Article

# What is Truth? - Number Three

సత్యము ఏమిటి? - సంఖ్య మూడు

The Road to Emmaus

ఎమ్మావుకు మార్గము

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

యోహాను సువార్తలో, అంతిమ భోజనం తర్వాతనే యేసు గెత్సమనే తోటకు వెళ్లే దాకా, పద్నాలుగో అధ్యాయం నుంచి పదిహేడో అధ్యాయం ముగింపు వరకు ఒక దీర్ఘ వర్ణన కొనసాగుతుంది. ఈ అధ్యాయాలను నేను తదుపరి వ్యాసంలో పరిశీలించదలిచాను. ఆ అధ్యాయాలపై అవగాహనను నిర్మించుకోవడానికి ఈ వ్యాసం పునాది వేదికగా నిలుస్తుంది. క్రీస్తు చరిత్రలోని సంస్కరణ రేఖ దృష్ట్యా, ఆ అధ్యాయాలలో క్రీస్తు మరియు ఆయన శిష్యుల మధ్య సంభాషణ విజయోత్సవ ప్రవేశానంతరం, శిలువకు ముందు జరుగుతుంది. యేసు యెరూషలేములోనికి ప్రవేశించి, ఆపై శిష్యులతో తన అంతిమ భోజనం చేసి, తరువాత ఆ వర్ణన జరుగుతుంది; ఆ తర్వాత ఆయన గెత్సమనేకు వెళ్లి, అదే రోజున అర్థరాత్రి పట్టుబడ్డారు, అలా శిలువవేయింపుకు దారితీసిన ఏడు దశల ప్రక్రియ ఆరంభమైంది. ఏడవ నెల ఉద్యమం ద్వారా ప్రతినిధ్యం చేయబడిన చరిత్రలో, ఎక్సెటర్ శిబిర సమావేశానంతరం మరియు మహా నిరాశకు కాస్త ముందర అనే ప్రవచనాత్మక స్థితిలో, ఆయన మరియు ఆయన శిష్యులు నిలిచి ఉన్నారు. అంతిమ భోజనం తర్వాతనే ఆరంభమయ్యే ఆ వర్ణనలో యేసు మొదటగా చెప్పినది ఇదే:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> మీ హృదయము కలవరపడకుడి; మీరు దేవునియందు విశ్వసించుచున్నారు, నాయందును విశ్వసించుడి. యోహాను 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

కొద్ది గంటలలోనే ఒక గొప్ప నిరాశ ముందున్నదని తెలిసి, యేసు రాబోయే సంక్షోభానికి తన శిష్యులను బలపరచుటకు యత్నించాడు. ఏడు గర్జనలుగా సంకేతీకరింపబడిన సంఘటనలను రూపొందించే నాలుగు మార్గచిహ్నాలలో దాగియున్న ప్రవచనా రేఖ, యోహాను సువార్త వృత్తాంతంలోని ఈ మూడు దశలు చోటుచేసుకునే చరిత్రే. ఏడు గర్జనలలోని ఆ దాగి ఉన్న రేఖ, మొదటి నిరాశ నుండి చివరి నిరాశ వరకు ఉన్న చరిత్రను ప్రతినిధ్యం చేస్తుంది.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

తమ హృదయములు ‘కలత చెందకుండునట్లు’ అని వారితో యేసు చెప్పబోవుచుండగా, యూదా ఇస్కరియోతు మూడవ మరియు తుదిసారిగా సన్హెడ్రిన్ వద్దకు వెళ్లుటకై భోజనమునుండి నిర్గమించాడు. తన మూడవ సమావేశార్థం భోజనమునుండి నిర్గమించినప్పుడు, అతడు తన కృపాకాలమును ముగించుకున్నాడు.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

ఏడు ఉరుముల చిహ్నంలోని గుప్త రేఖ యొక్క సందర్భంలో, క్రీస్తు యొక్క విజయోత్సవ ప్రవేశం రెండు వర్గాల ఆరాధకులు ప్రత్యక్షమయ్యే అర్ధరాత్రి కేకను ప్రతినిధ్యం వహిస్తుంది. 'సత్యం' అనే హెబ్రీ పదాన్ని నిర్మించుటలో వినియోగించబడిన మధ్య అక్షరానికి సంబంధించిన మార్గచిహ్నం, హెబ్రీ వర్ణమాలలోని పదమూడవ అక్షరమే. పదమూడు తిరుగుబాటును సూచిస్తుంది; కావున ప్రవచనాత్మక మార్గచిహ్నంగా అది అర్ధరాత్రి కేకను ప్రతినిధ్యం వహిస్తుంది, అక్కడ మూర్ఖ కన్యలు తిరుగుబాటు యొక్క ఒక వ్యక్తీకరణగా నిలుస్తారు; అలాగే విజయోత్సవ ప్రవేశం అనే మార్గచిహ్న సమయంలో యూదా కూడ అట్లే తిరుగుబాటు యొక్క వ్యక్తీకరణగా ప్రత్యక్షమవుతాడు.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> గోధుమల మధ్య కలుపు మొక్కలు, జ్ఞానముగల కన్యలతో మూర్ఖ కన్యలు, తమ దీపములతో కూడ తమ పాత్రలలో నూనె లేనివారు—ఇవన్నీ గతములోలాగనే ఎల్లప్పుడును ఉండుదురు. భూమిపై క్రీస్తు స్థాపించిన సంఘములో లోభి యూదా ఉండెను; ఆమె చరిత్రలోని ప్రతి దశలోను సంఘములో యూదా లాంటి వారు ఉండుదురు. సైన్స్ ఆఫ్ ది టైమ్స్, అక్టోబర్ 23, 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

