Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Four

தானியேல் புத்தகம் - நூற்று எழுபத்து நான்கு

Prophetic Insights and Divine Revelations: Understanding Daniel’s Vision and Its Last-Day Implications

தீர்க்கதரிசன உள்விழிப்புகளும் தெய்வீக வெளிப்பாடுகளும்: தானியேலின் தரிசனத்தையும் அதன் கடைசிக் காலத்திற்கான உட்பொருள்களையும் புரிந்துகொள்ளுதல்

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2024

Formats

PDF
Word

As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்றாம் பிரதிநிதிப் போரைக் குறித்து நாம் ஆராயும்போது, இந்த வசனங்களுக்கு முன்பாக எது எதை நோக்கி வழிநடத்தியது என்பதை நாம் நினைவுபடுத்திக்கொள்வோம். பத்தாம் அதிகாரத்தில், தானியேல் தன் இறுதித் தரிசனத்தைப் பெறுகிறான்; அதனால், அவன் உள்புறமும் வெளிப்புறமும் ஆகிய இருவகை தீர்க்கதரிசனத் தரிசனங்களையும் புரிந்துகொள்ளுகிறவனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். “வார்த்தை” என்று பொருள்படும் எபிரேயச் சொல் “dabar,” “விஷயம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்களின் தரிசனத்தை தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி காபிரியேல் வந்தபோது, எபிரேயச் சொல் “dabar” “காரியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> ஆம், நான் ஜெபத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ஆரம்பத்தில் தரிசனத்தில் நான் கண்டிருந்த அந்த மனிதனாகிய கபிரியேல் விரைவாகப் பறந்து வந்து, மாலைப் பலியிடும் நேரத்திலே என்னைத் தொட்டான். அவன் எனக்கு அறிவித்தும் என்னோடு பேசியும், “தானியேலே, உனக்கு ஞானத்தையும் புரிதலையும் அளிக்கும்படியாக இப்போது நான் வந்திருக்கிறேன். உன் விண்ணப்பங்களின் தொடக்கத்திலேயே கட்டளை பிறந்தது; அதை உனக்குக் காண்பிக்கும்படியாக நான் வந்தேன்; ஏனெனில் நீ மிகவும் பிரியமானவன்; ஆகையால் இந்த விஷயத்தை உணர்ந்து, இந்தத் தரிசனத்தை கவனமாக ஆராய்” என்றான். தானியேல் 9:21–23.

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

கபிரியேல் தானியேலிடம், “காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்தை கவனித்துக்கொள்” என்று சொன்னபோது, எபிரெயச் சொல் “biyn” என்பது “உணர்ந்து” என்றும் “கவனித்துக்கொள்” என்றும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. அந்தச் சொல்லின் பொருள், மனதிலே பிரித்தறிதல் என்பதாகும். “matter” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட “dabar” என்பதிற்கும், “vision” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட “mareh” என்பதிற்கும் இடையில் மனப்பூர்வமான வேறுபாட்டை ஏற்படுத்திக்கொள்ளுமாறு கபிரியேல் தானியேலுக்குத் தெரிவித்தான். இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தைப் பற்றிக் கபிரியேல் தானியேலுக்குக் கொடுத்து வந்த விளக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்படி, “matter” என்று குறிக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத் தரிசனத்திற்கும், தீர்க்கதரிசனமான “mareh” தரிசனத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை தானியேல் அறிந்திருக்க வேண்டும். “matter” என்று சொல்லப்படுவது “dabar” ஆகும்; அதற்கு “வார்த்தை” என்று பொருள். அது தீர்க்கதரிசனத்தின் வெளிப்புற வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; “mareh” தரிசனம் தீர்க்கதரிசனத்தின் உள்புற வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

தானியேல் அதிகாரம் 10-இல், தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்கிறவருக்குத் வெளிப்படுத்தப்படும் முதல் சத்தியம் இதுவே: தானியேல், உள்ளார்ந்த மற்றும் வெளிப்புற தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் இரண்டையும் புரிந்துகொள்ளும் கடைசி நாட்களில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேஷின் மூன்றாம் ஆண்டில், பெல்தெஷாத்சார் என்று அழைக்கப்பட்ட தானியேலுக்கு ஒரு காரியம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அந்தக் காரியம் சத்தியமானதாக இருந்தது, ஆனால் நியமிக்கப்பட்ட காலம் நீண்டதாக இருந்தது; அவன் அந்தக் காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்திற்கும் அறிவைப் பெற்றான். தானியேல் 10:1.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

“விஷயம்” என்பது எபிரெயச் சொல்லான “dabar” ஆகும்; “தரிசனம்” என்பது “mareh” தரிசனம் ஆகும். ஒரு தீர்க்கதரிசியாக, தானியேல் தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அவர்களின் பரிபூரண நிறைவேற்றம் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேராகும். கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டு, 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக்காலத்தில் தொடங்கிய சீர்திருத்த வரிசையில் தானியேலை நிலைநிறுத்துகிறது. “அந்நாட்களில்,” 1989 முதல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை உள்ள வரலாற்றைக் குறிக்கையில், தானியேல் மூன்று வாரங்கள் துக்கித்துக்கொண்டிருந்தார். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் சீர்திருத்த வரிசையில், இந்தத் துக்கத்தின் காலம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றின் இரண்டு சாட்சிகள் தெருவில் இறந்துகிடக்கும் மூன்றரை நாட்களைக் குறித்துக் காட்டுகிறது. சோதோம் மற்றும் எகிப்து என்று அழைக்கப்படும் அந்த மகாநகரத்தின் தெரு, எங்கள் ஆண்டவரும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடமாக இருப்பதோடு, எசேக்கியேலின் உலர்ந்த மரித்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்குமாகும்.

