Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట అరవై ఐదు

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

ప్రవచనాత్మక నేతచిత్ర అవిష్కరణ: మహా విజేత అలెగ్జాండర్ నుండి ఆధునిక రోము వరకు

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

ఇప్పుడు అలెగ్జాండరు మహారాజు ఆకస్మిక మరణానంతర కాలంలో జరిగిన చరిత్రను పరిశీలించుదము; అది 538వ సంవత్సరము నుండి 1798లోని అంత్యకాలము వరకు ఉన్న కాలాన్ని ప్రతినిధిత్వం వహిస్తుంది.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> అతడు లేచి నిలుచునప్పుడు, అతని రాజ్యం ఛిన్నభిన్నమై, ఆకాశంలోని నాలుగు గాలివైపులకు విభజింపబడును; అది అతని సంతానానికి కాకుండును, అతడు ఏలిన అధికార ప్రకారముగా కూడ కాకుండును; ఏలయనగా అతని రాజ్యం పీకబడి, వారిని తప్ప మరి ఇతరులకును అప్పగింపబడును. దక్షిణదేశపు రాజు బలవంతుడై యుండును; అతని ప్రభువులలో ఒక్కడు కూడ బలపడును; ఆడు అతనికంటె బలవంతుడై అధికారము పొందును; అతని అధికారము గొప్ప అధికారమై యుండును. సంవత్సరముల అంతమున వారు పరస్పరం కలసికూడుదురు; ఏలయనగా దక్షిణదేశ రాజుని కుమార్తె ఒప్పందము చేయుటకై ఉత్తరదేశ రాజునయొద్దకు వచ్చును; గాని ఆమె భుజబలమును నిలుపుకోదు; అతడును నిలుచువాడుకాడు, అతని భుజమును కూడాను; అయితే ఆమె అప్పగింపబడును, ఆమెను తీసికొనివచ్చిన వారును, ఆమెకు జన్మనిచ్చిన వాడును, ఈ కాలములలో ఆమెను బలపరచిన వాడును కూడాను. కాని ఆమె వేర్లలోని ఒక కొమ్మనుండి అతని స్థానములో ఒక్కడు లేచి నిలుచును; సైన్యముతో వచ్చి ఉత్తరదేశ రాజుని దుర్గములోనికి ప్రవేశించి, వారిమీద చర్య చేసి, వారిమీద విజయం పొందును. వారి దేవతలనును, వారి ప్రధానులతో కూడ, వెండి బంగారముల అమూల్య పాత్రలతో కూడ ఈగుప్తునకు బందీలుగా తీసికొనిపోవును; అతడు ఉత్తరదేశ రాజుకంటె అనేక సంవత్సరములు నిలిచియుండును. కాబట్టి దక్షిణదేశ రాజు అతని రాజ్యములోనికి వచ్చి, తన స్వదేశమునకు తిరిగి పోవును. దానియేలు 11:4-9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

చివరికి, అలెగ్జాండర్ మహా రాజు యొక్క రాజ్యం విరిగి పడ్డ తర్వాత, ఆ పూర్వ రాజ్యంపై ఆధిపత్యం కోసం పోరాడిన వారు రెండు ప్రధాన రాజ్యాలుగా పరిణమించారు. అలెగ్జాండర్ పూర్వ సామ్రాజ్యంలోని దక్షిణ భాగాన్ని ఒక రాజ్యం నియంత్రించగా, ఉత్తర భాగాన్ని మరొక రాజ్యం నియంత్రించింది. ఆ దశనుంచి ప్రవచన వృత్తాంతంలో వారు సరళంగా ‘దక్షిణ రాజు’ మరియు ‘ఉత్తర రాజు’ అని పిలువబడతారు. ప్రపంచాధిపత్యం కోసం పోరాటం ఉత్తర రాజు మరియు దక్షిణ రాజు మధ్య మాత్రమే చిత్రించబడే స్థితికి చేరుకున్న తరువాత, ఆ రెండు రాజ్యాల ప్రతీకలు మొత్తం అధ్యాయం అంతటా కొనసాగుతాయి.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

ఐదవ వచనంలో దక్షిణ దేశపు రాజు స్థిరపరచబడి బలవంతుడై యుంటాడు; అయితే ఉత్తర దేశపు రాజును కూడ బలవంతుడే, అతని రాజ్యము మరింత విస్తారమైనది. తరువాత ఆరవ వచనంలో, దక్షిణ దేశపు రాజు ఉత్తర రాజ్యముతో ఒక మైత్రి సంధిని ప్రతిపాదిస్తాడు. ఆ శాంతి ఒడంబడికను స్థిరపరచుటకై దక్షిణ దేశపు రాజు తన కుమార్తెను ఉత్తర దేశపు రాజుకు ఇస్తాడు; తద్వారా ఉత్తర దేశపు రాజు ఆమెను వివాహము చేసికొని, కుటుంబ బంధముచేత వారి మైత్రిని ధృవపరచును. ఉత్తర దేశపు రాజు అందుకు సమ్మతించి, తన భార్యను పక్కనపెట్టి, దక్షిణ దేశమునుండి వచ్చిన రాజకుమార్తెను వివాహము చేసుకున్నాడు; అట్లు ఆ మైత్రి ఆరంభింపబడెను.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

