Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Eight

தானியேல் புத்தகம் - நாற்பத்தெட்டு

Unveiling Prophecy: The Significance of Habakkuk’s Vision, Two Tables, and the Mystery of the Daily in Biblical Interpretation

தீர்க்கதரிசனத்தை வெளிப்படுத்துதல்: வேதாகம விளக்கத்தில் ஆபக்கூக்கின் தரிசனம், இரண்டு பலகைகள், மற்றும் “தினசரி”யின் இரகசியம் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவம்

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2024

Formats

PDF
Word

The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.

உலை நதியின் தரிசனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அறிவின் அதிகரிப்பே இறுதியில் ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின்மேல் எழுதப்பட்டது.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> “இரண்டாம் வருகையின் காலத்திற்குப் பொருந்துவதாக அவர்கள் கருதியிருந்த தீர்க்கதரிசனங்களோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்தது, அவர்களின் நிச்சயமின்மையும் எதிர்பார்ப்புக் கலக்கமும் நிறைந்த நிலைக்குச் சிறப்பாக ஏற்ற போதனை; மேலும், இப்போது அவர்களுடைய புரிதலுக்குக் இருளாக இருப்பது தகுந்த காலத்தில் தெளிவாக்கப்படும் என்ற விசுவாசத்தில் அவர்கள் பொறுமையுடன் காத்திருக்கும்படி அவர்களை ஊக்குவித்தது.”

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> “இந்த தீர்க்கதரிசனங்களுள் ஒன்றாக ஆபக்கூக் 2:1–4 இருந்தது: ‘நான் என் காவலில் நின்று, கோபுரத்தின் மேல் என்னை நிலைநிறுத்தி, அவர் என்னோடு என்ன சொல்லுவாரோ என்றும், நான் கடிந்துகொள்ளப்படும்போது என்ன உத்தரம் சொல்லவேண்டுமோ என்றும் கவனித்துப் பார்ப்பேன். அப்பொழுது கர்த்தர் எனக்கு உத்தரவாகச் சொல்லினார்: தரிசனத்தை எழுது; ஓடிப்போகிறவனும் வாசிக்கத்தக்கபடி அதைப் பலகைகளில் தெளிவாக எழுதுவாயாக. ஏனெனில் அந்தத் தரிசனம் இன்னும் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குரியது; ஆனாலும் முடிவில் அது பேசும், பொய்யுரைக்காது; அது தாமதிப்பதாகத் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; அது நிச்சயமாக வரும், தாமதிக்காது. இதோ, அகங்காரமாயிருக்கிறவனின் ஆத்துமா அவனுள் செம்மையாயில்லை; ஆனால் நீதிமான் தன் விசுவாசத்தினாலே வாழ்வான்.’”

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.

> 1842 ஆம் ஆண்டிலேயே, “தரிசனத்தை எழுதி, அதை பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறி, அதைப் படிப்பவன் ஓடத்தக்கபடிக்கு” என்று இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கொடுக்கப்பட்டிருந்த வழிநடத்தல், தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகியவற்றின் தரிசனங்களை விளக்குவதற்காக ஒரு தீர்க்கதரிசனப்படம் தயாரிக்கச் சார்ல்ஸ் ஃபிட்ச்சுக்கு ஊக்கமளித்தது. இந்தப் படத்தின் வெளியீடு, ஆபக்கூக்கிற்கு கொடுக்கப்பட்ட கட்டளையின் நிறைவேற்றமாகக் கருதப்பட்டது. இருப்பினும், அதே தீர்க்கதரிசனத்திலேயே தரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தில் தோன்றுகிற ஒரு தாமதம்—ஒரு காத்திருக்கும் காலம்—குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அப்போது யாரும் கவனிக்கவில்லை. ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு, இந்த வேதவசனம் மிகவும் முக்கியத்துவமுள்ளதாகத் தோன்றியது: “தரிசனம் இன்னும் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குரியது; ஆனாலும் முடிவில் அது பேசும், பொய் சொல்லாது; அது தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; ஏனெனில் அது நிச்சயமாக வரும்; அது தாமதிக்காது…. நீதிமான் தன் விசுவாசத்தினால் உயிர்வாழ்வான்.” The Great Controversy, 391, 392.

The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.

ஹபக்கூக்கின் இரு பலகைகள் தீர்க்கதரிசனரீதியாக இரண்டு சாட்சிகள் ஆகும். வேதாகமத்தின்படி, சத்தியம் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக இரண்டு சாட்சிகள் ஒன்றாகக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> ஆனால் அவன் உனக்குச் செவிகொடுக்காவிட்டால், ஒவ்வொரு சொல்லும் இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் வாயினாலே நிலைநிறுத்தப்படும்படிக்கு, நீ உன்னுடன் இன்னும் ஒருவரையாவது அல்லது இருவரையாவது கூட்டிக்கொண்டு போ. மத்தேயு 18:16.

When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with one another they confirm the truths that were the jewels of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the tarrying time of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.

ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகள் (1843 மற்றும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் முன்னோடி வரைபடங்கள்) ஒன்றின் மேல் ஒன்று பொருத்தப்படும்போது, அவை மில்லரின் கனவின் மாணிக்கங்களாயிருந்த சத்தியங்களை உறுதிப்படுத்துகின்றன. முதல் பலகையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள 1843-ஆம் ஆண்டின் தவறு, இரண்டாம் பலகையுடன் ஒன்றிணைத்து பொருத்தப்படும்போது, தரிசனத்தின் தாமதக் காலத்தை நிறுவுகிறது. மில்லர் (அந்த வரலாற்றின் குறியீட்டுக் காவலாளி) தன் வரலாற்றின் விவாதத்தின் காலத்தில் தாம் என்ன சொல்லவேண்டும் என்று கேட்டார்.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> நான் என் காவலிடத்தில் நின்று, கோபுரத்தின் மேல் என்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டு, அவர் என்னோடு என்ன சொல்லுவாரென்று, நான் கடிந்துகொள்ளப்படும்போது என்ன பதிலளிக்கவேண்டுமென்றும் கவனித்து நோக்குவேன். ஆபக்கூக் 2:1.

The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.

கர்த்தர் மில்லருக்குத் தரிசனத்தை எழுதும்படி கட்டளையிட்டார்; மேலும் தன் கனவில், அந்தத் தரிசனத்தை உள்ளடக்கியிருந்த பெட்டியைத் தன் அறையின் நடுவில் இருந்த மேசையின் மீது அவர் வைத்தார்.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> அப்பொழுது கர்த்தர் எனக்குப் பதிலளித்து: தரிசனத்தை எழுதிப் பலகைகளின் மேல் தெளிவாகப் பதிவு செய்; அதை வாசிப்பவன் ஓடும்படிக்கு என்றார். ஆபக்கூக்கு 2:2.

