Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట ఎనభై

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

రోము, మక్కబీయులు, మరియు ఆధునిక కాలం మధ్యనున్న ప్రవచనాత్మక సంగమం: దానియేలు దర్శనాలపై ఒక అధ్యయనం

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

ఉరియా స్మిత్ ఇలా వ్రాశాడు: “రోము క్రీస్తుపూర్వం 162 సంవత్సరంలో దేవుని ప్రజలైన యూదులతో సంధి ద్వారా సంబంధం పొందింది.” చాలా మంది ఆధునిక చరిత్రకారులు ఆ తేదీని క్రీస్తుపూర్వం 161 సంవత్సరంగా సూచిస్తారు; అదే గ్రంథంలో స్మిత్ కూడా రెండుసార్లు క్రీస్తుపూర్వం 161 సంవత్సరాన్ని ప్రస్తావిస్తున్నాడు. అందువల్ల, క్రీస్తుపూర్వం 162 సంవత్సరానికి చేసిన ఈ సూచన ముద్రణాప్రమాదం అయి ఉండవచ్చని నేను భావిస్తున్నాను.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “23 మరియు 24 వచనాల ద్వారా, క్రీస్తుపూర్వం 161లో యూదులు మరియు రోమీయుల మధ్య జరిగిన ఆ ఒడంబడికకు ఈ ప్రక్క వైపునకు, రోము సర్వలోకాధిపత్యాన్ని సంపాదించుకున్న కాలమునకు మనము తీసికొనివచ్చబడుచున్నాము.” — ఉరియా స్మిత్, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

పదకొండవ మరియు పన్నెండవ వచనాలు, క్రీ.పూ. 217లో జరిగిన రాఫియా యుద్ధంలోని విజయం మరియు దాని అనంతర పరిణామాలను సూచిస్తున్నాయి; ఆ యుద్ధము మహా అంటియోకుసు మూడవవాని నాయకత్వంలోని సెల్యూసిద్ సామ్రాజ్యము మరియు రాజు టోలెమీ నాలుగవ ఫిలోపేటర్ నాయకత్వంలోని ఈజిప్టు టోలెమేయుల రాజ్యము మధ్య జరిగింది.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

క్రీపూ 200లో, పదిహేడు సంవత్సరాల అనంతరం జరిగిన పానియం యుద్ధం, మళ్లీ సెల్యూసిడ్ రాజ్యం మరియు టోలెమైక్ రాజ్యాల మధ్య నడిచింది.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

క్రీపూ 167లో ఆరంభమైన మక్కబేయుల తిరుగుబాటు, యూదుల మతాచారాలను అణచివేయుటకు మరియు గ్రీకు సంస్కృతిని రుద్దించుటకు చేసిన సెల్యూసిడ్ సామ్రాజ్యపు ప్రయత్నాలకు వ్యతిరేకంగా యూదులు చేసిన తిరుగుబాటు.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

హనుక్కాలో స్మరించబడే చారిత్రక సంఘటన అయిన యెరూషలేములోని ద్వితీయ దేవాలయపు పునఃప్రతిష్ఠ క్రీ.పూ. 164లో, ఇరవై మూడవ వచనంలోని "కూటమి"కన్నా మూడు సంవత్సరాల ముందే సంభవించింది. ఈ సంఘటన, దేవాలయాన్ని అపవిత్రపరచి యూదుల మతాచారాలను నిషేధించిన దుర్నామకుడైన ఆంటియోకుసు నాలుగవ ఎపిఫానేసు నేతృత్వంలోని సెల్యూసిడ్ సామ్రాజ్య బలగాలపై మక్కబీయులు చేపట్టిన విజయవంతమైన సైనిక దండయాత్ర అనంతరం సంభవించింది. హనుక్కా ద్వారా స్మరించబడే ఆ విజయానంతరం స్వల్పకాలానికే ఆంటియోకుసు నాలుగవ ఎపిఫానేసు మరణించాడు; ఆ బిందువునుండి చరిత్రపరంగా సిరియా శక్తి క్షయోన్ముఖమైంది.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

క్రీ.పూ. 200లో—అది పానియం యుద్ధకాలముకూడా—రోము మొదటిసారిగా దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయం యొక్క ప్రవచనా చరిత్రలో తన్ను చొప్పించుకొనెను. అక్కడ దర్శనాన్ని స్థాపించే ప్రతీకం ఉంది. ఆ చరిత్రలో దాని ఉద్దేశ్యపూర్వక ప్రభావం, పర్దా వెనుకనుండి తీగలు లాగే సంఘముకు ప్రతీకయైన యెజబేలు యొక్క కార్యాన్ని గుర్తింపజేస్తుంది. ఆమె భర్త ఆహాబు, ఆమె ప్రవక్తలు ఎలీయా చేత సంహరింపబడుటను చూచినప్పుడు, యెజబేలు సమార్యలో తన గృహమునే ఉండెను. హెరోదియా హెరోదు జన్మదిన విందులో లేదు; అక్కడ ఆమె కుమార్తె సలోమీ హెరోదును మోహింపజేసెను. యునైటెడ్ స్టేట్స్ చరిత్రలో, తూరు వ్యభిచారిణిగా ప్రతీకీకరించబడిన పాపాధికారం, ప్రతీకాత్మక డెబ్బై సంవత్సరాల అంతమువరకు మరచిపోబడివుంటుంది. తరువాత ఆమె భూమి రాజులకు తన మోసపు గీతాలను ఆలపించుట ఆరంభిస్తుంది. క్రీ.పూ. 200 సంవత్సరం, పదహారవ వచనములో సూచించబడినట్లుగా, త్వరలో రానున్న ఆదివారపు చట్టానికి కొద్దిముందు, అంత్యదినములలో ఆమె రాజులకు బహిరంగముగా తన గీతములను ఆలపించడం మొదలుపెట్టే కాలాన్ని సంకేతపరుస్తుంది.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

