Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటన - సంఖ్య రెండు

Covenant Names

ఒడంబడిక నామములు

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

ఆరంభంలోనే కొన్నిప్రాథమిక ప్రమాణసూచక బిందువులను ప్రతిపాదించుటకై చేసిన యత్నంలో, పూర్వవ్యాసాలలో అనేక అంశాలను నేను చేర్చితిని. ఇప్పుడు ప్రస్తుత విషయముపై మరింత కేంద్రీకృతముగా ఉండుటకు ప్రయత్నించెదను. మీ సహనానికి కృతజ్ఞతలు.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

ఆదిమునుండి దేవుడు తాను ఎవరో, ఏమిటో అన్న విషయమై మన అవగాహన పెరిగునట్లు ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఆ కార్యములో, తన గూర్చి వెల్లడింపబడినదాన్ని మనుష్యులు గ్రహించునట్లు ఆయన అనేక విధానాలను వినియోగించుచున్నాడు; ఆ విధానాలలో ఒకటి ఆయన "పేరులు" వినియోగించుట—శాస్త్రగ్రంథాలలో దేవునికి ఇవ్వబడిన అనేక పేరులు మాత్రమేగాక, ఆయన ఎన్నుకున్న ప్రతినిధులకు ఇవ్వబడిన పేరులును కూడాను. ఆయన చెడుకైను మేలుకైను ప్రతినిధులను ఎంచుకొనును.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

చరిత్రంతటా క్రమక్రమంగా తన స్వభావముపై అవగాహనను విస్తరించుటకు, తన ఎన్నుకున్న నిబంధన ప్రజల యుగనిర్వహణ మార్పులను కూడా ఆయన ఉపయోగించాడు. కాబట్టి, నిబంధనా యుగనిర్వహణ మార్పుల చరిత్రలు, విభిన్న విధములలో, ఆయన స్వభావము మరియు స్వరూపము విషయమైన సత్యము యొక్క విపులీకరణకు కూడా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నవి.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

ప్రకటన గ్రంథములోని ప్రథమ అధ్యాయాన్ని పరిచయముగా, తదుపరి అధ్యాయాలకు ఒక కీలకంగా పరిగణిస్తే, ప్రథమ అధ్యాయంలోనే మిగతా గ్రంథమంతటినీ ప్రభావితం చేసే కొన్ని సత్యాలు మనకు కనబడుతాయి. ఆ సత్యాలలో ఒకటి యేసు క్రీస్తు ఎవరో అన్న విషయంతో సంబంధముంచుతుంది; అది ఆయన “ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా” అన్న వాస్తవం మాత్రమేగాదు. ప్రకటన గ్రంథములోని ప్రథమ అధ్యాయంలో ఒక సత్యము ప్రతిపాదించబడితే, అది నిశ్చయంగా అంతిమ తరము నిమిత్తము పరీక్షాత్మక ప్రస్తుత సత్యమే; ఆ అంతిమ తరమే పేతురు గుర్తించిన “ఎన్నుకొనబడిన వంశము.”

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

మేము పరిశీలించుచున్న క్రీస్తు స్వభావ లక్షణాలలో ఒకటి, క్రీస్తు అంతమునుండి ఆదిని గుర్తించి ప్రకటించుననే లక్షణము. క్రీస్తు ఒక వారమునకు అనేకులతో నిబంధనను స్థిరపరచిన కాలము, నిబంధన సంబంధ యుగములో శారీరక ఇశ్రాయేలునుండి ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలువైపు జరిగిన మార్పును సూచించుచున్నది. వేదగ్రంథములలో గుర్తింపబడిన యుగమార్పులు—అన్నియు క్రీస్తు యొక్క స్వభావమును, స్వరూపమును గూర్చిన జ్ఞానవృద్ధిని ఆవిష్కరించునవి—అబ్రాం, ఇస్సాకు, యాకోబు, యోసేపు, మోషే, క్రీస్తు, విలియం మిల్లర్, మరియు నూట నలభై నాలుగు వేలమందితో సంబంధించి ప్రత్యక్షింపబడినవి. ఆ రేఖపై మరియొక యుగమార్పుల రేఖను అమర్చియున్నారు; అది దేవుని సంఘమునకు చెందిన ఏడు యుగములను గుర్తించుచున్నది, అవి ప్రకటన గ్రంథము రెండవ, మూడవ అధ్యాయములలోని ఏడు సంఘములచే ప్రతినిధింపబడినవి. అయితే వాటిని ఇప్పటికైతే మేము స్పృశించము. ఆదాము, హవ్వల విషయములోను వారి పతనమునకు ముందు కాలమును మరియు వారి పతనానంతర కాలమును సూచించు విధముగా ఒక యుగమార్పు కలిగెను; అలాగే, నోహా కాలమందు ప్రళయమునకు ముందునుండి ప్రళయానంతరము వరకూ యుగముల మార్పు సంభవించెను. ఈ సమస్త రేఖలన్నియు మనము పరిశీలించుచున్న వెలుగుకు తోడ్పడుచున్నవి; అయితే ఇప్పుడు మనము ఎంపికనొందిన ప్రజలపై కేంద్రీకరిస్తున్నాము.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

నిబంధన వారపు ఆరంభంలో క్రీస్తు తన పరిచర్యను ఆరంభించినప్పుడు, ఆయన బాప్తిస్మం పొందాడు.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> యేసు బాప్తిస్మము పొందగానే నీటిలోనుండి వెంటనే పైకి వచ్చెను; మరి ఇదిగో, ఆకాశములు ఆయనకు తెరచబడియి, పావురమువలె దిగివచ్చుచున్న దేవుని ఆత్మను ఆయన చూచెను; అది దిగి ఆయన మీద నిలిచెను. మరి ఇదిగో, పరలోకమునుండి ఒక స్వరము వినబడెను: ఇతడే నా ప్రియకుమారుడు; ఇతనియందు నేను ప్రసన్నుడనై యున్నాను. మత్తయి 3:16, 17.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

యేసు నీటిలోనుండి పైకి వచ్చినప్పుడు—అద్వారా ఒడంబడిక వారము ఆరంభింపబడి—ఆ సమయమున తండ్రియైన దేవుని అతి ప్రథమ వాక్యము యేసు దేవుని కుమారుడని చేసిన ప్రకటనయే. మనము "మొదటి ప్రస్తావన నియమం"ను అవగాహన చేసుకుంటే, ఆ సత్యము అత్యంత ప్రభావవంతమై యుంటుంది; అవగాహన చేయకపోతే, అంతగా కాదు.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> ఆదిలో దేవుడు ఆకాశమును మరియు భూమిని సృష్టించాడు. భూమి నిరాకారమై శూన్యమై యుండెను; ఆగాధము యొక్క ముఖముమీద చీకటి యుండెను. దేవుని ఆత్మ జలముల ముఖముమీద చలించెను. ఆదికాండము 1:1, 2.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

ఆదికాండములో ఉన్నట్లే, అభిషేక విధిలో దైవత్వములోని ముగ్గురు వ్యక్తులు గుర్తించబడుతారు.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

దేవుని కుమారుడు, దావీదు కుమారుడు, అలాగే మనుష్యకుమారుడు అనే సత్యం, తదుపరి మూడున్నర సంవత్సరములలో శాస్త్రులనును పరిసయ్యులనును తరచుగా కలవరపరచెను. యేసు తన బాప్తిస్మ సమయంలో ప్రవచనాత్మకముగా ‘యేసు’ నుండి ‘యేసు క్రీస్తు’గా మారెను. యేసు బాప్తిస్మము పొందినప్పుడు, ఆయన ‘క్రీస్తు’ అయ్యాడు; ‘క్రీస్తు’ అర్థం ‘అభిషిక్తుడు’; హెబ్రూ భాషలో ఇదే పదం ‘మెస్సీయా’. స్వభావికంగానే, హెబ్రీయులు ఒక మెస్సీయాను నిరీక్షించిరి; అతడు దావీదు కుమారుడై యుండునని వారికి తెలిసి యుండెను. భూచరిత్రలో అతి పరిశుద్ధమైన మూడున్నర సంవత్సరములను ఆరంభించుటకు ఆయన ‘అభిషేకింపబడినప్పుడు’, ఆయన పరిశుద్ధాత్మ దిగివచ్చుటను చూచెను, తన తండ్రి మాటలాడుటను ఆలకించెను.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

అది అత్యంత గాంభీర్యపూర్ణమైన అభిషేక వేడుక; అందులో ఆయనగూర్చియు ఆయన కార్యమును గూర్చియు ప్రకటింపబడిన సందేశము — “ఆయన దేవుని కుమారుడు” అని. యూదులకు మరింత కలవరదాయకమైనది ఆయన దేవుని కుమారుడని మాత్రమే కాదు, దేవుని కుమారునిగా తానే సాక్షాత్తు దేవుడనని చేసిన ఆయన ప్రకటనయే. అటువంటి దేవనిందకరమైన ప్రకటనగా తాము అర్థంచేసుకున్న దానిని యూదులు సహించలేకపోయిరి! యూదుల ద్వంద్వస్థితి, అబ్రాహాము ద్వంద్వస్థితియే — ఎందుకనగా అబ్రాహాము యూదుల పితృపురుషుడు, నిబంధనయొక్క తండ్రి, అంతేకాక ఆ నిబంధన శరతులకు విధేయముగా నిలచుటకు అవసరమైన విశ్వాసమునకు చిహ్నము.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

దేవునితో నిబంధనా సంబంధంలో ప్రవేశించుటకు అవసరమైన విశ్వాసమును అబ్రాహాము చూపిన దృష్టాంతం, మీ విశ్వాసము తప్పనిసరిగా పరీక్షింపబడవలెనని అవసరపరచుచున్నది. తన విశ్వాసము నిజమా లేక అనాధార ధైర్యమా అనేది నిరూపించు అబ్రాహాము యొక్క పరీక్ష, దేవుని పూర్వ వాక్యమునకు విరుద్ధమై కనిపించినా సరే, ఆయన వాక్యమును అనుసరించునా అన్న విషయమును వెల్లడించుటనే పునాదిమీద నిలిచియుండెను. మనుష్యబలి హత్యయేనని, అలాగే అది తాను అప్పుడు నివసించుచున్న విగ్రహారాధక జనుల విగ్రహాచారములను సూచించునని అబ్రాహాము తెలిసికొనెను. శాస్త్రులు మరియు పరిసయ్యులు తమ ఆరంభ నిబంధనా చరిత్రనుండి దేవుడు ఏకైక దేవుడని తెలిసికొనిరి; అలాగే యేసు తాను రెండవ దేవుడనని ప్రకటించుచున్నాడని కూడ అవగతం చేసికొనిరి. వారు తమ తుదిపరీక్షతో పరీక్షింపబడుచుండిరి.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> ఇశ్రాయేలూ, వినుము: యెహోవా మన దేవుడు, యెహోవా ఏకైకుడు. ద్వితీయోపదేశకాండము 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

మునుపటి వచనాన్ని మోషే లిఖించిన ఆ చారిత్రక వర్ణనలోనే, ఇకపై తాను “యెహోవా”గా తెలిసియుండవలెనని దేవుడు మోషేకు అప్పుడే వెల్లడించాడు. ఇక ఆయన కేవలం సర్వశక్తిమంతుడైన ప్రభువైన దేవుడిగానే తెలిసియుండుట కాదు; ఆ దశనుండి ఆయన “యెహోవా”గా తెలిసియుండవలెనని ప్రకటించబడెను. తన నామములు ప్రతిఫలింపజేయు తన స్వభావగుణముల విషయక అవగాహనను ఆయన మరింతగా మహిమపరచుచున్న అదే చారిత్రక సందర్భంలో, దేవుడు ఏక దేవుడు అని ప్రాచీన ఇశ్రాయేలకు ఆయన కట్టుదిట్టముగా తెలియజేస్తున్నాడు. అయితే క్రీస్తు దినముల యూదులు దీనిని గురించి ఏమి ఆలోచించవలెను?

