Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் எட்டு

Number Eight

எண் எட்டு

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> அவன் அறிவை யாருக்கு போதிப்பான்? உபதேசத்தை யாருக்கு விளங்கச் செய்வான்? பாலை விட்டு நீக்கப்பட்டவர்களுக்கும், மார்பகங்களிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டவர்களுக்குமா?

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> கற்பனையின் மேல் கற்பனை, கற்பனையின் மேல் கற்பனை; வரியின் மேல் வரி, வரியின் மேல் வரி; இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் தடுக்கித் தடுக்கிப் பேசும் உதடுகளினாலும் வேறொரு நாவினாலும் அவர் இந்த ஜனங்களோடு பேசுவார். அவர்களிடம் அவர், சோர்ந்தவர்களுக்கு இளைப்பாறுதல் உண்டாகும்படி நீங்கள் அளிக்கத்தக்க இளைப்பாறுதல் இதுவே; இதுவே புத்துணர்ச்சி என்றும் சொல்லினார்; ஆனாலும் அவர்கள் கேட்கவில்லை.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> ஆனால் கர்த்தருடைய வார்த்தை அவர்களுக்கு கட்டளையின்மேல் கட்டளை, கட்டளையின்மேல் கட்டளை; வரியின்மேல் வரி, வரியின்மேல் வரி; இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் என்பதாக இருந்தது; அவர்கள் போய்ப் பின்னாக விழுந்து, நொறுக்கப்பட்டு, கண்ணியில் அகப்பட்டு, பிடிக்கப்படும்படிக்கு.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> ஆகையால், எருசலேமிலிருக்கும் இந்த ஜனத்தை ஆளுகிற பரியாசக்காரரே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள். நீங்கள், “மரணத்தோடு நாம் உடன்படிக்கை செய்தோம்; பாதாளத்தோடு நாம் ஒப்பந்தம் கொண்டோம்; பெருக்கெடுத்து வரும் தண்டனையின் வெள்ளம் கடந்து சென்றாலும் அது எங்கள்மேல் வராது; ஏனெனில் பொய்யை எங்கள் அடைக்கலமாக்கிக் கொண்டோம்; வஞ்சகத்தின் கீழ் எங்களை மறைத்துக் கொண்டோம்” என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: “இதோ, சீயோனில் அஸ்திவாரமாக நான் ஒரு கல்லை இடுகிறேன்; அது சோதிக்கப்பட்ட கல், விலையுயர்ந்த மூலைக்கல், உறுதியான அஸ்திவாரம்; விசுவாசிக்கிறவன் பதறமாட்டான். நான் நியாயத்தை அளவுக்கயிறாகவும், நீதியைத் தூக்குக்கல்லாகவும் நிறுத்துவேன்; கல்மழை பொய்யின் அடைக்கலத்தை அடித்துச் செல்லும்; நீர்கள் மறைவிடத்தை மூழ்கடிக்கும். அப்பொழுது மரணத்தோடு செய்த உங்கள் உடன்படிக்கை நீக்கப்படும்; பாதாளத்தோடு செய்த உங்கள் ஒப்பந்தம் நிலைநிற்காது; பெருக்கெடுத்து வரும் தண்டனையின் வெள்ளம் கடந்து செல்லும்போது, அதினால் நீங்கள் மிதிக்கப்படுவீர்கள்.” ஏசாயா 28:9–18.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

எருசலேமை ஆளும் பரியாசக்காரர் லவோதிக்கேயாவின் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் தலைவர்கள் ஆவர்; இவர்களை, சில வசனங்களுக்கு முன்பாகவே, ஏசாயா “எப்பிராயீமின் மதுவெறியர்” என்றும் “அகந்தையின் கிரீடம்” என்றும் அடையாளம் காட்டியிருந்தார். பெந்தெகொஸ்தே நாளில், இச்செய்தி மதுவெறியர்களினால் அறிவிக்கப்படுகிறது என்று கூறியவர்களுக்கு பேதுரு பதிலளித்தான். பிந்திய மழையின் காலப்பகுதி, உண்மையானதும் பொய்யானதும் ஆகிய பிந்திய மழைச் செய்தியைப் பற்றியது. கர்த்தரிடமிருந்து வரும் ஒரு செய்தி எப்போதும் இரண்டு வகை ஆராதகர்களை உண்டாக்குகிறது; அந்த இரு வகையினரும் திராட்சரசத்தைப் பானம்பண்ணுகிறார்கள். பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட செய்தி, அல்லது பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட திராட்சரசம், யோவேலில் அவிசுவாசிகளின் வாயிலிருந்து அகற்றப்படுவது அதுவே.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> மதுபோதையில் இருப்பவர்களே, விழித்தெழுந்து அழுங்கள்; திராட்சரசம் குடிப்பவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் அலறுங்கள்; புதிய திராட்சரசத்தினால்; அது உங்கள் வாயிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. யோவேல் 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

யோவேல் முதல் அதிகாரத்தில், திராட்சைத்தோட்டத்தின் துன்மார்க்கமான உழவர்கள்—லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையை பிரதிநிதிப்படுத்துகிறவர்கள்—“புதிய திராட்சரசம்” அவர்களுடைய வாயிலிருந்து “வெட்டிப்போடப்பட்டதுடன்” தொடர்புபடுத்தப்பட்டு கண்டிக்கப்படுகிறார்கள் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பிற்குட்படுத்தப்படுகிறார்கள். “போஜனபலியும் பானபலியும்” மூலம் குறிக்கப்படுகிற பிற்கால மழையில் தேவனுடைய ஆவியின் பொழிவை, அந்தத் துன்மார்க்கமான மதமயக்கமடைந்த உழவர்களிடமிருந்து தேவன் வெட்டிப்போட்டிருக்கிறார் அல்லது தடுத்து வைத்திருக்கிறார்.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> கர்த்தருடைய ஆலயத்திலிருந்து போஜனபலி மற்றும் பானபலி நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன; கர்த்தருடைய ஊழியக்காரரான ஆசாரியர் துக்கிக்கிறார்கள். வயல் பாழாயிற்று, நிலம் புலம்புகிறது; ஏனெனில் தானியம் அழிந்துபோயிற்று; புதிய திராட்சரசம் வற்றிப்போயிற்று; எண்ணெய் வாடிப்போயிற்று. உழவர்களே, வெட்கப்படுங்கள்; திராட்சைத்தோட்டக்காரரே, கோஷமிடுங்கள்; கோதுமைக்காகவும் பார்லிக்காகவும், ஏனெனில் வயலின் அறுவடை அழிந்துபோயிற்று. திராட்சச்செடி வற்றிப்போயிற்று, அத்திமரம் வாடிப்போயிற்று; மாதுளைமரம், பேரீச்சமரம், ஆப்பிள்மரம், வயலிலுள்ள எல்லா மரங்களும் கூட உலர்ந்துபோயின; ஏனெனில் மனுபுத்திரரிடமிருந்து சந்தோஷம் உலர்ந்துபோயிற்று. ஆசாரியரே, அரைக்கச்சை கட்டிக்கொண்டு புலம்புங்கள்; பலிபீடத்தின் ஊழியக்காரரே, கோஷமிடுங்கள்; என் தேவனுடைய ஊழியக்காரரே, வாருங்கள், இரவெல்லாம் சாக்குடையில் படுத்திருங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் தேவனுடைய ஆலயத்திலிருந்து போஜனபலி மற்றும் பானபலி தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு உபவாசத்தைப் பரிசுத்தப்படுத்துங்கள்; ஒரு பரிசுத்தச் சபையைக் கூட்டுங்கள்; மூப்பரையும் தேசத்தின் சகல குடிகளையும் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குள் கூடவைத்து, கர்த்தரிடத்தில் கூப்பிடுங்கள்: அந்நாளுக்காக ஐயோ! ஏனெனில் கர்த்தருடைய நாள் சமீபமாயிருக்கிறது; அது சர்வவல்லவரிடமிருந்து வரும் நாசம்போல வரும். நம் கண்களுக்கு முன்பாகவே உணவு அறுக்கப்பட்டுவிடவில்லையா? ஆம், நம் தேவனுடைய ஆலயத்திலிருந்து சந்தோஷமும் மகிழ்ச்சியும் நீக்கப்பட்டுவிடவில்லையா? யோவேல் 1:9–16.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