క్రీ.పూ. 161 నుండి 158 వరకు జరిగిన యూదుల ‘సంధి’కు ముందుగా, హనుక్కా ద్వారా స్మరించబడే క్రీ.పూ. 164లో, మక్కబీయులు ఆలయాన్ని మళ్లీ ప్రతిష్ఠించారు. తరువాత మూడు సంవత్సరాలకు, సిరియన్లతో కొనసాగుతున్న పోరాటంలోనే ఉండగా, మక్కబీయ యూదులు మద్దతుకోసం రోమును ఆశ్రయించారు. ఆ సమయంలో ఏర్పడిన రోముతో ‘సంధి’ దేవుని అంత్యదినాల ప్రవచన విద్యార్థులకు ఒక ప్రవచనాత్మక పరీక్షగా మారుతుంది.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

చరిత్ర ‘సంధి’ జరిగిన సమయంగా క్రీ.పూ. 161 సంవత్సరాన్ని గుర్తిస్తుంది; కానీ పయనీకులు ఆ సంఘటనను క్రీ.పూ. 158 సంవత్సరమని నిర్ధారించారు. మిల్లరే సరైందా, లేక ఆధునిక చరిత్రకారులే సరైందా? మిల్లర్ క్రీ.పూ. 158 సంవత్సరానికి ఆరు వందల అరవై ఆరు (666) సంవత్సరాలు జోడించి, ‘దైనందినము’ తొలగింపబడిన 508 సంవత్సరానికి వచ్చాడు. మీరు ఎంత శోధించినా, యూదులు మరియు రోమీయుల మధ్య సంధి క్రీ.పూ. 158లో జరిగినదని చారిత్రక మద్దతును కనుగొనడం అత్యంత క్లిష్టం; వాస్తవానికి అసాధ్యమై ఉండవచ్చు.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

పదహారవ వచనం ఆదివార నియమము; అయితే ఆ చరిత్రకు పూర్వమే, దర్శనాన్ని స్థాపించుటకై క్రీస్తుపూర్వం 200 సంవత్సరంలో రోము చరిత్రలో ప్రవేశిస్తుంది. మక్కబీయుల తిరుగుబాటు క్రీస్తుపూర్వం 167లో మోదేయీన్ వద్ద ప్రారంభమై, అనంతరం వారు క్రీస్తుపూర్వం 164లో ఆలయాన్ని మళ్లీ ప్రతిష్ఠించారు. ఆపై క్రీస్తుపూర్వం 161 నుండి క్రీస్తుపూర్వం 158 వరకు యూదులు రోమీయ అధికారంతో ఒక నిబంధనలో ప్రవేశించారు. క్రీస్తుపూర్వం 161 నుండి క్రీస్తుపూర్వం 158 వరకు “కూటమి” స్థాపించుటకు అవసరమైన కాలవ్యవధిని సూచిస్తుంది. ఈ అవగాహన, చరిత్రకారుల సాక్ష్యానికి అనుగుణంగా “కూటమి”ని గుర్తించడమే కాక, ప్రభువు హస్తముచే నిర్దేశింపబడి మార్చబడకూడని పటముతోను సారూప్యముగా నిలుస్తుంది.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

చరిత్రకారులు తెలియజేస్తున్నారు: క్రీస్తుపూర్వ ద్వితీయ శతాబ్దంలో యూదా మరియు రోము వంటి ప్రాచీన దేశాల మధ్య ఒప్పందాలు కుదుర్చుకునే చర్చా ప్రక్రియ, సంబంధిత ప్రత్యేక పరిస్థితులు, దౌత్య నియమావళి, మరియు శక్తి సమీకరణాలపై ఆధారపడి, భిన్నంగా ఉండేది. సాధారణంగా, ఒక పక్షం మరొక పక్షంతో ఒప్పందం లేదా మైత్రి స్థాపన పట్ల ఆసక్తిని వ్యక్తపరచడం ద్వారా ఆ ప్రక్రియ ప్రారంభమయ్యేది. యూదా మరియు రోము విషయంలో, యూదానే రోముతో సంప్రదింపులను ఆరంభించి, ఒక ఔపచారిక మైత్రిని ప్రతిపాదించింది.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

ప్రతిపాదనను తెలియజేయుటకు మరియు చర్చలను ప్రారంభించుటకు దౌత్య మార్గాలు వినియోగించబడి ఉండేవి. దీనిలో రోమాకు రాయబారులు లేదా దూతలను పంపించి, అక్కడి నాయకులు లేదా ప్రతినిధులతో భేటీ కావడం అనివార్యంగా అంతర్భూతమై ఉండేది. చర్చలు ప్రారంభమైన తరువాత, ప్రతిపాదిత సంధి యొక్క నిబంధనలను ఇరుపక్షాలు చర్చించేవారు. ఈ దశలో అనేక సమావేశాల శ్రేణి, దౌత్య సందేశాల పరస్పర మార్పిడి, అలాగే చర్చలను సులభతరం చేయుటకు మధ్యస్థులు లేదా మధ్యవర్తుల పాల్గొనుట సమ్మిళితమై ఉండవచ్చు. చర్చల సమయంలో, ప్రతి పక్షము మరొక పక్షము ప్రతిపాదించిన నిబంధనలను పరిశీలించి, ప్రత్యుత్తర ప్రతిపాదనలు సమర్పించవచ్చు లేదా కొన్ని నిబంధనలపై సవరణలను కోరవచ్చు. ఈ ప్రక్రియలో శ్రద్ధపూర్వక పరిచింతన, సలహాదారులతో సంప్రదింపులు, మరియు ప్రతిపాదిత సంధికి సంభావ్యమైన లాభాలు, ప్రతికూలతలపై మదింపులు కూడా ఉండవచ్చు.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

