Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

தானியேல் புத்தகம் - எண்பத்தேழு

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

பத்து கன்னியரின் உவமையை வெளிப்படுத்தல்: அட்வென்டிஸ்ட் வரலாற்றின் வழியே ஒரு ஆழமான பயணம்

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

பத்து கன்னியரின் உவமை, அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “மத்தேயு 25-இல் உள்ள பத்து கன்னியரின் உவமையும் அட்வென்டிஸ்ட் ஜனங்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது.” The Great Controversy, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

மில்லரைட் அட்வென்டிஸ்டுகள் அந்த உவமையை எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேற்றினர்.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “பத்து கன்னியரின் உவமையை நான் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறேன்; அவர்களில் ஐவர் ஞானமுள்ளவர்கள், ஐவர் மூடர்களாயிருந்தனர். இந்த உவமை எழுத்துக்கு எழுத்தாக நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது, மேலும் நிறைவேற்றப்படும்; ஏனெனில் இது இந்தக் காலத்திற்கு விசேஷமான பொருத்தத்தை உடையதாகும்; மேலும், மூன்றாம் தூதனின் செய்தியைப் போலவே, இது நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது, காலத்தின் முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்து இருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தின் வரலாறு மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், இந்த உவமையின் இறுதி மையக்கருத்து, கன்னியர் எண்ணெயை உடையவர்களா என்பதிலேயே உள்ளது; அந்த எண்ணெயே பிந்தைய மழையின் செய்தியாகும்.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “தீமையிலும், வஞ்சகத்திலும், மயக்கத்திலும், மரணத்தின் நிழலிலேயே கிடக்கிற ஒரு உலகம் உண்டு,—தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது, தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்களை விழிப்புறச் செய்வதற்காக ஆத்தும வேதனையை உணருகிறவர்கள் யார்? எந்தச் சத்தம் அவர்களை எட்டிச் செல்லும்? ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறார்; அவரை எதிர்கொள்ள நீங்கள் வெளியே போங்கள்’ என்ற அடையாளம் கொடுக்கப்படும் காலத்திற்குத் எனது மனம் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. ஆனால் சிலர் தங்கள் விளக்குகளை மீண்டும் நிரப்புவதற்கான எண்ணெயைப் பெறுவதில் தாமதித்திருப்பார்கள்; அப்போது, எண்ணெயால் குறிக்கப்படுகிற குணநிலை மாற்றிக் கொடுக்கப்படக்கூடியதல்ல என்பதை அவர்கள் மிகவும் தாமதமாக உணருவார்கள். அந்த எண்ணெய் கிறிஸ்துவின் நீதியாகும். அது குணநிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; குணநிலை மாற்றிக் கொடுக்கப்படக்கூடியதல்ல. எந்த மனிதனும் அதை இன்னொருவருக்காகப் பெற்றுக்கொடுக்க முடியாது. ஒவ்வொருவரும் பாவத்தின் ஒவ்வொரு களங்கத்திலிருந்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஒரு குணநிலையைத் தமக்காகவே பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.” Bible Echo, May 4, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

உவமையில் வரும் “எண்ணெய்” என்பது “குணநலனை”க் குறிக்கிறது; மேலும் அது “கிறிஸ்துவின் நீதியையும்” குறிக்கிறது. பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட குணநலன், தேவனுடைய வார்த்தையை உண்ணுகிறவர்களாலேயே உண்டாக்கப்படுகிறது.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> உம்முடைய சத்தியத்தினாலே அவர்களைப் பரிசுத்தமாக்கும்; உம்முடைய வார்த்தையே சத்தியம். யோவான் 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

“எண்ணெய்” என்பது தேவனுடைய ஆவியின் செய்திகளுமாகும்.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “அவர் எங்களுக்குப் அனுப்பும் அறிவிப்புகளை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது தேவன் அவமதிக்கப்படுகிறார். இவ்வாறு, இருளில் இருப்போருக்குப் பகிர்ந்தளிக்கும்படியாக அவர் எங்கள் ஆத்துமாக்களில் ஊற்ற விரும்பும் பொன்னான எண்ணெயை நாம் நிராகரிக்கிறோம்.” Review and Herald, July 20, 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