The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.

அதன்பின், அந்தப் பலகைகள் தாமதித்த காலத்தையும் முதல் ஏமாற்றத்தையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> தரிசனம் இன்னும் குறித்த காலத்திற்காகவே இருக்கிறது; ஆனாலும் முடிவில் அது பேசும், பொய் சொல்லாது; அது தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; ஏனெனில் அது நிச்சயமாக வரும், தாமதிக்காது. ஆபக்கூக் 2:3.

The three-step testing process produced by the increase of knowledge (Miller’s jewels) are then represented.

அறிவின் அதிகரிப்பினால் (மில்லரின் நகைகள்) உருவாக்கப்பட்ட மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறை பின்னர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> இதோ, மேட்டிமையடைந்த அவனுடைய ஆத்துமா அவனுள் செம்மையானதல்ல; ஆனால் நீதிமான் தன் விசுவாசத்தினால் வாழ்வான். ஆபகூக் 2:4.

The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.

தானியேல் புத்தகம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள சோதனைச் செயல்முறையினால் ஆராதகர்களின் இரண்டு வகுப்புகள் வெளிப்படுத்தப்படுவார்கள்.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> அப்போது அவர், “தானியேலே, நீ உன் வழிக்குப் போ; ஏனெனில் முடிவுகாலம் வரையில் இந்த வார்த்தைகள் அடைக்கப்பட்டும் முத்திரையிடப்பட்டும் இருக்கும். அநேகர் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் துஷ்டர்கள் துஷ்டமாகவே நடப்பார்கள்; துஷ்டர்களில் ஒருவரும் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்; ஞானிகள் மட்டும் புரிந்துகொள்வார்கள்” என்றார். தானியேல் 12:9, 10.

The wise of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.

தானியேலில் கூறப்படும் ஞானிகள், விசுவாசத்தினால் நீதிகரிக்கப்பட்ட மத்தேயு இருபத்தைந்து அதிகாரத்திலுள்ள ஞானமுள்ள கன்னியர்கள் ஆவர்; தீயவர்கள், பெருமையில் உயர்த்தப்பட்ட மூடக் கன்னியர்கள் ஆவர். மில்லரின் கனவின் முடிவில், அந்த இரத்தினங்கள், செய்தியாக இருந்த பத்து கன்னியர்களின் உவமையிலுள்ள எண்ணெயைக் குறிக்கின்றன.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.

> நாம் அவரிடமிருந்து அனுப்பப்படும் செய்திகளை ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது, தேவன் அவமதிக்கப்படுகிறார். இவ்வாறாக, இருளிலிருக்கிறவர்களுக்குப் பகிரப்படும்படி அவர் எங்கள் ஆத்துமாக்களில் ஊற்ற விரும்பும் பொன்னான எண்ணெயை நாம் நிராகரிக்கிறோம். “இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவனைச் சந்திக்க வெளியே போங்கள்” என்ற அழைப்பு வரும்போது, பரிசுத்த எண்ணெயை பெற்றுக்கொள்ளாதவர்களும், கிறிஸ்துவின் கிருபையைத் தங்கள் இருதயங்களில் பேணிக்காக்காதவர்களும், புத்தியில்லாத கன்னியரைப்போல, தங்கள் ஆண்டவரைச் சந்திக்கத் தயார் நிலையில் இல்லையென்பதை அறிந்துகொள்வார்கள். எண்ணெயைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வல்லமை அவர்களுக்குள் அவர்களுக்கே இல்லை; அவர்களுடைய வாழ்க்கை சிதைந்துபோகிறது. Review and Herald, July 20, 1897.

The light of Miller’s jewels in the last days will shine ten times brighter, and both the number ten and light are symbols of a test. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is represented as the message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.

கடைசி நாட்களில் மில்லரின் ரத்தினங்களின் ஒளி பத்துமடங்கு அதிகப் பிரகாசமாக ஒளிரும்; மேலும் “பத்து” என்ற எண்ணும் “ஒளி”யும் இரண்டும் சோதனையின் அடையாளங்களாகும். மில்லரின் கனவின் முடிவில் சித்தரிக்கப்படும் கடைசி நாட்களில், ஹபக்கூக்கின் பலகைகளின் மீது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் ஒளி ஒரு சோதிக்கும் செய்தியை உண்டாக்குகிறது; அது பத்து கன்னியர் உவமையில் “நள்ளிரவின் கூக்குரல்” என்ற செய்தியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சோதனைச் செயல்முறை மில்லரைட் வரலாற்றின் சோதனைச் செயல்முறையின் மறுபடியும் நிகழ்வாகும்; ஏனெனில் பத்து கன்னியர் உவமை கடைசி நாட்களில் எழுத்துக்கு எழுத்து மீண்டும் நிகழ்கிறது.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “பத்து கன்னியருடைய உவமையினிடத்துக்கே நான் அடிக்கடி வழிநடத்தப்படுகிறேன்; அவர்களில் ஐவர் புத்தியுள்ளவர்கள், ஐவர் புத்தியில்லாதவர்கள். இந்த உவமை எழுத்துக்கு எழுத்தாக நிறைவேறியுள்ளது, மேலும் நிறைவேறும்; ஏனெனில் இது இக்காலத்துக்கே உரிய விசேஷப் பொருத்தமுடையது; மேலும், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப்போல, இது நிறைவேறியுள்ளது, காலத்தின் முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்து இருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter, than those who were eating the diet of Babylon. The proud represented in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk it is the prophetic characteristics of the papacy which is employed to identify the character of those who chose not to live by faith.

பத்து என்பது ஒரு சோதனையின் குறியீடாகும்; பத்து நாட்களின் முடிவில், பாபிலோனின் உணவை உண்டவர்களை விட தானியேலும் மற்ற மூன்று சிறந்தவர்களும் தோற்றத்தில் அழகாகவும் பருத்தவர்களாகவும் காணப்பட்டார்கள். விசுவாசத்தினால் அல்ல, துணிகரமான தன்னம்பிக்கையினால் வாழ்ந்தவர்களாக ஹபக்கூக்கில் சித்தரிக்கப்படும் பெருமையுள்ளவர்கள், பாபிலோனின் குணாதிசயத்தை வளர்த்துக்கொண்டார்கள். மில்லரைட் வரலாற்றில் அவர்கள் பாபிலோனின் மகள்களாக ஆனார்கள்; மேலும், ஹபக்கூக்கில், விசுவாசத்தினால் வாழ்வதைத் தேர்ந்தெடுக்காதவர்களின் குணாதிசயத்தை அடையாளப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தப்படுவது, பாப்பரசுத்துவத்தின் தீர்க்கதரிசன குணாதிசயங்களே ஆகும்.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.