చివరకు దక్షిణపు రాజకుమార్తె ఒక పురుషశిశువును కనెను; అయితే అంతిమంగా ఉత్తరదేశపు రాజు తన కొత్త భార్యపట్ల విసిగి, తన మొదటి భార్యను విడిచిపెట్టినట్లే ఆమెనూ పక్కనబెట్టి, తన మొదటి భార్యను మళ్లీ స్వీకరించును. అయితే ఆ మొదటి భార్య పునఃస్థాపింపబడి, అవకాశము దొరికిన వెంటనే, ఆమె ఉత్తరదేశపు రాజును, అతని దక్షిణపు వధువును, ఆమె శిశువును, ఆమెతో వచ్చిన సమస్త ఐగుప్తీయ పరివారమును సంహరించును. మొదటి భార్య దక్షిణపు రాజకుమార్తెను మరియు ఆమె శిశువును హత్య చేయుటయనే కార్యము దక్షిణపు రాజకుమార్తె కుటుంబమును క్రోధావేశముతో నింపగా, ఆమె సహోదరులలో ఒక్కడు సైన్యమును సమీకరించి ఉత్తర రాజ్యముపై దాడి చేయును.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

దక్షిణ సైన్యం ఉత్తర రాజుపై విజయం సాధించెను; తదనంతరం, ఉత్తర రాజును, అతని దక్షిణ భార్యను, ఆమె శిశువును హతమార్చిన మొదటి భార్యకు మరణదండన అమలుచేయబడెను. తండ్రి మరణ సమయమున ఉత్తర రాజ్యపీఠముపై ప్రతిష్ఠింపబడియున్న మొదటి భార్య కుమారుడు, పూర్వ యుద్ధములలో ఉత్తర రాజ్యము దక్షిణ రాజ్యమునుండి అపహరించిన ఐగుప్తు కళావస్తువులు మరియు విగ్రహములలో కొన్నింటితోకూడ, దక్షిణ రాజిచేత బంధింపబడి ఐగుప్తుకు తీసికొనిపోబడెను. ఐగుప్తు చేరిన తరువాత ఆ బంధింపబడిన ఉత్తర రాజు గుర్రముమీదనుండి పడి మరణించెను. ఉరియా స్మిత్ ఈ చరిత్రను యీలాగు వివరిస్తున్నాడు.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> వచనం 6. సంవత్సరముల ఆఖరున వారు పరస్పరం కలిసికొందురు; ఏలయనగా దక్షిణ దేశపు రాజుని కుమార్తె ఉదంబడిక కుదుర్చుటకై ఉత్తర దేశపు రాజునొద్దకు వచ్చును; అయితే ఆమె బాహువుయొక్క బలము నిలిచియుండదు; అతడును నిలువడు, అతని బాహువుకూడ నిలువదు; అయితే ఆమె అప్పగింపబడును, ఆమెను తీసికొని వచ్చినవారును, ఆమెను జన్మింపజేసిన వాడును, ఈ కాలములలో ఆమెను బలపరచిన వాడును కూడను.

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> ఈగుప్తు రాజులకును సిరియా రాజులకును మధ్య తరచు యుద్ధములు జరిగిరి. ప్రత్యేకముగా, ఈగుప్తు యొక్క రెండవ రాజైన ప్టోలెమీ ఫిలడెల్ఫస్ మరియు సిరియా యొక్క మూడవ రాజైన అంటియోకస్ థియోస్ యిద్దరి మధ్య యుద్ధములు తరచుగా జరిగిరి. చివరికి, అంటియోకస్ థియోస్ తన పూర్వ భార్య లయోడికేను ఆమె ఇద్దరు కుమారులతో కూడ త్యజించి, ప్టోలెమీ ఫిలడెల్ఫస్ కుమార్తె అయిన బెరెనైస్‌ను వివాహమాడవలెననే నిబంధనపై, వారు శాంతి చేయుటకు అంగీకరించిరి. దాననుబట్టి ప్టోలెమీ తన కుమార్తెను ఆమెతో కూడ అపారమైన వరదక్షిణమును సమకూర్చి అంటియోకునొద్దకు తీసికొని వచ్చి అప్పగించెను.

