Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట యాభై రెండు

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

ప్రవక్త యెహెజ్కేలు యొక్క రెండు కర్రల ప్రతీకార్థం: భవిష్యద్వాణి మరియు విమోచన గుండా ఒక యాత్ర

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

మేము యెహెజ్కేలు గ్రంథము ముప్పైఏడు అధ్యాయములోని రేఖను పరిశీలిస్తున్నాము; అది మొదటగా ఏడవ కహళము ధ్వనించుటను, లవోదిక్యా సంఘమునకు ఇచ్చిన సందేశమును నిర్దేశించుచున్నది; వాటివలన ఒక లక్ష నలభై నాలుగు వేల వారి సైన్యము ఉద్భవించును. ఆపై యెహెజ్కేలు ఆ రేఖను పునరుక్తి చేసి విస్తరింపజేసి, ఇశ్రాయేలు ఉత్తరమును దక్షిణమును చెందిన రాజ్యాల రెండు కఱ్ఱల సంగమమును ప్రవేశపెట్టి, అది ఏడవ కహళము ధ్వనించుచున్న కాలమందు దేవత్వము మరియు మానవత్వము ఏకమగు ప్రక్రియకు దృష్టాంతముగా నిలుపుచున్నాడు. రెండు జనములు ఒకే జనముగా ఏకీకృతమైన తరువాత, వారిమీద వారికి ఒక రాజు ఉండునని యెహెజ్కేలు పేర్కొని, తదుపరి నిత్య నిబంధనను—అదే ఒక లక్ష నలభై నాలుగు వేల వారితో నెరవేర్చబడిన నిబంధనను—ప్రస్తావించుచు, ఆ అంత్యకాల నిబంధన ప్రజలు యుగయుగములకు దేవుని పరిశుద్ధస్థలము తమ మధ్య వుండునని ఉద్ఘాటించుచున్నాడు.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

ఆ రేఖకు, 1844లో యోహాను ఆలయాన్ని కొలిచిన కార్యాన్ని మేము చేర్చాము; అద్వారా, 2001 సెప్టెంబరు 11న ఆరంభమైన తుదకొలతకు అది ప్రతిరూపంగా నిలుస్తుంది. ఆ కొలత విషయాన్ని జెకర్యా కూడా ప్రస్తావించుచున్నాడు; దేవుడు తన నామమును ఉంచుటకై పట్టణముగా యెరూషలేమును మరల ఎన్నుకొనునప్పుడు ఆ కొలత జరుగునని అతడు చేర్చుచున్నాడు. ఆలయాన్ని ఏర్పరచే భాగాలు మరియు ఇశ్రాయేలు యొక్క ఉత్తర, దక్షిణ రాజ్యముల రెండు కర్రల మధ్య మేము ఒక ఉపమానాన్ని గీయుచున్నాము. నూటనలభై నాలుగు వేలమందియొక్క మానవత్వముతో తన దివ్యత్వాన్ని ఏకీకరించుటయందలి క్రీస్తు యొక్క కార్యము, ఉత్తర రాజ్యము, దక్షిణ రాజ్యములపై రప్పింపబడిన చెల్లాచెదరును గూర్చిన ఇరవై ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరముల రెండు ప్రవచనములలోను, ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరముల ప్రవచనముతో సంయుక్తముగా ప్రతినిధీకరింపబడియున్నది.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