ஏசாயாவின் “எப்பிராயீமின் மதுபானக்காரர்கள்” யோவேலில் “விழித்தெழும்” போது, அவர்கள் விழித்துணரும் சூழ்நிலை பிந்தைய மழையின் செய்தியாகும்—அது “புதிய திராட்சரசம்” எனச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அது தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனங்களிடமிருந்து தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பகுதியில் “தானியம்” என்பது பொதுவாக எல்லா வகைத் தானியங்களையும் குறிக்கும் சொல்; தேவனுடைய வார்த்தை பரலோக அப்பமாகும், மேலும் அந்தப் பகுதியில் அது “வீணாக்கப்பட்டுள்ளது.”

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

“புதிய திராட்சரசம்” என்பது 9/11-இல் வந்த தற்போதைய சத்தியச் செய்தியாகும். “புதிய திராட்சரசம் வற்றிப்போயுள்ளது” என்றும் “துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது” என்றும் கூறப்படுகிறது; ஏனெனில் “புதிய திராட்சரசம்” என்பது எரேமியாவின் “பழைய” பாதைகளுக்குத் திரும்புகிறவர்களால் மட்டுமே அறியப்படுகிறது; ஏனெனில் ஒரு “புதிய” செய்தி எப்போதும் “பழைய” செய்தியோடு ஒத்திசைவாகவே இருக்கும். “வற்றிப்போனது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அந்தச் சொல், எபிரேயத்தில் “வெட்கப்படுதல்” என்று பொருள்படும்.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

“வெட்கப்படுகிறவர்கள்” என்பது யோவேலும் தீர்க்கதரிசிகளும் எடுத்துரைக்கும் முக்கியப் பொருளாகும். எபிராயீமின் குடிகாரர்கள் தங்களுடைய கள்ளமான பின்மழைச் செய்தியைப்பற்றி வெட்கப்படுகிறார்கள்; அது அடிக்கடி ‘சமாதானமும் பாதுகாப்பும்’ என்ற செய்தி என்று அழைக்கப்படுகிறது. தானியம், புதிய திராட்சரசம், எண்ணெய் என்ற மூன்று குறியீடுகள் பின்மழையின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பின்மழை பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்பொழிவாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

பரிசுத்த ஆவியின் கிரியை பாவத்தையும், நீதியையும், நியாயத்தீர்ப்பையும் குற்றமுணர்த்துவதாகும்; அதுவும் அப்படியே அந்த வரிசையிலே. தேவனுடைய வார்த்தை பாவத்தைக் குற்றமுணர்த்துகிறது; அது “தானியம்” என பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகிறது. “புதிய திராட்சரசம்” உடையிருப்பது, “மழை” என்றும் “திராட்சரசம்” என்றும் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படும் பரிசுத்த ஆவியை உடையவர்களாக இருப்போரைக் அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் “மழை”யும் “திராட்சரசம்”மும் இரண்டும் ஒரு செய்தி அல்லது உபதேசம் என்பதை எளிதாகக் காட்ட முடியும்.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> ஆயினும் நான் உங்களுக்குச் சத்தியத்தைச் சொல்லுகிறேன்; நான் போகிறதே உங்களுக்கு நன்மையானது; ஏனெனில் நான் போகாவிட்டால், ஆறுதல்காரர் உங்களிடத்தில் வரமாட்டார்; ஆனால் நான் போனால், அவரை உங்களிடத்தில் அனுப்புவேன். அவர் வந்தபோது, பாவத்தைக் குறித்தும், நீதியைக் குறித்தும், நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்தும் உலகத்தைக் கண்டிப்பார்: பாவத்தைக் குறித்து, அவர்கள் என்னை விசுவாசிக்காததினால்; நீதியைக் குறித்து, நான் என் பிதாவினிடத்திற்கு போகிறதினால், நீங்கள் இனி என்னைக் காண்பதில்லை; நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்து, இந்த உலகத்தின் அதிபதி நியாயந்தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறான். இன்னும் அநேக காரியங்களை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது; ஆனால் இப்போது அவற்றை நீங்கள் சுமக்க முடியாது. ஆகிலும், அவர், சத்தியஆவி, வந்தபோது, உங்களை எல்லாச் சத்தியத்திற்குள்ளும் நடத்துவார்; ஏனெனில் அவர் தம்மாலே பேசமாட்டார்; தாம் கேட்பவைகளை எல்லாம் பேசுவார்; வரப்போகிற காரியங்களையும் உங்களுக்கு அறிவிப்பார். யோவான் 16:7–13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

யோவேலின் “தானியம்” என்பது “பாவம்” குறித்து குற்றஞ்சாட்டும் தேவனுடைய வார்த்தையாகும். “நீதியானது,” “புதிய” (நிகழ்காலச் சத்திய) “திராட்சரசம்” (செய்தி) என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நிகழ்காலச் சத்தியச் செய்தியின் மூலம் தமது மனிதத்துவத்தைத் தெய்வத்துவத்துடன் இணைத்துக்கொண்டவர்களினால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. “எண்ணெய்” என்பது “நியாயத்தீர்ப்பின்” அடையாளமாகும்; ஏனெனில் “நியாயத்தீர்ப்பு” என்பது நியாயந்தீர்க்கப்படுகிறவர்களிடம் “எண்ணெய்” உள்ளதா இல்லையா என்பதின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. யோவேலின் தானியம், புதிய திராட்சரசம், எண்ணெய் ஆகியவை பாவம், நீதி, நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றினுடைய குற்றஞ்சாட்டுதலாகும். பிந்திய மழையின் ஊற்றிவிடப்படுதலுடன் தொடர்புடைய பரிசுத்த ஆவியின் கிரியையின் சகல கூறுகளும், 9/11 முதல் யோவேல் அவர்களுக்கு “விழித்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்று கட்டளையிடும் வேளையில், லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிசத்தைச் சோதிக்க வேண்டிய சத்தியங்களாக அமைக்கின்றன.