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

ఆయన పరిచర్య యొక్క తుదిదశలో, యెరూషలేములోనికి విజయోత్సవ ప్రవేశముతో అది తన శిఖరావస్థను చేరినప్పుడు, పిల్లలను తన స్తుతిని ఆలపించుటకు యేసు అనుమతించుచున్నాడని చూసి, యూదులు పునరాయ దిగ్భ్రాంతిచెందిరి.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> ముందుకు వెళ్లిన సమూహములు, వెంట వచ్చిన సమూహములు కూడ, ఘోషించుచు పలికిరి: దావీదు కుమారునికి హోషన్నా; ప్రభువు నామమునుగాను వచ్చువాడు ధన్యుడు; ఉన్నతస్థలములలో హోషన్నా. మత్తయి 21:9.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

పరిసయ్యులను తీవ్రంగా కలవరపరిచిన ఆ గీతంలోని పద్యం, యేసును ‘దావీదుని కుమారుడు’గా గుర్తించినదే కాక, ‘దావీదుని కుమారుడు’నే ప్రభువు నామమని కూడా నిర్ధారించినదే. ఆయన పరిచర్య ప్రారంభంలోను, విజయప్రవేశంలోను, నిశ్చయంగా సిలువవద్దను కూడ, ఆ వివాదములో యేసు నామమునిగూర్చిన కలకలం కూడా అంతర్భాగమైయున్నది.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> అప్పుడు యూదుల ప్రధానయాజకులు పిలాతునితో ఇట్లనిరి: ‘యూదుల రాజు’ అని వ్రాయకు; కానీ అతడు ‘నేను యూదుల రాజునని’ చెప్పెనని వ్రాయుము. యోహాను 19:21.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

నిశ్చయంగా, పీలాతు శీర్షికను “నేనే, యూదుల రాజు” అని మార్చి యుండినయెడల, అది మూలార్ధంగా సరి అయి ఉండేది; ఎందుకంటే “నేనే” అన్నది యేసు తన్నుగూరించి పదేపదే ప్రకటించిన నామమే. నిశ్చయంగానే, ఆ లోపభూయిష్టమైన తర్కాన్ని ఆశ్రయించి—ప్రత్యేకించి అది సిలువయొక్క వృత్తాంతమై ఉన్నప్పుడు—దేవుని వాక్యాన్ని మార్చుట వంటి కార్యం మనుష్యులు ఎప్పటికీ చేయరు కదా? యేసు “యూదుల రాజు”; అలాగే ఆయన “నేనే” కూడా; కావున “నేనే, యూదుల రాజు” అనే వాక్యం కొంత అర్థంలో యథార్థమే; అయితే ఇదే మూలాంశం కాదు.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

ఆరంభము నుండీ, మధ్యంతరమంతటా, అంతమువరకు ఆ మూడున్నర సంవత్సరముల కాలమంతా ఆయన నామము కలకలానికి కేంద్రబిందువైయుండెను. నిబంధన నామముల శ్రేణి గూర్చి అవగాహన చేయవలసిన అంశాలు అనేకమున్నవి; అయినా ఇక్కడ నేను చూపించదలచినది, యూదీయ సంఘములోని ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు అంత్యకాలమున క్రీస్తు నామముతో సంబంధమున్న ఒక కుదుపు సంభవించెను అన్న విషయమే. దావీదు కుమారునిగా ఆయనకు మషీహా కావుటకు తగిన అర్హతలు ఉండెను; దేవుని కుమారునిగా (అంటే తానే దేవుడైయుండే భావములోను), అలాగే మనుష్యకుమారునిగా, యేసు ఎన్నికైన ప్రజలకు ఒక మహత్తర పరీక్షను ముందుంచెను. వారి నిబంధన చరిత్ర ఆరంభముననే దేవుడు ఏకైక దేవుడని మోషే అతి స్పష్టముగా బోధించినపుడు, ఈ మనుష్యుడు తాను దేవుడనియు దేవుని కుమారుడనియు ఎట్లు ప్రకటించగలిగాడు?

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

అయినప్పటికీ, మనుష్యుల మధ్య సంచరించిన క్రీస్తు యొక్క ఉద్దేశమిదే. దేవుడు ఆయనలో నుండెను; మనుష్యులను తనయొద్దకు సమాధానపరచుకొనుచుండెను; అట్టి కార్యమును ఆయన, మనుష్యులు యేసును దర్శించునట్లుగా అనుమతించుటద్వారానే చేసెను, ఎందుకనగా యేసు స్పష్టముగా, నేరుగా ఇటులనె బోధించెను: మీరు ఆయనను చూచినయెడల తండ్రిని చూచినవారే. ఈ చరిత్ర దేవుని ఎన్నుకున్న ప్రజలుగా ఉన్న శారీరక ఇశ్రాయేలుకు ముగింపును సూచించుచున్నది; మరియు ఆ ఆరంభమున దేవుడు ఎవరు, ఆయన స్వరూపమేమి అన్న విషయమై గణనీయమైన వివాదము లేవడమైంది.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> ఫరోహు చెప్పెను, యెహోవా ఎవడు? ఇశ్రాయేలును విడువుటకై ఆయన స్వరమునకు నేను లోబడవలసినదేమి? నేను యెహోవాను ఎరుగను; ఇశ్రాయేలును విడువను కూడాను. నిర్గమకాండము 5:2.

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

ఫరో దేవుని జ్ఞానమునకు విరోధమైన నాస్తిక ధిక్కారానికి చిహ్నముగా మాత్రమేగాక, అబ్రాహాము దేవుని గూర్చి ఈగుప్తీయుల అవగాహనను కూడ ప్రతిఫలింపజేయుచున్నాడు. పునఃపునః ప్రభువు సెలవిచ్చినదేమనగా, తాను ఈగుప్తుదేశములో చేసిన తన అద్భుత కార్యములు, తాను ఎవరో మానవజాతి తెలిసికొనునట్లు చేయుటకైయని. దేవునిచేత ఎన్నుకోబడిన ప్రజలైన యథార్థ ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆరంభ చరిత్ర అంత్యమునకు ప్రతిరూపమై యున్నది.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

రెండు చరిత్రలలోను దేవుడు ఎవరు, ఆయన ఏవిధమైనవాడు అనే విషయములో—ఇది ఆయన నానానామములతో అనుసంధానమైనదైయున్నప్పటికీ—అవగాహన లోపం గోచరిస్తుంది; అయితే మా పరిశీలనకు మరింత ముఖ్యమైనది ఏమనగా, ఎన్నికిత ప్రజలుగా ఇశ్రాయేలు యొక్క అంత్యదశలోని క్రీస్తు చరిత్ర తెలుపునది యేమనగా, తమ మషీహాను అంగీకరించుటలో యూదులు తడబడిన ప్రధాన కారణము, వారి ఒడంబడికా చరిత్ర ఆరంభమున దేవుని వాక్యం ఆయన ఏకైక దేవుడని గుర్తించి ప్రకటించెనని వారికి తెలిసియుండుటయే. ఎంత సంకటస్థితి!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> అనంతరం వారు ఆయనను ఏ ప్రశ్నయైనను అడగుటకు దైర్యపడలేదు. అప్పుడు ఆయన వారితో ఇట్లనెను, క్రీస్తు దావీదు కుమారుడని వారు ఎట్లు చెప్పుదురు? దావీదే కీర్తనల గ్రంథములో ఇట్లనెను: ‘ప్రభువు నా ప్రభువుతో ఇట్లనెను, నా కుడిపార్శ్వమున కూర్చుండుము, నీ శత్రువులను నీ పాదపీఠముగా చేయువరకు.’ కాబట్టి దావీదు ఆయనను ప్రభువని పిలుచుచున్నాడు; అయితే ఆయన ఆయన కుమారుడు ఎట్లనగును? లూకా 20:40-44.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

ఇది యూదులకు గాను ప్రశ్నోత్తరాల అంతిమ దశ; ఏలయనగా ఆ పరస్పర సంభాషణ తరువాత “ఆయనను ఏమాత్రమును ఏ ప్రశ్నయును అడగుటకు వారు ధైర్యపడలేదు.” తాను అప్పుడే ఆ తప్పిపోయిన యింటికై తన పరిచర్య యొక్క చివరి ప్రశ్నకు సమాధానమిచ్చెను (ప్రవచన వృత్తాంతమందు ఎల్లప్పుడును ఒక తప్పిపోయిన యింటి నుండును); అటుపిమ్మట తాను “దావీదు కుమారుడు” అనే తన నామవిషయాన్ని, కాబట్టి మెస్సీయా యైయున్న విషయాన్ని ప్రస్తావించెను. మూడున్నర సంవత్సరములంతయు ఆ వివాదము ఆయనకు ఉన్న వివిధ నామములను సమావిష్కరించెను; అవి ఆయన స్వభావమును స్వరూపమును ప్రతినిధీకరించుచుండెను. సువార్తలలోని ఇతర భాగములతో కూడ, ఆరంభముననేను, ఆయన దీక్షాస్నానమందును, తదనంతరము ఆ తప్పిపోయిన యింటితో ఆయనకున్న అంతిమ సంబంధములో విజయప్రవేశమందును సిలువయందును, ఆయన నామము ప్రస్తావించబడెను.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> శాస్త్రి అడిగిన ప్రశ్నకు ఆయన ఉత్తరమిచ్చుచుండగా ఫరీసీయులు యేసు చుట్టూ సమీపంగా సమకూరియున్నారు. అప్పుడు ఆయన తిరిగి వారికి ఒక ప్రశ్నను ఉంచెను: ‘క్రీస్తు గూర్చి మీరు ఏమని ఆలోచించుచున్నారు? ఆయన ఎవరి కుమారుడు?’ ఈ ప్రశ్న వారు మెస్సీయా గూర్చిన తమ విశ్వాసమును పరీక్షించుటకై—ఆయనను కేవలం మనుష్యునిగానా, లేక దేవుని కుమారునిగానా వారు భావించుచున్నారో తెలియజేయుటకై—ఉద్దేశింపబడినది. అనేక స్వరాలు సమవాయంగా ఉత్తరమిచ్చినవి, ‘దావీదు కుమారుడు.’ ఇది ప్రవచనం మెస్సీయాకు ఇచ్చిన బిరుదు. యేసు తన శక్తిమంతమైన అద్భుతములచేత తన దైవత్వమును బహిర్గతపరచినప్పుడు, రోగులను స్వస్థపరచినప్పుడు, మృతులను లేపినప్పుడు, ప్రజలు తమలో తమే విచారించిరి, ‘ఇతనేనా దావీదు కుమారుడు?’ సీరోఫొయినిక్య స్త్రీ, అంధుడు బర్తిమయు, మరెందరో ఆయనను వేడుకొనుచు ఇలా మొఱపెట్టిరి: ‘దావీదు కుమారుడా, ప్రభువా, నాపై కరుణ చూపుము.’ మత్తయి 15:22. యెరూషలేములోనికి స్వారీచేసి ప్రవేశించుచుండగా, ఆయనను ఆనందోల్లాసముతో ఇలా హర్షధ్వానముచేసి స్వాగతించిరి: ‘దావీదు కుమారునికి హోషన్నా; ప్రభువుయొక్క నామమునొద్దన వచ్చువాడు ధన్యుడు.’ మత్తయి 21:9. ఆలయంలోని చిన్నపిల్లలు కూడ ఆ దినమున ఆ సంతోషకరమైన స్తోత్రమును ప్రతిధ్వనింపజేసిరి. అయితే యేసును దావీదు కుమారుడని పిలిచిన వారిలో అనేకులు ఆయన దైవత్వమును గుర్తించలేదు. దావీదు కుమారుడు దేవుని కుమారుడుకూడా అన్న సంగతిని వారు గ్రహించలేదు.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> "క్రీస్తు దావీదు కుమారుడని చేసిన వాక్యానికి ప్రత్యుత్తరంగా యేసు సెలవిచ్చెను, 'అయితే దావీదు ఆత్మలోనే [దేవుని నుండి వచ్చు ప్రేరణాత్మక ఆత్మ] ఆయనను ప్రభువని ఏల పిలిచెను? చెప్పినదేమనగా, యెహోవా నా ప్రభువుతో ఇట్లనెను, నీవు నా కుడిపార్శ్వమున కూర్చుండుము, నేను నీ శత్రువులను నీ పాదపీఠముగా చేయువరకు. కాబట్టి దావీదు ఆయనను ప్రభువని పిలిచినయెడల, ఆయన ఆయన కుమారుడు ఏలగా? మరియు ఎవ్వరును ఆయనకు ఒక్క మాటయైనను ప్రత్యుత్తరమిచ్చజాలక, ఆ దినమున మొదలుకొని ఇక ఆయనను ఎటువంటి ప్రశ్నయైనను అడగుటకు ఎవ్వరును ధైర్యపడలేదు.'" యుగాల ఆకాంక్ష, 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

ఆయన మెస్సీయాగా అభిషేకము పొందిన విషయమును గూర్చియు, తాను రక్షించుటకై వచ్చిన వారితో కలిగిన తన చివరి సంభాషణను గూర్చియు—ఇవి సమస్తమూ ఆయన దైవత్వము, ఆయన నామముల సంకేతార్థము, మరియు నిశ్చయంగా ప్రథమ ఉల్లేఖన సూత్రము అనే విషయాలపై కేంద్రీకృతమైనవే. యేసు, చారిత్రక దావీదు యొక్క చరిత్రను ఆశ్రయించి ఆధ్యాత్మిక దావీదును బోధించుటద్వారా, యూదులకొరకు తన ప్రత్యక్ష కార్యమును సమాప్తి చేసెను. ప్రభువు, ప్రభువును తానొద్ద సింహాసనముపై కూర్చుండుమని ఆజ్ఞాపించునప్పుడు, దాని విషయమై దావీదు ఎందుకు వ్యాఖ్యానించెను? ఎందుకనగా ఆ మొదటిలోని రాజు దావీదు అంత్యకాలమందలి ఆధ్యాత్మిక రాజు దావీదుని ప్రతిరూపునిగా నిలుస్తున్నాడు. తప్పిపోయిన గృహముతో యేసు పలికిన తుద్వాక్యమును సముచితంగా గ్రహించుటకు ఏకైక మార్గము ప్రథమ ఉల్లేఖన సూత్రమును అన్వయించుటయే; అయితే ఆ సూత్రమును ఎరుగనిచో, అట్టి అన్వయనం సాధ్యపడదు.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

తప్పిపోయిన ఇంటివారికి ఆయన ఇచ్చిన చివరి ప్రకటన అవగతమగుటకై “ప్రథమ ప్రస్తావన నియమము”యొక్క అవగాహన అవసరమైనది. తన చివరి ప్రకటనలో తప్పిపోయిన ఇంటివారికి సత్యాన్ని ప్రత్యక్షపరచుటకై యేసు దావీదును మరియు దావీదు కుమారుని ఆధారముగా చేసుకొనెను. ఎట్టకేలకు వారు దావీదు ఇంటివారే. అందుచేత యేసు తండ్రిని (దావీదు) తీసుకొని దానిని (దావీదు కుమారుని) యొద్దకు మలిచెను; అలాగే కుమారుని (దావీదుని కుమారుడు) తీసుకొని అతనిని తన తండ్రి (దావీదు) యొద్దకు మలిచెను. “చివరి దినములలో” ఎలీయా సందేశము చేయవలెనని ప్రవచింపబడినట్లుగానే, ఆయన తండ్రిని శిశువైపు తిప్పెను. ఇదే ఆయన ప్రాచీన శబ్దార్థక ఇశ్రాయేలుకు ఇచ్చిన తుదసందేశము; అది ఎలీయా సందేశమే, ఎందుకనగా అది ప్రథమ ప్రస్తావన నియమముపై ఆధారపడి యుండెను. అట్లయితే, ప్రథమ ప్రస్తావన నియమమే, అదే నియమముపై ఆధారపడిన యేసు సందేశమును ఎలీయా సందేశమని ధృవీకరించుచున్నది. ప్రథమ ప్రస్తావన నియమము, యోహాను బాప్తిస్మమిచ్చువాడి ఎలీయా సందేశము ఇశ్రాయేలు ఇంటి తప్పిపోయినవారికి ఇచ్చిన తుద హెచ్చరికాసందేశములో మొదటిదై యుండినచో, వారికి అందించబడిన తుదసందేశమును కూడ ఎలీయా సందేశమై యుండవలెనని నిర్దేశించుచున్నది. అట్లే యే జరిగింది...