సువార్తకార్యములో యెహెజ్కేలు గ్రంథములోని కఱ్ఱలు ఏమి ప్రతీకీకరించుచున్నవో గుర్తించుటకు, సువార్తయందలి మూలభూత అవగాహన అవసరము. మరియ ద్వారా తనకు సంక్రమింపబడ్డ నాలుగు వేల సంవత్సరముల వారసత్వ బలహీనతలతో కూడిన మన పతిత మాంసమును క్రీస్తు స్వీకరించాడు. మనకు ఆదర్శుడై, తన చిత్తశక్తిని వినియోగించి దానిని తన తండ్రి చిత్తమునకు సమర్పించుటద్వారా, తాను జయించినట్లే, మనము మా చిత్తశక్తిని ఆయన చిత్తాధీనములో పెట్టి వినియోగించుటద్వారా జయించగలమని ఆయన నిరూపించాడు. ఆత్మయొక్క దుర్గమగు మన మస్తిష్కములోనే, మంచి గాని చెడు గాని కొరకు, మన చిత్తము వినియోగింపబడుచున్నది.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> రెండు పాఠ్యకాలాల పనిని ఒకటిలో చేర్చదలచిన విద్యార్థికి, ఈ విషయములో తన ఇష్టప్రకారం నడుచుకొనుటకు అనుమతి ఇవ్వకూడదు. రెట్టింపు పనిని చేపట్టుట అనగా, చాలామందికి మనస్సుపై అతిగా భారముపెట్టుటయు, తగిన శారీరక వ్యాయామమును నిర్లక్ష్యము చేయుటయే. మనస్సు మానసిక ఆహారమును అధికముగా గ్రహించి జీర్ణించగలదని భావించుట సమంజసం కాదు; కడుపుకి విశ్రాంతికాలములను ఇవ్వకుండ జీర్ణాంగములపై భారముపెట్టుట ఎంతటి పాపమో, మనస్సుకు కూడా అతిమోతాదు మానసిక ఆహారమును తినిపించుట అంతే గొప్ప పాపమే. మస్తిష్కము సమస్త మనిషికి కోటయై యున్నది; భోజనము, వస్త్రధారణ, నిద్ర విషయములలోని తప్పు అలవాట్లు మస్తిష్కమును ప్రభావితం చేసి, విద్యార్థి కోరుచున్న దానియైన—మంచి మానసిక శిక్షణ—ను పొందుటను ఆపును. శరీరములో శ్రద్ధతో చూడబడని ఏ భాగమైనా తన నష్టాన్ని మస్తిష్కమునకు టెలిగ్రాఫ్ చేయును. తమ ఆరోగ్యమును ఎలా కాపాడుకొనవలెనో యువతకు బోధించుటలో ఎక్కువ సహనం మరియు స్థైర్యం ఆచరింపబడవలెను. ఈ విషయములో వారు బాగా అవగాహన కలిగినవారై, ప్రతి స్నాయువు మరియు అవయవము బలపరచబడి, క్రమశిక్షణ పొందినదై ఉండి, స్వచ్ఛందముగానుగాని అస్వచ్ఛందముగానుగాని జరిగే క్రియలలో ఉత్తమ ఆరోగ్యం ఫలితమగునట్లు, అధ్యయనపు ఒత్తిడిని మోయుటకు మస్తిష్కము సుశక్తి పొందునట్లుగా చేయవలెను. క్రైస్తవ విద్య, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

మన హృదయములలోను మనస్సులలోను దేవుని ధర్మశాస్త్రమును లిఖించుటయే నిత్య నిబంధన యొక్క కార్యము; ఇంకా, మన హృదయం మరియు మనస్సు రెండూ ‘మన ఆత్మల దుర్గము’యైన మన మస్తిష్కమునందే స్థితమై యున్నవి.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> పురుషుడనగానీ స్త్రీయనగానీ, మనిషి మనస్సు పరిశుద్ధతయు పవిత్రతయు నుండి పతితత్వం, భ్రష్టత్వం, అపరాధమునకు ఒక్క క్షణంలోనే దిగజారదు. మానుష్యుని దైవత్వములోకి రూపాంతరము చేయుటకైనను, లేక దేవుని స్వరూపమునందు నిర్మితులైన వారిని క్రూరత్వమునకైనను శైతానీయతకైనను అపకర్షించుటకైనను కాలమే పడును. చూచుటచేత మనము రూపాంతరము పొందుదుము. తన సృష్టికర్త స్వరూపమునందు నిర్మితుడై యున్నప్పటికిని, ఒకనాడు అసహ్యించిన పాపమే తనకు సుఖదాయకమై అనిపించునట్లుగా మనిషి తన మనస్సును అట్టి విధముగా శిక్షణపరచగలడు. జాగరించుటను, ప్రార్థించుటను మానినప్పుడు, హృదయము అనే దుర్గమును కాపాడుటను కూడా మానును; అప్పుడు పాపములోను అపరాధములోను నిమగ్నుడగును. మనస్సు దిగజారిపోతుంది; నైతిక మరియు బౌద్ధిక శక్తులను దాస్యమునకు లోనుచేసి, హీన వాంఛల ఆధీనమునకు వంచించుటకు దానిని శిక్షణపరచుచుండగా, భ్రష్టత్వమునుండి దానిని పైకెత్తుట అసాధ్యము. మాంసమయ మనస్సునకు విరోధముగా నిరంతర యుద్ధము కొనసాగించవలెను; మరియు దేవుని కృపయొక్క శుద్ధి పరచు ప్రభావముచేత మనము సహాయము పొందవలెను; అదే ప్రభావము మనస్సును పైపట్లకు ఆకర్షించి, పరిశుద్ధమై పవిత్రమైన విషయములమీద ధ్యానించుటకు దానిని అలవాటు పరచును. Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