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

பத்தாவது அதிகாரத்தில், தானியேல் கிறிஸ்துவின் சாயலாக மாற்றப்பட்டு, தானியேல் கண்ட தரிசனத்தை கபிரியேல் விளக்குவதற்கு முன்பாக மூன்று முறை தொடப்படுகிறார். அந்தத் தரிசனம் ஆராதிப்போரின் இரு வகுப்புகளுக்கிடையில் ஒரு பிரிவை உண்டாக்கியது. நித்திய சுவிசேஷம் எப்போதும் ஆராதிப்போரின் இரு வகுப்புகளை உண்டாக்குகிறது. தரிசனத்தினால் பயந்து ஓடிப்போன வகுப்பிற்கு எதிராக, ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் என்று சுட்டிக்காட்டப்படும் ஆராதிப்போரின் வகுப்பைத் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

பத்தாம் அதிகாரத்திற்கு முன்பாக, ஒரு தரிசனத்தை விளக்குவதற்காக கபிரியேல் தானியேலிடம் மூன்று முறை வந்தான். ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களிலுள்ள தரிசனங்களை அவன் விளக்கினான்; அவை வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களை, அவற்றின் அரசியல் வெளிப்பாட்டில் (ஏழாம் அதிகாரம்), மேலும் அவற்றின் மத சம்பந்தமான வெளிப்பாட்டில் (எட்டாம் அதிகாரம்) சித்தரித்தன. பின்னர், ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் கபிரியேல் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தை விளக்கினான். ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் முற்றுபெறாமல் விடப்பட்ட விளக்கத்தை நிறைவு செய்யவும், இரண்டு வகை ஆராதகர்களை உருவாக்கிய தரிசனத்திற்கான விளக்கத்தை தானியேலுக்கு அளிக்கவும், கபிரியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் வருகிறான். முதலில், பதினான்காம் வசனத்தில், அந்தத் தரிசனத்தின் ஒரு பொதுப்பார்வையை கபிரியேல் தானியேலுக்கு அளிக்கிறான்.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> இப்போது நான் உன்னுடைய ஜனங்களுக்கு கடைசி நாட்களில் என்ன நிகழப்போகிறதென்று உனக்குப் புரியும்படி வந்திருக்கிறேன்; ஏனெனில் இந்தத் தரிசனம் இன்னும் அநேக நாட்களுக்குரியது. தானியேல் 10:14.

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

இரு வகையான ஆராதிப்பவர்களை உருவாக்கிய கிறிஸ்துவின் தரிசனம், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு என்ன நேரிடுமோ அதைக் குறிக்கிறது. ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களின் விளக்கம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் முறையே காடுமிருகங்களாலும் பரிசுத்தஸ்தல மிருகங்களாலும் சித்தரிக்கப்பட்ட வரலாற்றின் விளக்கமாக இருந்தது. ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் விளக்கம், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகள் என்ற தீர்க்கதரிசனத்திற்குள் அடங்கிய பல்வேறு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதிகளின் விரிவான பகுப்பாய்வாக இருந்தது. எப்படியோ, பத்தாம் அதிகாரத்தில் மகிமைப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் தரிசனம், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு என்ன நேரிடுமோ அதைக் குறித்தது. மகிமைப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் தரிசனத்திற்கான விளக்கமாகிய வரலாற்றின் விரிவான சுருக்கத்தைக் கபிரியேல் தொடங்குவதற்கு முன்பு, அந்த விளக்கம் எதைக் குறிக்கிறது என்பதைத் தான் ஏற்கனவே தானியேலுக்குச் சொல்லியிருந்ததை அவர் அவனுக்குச் நினைவூட்டுகிறார்.

> Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

> அப்பொழுது அவன், “நான் உன்னிடத்திற்கு எதற்காக வந்தேன் என்று உனக்குத் தெரியுமா? இப்பொழுது நான் பாரசீகத்தின் அதிபதியோடு போராடும்படி திரும்பிச் செல்வேன்; நான் புறப்பட்டுப்போனபின், இதோ, கிரேக்கத்தின் அதிபதி வருவான்” என்றான். தானியேல் 10:20.

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

காபிரியேல் தானியேலை நினைவூட்டுகிறான்: பதினான்காம் வசனத்தில், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரப்போகிறதை தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி தான் வந்ததாக அவனிடம் கூறியிருந்தான்; ஆகையால் தொடர்ந்து வழங்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் விளக்கத்தை அந்தச் சூழலில் தானியேல் அமைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அவன் எதிர்பார்த்தான். துக்கிக்கத் தொடங்கிய முதல் நாளிலிருந்தே தானியேல் ஒரு குறிப்பிட்ட புரிதலைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

> Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

> அப்போது அவன் என்னிடத்தில் சொல்லினான்: தானியேலே, பயப்படாதே; நீ புரிந்துகொள்ளும்படிக்கு உன் இருதயத்தைச் செலுத்தி, உன் தேவனுடைய சந்நிதியில் உன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்ட முதல் நாள்முதல் உன் வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன; உன் வார்த்தைகளினாலே நான் வந்தேன். ஆனால் பாரசீக ராஜ்யத்தின் அதிபதி இருபத்தொன்று நாட்கள் எனக்கு எதிர்த்து நின்றான்; ஆனாலும் இதோ, பிரதான அதிபதிகளில் ஒருவனாகிய மீகாயேல் எனக்கு உதவுவதற்காக வந்தான்; அங்கே நான் பாரசீக ராஜாக்களுடனே தங்கியிருந்தேன். தானியேல் 10:12, 13.