> இதோ, மேட்டிமையடைந்த அவன் ஆத்துமா அவனுக்குள் நேர்மையாயிருக்கவில்லை; ஆனால் நீதிமான் தனது விசுவாசத்தினாலே வாழ்வான். மேலும், திராட்சரசத்தினால் அவன் மீறிச்செல்லுகிறபடியால், அவன் பெருமையுள்ள மனுஷன்; அவன் வீட்டில் தங்குகிறதில்லை; அவன் தனது பேராசையைப் பாதாளம்போல விரிவாக்குகிறான்; அவன் மரணம்போலிருக்கிறான்; திருப்தியடைய முடியாதவன்; தன்னிடத்தில் சகல ஜாதிகளையும் சேர்த்துக்கொள்கிறான்; சகல ஜனங்களையும் தன்னிடத்தில் குவிக்கிறான். இவர்கள் எல்லாரும் அவனை எதிர்த்து ஒரு உவமையையும், அவனை எதிர்த்து ஒரு நையாண்டிப் பழமொழியையும் எடுத்துக்கொண்டு, “தனக்குச் சொந்தமல்லாததைப் பெருக்குகிறவனுக்கு ஐயோ! இது எவ்வளவு காலம்? அடர்ந்த களிமண்ணால் தன்னைப் பாரமூட்டிக்கொள்கிறவனுக்கு ஐயோ!” என்று சொல்லமாட்டார்களா? உன்னை கடிக்கிறவர்கள் திடீரென்று எழும்பமாட்டார்களா? உன்னைத் தொந்தரவு செய்கிறவர்கள் விழித்தெழமாட்டார்களா? நீ அவர்களுக்குக் கொள்ளையாயிருப்பாய். நீ அநேக ஜாதிகளை கொள்ளையிட்டபடியால், ஜனங்களின் மீதியெல்லாம் உன்னை கொள்ளையிடும்; மனுஷரின் இரத்தத்தினிமித்தமும், தேசத்தின்மேல், நகரத்தின்மேல், அதிலுள்ள குடியிருப்பவர்களெல்லார்மேல் செய்யப்பட்ட கொடுமையினிமித்தமும் அப்படியே நிகழும். ஆபகூக் 2:4–8.

The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.” It is the papal power that gets suddenly bitten, just as Jezebel was eaten by dogs.

மத்தேயு இருபத்தைந்து அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கன்னியர்மேல் வருவிக்கப்பட்ட சோதனைச் செயல்முறை, “பல ஜாதிகளைச் சூறையாடிய” அதிகாரமாகிய வடதிசையின் ராஜாவின் (பாப்பரசாட்சி) குணாதிசயத்தை வளர்த்துக்கொண்ட ஒரு வகை ஆராதகர்களை உருவாக்குகிறது. நாய்களால் தின்னப்பட்ட யெசபெலைப்போலவே, திடீரெனக் கடியுண்டதாகும் அந்த அதிகாரம் பாப்பரசாட்சியே ஆகும்.

> Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.

> கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, வடநாட்டிலிருந்து ஒரு ஜனங்கள் வருகிறார்கள்; பூமியின் ஓரங்களிலிருந்து ஒரு பெரிய ஜாதி எழுப்பப்படும். அவர்கள் வில்லையும் ஈட்டியையும் பற்றிக்கொள்வார்கள்; அவர்கள் கொடூரமானவர்கள், இரக்கமற்றவர்கள்; அவர்களின் சத்தம் சமுத்திரம்போல் முழங்கும்; அவர்கள் சீயோன் குமாரத்தியே, உனக்கு விரோதமாக யுத்தத்திற்குத் தயாராயிருந்த மனிதரைப்போல் குதிரைகளின் மேல் ஏறி, அணிவகுத்து வருகிறார்கள். அதன் செய்தியை நாம் கேட்டோம்; எங்கள் கைகள் தளர்ந்துபோயின; வேதனை எங்களைப் பிடித்துக்கொண்டது, பிரசவ வேதனையுள்ள பெண்ணின் துன்பம்போல. வெளியிலுள்ள வயலுக்கு போகாதே, பாதையிலே நடக்காதே; ஏனெனில் சத்துருவின் பட்டயமும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் பயமும் உண்டு. என் ஜனத்தின் குமாரத்தியே, இரட்டுத்துணியை உடுத்திக்கொண்டு, சாம்பலில் புரண்டு கொள்; ஒரே மகனுக்காகப் புலம்புகிறதுபோல துக்கம் அனுசரி, மிகவும் கசப்பான அலறலோடு இரங்கு; ஏனெனில் பாழாக்குகிறவன் திடீரென்று எங்கள்மேல் வந்து விழுவான். எரேமியா 6:22–26.

Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.

ஹபக்கூக்கின் இரு வகையினர் என்பவர்கள் விசுவாசத்தினால் நீதிமான்களாக்கப்படுகிறவர்களும், பாபிலோனின் போதனைகளை உண்டு குடித்தவர்களுமாவர். மில்லரின் கனவின் கடைசி நாட்களில் கன்னியர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறவர்கள், கிரிஸ்துவின் குணநலனை வளர்த்துக் கொண்டு அதனால் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறார்களோ, அல்லது பாப்பரசாட்சியின் குணநலனை வளர்த்துக் கொண்டு மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறார்களோ ஆவர்.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> “நெறியியல் இருள் சூழ்ந்திருக்கையில் உண்மையான ஒளி பிரகாசிக்க வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. மூன்றாம் தூதனின் செய்தி உலகமெங்கும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; அது, மனிதர்கள் தங்கள் நெற்றிகளில் அல்லது தங்கள் கைகளில் மிருகத்தின் முத்திரையையாவது அதன் உருவத்தின் முத்திரையையாவது பெறாதபடிக்கு எச்சரிக்கிறது. இந்த முத்திரையைப் பெறுதல் என்பது, மிருகம் செய்த அதே தீர்மானத்திற்கே வருதல் என்றும், தேவனுடைய வார்த்தைக்குத் நேரடியான எதிர்ப்பாக அதே கருத்துக்களை ஆதரித்தல் என்றும் பொருள்படும். இந்த முத்திரையைப் பெறுகிற அனைவரைப்பற்றியும் தேவன் இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘அவனும் தேவனுடைய கோபத்தின் திராட்சரசத்தைக் குடிப்பான்; அது அவருடைய சினத்தின் பாத்திரத்தில் கலப்படமின்றி ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது; அவன் பரிசுத்த தூதர்களின் சந்நிதியிலும் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் சந்நிதியிலும் அக்கினியினாலும் கந்தகத்தினாலும் வேதனைப்படுத்தப்படுவான்.’” Review and Herald, July 13, 1897.