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> 'కానీ ఆమె బాహువుయొక్క బలమును నిలుపుకొనదు;' అనగా, ఆంథియోకుసు వద్ద ఆమెకున్న ప్రభావమును మరియు అధికారమును. అట్లే తేలింది; ఎందుకనగా, కొద్ది కాలములోనే ప్రేమోన్మాదంలో, ఆంథియోకుసు తన పూర్వభార్య లయొడీకెను, ఆమె పిల్లలను కూడ, మళ్ళీ రాజసభలోనికి తీసికొనివచ్చెను. అప్పుడు ప్రవచనము చెప్పునది, 'అతడు [ఆంథియోకుసు] నిలువడు, అతని బాహువుకూడను,' అనగా అతని సంతతి. ప్రసాదమునకును అధికారమునకును తిరిగి స్థాపింపబడిన లయొడీకె, అతని చంచల స్వభావముచేత ఆంథియోకుసు మళ్ళీ తన్ను అవమానపర్చీ బేరెనీసిని తిరిగి పిలుచుకొందేమోనని భయపడెను; అటువంటి పరిణామమునకు నిరోధకమైన ప్రభావవంతమైన భద్రత అతని మరణము తప్ప ఇంకేదియు కాదని భావించి, కొద్ది కాలములోనే అతనికి విషప్రయోగము చేయింపజేసెను. అలాగే బేరెనీసి ద్వారా జనించిన అతని సంతతి రాజ్యమునందు అతనికి వారసులై నుండలేదు; యెననగా, లయొడీకె వ్యవహారములను అట్టి విధముగా నడిపి, సింహాసనము తన జ్యేష్ఠకుమారుడైన సెల్యూకుసు కాల్లినికస్‌కు సురక్షితపరచెను.

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> కాని అట్టి దుష్టత్వము చాలకాలము శిక్షింపబడకుండ నిలిచియుండలేదు; ప్రవచనము మరింతగా అట్లు సూచించినట్లుగా, తదుపరి చరిత్ర దానిని నిరూపించుచున్నది.

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> 'వచనం 7. అయితే ఆమె వేరులలోని ఒక కొమ్మనుండి అతని స్థానమునందు ఒకడు లేచి నిలుచును; అతడు సైన్యముతో వచ్చి, ఉత్తరదేశ రాజుని దుర్గములోనికి ప్రవేశించి, వారిమీద యుద్ధము చేసి, గెలుచును: 8. అతడు వారి దేవతలను, వారి ప్రధానులతో కూడ, వెండి బంగారముల అమూల్య పాత్రలను బంధులుగా ఈగుప్తుదేశమునకు తీసికొనిపోవును; మరియు అతడు ఉత్తరదేశ రాజుకంటె ఎక్కువ సంవత్సరములు నిలిచియుందును. 9. కాబట్టి దక్షిణదేశ రాజు అతని రాజ్యములోనికి వచ్చి, తన స్వదేశమునకు తిరిగి పోవును.'

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> బెరెనైస్‌తో అదే మూలము నుండిన ఈ కొమ్మ ఆమె సహోదరుడు ప్టోలెమీ యూయెర్గేటెస్. అతడు తన తండ్రి ప్టోలెమీ ఫిలడెల్ఫసును ఈగుప్తు రాజ్యములో వారసుడై అధిష్ఠించిన వెంటనే, తన సహోదరి బెరెనైస్ మరణానికి ప్రతీకారం తీర్చుకొనుటకై ఉద్రిక్తుడై, విస్తారమైన సైన్యాన్ని సమీకరించి, ఉత్తర రాజు యొక్క భూభాగమును—అనగా సిరియాలో తన తల్లి లయోదికేతో కలిసి పరిపాలించుచున్న సెల్యూకస్ కాల్లినికసుదే—దండయాత్ర చేసి ఆక్రమించెను. అతడు వారిమీద విజయం సాధించెను; సిరియా, సిలీషియా, యూఫ్రటీస్ నదికి ఆవలి పైప్రాంతములు, దాదాపు సమస్త ఆసియాను సైతం జయించుటవరకు. అయితే ఈగుప్తులో విద్రోహము ఉద్భవించి, తాను స్వదేశానికి తిరిగి రావలసియున్నదని విని, అతడు సెల్యూకసు రాజ్యమును దోపిడీ చేసి, నలభై సహస్ర తాలెంటుల రజతమును, మహామూల్య పాత్రలును, దేవతల రెండువేల ఐదువందల విగ్రహములను స్వాధీనపరచుకొనెను. ఇవాటిలో కాంబైసెస్ పూర్వము ఈగుప్తు నుండి అపహరించి పర్షియాకు తీసికొనిపోయిన విగ్రహములును ఉండెను. విగ్రారాధనకు సంపూర్ణముగా అంకితులైయున్న ఈగుప్తీయులు, అట్లు అనేక సంవత్సరాల తరువాత తమ బంధిత దేవతలను తిరిగి పొందించినందున కృతజ్ఞతార్పణముగా, ప్టోలెమీకి 'యూయెర్గేటెస్', లేదా 'ఉపకారకుడు' అనే బిరుదును ప్రదానం చేసిరి.