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

தானியேலின் மூன்று வார துக்கத்திற்குப் பின், பத்மோஸ் தீவில் யோவான் கண்டிருந்த கிறிஸ்துவின் தரிசனத்துடன் தீர்க்கதரிசனரீதியாக ஒத்திசைந்த கிறிஸ்துவின் தரிசனத்தை அவர் கண்டார்.

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

> தேவனுடைய குமாரனே தானியேலுக்கு தோன்றினார். இந்த விவரணம், பத்மோஸ் தீவில் கிறிஸ்து யோவானுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தியபோது அளிக்கப்பட்ட விவரணத்துடன் ஒத்ததாகும். இப்போது நம்முடைய ஆண்டவர், கடைசி நாட்களில் என்ன நிகழப்போகிறது என்பதைத் தானியேலுக்குப் போதிக்க இன்னொரு பரலோகத் தூதருடன் வருகிறார். உலகத்தின் முடிவுகள் எங்கள்மேல் வந்திருக்கிற நமக்காக, இந்த அறிவு தானியேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு, ஏவுதலால் பதிவு செய்யப்பட்டது.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

> “உலகத்தின் மீட்பரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மகத்தான சத்தியங்கள், மறைக்கப்பட்ட பொக்கிஷங்களைத் தேடுவதுபோல் சத்தியத்தைத் தேடுகிறவர்களுக்கே உரியவையாகும். தானியேல் முதிர்ந்த வயதுடைய மனிதனாயிருந்தான். அவன் வாழ்க்கை விக்கிரகாராதனையாளர் அரசவையின் மயக்கங்களின் நடுவில் கடந்துபோயிருந்தது; அவன் மனம் ஒரு மகத்தான பேரரசின் காரியங்களால் பாரமடைந்திருந்தது; இருந்தபோதிலும், இவையெல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி, தேவனுக்கு முன்பாகத் தன் ஆத்துமாவைத் தாழ்த்தி, பரமோன்னதரின் நோக்கங்களை அறியும் அறிவைத் தேடுகிறான். அவன் விண்ணப்பங்களுக்கு உத்தரவாக, கடைசி நாட்களில் வாழப்போகிறவர்களுக்காக பரலோக மன்றங்களிலிருந்து வெளிச்சம் அருளப்பட்டது. ஆகையால், பரலோகத்திலிருந்து நமக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட சத்தியங்களை உணர்ந்து கொள்ளும்படி அவர் நமது அறிவைத் திறக்க, நாம் எவ்வளவு பேரார்வத்தோடு தேவனைத் தேட வேண்டும்!”

> “‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> “‘நான் தானியேல் ஒருவனே அந்தத் தரிசனத்தைக் கண்டேன்; என்னோடிருந்த மனிதர் அந்தத் தரிசனத்தைக் காணவில்லை; ஆனாலும் ஒரு பெரிய நடுக்கம் அவர்கள்மேல் விழுந்தது; அதனால் அவர்கள் ஓடித் தங்களை ஒளித்துக்கொண்டார்கள்…. எனக்குள் பலம் ஏதும் மீதியிருக்கவில்லை; எனது அழகு எனக்குள் கெட்டுப்போனதாக மாறிவிட்டது; நான் எந்தப் பலத்தையும் தக்கவைக்கவில்லை.’ உண்மையாகப் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொருவரின் அனுபவமும் இப்படிப்பட்டதாக இருக்கும். கிறிஸ்துவின் மகத்துவம், மகிமை, பரிபூரணத்தன்மை ஆகியவற்றைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வை எவ்வளவு தெளிவாகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தங்களுடைய சொந்த பலவீனத்தையும் அபரிபூரணத்தையும் அவர்கள் தெளிவாகக் காண்பார்கள். பாவமற்ற குணநிலையைத் தமக்குரியதாக உரிமைகோரத் தூண்டும் மனப்பாங்கு அவர்களுக்கிருக்காது; தமக்குள் சரியானதும் அழகானதும் என்று தோன்றியிருந்தது, கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தத்திற்கும் மகிமைக்கும் எதிரெதிராக நிறுத்திப் பார்க்கும்போது, தகுதியற்றதாயும் கெட்டுப்போகத்தக்கதாயும் மட்டுமே தோன்றும். மனிதர் தேவனிடமிருந்து பிரிந்திருக்கும்போதும், கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வை மிகவும் மங்கலாக இருக்கும்போதும் தான், அவர்கள், ‘நான் பாவமற்றவன்; நான் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டிருக்கிறேன்’ என்று சொல்கிறார்கள்.”