"మనస్సు", "హృదయం", "మెదడు" అనేది "ఆత్మయొక్క దుర్గము". దుర్గము అనేది పాపప్రవేశమునుండి కాపాడవలసిన కోట.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> తండ్రికి చేసిన తన ప్రార్థనలో, క్రీస్తు లోకమునకు మనస్సులోను ఆత్మలోను చెక్కివేయబడవలసిన ఒక పాఠమును అనుగ్రహించెను. ‘ఇదే నిత్యజీవము,’ అని ఆయన సెలవిచ్చెను, ‘నీవే ఏకైక సత్యదేవుడనియు, నీవు పంపిన యేసు క్రీస్తునిగూర్చియు వారు తెలిసికొనుట.’ యోహాను 17:3. ఇదే సత్యవిద్య. ఇది శక్తిని ప్రదానం చేయును. దేవునిగూర్చియు, ఆయన పంపిన యేసు క్రీస్తుగూర్చియు కలిగిన అనుభవాత్మక జ్ఞానం మనుష్యుని దేవుని స్వరూపములోకి రూపాంతరం చేయును. అది మనుష్యునికి తనపై ఆధిపత్యమును కలుగజేసి, హీన స్వభావమునకు చెందిన ప్రతీ ఉద్దీపనమును, వికారమును మనస్సు యొక్క ఉన్నత శక్తుల నియంత్రణలోనికి తీసికొనివచ్చును. అది దానిని పొందిన వానిని దేవుని కుమారునిగా, స్వర్గమునకు వారసునిగా చేయును. అది అతనిని అనంతుని చిత్తముతో సాంగత్యములోనికి తెచ్చి, విశ్వమునకు సంబంధించిన సమృద్ధ నిధులను అతనికి తెరచును." Christ's Object Lessons, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

"ఉన్నత శక్తులు" అనేవి "అధమ స్వభావంలోని ఉద్దీపనలు మరియు వాసనలను" నియంత్రించుటకు, వశపరచుటకు ప్రయోగింపబడవలెను. ఆ ఉన్నత శక్తులు మనస్సులోనే స్థితిచెందియున్నవి; మరియు "అనంతుని మనస్సుతో సాంగత్యము"యే "మనుష్యుని దేవుని స్వరూపమునకు రూపాంతరము చేయునది." నూట నలభై నాలుగు వేల వారి ముద్రించుటయొక్క కాలమందు, ఒక వర్గమందు మృగముని ప్రతిరూపము ఏర్పడును, మరియొక వర్గమందు క్రీస్తు స్వరూపము ఏర్పడును. ఆ రూపాంతరమును సాధించునది మనస్సుల సంబంధమే. పౌలు నిర్వచించినట్లు మాంసిక (శరీరాధీన) మనస్సు గలవారు, మాంసముయొక్క—అంటే మృగముయొక్క—ప్రతిరూపమును రూపించుదురు. క్రీస్తు మనస్సును పొందిన వారు క్రీస్తు స్వరూపమును రూపించుదురు. నిబంధనయొక్క వాగ్దానం ఇదే; మనమందరము మాంసిక మనస్సుతోనే జన్మించిన వారమై యున్నప్పటికీ, పరివర్తన సమయమున క్రీస్తు మనస్సును పొందగలమని.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> మీ యందు, క్రీస్తుయేసులోను ఉన్నటువంటి అదే మనస్సు ఉండవలెను. ఆయన దేవుని స్వరూపములో నుండియుండి, దేవునితో సమానుడై యుండుటను అపహరణమని యెంచలేదు; కాని తనను తాను శూన్యపరచుకొని, దాసుని స్వరూపము ధరించుకొని, మానవుల సాదృశ్యములో చేయబడియెను. మనుష్యుని రూపరీతిలో కనబడినవాడై, తనను తాను వినమ్రపరచుకొని, మరణమువరకు, సిలువయందలి మరణమువరకు కూడ, విధేయుడాయెను. ఫిలిప్పీయులకు 2:5-8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

మనలో క్రీస్తుయొక్క మనస్సు ఉండవలెను, అది క్రీస్తులోనూ ఉన్నట్లే; ఏలయనగా మేము ఆయన స్వరూపమునుబట్టి సృష్టింపబడియున్నాము. కానీ మేము ఆ మనస్సును కలిగియుండము; మేము శరీరవిషయమైన మనస్సును కలిగియున్నాము, పాపమునకు అమ్మబడినవారమైయున్నాము.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> కాబట్టి ఇప్పుడిక, శరీరానుసారముగా నడచక ఆత్మానుసారముగా నడచు క్రీస్తుయేసునందున్నవారికి ఏ దండనయును లేదు. ఏలయనగా క్రీస్తుయేసునందలి జీవాత్మయొక్క ధర్మశాస్త్రము నన్ను పాపమును మరణమును గూర్చిన ధర్మశాస్త్రమునుండి విమోచించెను. శరీరము వలన బలహీనమైయుండుటచేత ధర్మశాస్త్రము చేయలేనిదాన్ని దేవుడు చేయెను; పాపము నిమిత్తమై తన స్వకుమారుని పాపశరీర సాదృశ్యమునందు పంపి, పాపమును శరీరములోనే దండించెను. అట్లు, శరీరానుసారముగా కాక ఆత్మానుసారముగా నడచు మన యందు ధర్మశాస్త్రము యొక్క నీతి నెరవేర్చబడునట్లు. ఏలయనగా శరీరానుసారులైన వారు శరీర విషయములమీద మనస్సు పెట్టుదురు; ఆత్మానుసారులైన వారు ఆత్మ విషయములమీద మనస్సు పెట్టుదురు. శరీరానుసారమైన మనస్సు మరణము; ఆత్మానుసారమైన మనస్సు జీవమును శాంతియు. ఎందుకనగా శరీరానుసారమైన మనస్సు దేవునికి విరోధము; అది దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడదు, లోబడగలదు కూడా కాదు. కాబట్టి శరీరములోనున్నవారు దేవుని సంతోషింపజేయలేరు. అయితే దేవుని ఆత్మ మీ యందు నివసించుచున్నయెడల, మీరు శరీరములో కాక ఆత్మయందే ఉన్నారు. ఎవనియందు క్రీస్తుయొక్క ఆత్మలేనియెడల, అతడు ఆయనకు చెందినవాడు కాడు. యెడల క్రీస్తు మీ యందు ఉన్నయెడల, పాపము నిమిత్తము శరీరము మృతమైయున్నది; కాని నీతి నిమిత్తము ఆత్మ జీవమైయున్నది. రోమీయులకు 8:1-10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