“எண்ணெய்” என்பது, கிறிஸ்துவின் நீதியின் பரிசுத்தப்படுத்தும் சந்நிதியை எடுத்துரைக்கும் தேவனுடைய வார்த்தையின் செய்திகளாகும். பத்து கன்னியரின் உவமையில், இது ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனமும் ஆகும்; நடுநிசி முழக்கத்தின் செய்தி, அதாவது கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி, 1888 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியில் ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்கோனர் அவர்களின் செய்தியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோல.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “கர்த்தர் தமது மகத்தான இரக்கத்தில், எல்டர்கள் வாக்னர் மற்றும் ஜோன்ஸ் ஆகியோரின் மூலம் தமது மக்களுக்குப் மிகவும் விலையுயர்ந்த ஒரு செய்தியை அனுப்பினார். இச்செய்தி, உலகத்தின் முன் உயர்த்தப்பட்ட இரட்சகரையும், முழு உலகத்தின் பாவங்களுக்கான பலியையும் இன்னும் வெளிப்படையாக நிறுத்துவதற்காக இருந்தது. அது ஜாமீனாளரின் மூலம் விசுவாசத்தினால் நீதி எண்ணப்படுதலை முன்வைத்தது; தேவனுடைய எல்லாக் கற்பனைகளுக்கும் கீழ்ப்படிதலில் வெளிப்படுகின்ற கிறிஸ்துவின் நீதியைப் பெறும்படி மக்களை அழைத்தது. அநேகர் இயேசுவை நோக்கிய பார்வையை இழந்திருந்தார்கள். அவர்களின் கண்கள் அவருடைய தெய்வீக நபரின்மீதும், அவருடைய தகுதிகளின்மீதும், மனிதக் குடும்பத்தின் மீதான அவருடைய மாறாத அன்பின்மீதும் திருப்பப்பட வேண்டும் என அவர்கள் தேவைப்பட்டனர். அவர் மனுஷருக்குச் செழுமையான வரங்களை வழங்கவும், உதவியற்ற மனித செயலாளருக்குத் தம்முடைய சொந்த நீதியெனும் விலையிடமுடியாத வரத்தை அருளவும் சகல அதிகாரமும் அவருடைய கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவே தேவன் உலகத்துக்குக் கொடுக்கும்படி கட்டளையிட்ட செய்தியாகும். இதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி; அது மகா சத்தத்தோடு அறிவிக்கப்பட வேண்டியது, மேலும் அவருடைய ஆவியின் பெரும் அளவிலான ஊற்றுதலினால் உடனிருந்து நடைபெற வேண்டியது ஆகும்.” Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

இந்தச் செய்தி பின்மழையின் செய்தியாகும்.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “பின்னைய மழை தேவனுடைய ஜனங்களின் மேல் பொழியப்பட இருக்கிறது. வல்லமையுள்ள ஒரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வர இருக்கிறார்; முழு பூமியும் அவருடைய மகிமையினால் ஒளியூட்டப்படும்.” ரிவியூ அண்ட் ஹெரால்ட், ஏப்ரல் 21, 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று அந்த வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கியபோது, பிந்திய மழை தெளிக்கத் தொடங்கியது; அப்பொழுது பத்து கன்னியரின் உவமையிலும் ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்திலும் சித்தரிக்கப்பட்ட மில்லரைட்களின் வரலாறு மறுபடியும் நிகழத் தொடங்கியது. அப்பொழுதே தேவனுடைய கடைசி நாளின் ஜனங்கள் அந்தத் தூதனுடைய கையில் இருந்த புத்தகத்தை உண்டார்கள்; அப்படிச் செய்ததன் மூலம் அவர்கள் எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திருப்பி நடத்தப்பட்டு, எச்சரிக்கை எக்காளத்தை ஊத வேண்டிய காவலாளிகளாக ஆனார்கள். அந்த எக்காள எச்சரிக்கை, ஏசாயா ஒரு மகா முழக்கமாகச் சித்தரித்த லவோதிக்கேயாவின் செய்தியாக இருந்தது.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> உரக்கக் கூப்பிடு; தடுக்காதே; எக்காளம்போல் உன் சத்தத்தை உயர்த்தி, என் ஜனங்களுக்குத் தங்கள் மீறுதலையும், யாக்கோபின் வீட்டாருக்குத் தங்கள் பாவங்களையும் அறிவி. ஏசாயா 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் சீர்திருத்த இயக்கம் ஒரு “முடிவுகாலத்தில்” ஆரம்பிக்கிறது. அந்த நிலையில் அக்காலத்தில் உயிரோடிருக்கும் தலைமுறையைச் சோதிக்கும் ஒரு “அறிவின் அதிகரிப்பு” உண்டாகும்; ஆனால் அந்த அறிவு முறையாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு செய்தியாகப் பிரசுரிக்கப்படுகிறதற்குப் பின்னரே அது அப்படிச் செய்கிறது. அதன்பின்பு அந்த முறையாக வடிவமைக்கப்பட்ட செய்தி “வல்லமையூட்டப்படுகிறது”; அந்த வல்லமையூட்டல் ஒரு தூதன் இறங்கி வருவதால் குறிக்கப்படுகிறது. அந்த தூதனின் இறக்கம் ஆபக்கூக்கின் விவாதத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அப்போது இரண்டு வகுப்பினர், பின்மழையின் உண்மையான செய்தியா அல்லது கள்ளச் செய்தியா என்பதைத் தனித்தனியாக அடையாளம் காணத் தொடங்குகிறார்கள். பின்னர் விசுவாசிகள் தேவனுடைய காவலாளிகளாகி, எச்சரிக்கை எக்காளச் செய்தியை ஊதத் தொடங்குகிறார்கள்.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

