு விவாதத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது பத்து கன்னியரின் உவமையுடன் இணையான ஒரு தீர்க்கதரிசன வரியாகும். காவற்காரன், பத்து கன்னியரின் உவமையின் வரலாற்றில் தாம் என்ன பதிலளிக்க வேண்டும் என்று கேட்டபோது, “தரிசனத்தை எழுதி, பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறி” என்று அவனுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. மில்லரைட் வரலாற்றின் காவற்காரர்கள் 1842 ஆம் ஆண்டில் 1843 விளக்கப்படத்தை உருவாக்கினர்; அதன் உருவாக்கம் ஒரு வழிக்குறியாக ஆனது. முடிவில் பேசவிருந்தது, பலகைகளின்மேல் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்த ஆபக்கூக் இரண்டின் “தரிசனமே” ஆகும்.

Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னர் விரைவிலேயே, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் செயல்பாட்டை அறிந்துகொண்டவர்கள், எரேமியாவின் “பழைய பாதைகள்” நோக்கித் திரும்பி, அதில் நடக்கும்படியாக நடத்தப்பட்டார்கள். அந்த “பழைய பாதைகள்” வெளிப்படுத்தின எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் மூன்று ஐயோக்கள், இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கினைச் சுட்டிக்காட்டின என்பதை. அதற்கு உடனடியாகப் பின்னர், Future for America, மில்லரைட்டுகளின் இணையான வரலாற்றில் அதே இடத்திலேயே, அபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டு அட்டவணைகளையும் மறுபடியும் உருவாக்கத் தொடங்கியது; 1842 ஆம் ஆண்டில் 1843 அட்டவணை தயாரிக்கப்பட்டதினால் குறிக்கப்பெற்றிருந்த ஒரு வழிக்குறியாக, அந்த இரண்டு அட்டவணைகளும் முன்வைக்கப்பட்டன.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> 1842 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், [Massachusetts] மாநிலத்தின் Boston நகரில் ஒரு பொது மாநாடு கூட்டப்பட்டது. இக்கூட்டத்தின் தொடக்கத்தில், Haverhill-ஐச் சேர்ந்த சகோதரர்களான Charles Fitch மற்றும் Apollos Hale அவர்கள், தாங்கள் துணியில் வரையப்பட்டிருந்த, தீர்க்கதரிசன எண்களுடன் அவற்றின் நிறைவேற்றத்தைக் காட்டும், Daniel மற்றும் John ஆகியோரின் படவுரு தீர்க்கதரிசனங்களை முன்வைத்தனர். சகோதரர் Fitch அவர்கள் மாநாட்டின் முன் தமது விளக்கப்படத்திலிருந்து விளக்கமளிக்கையில், இந்தத் தீர்க்கதரிசனங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, இங்கு வழங்கப்பட்டிருப்பதுபோன்ற ஒன்றைத் தாம் உருவாக்க முடிந்தால், அது இப்பொருளை எளிமைப்படுத்தி, திரண்டிருந்த ஜனங்களுக்கு அதைத் தாம் முன்வைப்பதற்கு இன்னும் எளிதாக்கும் என்று எண்ணியிருந்ததாகக் கூறினார். எங்கள் பாதையில் இங்கு இன்னும் அதிக வெளிச்சம் இருந்தது. இச்சகோதரர்கள், 2,468 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கர்த்தர் Habakkuk-க்கு அவருடைய தரிசனத்தில் காண்பித்திருந்ததைச் செய்து கொண்டிருந்தனர்: “தரிசனத்தை எழுதி, அதை பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறி; அதை வாசிப்பவன் ஓடத்தக்கபடியாக. ஏனெனில் தரிசனம் இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்திற்குரியது.” Habakkuk 2:2.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “இந்த விஷயத்தைப் பற்றிய சில கலந்துரையாடல்களின் பின்னர், இதற்குச் சமமான முந்நூறு பிரதிகளை லிதோகிராப் முறையில் அச்சிடுவதற்கு ஒருமனதாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டது; அது விரைவிலேயே நிறைவேற்றப்பட்டது. அவை ‘’43 வரைபடங்கள்’ என்று அழைக்கப்பட்டன. இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு மாநாடாக இருந்தது.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.

> “‘அசல் விசுவாசத்தில்’ நிலைத்திருந்த இரண்டாம் வருகை உபதேசகர்களினதும் இதழ்களினதும் ஒருமித்த சாட்சி இதுவே: அட்டவணையின் வெளியீடு ஹபக்கூக் 2:2, 3 இன் நிறைவேற்றமாக இருந்தது. அட்டவணை தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருளாயிருந்தால் (அதை மறுப்பவர்கள் அசல் விசுவாசத்தை விட்டுவிடுகிறார்கள்), அப்படியானால், கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டே 2300 நாட்களைக் கணக்கிடத் தொடங்க வேண்டிய ஆண்டாகும் என்பது அதன் விளைவாகிறது. ‘தரிசனம்’ ‘தாமதிக்க’ வேண்டும் என்பதற்காக, அல்லது ஒரு தாமதிக்கும் காலம் உண்டாக வேண்டும் என்பதற்காக, 1843 முதலில் வெளியிடப்பட்ட காலமாக இருக்க வேண்டியது அவசியமாயிருந்தது; அந்தக் காலத்தில், கன்னியர் கூட்டம், அவர்கள் ‘நள்ளிரவு கூக்குரல்’ மூலம் எழுப்பப்படுவதற்கு முந்தியவாறு, காலத்தைச் சார்ந்த மகத்தான பொருளில் மந்தமாயும் நித்திரையிலும் இருக்க வேண்டியிருந்தது.” ஜேம்ஸ் வைட், Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.

