Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట అరవై మూడు

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

భవిష్యద్వాణి ఆవిష్కరణ: దానియేలు గ్రంథములోని పదకొండవ అధ్యాయము పరిశీలన

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

ఇప్పుడు మేము దానియేలు గ్రంథంలోని పదకొండవ అధ్యాయమును క్రమపద్ధతిలో పరిశీలించుటను ప్రారంభిస్తాము.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> అలాగే నేనును, మేదీయుడైన దార్యవేసు తొలి సంవత్సరమందు, నేనే, అతనిని స్థిరపరచి బలపరచుటకై నిలిచియున్నాను. ఇక ఇప్పుడు నీకు సత్యమును తెలియజేయుదును: ఇదిగో, పర్షియాలో ఇంకా ముగ్గురు రాజులు లేచి నిలుదురు; నాలుగవవాడు వారందరికన్నా ఎంతో ధనవంతుడై యుండును; తన ఐశ్వర్యబలముచేత అతడు అందరిని గ్రీసు రాజ్యమునకు విరోధముగా ప్రేరేపించును. అప్పుడు ఒక పరాక్రమి రాజు లేచి నిలిచి, మహా అధికారముతో ఏలుచు, తన చిత్తప్రకారము చేయును. అయితే అతడు ప్రాభవముగా నిలిచిన తరువాత, అతని రాజ్యము విరగిపోయి, ఆకాశమునకు నాలుగు గాలుల వైపులకును విభజింపబడును; అది అతని సంతతికి కాకుండను, అతడు ఏలిన అధికార పరిమితి ప్రకారముగానును కాకుండను; ఏలనగా అతని రాజ్యము పీకివేయబడి, వారికాక ఇతరులకు అప్పగింపబడును. దానియేలు 11:1-4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

గబ్రియేలు, దార్యవేషు మొదటి సంవత్సరమందు తాను అతనితో కూడ పని చేసినట్టుగా దానియేలుకు తెలియజేయుటతో ప్రారంభించుచున్నాడు; అదే ఆ సంవత్సరములో దార్యవేషుని మేనల్లుడు, అతని సేనాధిపతి, బాబిలోనును స్వాధీనపరచుకొని బెల్షస్సరును వధించెను. పదవ అధ్యాయము మొదటి వచనము ప్రకారం, కోరెషు మూడవ సంవత్సరమందు దానియేలు ఈ దర్శనమును పొందుచున్నాడు; అందుచేత గబ్రియేలు ‘అంత్యకాలము’ను సూచించే సంకేతములుగా దార్యవేషును మరియు కోరెషును నిలుపుచున్నాడు. క్రీ.పూ. 538వ సంవత్సరమున మాదయ-పారస్య సామ్రాజ్యము బెల్షస్సరును మరియు బాబిలోనును స్వాధీనపరచుకొనెను.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “క్రీ.పూ. 538లో కైరుస్ బబులోనును ముట్టడించి, యుక్తితో దానిని స్వాధీనపరచుకున్నాడు; మరియు పర్షీయులు సంహరించిన బేల్షజ్జరు మరణంతో బబులోను రాజ్యం ఉనికిని కోల్పోయింది.” ఉరియా స్మిత్, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

క్రీ.పూ. 538 సంవత్సరంలో, దానియేలు తొమ్మిదవ అధ్యాయాన్ని లిఖించాడు.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> ముందటి అధ్యాయంలో [ఎనిమిదవ అధ్యాయం] లిఖితమైయున్న దర్శనం బెల్షజ్జరు యొక్క మూడవ సంవత్సరమున, క్రీస్తుపూర్వం 538లో ఇవ్వబడెను. ఇదే సంవత్సరంలో, అది దార్యావేసు యొక్క మొదటి సంవత్సరముకూడ అయి యుండగా, ఈ అధ్యాయములో [తొమ్మిదవ అధ్యాయం] వర్ణింపబడిన సంఘటనలు సంభవించెను.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

క్రీస్తుపూర్వ 538వ సంవత్సరమున, బెల్షజ్జరు యొక్క మూడవదియు చివరిదియు అయిన దార్యవేషు మొదటి సంవత్సరమునందు, ప్రభువు కల్దీయుల దేశమును శిక్షించి దానిని నిర్జనపరచెను.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> మరియు ఈ సమస్త దేశము పాడుబడి శూన్యమై, ఆశ్చర్యమునకు గురియై యుండును; మరియు ఈ జాతులు డెబ్బై సంవత్సరములు బబులోను రాజును సేవచేయుదురు. డెబ్బై సంవత్సరములు నెరవేరినప్పుడు, వారి దుర్నీతికి నిమిత్తముగా, నేను బబులోను రాజును, ఆ జాతిని, మరియు కల్దీయుల దేశమును శిక్షించుదును, అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు; దానిని శాశ్వత పాడుబాటులుగా చేయుదును. యిర్మియా 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

పదవ వచనంలో, బబులోనుకు విధించబడిన శిక్ష విషయానికి ప్రవేశింపజేయుచుండగా ప్రభువు “తరువాత” అనే పదాన్ని ఉపయోగించుచున్నాడు. బబులోను పాడుబడినదిగా చేయబడిన “తరువాత,” దేవుని ప్రజల కొరకు ప్రభువు తన శుభకార్యమును నిర్వహించును.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> యెహోవా సెలవిచ్చునదేమనగా, బాబిలోనులో డెబ్బై సంవత్సరములు నెరవేరిన తరువాత నేను మిమ్మును సందర్శించి, ఈ స్థలమునకు మిమ్మును తిరిగికొనిరప్పించుటద్వారా మీ పట్ల నా మేలైన వాక్యమును నెరవేర్చెదను. యిర్మియా 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