యూదా ధనమును తిరిగి ఇచ్చి, తన ద్రోహమును కయఫాకు, తరువాత క్రీస్తునకు ఒప్పుకొని, తదనంతరం తాను ఉరితీయుకొనుటకు వెళ్లెను. విచారణ మందిరము నుండి నిష్క్రమించుచుండగా, తాము నూనెను పొందలేదని గ్రహించినప్పుడు మూర్ఖ కన్యల సంకటస్థితిని ప్రతిబింబించే అచ్చం ఆ మాటలతోనే అతడు ఘోషించెను.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> తన విన్నపాలు వృథా అయినవని యూదా గ్రహించి, “ఇప్పటికే ఆలస్యం అయిపోయింది! ఇప్పటికే ఆలస్యం అయిపోయింది!” అని ఆర్తనాదిస్తూ సభామందిరము నుండి పరిగెత్తి బయటకు వెళ్లిపోయాడు. యేసు సిలువవేయబడుటను చూడుటకు తాను బ్రతికియుండలేనని అతడు భావించి, నిరాశచేత బయటకు వెళ్లి తనను తాను ఉరి వేసికొన్నాడు. డిజైర్ ఆఫ్ ఏజెస్, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

యూదా—‘సభాగారం నుండి తొందరగా దూసుకెళ్లి, “ఇప్పటికే ఆలస్యమైంది! ఆలస్యమైంది!”’ అని ఆర్తనాదం చేయడం—ద్వారా తప్పుడు మధ్యరాత్రి ఘోష సందేశానికి ఒక దృశ్యీకరణగా నిలుస్తాడు. ఆ సందేశం ఎల్లప్పుడూ ఆరాధకులను రెండు వర్గాలుగా ప్రత్యక్షపరుస్తుంది; మరియు మిల్లరైట్ చరిత్రలోను, నిజమైన మధ్యరాత్రి ఘోష సందేశం రాగానే, మూర్ఖ కన్యలు తప్పుడు సందేశముతోనే ముందుకు సాగాయి. అందువలన, మిల్లరైట్ చరిత్రలో, విల్లియం మిల్లర్‌ను నాయకునిగా ఎన్నుకొని, మూడవ దూత యొక్క సందేశాన్ని తిరస్కరించి, క్రీస్తును పరమ పరిశుద్ధ స్థలములోనికి అనుసరించిన చిన్న మందను వ్యతిరేకించిన ఒక ఉద్యమం మనకు కనిపిస్తుంది.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> సంకేతము ఇవ్వబడబోవు భవిష్యత్తు సమయమునకు నా మనస్సు తీసికొనిపోబడెను. ‘ఇదిగో, వరుడు వచ్చుచున్నాడు; అతనిని కలిసికొనుటకై బయలుదేరుడి.’ అయితే, కొందరు తమ దీపములను పునఃపూరించుటకై నూనెను పొందుటలో ఆలస్యంచేసియుండెదరు; చాలా ఆలస్యమైన తరువాత, నూనె సూచించుచున్న శీలము బదిలీ చేయదగినది కాదని వారు గ్రహించెదరు. రివ్యూ అండ్ హెరాల్డ్, ఫిబ్రవరి 11, 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

గుప్త చరిత్రలోని మూడవ మైలురాయి తీర్పును సూచిస్తుంది; అది హెబ్రూ అక్షరమాల యొక్క అంతిమ అక్షరంతో ప్రతినిధ్యం చేయబడుతుంది. ఆ అక్షరం ‘తావ్’; దాన్ని వ్రాసినప్పుడు అది సిలువ ఆకారంలో ఉంటుంది. సిలువ తీర్పును సూచిస్తుంది.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

మిల్లరైట్ చరిత్రలోని ప్రథమ నిరాశ నుండి మధ్యరాత్రి ఘోష వరకూ, లేదా ఆల్ఫా అక్షరము నుండి పదమూడవ అక్షరము వరకూ, ఒక కాలవ్యవధిని సూచించే మార్గసూచిక ఉంది; ఈ కాలవ్యవధినే పది కన్యల ఉపమానములో ‘విలంబకాలం’గా గుర్తించబడింది, అదేవిధంగా హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయములోనూ ఉంది. మధ్యరాత్రి ఘోష నుండి, లేదా ద్రోహమును సూచించే పదమూడవ అక్షరము నుండి, వర్ణమాల యొక్క తుదియ అక్షరమైన మహా నిరాశ వరకు కూడ ఒక కాలవ్యవధి ఉంది; దానిని ‘ఏడవ నెల ఉద్యమం’ అని పిలిచారు—అది ఏడు నెలలపాటు కొనసాగినందున కాదు, గాని మధ్యరాత్రి ఘోష సందేశము క్రీస్తు యూదుల పంచాంగంలోని ఏడవ నెల పదవ దినమున రానున్నాడని సూచించినందున; ఆ దినమే ప్రాయశ్చిత్త దినము.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

యోహాను సువార్త పద్నాలుగో అధ్యాయం నుండి పదెనిమిదో అధ్యాయం వరకు ఉన్న వృత్తాంతానికి సందర్భం, మిల్లరైట్ చరిత్రలోని ‘ఏడవ నెల ఉద్యమం’ను ప్రతిరూపంగా నిలిచే ఒక కాలంలో ప్రారంభమవుతుంది. యోహాను సువార్తలోని ఈ వృత్తాంతపు కేంద్రీయ ఉద్దేశ్యం, సమీపిస్తున్న సిలువ యొక్క సంకటానికి (‘టావ్’ అక్షరం) శిష్యులను సిద్ధపరచుట. అందువలన క్రీస్తు, తన మరణం మొదలుకొని తండ్రియొద్దకు ఆరోహణ చేసి తిరిగి వచ్చేవరకు, శిష్యుల కొరకు అది దుఃఖం, అనిశ్చితి మరియు నిరాశల కాలమవుతుందని తెలియజేస్తాడు. సంస్కరణ రేఖల సాక్ష్యంలో ప్రతినిధీకరించబడిన తొలి నిరాశలన్నిటి ప్రవచనాత్మక లక్షణములవలెనే, ఈ నిరాశ, ముందుగా వెల్లడింపబడిన ఒక ముఖ్య సత్యాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయుటచేత కలిగే స్థితితో సంబంధించియున్నది. సిలువపై క్రీస్తు మరణము గతములోను వర్తమానములోను ఒక ప్రధాన సత్యమే; తాను సిలువేయబడి పునరుత్థానము పొందుదునని ఆయన శిష్యులకు ప్రత్యక్షముగా తెలియజేసియున్నాడు; అయితే ఆ సంకటము అంత గొప్పది, అంత ముంచెత్తినది గనుక, తాము జ్ఞాపకముంచవలసిన దానిని వారు మరచిపోయిరి.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆశయైన క్రీస్తు, తాను ఎత్తబడవలెనని నికోదేముకు చెప్పినట్లుగా, శిలువపై వేలాడదీయబడి ఎత్తబడినప్పుడు, శిష్యుల ఆశ యేసుతోకూడ మరణించింది. ఆ విషయాన్ని వారు వివరించలేకపోయారు. దాని విషయమై క్రీస్తు ముందుగానే వారికి చెప్పిన సమస్తమును వారు గ్రహించలేకపోయారు. విశ్వాసము మరియు క్రియలు, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