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

ఈ సమస్తమును చెప్పిన తరువాత, ఇప్పుడు దీనన్నిటిని ‘మొదటి ప్రస్తావన నియమం’—ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా—పై ఆధారపడి ఒక నిగమనానికి వచ్చుచున్నాను. పురాతన ఇశ్రాయేలు ఆరంభంలో దేవుడు ఎవరు, దేవుడు ఏమి అనే అవగాహన విషయమై ఒక వివాదము నెలకొన్నది; అది పురాతన ఇశ్రాయేలు అంత్యంలో సంభవించిన అదే వివాదానికి పూర్వరూపమై నిలిచింది. పురాతన ఇశ్రాయేలు అంత్యంలో, క్రీస్తు చేసిన కార్యములో భాగంగా, ఇశ్రాయేలు యింటి యొక్క తప్పిపోయిన వారికి దేవుడు ఎవరు, దేవుడు ఏమి అనేది బోధించుట ఉండెను. ఆ అంత్య చరిత్రలో, ఆరంభమున స్థాపితమైన ఒక మూలసత్యాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని క్రీస్తుకు ప్రతిఘటన వ్యక్తమైంది. ఆధునిక ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలు తమ చరిత్రలో ఇదే ప్రవచన లక్షణాలను కలిగియుండును.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

అడ్వెంటిజము ఆరంభంలో, చరిత్రకారుల ప్రకారం, మిల్లరైట్‌లు ప్రధానంగా రెండు క్రైస్తవ మతపంథాలకు చెందినవారే; మెథడిస్ట్‌లు మరియు క్రిస్టియన్ కనెక్షన్. మెథడిజము యొక్క ప్రధాన విశ్వాసాలు సక్రమమైన క్రైస్తవ జీవనశైలిని ఆచరించుటపై ఆధారపడి ఉండేవి. వారివద్ద ‘పద్ధతి’ ఉండేది. క్రిస్టియన్ కనెక్షన్ యొక్క ప్రధాన విశ్వాసాన్ని కాథలిక్ త్రిత్వ సిద్ధాంతమునకు వ్యతిరేకతగా సంక్షిప్తంగా చెప్పవచ్చు.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

నా పరిశోధన సాగినంతవరకు, మిల్లరైట్‌ల నాయకత్వంలో దాదాపు అందరూ క్రిస్టియన్ కనెక్షన్ యొక్క ఆ సిద్ధాంతాన్ని ఆంగీకరించి దానికి కట్టుబడి ఉండేవారు. సెవెన్త్-డే అడ్వెంటిస్టు రీఫార్మ్ మూవ్మెంట్ (SDARM) కు అనేక శాఖలు ఉన్నాయి; అవి ఈనాటికీ ‘త్రిత్వవాద నిరాకరణ’పై మిల్లరైట్‌ల మూల అవగాహనను కట్టుబడి అనుసరించి, ప్రచారం చేస్తున్నాయి. ఆ పురోగాముల అవగాహనను నిలుపుకున్నవారికి ఒక సంకటస్థితి (మరియు ప్రస్తుత వివాదానికి మూలం) గతంలోనూ ఉన్నదే, ఎల్లప్పుడూ ఉండబోవునది ఇదే: తాము అనుసరించి ప్రచారం చేసే సిద్ధాంతస్థితికి సిస్టర్ వైట్ ప్రత్యక్షంగా వ్యతిరేకముగా నిలిచిన అనేక నానావిధ పాఠ్యభాగాలకు తాము ఎలా ప్రతిస్పందించాలి?

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> నేను చెప్పమని ఆదేశింపబడియున్నాను, ఉన్నత శాస్త్రీయ ఆలోచనలను అన్వేషించుచున్న వారి అభిప్రాయములు విశ్వసనీయములు కావు. ఇలాటి ఉపమానాలు ప్రతిపాదింపబడుతున్నవి: 'పితా దృశ్యముకాని జ్యోతి వలె ఉన్నాడు: కుమారుడు శరీరీకృత జ్యోతి వలె; ఆత్మ పరచబడిన జ్యోతి.' 'పితా తారు వలె, దృశ్యముకాని ఆవిరి వలె; కుమారుడు సుందర రూపములో సమీకృతమైన తారు వలె; ఆత్మ జీవనస్థానమునకు పడిన తారు వలె.' మరొక ఉపమానం: 'పితా దృశ్యముకాని ఆవిరి వలె; కుమారుడు సీసపు వర్ణముగల మేఘము వలె; ఆత్మ కురిసిన వర్షమై పునరుత్తేజక శక్తితో క్రియచేయుచున్నది.'

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> ఈ ఆత్మవాదపు ప్రతిరూపణలన్నియు వాస్తవానికి శూన్యమే. అవి అసంపూర్ణమైనవి, అసత్యమైనవి. భౌమిక ఏ సదృశ్యముతోనూ పోల్చలేనటువంటి ఆ మహిమను అవి బలహీనపరచి క్షీణింపజేస్తాయి. ఆయన చేతులు సృష్టించిన వాటితో దేవునిని పోల్చలేం. ఇవన్నీ కేవలం భౌమిక వస్తువులే; మనిషి పాపములనుబట్టి దేవుని శాపమునకు లోబడి బాధపడుతున్నవి. భూలోక విషయాలచేత తండ్రిని వర్ణింపలేం. తండ్రి దైవత్వపు పూర్ణత అంతటినీ దేహరూపముగా కలిగియున్నాడు, మరియు మరణశీలుల దృష్టికి అదృశ్యుడు.

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> కుమారునిలో దేవత్వపు సమస్త పరిపూర్ణత ప్రత్యక్షమైయున్నది. దేవుని వాక్యము ఆయనను ‘తన స్వరూపమునకు స్పష్ట ప్రతిరూపము’ అని ప్రకటించుచున్నది. ‘దేవుడు లోకమును అంతగా ప్రేమించెను గనుక తన ఏకజాత కుమారుని ఇచ్చెను; ఆయనయందు విశ్వసించువాడు ఎవడైనను నశింపక, నిత్యజీవమును పొందునట్లు.’ ఇక్కడ తండ్రియొక్క వ్యక్తిత్వము వెల్లడించబడింది.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> స్వర్గమునకు ఆయన ఆరోహించిన తరువాత పంపుదును అని క్రీస్తు వాగ్దానం చేసిన సాంత్వనకర్తయే, దైవత్వ సమస్త సంపూర్ణతతోనున్న పరిశుద్ధాత్ముడు; క్రీస్తును వ్యక్తిగత రక్షకునిగా స్వీకరించి విశ్వసించువారందరికీ దైవకృపాశక్తిని ప్రత్యక్షపరచుచున్నాడు. స్వర్గీయ త్రయంలో మూడు జీవముగల వ్యక్తులు ఉన్నారు; ఈ మూడు మహాశక్తుల—తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్ముడు—నామములో, సజీవ విశ్వాసముతో క్రీస్తును స్వీకరించువారు బాప్తిస్మము పొందుదురు; మరియు క్రీస్తునందు నూతన జీవితం జీవించుటకు వారు చేయు యత్నములలో, స్వర్గ ప్రభుత్వమునకు విధేయులైనవారితో ఈ శక్తులు సహకరించుదురు. Special Testimonies, Series B, సంఖ్య 7, 62, 63.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

ఆ భాగము, తండ్రి, కుమారుడు, ఆత్మలను నిర్వచిస్తున్న వారి 'భావాలను' 'భూమ్య విషయాలు'గానే గుర్తిస్తుంది. తరువాత ఆమె ఇలా అంటుంది: 'తండ్రిని భూమ్య విషయములతో వర్ణింపలేరు.' ఆమె పేర్కొన్న రెండు అంశాలను గమనించండి; వాటిలో ఒకటి విరోధాభాసంలా అనిపించవచ్చు. ఆమె, అట్లు చెప్పాలంటే, మూడు దేవుళ్లను సూచించే విధంగా దైవత్వమును వర్ణించిన ఒక తప్పుడు వర్ణనను గుర్తిస్తోంది. అది దైవత్వ సంబంధిత తప్పుడు వర్ణనే; అయితే, దైవత్వములో దేవుళ్ల సంఖ్యను తప్పుగా నిర్ధారించినందున ఆ తప్పుడు నిర్వచనం ఈ కారణంగానూ తప్పు అన్న విషయంపై ఆమె ఎటువంటి వ్యాఖ్య చేయదు.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

ఇంకా, భూమ్య విషయాలు పితను వర్ణించుటకు ఉపయోగింపలేమని ఆమె చెప్పిందని గమనించండి. అదే వాఖ్యములోనే ఆమె తానే భూమ్య విషయాలను వినియోగిస్తోంది. సంతానం, తల్లులు, తండ్రులు, పిన్నులు, అత్తలు, కజిన్లు మొదలైన సంబంధాలు మనుష్యులకే కలవు. భూమి నూతనీకరించబడినప్పుడు పరలోకమందు ఇక వివాహముండదని యేసు మనకు తెలుపుచున్నాడు; ఎందుకనగా మనము దేవదూతలవలె ఉండెదము. దేవదూతలలో పురుష–స్త్రీ భేదం లేదు. పరస్పరం తమ సంబంధాలను నిర్వచించుటకు మనుష్యులు వినియోగించే పరిభాషను తన స్వరూపం మరియు స్వభావము గూర్చి మనకు బోధించుటకై దేవుడు ఉపయోగించినా, దేవుని స్వరూపము, స్వభావము విషయమై మనుష్యులకు బోధించుటకు ప్రేరణ వినియోగించిన ఆ "భూమ్య విషయాలు" కూడ అపూర్ణమైనవే.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

మాకు తెలియజేయబడినదేమనగా, "స్వర్గీయ త్రయంలో మూడు సజీవ వ్యక్తులు ఉన్నారు" ... "తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ." ఈ ముగ్గురు వ్యక్తులకు లోకసంబంధ ఆత్మవాద భావాలను ఆపాదించుట అరుచకమైనది; అయితే దేవత్వమునకు బైబిలీయ నిర్వచనమునకు "ఈ మూడు మహాశక్తుల నామము"ను అనుసంధానించుట అరుచకము కాదు.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

దైవత్వాన్ని ఏర్పరచే మూడు మహా శక్తుల ‘నామము’ తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ అని ప్రవక్తురాలు చెబుతుంది. బైబిలీయ సత్యములన్నిటిలాగే, అవి రేఖపై రేఖగా సమకూర్చబడినప్పుడు, సంపూర్ణ సాక్ష్యం వెల్లడింపబడిన ప్రతి మార్గసూచికతో కూడియుండవలెను. ప్రవక్తల సాక్ష్యములు సమ్మిళితం చేయబడవలెను. దానియేలు క్రీస్తుకు ‘పల్మోనీ’ అనే నామము ఇస్తాడు (ఇతర నామములలో ఇదొకటి మాత్రమే; ఇది కేవలం ఉదాహరణ). యోహాను ఆయనను ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అని పిలుస్తాడు; మోషే ఆయనను యెహోవా అని పిలుస్తాడు. ఎలెన్ వైట్ ప్రకారం, ఆయన నామము తండ్రి, కుమారుడు మరియు పరిశుద్ధాత్మ.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> సాతాను . . . సత్యమునుండి దూరపరచుటకై మిత్యమైనదాన్ని నిరంతరం చొరబెడుచున్నాడు. సాతానుని అత్యంత చివరి వంచన దేవుని ఆత్మయొక్క సాక్ష్యమును ప్రభావరహితముగా చేయుటయే. 'దర్శనము లేనిచోట ప్రజలు నశించుదురు' (సామెతలు 29:18). దేవుని అవశేష ప్రజలు సత్యసాక్ష్యములో కలిగియున్న విశ్వాసదృఢతను కదిలించుటకై, సాతాను వివిధ మార్గములలోను, వివిధ సాధనముల ద్వారాను చాతుర్యపూర్వకంగా క్రియచేయును.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> సాక్ష్యముల పట్ల శైతానికమైన ఒక ద్వేషం ప్రజ్వలింపబడును. సాతానుని కార్యాచరణలు సంఘములు వాటిమీద ఉంచిన విశ్వాసమును కదిలించుటయే; కారణము ఇదే: దేవుని ఆత్మయొక్క హెచ్చరికలు, గద్దింపులు, ఉపదేశాలు గమనింపబడి అనుసరింపబడియెడల, తన వంచనలను చొరబెట్టుటకును తన భ్రాంతులలో ఆత్మలను బంధించుటకును సాతానుకు అంత స్పష్టమైన మార్గము ఉండదు. ఎంపికైన సందేశాలు, గ్రంథము 1, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