డెబ్బై సంవత్సరాల బంధివాసము క్రీస్తుపూర్వం 606లో ఆరంభమైంది.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “క్రీ.పూ. 606లో ప్రారంభమైన ఆ డెబ్బై సంవత్సరాలు ఇప్పుడు తమ ముగింపుకు చేరువవుతున్నాయని దానియేలు గ్రహించాడు.” ఉరియా స్మిత్, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

డెబ్బై సంవత్సరాల చెర 606 క్రీస్తుపూర్వంలో ఆరంభమై, 536 క్రీస్తుపూర్వంలో ముగిసెను; అది 538 క్రీస్తుపూర్వంలో బేల్షజ్జరు మరణము మరియు బబులోను పాడైపోవుటకు రెండేండ్ల తరువాత జరిగినది. అది కోరెషు మూడవ సంవత్సరము. గబ్రియేలు హిద్దెకేలు నది సంబంధమైన ప్రవచనాన్ని కోరెషు మూడవ సంవత్సరములో ఉంచి, పదకొండవ అధ్యాయపు కథనాన్ని దార్యావేషు మొదటి సంవత్సరాన్ని సూచిస్తూ ఆరంభించును; అట్లు చేయుటద్వారా అతడు రెండు నిర్దిష్ట సంవత్సరాలను గుర్తించుచున్నాడు. 538 క్రీస్తుపూర్వము మరియు 536 క్రీస్తుపూర్వము రెండును నియమిత కాలములే; 538 క్రీస్తుపూర్వము డెబ్బై సంవత్సరాల ప్రవచనం ముగియుటకు నియమిత కాలము, మరియు 536 క్రీస్తుపూర్వము 538 క్రీస్తుపూర్వము “తర్వాత” ప్రభువు తన ప్రజలకొరకు తన శుభకార్యమును నెరవేర్చు నియమిత ప్రవచన కాలము.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

క్రీస్తుపూర్వం 538 మరియు 536 సంవత్సరాలు రెండూ "నియమిత కాలములు"; అవి రెండు చారిత్రక వ్యక్తులచేత ప్రతినిధ్యం చేయబడినవి—మొదటివాడు మీదీయుల మొదటి రాజు, రెండవాడు పారసీకుల మొదటి రాజు. అక్షరార్థ ఇశ్రాయేలు అక్షరార్థ బాబిలోనులో చెరలో నుండిన డెబ్బై సంవత్సరముల సమాప్తి, ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలు ఆత్మీయ బాబిలోనులో చెరలో నుండిన వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములకు (క్రీ.శ. 538 నుండి 1798 వరకు) ప్రతీకగా నిలిచింది. 1798 ఒక "నియమిత కాలము"; ఆ తరువాత ప్రవచనాత్మకముగా "కాలాంత్యము"గా గుర్తింపబడిన కాలం ఆరంభమైంది. "నియమిత కాలము"గా సూచింపబడిన క్రీస్తుపూర్వం 538 మరియు 536 సంవత్సరాలు కూడ, "కాలాంత్యము"గా ప్రతినిధ్యం చేయబడిన ఒక కాలవ్యవధి ఆరంభాన్ని కూడా సూచించుచున్నవి.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “అవిరత హింసాచారముతో కూడిన ఈ దీర్ఘకాలమంతటిలో, నిర్బంధకాలములో బబులోనులో చెరలో పట్టబడియున్న ఇశ్రాయేలు సంతానము యథార్థముగా చెరస్థితిలో ఉన్నట్లే, భూమిమీదనున్న దేవుని సంఘమును కూడ యథార్థముగా చెరస్థితిలోనే ఉన్నది.” ప్రవక్తలు మరియు రాజులు, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

సర్వ ప్రవచనములు మొదట నెరవేరిన దినములకన్నా మరింత ప్రత్యేకముగా అంత్యదినములను ఉద్దేశించుచున్నవి; కాబట్టి క్రీ.పూ. 538 మరియు రాజైన దార్యావేషు, అలాగే క్రీ.పూ. 536 మరియు రాజైన కోరెషు, 1989లోని “అంత్యకాలమును” సూచించుచున్నవి; ఈ ఇద్దరు రాజులు అధ్యక్షుడు రీగన్ మరియు మొదటి అధ్యక్షుడు బుష్‌కు ప్రతిరూపములై యున్నారు. క్రీ.పూ. 538 మరియు క్రీ.పూ. 536 ఒక మార్గచిహ్నమును సూచించుచున్నవి; ఈ రెండు తేదీలు ఆ ఒక్క మార్గచిహ్నానికే ప్రాతినిధ్యమిచ్చినవిగా గ్రహింపబడినప్పుడు అది నెరవేరును. “అంత్యకాల” మార్గచిహ్నము రెండు చిహ్నములతో కూడియున్నది; మరియు కొన్నిసార్లు, రీగన్ మరియు మొదటి బుష్ విషయములోవలె, ఆ రెండు చిహ్నములును ఒకే సంవత్సరములో నెరవేరును. అయితే అది నియమమునకు మినహాయింపుగా నిలుచును; ఎందుకనగా మోషే కాలమందలి “అంత్యకాల” మార్గచిహ్నము అహరోను మరియు మోషే ఇద్దరి జననములే, అవి మూడు సంవత్సరముల విరామముతో వేరుపరచబడియుండెను. క్రీస్తు చరిత్రలో, అది బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను మరియు క్రీస్తు జననములే, అవి ఆరు నెలల విరామముతో వేరుపరచబడియుండెను.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