సంధి నిబంధనల విషయములో ఇరుపక్షాల మధ్య ఏకాభిప్రాయం కలిగినయెడల, ఇరువైపులూ అంగీకరించిన నిబంధనలు మరియు షరతులను వివరిస్తూ, ఔపచారిక పత్రాలు సిద్ధం చేయబడతాయి. తదనంతరం, ఆ సంధి ప్రతి దేశమునకు సంబంధిత అధికారులచే అనుమోదించబడవలసియుంటుంది. రోము విషయములో, ఇది సెనేట్ గాని ఇతర పాలక సంస్థల గాని ఆమోదాన్ని అవసరపరచవచ్చును. అదేవిధంగా, యూదాలోనూ, ఆ సంధికి దాని నాయకత్వము లేదా పాలక మండలి ఆమోదం అవసరమైయుండవచ్చును. ఒకసారి అనుమోదించబడిన తరువాత, ఆ సంధి అమలులోనికి తీసుకురాబడుతుంది, మరియు ఇరుపక్షాలూ దాని నిబంధనలకు కట్టుబడి ఉండవలెను. ఇది, సంధిలో నిర్ధేశించబడినట్లుగా, వివిధ రకాల సహకారం, పరస్పర రక్షణ ఒప్పందాలు, వాణిజ్య సంబంధాలు, లేదా ఇతర దౌత్య పరస్పర చర్యలను కూడా పొందుపరచియుండవచ్చును.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

క్రీ.పూ. రెండవ శతాబ్దంలో, యూదయ (తూర్పు మధ్యధరా ప్రాంతంలో ఉన్నది) నుండి రోము (మధ్య ఇటలీలో ఉన్నది)కు ప్రయాణించడం, ముఖ్యంగా ప్రాచీన రవాణా విధానాల పరిమితులను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, సవాలుతో కూడిన మరియు కాలహారకమైన ప్రయత్నంగా ఉండేది. యూదయ మరియు రోము మధ్య దూరం, ఎంచుకున్న నిర్దిష్ట మార్గంపై ఆధారపడి, సుమారు 1,500 నుండి 2,000 కిలోమీటర్లు (930 నుండి 1,240 మైళ్లు) ఉంటుంది. ప్రాచీనకాలంలో భూమార్గ ప్రయాణంతో పోలిస్తే సముద్ర ప్రయాణం తరచుగా వేగవంతంగా మరియు సమర్థవంతంగా ఉండేది; అయితే సముద్ర ప్రయాణం ప్రబల గాలుల ఆధీనంలో ఉండేది. యూదయలోని ఒక నౌకాశ్రయం నుండి ఇటలీలోని ఒక నౌకాశ్రయానికి (ఉదాహరణకు రోము నౌకాశ్రయం అయిన ఒస్టియా) నౌకద్వారా ప్రయాణించడం, గాలి పరిస్థితులు, సముద్ర ప్రవాహాలు, ఉపయోగించిన నౌక రకం వంటి అంశాలపై ఆధారపడి, అనేక వారాలు పట్టవచ్చును.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

యూదయా నుండి రోమునకు భూపథము ద్వారా చేసిన ప్రయాణము మెల్లగాను మరింత శ్రమకరముగాను ఉండి యుండేది. ప్రయాణికులు పర్వతములు, లోయలు, నదులు మొదలైన విభిన్న భూభాగముల గుండా సాగవలసి వచ్చేది; అలాగే దోపిడీదారులు మరియు శత్రుత్వభరిత ప్రాంతములు వంటి అడ్డంకులతోనూ తలపడవలసి వచ్చేది. నడకనో గుఱ్ఱపు బండిలోనో చేసిన ప్రయాణమునకు అనేక నెలలు పట్టునని అంచనా వేయబడుతుంది. అదేవిధంగా, రహదారుల స్థితి, నివాససౌకర్యాలు మరియు విశ్రాంతి నిలయాల లభ్యత, అలాగే మార్గమధ్యంలో విశ్రాంతి తీసుకొని పునఃసరఫరా చేసికొనవలసిన అవసరం వంటి అంశాలు కూడా ప్రయాణకాలమును ప్రభావితం చేసి యుండేవి.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

మక్కబీయ యూదులు రోముతో సంధి కోరినప్పుడు, వారు రోమాకు రాయబారులను పంపవలసి వచ్చేది. ఆ రాయబారులను రోమీయ అధికారులు స్వీకరించిన అనంతరం, చర్చల ఒక దశ జరిగేది. ఖచ్చితమైన లిఖిత రికార్డు లేనందున, చారిత్రక సిద్ధాంతప్రకారం, ఒప్పందం ఒకసారి ప్రామాణిక రూపం దాల్చిన తరువాత, దానిని దృవీకరణ కొరకు యూదయకు తిరిగి తీసుకెళ్లవలసి వచ్చేది; అనంతరం, బహుశా యూదుల ఆమోదాన్ని ధృవీకరించుటకు దానిని మళ్లీ రోమాకు తీసుకెళ్లవలసి వచ్చేది. ఆ కాలంలో సంధిని స్థాపించే ప్రక్రియ ఒకే సంవత్సరంలో పూర్తయిందని నమ్మడం దాదాపు అసాధ్యం; కాబట్టి, "సంధి" అనేది క్రీస్తుపూర్వం 161 నుండి 158 వరకూ సాగిన ప్రక్రియను సూచించునని ఉన్న అవగాహన, పదహారవ వచనంలోని ఆదివారపు చట్టానికి దారితీసే చరిత్రను గుర్తించే ఇతర ప్రవచన రేఖలతో సరిపోతుంది.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

చరిత్రకారులందరూ మక్కబీయ యూదులే ఆరంభించారని ఏకగ్రీవంగా అంగీకరించే ఒక “సంధి” క్రీస్తుపూర్వం 161లో యూదయలో ప్రారంభమైంది. దీని ఉద్దేశ్యం ఏమనగా, క్రీస్తుపూర్వం 167లో తమ తిరుగుబాటు ప్రారంభమైనప్పటి నుండి తాము పోరాడుతూ వచ్చిన సిరియనుల ఎదుట యూదులు మద్దతు పొందాలనుకొనుట. ఈ తిరుగుబాటుకు ప్రేరణ యూదుల యాజకుడైన మత్తతీయా మరియు అతని ఐదుగురు కుమారులు—ప్రత్యేకించి యూదా మక్కబీ—సెల్యూసీదు పాలకుడైన ఆంటియొకుస్ IV ఎపిఫానేస్ అమలు చేసిన హెల్లెనీకరణ విధానాలను ప్రతిఘటించుటకు చేసిన ప్రయత్నాలవల్ల కలిగింది. ఆ విధానాల్లో యూదుల మతాచారాలను అణచివేయుటకై చేసిన ప్రయత్నాలు మరియు గ్రీకు ఆచారములు, విశ్వాసములను బలవంతంగా స్వీకరింపజేయుట కూడా చేర్చబడ్డవి.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