> “Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

> “இப்போது எங்கள் வரலாறு என்னக் காட்டுகிறது என்றால், வில்லியம் மில்லர் பயன்படுத்திய அதே காலவரிசை அட்டவணைகளிலிருந்து போதித்தவர்கள் நூற்றுக்கணக்கானோர் இருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் ஒரே வகையினராக இருந்தனர். அப்பொழுது அந்தச் செய்தியின் ஒருமை என்னவெனில், அது முழுவதும் ஒரே கருப்பொருளைச் சார்ந்திருந்தது—1844 என்னும் குறிப்பிட்ட காலத்தில் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகை.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”

1843 மற்றும் 1850 அட்டவணைகள் 2001 செப்டம்பர் 11க்கு உடனடியாக அடுத்த வரலாற்றுக் காலத்தில் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டதுமே, 1842 இல் 1843 அட்டவணை வெளியிடப்பட்டது போலவே, ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் ஒரு நிறைவேற்றமாக இருந்தது. அட்டவணைகளின் உருவாக்கம் ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் உரையாடல் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும்; அது நிகழ வேண்டியதாயிருந்தது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, எரேமியாவின் “பழைய பாதைகள்” நோக்கி திரும்ப மறுத்த அந்த லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிஸ்ட்களினால் 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சி மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பச் செய்யப்பட்டதாக இருந்தது.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]

> “இந்தக் கடைசி நாட்களில் நிலைத்துநிற்கத் தயாரான ஒரு ஜனத்தை உருவாக்கும் பணியிலிருந்து எங்கள் சகோதரர் சகோதரிகளின் மனங்களைத் திசைதிருப்ப சத்துரு முயன்று வருகிறான். அவனுடைய கூர்மையான வஞ்சக வாதங்கள், இக்காலத்தின் அபாயங்களிலிருந்தும் கடமைகளிலிருந்தும் மனங்களை விலக்கும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளன. கிறிஸ்து தம் ஜனங்களுக்கு யோவானுக்குக் கொடுக்கும்படி பரலோகத்திலிருந்து கொண்டு வந்த ஒளியை அவர்கள் மிகச் சிறிய மதிப்புடையதாகக் கணக்கிடுகிறார்கள். நமக்குச் சமீபத்தில் முன்நிற்கும் நிகழ்ச்சிகள் விசேஷமான கவனத்தைப் பெறத் தக்க அளவுக்கு முக்கியமானவை அல்ல என்று அவர்கள் போதிக்கிறார்கள். பரலோகத் தோற்றமுடைய சத்தியத்தை அவர்கள் பலனற்றதாக்கி, தேவனுடைய ஜனங்களின் கடந்தகால அனுபவத்தை அவர்களிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டு, அதற்குப் பதிலாக ஒரு பொய்யான அறிவியலை வழங்குகிறார்கள். ‘கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: சந்திப்புகளிலே நின்று பார்த்து, பழைய பாதைகள் எவை, நல்ல வழி எது என்று கேட்டு, அதிலே நடந்து செல்லுங்கள்.’ [எரேமியா 6:16.]”

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “எவரும் நம்முடைய விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரங்களைப் பிடுங்கித் தள்ள முயலாதிருப்பார்களாக,—நமது பணியின் ஆரம்பத்தில், வார்த்தையின் ஜெபபூர்வமான ஆய்வினாலும் வெளிப்பாட்டினாலும் இடப்பட்ட அந்த அஸ்திவாரங்களை. இவ்வஸ்திவாரங்களின் மேல் நாம் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம். சிலர் தாங்கள் ஒரு புதிய வழியைக் கண்டடைந்ததாகவும், ஏற்கனவே இடப்பட்டதைக் காட்டிலும் வலிமையான அஸ்திவாரத்தை இட முடியும் என்றும் எண்ணலாம்; ஆனால் இது ஒரு பெரிய மோசடி. ‘இடப்பட்டிருக்கிற அஸ்திவாரத்தைத் தவிர வேறொரு அஸ்திவாரத்தை ஒருவனும் இடக்கூடாது.’ [1 கொரிந்தியர் 3:11.] கடந்த காலத்தில், பலர் ஒரு புதிய விசுவாசத்தைக் கட்டியெழுப்பவும், புதிய கோட்பாடுகளை நிறுவவும் முனைந்தார்கள்; ஆனால் அவர்கள் கட்டிடம் எவ்வளவு காலம் நிலைத்தது? அது விரைவில் விழுந்தது; ஏனெனில் அது கன்மலையின் மேல் அஸ்திவாரமிடப்படவில்லை.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.

“பழைய பாதைகளில்” நடக்குதல் என்பது “இளைப்பாறுதலை” அடைவதாகும் என்று எரேமியா குறிப்பிடுகிறார்; அந்த இளைப்பாறுதலே “பிற்கால மழை” ஆகும். அது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஜாதிகள் கோபமடைந்தபோது, நியூயோர்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் தரையிறங்கிய சமயத்தில் ஆரம்பமானது. அப்போது அந்தச் செய்தியை உண்டவர்களே, “தரிசனத்தை எழுதி, அதைத் தெளிவாகக் காணப்படும்படி செய்” என்று வேண்டப்பட்ட ஆபக்கூக்கின் காவற்காரர்களாக ஆனார்கள். “இளைப்பாறுதல்” என்ற காலத்திலேயே, அதுவே “பிற்கால மழை” ஆக இருப்பதனால், அந்த அதே காவற்காரர்களை எரேமியா அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: வழிகளில் நின்று பார்த்து, பழைய பாதைகளை விசாரியுங்கள்; நல்ல வழி எது என்று கேட்டு, அதிலே நடவுங்கள்; அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் காண்பீர்கள். ஆனால் அவர்கள், அதிலே நாம் நடக்கமாட்டோம் என்று சொன்னார்கள். மேலும் நான் உங்கள்மேல் காவலாளிகளை வைத்தேன்; அவர்கள், எக்காளத்தின் சத்தத்தைக் கேளுங்கள் என்றார்கள். ஆனால் அவர்கள், நாம் கேட்கமாட்டோம் என்று சொன்னார்கள். எரேமியா 6:16, 17.

The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.

அவர்கள் ஊத வேண்டிய எக்காளம், மில்லரைட் வரலாற்றில் இரண்டாம் ஐயோவின் ஆறாம் எக்காளமாகும்; கடைசி நாட்களில் அது மூன்றாம் ஐயோவின் ஏழாம் எக்காளமாகும். எரேமியாவின் காவற்காரர்களாகிய ஆபக்கூக்கின் காவற்காரர்கள், 1888 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியில் நிராகரிக்கப்பட்ட ஒரு எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவிக்கிறார்கள். 1888 ஆம் ஆண்டில் நிராகரிக்கப்பட்ட ஆறாம் எக்காளம், லவோதிக்கேயாவுக்கு உரிய செய்தியாகும்.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> “A. T. Jones, மற்றும் E. J. Waggoner அவர்களால் எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட செய்தி, லவோதிக்கேயா சபைக்கு தேவன் அளித்த செய்தியாகும்; சத்தியத்தை விசுவாசிக்கிறேன் என்று உரிமையாய்க் கூறிக்கொண்டும், தேவன் அளித்த ஒளிக்கதிர்களை மற்றவர்களிடம் பிரதிபலிக்காத எவருக்கும் ஐயோ.” The 1888 Materials, 1053.

The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.