మనము చర్చిస్తున్న యోహాను సువార్తలోని ఆ నాలుగు అధ్యాయాల మొత్తం వర్ణనకు ప్రధాన ప్రతిపాద్యం ఇదే: యేసు అర్థరాత్రి పట్టుబడిన క్షణం మొదలుకొని, తాను తండ్రియొద్దకు ఆరోహణ చేసి తిరిగి వచ్చిన దాకా వారు అనుభవించబోయే నిరాశా కాలానికి తన శిష్యులను సిద్ధపరచడం. యోహాను సువార్తలోని ఆ నాలుగు అధ్యాయాలలో, క్రీస్తు శిష్యుల నుంచీ ఆయన దూరంగా ఉన్న ఆ కాలం ఒక విలంబకాలాన్ని సూచిస్తుంది. చారిత్రకంగా, నేను విలంబకాలమని గుర్తిస్తున్న ఆ కాలం సిలువ యొక్క సంక్షోభానంతరం జరిగింది. అయితే మనము పరిశీలించబోయే ఆ నాలుగు అధ్యాయాలలో, అవి ప్రవచనాత్మకంగా మొదటి నిరాశతో ఆరంభమయ్యే విలంబకాలాన్ని ప్రతినిధ్యం చేస్తున్నాయి; సిలువ యొక్క మహా నిరాశ అనంతరం ప్రారంభమయ్యే కాలాన్ని కాదు.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

క్రీస్తు తన శిష్యులను దాని కొరకు సిద్ధపరుస్తూ యున్న ఆ చివరి నిరాశ, క్రీస్తు యొక్క సంస్కరణ రేఖలోని మొదటి నిరాశయైన లాజరు మరణానికి ప్రతిరూపమై ఉందని నేను ఎందుకు ప్రతిపాదిస్తున్నాను? ఏడు ఉరుముల గుప్తచరిత్రతో సంబంధమున్న, ఇప్పుడు ముద్రవిప్పబడుచున్న సత్యాలను నిలబెట్టే కాంతిలో యోహాను సువార్తలోని నాలుగు అధ్యాయాల కథనాన్ని మనము దర్శించుటకు మునుపు, ఈ ప్రశ్న పరిష్కరింపబడవలెను.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

క్రీస్తు చరిత్రలో, లాజరు మరణము మరియు అతని పునరుత్థానము మధ్యనున్న కాలవ్యవధి, వేచియుండే కాలముతో అనురూపంగా ఉంటుంది. ఆ తరువాత క్రీస్తు తన విజయప్రవేశము కొరకు యెరూషలేముకు వెళ్తాడు. యోహాను పద్నాలుగవ అధ్యాయములో క్రీస్తు తన శిష్యులతో పలుకుచున్నది, అర్ధరాత్రి పిలుపు సందేశము ఆగమనంతో వేచియుండే కాలము అప్పటికే ముగిసి, ఆ సందేశమే ఏడవ నెల ఉద్యమాన్ని ఆరంభించగా ఏర్పడిన ఆ ఏడవ నెల ఉద్యమము యొక్క చరిత్ర సమయంలోనే.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

హెబ్రీ భాషలోని “సత్యం” అనే పదము, ఏడు ఉరుముల సంకేతాత్మక చరిత్ర నుండి ముద్రవిమోచితమైన గూఢచరిత్ర యొక్క గుర్తింపును ఎలా ధ్రువీకరిస్తుందో అవగాహనకు, యోహాను సువార్త పద్నాలుగవ అధ్యాయం నుండి పదిహేడవ అధ్యాయం వరకు ప్రభువైన క్రీస్తు తన శిష్యులకు అప్పుడు అందించిన సందేశాన్ని శ్రద్ధపూర్వకంగా విశ్లేషించవలెను. మొదటి నిరాశ యొక్క మార్గసూచికను చిత్రీకరించుటకై మహా నిరాశ యొక్క మార్గసూచిక వినియోగించబడిన ఒక ఉదాహరణను, ఎమ్మావుకు దారిలో శిష్యుల అనుభవంలో గుర్తించవచ్చు.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