ఆత్మకు చెందినదై యుండుట జీవము; మాంసానికి చెందినదై యుండుట మరణము. మాంసము తక్కువ స్వభావము; అది మన భావాల మూలము. మాంస సంబంధమైన తక్కువ స్వభావము ఉన్నత స్వభావముచే పాలింపబడవలెను; ఇది పవిత్రాత్మకు లోబడి మన ఇచ్చాశక్తిని వినియోగించుటద్వారా నెరవేర్చబడును. మన ఉన్నత మాంసిక మనస్సులు ఇక్కడిక్కడ ఇప్పుడే రూపాంతరింపబడగలవు; అయితే మన తక్కువ స్వభావము మార్పు పొందుటకు ద్వితీయాగమనము వరకు నిరీక్షించవలెను.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

యెహెజ్కేలు యొక్క రెండు దండములు ప్రాకారముగా ప్రతినిధీకరింపబడిన ఒక దండమును నిర్దేశించుచున్నవి; ఆ దండము 1798లో తన సమాప్తిని పొందింది. అన్యదేవారాధన సైన్యమును దిగదుడుచిన వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములచేతను, పాపత్వము సైన్యమును దిగదుడుచిన మరియొక వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములచేతను, అది సంపూర్ణముగా సమపాళ్లుగా విభజింపబడెను. దేవుని పరిశుద్ధస్థలమును దిగదుడుచుటను ఆ దండము సూచింపలేదు; ఏలయనగా దేవుని పరిశుద్ధస్థలము దక్షిణ రాజ్యమందే స్థితి చెంది యుండెను. అన్యదేవారాధనయు పాపత్వమును దిగదుడుచిన సైన్యము మానవ ఆలయమే; అయితే దక్షిణ రాజ్యముతో సంబంధములో అది శరీరము, దేవుడు శిరస్సును స్థాపించుటకు ఎంచుకొనిన స్థలం దక్షిణ రాజ్యమే. ఉత్తర రాజ్యము శరీరము; దక్షిణ రాజ్యము శిరస్సు.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

ఉత్తర రాజ్యపు వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములైన రెండు విభాగములు, దేహమనే మందిరములో పాపమునకు ఉన్న రెండు భిన్న దోరణులను—ఆనువంశిక దోరణులనూ, పెంపొందిత దోరణులనూ—ప్రతినిధీకరించెను. పేగనిజము దేహమనే మందిరములో పాపమునకు ఆనువంశిక దోరణులకై చిహ్నమాయెను; అలాగే పాపస్వామ్యము పేగనిజ మతమును స్వీకరించుట, పాపమునకు పెంపొందిత దోరణులను ప్రతినిధీకరించెను. ఏ పరిస్థితిలోనైనా, రెండవ రాకడ వరకు దేహమనే మందిరము రూపాంతరం పొందలేదు; అందుచేత ఉత్తర రాజ్యపు కఱ్ఱ 1798 వరకు మాత్రమే పొడిగించబడెను, మరియు యోహానుకు ఆలయమును కొలవుమని ఆజ్ఞాపించబడినప్పుడు, ఆ కఱ్ఱను విడిచిపెట్టవలెను.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

"పరివర్తనము" అనే పదము, ఒక స్థితి లేదా పరిస్థితి నుండి మరొకదానికి రూపాంతరము లేదా మార్పును సూచిస్తుంది. ఆదాము మరియు హవ్వ పాపము చేసినప్పుడు, వారు తమ మూలస్థితి నుండి "పరివర్తింపబడ్డారు"; ఎందుకనగా వారు దేవుని స్వరూపమందు సంపూర్ణులై, ఉన్నత శక్తులు నిమ్న శక్తులపై పాలన వహించే క్రమముతో సృష్టింపబడ్డారు. వారు పాపము చేసినప్పుడు, నిమ్న శక్తులు ఉన్నత శక్తులపై ఆధిపత్యము పొందిన స్థితిలోకే వారు "పరివర్తింపబడ్డారు". ఆ స్థితిని తమ సంతతికి అంతటికీ వారు సంక్రమింపజేశారు.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

