Article

# ரோமம் தரிசனத்தை நிறுவுகிறது - எண் பதினொன்று

தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டை உணருதல்: செப்டம்பர் 11, 2001, மற்றும் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்திற்கான இறுதியான சோதனைச் செயல்முறை

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word

1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11, மில்லர் ஏற்றுக்கொண்ட விதிகளை உறுதிப்படுத்தியதுபோலவே, 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகு, காணத் தயாராயிருந்தவர்களுக்கு, Future for America ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசனக் கொள்கைகள், ஏசாயா இருபத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில் விளக்கப்பட்டபடி, பிற்கால மழைக்குரிய உண்மையான வேதாகம முறைவியல் என்பதும் தெளிவாயிற்று. பரிசுத்த வரலாற்றில் காட்டப்பட்டபடி, சீர்திருத்த வரிமேல் சீர்திருத்த வரி என்ற பயன்பாடு, 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 என்பது 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 இன் மறுபடியும் நிகழ்தலாக இருந்தது என்பதை நிலைநிறுத்தியது.

வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் வல்லமைமிக்க தூதன் 1840ஆம் ஆண்டில் இறங்கியபோது, அவர் 2001ஆம் ஆண்டில் தம் இறங்குதலை முன்மாதிரியாகக் காட்டினார் என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். இஸ்லாம் குறித்த ஒரு தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியபோது, அந்த இரு தூதர்களும் இறங்கினார்கள். அதன் பின், அந்த முறையின் செயல்திறனுக்குப் பதிலளித்த ஆண்களும் பெண்களும் மூலம் அந்த இயக்கம் வளர்ச்சி பெற்றது. லவோதிக்கேயா நிலைமையிலிருந்த ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிசத்தின் தலைமை 1989ஆம் ஆண்டில், முடிவுக் காலத்தில், புறக்கணிக்கப்பட்டது; இப்போது, ஆண்டவர் மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தை தமது கடைசி நாட்களின் பேச்சாளர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கியபோது, அந்த சபை தன் இறுதி சோதனைச் செயல்முறைக்குள் நுழைந்தது.

கடைசி நாட்களுக்காக வழங்கப்பட்ட விதிகளில் முதன்மையான ஒரு விதி, தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடாகும். குறிப்பாக அந்நேரத்தில், மூன்று அயோக்களின் மும்மடங்கு பயன்பாடே 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியிலான நிகழ்வை மிகத் தெளிவாக உறுதிப்படுத்தியது. அந்தச் சத்தியம் நேர்மையாக ஆராயப்பட்டபோது, சத்தியத்தைத் தேடும் இருதயங்களால் எரேமியாவின் “பழைய பாதைகளுக்கு” அப்பொழுது வழிநடத்தப்பட்டவர்கள், தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றத்தையும், மூன்றாம் தூதனின் இயக்கம் ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளின் செல்லுபடியாகுதலையும் உணர்ந்தார்கள்.

வெளிப்படுத்துதல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் முதல் ஐயோவின் வரலாற்றைப் பற்றிய சரியான முன்னோடி விளக்கம் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது என்பது காணப்பட்டது. அந்த வரலாற்றின் அரசனாகத் தவறான தீர்க்கதரிசியான முகம்மது காணப்பட்டார். அந்த வரலாற்றில் இஸ்லாம் ரோமப் பேரரசைத் தாக்கும்; மேலும் அவர்களின் போர்முறை திடீரென்றும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்குதல் நடத்துவதாகத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. அந்த நிலையில், இஸ்லாமின் அந்தச் சிறப்பான போர்முறையே “assassin” என்ற சொல்லின் சொற்பிறப்பியல் வேர்களை வழங்கியது என்று புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. அந்த வரலாற்றில் இஸ்லாம் ரோமின் படைகளை வேதனைப்படுத்தும்; மேலும் அந்தக் காலப்பகுதி நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வரிக்குள் முடிவுற்றது. அந்தக் காலத் தீர்க்கதரிசனம் 1449 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று முடிவுற்றபோது, இரண்டாம் ஐயோவின் காலத் தீர்க்கதரிசனமும் வரலாறும் தொடங்கின.

அது மேலும் மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்றொன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட மற்றொரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை ஆரம்பித்தது; அது 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று முடிவுற்றது. அந்த வரலாற்றில், இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பணியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஆட்சியாளர் ஒட்ட்மான் ஆவார்; முதல் ஐயோவின் வரலாற்றில் முகம்மது எவ்வாறு முன்மாதிரியாக இருந்தாரோ, அதுபோல அவரும் முன்சுட்டப்பட்டிருந்தார். ஒன்பதாம் அதிகாரம் கூறுவது என்னவெனில், இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாற்றில் இஸ்லாம் ரோமின் படைகளைக் கொல்லும் என்பதாகும். அவர்கள் இன்னும் போர் நடத்தும் அதே முறையையே கடைப்பிடித்தனர்; அதாவது திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்குதல் நடத்தினர். ஆனால் அந்த வரலாற்றில்தான் முதன்முதலாக வெடிமருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டும் இருந்தது. ஆகவே, இரண்டாம் ஐயோ, கொலைவாளியின் திடீர் தாக்குதலால் சித்தரிக்கப்படும் போர் முறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதோடு, அதனுடன் வெடிபொருட்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோ திடீரென வெடிப்பொருட்களுடன் ரோமின் ஆவிக்குரிய படைகள்மேல் விழுந்தது. அந்த நிகழ்வு தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தின் பல கோடுகளின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; எனினும் அது முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவின் முந்தைய இரு சாட்சிகளின் மேல் தெளிவாக நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அந்த நிகழ்வு தெளிவாக எடுத்துக்காட்டியது என்னவெனில், இரண்டாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாம் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கிய 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11-இல் மில்லரைட் வரலாற்றின் அதிகாரமளித்தல் எவ்வாறு இருந்ததோ, அதுபோல மூன்றாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாம் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் வந்தபோது, அது அந்நாளில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியதைக் குறித்தது.