మిల్లర్ వాదుల చరిత్రలోని విలంబకాలమునకు ముగింపును కలిగించినది, 1843 విషయమై పూర్వం విఫలమైన కాలనిర్ధారణకు జరిగిన సరిచేయుటే. మహా నిరాశతో ముగిసిన సప్తమ మాస ఉద్యమాన్ని ఆరంభింపజేసిన ఆ సందేశాన్ని అభివృద్ధి చేయుటలో సామ్యూల్ స్నో చేసిన కార్యాన్ని, ఎక్సెటర్ శిబిర సమావేశానికి దారితీసిన అతని ప్రచురిత రచనలు మరియు ప్రజా ప్రసంగాల ద్వారా అతని అవగాహనలో క్రమేపీ జరిగిన వృద్ధిని అనుసరించడం ద్వారా, చారిత్రకంగా అవగతం చేసుకోవచ్చు. ఆ అభివృద్ధిని దేవప్రేరిత వ్యాఖ్యానం, స్నో యొక్క తుదసందేశమును కేవలం చారిత్రక వికాసంగా వివరిచే విధానానికి భిన్నమైన రీతిలో సమీపిస్తుంది. సహోదరి వైట్ తెలుపుచున్నారు: హబక్కూకు యొక్క 1843 చార్టులోని లెక్కలలో ఉన్న ఒక పొరపాటు మీదనుండి ప్రభువు తన చేయిని తొలగించినప్పుడు ఆ సందేశం గుర్తించబడింది.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> తమ ప్రభువును ఆశతో ఎదురు చూచుచూ ఆనందోత్సాహాలతో ఉన్న దేవుని ప్రజలను నేను చూచితిని. కాని దేవుడు వారిని శోధించుటకు సంకల్పించెను. ప్రవచనా కాలముల లెక్కింపులో తలెత్తిన ఒక తప్పును ఆయన చేయి కప్పివేసెను. తమ ప్రభువును ఆశించి ఎదురు చూచిన వారు ఈ తప్పును కనుగొనలేదు, మరియు ఆ సమయమును వ్యతిరేకించిన అత్యంత పాండితులైన వారుకూడ దానిని చూడలేకపోయిరి. తన ప్రజలు ఒక నిరాశను అనుభవించునట్లు దేవుడు ఉద్దేశించెను. సమయము గతించెను, మరియు తమ రక్షకుని కొరకు ఆనందకర నిరీక్షణతో ఎదురు చూచిన వారు దుఃఖించి నిరుత్సాహపడ్డారు, అయితే యేసు ప్రత్యక్షతను ప్రేమించని గాని భయవశాత్తు ఆ సందేశాన్ని స్వీకరించినవారు, నిరీక్షణ సమయమున ఆయన రాలేదని సంతోషించిరి. వారి ఘోషిత విశ్వాసము హృదయమును ప్రభావితం చేయలేదు, జీవనమును పవిత్రపరచలేదు. కాలము గడిచిపోవుట అలాటి హృదయాలను బయలుపరచుటకు సముచితమైన ఏర్పాటుగా నిలిచెను. తమ రక్షకుని ప్రత్యక్షతను నిజముగా ప్రేమించినవారు దుఃఖించి నిరాశ చెందిన వారిని పరిహసించుటకు మొదటగా తిరిగినవారు వీరే. పరీక్షా ఘడియలో వెనుకడుగు వేసి తిరిగి పోయువారిని వెలికితీయుటకై తన ప్రజలను శోధించి, వారికి ఒక శోధనాత్మక పరీక్షను యెదురుపెట్టిన విషయములో దేవుని జ్ఞానమును నేను చూచితిని.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> యేసు మరియు స్వర్గ సైన్యమంతయు, తమ ప్రాణములు ప్రేమించిన ఆయనను దర్శించవలెనని మధుర నిరీక్షణతో కాంక్షించినవారిమీద కారుణ్యముతోను ప్రేమతోను దృష్టి నిలపిరి. వారి పరీక్ష సమయమున వారిని స్థిరపరచుటకై దూతలు వారిచుట్టూ పరిభ్రమించుచుండిరి. స్వర్గీయ సందేశమును స్వీకరించుటను నిర్లక్ష్యపరచినవారు అంధకారమునందు విడిచిపెట్టబడియుండిరి; ఆయన స్వర్గమునుండి వారికి పంపిన వెలుగును వారు స్వీకరింపకపోయినందున వారిమీద దేవుని ఆగ్రహము రగులెను. తమ ప్రభువు ఎందుకు రాలేదో గ్రహింపలేక నిరాశపడ్డ ఆ విశ్వాసవంతులు అంధకారమునందు విడువబడలేదు. మరల వారు తమ బైబిలులవద్దకు నడిపింపబడి ప్రవచన కాలములను శోధించిరి. అంకెలపై ప్రభువు చేయి తొలగింపబడెను, మరియు పొరపాటు స్పష్టం చేయబడెను. ప్రవచనకాలములు 1844 వరకును వ్యాపించుచున్నవని, మరియు ప్రవచనకాలములు 1843నందు ముగిసినవని చూపుటకై తాము సమర్పించిన అదే సాక్ష్యము, అవి 1844నందు సమాప్తమగుదని నిరూపించుచున్నదని వారు చూచిరి. దేవుని వాక్యమునుండి వెలుగు వారి స్థానముపై ప్రకాశించెను, మరియు వారు ఒక ఆలస్యకాలమును కనుగొనిరి - 'అది [దర్శనము] ఆలస్యమైనను, దాని కొరకు నిరీక్షింపుడి.' క్రీస్తుయొక్క తక్షణాగమనముపట్ల వారి ప్రేమలో, సత్యమైన నిరీక్షకులను ప్రగటపరచుటకు ఉద్దేశింపబడిన ఆ దర్శనమున ఆలస్యమును వారు పట్టించుకోకపోయిరి. మరల వారికి ఒక నిర్దిష్ట సమయము కలిగెను. అయినను, వారిలో అనేకులు తమ తీవ్రమైన నిరాశను అధిగమించి, 1843లో వారి విశ్వాసమును చిహ్నించిన అట్టి స్థాయి ఉత్సాహమును మరియు శక్తిని పొందలేకపోయిరని నేను చూచితిని.

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> సాతాను మరియు అతని దూతలు వారిపై విజయం సాధించారు; ఆ సందేశాన్ని స్వీకరించనివారు, దానిని ‘భ్రమ’ అని పిలుచుకుంటూ, దానిని స్వీకరించకపోవడంలో తమ దూరదృష్టియుక్త తీర్పు మరియు జ్ఞానంపై తాము తామే అభినందించుకున్నారు. తాము తమమీదకు వ్యతిరేకముగా దేవుని సంకల్పమును తిరస్కరిస్తున్నారనే విషయాన్ని వారు గ్రహించలేదు; పరలోకము నుండి పంపబడిన ఆ సందేశాన్ని తమ జీవనంలో ఆచరించుచున్న దేవుని ప్రజలను గందరగోళపరచుటకై సాతాను మరియు అతని దూతలతో ఏకమై పనిచేశారు.