ఆ తిరుగుబాటుకు ప్రేరక సంఘటన మోదీన్ అనే గ్రామంలో జరిగినది. అక్కడ మత్తతీయు గ్రేకు దేవతకు బలి అర్పింపవలెనని జారీ చేసిన రాజాజ్ఞను అనుసరించుటకు నిరాకరించాడు. "మోదీన్" అనే పేరు హెబ్రూ "మోడియా" అనే పదం నుండి ఉద్భవించింది; దాని అర్థం "ప్రకటించుట" లేదా "నిరసించుట". తన నిరసనలో, బలి సమర్పించబోవుచున్న యూద మతత్యాగిని మత్తతీయు సంహరించాడు; తరువాత తాను తన కుమారులతోకూడ కొండలలోకి పారిపోయి, సెల్యూసిడ్ దళాలపై గెరిల్లా యుద్ధ కార్యాచరణను ఆరంభించారు. మక్కబీయుల తిరుగుబాటు అనేక సంవత్సరాలపాటు కొనసాగింది; ఆ కాలమంతట మక్కబీయులు సెల్యూసిడ్లతోను వారి మిత్రబలగాలతోను అనేక యుద్ధాలలో పోరాడారు. శత్రువులు సంఖ్యపరంగా, సామగ్రిపరంగా వారికంటే అత్యధికులైనప్పటికీ, మక్కబీయులు అనేక గణనీయ విజయాలను సాధించారు.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

సెల్యూసిడ్ సామ్రాజ్యం యూదులపై గ్రీస్ మతాన్ని రుద్దుటకు ప్రయత్నించుచుండెను; మరియు గ్రీసువారు అంత్యదినముల గ్లోబలిస్టులను సూచించుదురు. వారి మతం ప్రస్తుతం యునైటెడ్ స్టేట్స్‌పైను ప్రపంచంపైనును బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థ, ప్రధానప్రవాహ మాధ్యమాలు, విద్యా కేంద్రాలు, అలాగే అక్రమ విదేశీయుల బలవంతపు వలసల ద్వారా జాతీయ భేదాలను కూలదోయుట మొదలైన గ్లోబలిస్టు శక్తులచేత రుద్దబడుచున్న వోక్‌వాదములో వ్యక్తమగుచున్నది. ఆంటియోకస్ ఎపిఫానెస్ యూదులపై గ్రీస్ మతాన్ని బలవంతముగా రుద్దుచుండినప్పుడు, అతని ప్రయత్నములతో సహకరించుచున్న యూదులును కలిగియుండిరి. మక్కబీయులు గ్రీస్ మతాన్ని ప్రతిఘటించుచున్న మతభ్రష్ట యూదుల ఒక వర్గాన్ని సూచించుదురు; అయితే గ్రీస్ మతాన్ని అమలు చేయు కార్యానికి మద్దతు ఇస్తున్న మరియొక వర్గపు మతభ్రష్ట యూదులును కూడ కలిగియుండిరి.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

పదహారవ వచనము త్వరలో రాబోవు ఆదివారపు చట్టమును, అలాగే డ్రాగను, మృగము, అబద్ధ ప్రవక్తల త్రివిధ కూటమిని సూచించును. ఆ చరిత్రకు పూర్వంగా పదమూడు నుండి పదిహేను వరకైన వచనములు వచ్చును; అక్కడ నలభయ్యవ వచనములోని మూడు యుద్ధములు—వచనము పది (1989), వచనములు పదకొండు మరియు పన్నెండు (ఉక్రెయిన్ యుద్ధము), మరియు పానియం యుద్ధము—లో సంభవించును. పానియం యుద్ధము అనగా, రెండు కొమ్ముల భూమి మృగము సార్వత్రికవాదుల మతమయ, రాజకీయ తత్త్వసిద్ధాంతములపై విజయం సాధించు యుద్ధమును సూచించును.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

ఆ సమరములో, సంయుక్త రాష్ట్రాల అంతిమ అధ్యక్షుడు, పదకొండవ మరియు పన్నెండవ వచనములలో వర్ణింపబడిన పుతిన్ విజయము మరియు తదనంతర పతనమునకు సంభవించిన అనంతర పరిణామములను ఎదుర్కొనవలసి యుండును. రష్యా పతనము మూలంగా ఉద్భవించిన పర్యవసానములను పరిష్కరించుటకై, ఆయన నాటోతో గానీ, ఐక్యరాజ్యసమితితో గానీ మైత్రి కూటమి స్థాపించును; ఆ కూటమి పరిణామక్రమములో, పానియము యుద్ధములో ఆయన ఐక్యరాజ్యసమితిని నిమగ్నం చేయును. నలభైవ వచనంలోని మూడవ యుద్ధము, నలభైవ వచనంలోని మొదటి యుద్ధమువలే ఉండును. సంయుక్త రాష్ట్రాల ఆర్థికమరియు సైనిక బలముకింద సోవియట్ యూనియన్ కూలిపోయినట్లే, ఐక్యరాజ్యసమితిలోని గ్లోబలిస్టులు ‘పెరెస్ట్రోయికా’ — సోవియట్ యూనియన్‌ను సంస్కరించుటకు గోర్బచెవ్ చేసిన ప్రయత్నములలోని ముఖ్య ఘటకం — ను పునరావృతం చేయుటకు బలవంతపరచబడుదురు; అయినను, అవి తుదకు సోవియట్ వ్యవస్థ విప్పివేయబడుటకును, చివరికి సోవియట్ యూనియన్ విఘటనకును దోహదపడ్డవే.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