అంటీక్రీస్తు చరిత్రలో “అంత్యకాలము” 1798 మరియు 1799 సంవత్సరములలో సంభవించెను. ఫ్రెంచ్ విప్లవము ప్రవచనవిషయము; అది 1789లో ఆరంభమై, పది సంవత్సరములు కొనసాగి, తన నియమిత కాలమునందు 1799లో సమాప్తమాయెను; 1798యు అట్లే ఒక నియమిత కాలమై యుండెను. ఇవి రెండును కలిపి, మృగమునకు ఇవ్వబడిన మరణాంతక గాయమును, అలాగే మృగముమీద స్వారీ చేసి దానిమీద ఏలిన స్త్రీయను గుర్తించును. దార్యావేషు అనే రాజు తన సైన్యమును “గోడ” గుండా లోనికి పంపి తన శత్రువును జయించెను; అతడు “ఇనుప తెర” అనే “గోడ”ను కూలదోయి తన శత్రువును జయించిన రేగన్‌ను సూచించుచున్నాడు. కోరేశు మొదటి బుష్‌ను సూచించుచున్నాడు; యేలయనగా కోరեշు “మహానైన కోరేశు”యని ప్రసిద్ధి, మరియు జార్జ్ బుష్ మొదటివాడు “బుష్ గొప్పవాడు”, అలాగే చివరి బుష్ “బుష్ చిన్నవాడు”.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

ఎందుకంటే ఈ ఇద్దరు రాజులు, అలాగే వారు ప్రతినిధిత్వం చేసే రెండు తేదీలు, అసలుకు ఒకే సంకేతమై యున్నవి. వాటిలో ఒకటి బాబులోను పాలించే డెబ్బై సంవత్సరాలను సూచిస్తుంది. ఆ డెబ్బై సంవత్సరాల కాలము తన నియమిత సమయమును క్రీ.పూ. 538లో పొందెను; దానికి ప్రతీకగా దార్యు నిలిచియున్నాడు. బంధనకాలములోని డెబ్బై సంవత్సరాల పరిపూర్తి తన నియమిత సమయమును క్రీ.పూ. 536లో పొందెను; దానికి ప్రతీకగా కోరెషు నిలిచియున్నాడు. వీరిద్దరూ కలిసి ప్రవచన కాంతి ముద్రవిచ్ఛేదింపబడవలసిన “అంత్యకాలము”ను సూచిస్తున్నారు. క్రీ.శ. 1798లో ప్రకటన గ్రంథము పద్నాలుగవ అధ్యాయములోని మొదటి దూత “అంత్యకాలము”కు వచ్చెను; ఆ దూత “యేసుక్రీస్తే తప్ప మరెవడూ కాదు” అని సిస్టర్ వైట్ అన్నారు.

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

కోరెషు పాలనయొక్క మూడవ సంవత్సరములో, దేవుని ప్రజల అధిపతియు దూతలకు నాయకుడగు ముఖ్యదూతయైన మీకాయేలు, కోరెషుతో వ్యవహరించుటకును, దేవుని ప్రజలు యెరూషలేమునకు తిరిగి వచ్చి పట్టణమును, పరిశుద్ధస్థలమును, వీధులను గోడలను పునర్నిర్మించుటకు అనుమతించు మూడు ఫర్మానములలో మొదటిదాన్ని కోరెషు జారీ చేయునట్లుగా దారిచూపు ఆ వెలుగును దృఢపరచుటకును దిగివచ్చెను. ఆ కార్యము, 1798లో "కాలాంత్యము"లో ఆరంభమైన మొదటి మరియు రెండవ దూతల కార్యమునకు ప్రతిరూపముగా నిలిచెను.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

దరయవేశు మరియు కూరు రోజులలోని "అంత్యకాలములో" మైఖేలు దిగివచ్చినది, 1798లో మొదటి దూత రాకను ప్రతినిధ్యం చేసింది; అవి రెండూ కలసి, 1989లోని "అంత్యకాలములో" అదే దూత రాకను సూచించుచున్నవి. 1989తో "అంత్యకాలము"యొక్క కాలపరంపర ఆరంభమైంది; అది ఒక నిశ్చయించిన సమయమూ అయింది. నిశ్చయించిన సమయము అనగా ఒక ప్రవచన కాలవ్యవధి ముగింపును గుర్తించును. ఆధునిక ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు కొరకు మొదటి "కాదేశ్" వద్ద 1863లో జరిగిన తిరుగుబాటు, 1989లో "నిశ్చయించిన సమయము" వద్ద ముగిసిన 126 సంవత్సరాల కాలవ్యవధికి ఆరంభమైంది. 126 అనేది 1260 యొక్క దశమాంశము, లేదా దశవంతు; మరియు 1798లో 1260 సంవత్సరాల ముగింపున మొదటి దూతయొక్క ఉద్యమము చరిత్రలోకి ప్రవేశించింది. 1989లో 126 సంవత్సరాల ముగింపున మూడవ దూతయొక్క ఉద్యమము చరిత్రలోకి ప్రవేశించింది.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

దానియేలు గ్రంథము పదకొండవ అధ్యాయము మొదటి వచనమందు, ప్రతినిధీకరింపబడిన చరిత్ర 1989లోని అంత్యకాలమున కోరెషుతో ఆరంభమగునని, గబ్రియేలు తన గుర్తింపులో అత్యంత జాగ్రత్తగా, ఖచ్చితముగా నిర్ధారించుచున్నాడు. అక్కడ మహానైన కోరెషు, బుష్ పెద్దవాడిని ప్రతినిధించుచున్నాడు; అతనిని తరువాత ముగ్గురు రాజులు అనుసరించి, ఆపై వారందరిని మించిన అత్యంత ధనవంతుడైన నాల్గవ రాజు కలుగును. కాబట్టి, యావత్ యవనదేశమంతయు కదిలించువాడైన ఆ ధనవంతమైన నాల్గవ రాజు, 1989 నుండి లెక్కించినపుడు ఆరో అధ్యక్షుడు.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