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> ఈ సందేశమును విశ్వసించినవారు సంఘములలో పీడింపబడ్డారు. కొంతకాలం పాటు, సందేశాన్ని స్వీకరింపనివారు తమ హృదయాల భావాలను కార్యరూపంలోకి తేవకుండునట్లు భయముచేత అదుపుచేయబడ్డారు; కాని కాలగమనము వారి నిజ భావాలను బహిర్గతం చేసింది. ప్రవచనా కాలములు 1844 వరకు వ్యాపించెనని, నిరీక్షకులు తప్పక ప్రకటించవలసినదిగా భావించిన ఆ సాక్ష్యమును వారు నిశ్శబ్దపరచదలచారు. విశ్వాసులు తమ పొరపాటును స్పష్టతతో వివరిచి, 1844లో తమ ప్రభువును ఎందుకు నిరీక్షించారో కారణాలను తెలియజేశారు. వారు సమర్పించిన శక్తివంతమైన కారణాలకు విరుద్ధంగా వారి ప్రతిపక్షులు ఎటువంటి వాదనలనూ ముందుకు తేవలేకపోయారు. అయినప్పటికీ సంఘముల కోపము రగిలింది; వారు సాక్ష్యాన్ని వినకూడదని నిశ్చయించి, ఇతరులు దానిని వినకుండునట్లు ఆ సాక్ష్యాన్ని సంఘములనుండి వెలివేయాలని సంకల్పించారు. దేవుడు వారికి ఇచ్చిన వెలుగును ఇతరుల నుండి ఆపివేయుటకు ధైర్యపడని వారు సంఘములనుండి వెలివేయబడ్డారు; కాని యేసు వారితో ఉన్నాడు, ఆయన ముఖకాంతి వెలుగులో వారు ఆనందించారు. రెండవ దూత యొక్క సందేశాన్ని స్వీకరించుటకు వారు సిద్ధపరచబడ్డారు. ప్రారంభ రచనలు, 235-237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

ఇప్పుడే వివరించిన చరిత్ర, ఇతర అంశాలతో పాటు, 2020 జూలై 18నాటి అనుభవాన్ని కూడా వివరిస్తుంది. అయినప్పటికీ, మీరు పరిగణించవలసిన విషయం ఏమనగా, ఎక్సెటర్ శిబిర సమావేశంలో సామ్యూల్ స్నో ప్రకటించిన మధ్యరాత్రి పిలుపు సందేశం ద్వారా ప్రతినిధిత్వం చేయబడిన అవగాహన, స్నో చేసిన చారిత్రక కార్యం ద్వారా కాదు, ప్రభువుయొక్క చేతి కార్యం ద్వారానే ప్రతినిధిత్వం చేయబడినదని. ఆయన చేయి ఒక తప్పును కప్పి ఉంచింది; ఆయన తన చేయిని తొలగించినప్పుడు మాత్రమే మిల్లరైట్లు తమ నిరాశను అర్థం చేసుకోగలిగారు, అలాగే తాము ‘వేచియుండుట కాలము’గా సూచించబడిన దశలో ఉన్నామని కూడా గ్రహించారు.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

ఆయన చేయిని ఉపసంహరించుట, ఎమ్మావూకు దారిలో ఉన్న శిష్యుల అనుభవంలో ఒక అత్యంత కీలక అంశం. అది ‘వేచియుండే కాలం’గా పిలువబడే వ్యవధి ముగింపును ప్రతీకీకరిస్తుంది; అలాగే ‘మధ్యరాత్రి అరుపు’ అను సందేశముచేత ప్రతినిధ్యం చేయబడిన అవగాహనతో అది సమాప్తమవుతుంది. అయినప్పటికీ, ఎమ్మావు సంఘటన సిలువ తరువాతే జరిగింది; సిలువ ‘మహా నిరాశ’ను సూచిస్తుంది, లాజరు మరణమనే మొదటి నిరాశను కాదు.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> ఇదిగో, వారిలో ఇద్దరు అదే దినమున యెమ్మాయెము అను గ్రామమునకు పోయిరి; అది యెరూషలేమునుండి సుమారు అరవై స్థదియముల దూరమందైయుండెను. జరిగిన సమస్త సంగతుల విషయమై వారు పరస్పరం సంభాషించుచుండిరి. వారు పరస్పరం సంభాషించుచు తర్కించుచుండగా, యేసు తానే సమీపించి వారితో కూడ నడచెను. అయితే ఆయనను తెలిసికొనకుండునట్లు వారి కన్నులు నిరోధింపబడియుండెను. ఆయన వారితో చెప్పెను, మీరు నడుచుచు విషాదముతో ఉండి పరస్పరం బదులాడుచున్న ఈ మాటలు యేమి? లూకా 24:13-16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

ఆ పాఠ్యంలో "eyes" అనే పదం, కంటి అనే శారీరక అవయవానికన్నా, ప్రధానంగా దృష్టిని సూచిస్తుంది. "holden" అనే పదం శక్తి అనే అర్థాన్ని కలిగి ఉంది. శిష్యులు సిలువ యొక్క దృష్టిని గ్రహించలేకపోయారు; ఎందుకంటే క్రీస్తు సిలువకు సంబంధించిన ప్రవచనాత్మక దృష్టిని చూడగల వారి సామర్థ్యాన్ని కప్పివేశాడు. క్రీస్తుయొక్క చేయి ఆయన శక్తికి ప్రతీక. యేసు గుర్తించిన విషాదం వారి గొప్ప నిరాశను సూచించింది. నిరాశ చెందిన శిష్యులు మరింతగా చర్చించిన తరువాత, క్రీస్తు మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> అప్పుడు ఆయన వారితో చెప్పెను, ఓ మూర్ఖులారా, ప్రవక్తలు పలికిన సమస్తమును నమ్ముటయందు మీరు హృదయములో ఆలస్యులై యున్నారు. క్రీస్తు ఈ సంగతులను భోగపడవలసినదికాదా? ఆపై తన మహిమలో ప్రవేశించవలసినదికాదా? అప్పుడు మోషే నుండీ ఆరంభించి సమస్త ప్రవక్తలవరకు, తన విషయమై సమస్త శాస్త్రగ్రంథములలో లిఖితమైన సంగతులను వారికి వివరిచెను. వారు వెళ్తుచున్న గ్రామమునకు సమీపించగా, ఆయన ఇంకా ముందుకు వెళ్లబోవునట్లు కనిపించెను. అయితే వారు ఆయనను బలవంతపెట్టి, మాతోకూడ నిలిచియుండుము; ఏలయనగా సాయంకాలమునకు సమీపమైంది, దినమును చాలగాను గడచిపోయెను, అని చెప్పిరి. కాబట్టి ఆయన వారితో నిలిచియుండుటకై లోనికి ప్రవేశించెను. లూకా 24:25-29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