1888 ஆம் ஆண்டின் ஏழாம் எக்காளத்தின் செய்தி முதன்முதலில் 1856 ஆம் ஆண்டு லவோதிக்கேயாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; பின்னர், “ஏழு காலங்கள்” என்ற பெருகிவரும் ஒளியின் சூழலில் லவோதிக்கேயாவின் செய்தி அமைக்கப்பட்டது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பி, பின்னான மழையின் செய்தியைப் பெறும் நோக்கத்திற்காக அதிலே நடக்குமாறு வந்த அழைப்பு, லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியாகக் குறிக்கப்படும் ஏழாம் எக்காளத்தின் எச்சரிக்கைச் செய்தியையும், அஸ்திவாரங்களின் சின்னமாகிய “ஏழு காலங்கள்” என்பதையும் உட்படுத்தியது.

The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.

பவுலின் எழுத்துக்களில் காணப்படும் வலுவான மயக்கத்தை உண்டாக்கும் என தீர்க்கதரிசனத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட “பொய்”, தீர்க்கதரிசினியின் மரணத்திற்குப் பதினாறு ஆண்டுகள் கழித்து, 1931-ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேய ஆத்வெண்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறைக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. மூன்றாம் தலைமுறையில் நுழைந்த அந்த “பொய்”, தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “தம்மூசிற்காக அழுகிற பெண்கள்” என்று சித்தரிக்கப்படும் காலப்பகுதிக்குள் அமைந்திருக்கிறது; ஆகையால் அது போலியான பிற்கால மழைச் செய்தியுடன் தொடர்புடையதாகும்.

The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.

“பொய்” எவ்வாறு பரப்பப்பட்டது என்பது பற்றிய விவரங்கள் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்; அதுபோலவே, முடிவுக்காலத் தீர்க்கதரிசனத்தில் “பொய்” வகிக்கும் தீர்க்கதரிசனப் பங்கும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். பிந்தைய மழையின் காலத்தில், அதாவது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படும் காலத்தில், எருசலேமை ஆளும் பரியாசக்காரர்கள், எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் “தம்மூசுக்காக அழுகின்ற பெண்கள்” எனக் குறிக்கப்படுகிறதுபோல, அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையில் ஒரு போலியான பிந்தைய மழைச் செய்தியை உருவாக்கினர். அவர்களுடைய அந்தப் பொய்யான பிந்தைய மழைச் செய்தி, எசேக்கியேலினால் ஒரு பொய்யான அஸ்திவாரம், பொய்யான பாதுகாப்புச் சுவர், மேலும் பொய்யான “சமாதானமும் பாதுகாப்பும்” என்ற செய்தியாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

> Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.

> “நீங்கள் வீணான தரிசனத்தை காணவில்லையா? நீங்கள் பொய்யான குறிசொல்லுதலைப் பேசவில்லையா? ‘கர்த்தர் சொல்லுகிறார்’ என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள்; ஆனால் நான் பேசவே இல்லை அல்லவா? ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: நீங்கள் வீணானதைப் பேசியும், பொய்களைத் தரிசித்தும் இருக்கிறபடியால், இதோ, நான் உங்களுக்கெதிராயிருக்கிறேன் என்று கர்த்தராகிய ஆண்டவர் சொல்லுகிறார். வீணானதைத் தரிசித்து, பொய்யைக் குறிசொல்லும் தீர்க்கதரிசிகள்மேல் என் கை இருக்கும்; அவர்கள் என் ஜனத்தின் சபையில் இருக்கமாட்டார்கள்; அவர்கள் இஸ்ரவேல் வம்சத்தின் பதிவில் எழுதப்படமாட்டார்கள்; அவர்கள் இஸ்ரவேல் தேசத்திற்குள் பிரவேசிக்கமாட்டார்கள்; அப்பொழுது நான் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். ஏனெனில், ஆம், ஏனெனில் அவர்கள் என் ஜனத்தை வழிதவறச்செய்து, ‘சமாதானம்’ என்று சொல்லினார்கள்; ஆனால் சமாதானம் இல்லை. ஒருவன் ஒரு சுவரைக் கட்டினான்; இதோ, மற்றவர்கள் அதன்மேல் உறுதியற்ற காரையைப் பூசினார்கள். அந்த உறுதியற்ற காரையைப் பூசுகிறவர்களிடம் சொல்லு: அது விழும்; பெருவெள்ளமாய் மழை வரும்; நீங்கள், ஓ பெரிய கன்மழைக்கற்களே, விழுவீர்கள்; புயல்காற்று அதைச் சிதறடிக்கும். இதோ, சுவர் விழுந்தபோது, ‘நீங்கள் பூசிய பூச்சு எங்கே?’ என்று உங்களிடம் சொல்லப்படாதோ? ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: என் உக்கிரத்தில் புயல்காற்றால் அதைச் சிதறடிப்பேன்; என் கோபத்தில் பெருவெள்ளமாய் மழை வரும்; அழித்தொழிக்க என் உக்கிரத்தில் பெரிய கன்மழைக்கற்கள் விழும். நீங்கள் உறுதியற்ற காரையால் பூசிய அந்தச் சுவரை நான் இடித்துத் தரையிலே வீழ்த்துவேன்; அதன் அஸ்திவாரம் வெளிப்படும் வரைக்கும் அதைத் தகர்த்துவிடுவேன்; அது விழும்; அதன் நடுவிலே நீங்கள் அழிந்துபோவீர்கள்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். இவ்வாறே அந்தச் சுவரின்மேலும், அதற்கு உறுதியற்ற காரையைப் பூசினவர்களின்மேலும் என் கோபத்தை நிறைவேற்றி, உங்களிடம், ‘சுவர் இனி இல்லை; அதற்கு பூசினவர்களும் இனி இல்லை’ என்று சொல்லுவேன்; அதாவது, எருசலேமைக்குறித்து தீர்க்கதரிசனம் சொல்லி, அவளுக்காக சமாதானத்தின் தரிசனங்களை காண்கிற இஸ்ரவேலின் தீர்க்கதரிசிகள்—ஆனால் சமாதானம் இல்லை என்று கர்த்தராகிய ஆண்டவர் சொல்லுகிறார்.” எசேக்கியேல் 13:7–16.

The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”

எருசலேமிலுள்ள இகழ்ச்சியுள்ள மனிதர் ஏசாயா இருபத்தெட்டு மற்றும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரங்களில் தங்களை மறைத்துக்கொள்ளும் பொய்மையும் வஞ்சகமும் இறுதியில் “பெருகிப்பாயும் தண்டனையினால்” நியாயந்தீர்க்கப்பட்டு அழிக்கப்படுகின்றன.

> Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.