ఈ వచనభాగమునుండి ఒక సంక్షిప్త పార్శ్వ సూచన. యోహాను దేవుని వాక్యమునకును యేసుక్రీస్తు సాక్ష్యమునకును గాను పత్మోసు ద్వీపమునకు నిర్వాసనకు గురయ్యాడు. మూడవ దూత యొక్క సందేశానికి రెండు లక్ష్య శ్రోతృవర్గాలు ఉన్నవి. అడ్వెంటిజం వెలుపలివారు, అలాగే అడ్వెంటిజం లోపలివారు. యోహాను, బైబిలుకు తన విధేయత కారణంగా లోకముచేత హింసింపబడే ఒక అడ్వెంటిస్టును మాత్రమేగాక, ప్రవచనాత్మ యొక్క రచనలపట్ల తన విధేయత కారణంగా కూడ హింసింపబడే ఒక అడ్వెంటిస్టును ప్రతినిధ్యం వహిస్తున్నాడు. ప్రవచనాత్మను లక్ష్యంగా చేసుకొని చేయబడే పీడన వెలుపల నుండి కాదు; లోపల నుండే ఉద్భవిస్తుంది.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు ఆరంభకాలంలో, ఐగుప్తులో నాలుగు వందల సంవత్సరములు గడిచిన తరువాత, ఎన్నికైన నిబంధన ప్రజలుగా ఉండవలసిన వారు ఇక శబ్బతును పాటించలేదు. క్రీస్తు యొక్క స్వరూపమును గాని స్వభావమును గాని వారికి తెలియదు. వారు బంధత్వములో ఉండగా తమలో ముద్రించుకున్న దేవునిగూర్చిన అపర్థాలకే పట్టుబట్టిరి. ఐగుప్తు పది కీడులు; ఎర్ర సముద్ర విమోచనము; పరలోక మన్నా; పరిశుద్ధ మందిరము మరియు దాని సమస్త పరికరములు; పరిశుద్ధ క్రతువులు; ప్రాంగణము, పరిశుద్ధస్థలము, మహాపరిశుద్ధస్థలము; దేవుని ధర్మశాస్త్రము; వారిని అనుసరించిన శిల; వారిని అనుసరించిన ఆ శిలనుండి వెలువడిన నీరు; అంతేకాక దండముపై ఉన్న సర్పము కూడ—ఇవన్నియు ఆయన ఎన్నుకున్న ప్రజలలో దేవునిగూర్చిన జ్ఞానము పెరుగుటకై ఉద్దేశింపబడియున్నవి. అది క్రమోన్నతమైన బోధన. శాస్త్రులు ఆయనను ఇక ప్రశ్నించుటకు ధైర్యపడనంతవరకూ ఆ క్రమోన్నత బోధన కొనసాగింది; ఆ తరువాత, ఆయనతో బహిరంగ సంభాషణలో వారు చర్చించబోవు చివరి అంశమేదో ఆయన నిర్ధారించెను, అది దావీదు నామముతోను, క్రీస్తు ఎవరు మరియు ఆయన స్వరూపము ఏమి అనేవాటితోను సంబంధించియుండెను.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

ఆధునిక ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభములో, ఆధ్యాత్మిక బాబిలోనులో 1260 సంవత్సరముల తరువాత, ఎన్నుకోబడిన ఒడంబడిక ప్రజలుగా ఉండవలసిన వారు ఇకపై శబ్బతును పాటించలేదు. వారు క్రీస్తు స్వభావమునుగాని స్వరూపమునుగాని ఎరుగలేదు. బంధవాసములో ఉండిన కాలమందు తాము మనసులో నాటుకున్న దేవునిగూర్చిన అపోహలనకే వారు పట్టుబట్టారు. అడ్వెంటిజము యొక్క చరిత్ర, దాని సమస్త మార్గసూచక చిహ్నములతో, అపస్థాస్యములతో, రాజీలతో మరియు అంతర్గత పోరాటములతో కూడి, 1880లలో The Desire of Ages ప్రచురింపబడినప్పుడు ఒక దశను చేరుకుంది. ఆ గ్రంథములో 671వ పుటలో ప్రతిష్ఠింపబడియున్నది, దైవత్వమును గూర్చిన ఒక అవగాహన; అది అష్టాదశ శతాబ్దము నుండి వచ్చిన అవగాహనను దూరంగా మించిపోయి అభివృద్ధి చెందినదై యున్నది.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

పురాతన ఇశ్రాయేలు తన ముగింపు దశలో, వారి ఆరంభ చరిత్రనుండి వచ్చిన అవగాహనపై ఆధారపడిన దేవత్వముపై పరిమిత అవగాహన కారణంగా, ఒక వివాదాన్ని ఎదుర్కొన్నది. యేసు సాక్ష్యం చెబుతున్నది: తండ్రి గాని, కుమారుడు గాని, పరిశుద్ధాత్మ గాని—వారందరూ “దేవత్వపు సంపూర్ణత శరీరరూపముగా” ఉన్నవారే (కొలస్సయులకు 2:9). శాస్త్రసాక్ష్యం ఇలా చెప్పుచున్నది: “ఇశ్రాయేలూ, వినుము; యెహోవా మన దేవుడు ఒక్కడే యెహోవా” (ద్వితీయోపదేశకాండము 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

ఆధునిక ఇశ్రాయేలు దైవత్వము గూర్చి విభిన్న అభిప్రాయాలను కలిగి యున్నది; వాటిలో ఒక్కటే సత్యమైనది. ఆధునిక ఇశ్రాయేలు అంత్యదశలో, కృపాకాలము ఇంకా నిలిచియున్న కాలములోనే, తన స్వభావమును వెల్లడించుటయందలి తన కార్యమును దేవుడు సంపూర్ణపరచును. యూదుల కొరకు ఆయన చేసినదీ అదే; ఆయన ఎన్నడును మారడు. శాశ్వతకాలమంతట మనము దేవుని స్వరూపము, స్వభావము గూర్చిన మన గ్రహింపులో క్రమంగా వృద్ధి చెందుచుండుదుమనే విషయం నిశ్చయము; అయినా, తన గురించి తన ప్రజలను విద్యాబోధ చేయుటలో దేవుడు చేసిన ప్రయాసలను ప్రదర్శించు సత్యప్రవచనాల ఉద్దేశ్యపూర్వక పరంపర ఒకటి నుండియున్నది. ఆ చరిత్ర ఆయన ఇప్పుడు బోధింపదలచిన విద్యలో భాగమై యున్నది; ఆ విద్యాప్రక్రియను గూర్చిన ప్రవచన వాక్యములో లభ్యమగు సమాచారము, కృపాకాలము సమాప్తికి అనురూపంగా, ఆ చర్చకు ఒక ముగింపును నిర్దేశించుచున్నది.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> "క్రీస్తు ఆదికాలమునకన్న పూర్వమే నుండినవాడై, స్వతఃసత్తావంతుడైన దేవుని కుమారుడు.... తన పూర్వస్థితి గురించిచెబుతూ, క్రీస్తు మనస్సును తేదీలతో కొలవలేనంత యుగముల గుండా వెనుకకు నడిపించును. నిత్యుడైన దేవునితో సన్నిహిత సాంగత్యములో తాను లేకుండిన కాలం ఎప్పుడూ లేదని ఆయన మనకు ధృవీకరించుచున్నాడు. అప్పుడు యూదులు ఎవరి స్వరమును వినుచుండిరో, ఆయనే దేవునియొద్ద, ఆయనకు తోడుగా పెరగినవాడివలె, నుండియుండెను." Signs of the Times, ఆగస్టు 29, 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> ఆయన దేవునితో సమానుడైయుండెను, అనంతుడై, సర్వశక్తిమంతుడై.... ఆయన నిత్యుడై, స్వయంభువై యున్న కుమారుడు.

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> దేవుని వాక్యము భూమిమీద క్రీస్తు యొక్క మనుష్యత్వము గురించియు చెప్పినట్లే, ఆయన పూర్వస్తితి విషయములోను స్పష్టముగా సాక్ష్యమిస్తుంది. వాక్యము దివ్యసత్త్వముగా, దేవుని నిత్యపుత్రుడిగాను, తన తండ్రితో ఐక్యములోను ఏకత్వములోను నుండెను. ఆదికాలమునుండి ఆయన నిబంధనయొక్క మధ్యవర్తిగానే నుండెను; భూమిమీదనున్న సమస్త జనములు—యూదులును అన్యజనులును కూడ—ఆయనను అంగీకరించినయెడల, ఆయనయందు ఆశీర్వదింపబడవలసినవారు. 'వాక్యము దేవునితో నుండెను, వాక్యమే దేవుడు.' మనుష్యులుగాని దూతలుగాని సృష్టింపబడకమునుపే, వాక్యము దేవునితో నుండెను, దేవుడై యుండెను. రివ్యూ అండ్ హెరాల్డ్, ఏప్రిల్ 5, 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

ఆ పాఠ్య భాగంలో ఆమె యోహాను రచనలోని ఆద్య వాక్యాలనుండి ఉటంకిస్తుంది.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> ఆదిలో వాక్యము ఉండెను; ఆ వాక్యము దేవునియొద్దుండెను; ఆ వాక్యము దేవుడే. అదే ఆదిలో దేవునియొద్దుండెను. సర్వవస్తువులును ఆయనద్వారానే సృష్టింపబడెను; ఆయన లేక సృష్టింపబడినదైనదేమియు లేదు. యోహాను 1:1-3.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

ఆదిలో కనీసం ఇద్దరు దేవులు ఉన్నారు; ఎందుకంటే యోహాను, “వాక్యము దేవుడే, మరియు దేవునియొద్ద నుండెను” అని చెప్పాడు. ఆదికాండములోని మొదటి వాక్యంలో “ఎలోహీమ్” అనే హెబ్రీ పదము “దేవుడు”గా అనువదించబడింది. దేవుని వాక్యంలో “ఎలోహీమ్” పదము తరచుగా ఒకేఒక్క దేవునిని గుర్తించునట్లు వ్యాకరణ నిర్మాణంలో ఉంచబడినప్పటికీ, అది బహువచనమే. ఆ విషయముపై తాను ఇచ్చిన ద్వితీయ సాక్ష్యంతో యోహాను, ఆ వచనంలోని “ఎలోహీమ్” ఏకవచన దేవుని సూచన అనే పరిగణనను తొలగించాడు. ఆయన సాక్ష్యం కనీసం ఇద్దరు దేవుల ఉనికిని నిర్ధారిస్తుంది.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

భవిష్యద్వాణి ఆత్మను నిలబెడుతున్నామని ప్రకటించే త్రిత్వవాదవ్యతిరేకులకు మరింత సమస్యాత్మకమై యున్నది ఏమనగా, ఆదిలోనే "దేవుని ఆత్మ జలాలపై సంచరించుచుండెను." జలాలపై సంచరించిన ఆ "ఆత్మ" తండ్రేనా, కుమారుడేనా, లేక సోదరి వైట్ ఆయనను సంబోధించినట్లుగా స్వర్గీయ త్రయములోని మూడవ వ్యక్తినేనా? యోహాను సువార్తలో తొలి మూడు వచనాల తరువాత ఈ మాటలు వచ్చును.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> ఆయనయందు జీవముండెను; ఆ జీవమే మనుష్యుల జ్యోతి. ఆ జ్యోతి అంధకారమందు ప్రకాశించుచున్నది; అంధకారము దానిని గ్రహింపలేదు. యోహాను 1:4, 5.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

వెలుగు మరియు అంధకారమునకు సంబంధించిన సూచన, ఆదికాండము ఆరంభములో చెప్పినదానితో పూర్తిగా ఏకీభవిస్తుంది.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> అప్పుడు దేవుడు పలికెను, “వెలుగు కలుగునుగాక”; అప్పుడు వెలుగు కలిగెను. దేవుడు వెలుగును చూచెను, అది మంచిదని; దేవుడు వెలుగును చీకటి నుండి వేరుచేసెను. ఆదికాండము 1:3, 4.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

దైవత్వమునకు పరిచయానంతరం అనుసరించే సృష్టి కథనంలో విషయంగా నిలిచిన వెలుగు గురించిన ఆ రెండు సమాంతర వచనభాగాలవద్దకు మేము శీఘ్రమే తిరిగి వచ్చెదము. ఆదిలో ప్రస్తావించబడిన ప్రథమ సత్యము దైవత్వమున యొక్క కూర్పు లేదా స్వరూపము. అయితే ఆ పాఠభాగము రెండవ అధ్యాయం మూడవ వచనము వరకు ఆగదు; అక్కడ సృష్టి కథనములోని చివరి మూడు పదాలు, కలిసి ‘సత్యము’ అని అనువదించబడే పదమును నిర్మించే మూడు హీబ్రూ అక్షరములతోనే ప్రారంభమగునని మనము కనుగొనుచున్నాము.