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

பிந்தைய மழையின் செய்தியின் மூன்று அடையாளங்கள் வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளுக்குச் சமாந்தரமாக உள்ளன; மேலும் “நிலக்காரர்கள்” “வெட்கப்பட” வேண்டியவர்களும், “திராட்சைத்தோட்டக்காரர்கள்” “ஊளையிட” வேண்டியவர்களும் ஆவர். யோவேலில், தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒருபோதும் வெட்கப்படமாட்டார்கள்.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> நான் இஸ்ரவேலின் நடுவில் இருக்கிறவன் என்றும், நான் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் என்றும், வேறொருவனும் இல்லை என்றும் நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்; என் ஜனங்கள் இனி ஒருபோதும் வெட்கப்படமாட்டார்கள். யோவேல் 2:27.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

உழவர்களும் திராட்சைத்தோட்டக்காரர்களும் தமக்குப் பராமரிக்க ஒப்படைக்கப்பட்ட திராட்சைத்தோட்டத்தில் ஜீவனை உண்டாக்க இயலாதவையாக அவர்கள் முன்வைக்கும் கள்ளப் பின்மழைச் செய்தி வல்லமையற்றதாய் இருப்பதனால் வெட்கமடைந்து அலறுகிறார்கள். ஆட்வென்டிசம் தங்களுடைய தீர்க்கதரிசினியினால் தாங்கள் பின்மழை அனுபவத்தை நிறைவேற்ற அழைக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை அறிந்திருக்கிறது; ஆனால் வயல்களின் கனிகள் வாடிப்போயிருக்கின்றன. அவர்கள் குறிப்பாக “கோதுமைக்காகவும் வாற்கோதுமைக்காகவும்” வெட்கமடைந்து அழுகிறார்கள். கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் நாளில் செலுத்தப்பட்ட “வாற்கோதுமை” முதற்பலிக் காணிக்கை, பெந்தெகொஸ்தே நாளில் செலுத்தப்பட்ட “கோதுமை” முதற்பலிக் காணிக்கையுடன் பெந்தெகொஸ்தேவில் நிறைவடைந்த பெந்தெகொஸ்தே காலத்தை ஆரம்பித்தது. எபிராயீமின் மதிகெட்டவர்கள் வெட்கமடைந்திருக்கிறார்கள்; ஏனெனில் பின்மழை பொழிகிற வேளையில் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் மறுபடியும் நிகழும் அந்த பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின் தவறான பக்கத்தில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “அநேகர் முன்னோர் மழையைப் பெருமளவில் பெறத் தவறியுள்ளனர். இவ்வாறு தேவன் அவர்களுக்காக ஏற்படுத்தியிருந்த எல்லா நன்மைகளையும் அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. அந்தக் குறைபாடு பின்னோர் மழையினால் நிரப்பப்படும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். கிருபையின் மிகச் செழுமையான பெருக்கம் அருளப்படும் வேளையில், அதைப் பெறத் தங்கள் இருதயங்களைத் திறக்க எண்ணுகிறார்கள். அவர்கள் ஒரு பயங்கரமான தவறு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தேவன் தமது ஒளியையும் அறிவையும் அளிப்பதன் மூலம் மனித இருதயத்தில் ஆரம்பித்திருக்கிற கிரியை இடையறாது முன்னேறிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் தமக்குள்ள தேவையைத் தாமே உணர வேண்டும். இருதயம் ஒவ்வொரு களங்கத்திலிருந்தும் வெறுமையாக்கப்பட்டு, ஆவியானவர் வாசமிருப்பதற்காகச் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும். பாவத்தை அறிக்கையிட்டு அதைப் கைவிடுதலினாலும், ஊக்கமான ஜெபத்தினாலும், தங்களைத் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்தலினாலும், ஆரம்ப சீஷர்கள் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவுக்காகத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்தினர். அதே கிரியையே, ஆனால் இன்னும் அதிகமான அளவில், இப்போது செய்யப்பட வேண்டும். அப்போது மனிதன் அந்த ஆசீர்வாதத்தைக் கேட்டுக்கொண்டு, தன்னைப் பற்றிய கிரியையை ஆண்டவர் பூர்த்திசெய்வதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டியது மட்டுமே இருந்தது. கிரியையை ஆரம்பித்தவர் தேவனே; மனிதனை இயேசு கிறிஸ்துவில் பரிபூரணமாக்கி, தமது கிரியையை அவரே நிறைவேற்றுவார். ஆனால் முன்னோர் மழையால் குறிக்கப்படும் கிருபையை அலட்சியப்படுத்துதல் எவ்விதத்திலும் இருக்கக்கூடாது. தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒளிக்கேற்ப வாழ்கிறவர்களே அதிகமான ஒளியைப் பெறுவார்கள். செயல்படும் கிறிஸ்தவ நற்குணங்களை வெளிப்படுத்துவதில் நாம் தினந்தோறும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்காவிட்டால், பின்னோர் மழையில் பரிசுத்த ஆவியின் வெளிப்பாடுகளை நாம் அறிந்துகொள்ளமாட்டோம். அது நம்மைச் சுற்றியுள்ள இருதயங்கள் அனைத்தின்மேலும் பொழிந்துகொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் நாம் அதை உணரவும் பெறவும் மாட்டோம்.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

சகோதரி வைட் “பெந்தெகொஸ்து காலம்” என்று அழைக்கும் அந்த வரிசையின் சூழலில், “முன்மாரி” என்பது கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்த பின் தமது பரலோகச் சந்திப்பிலிருந்து இறங்கி வந்து, சீஷர்கள்மேல் ஊதின நிகழ்வாகும். இந்தச் சூழலில் “பின்மாரி” என்பது பெந்தெகொஸ்தே ஆகும். பெந்தெகொஸ்து காலத்தின் அல்பாவில் சில துளிகள் சீஷர்கள்மேல் ஊதப்பட்டன; ஓமேகாவில், ஊதப்பட்டிருந்த அந்தச் சீஷர்களே அக்கினி நாவுகளோடு உலகமெங்கும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் பரிசுத்த ஆவியின் ஒரு வெளிப்பாடு. தொடக்கத்தில் ஒரு செய்தியின் மூலம் தெய்வீகம் மனிதகுலத்துக்கு பரிசுத்த ஆவியை அளித்தது; முடிவில், நாவுகள் (மனிதகுலம்) மற்றும் அக்கினி (தெய்வீகம்) ஆகியவற்றால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தெய்வீகமும் மனிதகுலமும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு செய்தியின் மூலம் மனிதகுலத்துக்கு பரிசுத்த ஆவியை அளித்தது. தொடக்கத்தில் உள்ள வரகு முதல்பலியின் காணிக்கை கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலோடு ஒத்திசைகிறது; பெந்தெகொஸ்தின் முதல்பலிக் காணிக்கையில் உள்ள இரண்டு கோதுமை அப்பங்கள் பெந்தெகொஸ்தோடு ஒத்திசைகின்றன.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

அந்த இரண்டு அப்பங்களே பாவத்தின் சின்னமாகிய புளிப்பை உட்கொண்டிருந்த ஒரே காணிக்கையாக இருந்தன. அந்த அப்பங்கள் சுடப்பட்டிருந்தன; இதனால் பாவம் நீக்கப்பட்டதைக் குறித்தது. ஆயினும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அந்த இரண்டு அசைவுக் காணிக்கை அப்பங்களும், மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் உடன்படிக்கையின் தூதரால் தங்கள் பாவங்களிலிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டிருந்த பாவிகளாயிருந்த ஆண்களும் பெண்களும் ஆவர் என்ற சத்தியத்தை அது நிலைநிறுத்தியது. ஆகையால், பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின் அல்பா, பரலோக அப்பமாகியவர் தம்முடைய சீஷர்களுக்கு போதித்ததைக் குறித்தது; அந்தக் காலத்தின் ஓமேகா, அதே சீஷர்கள் பரலோகத்துக்கு உயர்த்தப்பட்ட இரண்டு அப்பங்களாகச் சின்னமாக்கப்பட்டதைக் கொண்டிருந்தது. ஆகவே, அக்கினி நாவுகளின் தெய்வீகத்தையும் மனுஷத்துவத்தையும் குறிக்கும் சின்னமும், சீஷர்கள் அந்தச் செய்தியை உலகத்திற்கு எடுத்துச் சென்றதைக் முன்மாதிரியாகக் காட்டிய அசைவுக் காணிக்கையை உயர்த்துவதும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரும் இயேசு கிறிஸ்துவை பரிபூரணமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் காணிக்கையாக உயர்த்தப்படவேண்டும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும், தெய்வீகத்தோடும் மனுஷத்துவத்தோடும் இணைந்த அந்த நிலையிலே பாவம் செய்யாது என்பதைக் இயேசு கிறிஸ்து பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