உண்மையான எக்காளச் செய்தி, ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளில் குறிக்கப்படுகின்ற ஒளியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அது லவோதிக்கேயாவுக்கான எச்சரிக்கையும், தேவனுடைய ஜனங்களின் பாவங்களை அடையாளப்படுத்தும் எச்சரிக்கையும் ஆகும். முதல் ஏமாற்றம் நிகழும் வரையில் விவாதம் தீவிரமடைகிறது; அப்போது ஒரு வகுப்பினர் “பரியாசக்காரரின் சபை”யாக மாறுகின்றனர், மேலும் உண்மையான காவலாளிகள், ஏமாற்றத்திற்கு முன்னர் அவர்கள் வெளிப்படுத்தியிருந்த செய்திக்கான வைராக்கியத்திற்குத் திரும்பும்படி அழைக்கப்படுகின்றனர். காவலாளிகள் திரும்பியபோது, தாங்கள் “தாமதக்காலத்தில்” இருப்பதை அறிந்தார்கள்; தோல்வியடைந்ததாகத் தோன்றிய செய்தி உண்மையில் தேவனுடைய ஒழுங்கின்படி நிறைவேறப்போகிறது என்பதையும் உணர்ந்தார்கள். அந்தச் செய்தி ஒரு குறுகிய காலப்பகுதியில் வளர்ச்சியடைந்தது (ஆயினும் அது காலப்பகுதிதான்), மேலும் அந்தச் செய்தி வரும் போது அது “நள்ளிரவுக் கூக்குரல்” என்ற செய்தியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது; அது, தூதன் இறங்கி வந்தபோது வல்லமையடையத் தொடங்கிய செய்தியின் வெறும் அதிகரிப்பே ஆகும்.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

செய்தி வந்தடைந்தபோது, தூதன் இறங்கிய சமயத்தில் காவலரின் நிலையைக் ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கும் அதை மறுத்தவர்களுக்கும் இடையிலான பிரிவு முழுமையாக நிறைவேறியது. அந்தப் பிரிவே, தூதன் இறங்கியபோது ஆரம்பமான பிற்கால மழையின் மீது வைக்கப்பட்ட “அளவிடுதல்” இன்றியே, பிற்கால மழை பொழியப்படுவதற்கு முன்பாகவே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின்மேல் முத்திரை பதிக்கப்படும் நிலையைக் குறிக்கிறது.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு, நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் காலத்தில் நிகழும் பிற்கால மழைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு ஆகும். அந்த வரலாற்றில், ஆபக்கூக்கின் விவாதம் ஒரு உண்மையானதும் ஒரு பொய்யானதுமான பிற்கால மழைச் செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பவுல், ஒரு வர்க்கத்தைச் சத்தியத்தின் மீது அன்பு கொண்டவர்களாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; மற்றொரு வர்க்கம் சத்தியத்தின் மீது அன்பு இல்லாதவர்களாகவும், அவர்கள் ஒரு “பொய்யை” நம்பியிருப்பதினாலும், வல்லமையான மயக்கத்தைப் பெறுகிறவர்களாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