మూడవ యుద్ధానికి దృష్టాంతమై నిలిచేది మొదటి యుద్ధమే; మరియు ఆర్థిక, సైనిక ఒత్తిడుల ద్వారా, రీగన్ ద్వారా ప్రాతినిధ్యం పొందిన ట్రంప్, ఐక్యరాజ్యసమితిని “పెరెస్ట్రోయికా”లోకి బలవంతపరుస్తాడు, దాని అర్థం పునర్‌వ్యవస్థీకరణ లేదా సంస్కరణ. ఈ పునర్‌వ్యవస్థీకరణ ఫలితంగా, “పది రాజుల” వ్యవస్థ అయిన ఐక్యరాజ్యసమితిలో సంయుక్త రాష్ట్రాలు శిరస్సుగా ప్రతిష్ఠించబడతాయి. ఆ సమరంలో, అప్పటికి ట్రంప్ జయిస్తున్న ఆ వ్యవస్థకు తానే రక్షకుడనని వాదిస్తూ, పాపసీ అప్పుడు చరిత్ర వేదికపైకి ప్రవేశిస్తుంది.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

అదే చారిత్రక సందర్భంలో ట్రంప్, అబ్రహాం లింకన్ పరిష్కరించుటకు బలవంతింపబడినట్లే, తాను పరిష్కరించుటకు బలవంతింపబడబడు ఒక అంతర్గత పౌరయుద్ధాన్ని ఎదుర్కొనును. ఆ పౌరయుద్ధం సంయుక్త రాష్ట్రాల లోపలనున్న పరస్పర విరుద్ధమైన రెండు అపస్థాత వర్గాల మధ్య జరుగును. ఒక వర్గము వోక్-ఇజం అనే మతమును మరియు తత్వశాస్త్రమును ఆంగీకరించిన వారిచే ప్రతినిధింపబడుచున్నది; వీరే రెండు రాజకీయ పార్టీలలోనూ ఉన్న ప్రగతిశీల గ్లోబలిస్టులు. మరో వర్గము (మాగా-ఇజం) తాము యథార్థ ప్రొటెస్టెంట్లమని ప్రకటించుకొనుచున్నది; అయినప్పటికీ ఆ వస్త్రమును వారు 1844లో కోల్పోయిరి.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

అధ్యక్షుని పక్షం మాగా-వాదం ద్వారా ప్రతినిధిత్వం పొందుతూ, నిజమైన ప్రొటెస్టాంటిజాన్ని మరియు రాజ్యాంగాన్ని పోషిస్తున్నామనే భ్రాంతిప్రాయమైన దావాపై ఆధారపడినది. వోక్-వాదం యొక్క దావా ఏమనగా: భూమాత ధర్మం, న్యూ ఏజ్, అలాగే రాజ్యాంగం సమాజపు ప్రస్తుత ప్రమాణాల పరిస్థితుల ప్రకారమే వర్తింపబడాలని, స్థాపక పితామహుల పాతబడ్డ ఆలోచనల ప్రకారం కాదు, అనే విశ్వాసం.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లోని గ్లోబలిస్టు–ప్రగతిశీల డెమోక్రాట్ల ప్రయత్నాలను, క్రీపూ 167లో మోదీన్‌లో ఆరంభమైన తిరుగుబాటుతో సూచింపబడినట్లుగా, మత్తతీయా (ట్రంప్) అంతం చేయును. అనంతరం ట్రంప్, మక్కబీయులు దేవాలయాన్ని క్రీపూ 164లో పునఃప్రతిష్ఠించిన చరిత్రను, హనుక్కా ఆచరణ ద్వారా స్మరించబడినట్లుగా, పునరావృతం చేయును. ఆపై, క్రీపూ 161 నుండి 158 వరకును సూచించే కాలంలో, మతాధికారము మరియు రాజకీయాధికారముల మధ్య విధి విరుద్ధ సంబంధాన్ని గుర్తించే ప్రతిమ అయిన పాపసీ యొక్క ప్రతిమను నెలకొల్పుటకు, ట్రంప్ తుదిప్రయత్నాన్ని ఆరంభించును. క్రీపూ 158లో, పదహారు వచనంలోని త్వరలో రాబోయే ఆదివార చట్టము అమలులోనికి తెచ్చబడగా, ఆ సఖ్యత కార్యరూపం దాల్చును.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయం ముందుగా రోము రాజకీయపరంగా అధీనంలోకి తెచ్చుకున్న విధానాన్ని గుర్తిస్తుంది; అనంతరం, అదే చరిత్రను దానియేలు పునరుక్తి చేసి విస్తరింపజేసి, అదే చరిత్రలో దేవుని ప్రజలతో రోము ఎలా వ్యవహరించినదో గుర్తించు ఒక కథనంతో దానిని ప్రతిపాదిస్తాడు. పదహారవ వచనము నుండి పంతొమ్మిదవ వచనము వరకు, ప్రపంచంపై ఆధిపత్యం సాధించుటకు విగ్రహారాధక రోముకు ముందున్న మూడు అడ్డంకులు చిత్రీకరించబడ్డాయి. పదహారవ వచనములో, క్రీస్తుపూర్వం 65లో సిరియా విగ్రహారాధక రోముచేత జయించబడెను; తరువాత క్రీస్తుపూర్వం 63లో పొంపేయ్ యూదయాను జయించెను. పదహారవ వచనము రోము మహిమగల దేశములో నిలుచునే కాలాన్ని నిర్ధారిస్తుంది; ఆ విధంగా, అదే అధ్యాయములోని నలభై ఒకటవ వచనములో పేర్కొన్న ఆదివారం చట్టముకు ఇది రూపకముగా నిలుస్తుంది.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

గమనించవలసిన ముఖ్యమైన విషయం ఏమనగా, యెరూషలేములో జరుగుతున్న ఒక గృహయుద్ధమధ్యలో, ఆ ఆక్రమణం క్రీ.పూ. 63లో [1863కు సమాంతరంగా] జరిగింది. ఉరియా స్మిత్ ఇలా పేర్కొన్నాడు: "పొంటస్ రాజు మిత్రిడేట్స్‌పై చేసిన దండయాత్ర నుండి పొంపేయ్ తిరిగివచ్చినప్పుడు, యూదయా రాజ్యపు కిరీటమునకు ఇద్దరు ప్రత్యర్థులు—హైర్కానస్ మరియు అరిస్టోబులస్—పరస్పరం పోరాడుచున్నారు."