> “Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

> “பின்னர் கபிரியேல் தீர்க்கதரிசிக்குத் தோன்றி, அவனை நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தான்: ‘அதிகமாய் பிரியிக்கப்பட்ட மனுஷனாகிய தானியேலே, நான் உன்னோடு பேசுகிற வார்த்தைகளை உணர்ந்து, நேராக நின்றுகொள்; ஏனெனில் இப்பொழுது நான் உன்னிடத்திற்கே அனுப்பப்பட்டிருக்கிறேன்.’ அவன் இந்த வார்த்தையை என்னோடு பேசியபோது, நான் நடுங்கிக்கொண்டு நின்றேன். பின்னும் அவன் என்னை நோக்கி, ‘தானியேலே, பயப்படாதே; ஏனெனில் நீ புரிந்துகொள்ளும்படியாக உன் இருதயத்தைச் செலுத்தி, உன் தேவனின் சந்நிதியில் உன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்ட முதல் நாள்முதல், உன் வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன; உன் வார்த்தைகளினிமித்தம் நான் வந்திருக்கிறேன்’ என்றான்.”

> “What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> “வானத்தின் மகிமையால் தானியேலுக்குக் காட்டப்பட்ட மாபெரும் கௌரவம் எத்தகையது! அவர் நடுங்குகிற தம் ஊழியக்காரனை ஆறுதல்படுத்தி, அவனுடைய ஜெபம் வானத்தில் கேட்கப்பட்டது என்றும், அந்த உக்கிரமான விண்ணப்பத்திற்குப் பதிலாகப் பாரசீக ராஜாவின் இருதயத்தை இயங்கச் செய்வதற்காக காபிரியேல் தூதன் அனுப்பப்பட்டான் என்றும் அவனுக்கு உறுதியளிக்கிறார். தானியேல் உபவாசித்து ஜெபித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மூன்று வாரங்களின்போது, அந்த மன்னன் தேவனுடைய ஆவியின் உந்துதல்களை எதிர்த்தான்; ஆனால் தானியேலின் ஜெபத்திற்குப் பதிலளிக்கத் தீர்மானமான ஒரு செயலைச் செய்யும்படி அந்த பிடிவாதமுள்ள ராஜாவின் இருதயத்தைத் திருப்புவதற்காக, வானத்தின் பிரபுவாகிய பிரதானத் தூதன் மிகாயேல் அனுப்பப்பட்டார்.”

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> “‘அவர் இத்தகைய வார்த்தைகளை எனக்குச் சொன்னபோது, நான் என் முகத்தைத் தரையின்பால் குனிந்து, வாய் பேசாதவனாயிருந்தேன். அப்பொழுது இதோ, மனுஷபுத்திரரைப் போன்ற சாயலுடைய ஒருவன் என் உதடுகளைத் தொட்டான்…. பின்னர் அவன், மிகுந்த பிரியமுள்ள மனுஷனே, பயப்படாதே; உனக்குச் சமாதானம் உண்டாகுக; திடன்கொள், ஆம், திடன்கொள் என்றான். அவன் என்னோடே பேசினபோது, நான் பலப்படுத்தப்பட்டு, என் ஆண்டவன் பேசக்கடவன்; நீர் என்னைப் பலப்படுத்தினீர் என்றேன்.’ தேவீக மகிமை தானியேலுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது அத்தனை மகத்துவமாயிருந்ததால், அவர் அந்தத் தரிசனத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அப்பொழுது பரலோகத் தூதன் தன் சந்நிதியின் பிரகாசத்தை மறைத்து, ‘மனுஷபுத்திரரைப் போன்ற சாயலுடைய ஒருவன்’ எனத் தீர்க்கதரிசிக்குத் தோன்றினான். தன் தேவீக வல்லமையினால், தேவனிடமிருந்து தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட செய்தியைக் கேட்கும்படி, நேர்மையும் விசுவாசமும் உடைய இந்த மனிதனை அவன் பலப்படுத்தினான்.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

> “தானியேல் உன்னதமானவருடைய அர்ப்பணிப்புள்ள ஒரு ஊழியக்காரனாயிருந்தான். அவனுடைய நீண்ட ஆயுள், தன் எஜமானுக்காகச் செய்த உயரிய ஊழியச் செயல்களால் நிரம்பியிருந்தது. அவனுடைய குணத்தின் பரிசுத்தமும், அசைக்கமுடியாத விசுவாசநேர்மையும், அவனுடைய இருதயத்தின் தாழ்மைக்கும் தேவனுக்கு முன்பான மனந்திரும்புதலுக்கும் ஒப்பானவையாக மட்டுமே இருந்தன. நாம் மீண்டும் கூறுகிறோம்: தானியேலின் வாழ்க்கை உண்மையான பரிசுத்தமாக்குதலின் தேவஆவியால் ஏவப்பட்ட ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும்.” Review and Herald, February 8, 1881.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தானியேலின் அனுபவம், கடைசி நாட்களில் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ளும் தேவனுடைய ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அவர்கள் தானியேலும் யோவானும் போல இருக்கிறார்கள். தானியேல் இருந்த அனுபவம் அமைந்துள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் அவரை எங்கு நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதற்கான திறவுகோல், அவர் துக்கத்தில் இருந்தார் என்பதிலும், இருபத்தொன்று நாட்களின் முடிவில் மிகாவேல் அனுப்பப்பட்டார் என்பதிலும் அடிப்படையாக உள்ளது. முதல் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தின் உள்புற மற்றும் வெளிப்புற தரிசனங்கள் இரண்டையும் தமக்கு விளங்கியிருந்ததாக தானியேல் பதிவு செய்கிறார். அந்த இருபத்தொன்று நாட்களுக்கு முன்னர், அந்த இரண்டு தரிசனங்களையும் பற்றிய தானியேலின் புரிதல் முழுமையற்றதாக இருந்தது; ஆனால் காபிரியேலின் விளக்கத்தின் மூலம், “காரியத்தையும்” “தரிசனத்தையும்” வேறுபட்ட வெளிப்பாடுகளாக தானியேல் முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்கிறார்.

