Article

# Panium - Number Fourteen

பானியம் - எண் பதினான்கு

The Disappointment as the Key to the Temple Test

ஆலயப் பரிசோதனையின் திறவுகோலாகிய ஏமாற்றம்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2026

Formats

PDF
Word

The subject of the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment of October 22, 1844 at the beginning of the third angel’s message, and it is the subject of the disappointment that is the “key” to unlock the sanctuary message of the temple test at the end of the third angel.

பரிசுத்தஸ்தலப் பொருளே, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் தொடக்கத்தில் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலிருந்த ஏமாற்ற அனுபவத்தைத் திறந்த “திறவுகோல்” ஆக இருந்தது; மேலும், அந்த ஏமாற்றத்தின் பொருளே, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் முடிவில் ஆலயச் சோதனையின் பரிசுத்தஸ்தலச் செய்தியைத் திறக்கும் “திறவுகோல்” ஆகும்.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> மேலும் நான் உனக்குப் பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களை அளிப்பேன்; நீ பூமியின்மேல் எதைக் கட்டுகிறாயோ அது பரலோகத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும்; நீ பூமியின்மேல் எதைக் கட்டவிழ்க்கிறாயோ அது பரலோகத்தில் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும். மத்தேயு 16:19.

The fact that September 11, 2001 is understood as “9/11” in agreement with “911” being the symbol of an emergency call in the United States, was designed by the One who designed all things. Understanding the disappointment of July 18, 2020 is what allows the movement of the one hundred and forty-four thousand to be recognized as such; but only by those who wish to see that Jesus represents the spiritual with the natural today no differently than He did two thousand years ago. “20/20” vision is the best you can have, and the disappointment of 2020 is the waymark that allows the temple to be recognized in the prophetic history of the ten virgins.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் அவசர அழைப்பின் குறியீடாக “911” இருப்பதோடு ஒத்துப்போகும் வகையில், செப்டம்பர் 11, 2001 “9/11” எனப் புரிந்துகொள்ளப்படுவது, சகலத்தையும் வடிவமைத்தவராலேயே ஏற்படுத்தப்பட்டதாகும். ஜூலை 18, 2020-ன் ஏமாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் இயக்கம் அதுவே என அடையாளம் காணப்படுவதற்கு வாய்ப்பளிக்கிறது; ஆனால், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் செய்ததிலிருந்து இன்றும் வேறுபாடின்றி, இயேசு இயற்கையானவற்றினால் ஆவிக்குரியவற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார் என்பதை காண விரும்புகிறவர்களால் மட்டுமே அது அறியப்படும். “20/20” பார்வை என்பது உங்களால் பெறக்கூடிய சிறந்த பார்வையாகும்; மேலும், 2020-ன் ஏமாற்றமே பத்து கன்னியரின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் ஆலயத்தை அடையாளம் காண அனுமதிக்கும் வழிக்குறியாகும்.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “மத்தேயு 25-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள பத்து கன்னிகைகளின் உவமை, அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தையும் விளக்குகிறது.” The Great Controversy, 393.

Twenty 20 vision is even better when combined with the hindsight represented by the foundational truths. Paul teaches that “the spirits of the prophets are subject to the spirits of the prophets,” and Matthew’s virgins are therefore the same virgins that John identifies as the one hundred and forty-four thousand, and John identifies them as virgins in—Revelation 144.

அடிப்படைச் சத்தியங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பின்னோக்குப் பார்வையுடன் இணைக்கப்படும்போது, இருபது/இருபது பார்வை இன்னும் சிறந்ததாகும். “தீர்க்கதரிசிகளின் ஆவிகள் தீர்க்கதரிசிகளுக்கே கீழ்ப்படிந்திருக்கின்றன” என்று பவுல் போதிக்கிறார்; ஆகையால், மத்தேயு குறிப்பிடும் கன்னியர்களே யோவான் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் என்று அடையாளப்படுத்துகிற கன்னியர்கள் ஆவர்; மேலும், யோவான் அவர்களை கன்னியர்களாகவே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:4-இல் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> இவர்கள் பெண்களினால் அசுத்தப்படாதவர்கள்; அவர்கள் கன்னியர்கள். ஆட்டுக்குட்டியானவர் எங்கே சென்றாலும் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் இவர்கள். மனிதர்களிடமிருந்து மீட்கப்பட்டு, தேவனுக்கும் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்கும் முதற்பலன்களாயிருக்கிறவர்கள் இவர்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:4.

The first fruits of the fall season are the virgins who follow the Lamb into the temple, and the “key” to understanding the temple is the disappointment of 2020.

இலையுதிர் கால அறுவடையின் முதல்பலன்கள் என்பது ஆட்டுக்குட்டியைப் பின்பற்றி ஆலயத்திற்குள் செல்லும் கன்னியரே; மேலும், ஆலயத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் “திறவுகோல்” 2020 ஆம் ஆண்டின் ஏமாற்றமே ஆகும்.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> தாவீதின் வீட்டின் சாவியை நான் அவன் தோளின்மேல் வைப்பேன்; அவன் திறப்பான், அதை யாரும் அடைக்கமாட்டார்கள்; அவன் அடைப்பான், அதை யாரும் திறக்கமாட்டார்கள். ஏசாயா 22:22.

If an Adventist is to be among the 144,000, they will of prophetic necessity have suffered a disappointment that was caused by the presentation of a public prediction that failed.

ஒரு அட்வென்டிஸ்ட் 144,000 பேரில் ஒருவராக இருக்க வேண்டுமானால், தீர்க்கதரிசனத் தேவையின்படி, பொதுவாக அறிவிக்கப்பட்டும் நிறைவேறாத ஒரு முன்னறிவிப்பின் அறிவிப்பினால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தை அவர் அனுபவித்திருக்க வேண்டும்.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “பத்து கன்னியரின் உவமையினிடத்துக்கு நான் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறேன்; அவர்களில் ஐவர் ஞானமுள்ளவர்களாகவும், ஐவர் மூடர்களாகவும் இருந்தனர். இந்த உவமை எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறியதாய் இருந்தும், நிறைவேறும் என்றும் இருக்கும்; ஏனெனில் அது இக்காலத்துக்கு விசேஷமான பொருத்தத்தைக் கொண்டுள்ளது; மேலும், மூன்றாம் தூதனின் செய்தியைப் போலவே, அது நிறைவேறியதாய் இருந்தும், காலத்தின் முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்தும் இருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

The battle of Panium in verse fifteen of Daniel eleven is the battle that leads to verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினைந்தாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் பானியம் போர், பதினாறாம் வசனத்துக்குக் கொண்டு செல்லும் போராகும்; அந்த வசனம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> ஆகையால் வடதிசையின் ராஜா வந்து, ஒரு முற்றுகை மேட்டை எழுப்பி, மிக வலிமையாக அரணாக்கப்பட்ட நகரங்களைப் பிடித்துக்கொள்வான்; தென்திசையின் படைகள் நிலைக்கமாட்டா; அவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களும் நிலைக்கமாட்டார்கள்; எதிர்த்து நிற்க வல்லமையும் இருக்காது. தானியேல் 11:15.

In this verse the United States defeats Russia, along with Russia’s chosen people. But in the next verse. No one can stand against the rise of Rome, which marks Judah and Jerusalem as the first step in its conquest of the world; as Rome rose up as the fourth kingdom of Bible prophecy. By standing in the literal glorious land in verse sixteen, the symbol of literal Rome’s authority was within the literal glorious land; thus, typifying verse forty-one, when the mark of spiritual Rome’s authority is enforced upon the spiritual glorious land of the United States.

இந்த வசனத்தில் ஐக்கிய அமெரிக்கா, ரஷ்யாவையும், ரஷ்யா தேர்ந்தெடுத்த மக்களையும் தோற்கடிக்கிறது. ஆனால் அடுத்த வசனத்தில், உலகைக் கைப்பற்றும் தனது வெற்றிப் பயணத்தின் முதல் படியாக யூதாவையும் எருசலேமையும் அடையாளப்படுத்தும் ரோமின் எழுச்சிக்கு எதிராக யாராலும் நிலைத்திருக்க முடியாது; ஏனெனில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காம் இராஜ்யமாக ரோம் எழுந்தது. பதினாறாம் வசனத்தில் சொற்பொருள் கொண்ட மகிமையான தேசத்தில் நின்றிருப்பதன் மூலம், சொற்பொருள் கொண்ட ரோமின் அதிகாரத்தின் சின்னம் அந்தச் சொற்பொருள் கொண்ட மகிமையான தேசத்தின் உள்ளே இருந்தது; ஆகையால், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், ஆவிக்குரிய ரோமின் அதிகாரத்தின் அடையாளம், ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மேல் அமுல்படுத்தப்படும் நிகழ்வை அது முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