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

“హైర్కానస్” మరియు “అరిస్టోబులస్” అనే పేర్లు రెండూ గ్రీకు మూలమున్నవే; ముఖ్యంగా హెల్లెనిస్టిక్ కాలంలోను హస్మోనీయ వంశ చరిత్ర సందర్భంలోను యూదుల చరిత్రలో చారిత్రక ప్రాముఖ్యత కలిగినవి. “హైర్కానస్” అనే పేరు గ్రీకు పదమైన “హుర్కానోస్” నుండి ఉద్భవించింది; అది బహుశః పర్షియన్ భాషలో “తోడేలు” అనే అర్థమున్న “హుర్కాన్” అనే పదం నుండి పుట్టి ఉండవచ్చు. హైర్కానస్ అనే పేరు అనేక హస్మోనీయ పరిపాలకులు ధరించిన పేరు. “అరిస్టోబులస్” అంటే “అత్యుత్తమ సలహాదారు” లేదా “శ్రేష్ఠ ఉపదేశకుడు.” అరిస్టోబులస్ కూడా అనేక హస్మోనీయ పరిపాలకులు ధరించిన మరో పేరు. “హైర్కానస్” మరియు “అరిస్టోబులస్” అనే ఈ రెండు పేర్లు హస్మోనీయ కాలములో యూదుల చరిత్రలో ప్రాముఖ్యమైన వ్యక్తులతో సంబంధం కలిగిన పేర్లు. వీరు యూదయాలోని హస్మోనీయ రాజ్య పరిపాలనలోను విస్తరణలోను ముఖ్యమైన పాత్రలు పోషించిన పాలకులు. క్రీస్తు కాలంలో హస్మోనీయ రాజ్యానికి ప్రవచనాత్మక వారసులును ప్రతినిధులును అయినవారు పరిసయ్యులు.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

పొంపేయు యెరూషలేమును జయించినప్పుడు, రెండు రాజకీయ పక్షాలూ తమ మూలాలను క్రి.పూ. 167లో మోదీన్ ప్రతినిధిత్వం వహించిన తిరుగుబాటు కాలానికి ఆన్వయించుకున్నవి. పొంపేయు ఆ తిరుగుబాటులోకి లాగబడిన తరువాత, యెరూషలేమును స్వాధీనపరచుకొనవలెనని అతడు నిశ్చయించుకొన్నాడు; అరిస్టోబులోస్ పక్షం అతనికి ప్రతిఘటించవలెనని నిశ్చయించుకొన్నది, అయితే హైర్కానుస్ పక్షం పొంపేయుకై నగర ద్వారములను తెరవవలెనని నిశ్చయించుకొన్నది. ఆపై పొంపేయు యెరూషలేముపై తన దాడిని ఆరంభించెను; మూడు నెలల తరువాత యెరూషలేము శాశ్వతంగా రోము అధికార పరిధిలోనికి చేరెను.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

పదొమ్మిదవ వచనమునాటికి మూడవదియు తుదమైన అడ్డంకియైన ఐగుప్తు రోముచేత స్వాధీనపరచబడెను. తరువాత ఇరవయ్యవ వచనములో, ఆ చరిత్రలో దేవుని ప్రజలతో రోము ఎట్లా వ్యవహరించునో దానియేలు వివరించుట ఆరంభించుచుండగా, క్రీస్తు జననం గుర్తింపబడుచున్నది. ఇరవై ఒకటవ, ఇరవై రెండవ వచనములలో క్రీస్తు శిలువవేయబడెను. ఇరవై మూడవ వచనములో, క్రీ.పూ. 161 నుండి క్రీ.పూ. 158 వరకు ఆరంభమైన సంధి, అపస్థాత యూదులు “మాకు కైసరు తప్ప మరే రాజు లేడు” అని ప్రకటించిన శిలువను వివరించే వచనముల వెంటనే గుర్తింపబడుచున్నది. గ్రీక మత తత్వశాస్త్రపు దురాక్రమణలను ప్రతిఘటించిన మక్కబీయులచేత ప్రతినిధీకరింపబడిన అపస్థాత యూదుల పరంపర, ఆ ప్రక్రియలో రోముతో అపవిత్ర సంబంధాన్ని ఏర్పరచి, వారి ఆ అపవిత్ర సంబంధపు ఫలము సంపూర్ణముగా ప్రత్యక్షమైన శిలువ చరిత్రను నిర్దేశించే వచనానంతరం అనుసరించుచున్నది.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

చెరలో ఉన్న డెబ్బై సంవత్సరముల తరువాత నిర్మింపబడిన మందిరమునకు షెకీనాహ్ మహిమ ఎప్పుడును తిరిగి రాలేదు. క్రీస్తుపూర్వము ఐదవ శతాబ్దమున మధ్యకాలమున మలాకీ ప్రకటించినదే చివరి ప్రవచన సాక్ష్యము. మక్కబేయులు విశ్వవాద గ్రీకు ప్రభావమునకు వ్యతిరేకముగా లేచి నిలబడక మునుపు, శతాబ్దాలపాటు దేవుని దృశ్య సన్నిధి గానీ, ఏ ప్రవచన సాక్ష్యము గానీ లేదు. తమ తిరుగుబాటు ఆరంభంలోనే, ప్టోలెమీ మరియు రాజు ఉజ్జీయా ఇద్దరూ యాజకుని పాత్రను తామే నిర్వర్తించి మందిరములో సమర్పణ చేయదలచి ప్రయత్నించిన అదే తిరుగుబాటును వారు కార్యరూపం దాల్చారు.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