> “As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

> எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பட்ட காலத்தின் முடிவு நெருங்கியபோது, எரேமியாவின் தீர்க்கதரிசனங்களின்மேல் தானியேலின் மனம் மிகுந்த கவலையுடன் ஆழ்ந்திருந்தது. தேவன் தமது தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களுக்கு இன்னொரு சோதனையை அளிக்க வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டதை அவர் கண்டார்; ஆகையால் உபவாசத்தோடும், தாழ்மையோடும், ஜெபத்தோடும், இஸ்ரவேலின் நிமித்தம் பரலோகத்தின் தேவனை நோக்கி, இவ்வார்த்தைகளால் அவர் விண்ணப்பித்தார்: “கர்த்தாவே, உம்மை நேசிப்பவர்களுக்கும் உமது கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கும் உடன்படிக்கையையும் கிருபையையும் காத்தருளுகிற மகத்துவமும் பயங்கரத்தன்மையும் உடைய தேவனே”; நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம், அக்கிரமம் புரிந்தோம், துன்மார்க்கமாக நடந்தோம், கலகம்பண்ணினோம், உமது கட்டளைகளையும் உமது நியாயத்தீர்ப்புகளையும் விட்டு விலகிப்போயினோம்; உமது நாமத்தில் எங்கள் ராஜாக்களிடமும், எங்கள் பிரதானர்களிடமும், எங்கள் பிதாக்களிடமும், தேசத்து ஜனங்களனைவரிடமும் பேசிய உமது ஊழியக்காரராகிய தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் நாங்கள் செவிகொடுக்கவில்லை.”

> “Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

> “இந்த வார்த்தைகளை கவனியுங்கள். தானியேல் கர்த்தரின் சந்நிதியில் தன் சொந்த விசுவாசநேர்மையை அறிவிக்கவில்லை. தன்னைச் சுத்தனாகவும் பரிசுத்தனாகவும் உரிமைகோருவதற்குப் பதிலாக, இஸ்ரவேலின் உண்மையிலேயே பாவமுள்ளவர்களோடு தன்னை ஒருமைப்பாடுபடுத்துகிறான். தேவன் அவனுக்குக் கொடுத்த ஞானம், இவ்வுலக ஞானிகளின் ஞானத்தை விட எவ்வளவு மேலானதாயிருந்ததெனில், மதியவேளையில் வானங்களில் பிரகாசிக்கும் சூரியனுடைய ஒளி மிக மெலிந்த நட்சத்திரத்தின் ஒளியைவிட எவ்வளவு பிரகாசமாயிருக்கிறதோ அவ்வளவு மேலானதாக இருந்தது. ஆயினும், பரலோகத்தால் இவ்வளவு உயர்ந்த கிருபைக்கு உரியவனாக்கப்பட்ட இந்த மனிதனின் உதடுகளிலிருந்து எழும் ஜெபத்தை தியானியுங்கள். ஆழ்ந்த தாழ்மையுடனும், கண்ணீருடனும், இதயவெதும்பலுடனும், அவன் தன்னுக்காகவும் தன் ஜனத்துக்காகவும் விண்ணப்பிக்கிறான். தன் சொந்த இழிவுத்தன்மையை அறிக்கையிட்டு, கர்த்தரின் மகத்துவத்தையும் மாட்சியையும் ஒப்புக்கொண்டு, அவன் தன் ஆத்துமாவை தேவனுக்கு முன்பாகத் திறந்து வைக்கிறான்.”

> “What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

> “அவருடைய விண்ணப்பங்களை எத்தகைய ஆழ்ந்த தீவிரமும் எரியும் உற்சாகமும் வகைப்படுத்துகின்றன! அவர் தேவனிடத்தில் மேலும் மேலும் நெருங்கி வருகிறார். உன்னதமானவருடைய ஒருபோதும் தவறாத வாக்குத்தத்தங்களைப் பற்றிக்கொள்ள விசுவாசத்தின் கை மேலே நீள்கிறது. அவருடைய ஆவி வேதனையில் போராடுகிறது. மேலும், தன் ஜெபம் கேட்கப்பட்டதற்கான ஆதாரமும் அவருக்குண்டு. வெற்றி தன்னுடையதே என்று அவர் உணர்கிறார். நாம் ஒரு ஜனமாகத் தானியேல் ஜெபித்ததுபோல் ஜெபித்து, அவர் போராடியதுபோல் போராடி, தேவனுக்கு முன்பாக எங்கள் ஆத்துமாக்களைத் தாழ்த்தினோமானால், தானியேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதுபோன்ற தெளிவான பதில்களை எங்கள் விண்ணப்பங்களுக்கும் அளிக்கப்பட்டவையாக அனுபவிப்போம். அவர் பரலோக நீதிமன்றத்தில் தமது வழக்கை எவ்வாறு வலியுறுத்துகிறார் என்பதை கேளுங்கள்:”