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

సృష్టి వర్ణన ఆరంభము దైవత్వమును పరిచయం చేస్తుంది; తదనంతరం ఆయన వాక్యములోనున్న సృజనాత్మక శక్తిని స్పష్టపరుస్తుంది; చివరగా సత్యమును, మూడవ దూత సందేశమును, మరియు ఆల్ఫా మరియు ఓమెగాగా ప్రతినిధిత్వము పొందిన దేవుని నామమును సూచించే దివ్య సంతకముతో ఆ పాఠ్యఖండమును ముగిస్తుంది.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> ఏడవ దినమున దేవుడు తాను చేసిన సర్వ కార్యమును సమాప్తము చేసెను; తాను చేసిన సర్వ కార్యమునుండి ఆయన ఏడవ దినమున విశ్రమించెను. దేవుడు ఏడవ దినమును ఆశీర్వదించి దానిని పరిశుద్ధపరచెను; ఏలయనగా దేవుడు సృష్టించి చేసిన తన సర్వ కార్యమునుండి ఆ దినమందు ఆయన విశ్రమించెను. ఆదికాండము 2:2, 3.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

దేవుని వాక్యంలో బోధింపబడిన ప్రథమ సత్యముల సమాప్తి, ఆ పాఠ్యభాగమునకు పరాకాష్టగా నిలుస్తుంది. అది ‘దేవుడు’, ‘సృష్టించెను’, ‘చేసెను’ అనే మూడు పదములతో ముగియుచున్నది; తద్వారా పాఠ్యభాగపు ఆరంభమును ఉట్టిపడజేయుచు, అంతే ప్రాముఖ్యముతో ఏడవ దిన సబ్బతుని కూడా రేఖాంకితం చేస్తుంది. సబ్బతు, నిస్సందేహంగా, సృష్టికి చిహ్నము, దేవుని మరియు ఆయన ఎన్నుకున్న ప్రజల మధ్యనున్న సూచక చిహ్నము. ‘సత్యము’ అనేది సృష్టి యొక్క ఆ అంతిమ మూడు పదములలో ప్రతీ పదము ప్రారంభమయ్యే మూడు అక్షరాలలో ప్రతినిధిత్వం పొందియున్నది. ఈ సాక్ష్యం సబ్బతు సత్యము ఎంత ప్రాముఖ్యమైందో బలంగా తెలియజేస్తున్నది; అంతే గంభీరమైనది ఏమనగా ఆ మూడు అక్షరాలు మొదటి, రెండవ, మూడవ దూతల సందేశముల మూడు దశలను కూడ ప్రతినిధిత్వం చేయుచున్నవి. అట్టి విధముగా, బైబిలు యొక్క అతి ప్రథమ పాఠ్యభాగములోనే, దేవుని సృజన శక్తికి చిహ్నమైన సబ్బతు కాలాంత్యంలో పరీక్షా విషయముగా కూడా గుర్తింపబడుతుంది. బైబిలు యొక్క చివరి గ్రంథము, యోహాను తన సువార్తలో ఇచ్చిన సాక్ష్యముకు తోడుగా మూడవ సాక్ష్యమును సమకూర్చుతుంది.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> ఆసియాలోనున్న ఏడు సంఘములకు యోహాను: ఉన్నవాడును ఉండినవాడును రాబోవు వాడునైయున్న వాని యొద్దనుండియు, ఆయన సింహాసనమునకు ముందున్న ఏడు ఆత్మల యొద్దనుండియు, విశ్వాసయోగ్యమైన సాక్షియగు, మృతులలోనుండి మొదట జన్మించినవాడగు, భూమిపై రాజులందరి అధిపతియగు యేసుక్రీస్తుయొద్దనుండియు—మీకు కృపయును సమాధానమును కలుగును గాక. మనలను ప్రేమించి తన స్వరక్తముచేత మన పాపములనుండి మనలను కడిగినవానికి, మనలను దేవునికిని తన తండ్రికిని రాజులనియు యాజకులనియు చేసినవానికి, యుగయుగముల వరకు మహిమయును ప్రభుత్వమును కలుగును గాక. ఆమేన్. ఇదిగో, ఆయన మేఘములతో వచ్చుచున్నాడు; ప్రతి కన్ను ఆయనను చూచును, ఆయనను భేదించినవారును కూడ; భూమి వంశములందరును ఆయననిమిత్తము విలపించెదరు. ఆలాగునే గాక, ఆమేన్. నేనే ఆల్ఫా, ఓమెగా, ఆది, అంతము అని ఉన్నవాడును ఉండినవాడును రాబోవు వాడునైయున్న సర్వశక్తిమంతుడగు ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> నేను, మీ సహోదరుడైన యోహాను, క్లేశములోను యేసుక్రీస్తునందలి రాజ్యములోను సహనములోను మీ సహభాగియై, దేవుని వాక్యమునకును యేసుక్రీస్తు సాక్ష్యమునకును నిమిత్తమై పత్మోసు అను దీవిలో ఉండెను. కర్తుని దినమున నేను ఆత్మలో నుండగా, నా వెనుక బూరధ్వనివలె గొప్ప స్వరము వినితిని; అది ఇట్లనెను: ‘నేనే ఆల్ఫా, ఒమేగా, ఆదియు అంత్యమును; నీవు చూచుచున్నదంతయు ఒక గ్రంథములో వ్రాసి, ఆసియాలోనున్న ఏడు సంఘములకు దానిని పంపుము; అనగా ఎఫెసుకు, స్మిర్నాకు, పెర్గమునకు, తుయాతీరాకు, సార్దీసుకు, ఫిలదెల్ఫియాకు, లవొదిక్యాకు.’ ప్రకటన గ్రంథము 1:4-11.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయంలోని తొలి మూడు వచనాలు అంతిమ హెచ్చరిక సందేశాన్ని, ఆ సందేశం దేవుని నుండి మానవజాతికి ఎలా ప్రకటింపబడుతుందో స్పష్టం చేస్తాయి. అదికూడా ఇది యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటన అని తెలుపుతుంది; అట్లు ప్రకటన గ్రంథము మరియు దానియేలు గ్రంథము మధ్య భేదాన్ని సూచిస్తుంది. ఒకటి ప్రవచనం, మరొకటి ప్రకటన.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> ప్రకటన గ్రంథములో బైబిలు గ్రంథములన్నియు సమాగమించి తమ ముగింపును పొందుతాయి. ఇక్కడ దానియేలు గ్రంథమునకు పూరకము కలదు. ఒకటి ప్రవచనము; మరొకటి ప్రకటనము. ముద్రింపబడియున్న గ్రంథము ప్రకటన గ్రంథము కాదు; అది అంత్యకాలమునకు సంబంధించిన దానియేలు ప్రవచనములోని ఆ భాగమే. దూత ఆజ్ఞాపించెను: ‘కాని నీవు, ఓ దానియేలూ, ఆ మాటలను దాచిపెట్టి, గ్రంథమును అంత్యకాలము వరకు ముద్రించుము.’ దానియేలు 12:4. అపొస్తలుల కార్యములు, 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

ప్రకటన గ్రంథములో రేఖపై రేఖగా గుర్తించబడి సమన్వయింపబడవలసిన ప్రవచన రేఖలు ఉన్నాయి. ఆ ప్రవచన రేఖలన్నియు ప్రకటన గ్రంథములోనే సమాప్తమగును; అయితే ముద్రింపబడిన గ్రంథము ప్రకటన గ్రంథము కాదు; అలాగే ముద్రింపబడినది దానియేలు గ్రంథము అంతయు కాదు; దానియేలు గ్రంథములో ముద్రింపబడినది "అంత్య దినములకు సంబంధించిన దానియేలు ప్రవచనంలోని ఆ భాగమే."

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

"అంత్య దినములు" సాధారణ భావములో అర్థమవుతాయి; అయితే వాటిని దైవస్ఫూర్తితో పలికిన వాక్యములుగా (అవి అట్టివేనని) గ్రహించునపుడు, "అంత్య దినములు" అనే పదప్రయోగముతో ప్రవచనాత్మక ప్రాతీకార్థం అనుసంధానింపబడియున్నదా అని కూడా మనము పరిశీలించవలసి వచ్చును. "అంత్య దినములు" అనేవి, అనేక సాక్ష్యరేఖలచే బలపరచబడిన ప్రవచన చరిత్రలోని ఒక నిర్దిష్ట కాలం. ఆ చరిత్రను సమీప భవిష్యత్తులో వివరించుదునని నేను ఆశిస్తున్నాను. అది ప్రత్యేకంగా 1798 సంవత్సరం నుండి దయాకాలము ముగింపు వరకు గల చరిత్ర. దీనిని గుర్తించుటకు ఒక మార్గం ఏమనగా, ఆక్షరార్థ పరిశుద్ధమందిర సేవా విధానమందు సంవత్సరములో తీర్పును ప్రతినిధిగాచూపిన ఒకే దినము ఉండెను; అదేమనగా ప్రాయశ్చిత్త దినము. ఆ ఆక్షరార్థ కర్మకాండమే, సోదరి వైట్ "ప్రాతిరూప ప్రాయశ్చిత్త దినము" అని పిలిచే దానికి పూర్వరూపమై నిలిచెను. ప్రవచనాత్మకమై గాని ఆధ్యాత్మికమై గాని ఆ ప్రాయశ్చిత్త దినము దయాకాలములోని "అంత్య దినములను" సూచించును; అదే అంతిమ తీర్పు కాలాన్ని ప్రతినిధిగాచూపును.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

ముద్రింపబడిన దానియేలు గ్రంథంలోని ప్రవచనం రెండు భాగాలుగా ఉంది. చివరి దినములకు సంబంధించిన, విచారణ ప్రారంభాన్ని ప్రకటించిన ఒక ప్రవచనాన్ని మిల్లర్ వాదులు గుర్తించారు. దానియేలు గ్రంథంలోని ఆ భాగం, ఎనిమిదో మరియు తొమ్మిదో అధ్యాయాలలోని ఉలాయి నది దర్శనంతో ప్రతీకీకరించబడింది. దానియేల్లో ముద్రింపబడిన మరొక ప్రవచనం విచారణ ముగింపును, ఆడ్వెంటిజం ముగింపును, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల ముగింపును, లోకాంతాన్ని ప్రకటించుచున్నది. ఆ దర్శనం హిద్దెకేలు నదితో ప్రతీకీకరించబడింది.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> "దేవుని నుండి దానియేలు పొందిన వెలుగు ప్రత్యేకంగా ఈ అంత్యదినముల కొరకు ప్రదానం చేయబడింది. షినారు దేశములోని మహా నదులైన ఉలై మరియు హిద్దెకెల్ తీరాలయొద్ద అతడు చూచిన దర్శనములు ఇప్పుడు నెరవేరుచున్నవి, మరియు ముందుగా ప్రవచింపబడిన సమస్త సంఘటనలు త్వరలోనే సంభవించును." Testimonies to Ministers, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

ఉలాయి దర్శనం 1798 లో ముద్ర విప్పబడింది, మరియు అది దేవుని పరిశుద్ధస్థలమును మరియు ఆయన ప్రజలను సంబంధిస్తుంది. హిద్దేకేలు దర్శనం 1989 లో, దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయం నలభైవ వచనములో వర్ణించినట్లు, మాజీ సోవియట్ యూనియన్‌ను ప్రతినిధీకరించిన దేశాలు పాపత్వము మరియు అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలచేత ఊడదోయబడ్డప్పుడు, ముద్ర విప్పబడింది; మరియు అది దేవుని ప్రజల శత్రువులను సంబంధిస్తుంది. ఈ రెండు దర్శనాలు ప్రకటన గ్రంథములోని ఏడు సంఘములు మరియు ఏడు ముద్రలు నిర్వహించే విధంగానే పాత్రను నిర్వహిస్తాయి. వాటిలో ఒకటి సంఘము యొక్క అంతర్గత చరిత్ర, మరొకటి సంఘము యొక్క బాహ్య చరిత్ర; ఇవి రెండూ సమస్త కాలవ్యవధి అంతటా సాగుచు, "ఈ చివరి దినముల" కొరకు "ప్రత్యేకంగా" ఉన్నాయి.