The two horns of the earth-beast of Revelation thirteen represent Republicanism and Protestantism. In verse fifteen of Daniel eleven Antiochus Magnus, known as Antiochus III and Antiochus the Great defeats the southern kingdom, represented by the Ptolemaic dynasty. Antiochus represents Donald Trump and the southern king represents Russia. The battle of Panium is the battle between the United States and Russia and Russia’s chosen people, a battle which Antiochus prevailed, but thereafter saw his kingdom conquered by literal Rome—the power of verse fourteen, that establishes the external vision of the Republican horn of the earth beast. The internal vision is represented by the Protestant horn of the earth beast. Both horns are at the battle of Panium, for Peter is there as a Protestant with his message from the book of Joel.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றில் காணப்படும் பூமிமிருகத்தின் இரண்டு கொம்புகள் குடியரசுவாதத்தையும் பிராட்டஸ்டண்ட்தத்தையும் குறிக்கின்றன. தானியேல் பதினொன்றின் பதினைந்தாம் வசனத்தில், அண்டியோகுஸ் III என்றும் அண்டியோகுஸ் மக்னஸ், அண்டியோகுஸ் தி கிரேட் என்றும் அழைக்கப்படுகிறவன், ப்டோலமைக் வம்சத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தெற்கு ராஜ்யத்தைத் தோற்கடிக்கிறான். அண்டியோகுஸ் டொனால்ட் டிரம்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; தெற்கு ராஜா ரஷ்யாவைக் குறிக்கிறான். பானியம் யுத்தம் என்பது ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும், ரஷ்யா தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களுக்கும் இடையேயான யுத்தமாகும்; அந்த யுத்தத்தில் அண்டியோகுஸ் வெற்றி பெற்றான்; ஆனால் அதன்பின்னர் அவன் ராஜ்யம் நேரடி ரோமால்—பதினான்காம் வசனத்தின் வல்லமையால்—வெற்றிகொள்ளப்பட்டது; அந்த வல்லமை, பூமிமிருகத்தின் குடியரசுவாதக் கொம்பின் வெளிப்புற தரிசனத்தை நிறுவுகிறது. உள்புற தரிசனம், பூமிமிருகத்தின் பிராட்டஸ்டண்ட் கொம்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இரண்டு கொம்புகளும் பானியம் யுத்தத்தில் உள்ளன; ஏனெனில் யோவேல் புத்தகத்திலிருந்து வந்த தன் செய்தியுடன் பேதுரு அங்கே ஒரு பிராட்டஸ்டண்டாக இருக்கிறான்.

## 250 Years

250 ஆண்டுகள்

When we consider the two lines of the earth beast, we find that in 1776 the earth beast began its rise, and by 1798, (twenty-two years later) the sea beast of Revelation thirteen received its deadly wound, and the earth beast began its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. Two hundred and fifty years later, in 2026 we have awakened to the internal temple test that began May 8, 2025.

பூமி மிருகத்தின் இரண்டு கோடுகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளும்போது, 1776 ஆம் ஆண்டில் பூமி மிருகம் தனது எழுச்சியைத் தொடங்கியது என்றும், 1798 ஆம் ஆண்டளவில் (இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் பின்னர்) வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தின் கடல் மிருகம் தன் மரணகரமான காயத்தைப் பெற்றது என்றும், அப்பொழுது பூமி மிருகம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியமாகத் தனது ஆட்சியைத் தொடங்கியது என்றும் காண்கிறோம். இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் பின்னர், 2026 ஆம் ஆண்டில், 2025 மே 8 அன்று தொடங்கிய உள் ஆலயச் சோதனைக்குத் நாம் விழித்தெழுந்திருக்கிறோம்.

Those “250” years are also connected with Antiochus Magnus. Beginning with the decree in 457 BC and projecting from that decree two hundred and fifty years we arrive at 207, seven years before the battle of Panium, and ten years after Ptolemy defeated Antiochus at the battle of Raphia, which is represented in verse eleven of Daniel eleven. Daniel 11:11 is of course the external line of the Republican horn that aligns with Revelation 11:11, which is the internal line of the Protestant horn. Daniel and the Revelation are the same book, and Revelation employs the seals as symbols of external prophecy and the churches as symbols of the parallel internal prophecy.

அந்த “250” ஆண்டுகளும் அந்தியோகுஸ் மக்னஸுடனும் தொடர்புடையவையாகும். கி.மு. 457ஆம் ஆண்டிலான கட்டளையிலிருந்து தொடங்கி, அந்தக் கட்டளையிலிருந்து இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளை முன்னேற்றி எண்ணினால், நாம் 207ஆம் ஆண்டை அடைகிறோம்; அது பானியம் போருக்கு ஏழு ஆண்டுகள் முன்பும், டேனியல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ராபியா போரில் ப்டோலமி அந்தியோகுசை தோற்கடித்ததற்குப் பத்து ஆண்டுகள் பின்பும் ஆகும். டேனியல் 11:11 என்பது, நிச்சயமாக, குடியரசுக் கொம்பின் வெளிப்புற வரியாகும்; அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:11 உடன் ஒழுங்குபெற்று நிற்கிறது; அது புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் உள்புற வரியாகும். டேனியலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் ஒரே புத்தகமாகும்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முத்திரைகளை வெளிப்புறத் தீர்க்கதரிசனத்தின் சின்னங்களாகவும், சபைகளை அதனுடன் இணையான உள்புறத் தீர்க்கதரிசனத்தின் சின்னங்களாகவும் பயன்படுத்துகிறது.

Cyrus represents all three decrees, for you cannot have a third without a first and a second.

முதலாவதும் இரண்டாவதும் இன்றிச் மூன்றாவது இருக்க இயலாதபடியால், கோரேஷ் இந்த மூன்று ஆணைகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12–26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [“decree,” margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> எஸ்ராவின் ஏழாம் அதிகாரத்தில் அந்த ஆணை காணப்படுகிறது. வசனங்கள் 12–26. அதன் மிக முழுமையான வடிவில் அது பாரசீக இராஜாவாகிய அர்த்தக்ஷஸ்தாவினால் கி.மு. 457-ல் பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் எஸ்ரா 6:14-ல், எருசலேமிலிருந்த கர்த்தருடைய ஆலயம், “பாரசீக இராஜாக்களாகிய கோரேஸ், தரியு, அர்த்தக்ஷஸ்தா ஆகியோரின் கட்டளையின்படி [ஓரக்குறிப்பு: “ஆணை”]” கட்டப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த மூன்று இராஜாக்கள், அந்த ஆணையை ஆரம்பித்து, மறுபடியும் உறுதிப்படுத்தி, பூரணப்படுத்தியதன் மூலம், 2300 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக தீர்க்கதரிசனத்தால் வேண்டப்பட்ட பரிபூரண நிலைக்குக் கொண்டு வந்தார்கள். ஆணை பூரணமாக்கப்பட்ட காலமான கி.மு. 457-ஐ அந்த கட்டளையின் தேதியாக எடுத்துக்கொண்டபோது, எழுபது வாரங்களைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒவ்வொரு குறிப்பும் நிறைவேறியிருந்தது என்று காணப்பட்டது.” The Great Controversy, 326.

From the three decrees that are represented by Cyrus in 457 BC, “250” years concludes in the history between the battle of Raphia in 217 BC, when Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and 200 BC when Antiochus then defeated Ptolemy at the battle of Panium in verse fifteen. The line aligns Antiochus Magnus with Donald Trump. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy in 1776 unto 1798 there is a period of “22” years that represent the rise of the sixth kingdom. Those “22” years also illustrate the history represented by the number “22” at the end of the history of the sixth kingdom from 2001 unto 2023. “22” is the symbol of the combination of Divinity with humanity which is accomplished within the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, who is the earth beast with an external horn of Republicanism and an internal horn of Protestantism.

கி.மு. 457-இல் கோரேசால் குறிக்கப்படும் மூன்று அரசாணைகளிலிருந்து, “250” ஆண்டுகள் கி.மு. 217-இல் ராபியா போரில் தொலெமி IV மகா அந்தியோகுவைத் தோற்கடித்த வரலாற்றுக்கும், பின்னர் அந்தியோகு வசனம் பதினைந்து குறிப்பிடும் பானியம் போரில் தொலெமியைத் தோற்கடித்த கி.மு. 200-க்குமிடையிலான வரலாற்றில் நிறைவுறுகின்றன. அந்த வரிசை அந்தியோகுஸ் மக்னஸை டொனால்ட் டிரம்புடன் ஒப்பிடுகிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியத்தின் தொடக்கத்தில், 1776 முதல் 1798 வரையில், அந்த ஆறாம் இராச்சியத்தின் எழுச்சியைச் சுட்டிக்காட்டும் “22” ஆண்டுகளுடைய ஒரு காலப்பகுதி உள்ளது. அந்த “22” ஆண்டுகள், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியத்தின் வரலாற்றின் இறுதியில் 2001 முதல் 2023 வரையிலான காலத்தில் “22” என்ற எண்ணால் குறிக்கப்படும் வரலாற்றையும் விளக்குகின்றன. “22” என்பது தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் ஒன்றிணையும் சேர்க்கையின் அடையாளமாகும்; இது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியத்தின் வரலாற்றுக்குள் நிறைவேறுகிறது; அது வெளிப்புறத்தில் குடியரசுக் கொள்கையைச் சுட்டும் ஒரு கொம்பையும், உட்புறத்தில் புராட்டஸ்டண்ட்துவத்தைச் சுட்டும் ஒரு கொம்பையும் உடைய பூமியிலிருந்து எழும் மிருகமாகும்.

The work Christ accomplishes with the union represented by “22” is the final work of Christ in the Most Holy Place, that is represented by the blotting out of sin, which according to Joel accompanied with Peter’s inspired commentary takes place during the outpouring of the latter rain.

“22” என்பதினால் பிரதிநிதிக்கப்படும் ஐக்கியத்துடன் கிறிஸ்து நிறைவேற்றும் பணி, பரிசுத்தப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்து செய்யும் இறுதிப் பணியாகும்; அது பாவம் துடைத்தழிக்கப்படுதலால் பிரதிநிதிக்கப்படுகிறது. யோவேலின் கூறுகையின் படி, பேதுருவின் தேவஆவியால் உந்தப்பட்ட விளக்கத்துடன் இணைந்து, அது பின்மழை பொழியப்படும் காலத்தில் நடைபெறுகிறது.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord. Acts 3:19.