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> "ఇది, బిషప్ న్యూటన్ చెప్పిన ప్రకారం, ప్రాచీన చరిత్రకారుల రచనల నుండి సంగ్రహింపబడిన జెరోమ్ యొక్క వివరణ; అయితే, ఇదే విశేషాలలో అనేక విషయాలను ధృవీకరించు రచయితలు ఇప్పటికీ లభ్యమై ఉన్నారని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. అప్పియన్ తెలియజేయునదేమనగా, లయొడికే అంతియోకుసును హతముచేసి, తరువాత బెరెనికేను ఆమె శిశువును కూడ సంహరించగా, ఆ హత్యల ప్రతీకారార్థం ఫిలడెల్ఫసు కుమారుడైన ప్టోలెమీ సిరియలోనికి దండెత్తి, లయొడికేను వధించి, బాబిలోను వరకూ ముందుకు సాగెను. పొలిబీయసు వలన మనకు తెలియునదేమనగా, యూయెర్గెటెస్ అను బిరుదుపొందిన ప్టోలెమీ, తన సహోదరి బెరెనికేపై జరుగిన క్రూర వ్యవహారముచేత తీవ్రంగా ఆగ్రహించి, సైన్యముతో సిరియలోనికి దండయాత్ర చేసి, సెలూకియా నగరమును స్వాధీనపరచుకొనెను; అది అనంతరమున కొన్నేండ్లు ఈజిప్టు రాజుల కాపలాదళములచేత కాపాడబడెను. ఈ విధముగా అతడు ఉత్తరపు రాజుని దుర్గములోనికి ప్రవేశించెను. పోల్యాయెనస్ నిర్ధారించునదేమనగా, టౌరస్ పర్వతమునుండి భారతదేశము వరకున్న సమస్త దేశమును యుద్ధముగానీ సంగ్రామముగానీ లేకుండనే ప్టోలెమీ స్వాధీనపరచుకొనెను; అయితే, దానిని అతడు కుమారునికాక తండ్రికే తప్పుగా ఆపాదించెను. జస్టిన్ వెల్లడించునదేమనగా, గృహాంతర కలహముచేత ప్టోలెమీ ఈజిప్టుకు పిలిపింపబడకపోయినయెడల, సెల్యూకుసు రాజ్యమంతయు అతని స్వాధీనమునకే వచ్చి ఉండెను. ప్రవక్త ముందుగా ప్రవచించిన ప్రకారమే, దక్షిణపు రాజు ఈ విధముగా ఉత్తరపు రాజుని అధికారప్రాంతములోనికి ప్రవేశించి, తన స్వదేశమునకు తిరిగెను. మరియు అతడు ఉత్తరపు రాజుకంటె ఎక్కువ సంవత్సరములు జీవించెను; ఏలనగా, సెల్యూకుసు కాల్లినికసు ప్రవాసములో గుర్రమీదనుండి పడిపోవుటచేత మరణించెను; ప్టోలెమీ యూయెర్గెటెస్ అతనికన్నా నాలుగు లేదా ఐదు సంవత్సరములు పైగా జీవించెను." ఉరియా స్మిత్, దానియేలు మరియు ప్రకటన గ్రంథము, 250-252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

రోమునకు చెందిన ఒక ప్రవచన లక్షణము—అందుచేత ఉత్తరరాజునికియును వర్తించునది—ఇదే: సింహాసనముపై స్థాపించబడుటకై మూడు భౌగోళిక అడ్డంకులను జయించవలెను. అలెగ్జాండరు రాజ్యము చీలిన తరువాత మొట్టమొదటి ఉత్తరరాజ్యాన్ని స్థాపించినవాడు సెల్యూకస్ నికేటర్; అతడు క్రీస్తుపూర్వం 316 నుండియు 312 వరకును కొంతకాలం దక్షిణరాజైన ప్టోలెమీకి సేనాధిపతిగా సేవలందించాడు. “దక్షిణరాజు బలవంతుడగును; అతని అధికారులలో ఒక్కడును బలవంతుడగును; అతడు అతనికంటె బలవంతుడగును” అని చెప్పునప్పుడు ఐదవ వచనం ఈ విషయాన్ని సూచిస్తుంది. ప్టోలెమీ దక్షిణరాజు; అతనికి ఒక సేనాధిపతి (అతని అధికారులలో ఒక్కడు) ప్టోలెమీకంటె బలవంతుడగుటకు నియోజింపబడియున్నాడు; మరియు ఐదవ వచనమున చివరి భాగము, “అధికారము పొందును; అతని అధికారము మహా అధికారమగును” అని చెప్పుచున్నది. ప్టోలెమీయి సేనాధిపతియైన సెల్యూకసే మొట్టమొదటి ఉత్తరరాజుగా కావలసినవాడు. అయితే సెల్యూకస్ ఉత్తరరాజుగా కావాలంటే, దక్షిణరాజుతో వేరుపడవలెను; ఆ తరువాత మూడు భౌగోళిక ప్రాంతములను జయించవలెను.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

సెల్యూకస్ మొదట క్రీ.పూ. 301లో తూర్పును జయించాడు. తరువాత అతను, కసాండర్ యొక్క వారసుని అధీనంలో ఉన్న పశ్చిమాన్ని, క్రీ.పూ. 286లో జయించాడు. ఆపై క్రీ.పూ. 281లో లైసీమాకసును జయించినప్పుడు, ఉత్తరంలో తన మూడవ ప్రాంతాన్ని స్వాధీనపరచుకున్నాడు. ఉత్తరపు రాజు క్రీ.పూ. 281లో సింహాసనంపై స్థాపించబడ్డాడు.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