> “இப்போது நான் நியூயார்க் ஒரு பேரலைகளால் அடித்துச் செல்லப்படும் என்று அறிவித்ததாகச் சொல்லப்படும் வார்த்தை வந்திருக்கிறதா? இதைப் நான் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை. அங்கே மாடி மேல்மாடியாக உயர்ந்து கொண்டிருந்த பெரிய கட்டிடங்களை நான் நோக்கியபோது, ‘கர்த்தர் பூமியை மிகுந்த பயங்கரமாக அசைப்பதற்காக எழும்பும் போது எவ்வளவு பயங்கரமான காட்சிகள் நடைபெறும்!’ என்று நான் கூறியுள்ளேன். அப்போது வெளிப்படுத்தல் 18:1–3 இன் வார்த்தைகள் நிறைவேறும். வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரம் முழுவதும் பூமியின்மேல் வரப்போகிறதற்கான ஒரு எச்சரிக்கையாகும். ஆனால் நியூயார்க் மீது வரப்போகிறதைக் குறித்து குறிப்பாக எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒளி எதுவும் இல்லை; அங்கேயுள்ள அந்தப் பெரிய கட்டிடங்கள் தேவனுடைய வல்லமையின் திருப்புதலும் கவிழ்த்தலுமாயினால் ஒருநாள் தரையிறக்கப்படும் என்பதை மட்டும் நான் அறிவேன். எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒளியினால், உலகத்தில் அழிவு உள்ளது என்பதை நான் அறிவேன். கர்த்தரிடமிருந்து வரும் ஒரு வார்த்தை, அவருடைய மகத்தான வல்லமையின் ஒரு தொடுதல், இம்மாபெரும் கட்டிடங்களை விழச் செய்யும். நாம் கற்பனைக்கூட செய்ய முடியாத அளவுக்கு பயங்கரமான காட்சிகள் நடைபெறும்.” Review and Herald, July 5, 1906.

அதன்பின், காணத் தயாராயிருந்தோரால், Future for America எனும் இயக்கம் மில்லரைட் இயக்கத்திற்கான இணைப்பாகக் காணப்பட்டது. மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம், அந்தக் கட்டத்திலிருந்து தொடர்ந்து, செய்தியின் ஒரு பிரதான அங்கமாக மாறியது. வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தின் தூதன் இறங்கும்போது பிற்கால மழை வரும் என்று தேவப்பேரூக்கம் தெளிவாகப் போதித்தது.

> “பிற்கால மழை தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் பொழியப்பட வேண்டியது. வல்லமையுள்ள ஒரு தூதன் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வருவான்; அவனுடைய மகிமையினால் பூமி முழுவதும் ஒளியூட்டப்படும்.” Review and Herald, April 21, 1891.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகியவர் பின்னான மழையைப் பற்றிய விரிவான புரிதலைத் திறக்கத் தொடங்கியபோது, பின்னான மழைக்கான முதன்மையான மேற்கோள் இடமாகிய யோவேல் புத்தகத்தினிடத்துக்கு அவர் தமது ஜனங்களை நடத்திச் சென்றார். அந்நேரத்தில், 2001 செப்டம்பர் 11க்கு பிந்திய காலத்தில் இயக்கத்தில் இணைந்திருந்த அந்த மனிதர்களில் சிலர், நள்ளிரவு கூக்குரலின் விழிப்பிற்கு முன்னோடியாக தேவனுடைய திராட்சச்செடியை அழிக்கும் யோவேலின் பூச்சிகள் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்று தீர்மானித்தார்கள். அந்தப் பூச்சிகள் ரோமைக் குறிக்கின்றன என்பதை அவர்கள் காணவும் முடியவில்லை, காணவும் விரும்பவில்லை.

மூன்று ஐயோகளைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டை அறிந்ததினால் உண்டான வலிமையான வெளிச்சம், அந்தப் பூச்சிகள் இஸ்லாமைக் குறிக்கின்றன என்ற அவர்களுடைய கூற்றிற்கு பரிசுத்தப்படுத்தப்படாத தர்க்கரீதியான ஓர் ஆதரவைக் கூட்டியது. எப்போதும் நிகழ்வது போலவே, ஒருமுறை தனிப்பட்ட விளக்கம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது, அந்தப் பொய்யான முன்னிப்பாட்டை நிலைநிறுத்தும் முயற்சியில் வேதவசனங்கள் திரித்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. தங்களுடைய கருத்தை நிலைநிறுத்தும் பணியில், அவர்கள் மாதிரியும் அதற்குரிய எதிர்மாதிரியும் என்ற கொள்கையைத் தாங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தினர்.

தெய்வவியல் மற்றும் வேதாகம ஆய்வுகளில், “வகை” மற்றும் “நிறைவேற்றுப் வகை” என்ற சொற்கள், இரண்டு கூறுகளுக்கிடையிலான ஒரு உறவை விவரிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றை முன்கூட்டியே சுட்டிக்காட்டுகின்றது அல்லது அதன் முன்னுருவாக விளங்குகின்றது. இந்தக் கருத்து பெரும்பாலும் “நிழல்” மற்றும் “மெய்ப்பொருள்” என்ற விரிவான பிரிவுகளின் கீழ் வருகிறது.

ஒரு “மாதிரி” என்பது பழைய ஏற்பாட்டில் காணப்படும், புதிய ஏற்பாட்டில் அதற்குச் சமமாக அமைந்துள்ள ஒரு நிகழ்வு, நபர், அல்லது நிறுவலை முன்குறிப்பிடும் அல்லது முன்நிழலிடும் ஒரு நிகழ்வு, நபர், அல்லது நிறுவனமாகும். அது ஒரு குறியீட்டுச் சார்ந்த முன்னோடியாகச் செயல்படுகிறது. “எதிர்மாதிரி” என்பது அந்த மாதிரியின் நிறைவேற்றம் அல்லது மெய்ப்படுத்தலாகும். அது மாதிரியால் முன்நிழலிடப்பட்ட மெய்யான யதார்த்தமாகும். “நிழல்” மற்றும் “பொருள்” என்ற கருத்து, மாதிரி மற்றும் எதிர்மாதிரி ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உறவுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளது. “நிழல்” என்பது (மாதிரி)-யைக் குறிக்கிறது; “பொருள்” என்பது (எதிர்மாதிரி)-யைக் குறிக்கிறது.

> ஆகையால், புசிப்பின்பற்றியும், பானத்தின்பற்றியும், பண்டிகையின்பற்றியும், அமாவாசையின்பற்றியும், சப்தநாள்களின்பற்றியும் யாரும் உங்களை நியாயந்தீர்க்காதிருப்பார்களாக; இவைகள் வரவிருக்கிறவைகளின் நிழலாயிருக்கின்றன; ஆனால் உடல் கிறிஸ்துவின்து. கொலோசெயர் 2:16, 17.

> வரப்போகிற நன்மைகளின் நிழலை உடையதாயிருக்கிற பிரமாணம், அவற்றின் உண்மையான ரூபத்தை அல்லாதபடியால், வருடந்தோறும் இடையறாது செலுத்தப்படும் அவ்வகைப் பலிகளினாலே அதனிடத்தில் வருகிறவர்களை ஒருபோதும் பூரணப்படுத்த முடியாது. எபிரெயர் 10:1.