> “‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

> “‘என் தேவனே, உமது செவியைச் சாய்த்து கேளும்; உமது கண்களைத் திறந்து எங்கள் பாழ்ப்பாடுகளையும், உமது நாமத்தால் அழைக்கப்படும் நகரத்தையும் நோக்கிப் பாரும்; ஏனெனில் எங்கள் நீதிகளினாலல்ல, உமது மகா இரக்கங்களினாலேயே நாங்கள் எங்கள் விண்ணப்பங்களை உம்முடைய சந்நிதியில் சமர்ப்பிக்கிறோம். ஆண்டவரே, கேளும்; ஆண்டவரே, மன்னியும்; ஆண்டவரே, செவிகொடுத்து செயலும்; தாமதிக்காதேயும், என் தேவனே, உமக்காகவே; ஏனெனில் உமது நகரமும் உமது ஜனங்களும் உமது நாமத்தால் அழைக்கப்படுகிறார்கள். நான் பேசியும் ஜெபித்தும், என் பாவத்தையும் என் ஜனத்தின் பாவத்தையும் அறிக்கையிட்டும் கொண்டிருக்கையில், … ஆரம்பத்தில் தரிசனத்தில் நான் கண்ட அந்த மனிதனாயிருந்த காபிரியேல், மிக விரைவாகப் பறந்து வந்து, சாயங்காலப் பலியின் நேரத்தில் என்னைத் தொட்டான்.’”

> “As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

> “தானியேலின் ஜெபம் மேலேறிக்கொண்டிருக்கையில், விண்ணக அரசவைகளிலிருந்து தூதனாகிய கபிரியேல் விரைந்து இறங்கி வந்து, அவனுடைய வேண்டுதல்கள் கேட்கப்பட்டும் பதிலளிக்கப்பட்டும் உள்ளன என்று அவனுக்குத் தெரிவிக்கிறான். இந்த வல்லமையுள்ள தூதன், அவனுக்குத் திறமையும் புரிதலும் அளிக்கும்படி,—எதிர்கால யுகங்களின் மர்மங்களை அவன் முன் வெளிப்படுத்தும்படி நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். இவ்வாறு, சத்தியத்தை அறிந்துகொண்டு புரிந்துகொள்ளும் நோக்கில் தீவிரமாய் நாடிக்கொண்டிருந்த தானியேல், பரலோகத்தால் நியமிக்கப்பட்ட தூதருடன் தொடர்பிலே கொண்டுவரப்பட்டான்.

> “The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

> “தேவனுடைய மனிதன் ஆனந்தமிக்க உணர்ச்சியின் ஓர் பறப்பை வேண்டி ஜெபிக்கவில்லை; தெய்வீக சித்தத்தை அறியும் அறிவிற்காகவே ஜெபித்தான். மேலும், இந்த அறிவை அவன் தன்னக்காக மட்டுமல்ல, தன் ஜனங்களுக்காகவும் விரும்பினான். அவன் சுமந்த மிகப் பெரிய பாரம் இஸ்ரவேலுக்காக இருந்தது; அவர்கள், மிகக் கடுமையான அர்த்தத்தில் சொல்லின், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை கைக்கொள்ளவில்லை. அந்தப் பரிசுத்த நியாயப்பிரமாணத்தை அவர்கள் மீறியதன் விளைவாகவே அவர்கள்மேல் வந்துள்ள எல்லா துரதிருஷ்டங்களும் நிகழ்ந்ததாக அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். அவன் கூறுகிறான்: ‘நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம், துன்மார்க்கமாய்ச் நடந்தோம்…. எங்கள் பாவங்களினிமித்தமும் எங்கள் பிதாக்களின் அக்கிரமங்களினிமித்தமும் எருசலேமும் உமது ஜனமும் எங்களைச் சுற்றியிருப்போரெல்லாருக்கும் நிந்தையாகிவிட்டார்கள்.’ தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனமாகிய அவர்களுக்கிருந்த தனித்துவமிக்க பரிசுத்த குணநலனை அவர்கள் இழந்திருந்தார்கள். ‘இப்பொழுதாவது, எங்கள் தேவனே, உமது அடியாரின் ஜெபத்தையும் அவன் விண்ணப்பங்களையும் கேட்டு, பாழடைந்திருக்கிற உமது பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மேல் உமது முகம் பிரகாசிக்கும்படி அருளும்.’ தானியேலின் இருதயம் தேவனுடைய பாழடைந்த பரிசுத்தஸ்தலத்தின்மேல் தீவிரமான ஏக்கத்தோடு திரும்புகிறது. இஸ்ரவேல் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கெதிரான தங்கள் மீறுதல்களை மனந்திரும்பி, தாழ்மையுடனும் உண்மையுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் இருப்பார்களானால் மட்டுமே அதின் செழிப்பு மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படலாம் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.”

> “In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

> அவருடைய விண்ணப்பத்திற்குப் பதிலாக, தானியேல் தானும் அவரது ஜனமும் மிக அதிகமாகத் தேவையாயிருந்த ஒளியையும் சத்தியத்தையும் மட்டுமல்லாமல், உலகின் மீட்பரின் வருகைவரை விரியும் எதிர்காலத்தின் மகத்தான நிகழ்வுகளின் தரிசனத்தையும் பெற்றார். பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்டவர்களெனத் தங்களை உரிமையாக்கிக்கொள்ளுகிறவர்களாக இருந்தபோதிலும், வேதாகமங்களை ஆராய்ந்து தேடுவதற்கும், வேதாகமச் சத்தியத்தை மேலும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள ஜெபத்தில் தேவனோடு போராடுவதற்கும் எந்த விருப்பமும் இல்லாதவர்கள், உண்மையான பரிசுத்தமாக்கம் என்ன என்பதையே அறியாதவர்கள்.