పదవ అధ్యాయపు సంఘటనలలో, దానియేలు శోకించువానిగా చిత్రింపబడెను; మరియు తన శోకానుభవములో, దర్శనమును అవలోకించుచుండగా, అతడు క్రీస్తు స్వరూపమునకు రూపాంతరింపబడెను. శోకమునకు ఇరవై ఒక దినముల కాలము, పునరుత్థానముతో సమాప్తమగు మరణకాలమును ప్రతినిధానం చేయుచున్నది. పదవ అధ్యాయమునందు మిఖాయేలు స్వర్గమునుండి దిగివచ్చెను; మరియు యూదా ఏడు లో, ఆయన దిగివచ్చునప్పుడు, మోషేను పునరుత్థాపించును. ప్రకటన గ్రంథము పదకొండవ అధ్యాయములో మోషే (ఎలీయాతో కూడ) హతులై, మూడు అర ప్రతీకాత్మక దినములు పాటు వీధిలో మృతులై పడియున్నారు. తరువాత, మోషే (ఎలీయాతో కూడ) "ఒక గొప్ప స్వరము" ద్వారా పునరుత్థాపింపబడిరి.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> మూడు దినములన్నర తరువాత దేవునియొద్దనుండి వచ్చిన జీవాత్మ వారిలో ప్రవేశించెను; వారు తమ పాదములమీద నిలిచిరి; వారిని చూచిన వారిమీద గొప్ప భయం పడియెను. ఆకాశములోనుండి వారికి, ఇక్కడికి పైకి రండి అని చెప్పిన గొప్ప స్వరము వినిపించెను. అప్పుడు వారు మేఘములో పరలోకమునకు ఎక్కిరి పోయిరి; వారి శత్రువులు వారిని చూచిరి. ప్రకటన గ్రంథము 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

పునరుత్థానము కలుగజేసే "మహా స్వరము" ప్రధానదూత యొక్క స్వరమే; ఆ ప్రధానదూత మీకాయేలు.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> యెందుకనగా ప్రభువు తానే పరలోకమునుండి ఘోషతోను, ప్రధానదూతుని స్వరముతోను, దేవుని కాహళ ధ్వనితోను దిగివచ్చును; క్రీస్తునందు మృతులైనవారు ముందుగా లేచెదరు. 1 థెస్సలొనీకయులకు 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

మోషే మరియు ఏలీయా హతమార్చబడి తిరిగి లేపబడిన చరిత్ర, లక్ష నలభై నాలుగు వేల మందికి ముద్రవేయబడుట యొక్క చరిత్రయే. ఆ చరిత్ర ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయంలోని దూత యొక్క “మొదటి స్వరము”తో, 2001 సెప్టెంబరు 11న ఆరంభమైంది; మహా న్యూయార్క్ నగరపు భవనాలు కూలదోయబడ్డప్పుడు ఆ స్వరము వచ్చెనని సిస్టర్ వైట్ గుర్తించుచున్నది. ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయంలోని “రెండవ స్వరము” త్వరలో రానున్న ఆదివారపు ధర్మశాసన సమయమందు వినిపించును; అప్పుడు దేవుని మరియొక మంద బబులోనులోనుండి పిలువబడును. అదే ఆ చరిత్ర, అనగా ముద్రవేత యొక్క చరిత్ర, అందులో “మారా” దర్శనమును దర్శించుట ద్వారా దానియేలు క్రీస్తు స్వరూపమునకు మార్పింపబడినవానిగా ప్రతినిధీకరించబడుచున్నాడు; అది “మారెహ్” దర్శనమునకు స్త్రీలింగ వ్యక్తీకరణ. అది “కారణక” దర్శనము; దర్శించబడిన స్వరూపము దానిని దర్శించువారిలో పునరుత్పత్తి చేయబడునట్లు “కలుగజేయు” దర్శనము.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

ముద్ర వేయబడుటకు గల ఆ చరిత్రయందును, మరియు దానియేలు పుస్తకము పదవ అధ్యాయములోని దానియేలు యొక్క రూపాంతరమునకు గల చరిత్రయందును, మోషే, ఏలీయా, దానియేలు ద్వారా ప్రతినిధీకరింపబడినవారిని ఆయన పునరుత్థాన పరచి రూపాంతర పరచునప్పుడు మీకాయేలు అవతరించుట కూడా అంతర్భూతమై యున్నది. ఆయన ఆ పునరుత్థానాన్ని ముఖ్యదూత యొక్క "మహా స్వరము"తో నెరవేర్చును; ఈ విధంగా మొదటి మరియు అంతిమ స్వరముల మధ్య ఒక మూడవ "స్వరమును" సమకూర్చును; ఆ మొదటిదియు అంతిమదియు రెండూ ఒకటే; ఎందుకనగా అవి రెండూ ప్రకటన గ్రంథము పద్దెనిమిదవ అధ్యాయములోని స్వరమే. ఆ మధ్య స్వరమునందు తిరుగుబాటు ప్రతీకరింపబడుచున్నది; ఎందుకనగా మీకాయేలు మోషేను పునరుత్థాన పరచినప్పుడు, తిరుగుబాటుకు కర్తయైన సాతాను వ్యతిరేకించుటకు అక్కడ ఉండినను, ఆయనతో వాదింపలేదు.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> అయినను ప్రధానదూత మికాయేలు, సాతానుతో తర్కించుచు మోషే శరీరమునుగూర్చి వాదించుచుండగా, అతనిమీద దూషణారోపణను చేయుటకు ధైర్యపడలేదు; కాని, ప్రభువు నిన్ను గద్దించును గాక అని చెప్పెను. యూదా 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