2001 செப்டம்பர் 11க்கு பிந்தைய காலத்தில் யோவேல் குறித்து எழுந்த சர்ச்சையிலும், நான்கு பூச்சிகளால் குறியிடப்பட்டதாகிய பாப்பரசர் ரோமைச் சரியாக அடையாளப்படுத்தி, அதன் மூலம் லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்தின் படிப்படியான அழிவை விளக்கிய விவகாரத்திலும், அந்தப் பூச்சிகள் ரோம் அன்று, இஸ்லாம் என்று வாதிட்டவர்கள், மூன்று ஐயோக்களின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் மேல் புனிதப்படுத்தப்படாத ஒரு வலியுறுத்தலை வைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ரோமின் எதிருருவத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய முன்மாதிரிகளையும் சுட்டிக் காட்டி, அந்த முன்மாதிரிகள் உண்மையில் இஸ்லாமையே அடையாளப்படுத்துகின்றன என்று கூறினார்கள். இவ்வாறு செய்ததன் மூலம், அவர்கள் முன்மாதிரி மற்றும் எதிருருவம் என்ற கொள்கையை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கோ, அல்லது முடிவை நியாயப்படுத்துவதற்காக முன்மாதிரிகளைத் தவறாக எடுத்துக்காட்டுவது ஒரு தகுந்த வழிமுறையாகும் என்று நம்பினார்களோ என்பதற்கோ சான்று அளித்தார்கள்.

இப்போது ரோமைக் குறித்து நிலவும் சர்ச்சையில், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் பதினான்கில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “கொள்ளைக்காரர்கள்” என்பது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் எனும் குற்றமுள்ள கருத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருப்போர், தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டையும், மாதிரியையும் அதற்கான நிறைவேற்றத்தையும் குறித்த கோட்பாட்டையும் முறையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கான சான்று மீண்டும் ஒருமுறை வெளிப்படுகிறது.

“கொள்ளையர்கள்” என்பது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் என்ற கருத்தைப் பற்றிக்கொள்பவர்கள் தங்கள் நிலைப்பாட்டை நிலைநிறுத்த முயலும்போது, மூன்று ரோமங்களின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் ஒரு பயன்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு, நவீன ரோம், அதாவது ரோமின் மூன்றாவது வெளிப்பாடு, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளே என்று கூறப்படுமாறு நிரூபிக்க முயல்கிறார்கள். அவர்கள் நோக்கமுடன் பொய்ச் சாட்சியம்சொல்லுகிறவர்கள் அல்லர் என்றும், தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டிற்குரிய விதிகளைப் பற்றிய குருட்டறிவின்மையையே மட்டும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்றும் நம்பிக்கையுடன் கூறுகிறோம்; முதல் இரண்டு ரோமங்களுக்கு உரிய ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பை அவர்கள் பயன்படுத்தி, ரோமின் வரலாற்றிலுள்ள ஒரு பண்பு நவீன ரோமை அடையாளப்படுத்துகிறது என்று வாதிடுகிறார்கள்.

புறஜாதியரான ரோம், ரோமைக்குறித்த மூன்று தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றங்களிலேயே முதலாவது ஆகும். தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியரான ரோம் ஆண்பாலினச் சிறிய கொம்பாகும். இரண்டாம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியரான ரோம் அரசியல் ஆட்சிக் கலை ஆகும். தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியரான ரோம் பத்துமடங்கு ராஜ்யமாகப் பிரிகிறது.

ரோமின் இரண்டாவது வெளிப்பாடு பாப்பரசர் ரோம் ஆகும்; அது எட்டாம் அதிகாரத்தில் ஸ்திரீலிங்கச் சிறிய கொம்பாகவும், இரண்டாம் அதிகாரத்தில் சமய ஆட்சிக்கலையாகவும், ஏழாம் அதிகாரத்தில் தேவநிந்தனைகளைப் பேசும் கொம்பாகவும் மூன்று கொம்புகளைப் பிடுங்குகிறதாயும் காணப்படுகிறது. புறமத ரோம் ஓர் ஒருமைப் அதிகாரமாக இருந்தது; ஆனால் பாப்பரசர் ரோம் இருமடங்கான அதிகாரமாகும்; அதாவது, புறமத ரோமின் முந்தைய அரசியல் அமைப்புகளின் அரசாட்சியின்மேல் ஆட்சி செலுத்தும் பாப்பரசர் சபையை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 1798 ஆம் ஆண்டில், பாப்பரசரின் அதிகாரம் அதற்கு மரணகாயத்தைப் பெற்றது; ஆனால் அது ஒரு சபையாக இருப்பதை நிறுத்தவில்லை; முன்பு அது கட்டுப்படுத்திய குடியரசு அதிகாரம் நீக்கப்பட்டதினால் மட்டுமே, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மிருகமாக இருப்பதை அது நிறுத்தியது.

இரண்டாவது ரோம் என்பது போப்புரோமமாகும்; மேலும் அது தன் தெய்வநிந்தையான திட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக அரசின் அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்தும் திறன் பெற்றிருந்தபோதுதான் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு வல்லமையாக (மிருகமாக) செயல்பட்டது. முதல் ரோம் ஒற்றை வல்லமையாக இருந்தது; இரண்டாவது ரோம் இருமடங்கு வல்லமையாக இருந்தது; மூன்றாவது ரோம் மும்மடங்கு வல்லமையாக உள்ளது. ரோமின் இந்த மூன்று வெளிப்பாடுகளும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒவ்வொரு மும்மடங்கு பயன்பாட்டையும் ஆளும் அதே கோட்பாடுகளின்படியே நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக மூன்று ஐயோக்கள், மூன்று பாபிலோன்கள், மூன்று ரோம்கள், மேலும் மூன்று எலியாக்கள் உள்ளன. முன்னுருவும் எதிர்நிறைவும் என்ற பொருளில், மும்மடங்கு பயன்பாடுகளில் ஏதாவது ஒன்றின் முதல் இரண்டு வெளிப்பாடுகளும் மூன்றாவது நிறைவேற்றத்தின் நிழலை வழங்கும் முன்னுருக்கள் ஆகும்; அந்த மூன்றாவது நிறைவேற்றமே மும்மடங்கு தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் எதிர்நிறைவும் சாராம்சமும் ஆகும்.