> நியாயத்தையும் நான் அளவுக்கோலாகவும், நீதியையும் தொங்குக்கல்லாகவும் ஏற்படுத்துவேன்; பொய்யின் அடைக்கலத்தை கல்மழை அடித்துச் செல்லும், மறைவிடத்தை ஜலங்கள் மூழ்கடிக்கும். மரணத்தோடுள்ள உங்கள் உடன்படிக்கை ரத்துச் செய்யப்படும்; பாதாளத்தோடுள்ள உங்கள் ஒப்பந்தம் நிலைநிற்காது; பெருக்கெடுத்த தண்டனைக்கோல் கடந்து செல்லும் போது, நீங்கள் அதினால் மிதிக்கப்பட்டுப்போவீர்கள். ஏசாயா 28:17, 18.

Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.

ஏசாயாவின் “பெருக்கெடுக்கும் தண்டனைக்கோல்” என்பது எசேக்கியேலின் “பெருக்கெடுக்கும் மழைப்புயல்” ஆகும்; அது “பொய்யைத் திவினம் பார்த்து,” “வீணான தரிசனத்தை” முன்வைத்து, “கர்த்தர் சொல்லுகிறார்” என்று உரிமையுடன் கூறினவர்கள்மேல் வருவிக்கப்படுகிறது; “ஆயினும்” கர்த்தர் “பேசவில்லை.” பண்டைய மனிதர்கள் தம்மை மறைத்துக்கொள்ளும் அந்த “பொய்,” கர்த்தர் சொல்லியதாக அவர்கள் உரிமை கோரும் ஒன்றாகக் குறிக்கப்படுகிறது; ஆகையால் அது தேவனுடைய வார்த்தையைப் பற்றிய ஒரு “பொய்” ஆகும். அவர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையிலுள்ள ஒரு உபதேசத்தைப் பிழையாக அடையாளப்படுத்தியிருக்கலாம்; அல்லது வேதாகமத்தின் ஒரு உபதேசம் குறித்து தங்களுடைய புரிதலை தேவனே வழிநடத்தினார் (தேவன் பேசியிருந்தார்) என்று தவறாகக் கூறியிருக்கலாம்.

The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.

1931-இல் வந்த “பொய்” என்னவெனில், தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” பற்றிய பொய்யான கருத்தை சகோதரி வைட் ஒப்புதலளித்தார் என்ற கூற்றாகும். “தினந்தோறும்” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற அந்தத் தவறான கருத்து, 1910-இல் எலன் வைட், தமக்கே நேர்மாறாக எழுதியிருந்த தன் தெளிவான வார்த்தைகள் இருந்தபோதிலும், “தினந்தோறும்” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தைச் சுட்டுகிறது என்ற அவரும் பிரெஸ்காட்டும் கொண்டிருந்த கருத்தே உண்மையில் சரியானது என்று A. G. Daniells-க்கு அறிவித்தார் என்று கூறிய ஒரு “பொய்”-யின் மேல் அமைந்திருந்தது.

The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.

அப்போது (1931) லவோதிகேய அத்வென்டிசத்தின் உட்பகுதியில் நிறுவப்பட்ட “தினந்தோறும்” பற்றிய தவறான பார்வை, எசேக்கியேல் “சமாதானமும் பாதுகாப்பும்” என்று விவரிக்கும் ஒரு செய்தியை நிர்மாணிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட தெய்வீகக் கோட்பாட்டு அஸ்திவாரமாக ஆனது. அந்தத் தவறான அஸ்திவாரத்தை நிலைநிறுத்தப் பயன்படுத்தப்படும் பலவிதமான வாதங்கள், மில்லர் தனது கனவில் கண்ட போலி நாணயங்களும் ரத்தினங்களும் ஆகும். அவரது கனவின் முடிவில், அவரது முதற்படியான ரத்தினங்கள் முற்றிலும் போலிப்பொருள்களாலும் குப்பைகளாலும் மூடப்பட்டுவிடுகின்றன; மேலும் அந்தக் குப்பைகளும் போலி ரத்தினங்களும் நாணயங்களும், “தினந்தோறும்” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியத்தைச் சுட்டுகிறது என்ற அவர்களது அடிப்படைப் பிழையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த அந்தச் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”

எசேக்கியேலின் அந்தப் பகுதியில், குப்பையும் கள்ள நகைகளும் “சுவர்” என உருவகப்படுத்தப்படுகின்றன; அது “புயற்காற்றின்” அழுத்தத்தையும் “பெருகி வழியும் மழைப்பொழிவின்” தாக்கத்தையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு பலவீனமான சாந்தால் கட்டப்பட்டதாகக் காட்டப்படுகிறது.

The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).

யூதாவிலிருந்து வந்து யெரொபவாமை கண்டித்த கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசி, இறுதியில் ஒரு “கழுதை”க்கும் ஒரு “சிங்கம்”க்கும் நடுவில் இறந்தான். சிங்கம் பாபிலோனை குறிக்கிறது; கழுதை இஸ்லாமை குறிக்கிறது. கீழ்ப்படியாத அந்தத் தீர்க்கதரிசியின் மரணத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும், லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம் காண முடியாத அந்த இரண்டு போதனைகள்: பாப்பரசுத் துறையைப் பற்றிய செய்தி (சிங்கம்), மேலும் மூன்றாவது ஐயோவின் இஸ்லாமைப் பற்றிய செய்தி (கழுதை) ஆகும்.

Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.

எசேக்கியேலின் “புயற்காற்று,” இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் “கிழக்குக் காற்றின் நாளில்” “அடக்கப்பட்ட கடுங்காற்று” எனக் கூறப்படும் எசாயாவின் உருவகத்திற்கான ஒரு சின்னமாகும். எசேக்கியேலின் “புயற்காற்று” என்பது, தேவனுடைய ஊழியக்காரர் முத்திரையிடப்படும் வரையில் தடுக்கப்பட்டிருக்கிற வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஏழாம் அதிகாரத்தின் “நான்கு காற்றுகளும்” ஆகும். எசேக்கியேலின் “புயற்காற்று” என்பது, முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில் “நான்கு காற்றுகளிலிருந்து” வரும் அவனுடைய செய்தியாகவும் இருந்து, இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளை வல்லமையுள்ள ஒரு படையாக உயிர்ப்பிக்கிறது. “பதனமிடப்படாத சாந்தினால் கட்டப்பட்ட சுவரை” இடித்துக் கீழே கொண்டுவருகிற எசேக்கியேலின் “புயற்காற்று,” மூன்றாம் ஐயோவின் பிற்கால மழைச் செய்தியாகும்.

Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”

எசேக்கியேலின் “பெருக்கெடுத்து பொழியும் மழை” என்பது பாப்பரசாட்சியின் ஒரு சின்னமாகும்; மேலும் குறிப்பாக, அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தால் தொடங்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் காலப்பகுதியின் சின்னமாகும். கழுதைக்கும் சிங்கத்திற்கும் இடையில் இறந்த யூதாவிலிருந்த கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசி, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று கழுதை (மூன்றாம் ஐயோ) வந்தடைந்ததிலிருந்து, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் (சிங்கம்) வரையிலான இடைக்காலத்தில் நிகழும் லயோதிகேயா அட்வென்டிசத்தின் மரணத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான். லயோதிகேயா அட்வென்டிசத்தின் மரணம், ஜாதிகள் கோபமடைந்தபோதிலும் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று கட்டுப்படுத்தப்பட்டு வைக்கப்பட்ட நிலையில் ஆரம்பமான ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம்பேரின் முத்திரையிடுதலின் காலத்தில் நிகழ்கிறது; அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவடைகிறது. கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் விளக்கப்பட்டபடி, அவர்கள் “ஏளனக்காரரின் சபைக்கு” ஒருபோதும் திரும்பக்கூடாது என்று நேரடியாக அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தபோதிலும், விசுவாசத் துரோகமடைந்த புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் முறையியலுக்குத் திரும்பிச் சென்றதினால் அவர்களின் மரணம் உண்டாகிறது.

Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.

அவர்களின் மரணம் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் வரலாற்றுக்குள் நிகழ்கிறது. தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்பட்டவுடனே, அழிக்கும் தூதர்கள் தங்கள் வேலையை ஆரம்பிக்கிறார்கள். செப்டம்பர் 11, 2001 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், ஜீவனுள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பு தேவனுடைய சபையில் நிறைவேற்றப்படுகிறது; ஏனெனில் நியாயத்தீர்ப்பு எருசலேமில் ஆரம்பிக்கிறது, மேலும் அது ஜனங்களின் காவலர்களாக இருக்க வேண்டியிருந்த, ஆனால் நான்கு தலைமுறைகளாகத் தங்கள் பொறுப்புகளை கைவிட்டுவிட்ட பண்டைய மனிதர்களிடத்தில் ஆரம்பிக்கிறது. அந்தக் காலப்பகுதியில் முத்திரையைப் பெறுகிறவர்கள் ஜாதிகளுக்கெதிராக உயர்த்தப்படுகிற கொடி ஆவர். விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பே அவர்கள் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் தேவனுடைய மற்ற மந்தை எச்சரிக்கப்படுவதற்கான ஒரே வழி, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில் தேவனுடைய முத்திரையைக் கொண்ட ஆண்களையும் பெண்களையும் காண்பதன்மூலமே ஆகும்.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “பரிசுத்த ஆவியின் செயல் உலகத்தைப் பாவம், நீதிமை, நியாயத்தீர்ப்பு இவைகளைக்குறித்து உணர்த்துவதாகும். சத்தியத்தை விசுவாசிப்பவர்கள் சத்தியத்தினால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களாய் இருந்து, உயர்ந்ததும் பரிசுத்தமானதுமான கொள்கைகளின்படி நடந்து, தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கும் அவற்றைத் தங்கள் காலடியில் மிதிக்கிறவர்களுக்கும் இடையிலான பிரிவுக் கோட்டை உயர்ந்த, மேன்மையான அர்த்தத்தில் வெளிப்படுத்துவதினாலன்றி, உலகம் எச்சரிக்கப்பட முடியாது. ஆவியின் பரிசுத்தமாக்குதல், தேவனுடைய முத்திரையை உடையவர்களுக்கும் போலியான ஓய்வுநாளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சோதனை வரும் போது, மிருகத்தின் முத்திரை என்ன என்பதும் தெளிவாகக் காண்பிக்கப்படும். அது ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் கைக்கொள்ளுதலே. சத்தியத்தைக் கேட்டபின்னரும், இந்த நாளைத் தொடர்ந்து பரிசுத்தமானதாகக் கருதுகிறவர்கள், காலங்களையும் நியாயப்பிரமாணங்களையும் மாற்ற எண்ணிய பாவ மனிதனின் அடையாளத்தைத் தரித்திருக்கிறார்கள்.” Bible Training School, December 1, 1903.

The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.

லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் மரணம், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தூவத் தொடங்கிய பிந்தைய மழையின் வரலாற்றின்போது நிறைவேறுகிறது; மேலும், நித்தியத்திற்காக முத்திரையிடப்பட்ட ஜனத்தை தேவன் நிறுவி, பின்னர் கொடியாக உயர்த்தும் வேளையில், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், அது அளவின்றி ஊற்றப்படும்.

In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.

அந்தக் காலப்பகுதியில், மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பவர்களும், அதைப் பெறப்போகிறவர்களுமான லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தினரே, எசேக்கியேல் 8ஆம் அதிகாரத்தில் சூரியனை நோக்கி வணங்கும் இருபத்தைந்து ஆண்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் எசேக்கியேலின் பொய்யான “சமாதானமும் பாதுகாப்பும்” என்ற செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்; அந்தச் செய்தி, அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் உண்மையான காவலாளிகளால் அறிவிக்கப்படுகிற உண்மையான பின்மழைச் செய்திக்கான ஒரு கள்ளப்போலியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்தப் பொய்யான பின்மழைச் செய்தியின் அஸ்திவாரம், தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “நித்தியம்” என்பது கிறிஸ்துவின் சின்னம் என்ற அடையாளப்படுத்தலாகும்; ஆனால் அது உண்மையில் சாத்தானின் சின்னமாகும். அந்தப் பொய்யான அடிப்படை நம்பிக்கையே, “எருசலேமின் ஜனங்களை ஆளும் நிந்தனைக்கார மனுஷர்” தங்கள் காரையிடப்படாத சுவரை எழுப்பப் பயன்படுத்தும் போதனையாகும்.

The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.