The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”

பாபிலோனின் திராட்சரசத்தைப் பருகும் கன்னிகைகள் இறுதியில் தேவனுடைய கோபத்தின் திராட்சரசத்தையும் பருகுவார்கள். ஏசாயாவில், எபிராயீமின் மதுவெறியர்கள் அனைத்தையும் தலைகீழாக்குவதன் மூலம் தங்களுடைய குருட்டான மதுவெறியை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்; அந்தச் செயல் “குயவனின் களிமண்” எனக் கருதப்படவேண்டும்.

The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in Second Thessalonians, chapter two.

“தினந்தோறும்” என்பதைக் கிறிஸ்துவின் குறியீடாக அடையாளப்படுத்துவது, “தினந்தோறும்” பற்றிய சத்தியத்தை தலைகீழாக மாற்றிவிடுகிறது; ஏனெனில் “தினந்தோறும்” என்பது சாத்தானியக் குறியீடாகும். “தினந்தோறும்” என்பது புறமதம் என்பதாக மில்லர் அடையாளப்படுத்தியிருப்பது, ஆபக்கூக்கின் பலகைகளின் மீது நேரடியாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. தேவனுடைய ஆலயத்தில் அமர்ந்திருக்கும் “பாவ மனிதன்” வெளிப்படும்படியாக “அகற்றப்பட்டது” புறமதமே என்பதை அவர் புரிந்துகொள்ளுமாறு செய்த தெசலோனிக்கேயரில் உள்ள அந்த வசனத்தை மில்லர் கண்டுபிடித்தது, இரண்டாம் தெசலோனிக்கேயர், இரண்டாம் அதிகாரத்தில் அமைந்துள்ள பிரதான சத்தியமாகும்.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> “நான் தொடர்ந்து வாசித்தேன்; அது [அன்றாடம்] காணப்படும் வேறு எந்த இடத்தையும், தானியேல் புத்தகத்தைத் தவிர, கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் [ஒரு concordance-இன் உதவியால்] அதனுடன் தொடர்பாக இருந்த அந்த வார்த்தைகளை எடுத்தேன்: ‘அகற்றப்படுதல்;’ அவன் அன்றாடத்தை அகற்றுவான்; ‘அன்றாடம் அகற்றப்படும் காலத்திலிருந்து,’ முதலியன. நான் தொடர்ந்து வாசித்தேன்; இந்த வசனத்தில் எனக்குச் சிறிதும் வெளிச்சம் கிடைக்காது என எண்ணினேன்; கடைசியில் 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:7, 8-ஆம் வசனங்களுக்கு வந்தேன். ‘ஏனெனில் அக்கிரமத்தின் இரகசியம் இப்போதே செயல்படுகிறது; ஆனால் இப்போது தடைசெய்கிறவன் வழியிலிருந்து அகற்றப்படும்வரை தடைசெய்வான்; அப்பொழுது அந்தத் துன்மார்க்கன் வெளிப்படுத்தப்படுவான்,’ முதலியன. நான் அந்த வசனத்துக்கு வந்தபோது, ஓ, சத்தியம் எவ்வளவு தெளிவாகவும் மகிமையுடனும் தோன்றியது! அதோ அது! அதுவே அன்றாடம்! இப்போது, ‘இப்போது தடைசெய்கிறவன்,’ அல்லது தடுக்கிறவன் என்று பவுல் பொருள்படுவது என்ன? ‘பாவத்தின் மனுஷன்’ என்றும் ‘துன்மார்க்கன்’ என்றும் சொல்லப்படுவதால் குறிக்கப்படுவது போப்பரசாட்சி. அப்படியானால், போப்பரசாட்சி வெளிப்படுவதற்கு இடையூறாக இருப்பது எது? அது புறமதமே; ஆகையால், ‘அன்றாடம்’ என்பது புறமதத்தையே குறிக்க வேண்டும்.” — வில்லியம் மில்லர், Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.

“நாள்தோறும்” என்பதின் அர்த்தம் குறித்து, தெசலோனிக்கேயரில் மில்லர் கண்டறிந்தது, அந்தப் பகுதியின் முதன்மையான சத்தியமாகும். சத்தியத்தை அன்புகொள்ளாதவர்களைப் பவுல் அடையாளப்படுத்தி, அதனால் அவர்கள் வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுவார்கள் என்று கூறும்போது, அவர் நிச்சயமாக பொதுவான பொருளில் சத்தியத்தின்மீதான வெறுப்பையே சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஆனால் அந்தப் பகுதியில் நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டப்படும் சத்தியம், “நாள்தோறும்” என்பது புறமத ரோமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதே ஆகும்.

> The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.

> சரீரத்தின் விளக்கு கண் ஆகும்; ஆகையால் உன் கண் ஒற்றைக்கண்ணாயிருந்தால், உன் சரீரமெல்லாம் ஒளியினால் நிறைந்திருக்கும். ஆனால் உன் கண் பொல்லாததாயிருந்தால், உன் சரீரமெல்லாம் இருளினால் நிறைந்திருக்கும். ஆகையால் உன்னுள் இருக்கிற ஒளியே இருளாயிருந்தால், அந்த இருள் எவ்வளவு பெரிதாயிருக்கும்! ஒருவனும் இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது; ஏனெனில் அவன் ஒருவனை வெறுத்து மற்றொருவனைச் சிநேகிப்பான்; அல்லது ஒருவனைப் பற்றிக்கொண்டு மற்றொருவனை அற்பமாக எண்ணுவான். நீங்கள் தேவனுக்கும் மாமோனுக்கும் ஊழியம் செய்ய முடியாது. மத்தேயு 6:22–24.

There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily” as a symbol of Christ.

சத்தியத்தின்மேல் அன்பு மட்டுமே உண்டு, அல்லது சத்தியத்தின்மேல் வெறுப்பே உண்டு. இதற்கிடையில் எந்த நடுநிலையும் இல்லை. மத்தேயு இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட மூடக் கன்னியர்மேல் வருகிற வல்ல மயக்கம், இறுதியான சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டும் மில்லரின் நகைகளின் ஒளியை அவர்கள் நிராகரித்ததையே அடிப்படையாகக் கொண்டது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் இறுதி சோதனை அவர்களின் பத்தாம் சோதனையாக இருந்தது; கடைசி நாட்களில் மில்லரின் நகைகள் பத்து மடங்கு அதிகப் பிரகாசத்துடன் ஒளிர்கின்றன. மில்லரின் நகைகளை நிராகரிப்பதற்கான சின்னம் “the daily” ஆகும்; அதனை எபிராயீமின் மதிமயக்கமுற்றவர்கள் அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையில் தலைகீழாக மாற்றினர். “The daily” என்பது புறமதத்தைச் சுட்டும் சாத்தானியச் சின்னமாகும். அந்த மதிமயக்கமுற்றவர்கள் ஒரு போலி நகையை அறிமுகப்படுத்தினர்; அதனை அவர்கள் மததுரோகப் புரட்டஸ்தாந்தத்திலிருந்து கொண்டு வந்து, “the daily” என்பது கிறிஸ்துவின் சின்னம் என அடையாளப்படுத்தினர்.

Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.

மில்லர் உயர்த்தப்பட்ட வரலாற்றின் வரம்பினால், அவருடைய ரத்தினங்களைப் பற்றிய புரிதல் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டாம் வருகையே அடுத்த தீர்க்கதரிசன நிகழ்வு என்று உறுதியாக நம்பியிருந்த அவர், 1798 ஆம் ஆண்டில் பாப்பாட்சிக்கு ஏற்பட்ட கொடிய காயம், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட நான்காவது மற்றும் இறுதியான பூமியரசை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியும் என்று கருதினார். “தினசரி” பற்றிய அவரது புரிதலும் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் வெளிப்பாட்டின் மூலம் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆய்வுமுறைக்குத் நடத்தப்பட்டதாக அவரது சாட்சி கூறுகிறது; அந்த முறையில் அவர் தமது வேதாகமத்தை, Cruden’s Concordance-ஐ பயன்படுத்தி, சில செய்தித்தாள்களையும் வாசித்ததாகத் தெரிவித்தார். அந்த முறையில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற அவரது தீர்மானம் வெறுமனே அவரது மனதில் தோன்றியிருந்தது.

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.

> “நான் தெய்வநம்பிக்கை உடையவராக இருந்த அந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், கிடைத்த எல்லா வரலாறுகளையும் வாசித்தேன்; ஆனால் இப்போது நான் வேதாகமத்தை நேசித்தேன்—அது இயேசுவைப் பற்றிக் கற்பித்தது! ஆயினும், வேதாகமத்தில் இன்னும் எனக்குத் தெளிவாகாத பகுதிகள் மிகவும் இருந்தன. 1818 அல்லது 1819-ஆம் ஆண்டில், நான் ஒருமுறைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்த ஒரு நண்பருடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில், நான் தெய்வநம்பிக்கைவாதியாக இருந்த காலத்தில் என்னை அறிந்தும், நான் பேசியதைக் கேட்டும் இருந்த அவன், மிகவும் குறிப்பான முறையில், ‘இந்த வசனத்தைப்பற்றியும், அந்த வசனத்தைப்பற்றியும் நீ என்ன நினைக்கிறாய்?’ என்று விசாரித்தான்; நான் தெய்வநம்பிக்கைவாதியாக இருந்தபோது எதிர்த்த பழைய வசனங்களையே அவன் குறிப்பிட்டான். அவன் நோக்கம் என்ன என்பதை நான் புரிந்துகொண்டு, ‘நீ எனக்கு சிறிது காலம் கொடுத்தால், அவை என்ன அர்த்தமென்பதை உனக்குச் சொல்வேன்’ என்று பதிலளித்தேன். ‘எவ்வளவு காலம் வேண்டுமென்கிறாய்?’ என்றான். ‘எனக்குத் தெரியாது; ஆனால் நான் உனக்குச் சொல்வேன்,’ என்று நான் பதிலளித்தேன்; ஏனெனில், புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு வெளிப்பாட்டை தேவன் அளித்திருப்பார் என்று நான் நம்ப முடியவில்லை. அப்பொழுது, பரிசுத்த ஆவியானவர் என்ன அர்த்தம் கொண்டார் என்பதை நான் கண்டறிய முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன், என் வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து படிக்க நான் உறுதியெடுத்தேன். ஆனால், நான் இந்தத் தீர்மானத்தை எடுத்தவுடனேயே, ‘நீ புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு பகுதியைக் கண்டால், என்ன செய்வாய்?’ என்ற எண்ணம் எனக்குள் எழுந்தது. அப்போது, வேதாகமத்தை ஆராயும் இந்த முறை என் மனதில் தோன்றியது:—அவ்வாறான பகுதிகளில் உள்ள சொற்களை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை வேதாகமம் முழுவதும் பின்தொடர்ந்து, இவ்விதமாக அவற்றின் அர்த்தத்தை கண்டறிவேன். உலகிலேயே சிறந்தது என்று நான் கருதும் Cruden’s Concordance என்னிடத்தில் இருந்தது; ஆகையால், அதையும் என் வேதாகமத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, என் மேசையருகே அமர்ந்தேன்; செய்தித்தாள்களைச் சிறிதளவு வாசித்ததைத் தவிர வேறொன்றையும் வாசிக்கவில்லை; ஏனெனில், என் வேதாகமம் என்ன அர்த்தம்கொள்கிறது என்பதை அறிய நான் உறுதியாக இருந்தேன். Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.”

Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.

மில்லருடைய முத்துக்கள் அவரது ஆய்வு முறையினாலே மட்டும் அறியப்படவில்லை; தேவனிடமிருந்து நேரடியாகக் கிடைத்த வெளிப்பாட்டினாலும்கூட அறியப்பட்டன.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> “வேதாகமத்தை நம்பாதிருந்த ஒரு விவசாயியின் இருதயத்தின் மீது செயற்படும்படி, அவனைத் தீர்க்கதரிசனங்களை ஆராய வழிநடத்தும்படி, தேவன் தம்முடைய தூதனை அனுப்பினார். தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எப்போதும் இருளாயிருந்த தீர்க்கதரிசனங்களை அவன் மனதை வழிநடத்தவும், அவன் புரிதலுக்கு திறக்கவும், தேவனுடைய தூதர்கள் அந்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவனை மீண்டும் மீண்டும் சந்தித்தார்கள். சத்தியத்தின் சங்கிலியின் ஆரம்பம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; பின்னர் அவன் தொடர் வளையத்துக்கு வளையம் தேடிச் செல்லும்படி வழிநடத்தப்பட்டான்; இறுதியில், தேவனுடைய வார்த்தையை அதிசயத்துடனும் வியப்பார்ந்த பாராட்டுதலுடனும் அவன் நோக்கினான். அங்கே அவன் சத்தியத்தின் பரிபூரண சங்கிலியைக் கண்டான். தெய்வீக உந்துதலற்றதாக அவன் கருதியிருந்த அந்த வார்த்தை, இப்போது அதன் அழகிலும் மகிமையிலும் அவன் பார்வைக்குமுன் திறந்தது. வேதாகமத்தின் ஒரு பகுதி மற்றொன்றை விளக்குகிறது என்பதை அவன் கண்டான்; ஒரு பகுதி அவன் புரிதலுக்குப் புலப்படாமல் இருந்தபோது, அதை விளக்குகிறதைக் வார்த்தையின் மற்றொரு பகுதியில் அவன் கண்டுபிடித்தான். தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தையை அவன் மகிழ்ச்சியுடனும் ஆழ்ந்த மரியாதையுடனும் அச்சமிகு பயபக்தியுடனும் மதித்தான்.” Early Writings, 230.