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

కానీ ప్రకటన గ్రంథము ఆ ముద్రించబడిన గ్రంథము కాదని మనకు చెప్పబడినప్పటికీ, అది ఒక ముద్రించబడిన గ్రంథమని కూడా మనకు చెప్పబడింది.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> "ప్రకటన గ్రంథము ముద్రించబడిన గ్రంథమే; అయితే అది తెరవబడిన గ్రంథముకూడా. ఇది ఈ భూమి చరిత్రయొక్క అంత్యదినములలో సంభవించబోవు అద్భుత సంఘటనలను లిఖించుచున్నది. ఈ గ్రంథములోని బోధనలు స్పష్టమైనవే; అవి గూఢమయమైనవి గాని అగ్రాహ్యమైనవి గాని కావు. దానియేలు గ్రంథములోనాటి అదే ప్రవచన శ్రేణి దీనిలోను కొనసాగించబడింది. కొన్ని ప్రవచనములను దేవుడు పునరావృతం చేసినాడు; అట్లుచేయుటవలన వాటికి ప్రాముఖ్యత ఇవ్వవలసినదని తెలియజేస్తున్నాడు. గొప్ప ప్రాముఖ్యతలేని విషయములను ప్రభువు పునరావృతం చేయడు." మానుస్క్రిప్ట్ రీలీసెస్, సంపుటము 9, పుట 8.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

దానియేలు గ్రంథములోని ప్రవచనములు ముద్ర విప్పబడినవిగా ఉన్నందున ప్రకటన గ్రంథము ముద్ర విప్పుబడినదై యున్నది; మరియు దానియేలు గ్రంథములో విప్పబడిన ప్రవచన రేఖలవే ప్రకటన గ్రంథములోను ఉన్నవి. ప్రకటన గ్రంథములో ముద్రించబడి మూసివేయబడినది, "అంత్యదినములలో" దేవుని ప్రజలకు ప్రత్యేకంగా సంబంధించిన ప్రకటనలోని ఒక భాగమే. సహోదరి వైట్ ఈ వాక్యమును వ్రాసినప్పుడు, ఆమె వ్రాసిన ఆ కాలములో, "ఏడు ఉరుములు" ముద్రించబడి మూసివేయబడియే ఉండెను; కావున ఆమె "అది ముద్రించబడిన గ్రంథము" అని వ్రాసింది. అలాగే, దానియేలు గ్రంథము "ముద్రించబడిన గ్రంథము" అని ఆమె గతకాల వచనములోనే చెప్పింది. ఆమె దృష్టిలో అది 1798లోనే ముద్ర విప్పబడియుండెను.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

ఏడు ఉరుముల విషయమై ఆమె జీవితకాలమునందు ముద్రించబడినది, ఏడు ఉరుములు సూచించే భవిష్యత్తు సంఘటనలే మాత్రమేమి కావు. ప్రధానంగా ముద్రించబడినది ఇదే: "ఏడు ఉరుములు" అనేవి అడ్వెంటిజము యొక్క ఆరంభము అడ్వెంటిజము యొక్క అంత్యముతో సమాంతరమని సూచించునని. "ఏడు ఉరుములు" యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనను అర్థము చేసుకొనుటకు అవసరమైన అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రవచన నియమమును వెల్లడించుచుండగా, దేవుని స్వభావము మరియు స్వరూపమునకు సంబంధించిన ఒక లక్షణమును కూడ ప్రకటించుచున్నవి; అదే, ఆయన సమస్త విషయములకును ఆది మరియు అంతము అనేది. దేవుని స్వభావము మరియు స్వరూపముతో సంబంధమున్న సత్యములకు ఒక ఉద్దేశ్యపూర్వక అభివృద్ధి కలదని ప్రవచనము నిర్ధారించుచున్నది.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

'యూదా గోత్రపు సింహము'గా ప్రతినిధీకరించబడిన యేసు, చరిత్ర అంతటా సత్యమును క్రమక్రమంగా, వ్యవస్థాత్మకంగా వెల్లడి చేయుట ద్వారా నెరవేర్చుచున్న తన కార్యాన్ని సూచించుచున్నాడు. దానిని గ్రహింపవలసిన సమయము వచ్చినదాకా ఆయన ప్రవచన వాక్యమును ముద్రించి మూసివుంచును. బోధనార్థం సత్యమును ముద్రించును, విముద్రించును. పల్మోనిగా యేసు అద్భుత సంఖ్యకర్త; కాలంపై అధిపతి, ఆయన-చరిత్రను నియంత్రించువాడు. ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అయిన ఆయన, ఇతర విషయములతో సహా, భాషపై అధిపతియైయున్నాడు. యూదా గోత్రపు సింహముగా, సత్యము మనుష్యులకు ఎప్పుడు వెల్లడింపబడాలో దానిని నియంత్రించువాడు ఆయనే.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయంలో, తొలి మూడు వచనాల తరువాత, దైవత్వము మూడు ప్రత్యేక సత్త్వాలుగా ఉపస్థాపించబడింది.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> యోహాను, ఆసియాలోనున్న ఏడు సంఘములకు: మీకు కృపయు సమాధానమును కలుగునుగాక,

> from him which is, and which was, and which is to come;

> ఉన్నవాడైనను, ఉండినవాడైనను, రాబోవుచున్నవాడైనను అయిన ఆయననుండి;

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> మరియు ఆయన సింహాసనము ఎదుటనున్న ఏడు ఆత్మలనుండి;

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> మరియు యేసుక్రీస్తువలనను, ఆయన విశ్వాసయోగ్య సాక్షియు, మృతులలో మొదలుపుట్టినవాడును, భూమ్యరాజుల అధిపతియు. ప్రకటన గ్రంథము 1:4, 5.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

బైబిలు యొక్క చివరి గ్రంథమునకు ఉన్న ఉపోద్ఘాతం దేవుని సంఘమునకు స్పష్టమైన వందనాన్ని పంపిస్తూ, తండ్రి, ఆత్మ, కుమారుని గుర్తింపజేస్తుంది. దేవుని వాక్యముని ముగింపు ఆరంభాన్ని పునరావర్తించుచు, అలా చేయుటద్వారా దైవత్వమును సరిగా గ్రహించుటయొక్క ప్రాముఖ్యతను ఉద్ఘాటిస్తుంది. ఇది ఫిలడెల్ఫీయులుగా కాబోవువారికీ, ఒక లక్ష నలభై నాలుగు వేలలో చేరబోవువారికీ చేయబడుచున్నది. వారు నిబంధన చరిత్ర యొక్క వివిధ దశలంతటా ప్రతిరూపాలచే సూచింపబడి వచ్చిన అంతిమ నిబంధన ప్రజలు. ఆ సాక్ష్యములు, ఇతర సత్యములతో పాటు, ప్రవచన చరిత్ర అంతటా తన స్వరూపము మరియు స్వభావముల గురించిన జ్ఞానమును క్రమంగా పెంపొందించుటకు దేవుడు ప్రయత్నిస్తూ వచ్చియున్నాడని స్థాపిస్తాయి.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

దేవుని విషయమై మనుష్యుని జ్ఞానాభావానికి బైబిలులోని శ్రేష్ఠమైన ప్రతీక ఫరో; అతడు ఐగుప్తును ప్రతినిధించెను—అది సమస్త లోకానికీ, అందుచేత సమస్త మానవజాతికీ, ప్రతీక. సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు ఆరంభంలో, దేవుడు తన నామమును తెలియజేయదలచిన సందర్భంలోనే, అదే మార్గచిహ్నం ఆ ప్రక్రియను ప్రారంభించింది. సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు ముగింపునందు, దేవుని నామముపై ఉన్న వివాదము పునరావృతమైంది. సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు ముగింపునందే, యేసు యూదులతో తన పరస్పరవ్యవహారాన్ని, దావీదు చరిత్రను నిర్దేశించి, "మొదటి ప్రస్తావన నియమం"ను ప్రయోగించి, యూదుల లయొదికెయ అంధత్వమును గూర్చిన తుదిప్రకటనను ప్రతినిధింపజేసి చిహ్నీకరించాడు. ఆయన ఏమి పలుకుచున్నాడో వారు గ్రహింపలేకపోయారు; ఎందుకనగా వారికి "ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా యొక్క నియమము" తెలియదు; అలాగే వారి సమక్షంలో నిలిచియున్న ఆ "ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా"యెవరో కూడ వారు ఎరుగరు.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభమందు, మోషే చరిత్రలో ప్రతిరూపంగా నిలిచిన వివాదము సమాంతరముగా ప్రతిఫలిస్తుంది. ‘అంత్యదినములు’ యొక్క చరిత్రమార్గములో అడ్వెంటిజం ప్రయాణించుచుండగా, ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా విషయములో మరింత అవగాహన పొందుటకు అనేక అవకాశాలు ప్రసాదించబడ్డవి, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు విషయములో జరిగినట్లుగానే. అడ్వెంటిజం ముగింపునందు ఇక ప్రశ్నలు అడుగబడని ఒక దశ కలుగును, క్రీస్తు దినములయందు ఉన్నట్లే.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

ప్రకటన గ్రంథము ప్రథమ అధ్యాయములోని వచనభాగమునకు తిరిగి వచ్చి చూచినయెడల, యున్నవాడు, యుండినవాడు, రానున్నవాడు అయిన ఆయననుండియు, ఏడు ఆత్మలనుండియు, యేసునుండియు కృపయు సమాధానము పంపబడుచున్నవి అని మనము గమనించుచున్నాము. ఆ విధంగా దేవత్వము యేసు, ఏడు ఆత్మలు, మరియు యున్నవాడు, యుండినవాడు, రానున్నవాడు అనే రూపంలో ప్రతినిధీకరింపబడుచున్నది; అట్టి ప్రకారమే, యున్నవాడు, యుండినవాడు, రానున్నవాడు అని సూచింపబడిన లక్షణములను కలిగియున్నవాడు తండ్రియే అని మనకు తెలియజేయుచున్నది. ఈ లక్షణములు దేవుని నిత్య స్వభావమును సూచించుచున్నవి. ఆయన నిత్యముగా నుండియున్నాడు; మరియు ఎనిమిదవ, తొమ్మిదవ వచనములలో అదే లక్షణము స్పష్టముగా యేసునకు ఆపాదింపబడెను.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> నేనే ఆల్ఫా, ఒమెగా, ఆదియు అంతమును, అని యున్నవాడును యుండినవాడును రానున్నవాడును అయిన సర్వశక్తిమంతుడైన ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు. నేను యోహాను, మీ సహోదరుడనై, క్లేశములోను యేసుక్రీస్తుయొక్క రాజ్యములోను సహనములోను మీ సహభాగినై, దేవుని వాక్యమునిమిత్తమును యేసుక్రీస్తుయొక్క సాక్ష్యమునిమిత్తమును పత్మోసు అను ద్వీపమందు నుండితిని. ప్రభువు దినమున నేను ఆత్మలో నుండితిని; నా వెనుకనుండి కాహళధ్వనివలె గొప్ప స్వరమును వినితిని; అది చెప్పెను: ‘నేనే ఆల్ఫా, ఒమెగా, మొదటివాడును చివరివాడును; నీవు చూచుచున్నదంతయు ఒక గ్రంథములో వ్రాయుము, మరియు ఆసియాలోనున్న ఏడు సంఘములకు దానిని పంపుము—ఎఫెసు, స్మిర్నా, పెర్గమోను, త్యాతీరా, సార్దిస్, ఫిలడెల్ఫియా, లవొదిక్యా.’ ప్రకటన 1:8-11.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

యేసు పలికిన మాటలను ఎరుపు రంగులో ముద్రించిన బైబిల్ కలవారు, ఎనిమిదవ వచనములోను పదకొండవ వచనములోను మాట్లాడుచున్నది యేసునేనని తెలుసుకొనుదురు. ఆ వచనములలో యేసు, తాను ‘యుండువాడు, నుండినవాడు, రాబోవువాడు అయిన ప్రభువు’నని తనను తాను నిర్ధారించుకొనుచు, తండ్రితో సమానమైన అదే నిత్య స్వభావము తనకు ఉన్నదని వెల్లడించుచున్నాడు; అలాగే తాను ‘సర్వశక్తిమంతుడు’నని కూడా జోడించుచున్నాడు.

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనమని స్పష్టంగా తెలుపు ప్రకటన గ్రంథమున ఆరంభమందే యేసు మొదట పలికినది ఇదే: తానే ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా; తండ్రి ఎట్లైతే నిత్యుడో, తాను కూడా నిత్యుడనియు; తానే సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడనియు. ప్రకటన గ్రంథములో యేసు పలికిన తొలి మాటలే దేవుని స్వభావ గుణాలకు సంబంధించినవే. దైవత్వము విషయమై తమ మూలభావనను ఇంకా సమర్థించుచున్న అడ్వెంటిస్ట్‌లకు ఆ గుణగణాలే నేరుగా ఆటంకమవుతున్నవి. తండ్రి తన కుమారుని ఒక సమయములో జన్మింపజేసినాడని వారు నమ్ముతారు.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

ప్రకటన గ్రంథముయొక్క అంత్యం, ప్రకటన గ్రంథముయొక్క ఆరంభముకు అనుగుణంగా ఉంటుంది.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

దైవత్వము యొక్క వివరణ తరువాత ద్వితీయాగమనము వస్తుంది. ఇరవై రెండవ అధ్యాయంలో, గ్రంథాంతం గ్రంథారంభంతో సయోజ్యంగా ఉందని మనము గమనిస్తాము; అలాగే, ద్వితీయాగమనమును సూచిస్తూ, ఆ అధ్యాయంలోని పన్నెండవ వచనం, మొదటి అధ్యాయం ఏడవ వచనానికి సమాంతరమౌతుంది.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> ఇదిగో, నేను త్వరగా వచ్చుచున్నాను; యావన్మందికి వారివారి క్రియల ప్రకారం ఇవ్వుటకై నా ప్రతిఫలము నాయొద్ద కలదు. నేనే ఆల్ఫా, ఒమేగా; ఆది అంతమును, మొదటివాడును తుదివాడును నేనే. ఆయన ఆజ్ఞలను చేయువారు ధన్యులు; వారు ప్రాణవృక్షముపై హక్కు పొందుటకును, గుమ్మముల ద్వారా పట్టణములో ప్రవేశించుటకును. ఎందుకనగా బయటి యుండువారు కుక్కలు, మాంత్రికులు, వ్యభిచారులు, హత్యకారులు, విగ్రహారాధకులు, అబద్ధమును ప్రేమించి దానిని చేయువారందరు. నేను యేసు, సంఘములయందు ఈ సంగతులను మీకు సాక్ష్యమిచ్చుటకు నా దూతను పంపితిని. నేనే దావీదుని మూలమును సంతానమును, ప్రకాశమానమైన ఉదయతారను. ఆత్మయు వధువు ‘రమ్ము’ అంటున్నారు. వినువాడు కూడా ‘రమ్ము’ అనుగాక. దాహముగలవాడు రాగాక. యెవడైనను చిత్తముగలవాడు, ప్రాణజలమును ఉచితముగా తీసికొనుగాక. ప్రకటన గ్రంథము 22:12-17.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