యెహెజ్కేలు యొక్క రెండు కర్రల ప్రవచన సంబంధంలో, ప్రభువు యెరూషలేమును శిరస్సుగా, రాజు నివసించిన రాజధానిగా ఎన్నుకున్నాడు. అది ఉన్నత అధికారముగా ఉండవలసినది. రెండు కర్రల ఉపమానంలో, ఉత్తరంలోనున్న ఉన్నత రాజ్యానికి సంబంధించి, దక్షిణ రాజ్యం అధస్తన అధికారముగా ఉండెను. రెండు కర్రలు కలిపివేయబడునపుడు ప్రతీకీకరించబడిన పరివర్తనము, దక్షిణ రాజ్యము తన శిరస్సు స్థానమునకు తిరిగి స్థాపింపబడవలెనని అవసరపరచింది. అది ఉత్తర రాజ్యమునకు మరలించబడవలసినది; ఎందుకనగా అప్పుడు అది నిజమైన ఉత్తరరాజుతో ఏకీకృతమై, నిజమైన ఉత్తర రాజ్యపు సింహాసన మందిరముతో అనుసంధానింపబడెను.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

ఈ కారణముచేత ఉత్తర రాజ్యము 1798 వరకే పరిమితమైంది; అలాగే 1798 వరకే పరిమితమైన ఆ బయటి ఆవరణమును విడిచి వేయుమని యోహానుకు చెప్పబడెను. మూడవ దూత రాకతో, రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరాల దండముకు దక్షిణ రాజ్యము అనుసంధానమగును; అయితే యోహాను అప్పుడు కొలిచిన ఆలయపు రెండు విభాగాలలో దైవత్వ–మానవత్వముల సంయోగము సిద్ధింపబడగా ఉత్తర రాజ్యము అంతమగును. మూడవ దూత రాకయందు, నలభై ఆరు అనే బంధముచేత ఉత్తర రాజ్యము దక్షిణ రాజ్యముతో అనుసంధానమైంది; అయితే దక్షిణ రాజ్యమువలె అది 1844తో నేరుగా అనుసంధానము కాలేదు.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

దక్షిణ రాజ్యం, నాలభై ఆరు సంవత్సరాల దేవాలయముతోను, రెండు వందల ఇరవై సంవత్సరములచేత సూచింపబడిన దైవత్వ–మానవత్వాల సమ్మేళనముతోను సంబంధింపబడియుండెను. ఉత్తర రాజ్యం 1798లో ఆ నాలభై ఆరు సంవత్సరాల దేవాలయపు అధిష్ఠానమును సూచించెను; అయితే అది అక్కడితోనే సమాప్తమయ్యెను; ఏలయనగా, అధిష్ఠానమగునదిచేత, అది క్రీస్తు తనపై ధరించుకున్న మాంసమునకే ప్రతినిధిగా నిలిచెను, మరియు లోకాధిష్ఠానము మొదలునుండి ఆయన మాంసము హతమైయున్నది. సమస్త దేవాలయములును పరస్పరం ప్రత్యామ్నాయ ప్రతీకలే; 1798లో ఆ నాలభై ఆరు సంవత్సరాల అధిష్ఠానము ఆయన మానవ మాంసమును గుర్తింపజేయుచున్నది, 1844లో ఆ నాలభై ఆరు సంవత్సరముల సమాప్తి ఆయన దైవత్వమును గుర్తింపజేయుచున్నది.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

1798 వరకు తొక్కబడుచున్న సైన్యము దేవుని పరిశుద్ధస్థలము కాదు; ఆ కాలంలో దేవుని పరిశుద్ధస్థలము తొక్కబడుచున్నదని సూచించబడినప్పటికీ, ఆ తొక్కడము దేవుడు తన పరిశుద్ధస్థలమును మరియు తన నామమును ఉంచుటకై యెరూషలేమును ఎంచుకొనిన దక్షిణ రాజ్యంలోనే జరుగుచుండెను. తొక్కబడిన ఆ సైన్యము అన్యజనులను సూచించెను; అది దేహమును సూచించెను.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

ఆదాము మరియు హవ్వ పాపము చేసినప్పుడు, పాపముచేత మనవజాతి తొక్కబడుటయనే ఏడు వేల సంవత్సరముల “ఏడు సార్లు” ప్రారంభమయ్యాయి. ఆ సమయమున, లోకస్థాపననుండి వధింపబడిన గొఱ్ఱెపిల్ల, మనవజాతి యొక్క పాపపూరిత నిర్వస్త్రతను కప్పుటకై గొఱ్ఱెపిల్లల చర్మములను సమకూర్చెను. 1798లో మనవజాతి తొక్కబడుట సమాప్తి పొందినప్పుడు, ప్రతి పరిశుద్ధీకృత ఆలయ ప్రతిరూపమునకు ఆధారముగా మరియు నిర్మాతగానున్న గొఱ్ఱెపిల్ల మరల వధింపబడెను. అక్కడ ఉత్తర రాజ్యము, మరియు అందులో ప్రతినిధించబడిన మానవ ఆలయం, అంతమొందెను.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