తరువాత దక్షిణ రాజుతో కుదిరిన శాంతి ఒప్పందం క్రీ.పూ. 252లో జరిగింది. ఆరు సంవత్సరాల తరువాత, క్రీ.పూ. 246లో, బెరెనికే (దక్షిణ రాజకుమారి), ఆమె కుమారుడు, మరియు ఆమె పరివారమంతా హతమార్చబడ్డారు. అనంతరం దక్షిణ రాజు లయోదికే కుమారుడైన సెల్యూకస్ కాల్లినికస్‌ను బంధిగా పట్టుకొని, అతనిని తనతో పాటు తిరిగి ఈజిప్టుకు తీసుకువెళ్లాడు; అక్కడ అతడు గుర్రం మీదనుంచి పడిపడి మరణించాడు. ఉత్తరపు మొదటి రాజు యొక్క పాలన క్రీ.పూ. 281 నుండి క్రీ.పూ. 246 వరకు సాగింది; ఇది ముప్పై అయిదు సంవత్సరాలకు సమానం.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

పదకొండవ అధ్యాయంలోని తొలి ఉత్తర రాజు సింహాసనంపై స్థాపింపబడుటకై మూడు భౌగోళిక అవరోధాలను జయించాడు. పేగన్ రోము కూడా సింహాసనంపై స్థాపింపబడుటకై మూడు భౌగోళిక అవరోధాలను జయించింది [దానియేలు 8:9 చూడండి], అలాగే పాపల్ రోము సింహాసనంపై స్థాపింపబడుటకై మూడు భౌగోళిక అవరోధాలను జయించింది [దానియేలు 7:20 చూడండి]. ఆధునిక రోము కూడా సింహాసనంపై స్థాపింపబడుటకై మూడు భౌగోళిక అవరోధాలను జయిస్తుంది [దానియేలు 11:40-43 చూడండి].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

సింహాసనముమీద స్థాపించబడిన తరువాత, ఉత్తరదేశపు మొదటి రాజు ముప్పై ఐదు సంవత్సరములు పాలించాడు. సింహాసనముమీద స్థాపించబడిన తరువాత, అన్యజన రోము “కాలము” (మూడు వందల అరవై సంవత్సరములు) పాటు పాలించింది. సింహాసనముమీద స్థాపించబడిన తరువాత, పాపీయ రోము “ఒక కాలము, కాలములు, అర్ధకాలము” (వెయ్యి రెండు వందల అరవై సంవత్సరములు) పాటు పాలించింది. సింహాసనముమీద స్థాపించబడిన తరువాత, ఆధునిక రోము సూచకమైన నలభై రెండు నెలలు (“ఒక గంట” అని కూడా సూచింపబడినది) పాటు పాలించును.

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

సహోదరి వైట్ గారు మనకు తెలియజేస్తున్నారు: "దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయములో లిఖింపబడిన చరిత్రలో చాలా భాగము మరల పునరావృత్తమగును." తదుపరి ఆమె ముప్పై ఒకటి నుండి ముప్పై ఆరు వచనములను ఉదహరించి, "ఈ మాటలలో వివరించబడినవాటితో సమానమైన దృశ్యాలు సంభవించును" అని పేర్కొంటున్నారు. ఆ వచనములలో పాపాధిపత్య రోము (పాడుచేయు హేయకార్యము) 538లో అధికార సింహాసనముమీదకు "స్థాపింపబడెను"; ఆ తరువాత అది దేవుని ప్రజలను "బహు దినములు" (వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములు) హింసించెను, మొదటి "ఆగ్రహము నెరవేరుట" 1798లో సంభవించువరకు. ముప్పై ఒక్కటి నుండి ముప్పై ఆరు వచనముల చరిత్ర పదకొండవ అధ్యాయములోని చివరి ఆరు వచనములలో పునరావృత్తమగును; అయితే ఆ చరిత్ర అయిదు నుండి తొమ్మిదవ వచనములలోను సంపూర్ణంగా ప్రతిరూపితమై యున్నది.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

క్రి.పూ. 281లో ఉత్తర రాజుగా సెల్యూకస్‌ను స్థాపించుట, 538 సంవత్సరముతో సరిపోలుతుంది. ఇవి రెండూ మూడు భౌగోళిక అవరోధాలను జయించుట ముగింపునందు ఉత్తర రాజు సింహాసనారోహణాన్ని ప్రతినిధ్యం చేస్తాయి. పోప్‌ అధికార పరిపాలన కాలము అనేక రీతులలో వ్యక్తపరచబడింది: వెయ్యి రెండువందల అరవై దినములు, నలభై రెండు నెలలు, ఒక కాలము, కాలములు, అరకాలము, ఒక వ్యవధి, మరియు మూడున్నర సంవత్సరాలు. సెల్యూకస్ పరిపాలనకు నిడివి ముప్పై ఐదు సంవత్సరములు; ముప్పై ఐదు యొక్క పదవ భాగము, లేదా తీతు, మూడున్నర. ముప్పై ఐదు సంవత్సరముల యొక్క పదవ భాగము "మూడుపాయింట్ ఐదు" (3.5) సంవత్సరములుగా కూడా వ్యక్తీకరించబడుతుంది. "మూడున్నర" అనేది పోప్‌ అధికార పరిపాలన కాలమునకు ఒక సంకేతము.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