When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.

சகோதரி வைட், “தேவன் தமது தூதனை” மில்லரிடத்திற்கு அனுப்பினார் என்று கூறும்போது, மில்லரிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட தூதன் கபிரியேல் என்பதைக் குறிப்பதாகும்; ஏனெனில் “தமது தூதன்” என்பது கபிரியேலுக்குச் சொந்தமாக வழங்கப்பட்ட ஒரு பெயருரையாகும்.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> “‘நான் தேவனுடைய சந்நிதியில் நிற்கும் காபிரியேல்’ என்று தேவதூதன் கூறிய வார்த்தைகள், அவன் பரலோக அரண்மனைகளில் மிகுந்த கௌரவமிக்க ஒரு பதவியை வகித்திருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. தானியேலுக்குச் செய்தியுடன் வந்தபோது, ‘இந்த விஷயங்களில் என்னோடே நிலைநிற்கிறவர் உங்கள் பிரபுவாகிய மிகாயேல் [கிறிஸ்து] தவிர வேறு யாருமில்லை’ என்று அவன் சொன்னான். தானியேல் 10:21. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் இரட்சகர் காபிரியேலைக் குறித்து, ‘தம்முடைய தூதனைக் அனுப்பித் தமது ஊழியக்காரனாகிய யோவானுக்குத் தெரிவித்து அருளினார்’ என்று கூறுகிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:1.” The Desire of Ages, 99.

Gabriel and the other angels were sent to guide Miller’s mind and “open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by divine revelation. The very method he employed to study the Bible had come into his mind. When God brings truth to our mind, it is divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but divine revelation had to be part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”

கபிரியேலும் மற்ற தூதர்களும், மில்லரின் சிந்தையை வழிநடத்தவும், “தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எப்போதும் இருளாக இருந்த தீர்க்கதரிசனங்களை அவன் அறிவிற்குத் திறக்கவும்” அனுப்பப்பட்டார்கள். அவன் அறிவித்த செய்தி, அவன் மேற்கொண்ட வேதாகமப் படிப்பு முறையால் மட்டும் உருவானதல்ல; தெய்வீக வெளிப்பாட்டினாலும் அது வழங்கப்பட்டது. வேதாகமத்தை ஆராய்வதற்காக அவன் பயன்படுத்திய அதே முறையே அவன் மனதில் ஊன்றப்பட்டது. தேவன் சத்தியத்தை நம் மனதில் கொண்டுவரும்போது, அது வேதாகமத்தைச் சரியாகப் பகுத்து சத்தியத்தை அடையும் செயல்முறைக்கு மாறாக, தெய்வீக வெளிப்பாடாகும். மில்லர் இவ்விரண்டையும் செய்தான்; ஆயினும் “அன்றாடம்” என்ற பொருளை மில்லர் புரிந்துகொள்ள வந்த விதத்தில், தெய்வீக வெளிப்பாடு ஒரு அங்கமாக இருக்க வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது.

Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between “sur” and “rum” which are both translated as “take away.” He would not have seen the distinction between “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary.”

தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, ஒன்பதாம் வசனத்திலிருந்து பன்னிரண்டாம் வசனம் வரையிலான பகுதியில் காணப்படும் பாலின மாறுபாட்டை மில்லர் அறிந்திருக்க முடியாது; ஏனெனில் அவரிடம் இருந்தது வேதாகமமும், வேதாகம மொழிகளைப் பற்றிய எந்தத் தகவலும் அற்ற ஒரு ஒத்திசைவு அகராதியும் மட்டுமே. “அகற்றுதல்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் “sur” மற்றும் “rum” என்பவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அவர் கண்டிருக்க முடியாது. “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் “miqdash” மற்றும் “qodesh” என்பவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டையும் அவர் கண்டிருக்க முடியாது.

He would not have seen the truth of the word “tamid” that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word “tamid” is used in the Bible, only in the book of Daniel is the Hebrew word “tamid” used as a noun. “Tamid” is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.

வேதாகமத்தில் நூற்று நான்கு முறை காணப்படும் “tamid” என்ற சொல்லின் சத்தியத்தை அவர் கண்டிருக்க மாட்டார். அவர் காண முடியாதிருந்த சத்தியம் (அதுவே அவர் கண்ட சத்தியமுமாகும்) இதுவாகும்: வேதாகமத்தில் எபிரெய மொழிச்சொல்லான “tamid” நூற்று நான்கு முறை பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், தானியேல் புத்தகத்தில் மட்டுமே அந்த எபிரெய சொல்லான “tamid” பெயர்ச்சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. “Tamid” என்பது “தொடர்ச்சியான” என்று பொருள்படும் எபிரெய சொல்லாகும்; தானியேல் புத்தகத்தில் அது “the daily” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to correct Daniel’s use of the word as a noun. In order to correct Daniel, they added the word “sacrifice” to the Word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

தானியேல் புத்தகத்திலேயே மட்டுமே அந்தச் சொல் பெயர்ச்சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மற்ற தொண்ணூற்றொன்பது இடங்களிலும் அது வினையுரிச்சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தக் காரணத்தினாலே, வேதாகமத்தின் மற்ற எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் அந்தச் சொல்லை தொண்ணூற்றொன்பது தடவைகள் வினையுரிச்சொல்லாகப் பயன்படுத்தியிருந்தபோது, தானியேல் அதையே ஐந்து தடவைகள் பெயர்ச்சொல்லாகப் பயன்படுத்தியிருப்பதை எதிர்கொண்ட கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகம மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், ஆதாரங்களின் பெருமையான நிறையினால், அந்தச் சொல்லை பெயர்ச்சொல்லாகத் தானியேல் பயன்படுத்திய விதத்தைத் திருத்தத் திணிக்கப்பட்டார்கள். தானியேலைத் திருத்துவதற்காக, அவர்கள் அந்த வார்த்தையில் “பலி” என்ற சொல்லைச் சேர்த்தனர்; இவ்வாறு ஒரு பெயர்ச்சொல்லை வினையுரிச்சொல்லாக மாற்றினர். பின்னர் அந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களைத் திருத்துவதற்காக, எலன் வைட் தாம், “‘டெய்லி’ குறித்து நான் கண்டது என்னவென்றால், ‘பலி’ என்ற சொல் மனித ஞானத்தால் சேர்க்கப்பட்டது; அது மூலப்பாடத்திற்குச் சேர்ந்ததல்ல; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பின் நேரச் செய்தியைக் கொடுத்தவர்களுக்கு அதைப் பற்றிய சரியான பார்வையை கர்த்தர் அளித்தார்” என்று பதிவு செய்யத் தூண்டப்பட்டார்.

Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.

மில்லர், தமது சொந்த சாட்சியத்தின்படி, “அன்றாடம்” என்பதைக் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தார்; அதை அவர் இறுதியில் 2 தெசலோனிக்கேயரில் புரிந்துகொண்டார். ஆனால், அவருடைய சொந்த சாட்சியத்தின்படி, ஒரு சொல்லைப் புரிந்துகொள்ள முயலும்போது, அந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு இடத்தையும் அவர் பரிசீலிப்பார்; மேலும் அந்தச் சொல் வேதாகமத்தில் வேறு தொண்ணூற்று ஒன்பது இடங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் “அன்றாடம்” பற்றிய அவரது சாட்சி இதுதான்: “நான் தொடர்ந்து வாசித்தேன்; தானியேலில் அல்லாமல், அது [அன்றாடம்] காணப்பட்ட வேறு எந்த நிகழ்வையும் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை.” தமது ஆய்வுமுறையினாலேயே மட்டும் அல்லாமல், தூதர்களின் ஊழியத்தின் மூலம் அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தெய்வீக வெளிப்பாட்டினாலும் மில்லர் அந்த மாணிக்கங்களிடத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டார்.

This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word “rum” and the other two times it is used with the Hebrew word “sur”. Both words are translated as take away, but “rum” in Daniel chapter eight, verse eleven means “to lift up and exalt”, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word “sur” means “to remove”.

இதனாலேயே “அன்றாடம்” குறித்த அவருடைய புரிதல் சரியானதாக இருந்தது; ஆனால் அது வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது. தானியேல் புத்தகத்தில் “அன்றாடம்” என்று ஐந்து முறை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதில், “அன்றாடம்” “அகற்றப்படுகிறது” என்று கூறப்படும் மூன்று இடங்களில் ஒன்றுக்கு, மற்ற இரண்டு இடங்களிலிருந்த பொருளிலிருந்து வேறுபட்ட அர்த்தம் இருப்பதை அவர் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஒரு இடத்தில் “அன்றாடம்” என்பது எபிரெயச் சொல்லான “rum” உடன் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மற்ற இரண்டு இடங்களில் அது எபிரெயச் சொல்லான “sur” உடன் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த இரு சொற்களும் “அகற்றி விடுதல்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன; ஆனால் தானியேல் 8:11-இல் உள்ள “rum” என்பதற்கு “உயர்த்தி மேன்மைப்படுத்துதல்” என்று பொருள்; மேலும் 11:31-இலும் 12:11-இலும் உள்ள “sur” என்பதற்கு “நீக்குதல்” என்று பொருள்.

The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word “sur” in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”

பாபிலோனிய ஆகாரத்தை உண்டு குடிக்கும் தெய்வவியலாளர்கள், ஒரு காரியத்தை நீக்கினாலும், அல்லது எப்போது ஒரு காரியத்தை உயர்த்தினாலும், அவை இரண்டும் அகற்றலின் ஒரு வகையைச் சுட்டுகின்றன; ஆகையால் அந்த இரண்டு சொற்களும் ஒரே அர்த்தத்தை உடையவையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றனர். அவர்கள், “தினசரி” என்று வரும் மூன்று இடங்களிலும் அது “அகற்றப்பட்டது” என்பதன் பொருள் எப்போதும் நீக்குதல் என்பதே என்று வாதிடுகின்றனர்; இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தானியேல் தனது சொல் தேர்வில் கவனக்குறைவாக இருந்தான் என்று அவர்கள் நிரூபிக்கின்றனர். அவர்கள் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவர்களின் தர்க்கநியமத்தின் மூலம், “தினசரி” “அகற்றப்பட்டது” என்று வரும் மூன்று நிகழ்வுகளிலும் தானியேல் “sur” என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் போதிக்கின்றனர்; ஏனெனில், அந்த தெய்வவியலாளர்களின் கருத்துப்படி, ஒவ்வொரு முறையும் “தினசரி” “அகற்றப்பட்டது” என்று சொல்லப்பட்டபோது, அவன் ஒரே காரியத்தையே குறித்தான் என அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

They do the same thing with the words “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen of chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used “qodesh” in all three references, and not used “miqdash” in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to the opposite understanding of the modern theologians.

எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனம் முதல் பதினான்காம் வசனம் வரை, “miqdash” மற்றும் “qodesh” என்னும் இரு சொற்களையும் அவர்கள் அதேபோலவே நடத்துகின்றனர்; அவை இரண்டும் “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. அந்த நான்கு வசனங்களில் “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று வரும் ஒவ்வொரு குறிப்பிலும், அவையெல்லாம் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையே குறிக்கின்றன என்று அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். மறுபடியும், அந்தத் தர்க்கத்தின் படி, தானியேல் அந்த மூன்று குறிப்புகளிலும் வெறுமனே “qodesh” என்பதையே பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும்; பதினொன்றாம் வசனத்தில் “miqdash” என்பதைக் பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடாது. அந்தச் சொற்களுக்கிடையேயுள்ள வேறுபாட்டை Miller அறிந்திருக்க மாட்டார்; ஆனால் நவீன இறையியலாளர்கள் அதை அறிகின்றனர்; ஆயினும் அவர்கள் அறிந்தபோது, எந்த வேறுபாடும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படக்கூடாது என்று வலியுறுத்துகின்றனர். இருந்தபோதிலும், சொற்களுக்கிடையேயுள்ள வேறுபாடுகளை அறியாதிருந்த Miller, நவீன இறையியலாளர்களின் புரிதலுக்கு முற்றிலும் மாறான புரிதலுக்குச் சென்றார்.

The reality is that Daniel was an extremely careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon who were very smart men in their society in their own right. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.

உண்மையானது என்னவெனில், தானியேல் எபிரேய மொழியை அறிந்திருந்த, மிகுந்த கவனத்துடன் எழுதிய ஒருவராயிருந்தார்; மேலும் தமது சமுதாயத்தில் தமக்கென அறிவாளிகளாயிருந்த பாபிலோனின் மற்ற சகல ஞானிகளையும் விட பத்து மடங்கு மேன்மையான புத்திசாலியாக அவர் மதிக்கப்பட்டார். எபிரேய மொழியின் சரியான பயன்பாட்டையும், அது அந்தச் சிறப்பான வரலாற்றுச் சூழலில் எவ்வாறு துல்லியமாக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையும் யாராவது அறிந்திருந்தால், அது தானியேலே. தானியேல் வேறுபட்ட சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தால், அவை வேறுபட்ட அர்த்தங்களை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே, அவர் திட்டமிட்டு அவ்வாறு பயன்படுத்தியதாகும். “பரிசுத்த ஸ்தலம்” அல்லது “அகற்றப்படுதல்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் சொற்களை தானியேல் தனித்துவமாகப் பயன்படுத்தியிருப்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது, அது “தினசரி” குறித்து மில்லர் கொண்டிருந்த புரிதலை உறுதிப்படுத்துகிறது; சத்தியத்தை வெறுப்போர் வல்லமையான மயக்கத்துக்குப் பாட்டாளிகளாக்கப்படுவர் என்று பவுல் அடையாளப்படுத்தும் அதே வேதப்பகுதியிலேயே மில்லர் அதனை உணர்ந்திருந்தார்.

Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned laity who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are those whose soul is lifted up in Habakkuk two, and they are the foolish virgins of Matthew twenty-five. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.

உண்மையை வெறுத்து, வல்லமையான மயக்கத்தை உண்டாக்கும் பொய்யை விசுவாசிப்பவர்கள், இரண்டு வகுப்புகளாகக் காட்டப்படும் எப்பிராயீமின் குடிகாரர்களாகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். ஒரு வகுப்பு கல்வியறிவு பெற்ற தலைமையினரும், மற்றொரு வகுப்பு கல்வியறிவில்லாத பொதுமக்களும் ஆவர்; இவர்கள் கல்வியறிவு பெற்றோர் தமக்குப் போதிப்பதையே மட்டும் கேட்பார்கள். பொய்களின் கீழ் தம்மை மறைத்துக்கொள்ளுகிறவர்களும், மரணத்தோடு உடன்படிக்கை செய்கிறவர்களும் இவர்களே. ஆபக்கூக்கு இரண்டாம் அதிகாரத்தில் whose soul is lifted up என்று குறிப்பிடப்படுகிறவர்களும், மத்தேயு இருபத்திஐந்தாம் அதிகாரத்தின் புத்தியில்லாத கன்னிகைகளும் இவர்களே. பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான பத்தாம் மற்றும் இறுதியான சோதனையால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, நவீன இஸ்ரவேலுக்கான பத்தாம் மற்றும் இறுதியான சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டும்வண்ணம், முடிவில் பத்து மடங்கு அதிகமாகப் பிரகாசிக்கும் மில்லரின் சொப்பனத்தின் அடித்தள சத்தியங்களை நிராகரிப்பவர்களும் இவர்களே.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.

> கர்த்தர் மோசேயிடம் கூறினார்: “இந்த மக்கள் இன்னும் எவ்வளவு காலம் என்னைத் தூண்டிவிடுவார்கள்? நான் அவர்களுக்குள் செய்த எல்லா அடையாளங்களினாலும் அவர்கள் இன்னும் எவ்வளவு காலம் என்னை நம்பாமற்போவார்கள்? நான் அவர்களை கொள்ளைநோயால் அடித்து, அவர்களைச் சுதந்தரத்திலிருந்து நீக்கிவிடுவேன்; உன்னிடமிருந்து அவர்களை விடப் பெரியதுமான பலத்துமான ஒரு ஜாதியை உண்டாக்குவேன்.” அப்பொழுது மோசே கர்த்தரிடம் கூறினான்: “அப்படியானால் எகிப்தியர் இதைக் கேட்பார்கள்; ஏனெனில் நீர் உமது வல்லமையினால் இந்த ஜனத்தை அவர்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வந்தீர். அவர்கள் இதை இந்த தேசத்தின் குடியிருப்போரிடத்தில் சொல்லுவார்கள்; ஏனெனில் கர்த்தராகிய நீர் இந்த ஜனத்தின் நடுவில் இருக்கிறீர் என்றும், கர்த்தராகிய நீர் முகாமுகமாகக் காணப்படுகிறீர் என்றும், உமது மேகம் அவர்கள்மேல் நிலைக்கிறது என்றும், பகலில் மேகத்தூணிலும் இரவில் அக்கினித்தூணிலும் நீர் அவர்களுக்கு முன்பாகப் போகிறீர் என்றும் அவர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஆகையால் நீர் இந்த ஜனங்களையெல்லாம் ஒரே மனுஷனைப்போல கொன்றுவிட்டால், உம்முடைய கீர்த்தியைக் கேட்டிருக்கிற ஜாதிகள் சொல்லுவார்கள்: ‘கர்த்தர் இவர்களுக்கு சத்தியம்பண்ணிய தேசத்துக்குள் இந்த ஜனத்தை நடத்திச் செல்ல வல்லவராயிருக்கவில்லை; ஆகையால் அவர்களை வனாந்தரத்தில் கொன்றுவிட்டார்’ என்று. “இப்போது, நீர் சொல்லியபடியே, என் ஆண்டவருடைய வல்லமை பெரிதாயிருக்கும்படியாக அருளும்: ‘கர்த்தர் நீடிய சாந்தமுள்ளவரும் மகா கிருபையுள்ளவரும் ஆவார்; அக்கிரமத்தையும் மீறுதலையும் மன்னிக்கிறவர்; ஆயினும் குற்றவாளியை எவ்விதத்திலும் நிரபராதியாக எண்ணாமல், பிதாக்களின் அக்கிரமத்தைப் பிள்ளைகள்மேல் மூன்றாம் தலைமுறைக்கும் நான்காம் தலைமுறைக்கும் வருகப்பண்ணுகிறவர்’ என்று சொல்லினீரே. ஆகையால், உமது மகா கிருபையின் பெருமைக்கேற்ப, எகிப்திலிருந்து இதுவரைக்கும் இந்த ஜனத்தை நீர் மன்னித்ததுபோல, இந்த ஜனத்தின் அக்கிரமத்தையும் மன்னிக்கும்படி விண்ணப்பிக்கிறேன்.” அப்பொழுது கர்த்தர் கூறினார்: “உன் வார்த்தையின்படியே நான் மன்னித்தேன். ஆனாலும் நான் உயிரோடிருக்கிறதுபோல நிச்சயமாக, பூமியெல்லாம் கர்த்தருடைய மகிமையால் நிரம்பும். ஏனெனில் எகிப்திலும் வனாந்தரத்திலும் நான் செய்த என் மகிமையையும் என் அற்புதங்களையும் கண்டும், இப்போதுவரை இந்த பத்துத் தடவைகளிலும் என்னைச் சோதித்தும், என் சத்தத்துக்குச் செவிகொடாதிருந்தும் வந்த அந்த மனிதர்கள், அவர்களுடைய பிதாக்களுக்கு நான் சத்தியம்பண்ணிய தேசத்தை நிச்சயமாகப் பார்க்கமாட்டார்கள்; என்னைத் தூண்டினவர்களில் ஒருவனும் அதைக் காணமாட்டான். ஆனால் என் தாசனாகிய காலேப், அவனிடத்தில் வேறொரு ஆவி இருந்ததினாலும், அவன் என்னைப் பூரணமாய் பின்பற்றியதினாலும், அவன் சென்ற தேசத்துக்குள் அவனை நான் கொண்டுபோவேன்; அவன் சந்ததி அதைக் கைப்பற்றும்.” எண்ணாகமம் 14:11–24.

Back to Articles