> “All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

> “தேவனுடைய வார்த்தையை இருதயத்தில் விசுவாசிக்கிற அனைவரும், அவருடைய சித்தத்தை அறியும் அறிவுக்காகப் பசியும் தாகமும் கொள்வார்கள். தேவன் சத்தியத்தின் மூலஸ்தானம் ஆவார். அவர் இருளடைந்த புத்தியை ஒளியூட்டி, தாம் வெளிப்படுத்திய சத்தியங்களைப் பற்றிக் கொண்டு புரிந்துகொள்ள மனித மனத்திற்கு வல்லமையளிக்கிறார்.

> “Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

> “தானியேல் தேவனோடு உரையாடினார். வானம் அவருக்கு முன்பாகத் திறக்கப்பட்டது. ஆனால் அவருக்குப் வழங்கப்பட்ட உயர்ந்த கௌரவங்கள் தாழ்மையும் தீவிரமான தேடலும் என்பவற்றின் விளைவாக இருந்தன. இந்நாளில் அநேகர் நினைப்பதுபோல், நாம் நேர்மையுள்ளவர்களாகவும் இயேசுவை அன்புகூருகிறவர்களாகவும் இருந்தால், நாம் என்ன விசுவாசிக்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல என்று அவர் கருதவில்லை. இயேசுவின்மேலான உண்மையான அன்பு, சத்தியம் எது என்பதைப்பற்றி மிகவும் நெருங்கியதும் தீவிரமானதுமான ஆராய்ச்சிக்கே வழிநடத்தும். தமது சீஷர்கள் சத்தியத்தினால் பரிசுத்தமாக்கப்படும்படி கிறிஸ்து ஜெபித்தார். சத்தியத்தை அறிய கவலையுடனும் ஜெபத்துடனும் தேடிச் சோதிக்க முடியாத அளவுக்கு சோம்பேறியானவன், அவனுடைய ஆத்துமாவின் அழிவை உண்டாக்கும் வஞ்சகப் போதனைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி விடப்படுவான்.”

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> காபிரியேல் வருகை தந்த சமயத்தில், தீர்க்கதரிசியான தானியேல் மேலும் உபதேசத்தைப் பெற இயலாதிருந்தான்; ஆனால் சில ஆண்டுகள் கழித்து, இன்னும் முற்றிலும் விளக்கப்படாத பொருட்களைப் பற்றிக் கூடுதலாக அறிய விரும்பி, அவன் மீண்டும் தேவனிடமிருந்து வெளிச்சத்தையும் ஞானத்தையும் நாடுவதற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தான். “அந்நாட்களில் தானியேலாகிய நான் மூன்று முழு வாரங்கள் துக்கித்துக் கொண்டிருந்தேன். ருசியான அப்பத்தை நான் புசிக்கவில்லை; மாம்சமோ திராட்சரசமோ என் வாய்க்குள் வரவில்லை; நான் என்னை எவ்விதத்திலும் அபிஷேகம் பண்ணிக்கொள்ளவில்லை…. அப்பொழுது நான் என் கண்களை ஏறெடுத்து நோக்கினேன்; இதோ, சணலாடை அணிந்திருந்த ஒருவன்; அவன் இடுப்பு உபாஸ் தேசத்தின் சுத்தப் பொன்னினால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் உடலும் பச்சைக்கல்லைப் போலிருந்தது; அவன் முகமும் மின்னலின் தோற்றம்போல இருந்தது; அவன் கண்களும் அக்கினித் தீபங்களைப்போலவும், அவன் புயங்களும் அவன் கால்களும் மெருகூட்டப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும் இருந்தன; அவன் வார்த்தைகளின் சத்தம் பெருங்கூட்டத்தின் சத்தம்போல இருந்தது.”

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> தேவனுடைய குமாரனாகியவரை விடக் குறையாத ஒருவரே தானியேலுக்கு வெளிப்பட்டார். இந்த வர்ணனை, பட்மோஸ் தீவில் கிறிஸ்து யோவானுக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தியபோது கொடுக்கப்பட்ட வர்ணனைக்கு ஒத்ததாகும். இப்போது நம்முடைய ஆண்டவர், இன்னொரு பரலோகத் தூதனுடன் சேர்ந்து, கடைசி நாட்களில் என்ன நிகழப்போகிறதென்பதைத் தானியேலுக்கு போதிக்க வருகிறார். உலகத்தின் முடிவுகள் வந்தடைந்திருக்கிற நமக்காக, இந்த அறிவு தானியேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு, தெய்வீக உந்துதலினால் பதிவுசெய்யப்பட்டது.” Review and Herald, February 8, 1881.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

“பரலோகத்தால் நியமிக்கப்பட்ட தூதன்” எனப்படும் கபிரியேல் தானியேலுக்குக் கொண்டு வந்த விளக்கம், ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் தானியேலுக்குக் கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்த விளக்கத்தின் நிறைவு ஆகும். “வரி மேல் வரி” என்ற முறைமையின்படி, தீர்க்கதரிசன உருவகத்தைச் சரியாகப் பிரித்தறிவதற்காக, ஒன்பதாம் மற்றும் பத்தாம் அதிகாரங்களின் விளக்கத்தையும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய சூழ்நிலைகளையும் ஒன்றிணைத்து ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். இந்த விளக்கத்திலேயே உலாய் மற்றும் ஹித்தேக்கேல் நதிகளின் தரிசனங்கள் ஒன்றிணைகின்றன.