దక్షిణ రాజైన నపోలియన్ బోనపార్ట్ ("అదృష్టవంతుని కుమారుడు" అనే అర్థం), పోప్‌ను చెరపట్టుటకై తన సేనాధిపతిని పంపిన 1798 సంవత్సరంలో, పాపసీ తన మరణాంతక గాయాన్ని పొందింది. ఒక సంవత్సరం తరువాత, 1799లో, పోప్ నిర్వాసితునిగా మరణించాడు; దక్షిణ రాజుచేత చెరపట్టబడిన మొట్టమొదటి ఉత్తర రాజు కూడా అలాగే మరణించాడు. ఈజిప్టులో చెరలో ఉన్నప్పుడే సెల్యూకస్ కాలినికస్ గుర్రం మీదనుంచి పడిపడి మరణించాడు. మృగముపై స్వారోహణ చేసినవాడు పోపే. ఆ మృగము, పోప్ తన శైతానిక కార్యాలను నెరవేర్చుటకు వినియోగించిన రాజకీయ వ్యవస్థను ప్రతినిధ్యం చేసింది. ఆ మృగము 1798లో హతమైంది; మృగముపై స్వారోహణ చేసి దానిమీద రాజ్యము చేసిన పోప్ ఒక సంవత్సరం తరువాత మరణించాడు. సెల్యూకస్ కాలినికస్ తాను స్వారీ చేసిన గుర్రం (అతడు స్వారీ చేసిన ఆ "మృగము") మీదనుండి పడిపడి మరణించాడు. 1798, 1799ల్లో పాపసీకి జరిగిన చెరబంధం, మొదటి ఉత్తర రాజు చెరపడిన సంఘటనచేత సంపూర్ణంగా ప్రతిరూపింపబడింది.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

ఉత్తరరాజుమీదకు దక్షిణరాజు యొక్క కోపం రావడానికి కారణమైనది లంఘించబడిన శాంతి ఒడంబడికయే; దానికి ప్రతీకగా, దక్షిణ వధువైన బెరెనికెను పక్కన పెట్టివేయబడింది, తదనంతరం ఆమె లయోదికె చేతిలో మరణించింది. నెపోలియన్ 1797లో విప్లవ ఫ్రాన్స్ మరియు పాపల్ రాష్ట్రాల మధ్య శాంతి ఒడంబడికను కుదుర్చుకున్నాడు. ఆ ఒడంబడికకు, సంతకం ఇటలీలోని ఆంకోనాలోని టోలెంటినో పట్టణంలో జరిగినందున, టోలెంటినో అనే పేరు ఇవ్వబడింది. ఫ్రాన్స్ పోపును బందీగా తీసుకున్నప్పుడు, 1798 ఫిబ్రవరిలో, అది అధికారపూర్వకంగా ముగిసింది. ఆ ఒడంబడిక రద్దుకాబడ్డ కారణం ఫ్రాన్స్ తన విప్లవాన్ని ప్రసరింపజేయాలన్న ప్రయత్నమే.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

నెపోలియన్‌కు చెందిన జనరల్ డ్యుఫోట్, ఆ సమయంలో ఫ్రాన్స్ యొక్క పాలక ప్రభుత్వం అయిన డైరెక్టరీ పంపించిన ఫ్రెంచ్ దండయాత్ర దళంలో భాగంగా, 1797లో రోములో ఉన్నాడు. జనరల్ డ్యుఫోట్ రోములో ఉండటాన్ని కూడా కలిగిన ఇటలీపై ఫ్రెంచ్ దండయాత్ర యొక్క ఉద్దేశ్యం, ఇటాలియన్ ద్వీపకల్పంలో ఫ్రెంచ్ విప్లవ బలగాలు స్థాపించిన స్వల్పకాలిక ఆధీన రాష్ట్రమైన రోమన్ గణరాజ్యానికి మద్దతు అందించడమే. ఈ కాలంలో యూరప్ అంతట ఫ్రెంచ్ వారు విప్లవోద్యమాలకు మద్దతు ఇవ్వడంలోను, విప్లవ సిద్ధాంతాలను వ్యాప్తి చేయడంలోను చురుకుగా నిమగ్నమై ఉండేవారు. ఇటలీలో, వారు రాజ్యాలను కూలదోసి, ఫ్రెంచ్ గణరాజ్యాన్ని ఆదర్శంగా తీసుకున్న గణరాజ్యాలను స్థాపించడానికి యత్నించారు.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