மில்லரிட் இயக்கம் என்பது, “முடிவுக் காலம்” முதல் “நடுநிசி முழக்கம்” நிகழும் வேளையில் பரிசுத்த ஆவி பொழியப்படும் வரையிலும், அறிவிலும் வல்லமையிலும் அதிகரித்து வரும் சத்தியத்தின் ஒரு வளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மில்லரிட் இயக்கம், ஒப்புமையாக அமைந்துள்ள சில குறிப்பிட்ட வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்தியது; உதாரணமாக, ஒரு “முடிவுக் காலம்”, “அறிவின் அதிகரிப்பு” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்தியின் ஒரு “முறைப்படுத்தல்”, கீழிறங்கும் ஒரு தூதனால் குறிக்கப்படும் செய்தியின் ஒரு “வல்லமையூட்டல்”, பத்து கன்னியரின் உவமையை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு “முதல் ஏமாற்றம்”, “நடுநிசி முழக்கம்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவு, பின்னர் ஒரு இறுதியான “இரண்டாம் ஏமாற்றம்”; அங்கு ஒரு காலப்பிரிவு சார்ந்த கதவு “மூடப்படுகிறது” மற்றும் மற்றொரு காலப்பிரிவு சார்ந்த கதவு “திறக்கப்படுகிறது”.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் செய்திகளுக்குத் தேவன் தீர்க்கதரிசன வரிசையில் அவற்றின் இடத்தை அளித்திருக்கிறார்; இந்தப் பூமியின் வரலாறு முடிவுறும் வரை அவற்றின் பணி நிறுத்தப்படக் கூடாது. முதல் தூதனுடையதும் இரண்டாம் தூதனுடையதும் செய்திகள் இக்காலத்திற்கும் இன்னும் சத்தியமே; மேலும், பின்வரும் இதனோடு இணைநிலையாகச் செல்ல வேண்டியவைகளாகவும் உள்ளன. மூன்றாம் தூதன் தனது எச்சரிக்கையை உரத்த சத்தத்தோடு அறிவிக்கிறான். ‘இவைகளுக்குப் பிறகு,’ என்று யோவான் கூறினான், ‘மிகுந்த அதிகாரமுடைய வேறொரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கிவருவதைக் கண்டேன்; அவனுடைய மகிமையினால் பூமி பிரகாசமாயிற்று.’ இந்த ஒளிர்ச்சியில், அந்த மூன்று செய்திகளின் ஒளி அனைத்தும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளது.” The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் இயக்கங்களுக்கு மாதிரியாக நிற்கும் மில்லரைட் இயக்கம், தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனங்கள் பதிமூன்றும் பதினான்கும் உள்ள இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனங்களுடனும், இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனங்களுடனும் உட்பிணைந்திருந்தது. “முடிவுக் காலம்,” இஸ்ரவேலின் வடக்கு ராஜ்யத்தின்மேல் தேவனுடைய கோபத்தின் “ஏழு காலங்கள்” நிறைவடைந்தபோது வந்தடைந்தது. 1831 ஆம் ஆண்டில் மில்லரின் செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டது; அது கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் உருவாக்கப்பட்டதற்கு இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கழித்து நிகழ்ந்தது.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> “மற்ற நாடுகளில் இந்தச் செய்தியினால் உந்தப்பட்டவர்களைப் போலவே திரு. மில்லரும், பொதுப் பத்திரிகைகளிலும் சிற்றேடுகளிலும் எழுதியும் வெளியிட்டும் தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று முதலில் நினைத்தார். அவர் முதன்முதலாகத் தமது கருத்துகளை வெர்மாண்ட் டெலிகிராஃப் என்னும் பாப்டிஸ்ட் பத்திரிகையில் வெளியிட்டார்; அது வெர்மாண்ட் மாநிலத்தின் பிராண்டனில் அச்சிடப்பட்டது. இது 1831 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

மூன்றாம் தூதனுடைய “முடிவுகால” இயக்கம், 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியிலிருந்து நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த 1989 ஆம் ஆண்டில் வந்தடைந்தது. “நூற்று இருபத்தாறு” என்பது “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு குறியீடாகும். இந்த இரு இயக்கங்களும் “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறுதலோடு தொடங்கின.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின் செய்தி 1996 ஆம் ஆண்டில் முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டது; அப்போது Our Firm Foundation எனப்படும் இதழில் The Time of the End என்ற தலைப்புடைய கட்டுரைகள் தொடராக வெளியிடப்பட்டன. அந்தக் கட்டுரைகள், 1776 ஆம் ஆண்டின் Declaration of Independence-இற்குப் பிறகு இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கடந்தபின் வெளியிடப்பட்டன. இரு இயக்கங்களின் செய்திகளும், அந்த இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் முடிவில் வந்த செய்தியுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு வரலாற்றிற்குப் பிறகு இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கடந்தபின் முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டன.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

“இருநூற்று இருபது” என்ற எண், கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான தெற்கு அரசான யூதாவின்மேல் தேவனுடைய கோபத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதிற்கும், கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டில் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தொடக்கத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை (ஒரு இணைப்பை) குறிக்கிறது. இருநூற்று இருபது என்ற எண் இந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கிறது; மேலும், அட்வென்டிசத்தின் அடித்தள வசனங்களாகிய தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதிமூன்றும் பதினான்கும் வசனங்களில், இந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும் ஒன்றாகவே முன்வைக்கப்பட்டன. அந்த வசனங்களில், கிறிஸ்து தம்மைத் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “அந்த குறிப்பிட்ட பரிசுத்தவான்” என்று அறிமுகப்படுத்தினார்; அது “Palmoni” என்ற எபிரெயச் சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பாகும்; அதற்குப் பொருள் “அற்புதமான எண்ணுபவர்” என்பதாகும்.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

அற்புதமான எண்ணுகிறவர், தீர்க்கதரிசனத்தின் இரு கோடுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் அந்த இரண்டு தரிசனங்களையும், சிஸ்டர் வைட் அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணாக அடையாளப்படுத்தும் அதே இரண்டு வசனங்களிலேயே அறிமுகப்படுத்துகிறார். அவை நிறைவேறிய 1844 ஆம் ஆண்டுடன், இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் குறியீட்டுச் சேர்ந்திணைப்பினால் தொடக்கப்புள்ளி இணைக்கப்படுகிறது. ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரம் இருபதாம் வசனத்துடன் முடிவடைகிறது; ஆகையால், அந்த தேதி முதல் ஆரம்பமான பிரதிநிதியான பாவநிவாரண நாளின் ஒரு முதன்மைச் சிறப்பியல்பை அந்த வசனம் அடையாளப்படுத்துவதால், “இருநூற்று இருபது” என்ற எண்ணை அற்புதமான எண்ணுகிறவர் வேறுபட்ட ஒரு வெளிப்பாட்டின் மூலம் குறிக்கிறார்.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ஆனாலும் கர்த்தர் தமது பரிசுத்த ஆலயத்தில் இருக்கிறார்; அவருக்கு முன்பாக பூமியெல்லாம் மௌனமாயிருக்கட்டும். ஆபக்கூக் 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