> ஆகையால், மனந்திரும்பி மாறுங்கள்; அப்பொழுது உங்கள் பாவங்கள் அழிக்கப்பட்டுப் போகும்; கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து இளைப்பாறுதலின் காலங்கள் வரும்படி. அப்போஸ்தலர் 3:19.

The blotting out of sin is the last work of the heavenly High Priest.

பாவத்தை முற்றாக அழித்தொழிப்பது பரலோக மகா ஆசாரியாரின் கடைசி கிரியையாகும்.

> “As anciently the sins of the people were by faith placed upon the sin offering and through its blood transferred, in figure, to the earthly sanctuary, so in the new covenant the sins of the repentant are by faith placed upon Christ and transferred, in fact, to the heavenly sanctuary. And as the typical cleansing of the earthly was accomplished by the removal of the sins by which it had been polluted, so the actual cleansing of the heavenly is to be accomplished by the removal, or blotting out, of the sins which are there recorded. But before this can be accomplished, there must be an examination of the books of record to determine who, through repentance of sin and faith in Christ, are entitled to the benefits of His atonement. The cleansing of the sanctuary therefore involves a work of investigation—a work of judgment. This work must be performed prior to the coming of Christ to redeem His people; for when He comes, His reward is with Him to give to every man according to his works. Revelation 22:12.” The Great Controversy, 421.

> “பழங்காலத்தில் ஜனங்களின் பாவங்கள் விசுவாசத்தின் மூலம் பாவப்பலியின்மேல் வைக்கப்பட்டு, அதன் இரத்தத்தின் வழியாக உருவகமாக பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குப் மாற்றப்பட்டதுபோல, புதிய உடன்படிக்கையில் மனந்திரும்புகிறவர்களின் பாவங்கள் விசுவாசத்தின் மூலம் கிறிஸ்துவின்மேல் வைக்கப்பட்டு, உண்மையாகவே பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குப் மாற்றப்படுகின்றன. மேலும், பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தின் உருவக சுத்திகரிப்பு அதனை அசுத்தப்படுத்தியிருந்த பாவங்கள் அகற்றப்படுவதினால் நிறைவேற்றப்பட்டதுபோல, பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மெய்யான சுத்திகரிப்பும் அங்கே பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் பாவங்கள் அகற்றப்படுவதினால், அல்லது அழித்தொழிக்கப்படுவதினால், நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். ஆனால் இது நிறைவேறுவதற்கு முன், பாவத்திற்கான மனந்திரும்புதலாலும் கிறிஸ்துவின்மீதான விசுவாசத்தாலும், அவருடைய பரிகாரத்தின் நன்மைகளுக்குத் தகுதியுடையவர்கள் யார் என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்காக பதிவுப் புத்தகங்கள் ஆராயப்பட வேண்டும். ஆகையால் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பு என்பது ஒரு விசாரணைப் பணியையும்—ஒரு நியாயத்தீர்ப்புப் பணியையும்—உள்ளடக்கியதாகும். தமது ஜனங்களை மீட்பதற்காக கிறிஸ்து வருவதற்கு முன்பாகவே இப்பணி செய்யப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அவர் வரும்போது, ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கிரியைகளின்படி கொடுக்கும்படியாக அவருடைய பலன் அவருடனே இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:12.” The Great Controversy, 421.

The work that began on October 22, 1844, began at the climax of the Midnight Cry and the work is finished at the climax of the Midnight Cry, which Peter identifies as the period of the blotting out sin, which marks the period of the judgment of the living, when the “times of refreshing” arrives.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று ஆரம்பமான பணி, நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் உச்சக்கட்டத்தில் தொடங்கியது; அதேபோல் அந்தப் பணி நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் உச்சக்கட்டத்திலேயே நிறைவு பெறுகிறது; இதையே பேதுரு பாவங்கள் அழிக்கப்பட்டு நீங்கும் காலமாகக் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்; அது, “இளைப்பாறுதலின் காலங்கள்” வரும் போது, உயிரோடிருக்கிறவர்களின் நியாயத்தீர்ப்பின் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

> “The work of the investigative judgment and the blotting out of sins is to be accomplished before the second advent of the Lord. Since the dead are to be judged out of the things written in the books, it is impossible that the sins of men should be blotted out until after the judgment at which their cases are to be investigated. But the apostle Peter distinctly states that the sins of believers will be blotted out ‘when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus Christ.’ Acts 3:19, 20. When the investigative judgment closes, Christ will come, and His reward will be with Him to give to every man as his work shall be.” The Great Controversy, 485.

> “ஆராய்ச்சி நியாயத்தீர்ப்பின் கிரியையும் பாவங்களை அழித்தொழிக்கும் கிரியையும், கர்த்தரின் இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். இறந்தவர்கள் புத்தகங்களில் எழுதப்பட்டவைகளின்படி நியாயந்தீர்க்கப்பட வேண்டியிருப்பதால், அவர்களுடைய வழக்குகள் ஆராயப்படுகின்ற அந்த நியாயத்தீர்ப்புக்குப் பின்பே மனிதர்களின் பாவங்கள் அழித்தொழிக்கப்படலாம்; அதற்கு முன் அவை அழித்தொழிக்கப்படுவது சாத்தியமல்ல. ஆனால் அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, விசுவாசிகளின் பாவங்கள் ‘கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து இளைப்பாறுதலின் காலங்கள் வரும்போதும், அவர் இயேசு கிறிஸ்துவை அனுப்பும்போதும்’ அழித்தொழிக்கப்படும் என்று தெளிவாக அறிவிக்கிறார். அப்போஸ்தலர் 3:19, 20. ஆராய்ச்சி நியாயத்தீர்ப்பு முடிவுறும் போது, கிறிஸ்து வருவார்; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கிரியைக்கேற்ப கொடுக்கும்படி அவருடைய பலன் அவரோடுகூட இருக்கும்.” The Great Controversy, 485.

The “times of refreshing” are also the “times of the restitution of all things.”

“புத்துணர்ச்சி பெறும் காலங்கள்” என்பவை “எல்லாவற்றின் மீள்நிலைப்படுத்தலின் காலங்கள்” ஆகவும் உள்ளன.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. Acts 3:19–21.

> ஆகையால், நீங்கள் மனந்திரும்பி மாறுங்கள்; அப்பொழுது உங்கள் பாவங்கள் அழித்தொழிக்கப்படும்; இதனால் கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து இளைப்பாறுதலின் காலங்கள் வரும். மேலும், முன்பே உங்களுக்குப் பிரசங்கிக்கப்பட்ட இயேசு கிறிஸ்துவை அவர் அனுப்புவார். உலகம் உண்டானது முதல் தம்முடைய பரிசுத்த தீர்க்கதரிசிகள் அனைவரின் வாயினாலும் தேவன் உரைத்திருக்கிற சகலமும் மீளப் பூரண நிலைக்குக் கொண்டுவரப்படும் காலங்கள் வருமட்டும், அவரை வானம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்போஸ்தலர் 3:19–21.

The “times of refreshing” comes “from the presence of the Lord” that occurs when “Jesus Christ” is sent. When the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, Sister White identified that the angel “was no less a personage than Jesus Christ.” The work Christ began on October 22, 1844 was ushered in by the history of 1840 to 1844; a history which Sister White says was “a glorious manifestation of the power of God,” while aligning that very history with the Pentecostal season in the time of Peter, and then using those two lines of prophetic history to point forward to the descent of the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with His glory.

“இளைப்பாறுதலின் காலங்கள்” “கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து” வந்து, அது “இயேசு கிறிஸ்து” அனுப்பப்படும்போது நிகழ்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று இறங்கியபோது, சகோதரி வைட் அந்தத் தூதன் “இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு யாருமல்ல” என்று அடையாளப்படுத்தினார். கிறிஸ்து 1844 அக்டோபர் 22 அன்று தொடங்கிய கிரியை, 1840 முதல் 1844 வரையான வரலாற்றினால் முன்னறிவிக்கப்பட்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது; அந்த வரலாறு “தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடு” என்று சகோதரி வைட் கூறுகிறார்; அதே சமயம், அந்த வரலாறையே பேதுருவின் காலத்தில் இருந்த பெந்தெகொஸ்தே பருவத்துடன் ஒப்புநிறுத்தி, பின்னர் அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோடுகளையும் பயன்படுத்தி, தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளிரச் செய்கிற வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்குதலை முன்னோக்கிக் காண்பிக்கிறார்.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> “மூன்றாம் தூதனின் செய்தியின் அறிவிப்பில் ஒன்றிணையும் அந்தத் தூதன், தன் மகிமையினால் பூமியெங்கும் ஒளியூட்டுவான். உலகமெங்கும் விரிவடைந்த எல்லையும், இதுவரை இல்லாத வல்லமையும் உடைய ஒரு கிரியை இங்கு முன்னறிவிக்கப்படுகிறது. 1840–44 ஆண்டுகளின் அட்வெண்ட் இயக்கம் தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடாயிருந்தது; முதல் தூதனின் செய்தி உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு மிஷனரி நிலையத்திற்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டது; மேலும் சில நாடுகளில், பதினாறாம் நூற்றாண்டின் மறுமலர்ச்சிக்குப் பின்னர் எந்த நாட்டிலும் காணப்பட்டதைக் காட்டிலும் மிகுந்த மத ஆர்வம் தோன்றியது; ஆனால் இவையெல்லாம், மூன்றாம் தூதனின் கடைசி எச்சரிப்பின் கீழ் எழும் வல்லமையான இயக்கத்தினால் மிஞ்சப்படவிருக்கின்றன.”