ரோமைப் பொறுத்தவரையில், முதல் இரண்டு ரோம்களின் பண்புகள் என்னவெனில், பேகன் ரோமும் போப்பரச ரோமும் தங்கள் ஆட்சியாளருக்கு Pontifex Maximus என்ற பட்டத்தை அளித்தன. ஆகையால், நவீன ரோமின் ஆட்சியாளரின் பட்டம் Pontifex Maximus ஆக இருக்கும்; இந்தப் பட்டம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் எந்த ஜனாதிபதிக்கும் ஒருபோதும் வழங்கப்பட்டதில்லை. முதல் இரண்டு ரோம்களும், தங்களுக்குரிய வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில் சிம்மாசனத்தின் மேல் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக, மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றன. 1798-க்கு முன்பாக, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றதாக எந்தச் சான்றும் இல்லை.

முதல் இரண்டு ரோமங்களுக்கும் அவை உச்ச அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்யும் காலம் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இருபத்துநான்காம் வசனத்தில், புறஜாதி ரோமா ஒரு “காலம்,” அதாவது மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அது கி.மு. 31-இல் ஆக்டியம் போரிலிருந்து கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டு வரை அப்படியே செய்தது. மூன்று கொம்புகள் அகற்றப்பட்ட பின்பு, 538 முதல் 1798 வரை, போப்பரசர் ரோமா ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வதாக மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஏசாயா இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் எழுபது குறியீட்டு ஆண்டுகள், அதாவது ஒரே ராஜாவின் நாட்களைப்போல, ஆட்சி செய்வதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அது எழுபது குறியீட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வதற்கு முன்பாக மூன்று புவியியல் தடைகளை ஒருபோதும் அகற்றவில்லை.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பது முதல் நாற்பத்திரண்டு வரை உள்ள வசனங்களில், தெற்கின் ராஜா, மகிமையுள்ள தேசம், எகிப்து ஆகிய மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்று கடந்து செல்லும் ஒன்றாக நவீன ரோம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அந்த மூன்று தடைகளும் தோற்கடிக்கப்பட்டு ரோமின் கீழ்ப்படிதலுக்குள் கொண்டுவரப்படும்போது, அவை பின்னர் வல்லநாகம், மிருகம், கள்ளத்தீர்க்கதரிசி ஆகிய மூவரடங்கிய ஐக்கியமாக உருவாகின்றன. மேலும், போப்பாண்டவர் சார்ந்த மிருகத்திற்குக் கிடைத்த மரணகாயம் சுகமாக்கப்படுகிறது என்றும், அதன் பின்னர் அது குறியீட்டான நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் ஆட்சி செய்கிறது என்றும் யோவான் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

> அவனுடைய தலைகளில் ஒன்றை மரணத்துக்கே உரிய காயம் பெற்றதுபோல நான் கண்டேன்; ஆனாலும் அவனுடைய மரணகரமான காயம் குணமாக்கப்பட்டது. அப்பொழுது உலகமெல்லாம் அந்த மிருகத்தைப் பின்பற்றி அதிசயித்தது. மேலும், மிருகத்துக்குச் அதிகாரம் கொடுத்த வலுசர்ப்பத்தை அவர்கள் வணங்கினர்; மிருகத்தையும் வணங்கி, “மிருகத்துக்கு ஒப்பானவன் யார்? அதனோடே போர் செய்ய வல்லவன் யார்?” என்று கூறினர். மேலும், பெருமையான வார்த்தைகளையும் தேவதூஷணங்களையும் பேசுகிற வாய் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்டது; நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் செயல்படுவதற்கான அதிகாரமும் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:3–5.

அதன் மரணகரமான காயம் குணமடைந்தபின் நாற்பத்திரண்டு அடையாளமிக்க மாதங்கள் ஆளும் மிருகம் ரோம அதிகாரமே ஆகும்.

> வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13-ஆம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனம், ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற கொம்புகளையுடைய மிருகத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வல்லமை, ‘பூமியையும் அதில் வாசமாயிருப்பவர்களையும்’ பாப்பாட்சியை வணங்கச் செய்யும் என்று அறிவிக்கிறது—அங்கு அது ‘சிறுத்தையை ஒத்த’ மிருகமாகச் சின்னமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.… பழைய உலகிலும் புதிய உலகிலும், ஞாயிறு நாளின் ஸ்தாபனத்திற்கு செலுத்தப்படும் மரியாதையின் மூலம் பாப்பாட்சி மரியாதைபெறும்; அந்த ஸ்தாபனம் ரோமக் கிறிஸ்தவ சபையின் அதிகாரத்தின் மேல் மட்டுமே நிலைநிற்கிறது.” The Great Controversy, 578.

புறமதவாதமான முதல் ரோம், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் இருபத்திநான்கு நிறைவேறுதலாக, மூன்றுநூறு அறுபது ஆண்டுகள் பரம அதிகாரத்தோடு ஆட்சி செய்தது; மேலும், அது தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் ஒன்பது நிறைவேறுதலாக மூன்று புவியியல் தடைகளை அகற்றிய பின்பே அவ்வாறு செய்தது.

திருவிவிலியத்தின் பல பகுதிகள் நிறைவேறுதலாக, பாப்பரசராட்சி எனும் இரண்டாம் ரோம் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் உயர்ந்த அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்தது; மேலும், தானியேல் அதிகாரம் ஏழு, வசனங்கள் 8 மற்றும் 20 ஆகியவற்றின் நிறைவேறுதலாக, அது மூன்று புவியியல் தடைகளை அகற்றிய பின்னரே அப்படிச் செய்தது.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில், நவீன ரோம் தெற்கின் ராஜாவை மேற்கொள்கிறது; பின்னர் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், அது மகிமையான தேசத்தை மேற்கொள்கிறது; மேலும் நாற்பத்திரண்டாம் வசனத்தில், அது எகிப்தையும் மேற்கொள்கிறது. நவீன ரோம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் வடக்கின் ராஜாவாகும்.

பகானியமான முதலாம் ரோம் துன்புறுத்தும் அதிகாரமாக இருந்தது; பாப்பரசருக்குரிய இரண்டாம் ரோம் துன்புறுத்தும் அதிகாரமாக இருந்தது; ஆகையால் நவீன ரோமும் துன்புறுத்தும் அதிகாரமாக இருக்கும்.

நவீன ரோம் நிகழ்த்தும் மூன்றாவது துன்புறுத்தலில் ஐக்கிய அமெரிக்கா பங்கேற்கும்; ஆனால் இதனால் ஐக்கிய அமெரிக்கா பாப்பரசாட்சிச் சக்தியாக அடையாளப்படுத்தப்படுவதில்லை; மாறாக, கடைசி நாட்களில் பாப்பரசாட்சிச் சக்தியுடன் ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்குள்ள உறவின் ஒரு பண்பே இதனால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

கடைசி நாட்களில் ஐக்கிய அமெரிக்காவே “உன் ஜனத்தின் கொள்ளையர்கள்” என்று வாதிட விரும்புகிறவர்கள், அமெரிக்காவை தவறாக அடையாளங்காணுவதற்காக மூன்று ரோமங்களின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டைச் செயலில் கொண்டு வருகின்றனர். மும்மடங்கான பயன்பாட்டின் சூழலில் அவர்கள் பயன்படுத்தும் இந்தப் பிழையான முறை, முதல் இரண்டு ரோமங்களின் ஒரு தன்மையை அடையாளம் கண்டு, ரோமமே மூன்றாவது ரோம் என்று அல்லாது, ரோமின் ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தன்மையே மூன்றாவது ரோம் என்று வற்புறுத்துவதின் மீது அமைந்துள்ளது.