యోనాతాను అప్పుస్ (యోనాతాను మక్కబయుడు అని కూడా ప్రసిద్ధుడు) మత్తతీయుని కుమారులలో ఒకడు. మత్తతీయుడే మక్కబయుల తిరుగుబాటుకు శ్రీకారం చుట్టినవాడు; యోనాతాను సెల్యూకిదు సామ్రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా యూదుల తిరుగుబాటుకు నాయకత్వం వహించుటలో విశేషమైన పాత్ర పోషించాడు. తన సహోదరుడైన యూదా మక్కబయుడు యుద్ధంలో మరణించిన తరువాత, యోనాతాను మక్కబయుల సైన్యాల నాయకత్వాన్ని స్వీకరించాడు. తన సైనిక మరియు రాజకీయ నాయకత్వానికి తోడు, యోనాతాను ప్రధానయాజకుని పాత్రను కూడా స్వీకరించి, యూద ప్రజల ఆధ్యాత్మిక నాయకునిగా సేవచేశాడు. నాయకుడిగానూ ప్రధానయాజకుడిగానూ యోనాతాను నిర్వహించిన ఈ ద్విపాత్రాభినయం యూదుల చరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన పరిణామంగా నిలిచింది; ఎందుకంటే దాని ద్వారా రాజకీయ మరియు మతపరమైన అధికారముల రెండూ హస్మోనీయ వంశంలో ఏకీకృతమయ్యాయి. అతని నాయకత్వం యూదుల స్వయంపాలనను బలపరచుటకు తోడ్పడి, యూదయలో హస్మోనీయుల పాలనను స్థాపించుటలో కీలకమైంది.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

రాఫియా విజయానంతరం టోలెమీ ప్రయత్నించిన అదే పాపం మక్కబీయుల తిరుగుబాటు ఆరంభముననే నిజముగా నెరవేర్చబడింది. అదే పాపమును రాజు ఉజ్జీయా కాలమందు యాజకులు ప్రతిఘటించారు; అయితే దేవుని ఆలయ సేవలను రక్షించుచున్నామని మక్కబీయులు ప్రకటించినది, సంఘమును రాజ్యముతో కలిపివేయుట అనే సంగమం యొక్క తప్పుదారి పట్టినదియు తిరుగుబాటు స్వభావముగలదియు అయిన ఒక వ్యక్తీకరణగా నిలిచింది; అందుచేత, అది ఇప్పుడు బైడెన్ యొక్క గ్లోబలిస్టు వోక్-వాద చొరబాట్లకు వ్యతిరేకముగా ట్రంప్‌కు మద్దతుగా సమీకృతమవుచున్న మతభ్రష్ట ప్రొటెస్టాంటిజం యొక్క తిరుగుబాటును సూచించుచున్నది.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

బైబిలు ప్రకారం, వారి ఫలములచేత మీరు వారిని తెలిసికొందురు; మరియు క్రీస్తు కాలమందున్న పరిసయ్యులు మత్తత్యాహుతో ఆరంభమైన హస్మోనేయ వంశమునకు చివరి అవశేషములు. మత్తత్యాహు, అతడు ఆరంభించిన తిరుగుబాటు కూడ, పరిసయ్యత్వపు ఫలములను ఉత్పత్తి చేసింది; అలాగే “Make America Great Again” అనే భావనకు మద్దతు ఇస్తున్న విశ్వాసభ్రష్ట ప్రొటెస్టెంట్లు కూడ అటువంటి ఫలములనే కనుపరచుచున్నారు. రాజ్యాంగమును సంఘమును రాష్ట్రాన్ని పరస్పరముగా వేరు వేరుగా నిలుపవలెనని అర్థము చేసికొనబడిన కాలమందు అమెరికా గొప్పదై యుండెను; అయితే హనుక్కా పండుగచేత స్మరించబడే విజయముచే సూచింపబడిన ఆ కపట అద్భుతమందు, ఆదివారపు శాసనమునకు సంబంధించిన ఉద్యమము బహిరంగముగా బయటపడును.

We will continue this study in the next article.

మేము ఈ అధ్యయనాన్ని తదుపరి వ్యాసంలో కొనసాగిస్తాము.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> ఇంతవరకు మూడవ దూత సందేశములోని సత్యాలను ఉపస్థాపించిన వారు తరచుగా కేవలం భయాందోళన సృష్టికర్తలుగా పరిగణించబడ్డారు. అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో మత అసహనం అధికారం చేపడుతుందనీ, దేవుని ఆజ్ఞలను గైకొనువారిని హింసించుటకు చర్చి మరియు ప్రభుత్వం ఏకమగుదురనీ వారి ప్రవచనాలు ఆధారరహితమని, అసంబద్ధమని ప్రకటించబడ్డాయి. ఈ దేశము ఎప్పటిలాగునే—మత స్వేచ్ఛ యొక్క పరిరక్షకునిగా—ఉండి, వేరొకదానిగా ఎన్నటికీ మారదని ధైర్యంగా ప్రకటించబడింది. కాని ఆదివారపు ఆచరణను బలవంతంగా అమలు చేయుట అనే ప్రశ్న విస్తృతంగా చర్చించబడుచుండగా, ఇంతకాలంగా సందేహింపబడి, నమ్మబడియానిది అయిన ఆ సంఘటన సమీపించుచున్నదని కనబడుచున్నది; మరియు మూడవ దూత సందేశము ఇంతకుముందు ఎప్పుడును కలుగజేయలేని ప్రభావమును కలుగజేయును.

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> ప్రతి తరమందు దేవుడు లోకమందును సంఘమందును పాపమును గద్దించుటకై తన సేవకులను పంపియున్నాడు. కాని ప్రజలు తమకు మృదువైన మాటలు చెప్పబడుటనే కోరుదురు; నిర్మలమైన, అలంకారరహితమైన సత్యము వారికి స్వీకారయోగ్యము కాదు. అనేకమంది సంస్కర్తలు తమ కార్యములో ప్రవేశించుచు, సంఘముయొక్కను జాతియొక్కను పాపములను ఎదిరించుటలో మహా సావధానతను ఆచరించవలెనని నిర్ణయించిరి. నిర్మల క్రైస్తవ జీవన ఆదర్శముచేత ప్రజలను తిరిగి బైబిలులోని సిద్ధాంతముల యొద్దకు నడిపించగలనని వారు ఆశపెట్టిరి. కాని దేవుని ఆత్మ ఏలీయాపై వచ్చినట్లే వారిమీదను వచ్చి, దుర్మార్గ రాజు మరియు దేవుని మార్గమునకు విముఖులైన ప్రజల పాపములను గద్దించునట్లు అతనిని ప్రేరేపించినట్లుగానే వారిని ప్రేరేపించెను; వారు బైబిలులోని సుస్పష్ట వాక్యములను—తాము ప్రతిపాదించుటకు సంకోచించిన ఆ సిద్ధాంతములను—ప్రసంగించుటనుండి తమ్మును అదుపుచేసికొనలేకపోయిరి. వారు సత్యమును మరియు ఆత్మలకు ముప్పు కలుగజేయుచున్న అపాయమును ఉత్సాహపూర్వకముగా ప్రకటించుటకు ప్రేరేపింపబడియుండిరి. ప్రభువు వారికిచ్చిన మాటలను వారు పర్యవసానములను ఏమాత్రము భయపడక ధైర్యముగా ఉచ్చరించిరి; ప్రజలు ఆ హెచ్చరికను విని తీరవలసి వచ్చెను.