2001 సెప్టెంబరు 11న ప్రారంభమై, త్వరలో రానున్న ఆదివారపు ధర్మశాసనంతో ముగియబోవు ముద్రవేత కాలపు ఆరంభం “సత్యము” అనే ముద్రతో సూచింపబడింది; ఎందుకనగా ఆ కాలమధ్యంలో, 2023 జూలైలో, మహాదూతుని గొప్ప స్వరము, తన మధ్య స్వరమును ఆలకించుటకు ఎంచుకొనిన క్రీస్తునందలి మృతులను పునరుత్థాన పరచు కార్యమును ప్రారంభించెను. 2023 సంవత్సరం 2001 తరువాత ఇరవై రెండు సంవత్సరాలకు వచ్చునని గమనించుము; మరియు ఇరవై రెండు అనేది రెండువందల ఇరవైలో పదవ వంతు, అది దైవత్వమునకును మానవత్వమునకును మధ్యనున్న అనుసంధానమునకు చిహ్నమైయుండి, పునరుద్ధరణకు కూడ చిహ్నమైయున్నది.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

2023 జూలైలో, యేసు క్రీస్తు స్వయంగా తప్ప మరెవ్వరూ కాని ఆ బలవంతుడైన దూత, సత్యమైయున్నవాడు, మికాయేలు కూడాను, తన చేతిలో ఒక సందేశముతో దిగివచ్చుచున్న ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా. ఆయన చేతిలోనున్న ఆ చిన్న గ్రంథము, అంత్యదినముల వరకు ముద్రింపబడియున్న దానియేలు గ్రంథంలోని భాగమే.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> ప్రకటన గ్రంథములో బైబిలు గ్రంథములన్నియు సమాగమించి తమ ముగింపును పొందుతాయి. ఇక్కడ దానియేలు గ్రంథమునకు పూరకము కలదు. ఒకటి ప్రవచనము; మరొకటి ప్రకటనము. ముద్రింపబడియున్న గ్రంథము ప్రకటన గ్రంథము కాదు; అది అంత్యకాలమునకు సంబంధించిన దానియేలు ప్రవచనములోని ఆ భాగమే. దూత ఆజ్ఞాపించెను: ‘కాని నీవు, ఓ దానియేలూ, ఆ మాటలను దాచిపెట్టి, గ్రంథమును అంత్యకాలము వరకు ముద్రించుము.’ దానియేలు 12:4. అపొస్తలుల కార్యములు, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

దానియేలు ప్రవచనములో అంత్యదినములకు సంబంధించిన భాగము పదకొండవ అధ్యాయము. అది పదకొండవ అధ్యాయములోని చివరి ఆరు వచనములు; అయితే, మరింత నిర్దిష్టంగా, ఆ అధ్యాయములో పొందుపరచబడిన చరిత్రలే ఆ చివరి ఆరు వచనములలో పునర్వర్ణించబడుచున్నవి.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> మనకు వృథా చేయుటకు సమయము లేదు. సంకటకాలములు మన ముందున్నవి. ప్రపంచము యుద్ధస్ఫూర్తిచే ఉద్దీపితమైయున్నది. త్వరలో ప్రవచనములలో ప్రస్తావింపబడిన ఆపదసన్నివేశములు సంభవించును. దానియేలు గ్రంథములో పదకొండవ అధ్యాయమునున్న ప్రవచనము దాని సంపూర్ణ నెరవేర్పుకు దాదాపు చేరుకొనియున్నది. ఈ ప్రవచనము నెరవేర్పులో జరిగిన చరిత్రలో బహుభాగము మళ్లీ పునరావృతమగును. మానుస్క్రిప్ట్ రిలీసెస్, సంఖ్య 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

దానియేలు గ్రంథము పదకొండవ అధ్యాయంలోని పదహారవ వచనం, నలభై ఒకటవ వచనంలో పునరావృతమయ్యే ఒక చరిత్రను వివరిస్తుంది; ఏలయనగా, ఆ వచనంలో ఉత్తర రాజు మహిమాన్విత దేశములో నిలిచియున్నాడు. పదహారవ వచనంలోని ఆ చరిత్ర, రోమీయ సేనాధిపతి పొంపేయు యూదా దేశమును మరియు యెరూషలేమును బంధత్వములోనికి చేర్చిన కాలాన్ని సూచిస్తుంది.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> కాని అతని మీదికి వచ్చువాడు తన ఇష్టప్రకారమే చేసికొనును; అతని ఎదుట నిలిచువాడు ఎవరును ఉండరు; అతడు మహిమగల దేశములో నిలుచును, అది అతని చేతివల్ల నశింపబడును. దానియేలు 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