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> “இந்தப் பணி பெந்தெகொஸ்தே நாளின் பணிக்குச் ஒத்ததாக இருக்கும். சுவிசேஷத்தின் தொடக்கத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்பொழிவில், விலையுயர்ந்த விதை முளைத்தெழுவதற்காக ‘முன்மழை’ அளிக்கப்பட்டதுபோல, அறுவடைப் பயிர் முற்றிப் பழுக்குவதற்காக அதன் முடிவில் ‘பின்மழை’ அளிக்கப்படும். ‘ஆகையால் நாம் கர்த்தரை அறிய முயல்வோமாக; கர்த்தரை அறிவதிலே தொடர்ந்து செல்லுவோமாக; அவருடைய வெளிப்பாடு விடியற்காலம்போல் நிச்சயமாக இருக்கிறது; அவர் மழையைப்போலும், பூமியின்மேல் பொழியும் பின்மழையும் முன்மழையும் போலும் நம்மிடத்தில் வருவார்.’ ஓசியா 6:3. ‘அப்படியானால், சீயோன் புத்திரரே, மகிழ்ச்சியாயிருங்கள்; உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்குள் களிகூருங்கள்; ஏனெனில் அவர் உங்களுக்கு ஏற்ற அளவான முன்மழையை அருளியுள்ளார்; மேலும் அவர் உங்களுக்காக மழையை—முன்மழையையும் பின்மழையையும்—பொழியப்பண்ணுவார்.’ யோவேல் 2:23. ‘கடைசி நாட்களில், தேவன் சொல்லுகிறார், நான் என் ஆவியிலிருந்து சகல மாம்சத்தின்மேலும் ஊற்றுவேன்.’ ‘அப்பொழுது கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான்.’ அப்போஸ்தலர் 2:17, 21.”

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> “சுவிசேஷத்தின் மகத்தான பணி, அதன் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாடு எவ்வளவு இருந்ததோ, அதைவிடக் குறைவான வெளிப்பாட்டுடன் முடிவுற வேண்டியது அல்ல. சுவிசேஷத்தின் ஆரம்பத்தில் முன்மழையின் ஊற்றுதலில் நிறைவேறிய தீர்க்கதரிசனங்கள், அதன் நிறைவில் பின்ன்மழையிலும் மறுபடியும் நிறைவேற வேண்டும். அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு முன்நோக்கிப் பார்த்து, ‘ஆகையால், உங்கள் பாவங்கள் அழிக்கப்படும்படிக்கு மனந்திரும்பி, மாறுங்கள்; அப்பொழுது கர்த்தருடைய சந்நிதியினின்று இளைப்பாறுதலின் காலங்கள் வரும்; அவர் இயேசுவையும் அனுப்புவார்’ என்று சொன்னபோது குறிப்பிட்ட ‘புத்துணர்ச்சியின் காலங்கள்’ இவையே. அப்போஸ்தலர் 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

The Advent movement of 1840 to 1844 was a glorious manifestation of the power of God that ushered in the opening of the work of Christ in cleansing His sanctuary. That history began when Jesus, represented as the first angel of Revelation fourteen, descended on August 11, 1840 as represented in chapter ten of Revelation. The manifestation of the power of God that then began escalated to the opening of the investigative judgment, and therefore typified a manifestation of the power of God which would escalate to the close of the investigative judgment. The period at the end began at 9/11, when Jesus again descended as the angel of Revelation eighteen when the great buildings of New York were brought down by the touch of God, and the work of the investigative judgment changed from the dead, unto the living. The rains arrive when Jesus is sent.

1840 முதல் 1844 வரை நடைபெற்ற அத்வென்ட் இயக்கம், கிறிஸ்து தமது பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுத்திகரிக்கும் கிரியையின் தொடக்கத்தை ஏற்படுத்திய தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடாக இருந்தது. அந்த வரலாறு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனாகக் குறிக்கப்பட்ட இயேசு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று இறங்கியபோது ஆரம்பமானது. அப்போது தொடங்கிய தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாடு, விசாரணைத் தீர்ப்பின் தொடக்கத்திற்குத் தீவிரமடைந்தது; ஆகையால், அது விசாரணைத் தீர்ப்பின் முடிவிற்கு நோக்கி தீவிரமடையும் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு வெளிப்பாட்டிற்கு முன்னுருவாயிருந்தது. முடிவுக்காலத்தின் அந்தக் காலப்பகுதி 9/11 அன்று ஆரம்பமானது; அப்போது, நியூயார்க்கின் பெரிய கட்டிடங்கள் தேவனுடைய தொடுதலினால் கீழிறக்கப்பட்டபோது, இயேசு மறுபடியும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனாக இறங்கினார்; மேலும் விசாரணைத் தீர்ப்பின் கிரியை இறந்தவர்களிடமிருந்து ஜீவனுள்ளவர்களிடத்திற்கு மாறியது. இயேசு அனுப்பப்படும்போது மழைகள் வருகின்றன.

Jesus taught that we are to ask in order to receive, and Zechariah says we are to ask for the latter rain, in the time of the latter rain. It is therefore evident you must know that you are in the time of the latter rain, in order to fulfill Zechariah’s direction.

பெறுவதற்காக நாம் கேட்க வேண்டும் என்று இயேசு கற்பித்தார்; மேலும், பிந்திய மழையின் காலத்தில் பிந்திய மழைக்காக கேட்க வேண்டும் என்று சகரியா கூறுகிறார். ஆகையால், சகரியாவின் அறிவுறுத்தலை நிறைவேற்றுவதற்காக, நீங்கள் பிந்திய மழையின் காலத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும் என்பது வெளிப்படையாகும்.

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 10:1.

> பிந்திய மழையின் காலத்தில் கர்த்தரிடத்தில் மழையை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்; அப்பொழுது கர்த்தர் மின்னும் மேகங்களை உண்டாக்கி, ஒவ்வொருவருக்கும் வயலில் புல்லுக்காக மழைபொழிவுகளை அருளுவார். செகரியா 10:1.

At 9/11 Jesus descended as the angel of Revelation eighteen and the latter rain began to sprinkle, but it only falls on those who meet Zechariah’s command to “ask for the latter rain,” when you have the genuine understanding that “the times of refreshing” and restoration of all things has arrived. The soul must “recognize” that the prophetic period of the latter rain has arrived.

9/11 அன்று, இயேசு வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதராக இறங்கி வந்தார்; பின்னான மழைத் தூவத் தொடங்கியது. ஆனால் அது, சகாரியாவின் “பின்னான மழைக்காகக் கேளுங்கள்” என்ற கட்டளைக்கிணங்குகிறவர்களின் மேல் மட்டுமே பொழிகிறது; அதாவது “இளைப்பாறுதலின் காலங்கள்” மற்றும் எல்லா பொருள்களினதும் மீட்பு வந்துவிட்டது என்ற உண்மையான புரிதல் உங்களுக்கிருக்கும்போது. பின்னான மழையின் தீர்க்கதரிசனக் காலம் வந்துவிட்டது என்பதை ஆத்துமா “அறிந்துகொள்ள” வேண்டும்.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “பிந்தைய மழைக்காக நாம் காத்திருக்கக்கூடாது. நம்மீது பொழியப்படும் கிருபையின் பனித்துளியையும் மழைத்தாரைகளையும் உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளுகிற அனைவர்மேலும் அது வருகிறதே. ஒளியின் சிதறிய துணுக்குகளை நாம் சேகரிக்கும்போது, நாம் அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கும்படி விரும்புகிற தேவனுடைய நிச்சயமான இரக்கங்களை நாம் மதிக்கும்போது, அப்பொழுது ஒவ்வொரு வாக்குத்தத்தமும் நிறைவேறும். [ஏசாயா 61:11 மேற்கோள்.] முழு பூமியும் தேவனுடைய மகிமையினால் நிரப்பப்பட வேண்டும்.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

At 9/11 the times of refreshing began, and the blotting out of the sins of the living began. That judgment is aligned with the very first tenant of the three-step covenant of Abraham. That first tenant was that when the Lord brought Israel out of Egyptian bondage He would judge both His covenant people, and the nation where they had been living as pilgrims and strangers. The first covenant people typified the last covenant people who are the one hundred and forty-four thousand. Those prophetic people will be judged as the Protestant horn of the earth beast, while the Republican horn of the earth beast is simultaneously judged.