1931 ஆம் ஆண்டில், “தினசரி” என்பது கிறிஸ்துவின் ஒரு சின்னமாகும் என்ற அடையாளப்படுத்தல் வரலாற்றாக ஒரு “பொய்யின்” மூலம் நிறுவப்பட்டது. அதன் பின்னர், போலி நாணயங்களாலும் இரத்தினங்களாலும் ஆன சாந்துக்கலவையில்லாத சுவர் எழுப்பப்பட்டது. அந்த “சுவர்,” தமது களத்தை முற்றிலும் சுத்திகரிக்கத் தூசித் துடைப்பை உடைய மனிதன் வரும்போது இடிக்கப்படுவதற்கே நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சுத்திகரிப்பு, “புயற்காற்று” (2001 செப்டம்பர் 11-ன் கழுதை), மற்றும் “பெருகி வழியும் மழைப்பொழிவுகள்” (விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சிங்கம்) ஆகியவற்றிற்கிடையிலான வரலாற்றின் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியில் நிறைவேறுகிறது. அந்த வரலாற்றில், கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசி கொல்லப்பட்டு, பேத்தேலின் கள்ளத் தீர்க்கதரிசியின் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படுகிறான். சகோதரி வைட், தீர்க்கதரிசனத்தின் “சுவர்” என்பதை தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணமாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.

> “இங்கு தீர்க்கதரிசி, சத்தியத்திலும் நீதியிலும் பொதுவாக நிகழும் விலகலின் காலத்தில், தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் அஸ்திவாரமாகிய கொள்கைகளை மீள நிலைநிறுத்த முயலும் ஒரு ஜனத்தை விவரிக்கிறார். அவர்கள், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தில் ஏற்பட்டுள்ள உடைப்பைச் சீர்செய்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள்—அவரால் தமது தெரிவுசெய்யப்பட்டவர்களை அவர்களின் பாதுகாப்பிற்காகச் சூழ்ந்து வைக்கப்பட்ட சுவர்; மேலும் நீதியும், சத்தியமும், தூய்மையும் கொண்ட அதன் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிதலே அவர்களுக்கு நிலையான பாதுகாப்பாயிருக்க வேண்டியது ஆகும்.”

> “In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.

> “தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளத்தக்க சொற்களில், சுவரைக் கட்டுகிற இந்த மீதமுள்ள ஜனங்களின் குறிப்பிட்ட பணியை தீர்க்கதரிசி சுட்டிக்காட்டுகிறார். ‘நீ ஓய்வுநாளிலிருந்து உன் காலை விலக்கி, என் பரிசுத்த நாளில் உன் இன்பத்தைச் செய்யாமல் இருந்து, ஓய்வுநாளை மனமகிழ்ச்சியாயும், கர்த்தருடைய பரிசுத்த நாளை மகிமைக்குரியதாயும் சொல்லி, உன் சொந்த வழிகளில் நடக்காமல், உன் சொந்த இன்பத்தை நாடாமல், உன் சொந்த வார்த்தைகளைப் பேசாமல், அவரைக் கனம்பண்ணினால்; அப்பொழுது நீ கர்த்தருக்குள் மனமகிழ்ச்சியடைவாய்; நான் உன்னை பூமியின் உயர்ந்த இடங்களின்மேல் ஏறிச் சவாரி செய்யப்பண்ணி, உன் தகப்பனாகிய யாக்கோபின் சுதந்தரத்தினால் உன்னைப் போஷிப்பேன்; இதை கர்த்தருடைய வாய் உரைத்தது.’ ஏசாயா 58:13, 14.” இறைவாக்கினரும் ராஜாக்களும், 678.

The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.

அட்வென்டிசத்தின் நான்காம் தலைமுறையின் ஆரம்பம், மூன்றாம் தலைமுறையின் ஆரம்பம்போலவே, ஒரு புத்தகத்தின் வெளியீட்டினால் குறிக்கப்படுகிறது. மூன்றாம் தலைமுறை W. W. Prescott எழுதிய The Doctrine of Christ என்ற நூலின் வெளியீட்டினால் தொடங்கியது; அந்த தலைமுறை Questions on Doctrine என்ற நூலின் வெளியீட்டினால் முடிவுற்றது. The Doctrine of Christ, மில்லரைட் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை நோக்கமுடனே நீக்கியிருந்த ஒரு சுவிசேஷத்தை முன்வைத்தது. Questions on Doctrine, கிறிஸ்துவினால் நிறைவேற்றப்படுகிற பரிசுத்தமாக்கும் கிரியையை மறுத்த ஒரு சுவிசேஷத்தை முன்வைத்தது. The Doctrine of Christ, தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் (chazon) தரிசனத்தின் ஒளியை அகற்றியது; Questions on Doctrine, கிறிஸ்துவின் “appearance” எனும் (Mareh) தரிசனத்தின் ஒளியை அகற்றியது.

In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.

அந்த இரண்டு புத்தகங்களுக்கிடையில், “தம்மூசுக்காக அழும் பெண்கள்” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பொய்யான பின்மழைச் செய்தி உருவாக்கப்பட்டது. “1931-ன் பொய்” உயர்த்திப் பிரசாரம் செய்யப்பட்டதும் அந்த வரலாற்றிலேயே ஆகும். அந்த மூன்றாம் தலைமுறை (அருவருப்பு), பெர்காமு என்னும் மூன்றாம் சபையின் சமரசத்தாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. மூன்றாம் சபையில் காணப்படும் சமரசத்தின் அடையாளம், இறையியலுக்கான விதிகளையும் மருத்துவத்திற்கான விதிகளையும் நிர்ணயித்த உலகியலான நிறுவனங்களிடமிருந்து அங்கீகாரம் நாடும் செயலினை அடையாளப்படுத்துகிறது. சத்தியத்தின் சமரசம் நிறைவேற்றப்பட்டது மூன்றாம் தலைமுறையிலேயே; அதில், கெடுக்கப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வேதாகமங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான அறிமுகமும் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வலியுறுத்தலும் அடங்கியிருந்தன.

In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.

1957 ஆம் ஆண்டில், *Questions on Doctrine* என்ற நூல், சுவிசேஷத்தின் பிரதான சத்தியத்திற்கான ஒரு சரணடைவைக் குறித்தது. அந்தச் சத்தியம் என்னவெனில், இயேசு நம்மை பாவத்திலிருந்து இரட்சிக்க மரித்தார்; ஆனால் பாவத்திலேயே நம்மை இரட்சிக்க அவர் மரிக்கவில்லை. மனிதன் தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய முடியாது என்று போதிக்கும் கத்தோலிக்க மற்றும் விசுவாசத் துறந்த புரொட்டஸ்தாந்து போதனை, சாத்தானின் நித்திய வாதமாகும். சாத்தான் “நீ நிச்சயமாகச் சாவதில்லை” என்று கூறினாலும், மனிதன் தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியக்கூடும்; மேலும் கீழ்ப்படியவேண்டும். மனிதர்கள் பாவத்தை மேற்கொள்ள முடியாது; ஆகையால், இயேசு தமது இரண்டாம் வருகையில் அவர்களை அதிசயமாய் கீழ்ப்படியும் இயந்திரங்களாக மாற்றும் வரையில், மனிதர்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிய முடியாது என்ற விழுந்துபோன விசுவாசத் துறந்த புரொட்டஸ்தாந்து கருத்து, *Questions on Doctrine* என்ற நூலின் போதனைகளில் இணைக்கப்பட்டது.