ఈ వచనానికి ముందు ఉన్న వచనాలను మన పరిశీలనకు ఆధారబిందువుగా ఈ వచనాన్ని ఉపయోగించాలనే నా ఉద్దేశ్యం; కావున ఈ అవగాహనను ముందుగా స్థాపించుదుము. మూడవ మరియు నాల్గవ వచనాలలో అలెగ్జాండర్ ది గ్రేట్ రాజ్య విభజన తరువాత కొనసాగు చరిత్ర 1989లో ప్రారంభమవుతుందని, తదనంతరం ప్రస్తుత ఉక్రెయిన్ యుద్ధాన్ని, పాశ్చాత్య శక్తులపై పుతిన్ సాధించిన విజయాన్ని, అలాగే పుతిన్‌కు అనంతరంగా సంభవించే ఓటమిని సూచించి, అది పదహారవ వచనమునకు దారితీస్తుందని మేము చూపించుదుము.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ఉత్తర రాజైన ఆంటియోకుసు ఎదుట ఐగుప్తు నిలువలేకపోయినప్పటికీ, ఇప్పుడు తనకు విరోధముగా వచ్చిన రోమీయుల ఎదుట ఆంటియోకుసు నిలువలేకపోయెను. పైకెత్తబడుచున్న ఈ శక్తిని ఇకపై ఏ రాజ్యములూ ఎదిరించగలుగలేదు. క్రీ.పూ. 65లో పోంపేయు ఆంటియోకుసు ఆసియాటికుసును అతని స్వాస్థ్యములనుండి వంచించి, సిరియాను రోమీయుల పరిపాలనలోని ఒక ప్రావిన్సుగా మార్చినప్పుడు, సిరియా జయింపబడి రోమా సామ్రాజ్యమునకు చేర్చబడెను.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “అదే శక్తి పరిశుద్ధ దేశములోను నిలిచి, దానిని భక్షించవలసి యుండెను. క్రీస్తుపూర్వం 161 సంవత్సరమున రోము దేవుని ప్రజలైన యూదులతో ఒడంబడికచే సంబంధించెను; ఆ తేదీ నుండి అది ప్రవచన కాలపట్టికలో ప్రముఖ స్థానమును కలిగియున్నది. అయితే, యథార్థ జయముచేత యూదయాపై అధికార పరిపాలనను అది క్రీస్తుపూర్వం 63 సంవత్సరము వరకు సంపాదించలేదు; తరువాత అది ఈ విధముగా జరిగెను.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> పొంటుసు రాజు మిథ్రిడాతేసుపై తన దండయాత్రనుండి పొంపే తిరిగి వచ్చినప్పుడు, యూదయా కిరీటమునకై హైర్కానస్‌ మరియు అరిస్టోబులస్‌ అనే ఇద్దరు ప్రత్యర్థులు పోరాడుచుండిరి. వారి వివాదము పొంపే ముందుకు తేబడగా, అరిస్టోబులస్‌ యొక్క హక్కుదావాలలోని అన్యాయమును అతడు త్వరలోనే గ్రహించెను; అయినప్పటికిని, తన చిరకాల వాంఛితమైన అరబియాపై దండయాత్ర ముగిసిన తరువాత ఆ విషయములో తీర్పును ఇవ్వుదుమని ఆలస్యం చేయాలని అభిలషించి, అప్పుడు తిరిగి వచ్చి న్యాయోచితమైన విధముగా వారి వ్యవహారములను పరిష్కరించుదునని వాగ్దానం చేసెను. పొంపే యొక్క యథార్థాభిప్రాయములను అవగాహన చేసిన అరిస్టోబులస్‌, వేగముగా యూదయాకు తిరిగి వెళ్లి, తన ప్రజలను ఆయుధసজ্জులను చేసి, దృఢమైన రక్షణకై సమాయత్తమై, విచారణచే మరొకరికి కేటాయింపబడునని ముందుగానే గ్రహించిన ఆ కిరీటమును ఎటువంటి ప్రమాదములనైనను లెక్కచేయక తనవద్దనే నిలుపుదలచెను. పారిపోవుచున్న అతనిని పొంపే సమీపముగా వెంబడించెను. అతడు యెరూషలేమునకు సమీపించినప్పుడు, తన ప్రవర్తనపట్ల పశ్చాత్తాపపడుట ఆరంభించిన అరిస్టోబులస్‌ అతనిని ఎదుర్కొనుటకు బయలుదేరి, సంపూర్ణ వశీకరణమును మరియు విస్తారమైన ధనరాశులను సమర్పించుదునని వాగ్దానం చేసి విషయం సర్దుబాటు చేయుటకు యత్నించెను. ఆ ప్రతిపాదనను అంగీకరించిన పొంపే, సైన్యములోని ఒక దళమునకు నాయకునిగా గాబినియస్‌ను నియమించి, ధనం స్వీకరించుటకు పంపెను. కాని ఆ ఉపసేనాధిపతి యెరూషలేమునకు చేరినప్పుడు, పట్టణ ద్వారములు అతనిమీద మూయబడియున్నవని కనుగొనెను; గోడల పైభాగమునుండి ఈ పట్టణము ఆ ఒప్పందమునకు కట్టుబడి నిలువదని అతనికి తెలియజేయబడెను.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> ఈ విధంగా మోసపోయి అది శిక్షలేకుండ పోవనీయకమని నిశ్చయించిన పాంపేయు, తనతోనే నిర్బంధించి ఉంచిన అరిస్టోబులుసును సంకెళ్లలో వేయించి, తక్షణమే తన సమస్త సైన్యంతో యెరూషలేముమీద దండయాత్ర చేసెను. అరిస్టోబులుసుకు అనుకూలులు ఆ స్థలమును రక్షింతుమని సిద్ధపడిరి; హైర్కానుసుకు అనుకూలులు ద్వారములను తెరవుదుమని యుండిరి. తరువాతివారు సంఖ్యలో అధికులై పైచేయి పొందినందున, పాంపేయుకు నగరములోకి స్వేచ్ఛాయుత ప్రవేశము కలిగించిరి. అప్పుడు అరిస్టోబులుసు పక్షస్థులు దేవాలయ పర్వతమునకు వెనుదిరిగి చేరిరి; పాంపేయు దానిని అధీనపరచుననేంత నిశ్చయముతోనే వారు ఆ స్థలమును రక్షించుదుమని దృఢనిశ్చయులై యుండిరి. మూడు నెలల ముగింపునకు, దాడి చేయుటకు చాలునంత గోడలో విరుగుడు కలుగజేయబడెను; ఆ స్థలము ఖడ్గధారపైనే స్వాధీనపరచబడెను. దాని తరువాత సంభవించిన భయంకర నరమేధములో పన్నెండువేలమంది సంహరింపబడిరి. ఇది హృదయవిదారక దృశ్యమైయుండెను అని చరిత్రకారుడు గమనించును: యాజకులు, ఆ సమయమున దైవసేవలో నిమగ్నులై, ప్రశాంత హస్తముతోను స్థిరసంకల్పముతోను తమ నిత్యకృత్యములను కొనసాగించుచుండిరి; చుట్టూ ఉన్మత్త కొలాహలమంతయు వారికెరుగనట్లుగా, వారి చుట్టువారైన స్నేహితులు సంహారార్థం అప్పగింపబడుచుండగా, చాలాసార్లు వారియే స్వరక్తము తమ బలుల రక్తముతో కలిసిపోవుచుండగా కూడ.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> యుద్ధానికి తెరదించి, పోంపేయు యెరూషలేము ప్రాకారములను కూల్చి, యూదయ అధికార పరిధి నుండి అనేక పట్టణాలను సిరియా అధికార పరిధికి హస్తాంతరం చేసి, యూదులపై పన్నును విధించెను. అట్లుగా, మొట్టమొదటిసారిగా, జయద్వారా, 'మహిమావంతమైన దేశము'ను సర్వాంతముగా గ్రసించువరకు తన ఇనుపపట్టులో బిగించి ఉంచబోవు ఆ శక్తి చేతుల్లో యెరూషలేము ఉంచబడెను. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