அதிசயமான எண்ணிடுபவரால் நேரடியாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட, அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணைக் குறிக்கும் அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகள், இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன; மேலும், எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை மற்றொரு காரியத்தின் தொடக்கத்தோடு அடையாளப்படுத்துகிற இயேசு (அதிசயமான எண்ணிடுபவர்), அவைகளின் முடிவை 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியில், இருநூற்று இருபது என்ற எண்ணினால் குறித்தார்.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

முதல் தூதனின் இயக்கம், மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தைப் போலவே, “முடிவுக்காலத்தில்” (முறையே 1798 மற்றும் 1989) தொடங்கியது; அங்கு லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” அடையாளம் காணப்படுகின்றன. இரு வரலாறுகளிலும் அடுத்த அடையாளக்கல்லாக இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் நிறைவு குறிக்கப்படுகிறது; இதுவும் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்குரிய ஒரு தீர்க்கதரிசன பண்பாகும்; ஏனெனில் அந்த இரு தரிசனங்களின் (chazon மற்றும் mareh) தொடக்கப் புள்ளிகள், அவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் ஒரு காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

1611 ஆம் ஆண்டில் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் வெளியிடப்பட்டதும், Vermont Telegraph செய்தித்தாளில் வெளியிடப்பட்டபடியே மில்லரின் செய்தி அதிகாரப்பூர்வ வடிவம் பெற்றதும், சுதந்திரப் பிரகடனம் உருவாக்கப்பட்டதும், Our Firm Foundation இதழில் The Time of the End வெளியிடப்பட்டதும்—இவையெல்லாம் வெளியீடுகளாகும். இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரு காலப்பகுதிகளின் ஆரம்பமும் முடிவும் ஆகிய இரண்டும், வரலாற்றுச் சின்னமாக ஒரு வெளியீட்டைக் குறிக்கின்றன. “இருநூற்று இருபது” என்ற எண் ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பின் சின்னமாகும்; மேலும், இந்த நான்கு வெளியீடுகளும் வெளியீடுகள் என்பதாலேயும், தத்தமது வரலாறுகளில் “அறிவின் பெருக்கம்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்தியினாலேயும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

1611ஆம் ஆண்டின் வேதாகமம், சுவிசேஷம் பரலோக நீதிமன்றங்களிலிருந்து மனிதகுலத்திற்குத் தொடர்புபடுத்தப்படுதலைக் குறிக்கிறது. மில்லரின் செய்தி காலத் தீர்க்கதரிசனங்களின் சூழலில் அமைக்கப்பட்டது; மேலும் ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பரிசுத்த அட்டவணைகள், மில்லரின் செய்தி வரலாற்றுக் கோடுகள் மூலம் வரைபடமாக விளக்கப்பட்டது என்பதை எளிதில் அறியத்தக்கதாக ஆக்குகின்றன. “Vermont” என்பதன் பொருள் “ஒரு பசுமையான மலை” என்பதாகும்; மேலும் தெய்வீக வெளிப்பாட்டின்படி “பசுமை” என்பது விசுவாசத்தின் அடையாளமாகும்.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> “இந்தக் கனவு எனக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. அந்தப் பச்சைத் தண்டு என் மனதில் விசுவாசத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; தேவனில் நம்பிக்கை வைக்கும் செயலின் அழகும் எளிமையும் என் ஆத்துமாவில் விடியத் தொடங்கின.” Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

மில்லரின் செய்தி விசுவாசமுள்ள சபையிலிருந்து முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டு அறிவிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் கடைசி நாட்களில் ஒரு “மலை” என்பது ஒரு “சபை” ஆகும்.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> கடைசி நாட்களில் இப்படியாக நடைபெறும்: கர்த்தருடைய ஆலயத்தின் மலை, மலைகளின் சிகரத்தில் ஸ்தாபிக்கப்படும்; அது குன்றுகளினும் மேன்மையாக உயர்த்தப்படும்; சகல ஜனங்களும் அதினிடத்திற்கு பாய்ந்து வருவர். அநேக மக்கள் போய்: வாருங்கள், நாம் கர்த்தருடைய மலைக்கும், யாக்கோபின் தேவனுடைய ஆலயத்திற்கும் ஏறிப்போவோம்; அவர் தமது வழிகளை எங்களுக்கு போதிப்பார், நாம் அவருடைய பாதைகளில் நடப்போம்; ஏனெனில் சீயோனிலிருந்து நியாயப்பிரமாணம் புறப்படும், கர்த்தருடைய வார்த்தை எருசலேமிலிருந்து வெளிப்படும் என்று சொல்லுவர். ஏசாயா 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