1798 సంవత్సరములోనే, నకిలీ ప్రతిక్రీస్తు తన సాతానిక సాక్ష్యమును మూడున్నర ప్రవచన సంవత్సరములు ఇచ్చిన తరువాత వధింపబడెను; ఆ సాక్ష్యం 538 సంవత్సరములో అతనికి అధికారం కల్పింపబడుటతో ఆరంభమై, 508 సంవత్సరములో ఆరంభమైన ముప్పై సంవత్సరముల సిద్ధీకరణచే పూర్వించబడెను. అది, క్రీస్తు జననముతో ఆరంభమై, ఆయన బాప్తిస్మము పొందినప్పుడు ఆయనకు అధికారం కల్పింపబడుటతో ముగిసిన, ఆయన ముప్పై సంవత్సరముల సిద్ధీకరణకు సాతానిక నకిలీ ప్రతిరూపము. అనంతరము ఆయన మూడున్నర యథార్థ సంవత్సరములు తన సాక్ష్యమును ఇచ్చెను, దానితో ఆయన, ప్రపంచ స్థాపననుండి వధింపబడిన గొఱ్ఱెపిల్లయై, సిలువవేయబడిన సమయమునకు చేరెను. అప్పుడు, ఆలయము విధ్వంసింపబడిన తరువాత దానిని మూడుదినములలో లేపుదునని ఆయన చేసిన వాగ్దానం నెరవేరెను.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

ఆయనే తన శరీరమనే ఆలయాన్ని లేపినవాడే; ఎందుకంటే పునరుత్థానాన్ని నెరవేర్చినది ఆయన దైవత్వ శక్తియే; ఎందుకంటే సిలువపెట్టబడినప్పుడు ఆయన దైవత్వము మరణించలేదు; సిలువమీద మరణించింది ఆయన మానవత్వమే; ఎందుకంటే దేవుడు మరణించుట అసాధ్యం.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> "నేనే పునరుత్థానమును జీవమును" (యోహాను 11:25). "నేను నా ప్రాణమును వేస్తాను, తిరిగి దానిని తీసికొనుటకై" (యోహాను 10:17) అని చెప్పినవాడు, తనలోనే ఉన్న జీవముచేత సమాధి నుండి బయటికి వచ్చెను. మానవత్వము మరణించెను; దైవత్వము మరణింపలేదు. తన దైవత్వములో క్రీస్తు మరణబంధములను విరగగొట్టుటకు శక్తిని కలిగియుండెను. తన చిత్తప్రకారము ఎవరిని జీవింపజేయునట్లు తనలోనే జీవము తనకున్నదని ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు. Selected Messages, book 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