రోమ్‌లో డ్యుఫోట్ యొక్క సాన్నిధ్యం మరియు చర్యలు, పాపస్వామ్య రాష్ట్రాల మద్దతుదారులు తోడు స్థానిక అరిస్టోక్రసీని కలుపుకున్న పరిరక్షక వర్గాల ప్రతిఘటనను ప్రేరేపించాయి. 1797 డిసెంబరులో, ఫ్రెంచు సైనిక దళాలు మరియు పాపస్వామ్య రాష్ట్రాల మద్దతుదారుల మధ్య జరిగిన ఘర్షణలో జనరల్ డ్యుఫోట్ హత్య చేయబడ్డాడు; దాంతో, తదుపరి సంవత్సరంలో పోప్‌ను చెరపట్టుటకు జనరల్ బెర్తియేను పంపుటకై నెపోలియన్‌కు అవసరమైన సాకు ఏర్పడింది. దక్షిణ రాజు మరియు ఉత్తర రాజు మధ్య లంఘించబడిన శాంతి ఒప్పందమే, ఇరు వృత్తాంతాలలోను, ఉత్తర రాజు దక్షిణ రాజచేత చెరపట్టబడుటకు ప్రేరకంగా నిలిచింది.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

ఎనిమిదవ వచనం, “తమ దేవుళ్లనును, వారి అధిపతులతోకూడ, వెండి బంగారముల అమూల్య పాత్రలతోకూడ ఐగుప్తుకు చెరగా తీసికొనిపోవును” అని చెప్పుచున్నది. ఈ వచనపూర్ణతలో ప్టోలెమీ ఐగుప్తుకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఉత్తర రాజు పూర్వము వారియొద్దనుండి తీసికొనిపోయిన వారి విగ్రహములనును, పవిత్ర వస్తువులనును తిరిగి అందించిన కార్యమునకు సత్కారార్థముగా ఐగుప్తీయులు అతనికి “యూయెర్గేటీస్” (ఉపకారి) అనే బిరుదును ఇచ్చిరి. క్రీస్తు శకం 1798లో ఫ్రెంచువారిచేత రోము దోపిడీ చేయబడినది. చరిత్రకారులు లిఖించిన ప్రకారం, ఒక్క రోజునే బలమైన సైనిక కాపలాకింద ఐదు వందల గుర్రాలచే లాగబడిన వాహనములు పట్టణమును విడిచిపోవుట కనబడినది.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

ఆ ఊరేగింపులో ప్రాచీన శిల్పాలు మరియు పునర్జన్మయుగ చిత్రాలు అపార సంఖ్యలో ఉన్నాయి; అవి టొలెంటినో యొక్క భగ్నమైన శాంతి ఒప్పందానుసారం ఫ్రాన్స్ స్వాధీనపరచుకుంటున్నవే. ఆ కళాఖండాలలో లావోకూన్ సమూహం, బెల్వెడేర్ అపోల్లో, డయింగ్ గాల్, క్యూపిడ్ అండ్ సైకీ, నాక్సోస్‌పై ఆర్యాడ్నీ, మెడిచీ వీనస్, అలాగే టైబర్ మరియు నైల్ నదుల విపులాకార ప్రతిమలు ఉన్నాయి; రాఫాయేలు రచించిన గుడిచీరలు మరియు చిత్రాలు, వాటిలో Transfiguration, Madonna di Foligno, Madonna della Sedia, టిషియన్ యొక్క Santa Conversazione; మరియు ఇంకా అనేక ఇతర కృతులు కూడా ఉన్నాయి. ఈ దొంగిలించబడిన నిధులు 1807లో ప్రారంభించబడిన లూవ్ర్‌లోని Musee Napoleonian లో ప్రదర్శింపబడింది అయితే, అది కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత మాత్రమే జరిగింది. ప్టోలెమీ ఐగుప్తీయులకు వారి నిధులను తిరిగి ఇచ్చినందుకు ప్రసిద్ధి పొందినట్లే, రోమా నుండి తీసుకువచ్చిన నిధులు నపోలియన్ పేరుమీద పెట్టబడిన మ్యూజియం విభాగంలో ఉంచబడ్డాయి.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

ఐదవ వచనము నుండి తొమ్మిదవ వచనము వరకు, క్రీస్తుశకం 538 సంవత్సరమున ఆరంభమై 1798 మరియు 1799 సంవత్సరములలో ముగిసిన చరిత్రకు సంపూర్ణ సమాంతరముగా ఉన్నవి. అవి ముప్పత్తొకటవ వచనము నుండి ముప్పత్తారవ వచనము వరకు ఉన్న వాటికి సరిసమానమై యున్నవి; ఆ విషయం అధ్యాయపు చివరి ఆరు వచనములలో ప్రతిఫలించబడుచున్నది; అవి ఆధునిక రోమా మూడు ఆటంకములను జయించుచు తుదకు సహాయకుడు ఎవరును లేకుండ తన అంతమును పొందు చివరి శక్తివర్ధనను వివరిస్తున్నవి. తరువాత పదవ వచనము 1989 సంవత్సరపు చరిత్రను పరిశీలించుచున్నది.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> కాని అతని కుమారులు ఉద్యుక్తులై, బలమైన సైన్యబలగాల మహాసమూహాన్ని సమీకరించుదురు; వారిలో ఒక్కడు నిశ్చయముగా వచ్చి, ఉప్పొంగి, దాటిపోవును; తరువాత అతడు తిరిగి వచ్చి, అతని కోటవరకు కూడ ఉద్యుక్తుడగును. దానియేలు 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

పదవ వచనపు చారిత్రక నెరవేర్పు 1989 సంవత్సరాన్ని ప్రతిరూపిస్తుంది; అప్పుడు పాపసింహాసనం రోనాల్డ్ రీగన్‌తో గూఢ కూటమిలో ఉండి, పెరెస్ట్రోయికా అనంతర పరిణామాల ప్రభావంతో సోవియట్ యూనియన్ (USSR) విచ్ఛిన్నమైపోయినప్పుడు, దాని కోటయైన (రష్యా) మాత్రమే మిగిలేలా, సోవియట్ యూనియన్‌పై “పొంగిపొర్లి” “దాటిపోయెను.”