యేసు, బైబిలు వ్యాఖ్యానంలోని ‘హిస్టారిసిస్ట్’ విధానాన్ని వినియోగించి, మోషే మొదలుకొని పరిశుద్ధ చరిత్ర అంతటా ప్రవచన రేఖలను అనుసంధానించి సిలువ యొక్క చరిత్రను గుర్తించుటకు, శిష్యులను ఉపదేశించాడు. గత ప్రవచన చరిత్ర యొక్క రేఖలను, అవి పురాతన మార్గాలను మరియు వరుస మీద వరుస అనబడే విధానాన్ని సూచించునవి, యేసు నిరాశ చెందిన శిష్యులను బోధించుటకు వినియోగించాడు. ఆయన వారిని విడిచి ముందుకు ప్రయాణించుచున్నట్లుగా కనబడినప్పుడు, ఆయనను లోనికి వచ్చి తమతోకూడ నిలిచి ఉండమని వారు నిర్బంధించి వేడుకొన్నారు. వారు వేచివుండే కాలములో ఉండగా, క్రీస్తు వారి కన్నులమీదనున్న తన చెయ్యిని తొలగించబోవుచున్నాడు. ఆయన చెయ్యి తొలగించబడినప్పుడు ఆ వేచివుండే కాలము ముగియును; అంధకారమును చీల్చుకుంటూ యెరూషలేమునకు, పదకొండు మంది శిష్యులయొద్దకు వారు అతివేగంగా తిరిగి పరిగెత్తగా, అర్ధరాత్రి పిలుపు సందేశము వ్యాప్తి వేగానికి వారు ప్రతీకరూపముగా నిలిచారు.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> అది జరిగినది ఏమనగా, ఆయన వారితో భోజనమునకు కూర్చొనియుండగా, రొట్టెను తీసుకొని దీవించి విరిచి వారికి ఇచ్చెను. అప్పుడు వారి కన్నులు తెరచబడి ఆయనను తెలిసికొనిరి; మరియు ఆయన వారి దృష్టి నుండి అదృశ్యుడైయెను. లూకా 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

వారి ప్రవచన దర్శనమును గూర్చిన అవగాహనను పట్టి ఉంచిన తన చేతిని యేసు తొలగించెను; అట్లు చేసినప్పుడు వారు ఆయనను ఎరిగిరి. యేసు వారికి అర్ధరాత్రి కేకయొక్క సందేశమును అందించెను; ప్రతి సందేశము భుజింపవలసియే యున్నది గనుక, వారు భోజనము చేయుచుండగానే దానిని స్వీకరించిరి. వారు తక్షణమే “దేశమంతటా వ్యాపించు అలవెల్లువ వలె” పదకొండు శిష్యులకు తెలియజేయుటకై దౌడులెత్తిరి.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> అప్పుడు వారు ఒకరితో ఒకరు చెప్పుకొనిరి: మార్గమున ఆయన మాతో మాటలాడుచుండగా, మనకు శాస్త్రములను తెరచి చెప్పుచుండగా, మన హృదయం మనలో దహించుచుండలేదా? అప్పుడు వారు అదే గడియలో లేచి యెరూషలేమునకు తిరిగి వచ్చి, పదకొండమందిని, వారితో కూడియున్న వారితో కలిసి సమకూరియుండగా కనుగొనిరి. వారు ఇలా చెప్పుచుండిరి: ప్రభువు నిజముగా లేచెను; ఆయన శీమోనుకు ప్రత్యక్షమయ్యెను. వారు మార్గములో జరిగిన సంగతులను, అలాగే ఆయన రొట్టెను విరిచుటలో తామెట్లుగా ఆయనను తెలిసికొనిరో చెప్పిరి. వారు యీలా మాటలాడుచుండగా యేసయే తానే వారి మధ్య నిలుచుని వారితో ఇట్లనెనుః మీకు సమాధానము కలుగుగాక. వారు అయితే భయపడి దడిగి, తాము ఆత్మను చూచితిమని అనుకొనిరి. ఆయన వారితో అనెనుః మీరు ఎందుకు కలతపడుచున్నారు? మీ హృదయములలో ఆలోచనలు ఎందుకు లేవుచున్నవి? ఇదిగో నా చేతులనును నా పాదములనును చూచుడి; నేనే అన్నది స్పష్టమగును. నన్ను స్పృశించి చూచుడి; మీరు నాయందు చూచుచున్నట్లుగా, ఆత్మకు మాంసమును ఎముకలును ఉండవు. ఇట్లని చెప్పి ఆయన తన చేతులనును పాదములనును వారికి చూపెను. వారు ఆనందముచేత ఇంకా విశ్వసింపక ఆశ్చర్యపడుచుండగా, ఆయన వారితో అనెనుః ఇక్కడ మీకు ఏదైన భక్ష్యము ఉన్నదా? అప్పుడు వారు ఆయనకు కాల్చిన చేపయొక్క ఒక ముక్కను, తేనెగూడిని కొంత ఇచ్చిరి. ఆయన దానిని తీసుకొని వారి సన్నిధిలో భుజించెను. మరల ఆయన వారితో అనెనుః నేను మీతో ఉండినప్పుడే మీతో చెప్పిన మాటలు ఇవే; అనగా నన్నుగూర్చి మోషే ధర్మశాస్త్రములోను ప్రవక్తలలోను కీర్తనలలోను వ్రాయబడిన సమస్తము నెరవేర్చబడవలెనని. అప్పుడు వారు శాస్త్రములను గ్రహించునట్లు ఆయన వారి మనస్సును తెరిచెను. లూకా 24:32-45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