1798లో, 'ఉత్తర రాజ్యం' యొక్క సైన్యముగా ఉన్న మానవ మందిరము ముగింపుకు చేరింది; అధమ స్వభావమునకు చిహ్నమైనదై, అది ద్వితీయాగమనమందలి పునరుత్థానము వరకు మార్పు పొందలేకపోయింది. అయితే, క్రీస్తు మార్పును పొందగల మందిరమును లేవనెత్తిన నలభై ఆరు సంవత్సరాల పునాదిని అది గుర్తించింది; ఆ మందిరము దక్షిణ రాజ్యముచేత ప్రతినిధానింపబడెను, అది మానసిక ఉన్నత శక్తులకై చిహ్నమైయుండి, పాపి న్యాయపరచబడిన క్షణముననే అవి మార్పు పొందును.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> క్రీస్తు స్వయంగా వేసిన పునాది మీదనే అపొస్తలులు దేవుని సంఘమును నిర్మించారు. సంఘ నిర్మాణాన్ని వివరిచుటకు పరిశుద్ధ గ్రంథములలో ఆలయ నిర్మాణమనే రూపకము తరచుగా ఉపయోగించబడింది. యెహోవా మందిరాన్ని కట్టవలసిన వాడైన ‘మొగ్గ’గా క్రీస్తును జెకర్యా సూచించుచున్నాడు. ఆ కార్యములో అన్యజనులు సాయపడుదురని అతడు చెప్పుచున్నాడు: ‘దూరంగా ఉన్నవారు వచ్చి యెహోవా మందిరములో కట్టుదురు;’ అలాగే యెషయా ప్రకటించుచున్నాడు, ‘పరదేశుల కుమారులు నీ గోడలను కట్టుదురు.’ జెకర్యా 6:12, 15; యెషయా 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> ఈ మందిర నిర్మాణమును గూర్చి వ్రాస్తూ, పేతూరు ఇట్లనుచున్నాడు: “మీరు సజీవశిలయైయున్న ఆయనయొద్దకు వచ్చుచున్నారు; ఆయన మనుష్యులచేత నిజముగా నిరాకరింపబడినను, దేవునిచేత ఎన్నుకోబడి అమూల్యుడైయున్నాడు; మీరు కూడ సజీవశిలలవలె ఆత్మిక గృహముగా, పరిశుద్ధ యాజకత్వముగా నిర్మింపబడుచున్నారు, యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునికి అంగీకారయోగ్యమగు ఆత్మిక బలులను అర్పించుటకై.” 1 పేతురు 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> యూదులయు అన్యజనులయు గల లోకమనే శిలా గనిలో అపొస్తలులు శ్రమించి, పునాదిమీద ఉంచుటకై శిలలను వెలికితీయిరి. ఎఫెసులోనున్న విశ్వాసులకు రాసిన తన లేఖలో పౌలు ఇలా చెప్పెను, “కాబట్టి మీరు ఇక పరదేశులును పరాయివారును కారు; పరిశుద్ధులతో కూడ దేశస్థులై, దేవుని ఇంటివారైరి; అపొస్తలులును ప్రవక్తలును పెట్టిన పునాదిమీద కట్టబడితిరి; యేసుక్రీస్తు తానే ప్రధాన కొనశిలైయున్నాడు; ఆయనయందు సమస్త భవనం యథావిధిగా బంధింపబడి ప్రభువులో పరిశుద్ధ ఆలయమై పెరుగుచున్నది; ఆయనయందే మీరు కూడ ఆత్మద్వారా దేవునికి నివాసస్థలముగా కూడబెట్టబడుచున్నారు.” ఎఫెసీయులకు 2:19-22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> కోరింథీయులకు ఆయన ఇలా వ్రాసెను: ‘నాకు అనుగ్రహింపబడిన దేవుని కృపచొప్పున, జ్ఞానవంతుడైన ప్రధాన శిల్పివలె, నేను పునాదిని వేసితిని; దాని మీద మరొకడు నిర్మించుచున్నాడు. అయితే ప్రతి మనిషి తాను దాని మీద ఎట్లు నిర్మించుచున్నాడో జాగ్రత్తవహింపవలెను. ఇప్పటికే వేయబడినదైన యేసు క్రీస్తు తప్ప వేరే పునాదిని ఎవరును వేయలేరు. ఇప్పుడు ఈ పునాదిమీద ఎవరైనను బంగారం, వెండి, మూల్య రత్నములు, కట్టెలు, పరక, పెంకుతో నిర్మించినయెడల, ప్రతి మనిషియొక్క కార్యము బహిర్గతమగును; ఎందుకనగా ఆ దినము దానిని ప్రకటించును, ఎందుకనగా అది అగ్నిచేత బయలుపరచబడును; మరియు ఆ అగ్ని ప్రతి మనిషియొక్క కార్యము ఏ విధమై యుందో శోధించును.’ 1 కోరింథీయులకు 3:10-13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> అపొస్తలులు దృఢమైన పునాదిపై, యుగయుగాల శిలయైన దానిపైనే, నిర్మించారు. ఈ పునాదిమీద వారు లోకమునుండి తవ్వి తెచ్చిన రాళ్లను చేర్చిరి. అవరోధములేకుండనే నిర్మాతలు శ్రమించలేదు. ఖ్రీస్తు శత్రువుల ప్రతిఘటనవలన వారి కార్యము అత్యంత క్లిష్టమాయెను. అసత్య పునాదిమీద నిర్మించుచున్న వారియొక్క మతాంధత్వము, పూర్వగ్రహము, ద్వేషము యెడల వారు ప్రతిఘటించవలసి వచ్చెను. సంఘ నిర్మాణకర్తలుగా శ్రమించిన అనేకులు నెహెమ్యా కాలమున గోడ కట్టుదారులతో పోల్చబడగలరు; వారి విషయమై యిలా వ్రాయబడెను: ‘గోడమీద కట్టినవారు, భారములు మోసినవారు, లోడెత్తువారుతో కూడి, ప్రతి ఒక్కరూ ఒక చేతితో పనిని చేయుచు, మరియొక చేతిలో ఆయుధమును పట్టియుండిరి.’ నెహెమ్యా 4:17. అపొస్తలుల కార్యములు, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