மில்லரின் முறையாக வடிவமைக்கப்பட்ட பரிசோதனைச் செய்தி விசுவாசமுள்ள சபையிலிருந்தே வந்தது; மேலும் *The Telegraph* என அழைக்கப்பட்ட அந்த வெளியீடு, கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் இருந்ததுபோலவே, பரலோகத்திலிருந்து வந்த ஒரு செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் “telegraph” என்ற சொல், இரண்டு கிரேக்கச் சொற்களிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டதாய், தொலைவிலிருந்து வரும் ஒரு செய்தியை அர்த்தப்படுத்துகிறது. முதலாவது சொல் (*tele*) “தொலைவான” அல்லது “தூரத்தில் உள்ள” என்று பொருள்; இரண்டாவது சொல் (*grapho*) “எழுதுதல்” அல்லது “பதிவு செய்தல்” என்று பொருள். இவ்விரண்டும் சேர்ந்து “தொலைவில் இருந்து எழுதுதல் அல்லது அறிவித்தல்” என்று அர்த்தம் தருகின்றன. 1611 ஆம் ஆண்டில், கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தின் உருவாக்கத்தின் மூலம், தேவன் தமது செய்தியை பரலோகத்திலிருந்து அறிவித்தார்; அதன்பின் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் முடிவில், 1831 இல் *Vermont Telegraph* இல் முதன்முதலாக முறையாக வடிவமைக்கப்பட்ட மில்லரின் செய்தியும், தேவனுடைய செய்தியை பரலோகத்திலிருந்து அறிவித்தது. அந்தச் செய்தியே 1798 இல் “முடிவுகாலத்தில்” திறக்கப்பட்ட “அறிவின் பெருக்கம்” ஆகும்; அது பின்னர் அந்தத் தலைமுறைக்காக மூன்று-படிநிலை பரிசோதனைச் செயல்முறையை உருவாக்கியது. அந்த வரலாறு *Future for America* இன் வரலாற்றிற்கு முன்மாதிரியாக இருந்தது.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

1776 ஆம் ஆண்டின் சுதந்திர அறிவிப்பு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் பூமி மிருகத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது ஐக்கிய அமெரிக்காவின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது; அப்படிச் செய்வதன் மூலம், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முடிவில் சுதந்திரத்திற்கு விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாட்டையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. Future for America என்ற செய்தி (அதன் பெயர் சுட்டிக்காட்டுவது போலவே), சுதந்திர அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்ட அந்த ஆரம்பத்தில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட முடிவை அடையாளப்படுத்துகிறது. இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கழித்து, 1996 ஆம் ஆண்டில், The Time of the End என்ற இதழை வெளியிட்டிருந்த ஊழியத்திற்கு, முன்னரே Future for America என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த சட்டப்பூர்வ நிறுவனம் கிடைத்தது. அதே ஆண்டில், Our Firm Foundation என்று அழைக்கப்பட்ட வெளியீட்டில் முன்பே வெளிவந்திருந்த கட்டுரைகளால் அமைக்கப்பட்ட The Time of the End இதழ் வெளியிடப்பட்டது.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

Future for America என்ற ஊழியத்தின் பெயர், சுதந்திரப் பிரகடனத்தின் வரலாற்றைக் குறிப்பதாகும்; ஏனெனில் அந்த வெளியீடு அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; மேலும் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார். The Time of the End என்ற அந்த வெளியீட்டின் தலைப்பு, 1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள “முடிவுக் காலத்தை” மட்டும் அல்ல, மைக்கேல் எழுந்தருளும் போது நிகழும் கிருபைக்காலத்தின் முடிவையும் குறிப்பதாகும். அந்த வெளியீட்டில் முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த செய்தி (Daniel eleven, verse forty through forty-five), 1989 இல் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்தபோது (முடிவுக் காலம்) முத்திரை நீக்கப்பட்டது; மேலும் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அந்த வசனங்கள், 1989 முதல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனம் வரை முன்னேறும் ஒரு வரலாற்றுத் தொடரை முன்வைக்கின்றன; அங்கு மைக்கேல் எழுந்தருளுதல் மற்றும் மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறுதல் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

1776 ஆம் ஆண்டில் சுதந்திர அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டதிலிருந்து *The Time of the End* இதழ் வெளியிடப்பட்டதுவரை இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் ஆகின்றன; மேலும், அதன் தொடக்கமும் முடிவும் அதே தீர்க்கதரிசனப் பொருட்களையே எடுத்துரைக்கின்றன. *The Time of the End* இதழின் வெளியீடு, முதலில் *Our Firm Foundation* வெளியீட்டில் கட்டுரைகளாக வெளியிடப்பட்ட அதிகாரங்களைத் தொகுத்து அமைக்கப்பட்டது; மேலும், அது இந்தத் தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: மில்லரைட் இயக்கத்தின் அடிப்படைச் சத்தியங்களை (அதுவே “our firm foundation”) பற்றிக் கொள்ளாமல், 1989 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக்காலத்தில்” ஏற்பட்ட “அறிவின் பெருக்கத்தை” புரிந்துகொள்வது அசாத்தியமாகும்.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