அவர்கள் கி.பி. 321-இல் கான்ஸ்டண்டீனின் முதல் வரலாற்றுச் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும், பின்னர் கி.பி. 538-இல் போப்பாண்டக ரோமின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் சுட்டிக்காட்டி, விரைவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளையே நவீன ரோமாக வரையறுக்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர்; மேலும், தானியேல் கூறிய “பாழாக்குகிற அருவருப்புகள்” குறித்து இயேசு தப்பிச் செல்லும்படி எச்சரித்ததை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தோடு இணைத்துக் கொண்டு தங்களுடைய குற்றமுள்ள பயன்பாட்டை கலக்கின்றனர். இயேசு கூறிய “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது கடைசிக் காலங்களில் உள்ள இரண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்களைச் சுட்டுகிறது; ஆனால் அது முற்றிலும் வேறுபட்ட அடையாளார்த்தமாகும், ஏனெனில் அது மிருகத்தின் முத்திரையைத் தவிர்க்கும்படி அளிக்கப்படும் எச்சரிக்கை அல்ல, தப்பிச் செல்லும்படி அளிக்கப்படும் எச்சரிக்கையாகும். அவர்களுடைய குற்றமுள்ள கருத்து, கடைசிக் காலங்களில் இரண்டு குறிப்பிட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள் உள்ளன என்பதையாவது கூட எடுத்துரைப்பதில்லை.

> ஆகையால், தானியேல் தீர்க்கதரிசியினால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்கும் அருவருப்பானது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்பதைக் நீங்கள் காணும் போது, (வாசிக்கிறவன் புரிந்துகொள்ளக்கடவன்:) அப்பொழுது யூதேயாவில் இருப்பவர்கள் மலைகளுக்கு ஓடிப்போகக்கடவர்; மாடிமேல் இருப்பவன் தன் வீட்டிலிருந்து எதையாவது எடுக்க இறங்காதிருக்கக்கடவன்; வயலில் இருப்பவனும் தன் வஸ்திரங்களை எடுக்கத் திரும்பிப்போகாதிருக்கக்கடவன். அந்த நாட்களில் கர்ப்பமாயிருப்பவர்களுக்கும் பாலூட்டுகிறவர்களுக்கும் ஐயோ! உங்கள் ஓட்டம் குளிர்காலத்திலாவது ஓய்வுநாளிலாவது நேராதபடிக்கு ஜெபியுங்கள். மத்தேயு 24:15–20.

“தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்கும் அருவருப்பு” என்பது, கி.பி. 66 முதல் கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டு வரை பகான் ரோம் எருசலேமை முற்றுகையிட்டு பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் நகரத்தையும் அழித்தபோது, வரவிருந்த எருசலேமின் அழிவிலிருந்து எப்போது தப்பி ஓடவேண்டும் என்பதைத் தமது ஜனங்கள் அறிந்துகொள்ளும்படி இயேசு அவர்களுக்கு அளித்த அடையாளமாக இருந்தது.

> “செவிமடுத்திருந்த சீஷர்களுக்குத் இயேசு, மததுரோகமடைந்த இஸ்ரவேலின்மேல் விழவிருந்த நியாயத்தீர்ப்புகளையும், குறிப்பாக மேசியாவை அவர்கள் நிராகரித்ததற்கும் சிலுவையில் அறையப்பட்டதற்கும் அவர்கள்மேல் வரவிருந்த பதில்தீர்க்கும் பழிவாங்குதலையும் அறிவித்தார். அந்தப் பயங்கரமான உச்சநிகழ்விற்கு முன்பாகத் தெளிவாக அறியத்தக்க அடையாளங்கள் முன்னதாகவே தோன்றவிருந்தன. அஞ்சத்தக்க அந்த நேரம் திடீரெனவும் வேகமாகவும் வரும். அப்பொழுது இரட்சகர் தம்மைப் பின்பற்றுவோரை எச்சரித்தார்: ‘ஆகையால் தானியேல் தீர்க்கதரிசியினால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்குகிற அருவருப்பு பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே நிற்கிறதைக் காணும்போது, (வாசிக்கிறவன் உணரக்கடவன்:) அப்பொழுது யூதேயாவில் இருக்கிறவர்கள் மலைகளுக்கு ஓடிப்போகக்கடவர்கள்.’ மத்தேயு 24:15, 16; லூக்கா 21:20, 21. ரோமரின் விக்கிரகாராதனைச் சின்னங்கள் நகரச் சுவர்களுக்கு வெளியே சில பர்லாங்குகள் வரை விரிந்திருந்த பரிசுத்த நிலப்பரப்பில் நிறுவப்படும்போது, கிறிஸ்துவின் அனுசரிப்போர் தப்பிச் செல்வதிலே தங்களுடைய பாதுகாப்பைக் கண்டடைய வேண்டியிருந்தது. அந்த எச்சரிக்கை அடையாளம் காணப்பட்டவுடன், தப்பிவிட விரும்புகிறவர்கள் எவ்வித தாமதமும் செய்யக்கூடாது....”

> “எருசலேமின் அழிவில் ஒரே ஒரு கிறிஸ்தவரும் அழிந்துபோகவில்லை. கிறிஸ்து தம்முடைய சீஷர்களுக்கு எச்சரிக்கை அளித்திருந்தார்; அவருடைய வார்த்தைகளை நம்பிய அனைவரும் வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட அடையாளத்தைக் கவனித்து நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.... தாமதமின்றி அவர்கள் பாதுகாப்பான இடத்திற்குத் தப்பிச் சென்றார்கள்—யோர்தானுக்கு அப்பால், பேரேயா தேசத்தில் இருந்த பெல்லா நகரத்திற்கு.” The Great Controversy, 25, 30.