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> ఈ విధంగానే మూడవ దూతి సందేశము ప్రకటింపబడును. ఆ సందేశము అత్యధిక శక్తితో బోధింపవలసిన సమయము సమీపించుచుండగా, ప్రభువు వినమ్రమైన సాధనముల ద్వారా కార్యము చేయుచు, తన సేవకై తమ్మును అర్పించుకొనిన వారి మనస్సులను నడిపించును. విద్యాసంస్థల శిక్షణతోకన్నా, ఆయన ఆత్మాభిషేకముచేతనే ఆ కార్మికులు అర్హులుగా నిలుపబడుదురు. విశ్వాసముతోను ప్రార్థనతోను నిలిచిన పురుషులు, దేవుడు వారికి ఇచ్చు వాక్యములను ప్రకటించుచు, పవిత్ర ఉత్సాహముతో ముందుకు వెళ్లుటకు ప్రేరేపింపబడుదురు. బాబులోను పాపములు బహిర్గతము చేయబడును. పౌర అధికారముచేత సమాజపు ఆచారములను బలవంతపెట్టుటవలన కలిగే భయానక ఫలితములు, ఆత్మవాదముని చొరబాటు, పాపాస్థానపు శక్తి యొక్క గోప్యమైన గాని శీఘ్రమైన పురోగతి—ఇవన్నియు ముసుగు తొలగించబడి బహిర్గతమగును. ఈ గంభీర హెచ్చరికలచేత ప్రజలు కదిలించబడుదురు. ఇటువంటి మాటలను నెన్నడును వినని వేల మీద వేలమంది వినుదురు. ఆశ్చర్యముతో వారు ఈ సాక్ష్యమును వినుదురు—బాబులోను అనేది చర్చి; ఆమె తన దోషములు, పాపముల కారణముగాను, తనకు ఆకాశమునుండి పంపబడిన సత్యమును తిరస్కరించినందునను పతనమై యున్నదని. ప్రజలు తమ పూర్వ బోధకుల యొద్దకు, ‘ఈ విషయములు యథార్థమై యున్నవా?’ అనే ఉత్సుకతామయ ప్రశ్నతో వెళ్లునప్పుడు, వారి భయములను శమనపరచి, మెలుకువ పొందిన మనస్సాక్షిని నిశ్చలపరచుటకై, మంత్రులు కట్టుకథలను ప్రతిపాదించుచు, మృదువైన సంగతులను ప్రవచింతురు. కాని అనేకులు మానవ అధికారమాత్రముతో సంతృప్తి చెందుటకు నిరాకరించి, స్పష్టమైన ‘యెహోవా ఈలాగు సెలవిచ్చుచున్నాడు’ అని కోరుచుండగా, పూర్వకాల ఫరీషీయులవలె, తమ అధికారము ప్రశ్నింపబడుటవలన కోపముతో నిండిపోయిన ప్రజాప్రసిద్ధ మంత్రివర్గము, ఆ సందేశమును సాతానునుండినదని అపఖ్యాతిపరచి, దానిని ప్రకటించువారిని దూషించుటకును హింసించుటకును పాపప్రియ సమూహములను రెచ్చగొట్టుదురు.

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> వివాదము కొత్త ప్రాంతాలలోకి విస్తరించుచూ, ప్రజల మనస్సులు దేవుని తొక్కబడిన ధర్మశాస్త్రము వైపు పిలువబడుచున్నప్పుడు, శాతాను చురుగ్గా కదలాడును. ఆ సందేశముతో కూడి ఉన్న శక్తి దానికి విరోధించువారిని మాత్రమె ఉన్మాదపరచును. వెలుగు వారి మందలపై ప్రకాశింపకుండునట్లు, యాజకవర్గం దాదాపు అతిమానవ ప్రయత్నములు చేయును. తమ అధీనములోనున్న ప్రతి సాధనముచేత ఈ అత్యావశ్యకమైన ప్రశ్నలపై చర్చను అణచివేయుటకు వారు శ్రమించుదురు. సభ పౌరాధికారమనే బలమైన భుజమును ఆశ్రయించి విజ్ఞప్తి చేయును; ఈ కార్యములో పాపిస్టులు మరియు ప్రొటెస్టాంటులు ఏకమగుదురు. ఆదివారపు ఆచరణను బలవంతపరచు ఉద్యమము మరింత ధైర్యశాలిగా, నిర్ణయాత్మకముగా మారుచుండగా, ఆజ్ఞాపాలకులయెదుట చట్టము ప్రయోగింపబడును. వారికి జరిమానాలు మరియు కారాగారదండనలతో బెదిరింపులుండును; మరికొందరికి తమ విశ్వాసమును త్యజించునట్లు ప్రలోభాలుగా ప్రభావవంతమైన పదవులు, ఇతర బహుమతులు మరియు లాభములు అందించబడును. అయితే వారి అచంచల ప్రత్యుత్తరం ఇదే: ‘దేవుని వాక్యమునుండి మా దోషమును మా యెదుట చూపించుడి’—సదృశ పరిస్థితులలో లూథర్ చేసిన అదే విన్నపము. న్యాయస్థానముల యెదుట హాజరుచేయబడిన వారు సత్యమునకు బలమైన సమర్థన చేయుదురు; వారిని విన్న కొందరు దేవుని సమస్త ఆజ్ఞలను కాపాడుటలో నిలబడుటకు ప్రేరేపింపబడుదురు. ఇట్లుగా, లేనిచో ఈ సత్యముల విషయమై ఏమీ ఎరుగని వేలాదిమందియెడల వెలుగు ముందుంచబడును.

Back to Articles