In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.

1957 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேய ஆத்வெந்திசத்தின் நான்காம் தலைமுறை ஆரம்பமானது; அதின் காரைபூசப்படாத சுவர் (பிரமாணம்) நிறுவப்பட்டது. இவ்வாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் முடிவில் இருபத்தைந்து பண்டைய மனிதர்கள் சூரியனை நோக்கி வணங்க அனுமதிக்கும் தர்க்கம் வழங்கப்பட்டது. தேவனுடைய பிரமாணத்தைக் கைக்கொள்ளுதல் அசாத்தியம் என்ற அந்தக் காரைபூசப்படாத சுவர், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் சபையும் அரசும் இடையிலான பிரிவின் “சுவர்” அகற்றப்படும் போது அடித்துச் செல்லப்படும். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே பெருகி வழியும் மழைப்பொழிவுகள்; அல்லது ஏசாயா வெளிப்படுத்துவது போல, அது பெருகி வழியும் தண்டனைக்கோல் ஆகும்; அந்தப் பெருவெள்ளம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பிக்கிறது.

At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படும் வேளையில், சத்துரு (போப்) “வெள்ளம்போல” (கரைபுரண்டு பெருகும் தண்டனைபோல) நுழைந்து வருகிறான்; அப்பொழுதுதான் அவனுக்கு விரோதமாக “கொடி” உயர்த்தப்படுகிறது. அப்பொழுதுதான், “நித்திய” என்பதின் தவறான பயன்பாட்டின் மேல் லவோதிகேயா அட்வென்டிசம் எழுப்பியிருந்த அந்த “சாந்து கலக்கப்படாத சுவர்” அடித்துச் செல்லப்படுகிறது.

> According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.

> அவர்களுடைய கிரியைகளின்படி, அதற்கேற்ப அவர் செலுத்துவார்; தம்முடைய விரோதிகளுக்கு கொந்தளிப்பையும், தம்முடைய சத்துருக்களுக்கு பழிதீர்த்தலையும் செலுத்துவார்; தீவுகளுக்கும் அவர் பழிதீர்த்தலைச் செலுத்துவார். ஆகையால் அவர்கள் மேற்கிலிருந்து கர்த்தருடைய நாமத்தையும், சூரியன் உதிக்கும் திசையிலிருந்து அவருடைய மகிமையையும் பயப்படுவார்கள். சத்துரு வெள்ளம்போல் வரும்போது, கர்த்தருடைய ஆவியானவர் அவனுக்கு விரோதமாக ஒரு கொடியை உயர்த்துவார். மீட்பர் சீயோனுக்கு வருவார்; யாக்கோபில் அக்கிரமத்தை விட்டு மனந்திரும்புகிறவர்களிடத்திற்கும் வருவார் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். என்னைப் பொறுத்தவரை, இதுவே அவர்களோடுள்ள என் உடன்படிக்கை என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; உன்மேல் இருக்கிற என் ஆவியும், உன் வாயில் நான் வைத்திருக்கிற என் வார்த்தைகளும், இனிமேலும் என்றென்றைக்கும் உன் வாயிலிருந்தும், உன் சந்ததியின் வாயிலிருந்தும், உன் சந்ததியின் சந்ததியின் வாயிலிருந்தும் நீங்கிப்போகாது என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். எழுந்திரு, ஒளிவீசு; உன் ஒளி வந்துவிட்டது, கர்த்தருடைய மகிமை உன்மேல் உதித்திருக்கிறது. ஏனெனில், இதோ, இருள் பூமியை மூடும், காரிருள் ஜனங்களை மூடும்; ஆனாலும் கர்த்தர் உன்மேல் உதிப்பார், அவருடைய மகிமை உன்மேல் காணப்படும். புறஜாதியார் உன் ஒளியினிடத்திற்கும், ராஜாக்கள் உன் உதயத்தின் பிரகாசத்தினிடத்திற்கும் வருவார்கள். ஏசாயா 59:18–60:3.

The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.

தேவனுடைய மகிமை தமது ஜனங்களின் மேல் இருக்கும்போது ஜாதிகள் அந்த ஒளியினிடத்திற்கு வருகின்றனர்; இது சத்துரு வெள்ளம்போல வந்து புகும் சமயத்தில் நிகழ்கிறது. அந்தச் சத்துரு வந்து புகும் போது, தேவன் அவனுக்கு எதிராக ஒரு கொடியை (அடையாளக் கொடியை) உயர்த்துகிறார். ஜாதிகள் பிரதிசெயல்படும் அந்த ஜனங்களின் மேல் இருக்கும் கர்த்தருடைய மகிமை அவருடைய சுபாவமே ஆகும்; அவருடைய சுபாவம் பாவம் செய்யாது. ஆண்களும் பெண்களும் பாவத்தை வெல்ல முடியாது என்று போதிக்கும் செய்தி பொய்யான சமாதானமும் பாதுகாப்பும் குறித்த செய்தியாகும். அந்தச் செய்தி உண்மையான பிற்கால மழையின் செய்தி அறிவிக்கப்படும் காலத்தில் அறிவிக்கப்படும் ஒரு பொய்யான பிற்கால மழைச் செய்தியாகும்; அந்த உண்மையான செய்தி 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தது. அந்தப் பொய்யான செய்தி தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைப்பற்றிய ஒரு பொய்யான செய்தியாகும்; அதுவே “மதில்” ஆகும். லவோதிகேய அத்வெந்திசத்தின் நான்காவது மற்றும் இறுதியான தலைமுறையின் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டிய Questions on Doctrine என்னும் நூலில் அந்தப் பொய்யான உபதேசம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, லவோதிகேய அட்வென்டிசத்தின் நான்கு கிளர்ச்சிகளும், அந்த இறுதியான தலைமுறையை அவர்களின் பிதாக்களின் பாவங்களால் சோதிப்பதற்காக வந்தடைந்தன. அந்த நாளில், தேவன் தம் ஜனங்கள் எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பும்படி வழிநடத்தினார்; அப்பொழுது அவர்கள் “மில்லரின் இரத்தினங்கள்” என்று குறிக்கப்பட்ட அடித்தளச் செய்தியைப் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடும். அவர்கள் அப்படிச் செய்திருந்தால், எரேமியா “இளைப்பாறுதல்” என்று அழைத்த பின்மழையை அவர்கள் கண்டடைவார்கள். பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்புமாறு இருந்த அழைப்பு, 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியை உண்டாக்கிய சோதனையின் மறுபடியும் நிகழ்ந்ததாயிருந்தது.