538 ஆம் ஆண்டு நெருங்கியபோது, அந்தக் காலத்து கிறிஸ்தவர்கள், அஞ்ஞானமதத்தின் சமயத்துடன் செய்யப்பட்ட சமரசத்தினால் சபை கெடுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை உணர்ந்து, கிறிஸ்துவின் எச்சரிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மேலும் 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் சாட்சியின் மூலம் வழங்கப்பட்ட வெளிச்சத்தோடும் இணைந்து, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளாகிய தீர்க்கதரிசன வனாந்தரத்திற்குள் தப்பிச்சென்றார்கள்.

> “ஆனால் கிறிஸ்துவின் வருகைக்கு முன்பாக, தீர்க்கதரிசனத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்டபடி, சமய உலகத்தில் முக்கியமான முன்னேற்றங்கள் நிகழ வேண்டியிருந்தது. அப்போஸ்தலன் இவ்வாறு அறிவித்தான்: ‘நீங்கள் மனதில் சீக்கிரமாகக் கலங்கிப்போகாதபடிக்கும், ஆவியினாலாகிலும், வார்த்தையினாலாகிலும், எங்களிடமிருந்து வந்ததுபோன்ற கடிதத்தினாலாகிலும், கிறிஸ்துவின் நாள் நெருங்கிவிட்டது என்று கலக்கமடையாதபடிக்கும் இருங்கள். யாரும் எந்த விதத்திலும் உங்களை ஏமாற்ற வேண்டாம்; ஏனெனில் முதலில் விசுவாசவிலகு வராமல், அக்கிரமத்தின் மனுஷன், கேடின் குமாரன் வெளிப்படாமல், அந்த நாள் வராது. அவன் தேவன் என்று சொல்லப்படுகிறதெல்லாவற்றின்மேலும், வணங்கப்படுகிறதெல்லாவற்றின்மேலும் தன்னை எதிர்த்துநிறுத்தி உயர்த்துகிறவன்; தேவனாய்த் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு, தேவனுடைய ஆலயத்தில் தேவனாக அமருகிறவன்.’”

> “பவுலின் வார்த்தைகள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியவை அல்ல. அவர் விசேஷ வெளிப்பாட்டினால் கிறிஸ்துவின் வருகை உடனடியாக நிகழப்போகிறது என்று தெசலோனிக்கேயருக்கு எச்சரித்தார் என்று போதிக்கப்படக் கூடாது. அத்தகைய நிலைப்பாடு விசுவாசத்தில் குழப்பத்தை உண்டாக்கும்; ஏனெனில் ஏமாற்றம் அடிக்கடி அவிசுவாசத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஆகையால், தம்மிடமிருந்து வந்ததாகக் கூறப்படும் அத்தகைய எந்தச் செய்தியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாம் என்று அப்போஸ்தலன் சகோதரரைக் எச்சரித்தார்; மேலும், தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் மிகத் தெளிவாக விவரித்திருந்த பாப்பரச அதிகாரம் இன்னும் எழுந்து, தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு விரோதமாக யுத்தம் செய்ய வேண்டியுள்ளது என்ற உண்மையை அவர் வலியுறுத்திக் கூறினார். இந்த அதிகாரம் தன் கொடியதும் தேவநிந்தனையானதுமான செயலை நிறைவேற்றும் வரையில், தங்கள் ஆண்டவரின் வருகையை எதிர்பார்த்து சபை நோக்கிக் காத்திருப்பது வீணாக இருக்கும். ‘நான் இன்னும் உங்களிடத்தில் இருந்தபோது இவ்விஷயங்களை உங்களுக்குச் சொல்லியதை நீங்கள் நினைவுகூருகிறதில்லைவா?’ என்று பவுல் கேட்டார்.”

> “உண்மையான திருச்சபையைச் சூழ்ந்தடையவிருந்த சோதனைகள் பயங்கரமானவையாக இருந்தன. அப்போஸ்தலன் எழுதிக்கொண்டிருந்த அந்தவேளையிலேயே, ‘அக்கிரமத்தின் இரகசியம்’ ஏற்கனவே செயல்படத் தொடங்கியிருந்தது. பின்னாளில் நிகழவிருந்த வளர்ச்சிகள், ‘சாத்தானின் செயற்பாட்டின்படி எல்லா வல்லமையுடனும் அடையாளங்களுடனும் பொய்யான அதிசயங்களுடனும், அழிவோரிடத்தில் அநீதியின் எல்லா வஞ்சகத்துடனும்’ அமையவிருந்தன.”

> “‘சத்தியத்தின் அன்பை’ ஏற்க மறுப்போரைக் குறித்து அப்போஸ்தலன் கூறும் அறிக்கை மிகுந்த கனத்ததாயுள்ளது. ‘இதற்காக,’ என்று அவர், சத்தியத்தின் செய்திகளைத் திட்டமிட்டு நிராகரிப்போரனைவரைப் பற்றிக் கூறினான், ‘அவர்கள் பொய்யை விசுவாசிக்கும்படியாக, தேவன் அவர்களுக்குப் பலமுள்ள மயக்கத்தை அனுப்புவார்; சத்தியத்தை விசுவாசிக்காமல் அநீதியில் இன்பம் கொண்ட அனைவரும் தண்டனைக்குள்ளாகும்படிக்கு.’ தேவன் இரக்கத்தில் அவர்களுக்கு அனுப்பும் எச்சரிப்புகளை மனிதர் தண்டனையின்றி நிராகரிக்க முடியாது. இவ்வெச்சரிப்புகளிலிருந்து திரும்பிச் செல்லத் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்போரிடமிருந்து, தேவன் தமது ஆவியை விலக்கிக்கொள்கிறார்; அவர்கள் விரும்புகிற வஞ்சகங்களுக்கு அவர்களை ஒப்படைத்துவிடுகிறார்.” அப்போஸ்தலரின் செயல்கள், 265, 266.

புறமதத்திற்கும் திருச்சபைக்கும் இடையிலான சமரசம், அந்தக் காலத்து கிறிஸ்தவர்கள் பாப்பரசர் ஆட்சி செய்த ரோமிலிருந்து தங்களைப் பிரித்துக்கொள்ள வழிநடத்திய எச்சரிக்கைச் சின்னமாக இருந்தது; ஆனால், ஓடிப்போகும்படி இயேசு அளித்த எச்சரிக்கைக்கு பவுல் சேர்த்த ஒளியே, தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” என்பது புறமத ரோமைக் குறிக்கிறது என்று வில்லியம் மில்லர் புரிந்துகொள்ள வந்த அதே வேதப்பகுதி என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். புறமத ரோமம் தடைசெய்து நிற்கின்றதுமே அல்லாமல், பின்னர் பாப்பரசர் ரோம் சிங்காசனத்தில் ஏறுவதற்காக விலகிப்போகும் என்ற தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு கட்டாயம் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு சத்தியமாக இருந்தது; ஏனெனில் அந்தத் தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பை உணராததின் விளைவாக, அந்தச் சத்தியத்தை நேசிக்காதவர்கள்மேல் வல்ல மயக்கம் வரும். சகோதரி வைட் அதே வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறார்:

> ஆசாரிய உடைகளில் மறைக்கப்பட்டு சபைக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட வஞ்சகங்களுக்கும் அருவருப்புகளுக்கும் எதிராக, விசுவாசத்துடன் நிலைத்திருக்க விரும்பினவர்களுக்கு ஒரு கடுமையான போராட்டம் அவசியமாக இருந்தது. வேதாகமம் விசுவாசத்தின் அளவுகோலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. மதச்சுதந்திரத்தின் போதனை மததுரோகமாக அழைக்கப்பட்டது; அதை ஆதரித்தவர்கள் வெறுக்கப்பட்டும் ஒதுக்கப்பட்டும் இருந்தனர்.