ఎమ్మావుకు వెళ్తున్న దారిలోని శిష్యులతో జరిగినట్లుగానే, తన మరణము మరియు పునరుత్థానమునకు సంబంధించిన చరిత్రను వివరించుటకై యేసు శాస్త్రగ్రంథాల గత పవిత్ర చరిత్రలను ఆధారంగా చేసుకొని తన సందేశమును ముందుంచెను; అట్లు చేయుటకు ఆయన వారికి తినుటనే నిదర్శనమును ఇచ్చెను. దేవుని ప్రజలు ఆ సందేశమును తినవలసియున్నది. తమ అనిశ్చితి మరియు శోకమధ్యలో, గతపు పవిత్ర చరిత్రలను వరుసపై వరుసగా సమకూర్చుటపై ఆధారపడి ఉన్న ప్రస్తుత సత్యసందేశమునకు వారి గ్రహింపును తెరచుటద్వారా, తన మరణము నుండి తన పునరుత్థానం, ఆరోహణము, పునరాగమనము వరకు జరిగిన వేచియుండిన కాలమును యేసు ముగింపుకు చేర్చెను.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

అందువలన, ఎమ్మావుకు వెళుతున్న మార్గంలోని ఇద్దరు శిష్యులు (అర్ధరాత్రి మొర సందేశముచేత కలసి శక్తినొందిన రెండవ దూతను సూచిస్తూ) సిలువను అనుసరించిన విలంబకాలాన్ని అర్ధరాత్రి మొరకు పూర్వంగా ఉన్న విలంబకాలముగానే గుర్తిస్తారు. కాబట్టి ఆ శిష్యుల నిరాశ ప్రవచనా రేఖలో తొలి నిరాశను సూచిస్తుంది, మహా నిరాశను కాదు.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

తదనంతరం ఎమ్మావు వృత్తాంతము నిరాశచెందిన పదకొండు మంది శిష్యుల యొద్ద పునరావృతమగును. యేసు వారితో చేరి, ‘చరిత్రవాదం’ అనే పద్ధతి ద్వారా ప్రవచన వాక్యము నెరవేర్పును వారికి ఉపదేశించును; భోజనముచేయుచుండగా వారి అవగాహనను తెరచును. ఆ వృత్తాంతమునకు ఆరంభమే దాని అంత్యమును సూచించును. తదుపరి, సిలువలోని నిరాశను ప్రవచనాత్మకముగా మొదటి నిరాశకు అన్వయింపగలదనే సత్యమునకు యేసు మూడవ సాక్షిని స్థాపించును. పైనుండి శక్తి పొందు వరకును యెరూషలేములో నిలిచియుండుడని వారితో చెప్పి, చరిత్ర యొక్క నిర్మాణమునకు ఆ మూడవ సాక్ష్యమును సమకూర్చును.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> ఆయన వారితో ఇట్లనెను: అట్లు వ్రాయబడియున్నది; అలాగే క్రీస్తు బాధపడవలెను, మూడవ దినమున మృతులలోనుండి లేచియుండవలెను; యెరూషలేమునుండి ఆరంభించి సర్వజాతులయందు ఆయన నామములో పశ్చాత్తాపమును పాపముల క్షమాపణయును ప్రసంగింపబడవలెను. ఈ సంగతులకు మీరు సాక్షులు. ఇదిగో, నా తండ్రి వాగ్దానమును మీమీదకు పంపుచున్నాను; అయితే పైనుండి వచ్చు శక్తిని ధరించువరకు మీరు యెరూషలేము పట్టణములో నిలిచియుండుడి. ఆయన వారిని బేతనియ వరకు వెలుపలికి తీసికొని వెళ్లి, తన చేతులను ఎత్తి వారిని ఆశీర్వదించెను. ఆయన వారిని ఆశీర్వదించుచుండగా, వారితో వేరుపడి, ఆకాశమునకు ఎత్తి తీసికొనబడెను. వారు ఆయనను ఆరాధించి, మహా ఆనందముతో యెరూషలేమునకు తిరిగి వెళ్లిరి; మరియు ఎల్లప్పుడును దేవాలయమందుండి దేవుని స్తుతించుచు ఆయనను ఆశీర్వదించుచుండిరి. ఆమేన్. లూకా 24:46-53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

ఎమ్మావుకు వెళ్తున్న మార్గములోని శిష్యుల చిత్రణ, ఆయన మరణమునందు ఆరంభమై, ఆయన పునరుత్థానమై తన తండ్రియొద్దకు ఆరోహణ చేసినదాకా కొనసాగిన ఒక వేచియుండు కాలమును నిర్దేశించుచున్నది. గత పవిత్ర చరిత్రల రేఖలను పరస్పరం కలిపి, ‘రేఖపై రేఖ’ పద్ధతిచేత సిలువ సంఘటనల సందేశము స్థాపింపబడినప్పుడు, ఎమ్మావు శిష్యుల విషయములో ఆ వేచియుండు కాలము ముగిసెను. తదనంతరం శిష్యులు తాము సాధ్యమైనంత శీఘ్రంగా ఆ సందేశమును తీసుకెళ్లిరి. తరువాత యేసు పదకొండు మంది శిష్యులతో సమాగమమయ్యెను; మరల భోజనమునకు సూచన ప్రస్తావింపబడెను; ఆ సందేశమును నిరూపించుటకు ‘రేఖపై రేఖ’ వినియోగింపబడెను; అలాగే ఎమ్మావు శిష్యులయందు చేసినట్లే, ఆయన వారి అవగాహనను తెరిచి, తరువాత వెళ్లిపోయెను. అయితే, పెంటెకోస్తు నాడు పరిశుద్ధాత్మ దిగిరాకతో ఆ వేచియుండు కాలము సమాప్తమగు వరకూ యెరూషలేములో వేచియుండుటయనే చరిత్రను ముందుగా ఆయన నిర్దేశించెను.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