“முடிவுகாலம்” எனக் குறிக்கப்படும் வழிக்குறியும், முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதரின் இயக்கங்களின் இணைவரலாறுகளில் செய்தியின் “முறைப்படுத்தப்படுதல்” எனக் குறிக்கப்படும் வழிக்குறியும், இரண்டிலும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” எனும் தீர்க்கதரிசனக் கூறுகளை உட்கொண்டுள்ளன. இவ்விணைவரலாறுகளில் அடுத்த வழிக்குறி, 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியதினாலோ, அல்லது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியதினாலோ அடையாளப்படுத்தப்படும் செய்தியின் வல்லமையூட்டப்படுதலாகும். வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் ஐயோவின் நிறைவேறுதல், வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதனை கீழிறங்கச் செய்தது; வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் ஐயோவின் நிறைவேறுதல், வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனை கீழிறங்கச் செய்தது.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

இணைநிலை வரலாறுகளில், தூதன் இறங்கும் அந்தப் புள்ளியிலேயே பிற்கால மழை “தூவத்” தொடங்குகிறது. அந்தப் புள்ளியில், முன்னறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வு நிறைவேறியதற்கான உறுதிப்பாட்டினால் அந்தச் செய்தி “வல்லமையூட்டப்படுகிறது.” மில்லரைட்டுகளுக்காக, அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரம், பதினைந்தாம் வசனத்தில் உள்ள இரண்டாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் குறித்த காலத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறுதலாக ஒட்டோமன் மேலாதிக்கம் நிறுத்தப்பட்டதாயிருந்தது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் இயக்கத்திற்காக, அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து, ஏழாம் வசனத்தில் உள்ள ஏழாம் எக்காளத்தின் காலத்தில் காணப்படும் மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் குறித்த தீர்க்கதரிசனமான “ஜாதிகள் கோபமடைதல்” என்பதாயிருந்தது; அது நியூயார்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் தரையிறக்கப்பட்டபோது நிறைவேறியது.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

இணைவரலாறுகளின் முக்கியமான ஒவ்வொரு வழிக்குறியும், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளையும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரு தரிசனங்களின் உறவின்மீது தமது முத்திரையை இடுகிற அதிசய எண்ணிப்பவரின் பணியோடு நேரடியான இணைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. தூதன் இறங்கும் வேளையில் எழுப்பப்படுகிற தீர்க்கதரிசனக் காவலர்கள், லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியையும் உட்படுத்திய எச்சரிக்கை எக்காளத்தை ஊதுகின்றனர்; அந்தச் செய்தி 1856 ஆம் ஆண்டில் “ஏழு காலங்கள்” எனும் பெரும் ஒளி முத்திரை நீக்கப்பட்டதோடு நேரடியாக இணைக்கப்பட்டது. “ஏழு காலங்கள்” என்பதை இரண்டும் வரைபட வடிவில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிற 1843 மற்றும் 1850 முன்னோடி விளக்கப்படங்களால் குறிக்கப்படும் அபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின் வழிக்குறி, ஒவ்வொரு இணைவரலாறிலும் தூதன் இறங்குதலுக்கும் “முதல் ஏமாற்றத்திற்கும்” இடையில் வந்தடைந்தது.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

“தாமதிக்கும் காலத்தின்” அடையாளக் குறி, 1843 ஆம் ஆண்டின் நிறைவேறாத முன்னறிவிப்புடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது; அந்த முன்னறிவிப்பு, இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் நிறைவேற்றத்தையும், அதேபோல இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் நிறைவேற்றத்தையும் குறித்ததாக இருந்தது. நடுநிசி அழுகையின் செய்தி, அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளின் விரைவில் வரவிருக்கும் நிறைவேற்றத்தை அடையாளம் காட்டியதாகும். கடைசி அடையாளக் குறிப்பில் இருக்கும் மூடப்பட்ட பரிபாலன “வாசல்”, அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளின் நிறைவேற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், ஏழாவது அல்லது யூபிலி எக்காளம் ஒலிக்கத் தொடங்கும் இடத்தையும் குறிக்கிறது. ஒவ்வொரு வரலாற்றிலும் உள்ள ஒவ்வொரு அடையாளக் குறிப்பும் “ஏழு காலங்களுடன்” நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் “ஏழு காலங்கள்” என்பது இரு வரலாறுகளையும் ஒன்றாக இணைக்கும் நூல்தொடரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அந்த இரு வரலாறுகளும் பின்னான மழையின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