మా తదుపరి వ్యాసంలో ఈ అధ్యయనాన్ని కొనసాగిస్తాము.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> దేవుని ప్రజలలో వివాదము గాని కలకలము గాని లేకపోవుటనే వాస్తవము, వారు శుద్ధోపదేశమును దృఢంగా ఆవలంబించియున్నారనే తుదాప్రమాణముగా పరిగణింపకూడదు. వారు సత్యమును తప్పును స్పష్టముగా వేరుచేయకపోవచ్చుననే భయపడవలసిన కారణము కలదు. శాస్త్రగ్రంథముల పరిశోధనచేత నూతన ప్రశ్నలు ఉద్భవించనప్పుడు, తమవద్ద సత్యమున్నదని నిర్ధారించుకొనుటకై వారిని స్వయంగా శాస్త్రగ్రంథములను శోధించుటకు ప్రేరేపించు అభిప్రాయభేదము ఏదియు ఉద్భవించనప్పుడు, ప్రాచీన కాలమందు నున్నట్లే, ఇప్పుడును అనేకులు సంప్రదాయమును ఆశ్రయించి, తాము ఎరుగని దానిని ఆరాధించుదురు.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> నాకు చూపబడినది ఏమనగా, ప్రస్తుత సత్యమునకు జ్ఞానము కలిగినవారమని ప్రకటించుకొనేవారిలో అనేకులు తాము ఏమి విశ్వసించుచున్నారో తెలియదు. తమ విశ్వాసమునకు సంబంధించిన సాక్ష్యములను వారు గ్రహింపరు. ప్రస్తుత కాలమునకు అప్పగింపబడిన కార్యమునకు తగిన అవగాహన వారికిలేదు. పరీక్షా సమయము వచ్చినప్పుడు, ప్రస్తుతం ఇతరులకు బోధించుచున్న కొందరు, తాము పట్టుకున్న సిద్ధాంతస్థానాలను సమీక్షించినపుడు, వాటికి తగిన సమాధానకరమైన కారణమును ఇచ్చలేని అనేక విషయములున్నవని గ్రహించుదురు. ఇలాగు పరీక్షింపబడువరకు తమ గొప్ప అజ్ఞానమును వారు ఎరుగలేదు. అంతేకాక, సంఘమునందు అనేకులు తాము ఏది విశ్వసించుచున్నారో దానిని తాము గ్రహించియున్నామని అట్టే పరిగణించుకొనుచున్నారు; కాని, వివాదము ఉద్భవించువరకు తాము లోనైన బలహీనతను వారు ఎరుగరు. తమతో ఏకవిశ్వాసముగలవారినుండి వేరుపరచబడి, తమ విశ్వాసమును వివరించుటకు ఒంటరిగాను ఏకాకిగాను నిలబడవలసి వచ్చునప్పుడు, తాము సత్యమని అంగీకరించిన విషయముల విషయమై తమ భావనలు ఎంత గందరగోళముగా ఉన్నవో చూచి వారు ఆశ్చర్యపడుదురు. నిశ్చయమేనగా, మన మధ్య సజీవుడైన దేవుని నుండి వేరుపడి మనుష్యులవైపు తిరుగుదల కలిగియున్నది; దైవ జ్ఞాన స్థానమునకు మానవ జ్ఞానమును ప్రతిష్ఠించుట జరుగుచున్నది.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> దేవుడు తన ప్రజలను మేలుకొలుపును; ఇతర సాధనములు విఫలమైతే, అపసిద్ధాంతాలు వారి మధ్యకు ప్రవేశించి, వారిని గాలించి, గోధుమల నుండి భూసిని వేరు చేయును. తన వాక్యమును నమ్మిన వారందరిని నిద్రనుండి మేలుకొనుడని ప్రభువు పిలుచుచున్నాడు. ఈ కాలానికి తగిన అమూల్యమైన వెలుగు వచ్చియున్నది. అది మనమీద తక్షణముగా వున్న ప్రమాదములను వెల్లడించు ధర్మశాస్త్ర సత్యము. ఈ వెలుగు మనలను శాస్త్రగ్రంథముల శ్రద్ధాపూర్వక అధ్యయనమునకును, మనము పట్టుకొనియున్న స్థితుల విషయమై అత్యంత విమర్శనాత్మక పరిశీలనకును దారితీయవలెను. ప్రార్థనతోను ఉపవాసముతోను సత్యమునకు సంబంధించిన సమస్త అంశములు, స్థితులు సమగ్రముగాను పట్టుదలతోనూ అన్వేషింపబడవలెనని దేవుని చిత్తము. సత్యమేమనేది గూర్చిన కేవలం ఊహలలోను అస్పష్ట భావనలలోను విశ్వాసులు స్థిరపడకూడదు. పరీక్షాకాలము వచ్చినప్పుడు, తమ విశ్వాసమునుగూర్చి సమాధానము ఇవ్వుటకై వారిని పరిషత్తుల ఎదుటకు తీసికొనివచ్చినపుడు, తమలోనున్న నిరీక్షణకుగల కారణమును వినయముతోను భయముతోను వివరించుటకు వారు సామర్థ్యము గలవారై యుండునట్లు, వారి విశ్వాసము దేవుని వాక్యముమీద దృఢమైన పునాదియందు స్థాపింపబడియుండవలెను.