యేసు తన శిష్యులను యెరూషలేములో నిలిచియుండమని ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, అది ఎమ్మావుకు వెళ్లే మార్గమున జరిగిన కథనమునకు సమాప్తి అయింది. ఆ కథ యొక్క ఆరంభం ఒక నిరాశను సూచించింది; దాని తరువాత ఒక నిరీక్షణకాలం వచ్చెను; ఆ తరువాత “మధ్యరాత్రి ఘోష” అనే సందేశాన్ని సూచించే సత్యావిష్కరణ సంభవించెను. శిష్యుల కన్నులను “నిరోధించి” యుండిన తన చెయ్యిని క్రీస్తు తొలగించినప్పుడు ఆ సత్యావిష్కరణ నెరవేరెను. అదియే ఆ కథ యొక్క ఆరంభము; మరియు ఆ కథ మధ్యభాగము కూడా అదే విధంగా పునరావృతమైంది, అనగా క్రీస్తు తనను తాను ప్రత్యక్షపరచి, తన వాక్యమును గ్రహించునట్లు వారి బుద్ధిని తెరిచి, పదకొండు మంది శిష్యులలోని నిరాశను తొలగించినప్పుడు. తరువాత, మహా నిరాశతో కాదు, మొదటి నిరాశతో ప్రారంభమయ్యే అదే ప్రవచనా నిర్మాణమునకు ఒక తుద సాక్ష్యం.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

ఎమ్మావు నుండి పెంటెకోస్తు వరకు ఉన్న చరిత్ర, మొదటి నిరాశ, వేచి ఉండే కాలం, మరియు అర్ధరాత్రి పిలుపు విషయములకు మూడు సాక్ష్యములను అందిస్తుంది; అయినప్పటికీ, ఆ మూడు సాక్ష్యములలో ప్రతి దాని ఆరంభంలో మార్గసూచకంగా నిలిచిన యథార్థ నిరాశ మొదటిదికాదు, నిజానికి రెండవ నిరాశయే. మిల్లరైట్ చరిత్రలో మహా నిరాశ అనే మార్గసూచకం, అదే మిల్లరైట్ చరిత్రలోని మొదటి నిరాశను చిత్రీకరించుటకు ఉపయోగింపబడుతున్నదని గుర్తించుట, చివరి విందులో జరిగిన భోజనము మరియు గెత్సేమనే తోటలో అర్ధరాత్రి జరిగిన అరెస్టు మధ్య చోటుచేసుకున్న విషయాలను వివరించే యోహాను సువార్తలోని నాలుగు అధ్యాయాలలో లభించే కథనాన్ని అవగాహన చేసుకొనుటకు అత్యవసరం. అలాగే, యేసు పదకొండు శిష్యులయొద్ద ప్రత్యక్షమై వారితో భోజనము చేసినప్పుడు, ఆయన ఇలా ప్రశ్నించినదనియు గమనించుట సముచితం: "మీరు ఎందుకు కలతపడుచున్నారు? మీ హృదయములలో ఆలోచనలు ఎందుకు ఉద్భవించుచున్నవి?"

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

యోహాను సువార్తలో వర్ణించబడిన ఆఖరి భోజనానంతరం వెంటనే, మనము పరిశీలించబోవు వాక్యభాగము ప్రభువైన క్రీస్తు వారికి, “మీ హృదయములు కలవరపడకుడి” అని పలికిన మాటలతో ప్రారంభమగుచున్నది. ఐదు దినములలోపలనే వారు ఆ ఆజ్ఞనే మరచిపోయిరి. యోహాను సువార్త పద్నాలుగవ అధ్యాయం నుండి పదిహేడవ అధ్యాయం వరకూ, 2020 జూలై 18న జరిగిన మొదటి నిరాశను సూచించుచున్నవి; ఆ సంఘటన ఒక నిరీక్షణకాలమును ప్రవేశపెట్టుచు, కృపాకాలము ముగియుటకు కొద్దిముందే ముద్ర విప్పబడిన యేసుక్రీస్తు ప్రకటనవైపు దారితీయుచున్నది; అదేవిధంగా, అవి మధ్యరాత్రి మొఱ్ఱ అనే సందేశమును కూడ ప్రతినిధానమగుచున్నవి. ఆ సందేశము, ఏడవ నెల ఉద్యమముచేత రూపకముగా సూచింపబడిన ఒక కాలమును ప్రవేశపెట్టుచున్నది; అలాగే, గాఢ రాత్రిలో ఎమ్మావు శిష్యులు యెరూషలేమునకు పరుగెత్తిన దృశ్యముచేత కూడ ఆ కాలము రూపకముగా సూచింపబడియున్నది. ఆ చరిత్రనే, తన్ను “సత్యము”గా సూచించుటకై క్రీస్తు వినియోగించిన మూడు హెబ్రీ అక్షరాలు ప్రతినిధానముచేయుచున్నవి.

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

యోహాను సువార్తలోని ఈ నాలుగు అధ్యాయాల వర్ణనలో, పరిశుద్ధాత్మయొక్క కార్యము ఆ వాక్యమే సూచించిన అదే దశలుగా గుర్తింపబడుట మాత్రమే కాక, ఆగస్టు పన్నెండవ తేదీ నుండి పదిహేడవ తేదీ వరకు ఎక్సెటర్ శిబిరసమావేశములో ‘అర్ధరాత్రి మొర’ సందేశమునకు తుదనెరవేర్పు క్రమంగా సమర్పించబడుచున్నదని ఇప్పుడు చేయబడుతున్న వాదనలను సమర్థించు శ్రేష్ఠ సాక్ష్యము కూడ అక్కడ లభ్యమగుచున్నది. ఆ సందేశము చివరికి కాచుచున్న పరిశుద్ధులచేత గుర్తింపబడి స్వీకరింపబడినప్పుడు, ఆ దూతలు ‘చివరి దినముల’ తుద హెచ్చరిక సందేశమును మరణముఖంలో ఉన్న లోకమునకు తీసుకుపోతుండగా, లోకము ‘ఆదివారం చట్టము’ అనే సంక్షోభములోకి నెట్టబడును.

Back to Articles