> “நீண்டதும் கடுமையானதுமான ஒரு போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அந்த விசுவாசமுள்ள சிலர், வழிதவறிய திருச்சபை பொய்மையும் விக்கிரகாராதனையும் விட்டு தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள இன்னும் மறுத்துக்கொண்டிருந்தால், அவளுடன் இருந்த எல்லா ஐக்கியத்தையும் கலைத்துவிடத் தீர்மானித்தனர். தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய விரும்பினால், பிரிவே முற்றிலும் அவசியமானது என்று அவர்கள் கண்டார்கள். தங்களுடைய சொந்த ஆத்துமாக்களுக்கு மரணகரமான பிழைகளை அவர்கள் சகிக்கத் துணியவில்லை; மேலும் தங்கள் பிள்ளைகளினதும் பிள்ளைகளின் பிள்ளைகளினதும் விசுவாசத்தை ஆபத்துக்குள்ளாக்கும் ஒரு முன்னுதாரணத்தையும் அமைக்க விரும்பவில்லை. சமாதானத்தையும் ஐக்கியத்தையும் உறுதிப்படுத்துவதற்காக, தேவனுக்கான உண்மைத்தன்மையுடன் ஒத்துப்போகும் எந்தச் சலுகையையும் செய்ய அவர்கள் ஆயத்தமாக இருந்தனர்; ஆனால் கொள்கையைப் பலியாக்கி அடையும் சமாதானம் மிக அதிக விலைக்குக் கொணரப்பட்டதாக இருக்கும் என்று அவர்கள் உணர்ந்தனர். சத்தியத்தையும் நீதியையும் சமரசம் செய்வதன் மூலமாக மட்டுமே ஐக்கியம் பெற முடியும் என்றால், அப்போது வேற்றுமை இருக்கட்டும், போரும் கூட இருக்கட்டும்.” The Great Controversy, 45, 46.

கடைசி நாட்களில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் பாப்பரசாட்சியும் இடையே உள்ள தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டை நோக்கிச் சென்ற காலத்தில் புறஜாதிய ரோமும் பாப்பரச ரோமும் இடையே இருந்த தொடர்பை பவுல் அடையாளப்படுத்தியதினால் முன்மாதிரியாகவும் வலியுறுத்தப்பட்டதாகவும் காணப்படுகிறது. ரோமின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டில், பாழாக்கும் அருவருப்பை ஓடிப்போக வேண்டிய அடையாளமாகக் குறிப்பிட்ட இயேசுவின் வார்த்தைகளை புறஜாதிய ரோம் நிறைவேற்றியது; பாப்பரச ரோமும் இயேசுவின் வார்த்தைகளை நிறைவேற்றியது. கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளுக்கு இன்னொரு நிறைவேற்றத்தையும் சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> “இப்போது தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் பாசங்களை உலகத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தவோ, தங்கள் பொக்கிஷத்தை உலகத்தில் சேமிக்கவோ வேண்டிய காலமல்ல. ஆரம்பகால சீஷர்களைப் போல, நாம் பாழடைந்தும் தனிமையானும் உள்ள இடங்களில் சரணிடத்தைத் தேடும்படியாக நிர்பந்திக்கப்படும் காலம் அதிகத் தொலைவில் இல்லை. ரோமப் படைகளினால் எருசலேம் முற்றுகையிடப்பட்டது யூதேயக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு தப்பிச் செல்லும் அறிகுறியாக இருந்ததுபோல, பாப்பரசரின் சப்தத்தை அமல்படுத்தும் ஆணையில் நமது தேசம் அதிகாரத்தைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொள்ளுதல் நமக்கென்று ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கும். அப்போது, பெரிய நகரங்களை விட்டு வெளியேறுவதற்கான காலமாகும்; அதன் பின்னர், மலைகளின் நடுவே ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் அமைந்த தனிமையான இல்லங்களுக்காகச் சிறிய நகரங்களையும் விட்டு வெளியேறுவதற்கான முன்னேற்பாடாக அது இருக்கும்.” Testimonies, volume 5, 464.

கிறிஸ்துவின் காலப்பகுதியில் வாழ்ந்த கிறிஸ்தவர்களுக்கு, அந்த எச்சரிக்கை எருசலேமிலிருந்து எப்போது தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளில், கிறிஸ்தவர்களுக்கான அந்த எச்சரிக்கை அவர்களை வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் செல்ல வழிநடத்தியது.

> அந்த ஸ்திரீ வனாந்தரத்துக்குப் பறந்து போனாள்; அங்கே அவளுக்காக தேவனால் ஆயத்தம்பண்ணப்பட்ட ஓர் இடம் உண்டு; அங்கே அவளை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் போஷிப்பார்கள்.... அந்த ஸ்திரீ வனாந்தரத்தில் தன் இடத்துக்குப் பறந்து செல்லும்படிக்கு, பெரிய கழுகின் இரண்டு சிறகுகள் அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டன; அங்கே அவள் பாம்பின் முகத்தினின்று விலகி, ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும் போஷிக்கப்படுகிறாள். பாம்பு, அந்த ஸ்திரீயை வெள்ளத்தினால் அடித்துக்கொண்டு போகப்பண்ணும்படிக்கு, தன் வாயிலிருந்து அவளுக்குப் பின்னால் வெள்ளம்போலத் தண்ணீரைக் கக்கினது. பூமி அந்த ஸ்திரீக்கு உதவிசெய்தது; பூமி தன் வாயைத் திறந்து, வலுசர்ப்பம் தன் வாயிலிருந்து கக்கின வெள்ளத்தை விழுங்கிவிட்டது. அப்பொழுது வலுசர்ப்பம் அந்த ஸ்திரீயின்மேல் கோபமடைந்து, தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின் சாட்சியத்தைக் கொண்டிருக்கிற அவள் சந்ததியில் மீதியானவர்களோடே யுத்தம்பண்ணப் போனது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 12:6, 15–17.

இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்; ஏனெனில் அவர் அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார். பாப்பரச ரோமின் வரலாற்றில் பாழாக்கும் அருவருப்பைப் பற்றிய எச்சரிக்கை, பாப்பரச அதிகாரம் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்கிறது என்று அறியப்பட்டபோது அடையாளங்காணப்பட்டது.

இந்த எச்சரிக்கை மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகியோரால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது; ஒவ்வொரு குறிப்பிலும் சொற்களில் சிறிய வேறுபாடு உள்ளது. மத்தேயு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “ஆகையால், தீர்க்கதரிசியான தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்குகிற அருவருப்பானது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்கிறதை நீங்கள் காணும்போது,” என்றும், மாற்கு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “தீர்க்கதரிசியான தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்குகிற அருவருப்பானது நிற்கக்கூடாத இடத்தில் நிற்கிறதை நீங்கள் காணும்போது,” என்றும் கூறுகிறார். லூக்கா இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எருசலேம் படைகளால் சூழப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் காணும்போது, அதின் பாழாக்குதல் சமீபமாயிற்றென்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். அப்பொழுது யூதேயாவில் இருப்பவர்கள் மலைகளுக்குத் தப்பிச் செல்லக்கடவர்கள்.”

மூன்றும் சாட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து பொருந்துகின்றன. நான் இன்னும் குறிப்பான ஒரு பயன்பாட்டை காண்கிறேன். லூக்காவின், எருசலேம் படைகளால் முற்றுகையிடப்படுவது குறித்த குறிப்பானது, கி.பி. 66ஆம் ஆண்டில் அந்நியமத ரோமா எருசலேமுக்கு எதிராகத் தனது முற்றுகையை ஆரம்பித்தபோது, இன்னும் எருசலேமில் இருந்த கிறிஸ்தவர்கள் உடனடியாக தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையை அடையாளப்படுத்துகிறது. “பரிசுத்த ஸ்தலம்” குறித்த மத்தேயுவின் குறிப்பு, “பாவத்தின் மனுஷன்” என்று பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறவனை ஒத்ததாக உள்ளது; அவன் “தேவனுடைய ஆலயத்தில் உட்கார்ந்து, தான் தேவன் என்று தன்னைத்தானே காண்பிக்கிறான்”; இவ்வாறு அது “அழிவை உண்டாக்கும் அருவருப்பின்” பாப்பரசுத் தொடர்பான நிறைவேற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மார்க்கு, தகாத இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும் அழிவை உண்டாக்கும் அருவருப்பை அடையாளப்படுத்துகிறார்; அது கடைசி நாட்களில் அட்வென்டிசத்துக்கு வழங்கப்பட்ட தப்பிச் செல்லும் எச்சரிக்கைக்கு ஒத்ததாகும். எச்சரிக்கைகளில் இரண்டுடன், எச்சரிக்கையை வாசிப்பவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கட்டளை இணைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் அவை அனைத்தும், அந்தக் காலத்தினுடைய கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்லும்படி அறிவிக்க வேண்டிய ஒரு அடையாளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

“உன் ஜனத்தாரின் கொள்ளைக்காரர்” என்போர் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளே என்று வாதிடுகிறவர்களால் தவறாக முன்வைக்கப்படும் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் பொய்யானப் பிரயோகம், “பாழாக்கும் அருவருப்பு” அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிறைவேறும் வேளையில், அப்போது அமல்படுத்தப்படும் அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை நவீன ரோமாக அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில், புறமத ரோமும் பாப்பரசர் ரோமும் இரண்டும் முன்பே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்தியிருந்தன.

அந்த குறைபாடுடைய பொருத்தத்தின் சிக்கல் என்னவென்றால், அயோக்கிய ரோமின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது; ஆனால் அயோக்கிய ரோமினால் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” நிறைவேற்றப்பட்டது கி.பி. 66 ஆம் ஆண்டிலேயே, அதாவது கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு 255 ஆண்டுகள் முன்பாக. அதுபோலவே, “பாவத்தின் மனுஷன்” தோன்றுவதற்குக் காரணமான சமரசம் ஏற்கனவே பவுலின் காலத்திலேயே நடைபெற்று வந்தது; அவர், “அக்கிரமத்தின் இரகசியம் இப்போதே கிரியை செய்கிறது” என்று கூறினார்; எனினும் பாப்பரசரின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அதற்கு நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பின்னரே வந்தது. தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பொருத்தத்தில் முதல் இரண்டு சாட்சிகள் கடைசி நாட்களில் ஏற்படும் மூன்றாவது நிறைவேற்றத்தின் பண்புகளை நிறுவுகின்றன. கடைசி நாட்களில் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது, இரண்டு வரலாற்றுச் சாட்சிகளின்மேலும், கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளின் மூன்று வேதாகமப் பதிவுகளின்மேலும் அமைந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் அமலாக்கத்தை அல்ல, ஓடிப்போக வேண்டிய எச்சரிக்கையையே குறிக்கிறது.

அடுத்தக் கட்டுரையில், தீர்க்கதரிசனத்திற்கான மும்மடங்கான பயன்பாட்டோடு தொடர்புடைய நிறுவப்பட்ட விதிமுறைகளின் சூழலில் அந்தப் பயன்பாடு ஏன் குறைபாடுடையதாக இருக்கிறது என்பதையும், கிறிஸ்து அளித்த எச்சரிக்கையின் சூழலில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துவது ஏன் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தவறான பிரதிநிதித்துவமாகும் என்பதையும் நாம் பகுத்துரைப்போம்.

> புறமதத்துக்கும் கிறித்தவத்திற்கும் இடையிலான இந்தச் சமரசம், தேவனுக்கு விரோதமாக இருந்து தன்னை தேவனுக்கும் மேலாக உயர்த்திக்கொள்வான் என்று தீர்க்கதரிசனத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்ட “பாவத்தின் மனுஷன்” உருவாகும் நிலைக்குக் காரணமானது. பொய்மதத்தின் அந்தப் பிரமாண்ட அமைப்பு, சாத்தானின் வல்லமையின் ஒரு சிற்பக்கலைப்போன்ற உன்னதப் படைப்பாகும்—தன் சித்தத்தின்படி பூமியைக் ஆட்சி செய்யத் தன்னைச் சிங்காசனத்தின் மேல் அமர்த்திக்கொள்ளும் அவனுடைய முயற்சிகளின் நினைவுச்சின்னமாக அது நிற்கிறது.” The Great Controversy, 50.

Back to Articles