On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, அது ஏசாயாவின் “கிழக்குக் காற்றும் கடுங்காற்றும் வீசும் நாள்” ஆகையால், “திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடல்” பாடப்பட வேண்டியிருந்தது; அதைப் வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரம், மூன்றாம் வசனத்திலும், மேலும் பதினைந்தாம் அதிகாரம், மூன்றாம் வசனத்திலும், மோசேயின் பாடலையும் ஆட்டுக்குட்டியின் பாடலையும் பாடுகிறவர்கள் பாடுகின்றனர். அந்தப் பாடல் லவோதிக்கேயா செய்தியாகும்; அதாவது, முன்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் அப்போது புறக்கணிக்கப்படிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை அது அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், தேவன் தமது திராட்சைத்தோட்டத்தை, அந்தத் தோட்டம் நோக்கமாகக் கொண்ட கனிகளை விளைவிக்கும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் அளித்து வந்த செயல்முறையில் அப்போது இருந்தார். அந்தத் திராட்சைத்தோட்டத்தின் செய்தியே லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியாகும்; அது 1888 ஆம் ஆண்டின் கலகத்தின் போது ஜோன்ஸும் வக்னரும் முன்வைத்த செய்தியாகும்.

On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று பிற்கால மழை ஆரம்பமானது; மேலும், ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் விவாதத்தில், இரண்டு பலகைகளின் செய்தியை முன்வைத்த ஒரு வர்க்கம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அவர்கள் எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பியிருந்தார்கள், மேலும் “வரியின்மேல் வரி” எனும் முறையுடையோர்மேல் கொண்டுவரப்படுவதாக ஏசாயா அடையாளப்படுத்தும் “இளைப்பாறுதலையும் புத்துணர்ச்சியையும்” பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் ஈடுபட்டிருந்த அந்த விவாதம், “தம்மூஸுக்காக அழுகின்ற பெண்கள்” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு பொய்யான பிற்கால மழைச் செய்திக்கு எதிரானதாக இருந்தது; அந்தப் பொய்ச் செய்தி, சமாதானமும் பாதுகாப்பும் என்ற செய்தியால் உறங்கிக்கொண்டிருந்த லவோதிக்கேய ஜனங்களை ஊக்கப்படுத்தியது.

The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.

“சமாதானமும் பாதுகாப்பும்” என்னும் செய்தி, ஆண்களும் பெண்களும் பாவம் செய்யாமல் இருப்பது இயலாதது என்று கூறுகிறது; ஆகையால், தேவன் அவர்களை அவர்களுடைய பாவங்களுக்குள் மட்டுமே நீதிமான்களாக அறிவிப்பார் என்றும் அறிவிப்பார் என்றும் அது வாதிடுகிறது. அந்த இகழ்ச்சியுள்ள மனிதர், தங்களுடைய “சமாதானமும் பாதுகாப்பும்” செய்தியே யோன்ஸ் மற்றும் வாக்கோனர் முன்வைத்த விசுவாசத்தினால் நீதிகரிக்கப்படுதல் பற்றிய உண்மையான செய்தி என்று உரிமை கோருகின்றனர்; ஆனால், தேவன் எவரை நீதிமான்களாக அறிவிக்கிறாரோ, அவர்களை அவரே பரிசுத்தமாகவும் ஆக்குகிறார் என்ற சத்தியத்தை அது ஒதுக்கிவிடுகிறது; ஏனெனில், தேவன் மக்களை அவர்களுடைய பாவங்களுக்குள் இரட்சிக்க மரிக்கவில்லை, அவர்களுடைய பாவங்களிலிருந்து இரட்சிக்கத்தான் மரித்தார்.

September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.

செப்டம்பர் 11, 2001, ஒரு நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் ஆரம்பத்தை அடையாளப்படுத்தியது; அந்தக் காலம் இறுதியில் ஒரு வகுப்பினர் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுவதோடு நிறைவடைகிறது; அவர்கள் சபையிலும் தேசத்திலும் உள்ள அருவருப்புகளினிமித்தம் நெடுங்கனத்துடனும் அழுகையுடனும் இருப்பவர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; மற்றொரு வகுப்பினர், மூன்றாம் தூதனுடைய இறுதி வேலை நிறைவேற்றப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஆலயத்திற்குப் பின்புறம் திரும்பி, சூரியனை வணங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு, மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தின் வரலாற்றை விளக்குகிறது; அப்படிச் செய்வதன் மூலம், அதன் உச்சக்கட்டம் பின்மழையின் செய்தியையும், உண்ணத் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களில் அது உருவாக்கும் அனுபவத்தையும் பற்றியது.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> “முன்கூட்டியே உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த கருத்துகளை விட்டுக்கொடுக்க மனமில்லாமையும், இந்தச் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததும்தான், மினியாபொலிஸில் சகோதரர்கள் வாக்னரும் ஜோன்ஸும் மூலமாக ஆண்டவர் அளித்த செய்திக்கு எதிராக வெளிப்பட்ட பெரும்பாலான எதிர்ப்பின் அடித்தளமாக இருந்தது. அந்த எதிர்ப்பைத் தூண்டியதன் மூலம், தேவன் தம்முடைய மக்களுக்குக் கொடுக்க ஆவலாயிருந்த பரிசுத்த ஆவியின் விசேஷ வல்லமையை, பெருமளவில் அவர்களிடமிருந்து விலக்கி வைப்பதில் சாத்தான் வெற்றி பெற்றான். பெந்தெகொஸ்தே நாளுக்குப் பின்பு அப்போஸ்தலர்கள் சத்தியத்தை அறிவித்ததுபோல, அந்தச் சத்தியத்தை உலகத்திற்குக் கொண்டு செல்லுவதில் அவர்களுக்கு உரியதாக இருந்திருக்கக்கூடிய செயல்திறனைப் பெறுவதிலிருந்து சத்துரு அவர்களைத் தடுத்தான். தன் மகிமையினால் முழு பூமியையும் ஒளியூட்டவேண்டியிருந்த அந்த ஒளி எதிர்க்கப்பட்டது; மேலும், நம்முடைய சொந்த சகோதரர்களின் செயலினால் அது பெருமளவில் உலகத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.” Selected Messages, book 1, 235.

Back to Articles