“முந்தின மழையைப்” பெறத் தவறிக்கொண்டு, அதேவேளையில் “தேவன்” “முந்தின மழையுடன்” “அளித்த” “அனைத்துப் பயன்களினதும்” “குறைவு பின்னான மழையினால் நிறைவு செய்யப்படும்” என்று எதிர்பார்ப்பது “ஒரு பயங்கரமான தவறு.” முந்தின மழை என்பது எரேமியாவின் “பழைய பாதைகள்”; அவை 9/11 அன்று நடக்க வேண்டிய பாதையாக அடையாளம் காணப்பட்டன. அது “ஒரு பயங்கரமான தவறு” மட்டுமல்ல, மக்கள் தங்களிடம் கன்மலையின் மேல் கட்டப்பட்ட பின்னான மழையின் செய்தி இருக்கிறது என்று எண்ணும்படி வழிநடத்தும் ஒரு வல்ல மாயையும் ஆகும்; ஆனால் இறுதியில் அவர்கள் தங்கள் செய்தி மணலின் மேல் கட்டப்பட்டிருந்தது என்பதை அறிகின்றனர்.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

பிந்தைய மழைக்காலத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரைத் தன் பிரதிநிதித்துவத்தில் எடுத்துரைக்கும் போது, யார் மதுவெறியிலிருந்தனர், யார் இல்லை என்பதைப் பேதுரு நேரடியாக விளக்குவதற்கு வெட்கப்படவில்லை. எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர்; மேலும், “எப்பிராயீமின் குடிகாரர்கள்” விழித்தெழுகின்றனர் என்றும், பிந்தைய மழையின் வல்லமையின் கீழ் மூன்றாம் தூதனின் உரத்த முழக்கத்தை அறிவிக்க வேண்டிய ஜனங்களாக இருப்பதற்குரிய சலுகை என்றென்றைக்கும் அகற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதைத் தெளிவான ஆதாரங்களால் எதிர்கொள்கின்றனர் என்றும் யோவேல் அடையாளப்படுத்துகிறார். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேர் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான பிந்தைய மழைக்காலத்தில் வளர்ச்சியடைந்து முத்திரையிடப்படுகின்றனர். அவர்கள், ஆட்டுக்குட்டியானவர் எங்கே போகிறாரோ அங்கேயெல்லாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள்.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இருந்த பேதுரு, யோவேல் புத்தகத்தின் அடிப்படையில் பிந்தைய மழையின் செய்தியை அறிவிப்பவர்களைக் குறிக்கிறார். தங்கள் முழு வரலாறெல்லாம் பெந்தெகொஸ்தேயைக் கடைப்பிடிக்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டிருந்த யூதர்களுக்கு, இதற்கு முன் இருந்த எல்லா பெந்தெகொஸ்தேகளும் முன்னறிவித்திருந்த அந்த பெந்தெகொஸ்தே இப்போது நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று பேதுரு அறிவித்தார். எபிராயீமின் மதுபிரியர்களைப் போலிய யூதர்கள், பாபிலோனின் திராட்சரசத்தினால் மிகவும் மயக்கமடைந்திருந்ததால், யோவேல் புத்தகத்தின் பின்னணியில் பிந்தைய மழையின் செய்தியை அவர்கள் முன்வைத்தபோது, பேதுருவையும் பதினொருவரையும் மதுபோதையில் இருப்பவர்கள் என குற்றஞ்சாட்டினர். யோவேலின் முதல் அதிகாரத்தின் ஐந்தாம் வசனத்தில் எபிராயீமின் “மதுபிரியர்கள்” “விழித்தெழும்போது,” இரண்டு வகுப்புகள் வெளிப்படும் பிந்தைய மழையின் சோதனைச் செயல்முறையை அவர்கள் எதிர்கொள்கிறார்கள். அந்தச் சோதனைச் செயல்முறையில், ஒரு வகுப்பு பிந்தைய மழையின் செய்தியை உணர்கிறது; மற்றொரு வகுப்பு உணராது.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “பின்மழைக்காக நாம் காத்திருக்கக் கூடாது. நம்மீது பொழியப்படும் கிருபையின் பனித்துளியையும் மழைத்தாரைகளையும் அறிந்து ஏற்றுக்கொள்கிற அனைவர்மேலும் அது வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒளியின் துணுக்குகளை நாம் சேகரிக்கும்போது, நம்மால் அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கப்படுவதைக் காண விரும்புகிற தேவனுடைய நிச்சயமான இரக்கங்களை நாம் மதிக்கும்போது, அப்பொழுது ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் நிறைவேறும். ‘பூமி தன் முளையை விளைவிக்கிறதுபோலவும், தோட்டம் அதில் விதைக்கப்பட்டவற்றை முளைக்கப்பண்ணுகிறதுபோலவும், கர்த்தராகிய ஆண்டவர் நீதியையும் துதியையும் எல்லா ஜாதிகளுக்கும் முன்பாக முளைக்கப்பண்ணுவார்.’ ஏசாயா 61:11. தேவனுடைய மகிமையினால் முழு பூமியும் நிரப்பப்பட வேண்டும்.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, தொகுதி 7, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

“அறிதல்” என்பது “நினைவுகூருதல் அல்லது அறிவை மீட்டெடுத்தல்” என்பதைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் பின்மழையின் செய்தி, பின்மழை வரலாற்றை விளக்கும் முந்தைய பரிசுத்த வரலாறுகளினால் அறியப்படுகிறது. பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பேதுருவின் வரலாறு, யோவேல் முன்வைத்த வரலாற்றுக் கட்டமைப்பிற்குள் அமைக்கப்பட்டது. பேதுருவின் நிறைவேற்றத்துடன் கூடிய யோவேலின் அமைப்பு, 1844-ஆம் ஆண்டின் நடுநிசி முழக்கத்தின் வரலாற்றுக்கு இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது. அந்த மூன்று சாட்சிகளும் (மற்றவையும்) பின்மழையின் வரலாறு, அமைப்பு, செய்தி ஆகியவற்றிற்கான விளக்கங்களாக “அறியப்பட” வேண்டியவையாகும்.

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

கிறிஸ்து தாம் உயர்த்தெடுக்கப்பட்ட பின்பு மீண்டும் வந்து சீஷர்கள்மேல் ஊதியபோது, அது பெந்தெகொஸ்தே நாளிலிருந்த மகத்தான ஊற்றுதலுக்கு முன்பான “சில துளிகள்” ஆக இருந்தது. ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் பரிசுத்த ஆவி ஊற்றப்படுவதின் ஒரு வெளிப்பாடு இருந்தது. கிறிஸ்துவிடமிருந்து அவருடைய சீஷர்களுக்கு வந்த அந்தச் சில துளிகள், ஓமேகாவுடன் முடிவுறும் பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின் ஆல்பாவாகும்; மேலும் அந்த ஓமேகா, சீஷர்களிடமிருந்து உலகத்துக்குப் போதனைச் செய்தி ஊற்றப்படுவதினால் நிறைவுறுகிறது. ஆல்பா, பார்லி முதல்பலன் காணிக்கையால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அது கோதுமை முதல்பலன் காணிக்கையினால் முடிவுறுகிறது. பிந்தைய மழையின் தொடக்கம் 9/11 அன்று நியூயோர்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டதினால் குறிக்கப்பட்டது. அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் வரலாற்றின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 9/11 என்பது பார்லி முதல்பலன் காணிக்கையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்பது கோதுமை முதல்பலன் காணிக்கையாகும்.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