ద్వితీయాగమనాన్ని సూచించిన అనంతరం, యేసు, ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయములోనున్నట్లుగా, తనను ‘ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా’ అని ప్రకటించుచున్నాడు. తరువాత, ఆత్మ సమాజములకు పలికినదానిని వినువారితో విననివారి మధ్య భేదమును కూడా చేర్చుచున్నాడు. అంతేకాక, మొదటి అధ్యాయము మొదటి నుండి మూడవ వచనములలో వివరింపబడిన సంప్రేషణ ప్రక్రియను ప్రస్తావించుచూ, తాను సందేశముతో గబ్రియేలును యోహానునొద్దకు పంపినట్లు స్పష్టపరచుచున్నాడు.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

తదుపరి, పురాతన ఇశ్రాయేలు అంత్యదశలో శాస్త్రులకును పరిసయ్యులకును తాను చేసిన ఆ అంతిమ ప్రకటనను ఆయన మళ్లీ సూచించును. భౌతిక ఇశ్రాయేలు అంత్యాన్నియు ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు అంత్యాన్నియు ఆయన పరస్పరం అనుసంధానించుచు, యూదులు తమ "చివరి దినములలో" గ్రహింపలేని దానికి, "చివరి దినములలో" ఉన్నవారి కొరకు, ప్రకటన గ్రంథములో ప్రత్యుత్తరమిచ్చును. తానే దావీదు యొక్క మూలము (ఆదిము) మరియు సంతానం (అంతము) అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. దావీదును అతని ప్రభువును గూర్చిన విషయం యేసు తర్కమాడుచున్న యూదులతో చేసిన ఆఖరి వాక్యమైయుండెను; అది, ఫిలదెల్ఫియా సంఘమునకు ఇచ్చిన సందేశప్రకారం, యూదులమని చెప్పుకొనుచున్నారు గాని యూదులు కానివారైన ఆ "చివరి దినముల" వారికై కలిగే అంతిమ ప్రకటనకు ప్రతిరూపముగా నిలుచును.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> చూడుము, తాము యూదులమని చెప్పుకొని యూదులు కానివారై అబద్ధము చెప్పువారైన శాతానుని సభకు చెందిన వారిని—చూడుము—వారిని నీ పాదములయెదుటికి వచ్చి నమస్కరించునట్లును, నేను నిన్ను ప్రేమించితినని వారు తెలిసికొనునట్లును చేయుదును. నీవు నా సహనవాక్యమును గైకొనినందున, లోకమంతటిమీదికి వచ్చి భూమిమీద నివసించువారిని శోధించుటకై రానున్న పరీక్షయొక్క సమయమునుండి నేనును నిన్ను కాపాడెదను. ప్రకటన గ్రంథము 3:9, 10.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

పరిశుద్ధుల పాదముల వద్ద ఆరాధించువారు ప్రభువు నోటి నుండి ఉమ్మివేయబడిన లవోదిక్య అడ్వెంటిస్ట్‌లే.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> "పరిశుద్ధుని పాదములయెదుట ప్రణమిల్లువారు (Revelation 3:9) చివరికి రక్షింపబడుదురు అని మీరు భావించుచున్నారు. ఇక్కడ నేను మీతో విభేదించవలసి ఉంది; ఎందుకనగా దేవుడు నాకు చూపెను యేమనగా, ఈ వర్గము విశ్వాసము నుండి భ్రష్టులై పోయిన ప్రకటిత ఆడ్వెంటిస్ట్‌లై యుండిరి, మరియు 'దేవుని కుమారుని తమకొరకై మరల సిలువ వేయుచు, ఆయనను బహిరంగ సిగ్గుపాలు చేయుచున్నారు.' ఇంకా రానున్న, ప్రతి మనిషి యొక్క నిజ స్వభావమును బయలుపరచుటకై ఉద్దేశింపబడిన 'పరీక్షా ఘడియ'యందు, తాము నిత్యమునకు నశింపబడ్డవారమని తెలిసికొందురు; మరియు ఆత్మవ్యథతో మునిగిపోయి, పరిశుద్ధుని పాదములయొద్ద వంగిపడుదురు." Word to the Little Flock, 12.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

బైబిలు మరియు ప్రవచనాత్మ ప్రకారం, పరిశుద్ధుల పాదములయొద్ద ఆరాధన చేయువారు సాతాను సభకు చెందినవారు. వారు తాము యూదులమని ప్రకటించుకుంటారు గాని, వారు కారు. ఫిలడెల్ఫియా సంఘములో ఉద్దేశింపబడియున్న వారు నీతిమంతులైన అడ్వెంటిస్టులు. నూట నలభై నాలుగు వేలమంది ఫిలడెల్ఫీయులు; తాము యూదులమని చెప్పుకొని యూదులు కానివారు—వారు లవోదికేయులు. ‘చివరి దినములలో’ విశ్వాసవంతుల రెండు వర్గములే ఉన్నవి: నూట నలభై నాలుగు వేలమంది, మరియు శహీదులు. ఏడు సంఘములలో నిందరహితమైనవి రెండే; ఒకటి ఫిలడెల్ఫియా—ఎప్పటికీ మరణించనివారిని ప్రతినిధీకరించును; మరొకటి స్మిర్నా—విశ్వాసవంత శహీదులను ప్రతినిధీకరించును. స్మిర్నా మరియు ఫిలడెల్ఫియా, అనగా శహీదులు మరియు మరణించనివారు, ఇవే ఏడు సంఘములలో తమకు ఇవ్వబడిన సందేశమునకు సంబంధించి ఏ నిందలేని సంఘములు. అయినప్పటికీ, ఈ రెండూ తాము యూదులమని చెప్పుకొని యూదులు కానివారిని ఎదుర్కొనవలసి వచ్చెను. ఇదంతయు అట్లే యున్నది, ఎందుకనగా వారు అందరును ‘చివరి దినములలో’ అదే సంఘమునకు సభ్యులై, తత్సమాన పరిస్థితులతో వ్యవహరించుచున్నారు—ఒక వర్గము తమ రక్తముతో సాక్ష్యమిచ్చుటకు విధింపబడినది, రూపాంతర పర్వతమునందు మోషే ద్వారా ప్రతినిధీకరింపబడినది; మరియొక వర్గము ఎప్పటికీ మరణించని ఎలీయా ద్వారా ప్రతినిధీకరింపబడినది.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> స్మిర్నాలోని సంఘపు దూతకు వ్రాయుము; మొదటివాడును చివరివాడునై యున్నవాడు, మృతుడై మళ్లీ జీవించి యున్నవాడు ఈలాగు చెప్పుచున్నాడు: నీ క్రియలను, శ్రమను, దారిద్ర్యమును నేను ఎరుగుదును (అయితే నీవు ధనవంతుడవు); యూదులమని చెప్పుకొని యూదులుకాని వారియెక్క దూషణయును నేను ఎరుగుదును; కాని వారు సాతానుని సభయై యున్నారు. నీవు అనుభవించబోవు వాటిలో ఏదియు భయపడకుము: ఇదిగో, సాతాను మిమ్ములో కొందరిని పరీక్షింపబడుటకై కారాగారములో వేయును; మీరు పది దినములు శ్రమను అనుభవింతురు: నీవు మరణము వరకు నమ్మకమైనవాడై నిలిచియుండుము, అప్పుడు నేను నీకు జీవకిరీటమును ఇస్తును. ప్రకటన గ్రంథము 2:8-10.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

స్మిర్నా సంఘముని దారుణ పరిస్థితులను యేసు వివరిస్తున్నప్పుడు, “కాని నీవు ధనవంతుడవు” అని చెప్పి ఆయన ఒక్కటే సానుకూల వ్యాఖ్యను చేశాడు; అట్టి మాటతో, ధనవంతులు కాని “సాతాను సమాజము”కు చెందిన వారితో వారిని ఆయన భేదింపజేశాడు. ప్రకటన గ్రంథములో పేర్కొనబడినవారిలో, అడ్వెంటిస్టులై తాము ధనవంతులమని అనుకుంటూ నిజానికి అలాకాని వారు, తమను యూదులమని చెప్పికొని యూదులు కానివారే—ఎందుకనగా వారు లయొదికేయా ఏడవ దిన అడ్వెంటిస్టులు.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

ప్రకటన గ్రంథము ఆరంభమున దైవత్వము ముగ్గురు వ్యక్తులుగా ప్రత్యక్షింపబడింది; మరియు ప్రకటన గ్రంథముయొక్క ముగింపున యేసు మరియు ఆత్మ నేరుగా ప్రస్తావింపబడ్డారు, కాని తండ్రి ప్రస్తావింపబడలేదు. అది ముఖ్యము కాదు; ఎందుకంటే ‘వాక్యము మీద వాక్యము’ అనే సూత్రము, ‘మొదటిది చివరిని వివరిస్తుందనే’ సూత్రముతో కలిపి, ప్రకటన గ్రంథము చివరి వచనములలో తండ్రి గుర్తింపబడవలెనని నిర్బంధించుచున్నది; ఏలయనగా ఆది వచనములలోనే ఆయన అక్కడున్నవాడిగా ఇప్పటికే గుర్తింపబడ్డాడు. ఇది యోహాను సువార్త మొదటి అధ్యాయముతో ఏ మాత్రం భిన్నము కాదు; అక్కడ యోహాను ఆత్మను నేరుగా గుర్తించడు, అయితే ఆత్మ అక్కడ ఉన్నాడని అవగతమవుతుంది; ఎందుకంటే ‘ఆదిలో’ అనే పదప్రయోగము తొలిసారిగా వ్రాయబడినప్పుడే ఆత్మ అక్కడే ఉన్నాడు. యోహాను సువార్త మొదటి అధ్యాయము అదే ‘ఆదిలో’ అనే పదంతోనే ప్రారంభమవుతుంది.

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

‘ఆది’ అనేది ఒక ప్రవచన చిహ్నము; కాబట్టి ‘గీతపై గీత’ అనే సూత్రాన్ని కూడా కలుపుకొని ప్రవచన నియమాల ప్రకారమే దానిని మూల్యాంకించాలి. మోషే రచనలోని ‘ఆది’ అదే యోహాను సువార్తలోని ‘ఆది’, అదే ప్రకటన గ్రంథములోని ‘ఆది’, మరియు అదే ప్రకటన గ్రంథమునకు ‘అంతము’ కూడ అవుతుంది. ఆ నాలుగు గీతలలో, రెండు సందర్భాలలో పరలోక త్రయమునకు చెందిన ముగ్గురు వ్యక్తులందరూ స్పష్టంగా గుర్తించబడతారు; ఒక గీతలో (యోహాను సువార్తలో) పరిశుద్ధాత్మ లేకపోవచ్చును, నాల్గవ గీతలో పిత ప్రస్తావన లేదు; అయితే ఇవన్నీ కలిపి పరిశీలించినపుడు, నాలుగు గీతలన్నింటిలోను ముగ్గురు దివ్య వ్యక్తుల ప్రతినిధిత్వం స్పష్టమవుతుంది.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

క్రీస్తు తండ్రిని ప్రకటించుటకు వచ్చెను, మరియు పరిశుద్ధాత్మ కుమారుని ప్రకటించుటకు వచ్చెను. ముగ్గురును శాశ్వత త్యాగములు సమర్పించారు. తండ్రి లోకమును అంతగా ప్రేమించి యేసును ఇచ్చెను; యేసు లోకమును అంతగా ప్రేమించి, తాను సృష్టించిన వారియొక్క మాంసరూపమును నిత్యకాలమంతటికీ తనమీద ధరించుటకు సమ్మతించెను. సృష్టికర్త తన సృష్టిలో భాగమగుటకై తాను ఎంచుకొనిన ఆ కార్యములో, ఇచ్చుట ఏ స్వరూపమును సూచించుచున్నది? దైవత్వంలోని మూడవ వ్యక్తి తనను తానే ఇచ్చుకొనెను; ఎందుకనగా ఆయన మానవజాతి అను సృష్టింపబడిన సత్తాలో నివసించు స్థితిని నిత్యకాలమంతటికీ అంగీకరించియున్నాడు.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

బహుశా ఈ కారణంగానే పవిత్రాత్మ దేవుని ప్రజలను సూచించే ప్రతీకలతో పదేపదే అనుసంధానింపబడుచున్నాడు. ఆయన మానవ సృష్టితో తోడుండు దేవత్వంలోని వ్యక్తి. కాబట్టి, శాస్త్రగ్రంథములలో పవిత్రాత్మను సూచించుటకు వినియోగింపబడే ప్రతీకలు చాలాసార్లు పవిత్రాత్మనూ మానవజాతినీ రెండింటినీ సూచించే అదే ప్రతీకలే. ఆదిలో ఆత్మ జలములపై సంచరించుచుండెను.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> ఆయన నాతో చెప్పెను: నీవు చూచిన, వేశ్య కూర్చియున్న ఆ జలములు అవే జనములు, సమూహములు, జాతులు, భాషలు. ప్రకటన గ్రంథము 17:15.