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> కదిలించుడి, కదిలించుడి, కదిలించుడి. లోకమునకు మనము సమర్పించు విషయములు మనకు సజీవ వాస్తవములై యుండవలెను. విశ్వాసమునకు మౌలిక అంశాలుగా మనము పరిగణించే సిద్ధాంతములను రక్షించుచుండగా, సంపూర్ణంగా సబలమికాని వాదనలను ప్రయోగించుటకు మనకు మనము ఎన్నడును అనుమతింపకూడదు. అవి ప్రతివాదిని మౌనింపజేయుటకు ఉపయోగపడవచ్చును; గాని అవి సత్యమును ఘనపరచవు. మేము సబలమైన వాదనలను సమర్పించవలెను; అవి మా ప్రత్యర్థులను మౌనింపజేయుట మాత్రమేగాక, అత్యంత సూక్ష్మమైన మరియు అత్యంత పరిశోధనాత్మక పరిశీలనను సైతం తట్టుకొనునట్లుండవలెను. వాదులుగా తమను తాము తీర్చిదిద్దుకున్న వారియొద్ద ఒక మహా ప్రమాదమున్నది—అటువంటి వారు దేవుని వాక్యమును పక్షపాతం లేక సమన్యాయముతో నిర్వహించకపోవచ్చును. ప్రతివాదిని ఎదుర్కొనునప్పుడు, కేవలం విశ్వాసికి ధైర్యము కలుగునట్లు చేయుటను అన్వేషించుటకు బదులు, అతని మనస్సులో నిశ్చయాన్ని మేల్కొల్పునట్లుగా విషయములను ఎత్తిచూపుట మన నిష్ఠతో కూడిన ప్రయత్నమై యుండవలెను.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> మనిషి యొక్క మేధోన్నతి ఎంతటి స్థాయికి ఎదిగిననూ, అధిక వెలుగుకోసం పవిత్ర శాస్త్రములను సమగ్రంగా, నిరంతరంగా పరిశోధించవలసిన అవసరం లేదని అతడు క్షణమాత్రమును కూడ తలంచకూడదు. ప్రజలమైయున్న మనమందరము, ప్రతివ్యక్తిగాను ప్రవచనశాస్త్రపు విద్యార్థులమై యుండుటకు పిలువబడియున్నాము. దేవుడు మనకు అందించు ఏ వెలుగు కిరణమునైనను మనము వివేచించుటకై శ్రద్ధాపూర్వకంగా జాగరూకులై యుండవలెను. సత్యముని తొలి కిరణాలను మనము అందిపుచ్చుకొనవలెను; మరియు ప్రార్థనాత్మకమైన అధ్యయనము ద్వారా ఇంకా స్పష్టమైన వెలుగు పొందవచ్చును, దానిని ఇతరుల యెదుట ఉంచవచ్చును.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> దేవుని ప్రజలు సౌకర్యమునందు ఉండి, తమ ప్రస్తుత ప్రకాశముతో సంతృప్తి చెంది యుండినప్పుడు, దేవుడు వారిని అనుగ్రహించడు అని మనము నిశ్చయముగా చెప్పగలము. వారికోసం ప్రకాశించుచున్న పెరిగినదియు నిరంతరం పెరుగుచున్న ప్రకాశమును స్వీకరించుటకై వారు ఎల్లప్పుడును ముందుకు సాగుచుండవలెనని ఇదే ఆయన చిత్తము. సమాజముయొక్క ప్రస్తుత వైఖరి దేవునికి ప్రసన్నకరము కాదు. మరింత సత్యమునకును మహత్తర ప్రకాశమునకును ఏ అవసరమూ లేదని వారు భావించునట్లుగా చేయు ఒక ఆత్మవిశ్వాసము లోనికి వచ్చియున్నది. సాతాను మన కుడిపక్కను ఎడమపక్కను, మన ముందును వెనుకను క్రియాశీలుడై యున్న కాలమున మనము జీవించుచున్నాము; అయినప్పటికిని, ప్రజలమై యున్న మనము నిద్రముగ్ధులమై యున్నాము. తన ప్రజలను కార్యాచరణకు మేల్కొల్పునట్లుగా ఒక స్వరము వినిపించవలెనని దేవుడు సంకల్పించుచున్నాడు. సాక్ష్యములు, ఖండము 5, పుటలు 707, 708.

Back to Articles