We will continue this study in the next article.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> “‘வார்த்தையில் இடறுகிறவர்களாக, கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கு,’ கிறிஸ்து இடறலின் கன்மலையாக இருக்கிறார். ஆனால் ‘கட்டிடக்காரர்கள் நிராகரித்த அந்தக் கல்லே மூலக்கோணத்தின் தலைக்கல்லாயிற்று.’ நிராகரிக்கப்பட்ட அந்தக் கல்லைப் போலவே, கிறிஸ்து தமது பூமியிலான பணியில் புறக்கணிப்பையும் இகழ்ச்சியையும் சுமந்தார். அவர் ‘மனிதரால் இகழப்பட்டு புறக்கணிக்கப்பட்டவர்; துக்கமுள்ள மனிதன், வேதனையை அறிந்தவர்:... அவர் இகழப்பட்டார்; நாங்கள் அவரை மதிக்கவில்லை.’ ஏசாயா 53:3. ஆனால் அவர் மகிமைப்படும் காலம் நெருங்கியிருந்தது. மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுதலினால் அவர் ‘வல்லமையோடே தேவகுமாரன்’ என்று அறிவிக்கப்படுவார். ரோமர் 1:4. அவருடைய இரண்டாம் வருகையில் அவர் வானமும் பூமியும் ஆண்டவராக வெளிப்படுத்தப்படுவார். இப்போது அவரை சிலுவையில் அறையப்போகிறவர்கள் அவருடைய மகத்துவத்தை அறிந்துகொள்வார்கள். பிரபஞ்சத்தின் முன்பாக நிராகரிக்கப்பட்ட அந்தக் கல் மூலக்கோணத்தின் தலைக்கல்லாகும்.”

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “மேலும், ‘அது எவர் மேல் விழுமோ, அவரை நொறுக்கிப் பொடியாக்கும்.’ கிறிஸ்துவை நிராகரித்த மக்கள், தங்கள் நகரமும் தங்கள் ஜாதியும் அழிவடைவதை விரைவில் காணப்போயிருந்தனர். அவர்களுடைய மகிமை முறியடிக்கப்பட்டு, காற்றின் முன் பறக்கும் தூளைப்போல் சிதறிப்போகும். யூதர்களை அழித்தது என்ன? அவர்கள் அதன்மேல் கட்டியிருந்தால் தங்களுக்கு பாதுகாப்பாயிருந்திருக்கும் அந்தக் கன்மலையே. இகழப்பட்ட தேவனுடைய நன்மை, புறக்கணிக்கப்பட்ட நீதி, அற்பமாக எண்ணப்பட்ட இரக்கம்—அவையே. மனிதர் தம்மைத் தேவனுக்கு எதிராக நிறுத்திக்கொண்டார்கள்; அவர்களுடைய இரட்சிப்பாயிருந்திருக்க வேண்டிய அனைத்தும் அவர்களுடைய அழிவாக மாறின. ஜீவனுக்கென தேவன் நிர்ணயித்த அனைத்தும் அவர்களுக்கு மரணமாகியது. யூதர்கள் கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறைந்ததிலேயே எருசலேமின் அழிவு உட்பட்டிருந்தது. கல்வாரியில் சிந்தப்பட்ட இரத்தம், இவ்வுலகிற்கும் வரவிருக்கும் உலகிற்கும் அவர்களை நாசத்துக்குள் மூழ்கடித்த பாரமாக இருந்தது. தேவனுடைய கிருபையை நிராகரிப்போர்மேல் நியாயத்தீர்ப்பு விழும் அந்த மகா இறுதி நாளிலும் இதுவே நிகழும். இடறலின் கன்மலையாகிய கிறிஸ்து, அப்போது அவர்களுக்கு பழிவாங்கும் மலையாகத் தோன்றுவார். நீதிமான்களுக்கு ஜீவனாக இருக்கும் அவருடைய முகத்தின் மகிமை, துன்மார்க்கருக்கு நுகர்ந்தழிக்கும் அக்கினியாக இருக்கும். நிராகரிக்கப்பட்ட அன்பினாலும், இகழப்பட்ட கிருபையினாலும், பாவி அழிக்கப்படுவான்.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> “பல உவமைகளாலும் மீண்டும் மீண்டும் அளிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கைகளாலும், தேவனுடைய குமாரனை நிராகரித்ததின் விளைவாக யூதர்களுக்கு என்ன நேரும் என்பதை இயேசு காட்டினார். இவ்வார்த்தைகளில், அவரைத் தங்களுடைய மீட்பராக ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் எல்லாக் காலங்களிலும் உள்ள அனைவரிடமும் அவர் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு எச்சரிக்கையும் அவர்களுக்கே உரியது. அசுத்தப்படுத்தப்பட்ட ஆலயம், கீழ்ப்படியாத மகன், பொய்யான திராட்சத்தோட்டக் குத்தகையாளர்கள், இகழ்ச்சியுள்ள கட்டிடக்காரர்கள்—இவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒப்பானவர்கள் ஒவ்வொரு பாவியினுடைய அனுபவத்திலும் உள்ளனர். அவன் மனந்திரும்பாவிட்டால், அவர்கள் முன்னறிவித்த தீர்ப்பு அவனுடையதாகும்.” The Desire of Ages, 599, 600.

Back to Articles