எப்பிராயீமின் மதுபிரியர்கள், தங்களுடைய ராஜ்யம் அவர்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, அதற்குரிய கனிகளைத் தரும் ஜனங்களுக்கு அளிக்கப்படும் என்ற உண்மைக்குத் விழிப்புணர்த்தப்படுகின்றனர். கர்த்தரின் ஆலயத்திலிருந்து “போஜன” பலியும் “பான” பலியும் நீக்கப்பட்டுவிட்டன என்றும், “புது திராட்சரசம்” அவர்களின் வாய்களிலிருந்து அறுக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும் சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம், யோவேல் அந்த மதுபிரியர்களின் கீழ்ப்படியாமையை வெளிப்படுத்துகிறார். எபிரேயத்தில் “புது திராட்சரசம்” என்பது புதிதாகப் பிழிந்த சாறு ஆகும்; ஆனால் ஐந்தாம் வசனத்தில் மதுபிரியர்கள் குடிக்கும் “திராட்சரசம்” புளித்த சாறு ஆகும். இவ்விரு வகையான திராட்சரசமும் உபதேசத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; யோவேலின் சூழலில் அந்த உபதேசம் பிந்தைய மழையின் செய்தியாகும். எப்பிராயீமின் மதுபிரியர்கள் புளித்த சாறைக் குடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்கள் “புது” புதிதாகப் பிழிந்த சாறிலிருந்து “அறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.” இரு வகையான திராட்சரசம், பிந்தைய மழையின் இரண்டு செய்திகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மதுபிரியர்கள் தூய செய்தியிலிருந்து “அறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.” “அறுக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரேயச் சொல், மிருகங்களை அறுத்து அவற்றின் பாகங்களுக்கிடையில் நடந்து செல்லும் பண்டைய உடன்படிக்கை முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. “அறுக்கப்பட்டிருப்பது” என்பது, தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களாக இருந்து நிராகரிக்கப்படுதல் ஆகும்.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

யோவேல் புத்தகம் கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; 1798-ஆம் ஆண்டில் தானியேல் புத்தகம் முத்திரை அவிழ்க்கப்பட்டதன் விளைவாக எழுந்த மில்லரைட்டுகளால் தொடங்கி, 1989-ஆம் ஆண்டில் தானியேல் புத்தகம் முத்திரை அவிழ்க்கப்பட்டதன் விளைவாக எழுந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரால் முடிவடைகிறது. ஆரம்பத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவு, எக்ஸெட்டர் முகாம் கூட்டத்திலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான ஏமாற்றம் வரையிலான காலப்பகுதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அந்த வரலாறு மத்தேயு இருபத்தைந்து ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள பத்து கன்னியர் உவமையை நிறைவேற்றியது; அதே உவமை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரின் வரலாற்றிலும் எழுத்துக்கு எழுத்தாக மீண்டும் நிகழ்கிறது.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “மத்தேயு 25-இல் காணப்படும் பத்து கன்னியரின் உவமையும் அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது.” தி கிரேட் கண்ட்ரோவர்சி, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ஐந்து புத்திசாலிகளாகவும், ஐந்து மூடர்களாகவும் இருந்த பத்து கன்னிகைகள் குறித்த உவமையினிடத்திற்கே என்னை அடிக்கடி அழைத்துச் செல்கின்றனர். இந்த உவமை எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறியுள்ளது; மேலும் நிறைவேறும், ஏனெனில் இதற்கு இந்தக் காலத்திற்கான ஒரு சிறப்பான பொருத்தம் உண்டு; மேலும், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப் போலவே, இது நிறைவேறியுள்ளது, கால முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்தும் நிலைத்திருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “துன்மார்க்கத்திலும், வஞ்சகத்திலும், மயக்கத்திலும், மரணத்தின் நிழலிலேயே கிடக்கும் ஒரு உலகம் உள்ளது,—தூக்கத்தில், தூக்கத்தில். அவர்களை விழிப்பூட்ட ஆத்துமவேதனையை உணர்கிறவர்கள் யார்? எந்தச் சத்தம் அவர்களை எட்ட முடியும்? ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவரை எதிர்கொள்ள நீங்கள் புறப்பட்டுச் செல்லுங்கள்’ என்ற அறிவிப்பு வழங்கப்படும் காலத்தை நோக்கி என் மனம் எதிர்காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. ஆனால் சிலர் தங்கள் விளக்குகளை நிரப்புவதற்கான எண்ணெயைப் பெறுவதில் தாமதித்திருப்பார்கள்; அப்பொழுது மிகத் தாமதமாக அவர்கள் அறிந்துகொள்வார்கள்: எண்ணெயால் குறிக்கப்படுகிற குணநலம் மாற்றிக் கொடுக்கப்படக் கூடியதல்ல என்று. அந்த எண்ணெய் கிறிஸ்துவின் நீதியாகும். அது குணநலத்தைக் குறிக்கிறது; குணநலம் மாற்றிக் கொடுக்கப்படக் கூடியதல்ல. ஒருவனும் அதை மற்றொருவருக்காகப் பெற்றுத்தர முடியாது. ஒவ்வொருவரும் பாவத்தின் ஒவ்வொரு கறையிலிருந்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஒரு குணநலத்தைத் தமக்காகத் தாமே பெற வேண்டும்.” Bible Echo, May 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

“தீமையிலே கிடக்கிற உலகத்தை” “எழுப்புவதற்காக ஆத்தும வேதனையில்” “உணர்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள்” யார்? அந்தக் கேள்விக்குப் யோவேல் பதிலளிக்கிறார்:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> அப்படியே நடைபெறும்: கர்த்தருடைய நாமத்தை நோக்கிக் கூப்பிடுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான்; ஏனெனில் கர்த்தர் சொன்னபடியே, சீயோன் மலையிலும் எருசலேமிலும் இரட்சிப்பு உண்டாயிருக்கும்; மேலும் கர்த்தர் அழைக்கிற மீதியினரிடத்திலும் அது உண்டாயிருக்கும். யோவேல் 2:32.