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

మోషే నిర్మించిన పరిశుద్ధస్థలములో, కార్మికులు అనుసరించుటకై ప్రత్యేకంగా సవివరంగా నిర్దేశించిన నమూనా లేని ఏకైక పరికరము ఏడు కొమ్మల దీపస్తంబమే. దీపస్తంబము మానవత్వము దైవత్వముతో ఏకీకృతమగుటకు ప్రతీకయై యున్నది. ఈ కారణంగా, పరిశుద్ధస్థలములో మనుష్యుల సహకారానికి విడిచిపెట్టబడిన ఏకైక రూపకల్పన దీపస్తంబమునిదే. క్రీస్తు సంచరించుచున్న ఏడు దీపస్తంబములు ఏడు సంఘములని గుర్తింపబడినవి; అయితే, ఆ దీపస్తంబము నూనెతో నింపబడినది, ఆ నూనె పరిశుద్ధాత్మను సూచించుచున్నది; అలాగే వెలుగుకొరకు జ్యోతిని మోయి నిలిపిన దీపాల వత్తులు యాజకుల వాడిన తెల్లని నారవస్త్రములచేత తయారైనవి, అవి లోకప్రకాశముగా ప్రకాశించు క్రీస్తుయొక్క నీతిని సూచించును. దేవుని ప్రజలు లోకానికి వెలుగు; కాని ఆ వెలుగు పరిశుద్ధాత్మయొక్క నూనె వలన మాత్రమె ఇంధనమును పొందును. వేదవచనములలో ఆయనగూర్చిన వర్ణనలలో పరిశుద్ధాత్మను తరచుగా ప్రజలతో అనుసంధానించి ప్రస్తావించుదురు.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> సింహాసనమునుండి మెరుపులు, గర్జనలు, స్వరములు వెలువడెను; సింహాసనము ముందర జ్వలించుచున్న ఏడు అగ్నిదీపములు ఉండెను; అవే దేవుని ఏడు ఆత్మలు. ప్రకటన గ్రంథము 4:5.

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

ఇక్కడ ఏడు దీపములు "దేవుని ఏడు ఆత్మలు"గా గుర్తించబడుతున్నాయి; అయినప్పటికీ, ఏడు దీపస్తంభములు ఏడు సంఘాలేనని మనకు తెలియజేయబడింది.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> నా కుడిచేతిలో నీవు చూచిన ఏడు నక్షత్రముల రహస్యము, అలాగే ఆ ఏడు బంగారు దీపస్తంభముల రహస్యము ఇదే: ఆ ఏడు నక్షత్రములు ఏడు సంఘముల దూతలు; మరియు నీవు చూచిన ఆ ఏడు దీపస్తంభములు ఏడు సంఘములే. ప్రకటన గ్రంథము 1:20.

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

ఏడు దీపస్తంభములు ఏడు ఆత్మలుగాను, దేవుని సంఘముగాను ఉన్నవి.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> నేను చూచితిని; చూడుము, సింహాసనమధ్యమునను నాలుగు జీవుల మధ్యమునను ప్రాచీనుల మధ్యమునను, వధింపబడినట్టుగా కనబడిన ఒక గొఱ్ఱెపిల్ల నిలిచియుండెను; దానికి ఏడు కొమ్ములు, ఏడు కన్నులు నుండెను; అవి సమస్త భూమి అంతటికి పంపబడియున్న దేవుని ఏడు ఆత్మలు. ప్రకటన గ్రంథము 5:6.

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

ఏడు కొమ్ములు, ఏడు కన్నులు కూడా సర్వ భూమిమీదికి పంపబడిన పరిశుద్ధాత్మయే; క్రైస్తవుడు బాప్తిస్మము పొందినప్పుడు, తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ నామములలో బాప్తిస్మము పొందినందున, అతడును సర్వ భూమిమీదికి పంపబడును. ఆదివార చట్ట సంకటములో రక్తసాక్షులైన వారి మీదను, 1844 నుండి ఆధునిక ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలులో విశ్వాసములోనే మరణించిన వారందరి మీదను ప్రకటించబడిన ఆశీర్వాదమందు, వారి అంత్యక్రియల కొరకు స్మారకవాక్యమును సమకూర్చువాడు ఆత్మయే; ఆయన “అవును, వారు తమ శ్రమల నుండి విశ్రమించుదురు” అని సెలవిచ్చునప్పుడు, వారు ప్రాణాలను అర్పించువరకు వారి శ్రమలన్నిటిలోనూ ఆయనే వారితో కూడ నుండెను.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> ఆకాశములోనుండి ఒక స్వరము నాతో ఇట్లనుచున్నదని నేను విన్నాను: రాయుము, ఇకనుండి ప్రభువులో మరణించువారు ధన్యులు. అవును, ఆత్మ చెప్పుచున్నది, వారు తమ శ్రమలనుండి విశ్రాంతి పొందునట్లు; వారి క్రియలు వారిని వెంబడించును. ప్రకటన గ్రంథము 14:13.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

ప్రకటన గ్రంథముని ముగింపు మరియు ఆరంభం, బైబిలు యొక్క ఆరంభం, యోహాను సువార్త ఆరంభం వీటిని పరిగణనలోకి తీసుకొనినయెడల, దైవత్వములోని ముగ్గురు వ్యక్తులందరూ ప్రతినిధింపబడియున్నారని మనము కనుగొనుచున్నాము; తండ్రి అయితే, వరుస మీద వరుస అనే అన్వయాన్ని ఆధారంగా తీసుకొని అక్కడ ఉన్నాడని గ్రహించబడుచున్నది. కుమారుడు అక్కడ తన్నుతాను ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అని గుర్తింపజేయుచున్నాడు.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

మానవత్వం మరియు దైవత్వం యొక్క కలయిక అనేది పరిశుద్ధాత్మ మరియు మానవజాతి యొక్క కలయికేనని మనము గ్రహించినయెడల, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ప్రతీకలు మానవజాతి యొక్క ప్రతీకలతో ఎందుకు ముడిపడి ఉన్నాయో అప్పుడు మనకు అర్థమవుతుంది. ఈ దృష్టితో, మనము తరచుగా ప్రస్తావించిన రెండు 'ఆదిలో'ల వైపు మళ్లుతాము.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> ఆదిలో దేవుడు ఆకాశమును భూమిని సృష్టించెను. భూమి రూపరహితముగా శూన్యముగా ఉండెను; అంధకారము అగాధ జలముల ముఖముమీద ఉండెను. దేవుని ఆత్మ జలముల ముఖముమీద పరిభ్రమించుచుండెను. దేవుడు చెప్పెను, వెలుగు కలుగునుగాక; అప్పుడు వెలుగు కలిగెను. దేవుడు ఆ వెలుగు మంచిదని చూచెను; దేవుడు వెలుగును అంధకారమునుండి వేరుచేసెను. ఆదికాండము 1:1-4.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> ఆదిలో వాక్యము ఉండెను; వాక్యము దేవునితో ఉండెను; వాక్యమే దేవుడు. అదే ఆదిలో దేవునితో ఉండెను. సర్వవస్తువులన్నియు ఆయన చేతనే సృష్టింపబడినవి; ఆయన లేక సృష్టింపబడినదైన ఏదియు సృష్టింపబడలేదు. ఆయనలో జీవముండెను; ఆ జీవమే మనుష్యుల కాంతియైయుండెను. ఆ కాంతి చీకటిలో ప్రకాశించుచున్నది; చీకటి దానిని గ్రహింపలేదు. యోహాను 1:1-5.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

ఈ "ఆదిలో" అన్న రెండు సాక్షులను ఆశ్రయించి, సర్వమును సృజించిన దేవుడైన వాక్యుడు తన ప్రాణమును కూడ ఇచ్చెను; ఏలయనగా, "అయనయందే జీవము ఉండెను," మరియు ఆయన జీవమే మనుష్యుల "వెలుగు" అయి యుండెను. సృష్టింపబడిన మనిషి యొక్క "వెలుగు" సృష్టికర్తయైన దేవుని నీతియే. సృష్టికర్తయొక్క నీతియే పరిశుద్ధస్థలములోని దీపములలోనున్న వత్తి.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> ఆమెకు సున్నితమైన, శుభ్రమైన, తెల్లని నారపు వస్త్రమును ధరించుటకు అనుగ్రహింపబడెను; ఏలయనగా ఆ సున్నిత నారపు వస్త్రమే పరిశుద్ధుల నీతియే. ప్రకటన గ్రంథము 19:18.

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

వత్తిని వెలిగింపజేసే తైలము, విశ్వాసి జీవనంలో పరిశుద్ధాత్మయొక్క కార్యాచరణకు ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. ఆదిలో భూమి చీకటిలో నిండియుండెను, వెలుగు లేకుండెను. అప్పుడు యేసు తన ప్రాణమును, తనయందున్న జీవమునే, మనుష్యులకు వెలుగు కలుగుటకై ఇచ్చెను.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> భూమిమీద నివసించువారందరిలో, లోక స్థాపననుండి హతమైన గొఱ్ఱెపిల్లయొక్క జీవగ్రంథములో యావరి పేర్లు లిఖించబడలేదు వారందరు అతనిని ఆరాధింతురు. ప్రకటన గ్రంథము 13:8.

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

మానవజాతి కొరకు తన్నుతాను బలిగా అర్పించుటను యేసు ఎంచుకున్నప్పుడు, మనుష్యులకు వెలుగు కలుగునట్లు తన ప్రాణాన్ని ఇచ్చెను. ఈ రెండు వచనాలలో ఉన్నట్లుగా, ఎప్పుడైనా వెలుగు ప్రవేశించినపుడల్లా, ఆ వెలుగు ఆరాధకులలో రెండు వర్గాలను ఏర్పరచును; అవి వెలుగు మరియు చీకటి అనే ప్రతీకలచే సూచింపబడిన, దినపుత్రులు గాని రాత్రిపుత్రులు గాని.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> కానీ సోదరులారా, మీరు చీకటిలో లేరు; ఆ దినము దొంగవలె మీమీదికి వచ్చి మిమ్మును పట్టివేయునట్లు కాదు. మీరు అందరును వెలుగు కుమారులు, దినపు కుమారులు; మనము రాత్రికి చెందినవారు కాదు, చీకటికీ చెందినవారు కాదు. 1 థెస్సలొనీకయులకు 5:4, 5.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

పరిశుద్ధాత్మకు పగటి సంతానముతో కలిగియున్న సన్నిహితమైన నిత్యసంబంధమును మనము గుర్తించినప్పుడు, దేవుని సంతానమునకు సంబంధించిన సూచకచిహ్నములు మరియు పరిశుద్ధాత్మయొక్క సూచకచిహ్నములు ఎందుకు అంత సన్నిహితంగా పరస్పరం సంబంధించియున్నవో మనకు అర్థమగును. ప్రకటనా గ్రంథములోని ఆఖరి భాగములో, యేసును ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా గాను మనము చూచుచున్నాము; సూత్రముపై సూత్రమును అన్వయించుటద్వారా పితను దర్శించుచున్నాము; మరియు పరిశుద్ధాత్మ తనయందలి విషయమై తన చివరి ప్రతీకాత్మక ప్రకటనను అందజేయుచున్నాడు, ఏలయనగా పూర్వకాలమందు పరిశుద్ధులు పరిశుద్ధాత్మచేత ప్రేరేపింపబడి మాటలాడిరి. ఆదికాండములో తనను గూర్చిన తన మొదటి ప్రకటన ఆయన జలముల మీద కదలుచున్నాడని, లేక మానవజాతిమీద కదలుచున్నాడని తెలుపును; మరియు తనను గూర్చిన తన చివరి సూచన యీలాగున్నది.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> ఆత్మయు వధువు రమ్మని చెప్పుచున్నారు. వినువాడును రమ్మని చెప్పవలెను. దాహముగలవాడు రావలెను. ఎవడైనను చిత్తమున్నవాడు జీవజలమును ఉచితముగా తీసికొనవలెను. ప్రకటన గ్రంథము 22:17.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

ఆది నుండి అంతము వరకు, పరిశుద్ధాత్మ మానవజాతితో అనుబంధములోనే గుర్తింపబడి యున్నాడు; ఏలయనగా పగటి సంతానము దైవత్వము మరియు మానవత్వము యొక్క సమ్మేళనమును ప్రతిబింబించుచున్నది. పౌలు, యెషయా వలెనే, మనుష్యులు పాత్రలని ప్రకటించుచున్నాడు; మరియు పరిశుద్ధస్థలములోనున్న దీపస్థంభములయందు బత్తి ఉంచబడిన పాత్రలు ఉండెను, క్రీస్తుయొక్క నీతియగు వెలుగును ప్రత్యక్షపరచుటకు అవసరమైన ఇంధనమును సమకూర్చుటకై నూనె ఆ పాత్రలలోనికి దిగివచ్చుచుండెను. దేవుని వాక్యములో ఆది నుండి అంతము వరకు అట్లే గుర్తింపబడినవాడును, ప్రవచనాత్మ రచనలలోను సూటిగా స్పష్టముగా నిర్ధారింపబడినవాడును అయిన దైవత్వ త్రిత్వములోని మూడవ వ్యక్తియైన పరిశుద్ధాత్మయొక్క పాత్రలమే మనము.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

అడ్వెంటిజము ఆరంభములోను అంత్యంలోను నెరవేరిన రెండవ దూతుని సందేశములో రెండు భిన్నమైన సందేశములు ఉన్నాయి; ఒకటి సభకు, మరొకటి ప్రపంచముకు.

Back to Articles