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> అంత్యకాలమందు దక్షిణరాజు అతని మీదికి తోసుకొనివస్తాడు; ఉత్తరరాజు రథములతోను గుర్రస్వారులతోను అనేక నౌకలతోను సుడిగాలివలె అతని మీదికి వచ్చును; అతడు దేశములలోనికి ప్రవేశించి ముంచెత్తి దాటిపోవును. దానియేలు 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

పదవ వచనపు చరిత్ర, క్రీ.పూ. 246లో దక్షిణ రాజు ఉత్తర రాజును జయించిన కార్యానికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన ప్రతీకారాన్ని సూచిస్తుంది; అలాగే 1798లో దక్షిణ రాజు ఉత్తర రాజును జయించిన కార్యానికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన ప్రతీకారానికి రూపముగా నిలుస్తుంది. నలభై వచనం 1798లోని అంత్యకాలముతో ఆరంభమై, ఆ సమయంలో దక్షిణ రాజు (నాస్తిక ఫ్రాన్స్) ఉత్తర రాజుకు (పాపల్ అధికారము) మరణాంతక గాయాన్ని కలిగించెను; మరియు 1989లో అంత్యకాలమున సోవియట్ యూనియన్ పతనముతో నెరవేరింది. 1798లోని అంత్యకాలము నలభై వచనములో ఈ వాక్యంతో సూచింపబడింది, "అంత్యకాలమందు దక్షిణ రాజు వాని మీద తోసుకొనివచ్చును." ఆ వచనము యొక్క చివరి భాగాన్ని విభజించే "ద్విబిందువు" (:) 1989లోని తదుపరి "అంత్యకాలము"ను సూచిస్తుంది. "మరియు ఉత్తర రాజు రథములతోను, గుర్రపు సైన్యములతోను, అనేక నౌకలతోను సుడిగాలివలె వానికి విరోధముగా వచ్చును; అతడు దేశములలోనికి ప్రవేశించి, ముంచెత్తి దాటి పోవును."

We will continue this study in the next article.

మేము ఈ అధ్యయనాన్ని తదుపరి వ్యాసంలో కొనసాగిస్తాము.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> చరిత్ర రంగస్థలంలో రంగప్రవేశం చేసిన ప్రతి జాతి, అది ‘జాగరూకుడు మరియు పరిశుద్ధవాడు’ యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని నెరవేర్చునదో లేదో తెలిసివచ్చునట్లు, భూమిపై తన స్థానాన్ని ఆక్రమించుటకు అనుమతించబడెను. ప్రవచనము ప్రపంచంలోని మహాసామ్రాజ్యాలైన బాబులోను, మీదో-పారసీ, గ్రీసు, రోమా—వాటి ఉదయమును పతనమును సూచించెను. ఇవన్నిటిలోను, తక్కువ శక్తిగల జాతులయందు జరిగినట్లే, చరిత్ర తన్నుతాను పునరావృతం చేసుకుంది. ప్రతిదానికి తన పరీక్షాకాలం కలిగెను; ప్రతిదీ విఫలమాయెను; దాని మహిమ క్షీణించెను; దాని శక్తి తొలగించబడెను; దాని స్థానం మరొకదిచేత ఆక్రమింపబడెను. . . .

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> పవిత్ర లేఖనముల పుటలలో స్పష్టపరచబడిన జాతుల ఉదయాస్తమయములనుండి, కేవలం బాహ్యమై భౌతికమైయున్న మహిమ ఎంత అసారమో వారు నేర్చుకొనవలెను. బాబిలోను, దాని సమస్త శక్తియు మహిమయుతో—మన లోకము అప్పటి నుండి అలాంటిదాన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదు—ఆ దినముల ప్రజలకు అంత స్థిరముగా, నిలకడగా అనిపించిన ఆ శక్తియు మహిమయు—అది ఎంత సంపూర్ణముగా అంతరించి పోయింది! అది ‘గడ్డి పుష్పము’ వలె నశించింది. దేవుని ఆధారముగా లేనిదంతయు అట్లే నశించిపోతుంది. ఆయన సంకల్పముతో ముడిపడి, ఆయన స్వభావమును వ్యక్తపరచునదే నిలిచి ఉండగలదు. ఆయన సిద్ధాంతాలే మన లోకము తెలిసిన ఏకైక అచంచల సంగతులు. Education, 177, 184.

Back to Articles