We will continue these things in the following article.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> உயிர்த்தெழுதலின் நாளில் பிற்பகல் நேரம் கடந்து வந்தபோது, சீஷர்களில் இருவர் எருசலேமிலிருந்து எட்டு மைல் தொலைவில் அமைந்திருந்த சிறிய ஊரான எம்மாவுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். இச் சீஷர்கள் கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க இடம் வகித்தவர்கள் அல்ல; ஆயினும் அவர்கள் அவர்மேல் உள்ளார்ந்த உண்மையுள்ள விசுவாசிகளாயிருந்தார்கள். அவர்கள் பஸ்காவைக் கடைப்பிடிக்க நகரத்துக்கு வந்திருந்தார்கள்; சமீபத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களினால் அவர்கள் மிகுந்த குழப்பமடைந்திருந்தார்கள். அன்றுக் காலையில் கிறிஸ்துவின் உடல் கல்லறையிலிருந்து அகற்றப்பட்டதைக் குறித்த செய்தியையும், தூதர்களைக் கண்டு இயேசுவைச் சந்தித்த பெண்களின் அறிக்கையையும் அவர்கள் கேட்டிருந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் தியானத்திற்கும் ஜெபத்திற்கும் தங்கள் இல்லங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். துக்கமடைந்த மனதுடன், விசாரணையும் சிலுவைப்பாட்டும் தொடர்பான நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே அவர்கள் மாலை நடையைத் தொடர்ந்தார்கள். இதற்கு முன் ஒருபோதும் அவர்கள் இவ்வளவு முற்றிலும் மனம் உடைந்தவர்களாயிருந்ததில்லை. நம்பிக்கையற்றும் விசுவாசமற்றும் அவர்கள் சிலுவையின் நிழலில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> அவர்கள் தங்கள் பயணத்தில் அதிக தூரம் முன்னேறாதிருக்கையில், ஒரு அந்நியன் அவர்களுடன் சேர்ந்தான்; ஆனால் அவர்கள் தங்கள் இருளும் ஏமாற்றமுமாகிய மனநிலையிலே முழுமையாக ஆழ்ந்திருந்ததினால், அவனை நெருக்கமாக கவனிக்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தின் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்திக்கொண்டபடியே தங்கள் உரையாடலைத் தொடர்ந்து நடத்தினர். கிறிஸ்து அவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்த போதனைகள் குறித்து அவர்கள் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் அவற்றை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களாய் தோன்றினர். நிகழ்ந்த சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இயேசு அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்க ஆவலாயிருந்தார். அவர் அவர்களுடைய துயரத்தை கண்டிருந்தார்; “தம்மை இவ்வளவு தாழ்த்தப்பட அனுமதித்து வேதனை அனுபவித்த இந்த மனுஷன் கிறிஸ்துவாயிருக்க முடியுமோ?” என்ற எண்ணத்தை அவர்கள் மனங்களில் எழச் செய்த, முரண்பட்டதும் குழப்பமூட்டியதுமான கருத்துக்களை அவர் அறிந்திருந்தார். அவர்களுடைய துயரம் அடக்கப்பட முடியவில்லை; அவர்கள் அழுதனர். அவர்களுடைய இருதயங்கள் அன்பினால் அவரோடு பிணைந்திருந்தன என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார்; அவர்களுடைய கண்ணீரைத் துடைத்து, அவர்களை ஆனந்தத்தாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்ப அவர் ஏங்கினார். ஆனால் முதலில், அவர்கள் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டாத பாடங்களை அவர் அவர்களுக்குக் கற்பிக்க வேண்டியிருந்தது.

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> “‘நீங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கையில், ஒருவரோடு ஒருவர் பரிமாறிக்கொள்ளும் இந்த வார்த்தைகள் எத்தகையவை? ஏன் நீங்கள் சோகமாயிருக்கிறீர்கள்?’ என்று அவர் அவர்களைக் கேட்டார். அப்பொழுது அவர்களில் கிளியோபா எனப்படும் ஒருவன் அவருக்குப் பதிலளித்து, ‘எருசலேமில் தங்கியிருக்கும் அந்நியனாய் நீ மட்டும் இருந்து, இந்நாட்களில் அங்கே நிகழ்ந்தவற்றை அறியாமல் இருக்கிறாயோ?’ என்றான். தங்கள் ஆண்டவரைப் பற்றிய தங்கள் ஏமாற்றத்தை அவர்கள் அவருக்குச் சொல்லினர்; அவர் ‘தேவனுக்கும் சகல ஜனங்களுக்கும் முன்பாக செய்கையிலும் வார்த்தையிலும் வல்லவராயிருந்த ஒரு தீர்க்கதரிசி;’ ஆனால் ‘எங்கள் பிரதான ஆசாரியரும் அதிகாரிகளும்,’ என்று அவர்கள் கூறினர், ‘அவரை மரணதண்டனைக்காக ஒப்புக்கொடுத்து, சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்.’ ஏமாற்றத்தால் வேதனையடைந்த இருதயங்களோடும், நடுங்கும் உதடுகளோடும், அவர்கள் மேலும், ‘இஸ்ரவேலை மீட்பவர் இவரே என்று நாங்கள் நம்பியிருந்தோம்; இதற்கு மேலாக, இவ்வாறான சம்பவங்கள் நடந்ததிலிருந்து இன்றோ மூன்றாம் நாள் ஆகிறது’ என்று சேர்த்துச் சொன்னார்கள்.”

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> “நிகழ்ந்துவிட்ட சம்பவங்களை அவர் முன்கூட்டியே அறிவித்திருந்தார் என்பதை உணர்ந்து, கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளைச் சீஷர்கள் நினைவுகூராதது எவ்வளவு விசித்திரமானது! அவர் வெளிப்படுத்தியதின் கடைசி பகுதியும் முதல் பகுதியைப் போலவே நிச்சயமாக நிறைவேறும் என்பதை, அதாவது மூன்றாம் நாளில் அவர் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவார் என்பதை, அவர்கள் உணரவில்லை. அவர்கள் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டிய பகுதி இதுவே. ஆசாரியரும் அதிகாரிகளும் இதை மறந்துவிடவில்லை. ‘ஆயத்த நாளுக்குப் பின்வந்த நாளில், பிரதான ஆசாரியரும் பரிசேயரும் பிலாத்துவினிடத்தில் கூடி வந்து: ஐயா, அந்த வஞ்சகன் இன்னும் உயிரோடிருக்கையில், மூன்று நாளுக்குப் பிறகு நான் உயிர்த்தெழுவேன் என்று சொன்னதை நாங்கள் நினைவுகூருகிறோம்’ என்று கூறினர். மத்தேயு 27:62, 63. ஆனால் அந்த வார்த்தைகளைச் சீஷர்கள் நினைவுகூரவில்லை.”

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> “‘அப்பொழுது அவர் அவர்களிடம், புத்தியில்லாதவர்களே, தீர்க்கதரிசிகள் கூறிய எல்லாவற்றையும் விசுவாசிக்க இருதயத்தில் மந்தமாயிருக்கிறவர்களே, கிறிஸ்து இவைகளை அனுபவித்து, தமது மகிமைக்குள் பிரவேசிப்பது அவசியமல்லவோ?’ என்று கூறினார். தங்களுடைய ஆத்துமாவின் ஆழமட்டும் ஊடுருவி, இத்தகைய ஆவலுடனும், மென்மையுடனும், அனுதாபத்துடனும், மேலும் இத்தகைய நம்பிக்கையூட்டும் சாயலுடனும் பேசுகிற இந்த அந்நியன் யார் என்று சீஷர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். கிறிஸ்து ஒப்படைக்கப்பட்டதிலிருந்து முதல் முறையாக, அவர்கள் நம்பிக்கையுணரத் தொடங்கினார்கள். அடிக்கடி அவர்கள் தங்களுடைய துணைவரை உற்றுநோக்கி, அவர் கூறிய வார்த்தைகள் கிறிஸ்து கூறியிருப்பார் என எண்ணத்தக்க அத்தகைய வார்த்தைகளே என்று நினைத்தார்கள். அவர்கள் வியப்பால் நிறைந்தார்கள்; அவர்களுடைய இருதயங்கள் ஆனந்தமிக்க எதிர்பார்ப்பால் துடிக்கத் தொடங்கின.”

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> “வேதாகம வரலாற்றின் ஆரம்பமும் ஆதியும் ஆன மோசேயிலிருந்து தொடங்கி, கிறிஸ்து தம்மைப்பற்றிய அனைத்தையும் எல்லா வேதவசனங்களிலும் விளக்கிக் கூறினார். அவர் முதலில் தம்மை அவர்களுக்கு அறிவித்திருந்தால், அவர்களுடைய இருதயங்கள் திருப்தியடைந்திருக்கும். தங்களுடைய மகிழ்ச்சியின் பரிபூரணத்தில் அவர்கள் அதற்கு அப்பால் எதற்கும் பசியாயிருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் பழைய ஏற்பாட்டின் முன்மாதிரிகளும் தீர்க்கதரிசனங்களும் அவருக்குச் சாட்சியமாகச் சொல்லியுள்ள சாட்சியை அவர்கள் அறிந்துகொள்வது அவசியமாக இருந்தது. அவற்றின்மேலே அவர்களுடைய விசுவாசம் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். அவர்களை நம்பச் செய்வதற்காக கிறிஸ்து எந்த அற்புதத்தையும் செய்யவில்லை; ஆனால் வேதவசனங்களை விளக்குவது அவருடைய முதல் செயல் ஆகும். அவருடைய மரணத்தைத் தங்களுடைய எல்லா நம்பிக்கைகளின் அழிவாக அவர்கள் கண்டிருந்தனர். இப்போது இது அவர்களுடைய விசுவாசத்திற்கு மிகவும் வலிமையான ஆதாரமென்பதை அவர் தீர்க்கதரிசிகளின் மூலம் காட்டினார்.”