మేము ఈ అధ్యయనాన్ని తదుపరి వ్యాసంలో కొనసాగిస్తాము.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> మనుష్యుని పతనం సర్వ స్వర్గమును దుఃఖముతో నింపెను. దేవుడు సృష్టించిన లోకము పాపశాపముచేత క్షతిగ్రస్తమై, దుఃఖమునకును మరణమునకును విధించబడియున్న జీవులతో నిండి యుండెను. ధర్మశాస్త్రమును అతిక్రమించినవారికి తప్పించుకొనుటకు ఎట్టి మార్గమూ కనబడలేదు. దూతలు తమ స్తుతిగీతములను మానిరి. పాపము కలిగించిన వినాశమునిమిత్తము స్వర్గీయ ప్రాకారములన్నిటిలో శోకం వ్యాపించెను.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> దేవుని కుమారుడు, స్వర్గమునకు మహిమగల సైన్యాధిపతి, పతిత మనుష్యవంశముమీద కనికరించెను. నష్టపోయిన లోకపు వేదనలు ఆయన సన్నిధిలోకి లేచివచ్చినప్పుడు, ఆయన హృదయం అనంత కరుణతో కదిలెను. అయితే దివ్యప్రేమ మనిషి విమోచింపబడునట్లుగా ఒక యోజనను సంకల్పించింది. భగ్నీకృతమైన దేవుని ధర్మశాస్త్రము పాపియొక్క ప్రాణమును కోరెను. సర్వ విశ్వమునందు మనుష్యుని తరఫున దాని న్యాయావసరాలను సంతృప్తిపరచగలిగినవాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు. దివ్య ధర్మశాస్త్రము దేవుడే ఉన్నంత పవిత్రమైనదై యున్నందున, దాని అతిక్రమణకు ప్రాయశ్చిత్తము చేయగలిగినవాడు దేవునితో సమానుడైనవాడొక్కడే. క్రీస్తు తప్ప వేరెవ్వరు ధర్మశాస్త్రపు శాపము నుండి పతిత మనిషిని విమోచించి, అతనిని మళ్లీ స్వర్గముతో సఖ్యతలోనికి తీసికొనిరాలేరు. పరిశుద్ధుడైన దేవునికి అతి అసహ్యమైన ఆ పాపము తండ్రిని ఆయన కుమారుని నుండి వేరు చేయవలసినంతదై యుండెను; ఆ పాపమునకు సంబంధించిన దోషమును అవమానమును క్రీస్తు తానే తన మీదకు ఎత్తుకొనును. నాశనమునకు గురైన వంశమును రక్షించుటకై క్రీస్తు దుఃఖముల అగాధాలవరకు దిగివెళును.

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> పాపి తరఫున తండ్రి సన్నిధిలో ఆయన విన్నవించెను, మాటలతో వ్యక్తపరచలేనంత గాఢమైన ఆసక్తితో స్వర్గసైన్యము ఫలితమును నిరీక్షించుచుండెను. పడిపోయిన మనుష్యుల కుమారుల కొరకు ఆ మర్మమైన సంభాషణ—‘శాంతి యోచన’ (Zechariah 6:13)—దీర్ఘకాలం కొనసాగెను. భూమి సృష్టికి ముందే రక్షణయోజన నిర్ధారించబడెను; యేమనగా క్రీస్తు ‘లోకస్థాపననుండి వధింపబడిన గొర్రెపిల్ల’ (Revelation 13:8); అయినను, విశ్వాధిపతియగు రాజునికైనను, దోషియైన మానవజాతి కొరకు తన కుమారుని మరణమునకు అప్పగించుట ఒక సంగ్రామమే అయి యుండెను. కాని, ‘దేవుడు లోకమును అంతగా ప్రేమించెను గనుక ఆయన తన ఏకైక జనిత కుమారుని ఇచ్చెను; ఆయనయందు విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నశింపక నిత్యజీవమును పొందునట్లు.’ John 3:16. అయ్యో, విమోచన రహస్యం! తన్ను ప్రేమించని లోకముపట్ల దేవుని ప్రేమ! ‘జ్ఞానమును మించు’ ఆ ప్రేమయొక్క లోతులను ఎవడు తెలిసికొందురు? అవగాహనకతీతమైన ఆ ప్రేమ యొక్క రహస్యాన్ని గ్రహించుటకై ప్రయత్నించుచు, అంతులేని యుగములంతట అమర మేధస్సులు విస్మయించి ఆరాధించుదురు.

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> దేవుడు క్రీస్తులో ప్రత్యక్షింపవలసియుండెను, “లోకమును తనయొద్దకే సమాధానపరచుచు.” 2 కొరింథీయులకు 5:19. పాపముచేత మనుష్యుడు అంతగా అవనతిప్రాప్తుడాయెను గనుక, పరిశుద్ధతయు మేలుతనమునే స్వభావముగా కలిగియున్న ఆయనతో, తనలోతాను, సామరస్యమునకు చేరుట అతనికి అసాధ్యమాయెను. అయితే క్రీస్తు, ధర్మశాస్త్రపు దండన తీర్పునుండి మనుష్యుని విమోచించిన తరువాత, మానవప్రయత్నముతో ఏకమై పనిచేయునట్లుగా దివ్యశక్తిని ప్రసాదించగలిగెను. అట్టి విధముగా దేవునియెడల పశ్చాత్తాపముచేతను క్రీస్తునందలి విశ్వాసముచేతను, ఆదాముని పతిత సంతానం మరో మారు “దేవుని కుమారులు”గ కావగలరు. 1 యోహాను 3:2. Patriarchs and Prophets, 63, 64.

Back to Articles