9/11 அன்று புத்துணர்ச்சியின் காலங்கள் ஆரம்பமானது; உயிரோடிருப்போரின் பாவங்கள் அழிக்கப்பட்டொழியும் செயல்முறையும் அன்றே ஆரம்பமானது. அந்தத் தீர்ப்பு, ஆபிரகாமின் மூன்று-அடுக்கு உடன்படிக்கையின் முதல் நிபந்தனையுடனே துல்லியமாக ஒத்திசைக்கப்படுகிறது. அந்த முதல் நிபந்தனை இதுவே: கர்த்தர் இஸ்ரவேலை எகிப்திய அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தபோது, அவர் தமது உடன்படிக்கை ஜனங்களையும், அவர்கள் பரதேசிகளாகவும் அந்நியர்களாகவும் வாசம்பண்ணியிருந்த தேசத்தையும் நியாயத்தீர்ப்புக்கு உட்படுத்துவார். முதல் உடன்படிக்கை ஜனங்கள், இறுதியான உடன்படிக்கை ஜனங்களாகிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தினரின் முன்னுருவாக இருந்தார்கள். அந்தத் தீர்க்கதரிசன ஜனங்கள், பூமிமிருகத்தின் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பாக நியாயந்தீர்க்கப்படுவார்கள்; அதேவேளையில், பூமிமிருகத்தின் குடியரசுக் கட்சி கொம்பும் ஒரே சமயத்தில் நியாயந்தீர்க்கப்படுகிறது.

The judgment of the Republican horn comes at the end of its history, which is the Sunday law. The Sunday law is represented in verse sixteen’s fulfillment of Rome taking control of Judah in 63 BC—on the Day of Atonement according to some historians.

குடியரசுக் கொம்பின் நியாயத்தீர்ப்பு அதன் வரலாற்றின் முடிவில் வருகிறது; அதுவே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும். சில வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துப்படி, கி.மு. 63 ஆம் ஆண்டில் பரிகார நாளன்று ரோம் யூதாவைப் பிடித்துக்கொண்டதை, பதினாறாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் சித்தரிக்கிறது.

Antiochus Magnus, represents the United States in verses ten through fifteen. Ronald Reagan prevailed in the battle of verse ten, that typified verse forty’s collapse of the Soviet Union. Isaiah 8:8 identifies the same battle represented in verses ten and forty of Daniel eleven, and those three parallel verses allow Russia to be identified as the victor in verse eleven’s battle of Raphia.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பத்து முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்களில் அந்தியோகுஸ் மக்னஸ் ஐக்கிய அமெரிக்காவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பத்து வசனத்தின் போரில் ரொனால்ட் ரீகன் வெற்றி பெற்றார்; அது நாற்பதாம் வசனத்தில் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததற்கான முன்மாதிரியாக இருந்தது. ஏசாயா 8:8, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பத்து மற்றும் நாற்பது வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே போரை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும், அந்த மூன்று இணைநிலை வசனங்கள், பதினொன்றாம் வசனத்தின் ராபியா போரில் வெற்றி பெற்றவராக ரஷ்யாவை அடையாளப்படுத்த அனுமதிக்கின்றன.

The battle of Raphia in verse eleven prefigured the war in Ukraine between the king of the south (Russia) and the papacy’s proxy power (the Ukraine). The war was initiated by the Obama Administration in the time of the first pope from the southern hemisphere, who was also the first pope from the America’s, though it was south America. “South” is a symbol of globalism, spiritualism and communism, and the first southern pope from the America’s aligned with the globalist president Obama, when the war of verse eleven arrived. Reagan as the United States in verse ten entered into a secret alliance with a conservative pope; then the Nazi’s of Ukraine were employed by a globalist president in a period of a globalist pope. The United States under Trump, is now in an open relationship with the first north American, and so-called conservative pope.

பதினொன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் ராபியா யுத்தம், தெற்கின் ராஜாவான (ரஷ்யா) ஒருவருக்கும் பாப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதி வல்லமையான (உக்ரைன்) ஒருவருக்கும் இடையில் உக்ரைனில் நடந்த போரைக் முன்குறித்தது. இந்தப் போர், தெற்கு அரைக்கோளத்திலிருந்து வந்த முதல் போப்பரசரின் காலத்தில், மேலும் அமெரிக்காக்களிலிருந்து வந்த முதல் போப்பரசராகிய ஒருவரின் காலத்தில், ஒபாமா நிர்வாகத்தினால் தொடங்கப்பட்டது; ஆனால் அது தென் அமெரிக்காவாக இருந்தது. “தெற்கு” என்பது உலகவாதம், ஆவியியல், மற்றும் கம்யூனிசம் ஆகியவற்றின் ஒரு சின்னமாகும்; ஆகையால், அமெரிக்காக்களிலிருந்து வந்த முதல் தெற்கத்திய போப்பரசர், பதினொன்றாம் வசனத்தின் போர் வந்தபோது, உலகவாதத் தலைவர் ஒபாமாவுடன் இணைந்தார். பத்தாம் வசனத்தில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளாக விளங்கும் ரீகன், ஒரு மரபுவழி போப்பரசருடன் இரகசிய உடன்பாட்டிற்குள் நுழைந்தார்; பின்னர், உலகவாதப் போப்பரசரின் காலக்கட்டத்தில், உலகவாதத் தலைவரால் உக்ரைனின் நாசிகள் பயன்படுத்தப்பட்டனர். டிரம்பின் கீழுள்ள அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள், இப்போது வட அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த முதல், மேலும் தம்மை மரபுவழி என்று அழைக்கப்படும் போப்பரசருடன் வெளிப்படையான உறவில் இருக்கின்றன.

Reagan had a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy in the battle of verse ten, and Obama initiated the battle of verse eleven, in a period when the pope was also a globalist, like unto Obama. Trump is now in an open relationship with a parallel pope to Reagan, with the exception that the initial secret alliance, is now an open alliance. The three popes, and the three presidents, align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் எதிர்க்கிறிஸ்துவுடன் ரீகன் பத்தாம் வசனத்தின் போராட்டத்தில் ஒரு இரகசியக் கூட்டணியைக் கொண்டிருந்தான்; மேலும், பதினொன்றாம் வசனத்தின் போராட்டத்தை ஒபாமா ஆரம்பித்தான், அக்காலத்தில் போப்பரும் ஒபாமாவைப் போலவே ஒரு உலகவாதியாக இருந்தார். இப்போது, டிரம்ப் ரீகனுக்கு இணையான ஒரு ஒத்த போப்பருடன் வெளிப்படையான உறவில் இருக்கிறான்; இதற்கான விதிவிலக்கு என்னவெனில், ஆரம்பத்தின் இரகசியக் கூட்டணி இப்போது வெளிப்படையான கூட்டணியாகியுள்ளது. அந்த மூன்று போப்பர்களும், அந்த மூன்று ஜனாதிபதிகளும், பத்தாம், பதினொன்றாம், மற்றும் பதினைந்தாம் வசனங்களின் மூன்று போராட்டங்களோடு ஒத்திசைகின்றனர்.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> “தன் கூர்மதியிலும் வஞ்சகத் தந்திரத்திலும் ரோமச் சபை அதிசயிக்கத்தக்கது. வரவிருப்பதை அவள் வாசித்து அறியக் கூடியவள். புராட்டஸ்தாந்து சபைகள் பொய்யான ஓய்வுநாளை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் தமக்கு மரியாதை செலுத்துகின்றன என்பதையும், கடந்த நாட்களில் தானே பயன்படுத்திய அதே வழிமுறைகளினால் அதை அமல்படுத்தத் தயாராகின்றன என்பதையும் கண்டு, அவள் தக்க காலத்தை எதிர்நோக்கி காத்திருக்கிறாள். சத்தியத்தின் ஒளியை நிராகரிப்போர், இன்னும் தன்னைத்தானே தவறில்லாத அதிகாரம் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் இந்த வல்லமையின் உதவியை நாடி, தன்னிடமிருந்தே தோன்றிய ஒரு நிறுவனத்தை உயர்த்த முயல்வார்கள். இந்தச் செயலில் புராட்டஸ்தாந்துகளுக்குத் துணைநிற்க அவள் எவ்வளவு விரைவாக முன்வருவாள் என்பதை ஊகிப்பது கடினமல்ல. சபைக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதைப் போப்பரசுத் தலைவர்களை விட யார் நன்றாக அறிந்திருக்கிறார்கள்?”

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை, உலகமெங்கும் பரவி இருக்கும் அதன் அனைத்து கிளைகளுடனும் சேர்ந்து, பாப்பரசரின் ஆசனத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்து, அதன் நலன்களுக்கு சேவை செய்யும்படியாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு மகத்தான ஒரே அமைப்பாக விளங்குகிறது. உலகின் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் உள்ள அதன் கோடிக்கணக்கான உறுப்பினர்கள், தாங்கள் பாப்பரசருக்கு விசுவாசப் பற்றுதலில் கட்டுப்பட்டவர்களாக இருப்பதாகக் கருதும்படி போதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் தேசியத்துவம் எதுவாயினும், அவர்கள் எந்த அரசாங்கத்தின் கீழ் இருந்தாலும்கூட, திருச்சபையின் அதிகாரத்தை மற்ற எல்லா அதிகாரங்களையும் விட உயர்ந்ததாகக் கருத வேண்டும். அரசுக்கு தங்கள் விசுவாசத்தை உறுதிப்படுத்தும் சத்தியப்பிரமாணத்தை அவர்கள் எடுத்திருந்தாலும், இதற்குப் பின்னால் ரோமுக்குச் கீழ்ப்படிதலின் உறுதிமொழி நிலைத்து நிற்கிறது; அவளுடைய நலன்களுக்கு விரோதமான ஒவ்வொரு உறுதியிலிருந்தும் அது அவர்களை விடுவிக்கிறது.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “தேசங்களின் காரியங்களில் நுட்பமாகவும் விடாமுயற்சியுடனும் தன்னை நுழைத்துக்கொள்ள அவள் செய்த முயற்சிகளுக்குச் சரித்திரம் சாட்சியமளிக்கிறது; மேலும், ஒருமுறை அங்கு பிடிவாதமான நிலைப்பிடியைப் பெற்றபின், அரசர்களும் ஜனங்களும் அழிவுக்குள்ளாகினாலும் கூட, தன் சொந்த நோக்கங்களை முன்னேற்றுவதற்குச் செயல்பட்டதற்கும் அது சாட்சியமளிக்கிறது. கி.பி. 1204 ஆம் ஆண்டில், போப் இன்னசென்ட் III, அரகோன் அரசனான பீட்டர் II-இடமிருந்து பின்வரும் அதிசயமான சத்தியப்பிரமாணத்தைப் பெற்றார்: ‘நான், அரகோனியரின் அரசனான பீட்டர், என் ஆண்டவராகிய போப் இன்னசென்டிற்கும், அவருடைய கத்தோலிக்க வாரிசுகளுக்கும், ரோமச் சபைக்கும் எப்போதும் விசுவாசமுள்ளவனாகவும் கீழ்ப்படிதலுள்ளவனாகவும் இருப்பேன் என்று அறிக்கையிடுகிறேன் மற்றும் வாக்குறுதியளிக்கிறேன்; மேலும், கத்தோலிக்க விசுவாசத்தைப் பாதுகாத்தும், மதவிரோதத் தீமையைத் துரத்தியும், என் இராச்சியத்தை அவருடைய கீழ்ப்படிதலிலே உண்மையுடன் காத்தருளுவேன்.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. இது ரோமப் போந்திபின் அதிகாரத்தைப்பற்றிய பின்வரும் உரிமைக்கோரிக்கைகளுடன் ஒத்திசைவாக உள்ளது: ‘சக்கரவர்த்திகளைப் பதவியிறக்குவது அவருக்குச் சட்டபூர்வமானது’ என்றும், ‘அநீதியான ஆட்சியாளர்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய குடிமக்களின் விசுவாசப் பற்றுதலிலிருந்து அவர்களை விடுவிக்க அவர் முடியும்’ என்றும்.—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.”

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “அவள் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை என்பதே ரோமின் பெருமையாகும் என்பதை நினைவில் கொள்ளப்படுக. Gregory VII மற்றும் Innocent III ஆகியோரின் கொள்கைகளே இன்னும் ரோமன் கத்தோலிக்கச் சபையின் கொள்கைகளாக இருக்கின்றன. மேலும், அவளுக்குச் சக்தி மட்டுமே இருந்தால், கடந்த நூற்றாண்டுகளில் காட்டிய அதே தீவிரத்துடன் இப்போதும் அவற்றை நடைமுறையில் கொண்டுவருவாள். ஞாயிற்றுக்கிழமை உயர்த்தப்படுதல் என்ற காரியத்தில் ரோமின் உதவியை ஏற்க முன்வரும்போது, தாங்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை புராட்டஸ்டண்டுகள் மிகக் குறைவாகவே அறிந்திருக்கிறார்கள். தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதில் அவர்கள் முழுமையாக முனைந்திருக்கையில், ரோம் தன் அதிகாரத்தை மறுபடியும் நிலைநிறுத்தவும், இழந்த தன் மேலாதிக்கத்தை மீட்டெடுக்கவும் இலக்காகக் கொண்டிருக்கிறது. ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஒருமுறை இந்தக் கொள்கை நிலைநிறுத்தப்பட்டுவிட்டால்—சபை அரசின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தலாம் அல்லது கட்டுப்படுத்தலாம்; மார்க்கப் பின்பற்றுதல்கள் உலகியலான சட்டங்களால் கட்டாயப்படுத்தப்படலாம்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், சபையும் அரசும் கொண்ட அதிகாரம் மனச்சாட்சியை ஆட்சி செய்ய வேண்டும்—அப்பொழுது இந்த நாட்டில் ரோமின் வெற்றி உறுதியாகும்.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 580, 581.

> “வரவிருக்கும் அபாயத்தைப் பற்றித் தேவனுடைய வார்த்தை எச்சரிக்கை அளித்துள்ளது; இதை அலட்சியப்படுத்தினால், கண்ணியில் இருந்து தப்பிக்க மிகவும் தாமதமாகிவிட்டபோதுதான், ரோமின் நோக்கங்கள் உண்மையில் என்ன என்பதைக் புராட்டஸ்டண்ட் உலகம் அறிந்துகொள்ளும். அவள் அமைதியாக வல்லமையில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய கோட்பாடுகள் சட்டமன்ற மண்டபங்களிலும், சபைகளிலும், மனிதரின் இருதயங்களிலும் தமது செல்வாக்கைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. தன் முந்தைய துன்புறுத்தல்கள் மறுபடியும் நிகழ்த்தப்படும் இரகசிய உள்வாசஸ்தலங்களில், அவள் தன் உயர்ந்ததும் மாபெருமையுமான கட்டிடங்களை எழுப்பிக் குவித்து வருகிறாள். தக்க காலத்தில் தாக்குவதற்காகத் தன் சொந்த நோக்கங்களை முன்னேற்ற, அவள் மறைவாகவும் எவருக்கும் அறியப்படாமலும் தன் சக்திகளை வலுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் விரும்புவது எல்லாம் சாதகமான நிலைப்பாடே; அது ஏற்கனவே அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு வருகிறது. ரோமச் சார்ந்த அம்சத்தின் நோக்கம் என்ன என்பதை நாம் விரைவில் காணவும் உணரவும் செய்வோம். தேவனுடைய வார்த்தையை எவனாவது நம்பி அதற்குக் கீழ்ப்படிவானாகில், அதன் மூலம் அவன் நிந்தனையையும் துன்புறுத்தலையும் அனுபவிப்பான்.” The Great Controversy, 580, 581.

In 2016 Trump was elected, then the globalists represented by Biden stole the election of 2020, but that is only recognized by those who have 20/20 vision. In verse thirteen Donald Trump “returns” in 2024, with more power than ever, and begins his preparation for the golden age as well as the battle of Panium in verse fifteen. Then Leo the pope arrived to establish the vision in 2025, the third pope associated with the three battles of verses ten through fifteen, and also with the three presidents of those battles. The first and third popes and presidents are considered conservative, and the middle pope and president were globalists. The first alliance was secret, the last is open, for it is represented in verse fourteen as the symbol that establishes the external vision of the prophecies of the latter days.

2016 ஆம் ஆண்டில் டிரம்ப் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்; பின்னர், பைடன் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட உலகவாதிகள் 2020 ஆம் ஆண்டின் தேர்தலைத் திருடினர்; ஆனால் அது 20/20 பார்வையுடையவர்களால் மட்டுமே அறியப்படுகிறது. பதின்மூன்றாம் வசனத்தில், டொனால்டு டிரம்ப் 2024 ஆம் ஆண்டில் “திரும்பி” வந்து, முன்பைவிட அதிக அதிகாரத்துடன் தோன்றி, பதினைந்தாம் வசனத்தில் கூறப்படும் பனியம் யுத்தத்திற்கும் பொற்காலத்திற்குமான தனது ஆயத்தத்தைத் தொடங்குகிறார். பின்னர், 2025 ஆம் ஆண்டில் தரிசனத்தை நிறுவுவதற்காக லியோ என்ற போப் வந்தார்; அவர் பத்தாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை உள்ள மூன்று யுத்தங்களோடும், அந்த யுத்தங்களின் மூன்று அதிபர்களோடும் தொடர்புடைய மூன்றாவது போப்பும் ஆவார். முதல் மற்றும் மூன்றாவது போப்புகளும் அதிபர்களும் பழமைவாதிகளாகக் கருதப்படுகின்றனர்; நடுப்பகுதியில் இருந்த போப்பும் அதிபரும் உலகவாதிகளாக இருந்தனர். முதல் கூட்டணி இரகசியமானது; கடைசியானது வெளிப்படையானது; ஏனெனில் அது பதினான்காம் வசனத்தில், கடைசி நாட்களின் தீர்க்கதரிசனங்களின் வெளிப்புறத் தரிசனத்தை நிறுவும் அடையாளமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

On December 31, 2023 the work of the first angel, as typified by the work of the first decree began laying the foundation. The foundational test was over whether William Miller was correct or incorrect in his identification that it was Rome that establishes the vision in verse fourteen. Miller’s identification of Rome as the symbol that established the prophetic vision of the latter days is in some aspects the most significant of all of Miller’s foundational truths. How Miller arrived at certain understandings can only be derived from applying sanctified logic to his time and circumstances, but with some of his prophetic discoveries there is very specific testimony as to why he came to his understandings. The most fundamental of his understandings was his identification that it is Rome that establishes the vision.

2023 டிசம்பர் 31 அன்று, முதல் ஆணையின் பணியால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட முதல் தூதனின் பணி அடித்தளத்தை அமைக்கத் தொடங்கியது. அந்த அடித்தளப் பரிசோதனை, பதினான்காம் வசனத்தில் தரிசனத்தை நிறுவுவது ரோம்தான் என்ற தனது அடையாளப்படுத்துதலில் வில்லியம் மில்லர் சரியாக இருந்தாரா அல்லது தவறாக இருந்தாரா என்பதைக் குறித்து அமைந்திருந்தது. இறுதி நாட்களின் தீர்க்கதரிசனத் தரிசனத்தை நிறுவிய சின்னமாக ரோமைக் மில்லர் அடையாளப்படுத்தியிருப்பது, சில அம்சங்களில், மில்லரின் அனைத்து அடித்தளச் சத்தியங்களிலும் மிக முக்கியமானதாகும். மில்லர் எவ்வாறு சில புரிதல்களுக்கு வந்தடைந்தார் என்பதை, அவரது காலமும் சூழ்நிலைகளும் மீது பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமே அறிய முடியும்; ஆனால் அவரது சில தீர்க்கதரிசனக் கண்டுபிடிப்புகளுக்காக, அவர் ஏன் தனது புரிதல்களுக்கு வந்தார் என்பதற்கான மிகவும் குறிப்பான சாட்சி உள்ளது. அவரது புரிதல்களில் மிக அடிப்படையானது, தரிசனத்தை நிறுவுவது ரோம்தான் என்ற அவரது அடையாளப்படுத்துதலாகும்.

Miller directly testifies how he searched to understand what it was that was “taken away” in the book of Daniel. He not only identifies where he found his answer, but he speaks of his excitement when he discovered the jewel, he had been searching for. Apollos Hale records a commentary upon Miller’s own writings, and in the following passage Hale is identifying how Miller became a student of prophecy. Miller, as the messenger of the light which was unsealed in 1798, is a sacred example of those who Daniel called the “wise” who “understand” when the book is “unsealed.” Miller’s testimony of how he was led into studying the Bible is a purposeful example by the One who controls all things. Pay attention to Miller’s development, for he is the example of the wise who understand the increase of knowledge, even if they, as Miller, come out from the darkness of error.

தானியேல் புத்தகத்தில் “நீக்கப்பட்ட”து என்ன என்பதைக் குறித்து தாம் எவ்வாறு ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்ள முயன்றார் என்பதை மில்லர் நேரடியாகச் சாட்சியப்படுத்துகிறார். அவர் தம் விடையை எங்கு கண்டார் என்பதை மட்டும் அல்லாமல், தாம் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த ரத்தினத்தை கண்டடைந்தபோது ஏற்பட்ட தம் ஆனந்தத்தையும் விவரிக்கிறார். அபொல்லோஸ் ஹேல், மில்லரின் சொந்த எழுத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு விளக்கக் குறிப்பை பதிவு செய்கிறார்; அடுத்துள்ள பகுதியில், மில்லர் எவ்வாறு தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவரானார் என்பதை ஹேல் சுட்டிக்காட்டுகிறார். 1798-ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒளியின் தூதராகிய மில்லர், புத்தகம் “முத்திரை நீக்கப்படும்” போது “புரிந்துகொள்வோர்” என்று தானியேல் அழைத்த “ஞானிகளின்” ஒரு புனிதமான எடுத்துக்காட்டாக உள்ளார். அவர் எவ்வாறு வேதாகமத்தை ஆராயும் படிக்கு நடத்தப்பட்டார் என்பதற்கான மில்லரின் சாட்சியம், எல்லாவற்றையும் ஆட்சி செய்கிற ஒருவரால் நோக்கமுடன் அளிக்கப்பட்ட ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும். மில்லரின் வளர்ச்சியை கவனியுங்கள்; ஏனெனில், அவர் மில்லரைப்போலத் தவறின் இருளிலிருந்து வெளிவந்தவர்களாயிருந்தாலும், அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஞானிகளின் எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறார்.

> “‘In the month of May, 1816, I was brought under conviction, and O, what horror filled my soul! I forgot to eat. The heavens appeared like brass, and the earth like iron. Thus I continued till October, when God opened my eyes; and O, my soul, what a Saviour I discovered Jesus to be! My sins fell like a burden from my soul: and then how plain the Bible seemed to me! It all spoke of Jesus; he was in every page and every line. O, that was a happy day! I wanted to go right home to heaven; Jesus was all to me, and I thought I could make everybody else see him as I saw him, but I was mistaken.

> “‘1816 ஆம் ஆண்டின் மே மாதத்தில், நான் பாவ உணர்ச்சிக்குள் கொண்டு வரப்பட்டேன்; ஆஹா, எத்தகைய பயங்கரம் என் ஆத்துமாவை நிரப்பியது! நான் உண்பதையும் மறந்துவிட்டேன். வானம் வெண்கலம்போலும், பூமி இரும்புபோலும் தோன்றின. இவ்வாறே அக்டோபர் மாதம் வரை நான் தொடர்ந்தேன்; அப்போது தேவன் என் கண்களைத் திறந்தார்; ஆஹா, என் ஆத்துமாவே, இயேசு எத்தகைய இரட்சகர் என்று நான் கண்டறிந்தேன்! என் பாவங்கள் என் ஆத்துமாவிலிருந்து ஒரு பாரம்போல் விழுந்துபோயின; அப்பொழுது வேதாகமம் எனக்கு எவ்வளவு தெளிவாய்த் தோன்றியது! அதன் அனைத்தும் இயேசுவைப் பற்றியே பேசின; அவர் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஒவ்வொரு வரியிலும் இருந்தார். ஆஹா, அது ஒரு ஆனந்தமான நாள்! நான் உடனே பரலோகத்துக்கே செல்ல விரும்பினேன்; இயேசுவே எனக்கெல்லாம் ஆனார்; நான் அவரைக் கண்டதுபோலவே மற்ற யாவரும் அவரைக் காணும்படி செய்ய முடியும் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் நான் தவறாக இருந்தேன்.

> “‘During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, “What do you think of this text, and that?” referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. “How long time do you want?” I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—“Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?”

> “‘நான் தெய்வநம்பிக்கையாளர் ஆக இருந்த அந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளிலே, எங்கே கிடைத்த வரலாற்று நூல்களையெல்லாம் வாசித்தேன்; ஆனால் இப்போது நான் வேதாகமத்தை நேசித்தேன். அது இயேசுவைப் பற்றிப் போதித்தது! ஆனாலும், வேதாகமத்தில் இன்னும் எனக்குத் தெளிவில்லாமல் இருண்டதாக இருந்த பகுதி மிகுந்தது. 1818 அல்லது 1819 ஆம் ஆண்டில், நான் ஒருவரைச் சந்திக்கச் சென்றபோது அவரோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன்; நான் தெய்வநம்பிக்கையாளர் ஆக இருந்த காலத்தில் என்னைப் அறிந்தும், நான் பேசியதைக் கேட்டும் இருந்த அந்த நண்பர், மிகவும் அர்த்தமுள்ள விதத்தில், “இந்த வசனத்தையும், அந்த வசனத்தையும் குறித்து நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்று கேட்டார்; அவர், நான் தெய்வநம்பிக்கையாளர் ஆக இருந்தபோது எதிர்த்த பழைய வசனங்களையே குறிப்பிட்டார். அவர் எதை நோக்கமாகக் கொண்டு இவ்வாறு கேட்டார் என்பதை நான் உணர்ந்து, “நீங்கள் எனக்கு சிறிது காலம் கொடுத்தால், அவை என்ன அர்த்தமென்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்” என்று பதிலளித்தேன். “எவ்வளவு காலம் வேண்டும்?” “எனக்குத் தெரியாது; ஆனாலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்,” என்று நான் பதிலளித்தேன்; ஏனெனில், புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு வெளிப்பாட்டை தேவன் கொடுத்திருப்பார் என்று நான் நம்ப முடியவில்லை. அப்போது, பரிசுத்த ஆவி குறித்திருந்ததின் அர்த்தம் என்ன என்பதை நான் கண்டறிய முடியும் என்று நம்பி, என் வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து படிக்கத் தீர்மானித்தேன். ஆனால் இந்தத் தீர்மானத்தை நான் எடுத்த உடனேயே, “நீ புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு பகுதியைச் சந்தித்தால், அப்போது நீ என்ன செய்வாய்?” என்ற எண்ணம் எனக்குள் எழுந்தது.’”

> “This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, [purchased in 1798] which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Saviour was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could nor understand.”

> “அப்பொழுது வேதாகமத்தை ஆராயும் இந்த முறை என் மனத்தில் வந்தது:—இத்தகைய பகுதிகளிலுள்ள சொற்களை நான் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை வேதாகமமெங்கும் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து, இவ்விதமாக அவற்றின் அர்த்தத்தை அறிந்துகொள்வேன். என்னிடத்தில் Cruden’s Concordance இருந்தது, [1798-ல் வாங்கப்பட்டது] அது உலகிலேயே மிகச் சிறந்தது என்று நான் கருதுகிறேன்; ஆகையால் அதைவும் என் வேதாகமத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, என் மேசையருகே அமர்ந்து, சிறிதளவு செய்தித்தாள்களைத் தவிர வேறொன்றையும் வாசிக்கவில்லை; ஏனெனில் என் வேதாகமம் என்ன பொருள் கொண்டது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் உறுதியாக இருந்தேன். நான் ஆதியாகமத்திலிருந்து தொடங்கி, மெதுவாக தொடர்ந்து வாசித்தேன்; எனக்குப் புரியாத ஒரு வசனத்திடம் வந்தபோது, அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று அறிய வேதாகமமெங்கும் தேடினேன். இவ்விதமாக நான் வேதாகமமெங்கும் ஆராய்ந்து முடித்தபின், ஓ, சத்தியம் எவ்வளவு பிரகாசமாயும் மகிமையாயும் தோன்றியது! நான் உங்களுக்குப் பிரசங்கித்து வந்ததையே கண்டறிந்தேன். அந்த ஏழு காலங்கள் 1843-இல் முடிவடைந்தன என்பதில் நான் திருப்தியடைந்தேன். பின்னர் நான் 2300 நாட்களிடத்தில் வந்தேன்; அவையும் என்னை அதே முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தன; ஆயினும் இரட்சகர் எப்போது வருகிறார் என்பதை கண்டறிய வேண்டும் என்ற எண்ணமே எனக்கில்லை, அதை நான் நம்பவும் முடியவில்லை; ஆனால் அந்த வெளிச்சம் என்னை மிகுந்த வல்லமையுடன் தாக்கியதால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இப்போது, நான் எண்ணினேன், முடுக்குகளையும் கடிவாளத்தையும் அணிய வேண்டும்; வேதாகமத்தைவிட வேகமாக நான் செல்லமாட்டேன், அதற்குப் பின்னும் தங்கமாட்டேன். வேதாகமம் எதைப் போதிக்கிறதோ, அதையே நான் பற்றிக்கொள்வேன். இருந்தபோதிலும், இன்னும் சில வசனங்கள் எனக்குப் புரியவில்லை.”