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> இந்தச் சீஷர்களுக்கு போதிக்கையில், தமது பணி குறித்து சாட்சியமளிப்பதாகப் பழைய ஏற்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை இயேசு வெளிப்படுத்தினார். இப்போது கிறிஸ்தவர்கள் என்று தங்களைத் தொழில்முறையாக அறிவிப்போர் பலர், பழைய ஏற்பாடு இனி எவ்விதப் பயனும் இல்லையென்று கூறி அதைப் புறக்கணிக்கின்றனர். ஆனால் அது கிறிஸ்துவின் போதனை அல்ல. அவர் அதற்கு அளித்த மதிப்பு மிகுந்ததாயிருந்ததால், ஒருகாலத்தில் அவர், “மோசேயையும் தீர்க்கதரிசிகளையும் அவர்கள் கேளாதிருந்தால், ஒருவர் இறந்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தாலும் அவர்கள் இணங்கமாட்டார்கள்” என்றார். லூக்கா 16:31.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> “ஆதாமின் நாட்களிலிருந்து காலத்தின் நிறைவு நிகழ்ச்சிகள்வரை, முதற்பிதாக்களினாலும் தீர்க்கதரிசிகளினாலும் பேசுவது கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும். புதிய ஏற்பாட்டில் இருப்பதுபோலவே, பழைய ஏற்பாட்டிலும் இரட்சகர் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறார். தீர்க்கதரிசனமிக்க கடந்தகாலத்திலிருந்து வரும் ஒளியே, கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையையும் புதிய ஏற்பாட்டின் போதனைகளையும் தெளிவுடனும் அழகுடனும் வெளிக்கொணருகிறது. கிறிஸ்துவின் அற்புதங்கள் அவருடைய தெய்வீகத்திற்கான சான்றாக இருக்கின்றன; ஆனால் அவர் உலகின் மீட்பர் என்பதற்கான இன்னும் வலிமையான சான்று, பழைய ஏற்பாட்டின் தீர்க்கதரிசனங்களை புதிய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றுடன் ஒப்பிடுவதில் காணப்படுகிறது.”

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> “தீர்க்கதரிசனத்திலிருந்து காரணங்கூறி, கிறிஸ்து தமது சீடர்களுக்கு, மனிதத்துவத்தில் தாம் எப்படிப்பட்டவராக இருக்க வேண்டியிருந்தார் என்பதற்கான சரியான எண்ணத்தை அளித்தார். மனிதரின் விருப்பங்களின்படி தமது சிங்காசனத்தையும் இராஜஅதிகாரத்தையும் ஏற்கவிருந்த மேசியா குறித்து அவர்கள் கொண்டிருந்த எதிர்பார்ப்பு தவறாக வழிநடத்திவந்தது. அது, மிக உயர்ந்த நிலையிலிருந்து தாழ்ந்ததிலும் தாழ்ந்ததாகிய, ஒருவர் அடையக்கூடிய நிலைக்கு அவர் இறங்கிவந்ததைக் குறித்த சரியான உணர்வைப் பெறுவதற்கு இடையூறாக இருந்திருக்கும். கிறிஸ்து, தமது சீடர்களின் எண்ணங்கள் ஒவ்வொரு குறிப்பிலும் தூய்மையும் சத்தியமும் உடையவையாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். தமக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த துன்பத்தின் பாத்திரத்தைப் பற்றி அவர்கள் இயன்றவரை அறிந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்ள முடியாதிருந்த அந்த பயங்கரமான போராட்டம், உலகத்தின் அஸ்திவாரம் இடப்படுவதற்கு முன் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையின் நிறைவேற்றமே என்று அவர் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். கிறிஸ்து மரிக்கவேண்டியது அவசியம்; நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுகிற ஒவ்வொருவனும் பாவத்தில் தொடர்ந்தால் மரிக்கவேண்டியதுபோலவே அவர் மரிக்க வேண்டியிருந்தது. இவை அனைத்தும் நடைபெறவேண்டியவையாக இருந்தன; ஆனால் அவை தோல்வியில் முடிவடைய வேண்டியவை அல்ல, மகிமையான நித்திய ஜெயத்தில் முடிவடைய வேண்டியவையாக இருந்தன. உலகத்தைப் பாவத்திலிருந்து இரட்சிக்க ஒவ்வொரு முயற்சியும் செய்யப்பட வேண்டும் என்று இயேசு அவர்களிடம் சொன்னார். அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள், அவர் வாழ்ந்ததுபோல வாழவும், அவர் உழைத்ததுபோல, தீவிரமான, விடாமுயற்சியுள்ள உழைப்புடன் உழைக்கவும் வேண்டும்.”

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> “இவ்வாறே கிறிஸ்து தம் சீஷர்களோடு உரையாடி, அவர்கள் வேதவசனங்களை உணரும்படியாக அவர்களின் மனங்களைத் திறந்தார். சீஷர்கள் சோர்வுற்றிருந்தார்கள்; ஆனாலும் அந்த உரையாடல் மங்கவில்லை. ஜீவனும் நிச்சயத்துவமும் நிறைந்த வார்த்தைகள் இரட்சகரின் உதடுகளிலிருந்து விழுந்தன. இருப்பினும் அவர்களின் கண்கள் இன்னும் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. எருசலேமின் அழிவைப் பற்றி அவர் அவர்களிடம் கூறியபோது, அவர்கள் அந்த நியமிக்கப்பட்ட நகரத்தை நோக்கி அழுதுகொண்டே பார்த்தார்கள். இருந்தபோதிலும், தங்களுடன் பயணித்துக் கொண்டிருந்தவர் யார் என்பதைக் குறித்து அவர்கள் இன்னும் சிறிதும் சந்தேகிக்கவில்லை. அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டிருந்த பொருளே தங்கள் பக்கத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லை; ஏனெனில் கிறிஸ்து தம்மைப்பற்றிப் பேசுகையில், அவர் வேறொருவரைப் பற்றிப் பேசுவதைப்போல உரைத்தார். அவர் அந்த மகா பண்டிகையில் கலந்து கொண்டு, இப்போது தன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்பவர்களில் ஒருவராகவே இருக்கிறார் என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள். கரடுமுரடான கற்களின்மேல் அவர்கள் நடந்த அதே கவனத்தோடு அவரும் நடந்தார்; இடையிடையே அவர்களுடன் சிறிது இளைப்பாறவும் நின்றார். இவ்வாறு அவர்கள் மலைப்பாதையிலே முன்னேறிச் சென்றார்கள்; அப்போது விரைவில் தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் தம் ஸ்தானத்தை ஏற்க இருந்தவரும், ‘வானத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது’ என்று சொல்லக்கூடியவருமான அவர், அவர்களுடைய பக்கத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தார். மத்தேயு 28:18.”