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

எரேமியா மற்றும் மோசேயின் புத்தகங்களிலிருந்து தேவனுடைய ஜனங்களின் விடுதலை சமீபத்தில் இருப்பதைத் தானியேல் உணர்ந்திருந்தான். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தேவனுடைய ஜனங்களின் இறுதி விடுதலை சமீபத்தில் இருப்பதை உணருகிற கடைசி நாட்களின் தேவனுடைய ஜனங்களைத் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அந்தக் கடைசி நாட்களின் மக்கள், எழுபது ஆண்டுக் பாபிலோனிய சிறைப்பிடிப்பு அடிமைத்தனத்திற்குள் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்த தானியேலால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறபடி, தாங்களும் ஆவிக்குரிய ரீதியில் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்வார்கள். பின்னர் அவர்கள், தாங்களும் தானியேலைப்போல, தங்களின் சிதறடிக்கப்பட்ட நிலையிற்கான தங்கள் பிரதிசெயலை, லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என சுட்டிக்காட்டப்படும் பரிகாரத்துடன் ஒத்திருக்குமாறு வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வார்கள்.

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட பரிகாரத்தின் படி வேண்டப்பட்ட தாழ்மையின் அனுபவம்—அதாவது தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்த அனுபவம்—கடைசி நாட்களில் வெளிப்படும் போது, தேவனுடைய கடைசி நாள் ஜனங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியாக இரங்கிக்கொண்டிருந்திருப்பார்கள். அந்த காலப்பகுதி பிரதான தூதனாகிய மிகாவேல் இறங்கி வரும்போது முடிவடைகிறது.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடருவோம்.

> And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

> நீங்கள் ஜாதிகளினிடையே அழிந்துபோவீர்கள்; உங்கள் சத்துருக்களின் தேசம் உங்களை விழுங்கிவிடும். உங்களில் மீந்திருக்கிறவர்கள் உங்கள் அக்கிரமங்களினிமித்தம் உங்கள் சத்துருக்களின் தேசங்களில் வாடிப்போவார்கள்; அவர்களுடைய பிதாக்களின் அக்கிரமங்களினிமித்தமும் அவர்களோடே கூட வாடிப்போவார்கள். அவர்கள் தங்கள் அக்கிரமத்தையும், தங்கள் பிதாக்களின் அக்கிரமத்தையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாகச் செய்த தங்கள் மீறுதலையும், தாங்களும் எனக்கு விரோதமாக நடந்துகொண்டதையும் அறிக்கையிட்டால்; நானும் அவர்களுக்கு விரோதமாக நடந்துகொண்டு, அவர்களை அவர்கள் சத்துருக்களின் தேசத்துக்குள் கொண்டுபோனதையும் ஒப்புக்கொண்டால்; அப்பொழுது அவர்களுடைய விருத்தசேதனமில்லாத இருதயம் தாழ்மைப்படுத்தப்பட்டு, தங்கள் அக்கிரமத்திற்கான தண்டனையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டால்: அப்பொழுது யாக்கோபோடு செய்த என் உடன்படிக்கையை நினைவேற்பேன்; ஈசாக்கோடு செய்த என் உடன்படிக்கையையும், ஆபிரகாமோடு செய்த என் உடன்படிக்கையையும் நினைவேற்பேன்; தேசத்தையும் நினைவேற்பேன். அந்த தேசம் அவர்களால் விட்டு விடப்பட்டிருக்கும்; அது அவர்களில்லாமல் பாழாய்க் கிடக்கும்போது, தன் ஓய்வுநாட்களை அனுபவிக்கும்; அவர்களோ தங்கள் அக்கிரமத்திற்கான தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; ஏனெனில், ஆம், ஏனெனில் அவர்கள் என் நியாயத்தீர்ப்புகளை அலட்சியப்படுத்தினார்கள், அவர்களுடைய ஆத்துமா என் கட்டளைகளை அருவருத்தது. ஆனாலும் இதையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் தங்கள் சத்துருக்களின் தேசத்தில் இருக்கும்போது, அவர்களை முற்றிலும் அழித்துப்போடும்படிக்கும், அவர்களோடுள்ள என் உடன்படிக்கையை முறித்துப்போடும்படிக்கும், நான் அவர்களைத் தள்ளிவிடமாட்டேன்; அவர்களை அருவருக்கமாட்டேன்; ஏனெனில் நான் அவர்களுடைய தேவனாகிய கர்த்தர். ஆனால் அவர்களினிமித்தம், நான் ஜாதிகளின் கண்முன்னே எகிப்து தேசத்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்த அவர்களின் முன்னோர்களோடுச் செய்த உடன்படிக்கையை நினைவேற்பேன்; நான் அவர்களுக்கு தேவனாயிருக்கும்படிக்கு: நான் கர்த்தர். லேவியராகமம் 26:38–45.

Back to Articles