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘And could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, “take away.” “He shall take away the daily,” “from the time the daily shall be taken away,” etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is “the daily!” Well, now, what does Paul mean by “he who now letteth,” or hindereth? By “the man of sin,” and “the wicked,” Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, “the daily” must mean Paganism.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

> “வேதாகமத்தை ஆய்வு செய்வதில் அவருடைய பொதுவான முறை இவ்வளவே. மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், நமக்கு முன்புள்ள இந்த உரையின் அர்த்தத்தை—‘அன்றாடம்’ என்பதின் அர்த்தத்தை—தீர்மானிக்கும் தன் முறையை அவர் விளக்கினார். ‘நான் தொடர்ந்து வாசித்தேன்,’ என்றார் அவர், ‘அது தானியேலில் தவிர வேறு எங்கும் காணப்படவில்லை. பின்னர் அதனுடன் தொடர்புடையதாக இருந்த அந்த வார்த்தைகளை, “அகற்றப்படுதல்” என்பதைக் எடுத்துக்கொண்டேன். “அவன் அன்றாடத்தை அகற்றுவான்,” “அன்றாடம் அகற்றப்படும் காலத்திலிருந்து,” என்பன போன்றவற்றை. நான் தொடர்ந்து வாசித்தேன்; இந்த உரையின் மீது எந்த ஒளியையும் காண மாட்டேனோ என்று எண்ணினேன்; இறுதியில் 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:7, 8-க்கு வந்தடைந்தேன். “அக்கிரமத்தின் இரகசியம் ஏற்கனவே செயல்படுகிறது; இப்போது தடைசெய்கிறவன், அவன் வழியிலிருந்து அகற்றப்படும் வரையில் தடைசெய்வான்; அப்பொழுது அந்த அக்கிரமக்காரன் வெளிப்படுத்தப்படுவான்,” என்பதாக. அந்த உரைக்குச் சென்றபோது, ஓ, சத்தியம் எவ்வளவு தெளிவாகவும் மகிமையாகவும் தோன்றியது! அதுவே அங்கே இருக்கிறது! அதுவே “அன்றாடம்!” இப்போது, “இப்போது தடைசெய்கிறவன்,” அல்லது தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறவன் என்று பவுல் என்ன பொருள்படச் சொல்கிறார்? “பாவமனுஷன்” என்பதாலும், “அக்கிரமக்காரன்” என்பதாலும், பாப்பரசாட்சி குறிக்கப்படுகிறது. அப்படியானால், பாப்பரசாட்சி வெளிப்படுவதற்கு எது தடைசெய்கிறது? அது புறமதமே; ஆகையால், “அன்றாடம்” என்பது புறமதத்தையே குறிக்க வேண்டும்.’” அபொல்லோஸ் ஹேல், The Second Advent Manual, 66.

The Providential guidance of Miller’s study by both human and Divine is in the record. His old friend pushed him, and the thoughts which came to him were the voice of the angel Gabriel, who Sister White identifies “line upon line” as the angel who repeatedly visited Miller. He identifies the seven times as his first discovery and then identifies the 2,300 as the second witness to the seven times, for they both ended in 1843, (he initially believed). Those two prophecies are his alpha and omega discoveries, and within the prophetic relationship to Miller they identify the mistake that would be corrected by Samuel Snow with the message of the Midnight Cry that initiated the “seventh-month movement.” The movement of the Midnight Cry was the “seventh-month movement” when it left the Exeter camp meeting, for it was identifying the coming of the Lord on the tenth day of the seventh month, which in 1844 fell on October 22.

மனிதரும் தெய்வீகமுமான இருவகை வழிநடத்தலினால் மில்லரின் ஆய்வு முன்னெடுக்கப்பட்ட விதம் அந்தப் பதிவில் காணப்படுகிறது. அவருடைய பழைய நண்பர் அவரைத் தூண்டினார்; மேலும் அவருக்குள் தோன்றிய எண்ணங்கள் தூதனாகிய கபிரியேலின் குரலாயிருந்தன; அந்தத் தூதனையே சகோதரி வைட், “வரி மீது வரி” என்று, மில்லரை மறுமறுபடியும் சந்தித்த தூதன் என அடையாளப்படுத்துகிறார். ஏழு காலங்களை அவர் தமது முதல் கண்டுபிடிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; பின்னர் 2,300-ஐ, ஏழு காலங்களுக்கு இரண்டாம் சாட்சியாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவை இரண்டும் 1843-ல் முடிவடைந்தன என்று அவர் ஆரம்பத்தில் நம்பினார். அந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும் அவருடைய ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான கண்டுபிடிப்புகளாகும்; மேலும் மில்லருடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன உறவுக்குள், “ஏழாம் மாத இயக்கத்தை” ஆரம்பித்த நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தியினால் சாமுவேல் ஸ்னோ திருத்திய தவறை அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. நடுநிசி கூக்குரலின் இயக்கம், எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்திலிருந்து புறப்பட்டபோது, “ஏழாம் மாத இயக்கம்” ஆக இருந்தது; ஏனெனில் அது 1844-ல் அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியாக அமைந்த ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளில் ஆண்டவர் வருகையை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

The mistake that produces the empowerment of the second angel is represented by Miller’s initial understanding that the seven times and the 2,300 years concluded together in 1843. In the passage the next doctrine that is discussed is how Miller came to identify Rome as the symbol that establishes the vision. The Adventist history teachers identify that all of William Miller’s prophetic understandings were based upon his identifying two desolating powers. He understood those two desolating powers to be pagan and papal Rome, and he saw those two powers in 2 Thessalonians when he came to understand that the “daily” in the book of Daniel is pagan Rome. Every prophetic model set forth by Miller, who Sister White informs us was repeatedly visited by angels, was based upon his understanding that Rome establishes the vision. Every one!

இரண்டாம் தூதனின் வல்லமையூட்டுதலை உண்டாக்கும் தவறு, ஏழு காலங்களும் 2,300 ஆண்டுகளும் 1843-இல் ஒன்றாக முடிவடைந்தன என்ற மில்லரின் ஆரம்பகாலப் புரிதலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியில் அடுத்ததாக விவாதிக்கப்படும் போதகம், தரிசனத்தை நிறுவும் சின்னமாக ரோமையை மில்லர் எவ்வாறு அடையாளம் காண வந்தார் என்பதாகும். அட்வென்டிஸ்ட் வரலாற்றாசிரியர்கள், வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்கள் அனைத்தும் அவர் இரண்டு பாழாக்கும் வல்லமைகளை அடையாளம் கண்டதின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருந்தன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அந்த இரண்டு பாழாக்கும் வல்லமைகளையும் அவர் புறமத ரோமமும் போப்பாண்டக ரோமமும் என்று புரிந்துகொண்டார்; மேலும் தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினசரி” என்பது புறமத ரோமம் என்பதை அவர் அறிந்து கொண்டபோது, 2 தெசலோனிக்கேயரில் அந்த இரண்டு வல்லமைகளையும் அவர் கண்டார். சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவிப்பதுபோல், தேவதூதர்களால் மீண்டும் மீண்டும் சந்திக்கப்பட்ட மில்லர் முன்வைத்த ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசன மாதிரியும், ரோமை தரிசனத்தை நிறுவுகிறது என்ற அவரது புரிதலின் மேல் அடிப்படையாக இருந்தது. ஒவ்வொன்றும்!

From December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the Revelation of Jesus Christ. From that point the foundational test had begun, and it reached its conclusion when the first pope from the United States began his reign on May 8, 2025. At that point, the temple test began.

2023 டிசம்பர் 31 முதல், யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை முத்திரைநீக்கி வருகிறார். அந்த நேரத்திலிருந்து அடித்தளச் சோதனை ஆரம்பமானது; மேலும் 2025 மே 8 அன்று ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளிலிருந்து வந்த முதல் போப் தனது ஆட்சியை ஆரம்பித்தபோது அது தனது நிறைவுக்குத் திகழ்ந்தது. அந்த கட்டத்தில், ஆலயச் சோதனை ஆரம்பமானது.

We will continue these things in the next article and employ the “250” years as a witness to uphold our identification that the foundational test ended with the current pope.

அடுத்த கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களை நாம் தொடர்ந்தும் ஆராய்ந்து, தற்போதைய போப்புடன் அடிப்படைச் சோதனை முடிவுற்றது என்ற எங்கள் அடையாளப்படுத்தலை நிலைநிறுத்துவதற்கான சாட்சியாக “250” ஆண்டுகளைப் பயன்படுத்துவோம்.

Back to Articles