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> “பயணத்தின் போது சூரியன் அஸ்தமித்திருந்தது; பயணிகள் தங்கள் ஓய்விடத்தை அடைவதற்கு முன்பே, வயல்களில் உழைத்தவர்கள் தங்கள் வேலையை விட்டுச் சென்றிருந்தனர். சீஷர்கள் தங்கள் இல்லத்திற்குள் பிரவேசிக்கப் போகும் வேளையில், அந்த அந்நியர் தாம் தமது பயணத்தைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வார் போலத் தோன்றினார். ஆனால் சீஷர்கள் அவரிடத்தில் ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் அவரிடமிருந்து இன்னும் அதிகமாகக் கேட்க ஏங்கின. ‘எங்களோடே தங்கியிரும்,’ என்று அவர்கள் கூறினர். அவர் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர் போலத் தோன்றினார்; ஆனாலும் அவர்கள், ‘சாயங்காலம் நெருங்குகிறது; நாள் மிகவும் கழிந்துபோயிற்றே,’ என்று வற்புறுத்தி அவரைத் தொடர்ந்து வேண்டிக்கொண்டார்கள். கிறிஸ்து அந்த விண்ணப்பத்திற்குச் சம்மதித்து, ‘அவர்களோடே தங்கும்படி உள்ளே சென்றார்.’”

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> “சீஷர்கள் தங்கள் அழைப்பை வற்புறுத்தித் தொடரவில்லை எனில், தங்களுடன் பயணித்த துணையாளர் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவர் என்பதைக் அவர்கள் அறிந்திருக்க முடியாது. கிறிஸ்து தம்முடைய உடனிருப்பை எவர்மீதும் ஒருபோதும் வற்புறுத்துவதில்லை. தம்மைத் தேவையுடையவர்களிடத்தில் அவர் அக்கறை கொள்கிறார். மிகவும் தாழ்மையான இல்லத்திற்குள் அவர் மகிழ்ச்சியோடு பிரவேசிப்பார்; மிகத் தாழ்த்தப்பட்ட இருதயத்திற்கும் ஆறுதல் அளிப்பார். ஆனால் மக்கள் பரலோக விருந்தினரை நினைக்கவோ, அவர் தங்களோடு தங்கும்படி வேண்டிக்கொள்ளவோ அளவிற்கு அக்கறையற்றவர்களாயிருந்தால், அவர் அப்பால் சென்றுவிடுகிறார். இவ்வாறு அநேகர் மிகுந்த இழப்பைச் சந்திக்கிறார்கள். வழியிலே அவர்களோடு நடந்து சென்றபோது சீஷர்கள் அவரை அறியாதிருந்ததுபோல, அவர்களும் கிறிஸ்துவை அறியவில்லை.”

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> அப்பத்தின் எளிய மாலை உணவு விரைவில் ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறது. அது மேசையின் தலைமையில் தம் இடத்தை எடுத்திருக்கும் விருந்தினரின் முன் வைக்கப்படுகிறது. இப்போது அவர் உணவை ஆசீர்வதிப்பதற்காக தம் கைகளை நீட்டுகிறார். சீஷர்கள் அதிர்ச்சியுடன் பின்னுக்கு ஒதுங்குகிறார்கள். அவர்களுடைய துணைவர், அவர்களுடைய ஆண்டவர் வழக்கமாகச் செய்ததற்கு முற்றிலும் அதே விதமாக தம் கைகளை விரிக்கிறார். அவர்கள் மறுபடியும் நோக்குகிறார்கள்; இதோ, அவருடைய கைகளில் ஆணிகளின் குத்துக்குறியைப் பார்க்கிறார்கள். இருவரும் உடனே, “இவர் ஆண்டவராகிய இயேசு! அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்திருக்கிறார்!” என்று முழங்குகிறார்கள்.

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> “அவர்கள் எழுந்து அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து அவரை வணங்குவதற்காக முன்வருகின்றனர்; ஆனால் அவர் அவர்களுடைய பார்வையிலிருந்து மறைந்துபோயிருக்கிறார். சமீபத்தில் கல்லறையில் கிடந்திருந்த உடலை உடையவராகிய ஒருவன் இருந்த அந்த இடத்தை அவர்கள் நோக்கி, ஒருவருக்கொருவர், ‘அவர் வழியிலே எங்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும், வேதவாக்கியங்களை எங்களுக்கு விளக்கித் திறந்தபோதும், எங்கள் இருதயம் எங்களுக்குள் எரிந்துகொண்டிருக்கவில்லையோ?’ என்று கூறுகின்றனர்.”

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> “ஆனால் அறிவிக்கத்தக்க இந்த மகத்தான செய்தியுடன் அவர்கள் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது. அவர்களின் களைப்பும் பசியும் நீங்கிப்போயின. தாங்கள் உண்ண வேண்டிய உணவைத் தொட்டுமின்றி விட்டு, ஆனந்தம் நிரம்பியவர்களாய் உடனே தாங்கள் வந்த அதே பாதையில் மீண்டும் புறப்பட்டு, நகரத்திலிருந்த சீஷர்களுக்குச் செய்தியை அறிவிக்க விரைகிறார்கள். வழியின் சில பகுதிகள் பாதுகாப்பானவை அல்ல; இருந்தபோதிலும் அவர்கள் செங்குத்தான இடங்களை ஏறிச் செல்கின்றார்கள்; வழுவழுப்பான பாறைகளில் வழுக்குகின்றார்கள். தங்களுடன் அந்த வழியில் நடந்துவந்த அவருடைய பாதுகாப்பு தங்களுக்கு இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் காணவும் அறியவும் இல்லை. யாத்திரிகரின் தடியை கையில் ஏந்தி, தாங்கள் துணிவதைக் காட்டிலும் இன்னும் வேகமாகச் செல்ல விரும்பி முன்னேறுகின்றார்கள். அவர்கள் தங்கள் பாதையிழந்துவிடுகின்றார்கள்; ஆனாலும் மீண்டும் அதை கண்டடைகின்றார்கள். சிலவேளைகளில் ஓடிக்கொண்டும், சிலவேளைகளில் தடுமாறிக்கொண்டும், வழியெங்கும் தமக்குப் பக்கத்தில் அண்மையில் இருந்த தமக்குத் தென்படாத துணையாளர் உடனிருக்க, அவர்கள் முன்னேறிச் செல்கின்றார்கள்.”

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> “இரவு இருண்டதாக இருக்கிறது; ஆனாலும் நீதியின் சூரியன் அவர்கள்மேல் ஒளிவீசுகிறது. அவர்களுடைய இருதயங்கள் ஆனந்தத்தால் துள்ளுகின்றன. அவர்கள் ஒரு புதிய உலகத்தில் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. கிறிஸ்து ஜீவனுள்ள இரட்சகர். அவர் இறந்தவர் என்று இனி அவர்கள் அவரைப்பற்றி துக்கப்படுவதில்லை. கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார்—இதையே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் உரைக்கின்றனர். துக்கமடைந்தவர்களிடத்துக்கு அவர்கள் எடுத்துச் செல்லும் செய்தி இதுவே. எம்மாவுக்குச் சென்ற வழிப்பயணத்தின் அதிசயமான நிகழ்வை அவர்கள் அவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். வழியிலே தங்களோடு சேர்ந்தவர் யார் என்பதையும் அவர்கள் சொல்ல வேண்டும். உலகத்துக்கெப்போதும் அளிக்கப்பட்டவற்றில் மிகப் பெரிய செய்தியை அவர்கள் சுமந்துசெல்லுகின்றனர்; காலத்திற்கும் நித்தியத்திற்கும் மனிதகுலத்தின் நம்பிக்கைகள் சார்ந்திருக்கும் சந்தோஷச் சுவிசேஷத்தின் செய்தி அது.” The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles