Article

# Panium - Number Three

పానియం - సంఖ్య మూడు

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

దర్శనము మరియు నియతకాలము: ఒక ప్రవచనాత్మక సమాంతరము

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

పది కన్యల దృష్టాంతము నూట నలభై నాలుగు వేలమంది వారి చరిత్రలో అక్షరశః పునరావృతమవుతుంది. అంతమున మాటలాడు దర్శనమును నిర్దిష్టపరచుచు, హబక్కూకు గ్రంథములోని రెండవ అధ్యాయం ఆ దృష్టాంతముని మూలసారాన్ని ప్రతిపాదిస్తుంది.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> నేను నా కాపలాపై నిలుచుని, గోపురముమీద స్థిరపడి, ఆయన నాతో ఏమి చెప్పునో చూడుటకును, నన్ను గద్దించబడినప్పుడు నేను ఏము ప్రత్యుత్తరమిచ్చెదో గమనించుటకును కాచుకొందును. అప్పుడు యెహోవా నాకు ప్రత్యుత్తరమిచ్చి సెలవిచ్చెను: దర్శనమును వ్రాయుము, పలకలమీద దానిని సుస్పష్టముగా వ్రాయుము, దానిని చదివువాడు పరుగెత్తునట్లు. ఏలనగా ఆ దర్శనము ఇంకా నియమిత కాలమునకై యున్నది; తుదకు అది పలుకును, అబద్ధముకాదు; ఆలస్యం చేసినను దానికై నిరీక్షించుము, అది నిశ్చయముగా వచ్చును, ఆలస్యం చేయదు. ఇదిగో, అతని ప్రాణము వాయిపొంది యున్నది; అది అతనిలో యథార్థము కాదు; అయితే నీతిమంతుడు తన విశ్వాసముచేత జీవించును. హబక్కూకు 2:1-4.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయంలోని ఇరవై ఏడవ వచనం కూడా 'నిర్ణీత కాలము'ను గుర్తిస్తుంది.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> ఈ ఇద్దరు రాజుల హృదయములు దుష్కార్యము చేయుటకే ఉండును; వారు ఒకే బల్లమీద కూర్చుండి అబద్ధములు మాట్లాడుదురు; గాని అది సఫలమగదు; యెందుకనగా అంతము ఇంకా నియమితమైన సమయములోనే సంభవించును. దానియేలు 11:27.

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

రోముచే స్థాపింపబడిన "దర్శనము" "నియమిత సమయము" కొరకు ఉన్నది; మరియు దుష్కార్యము చేయుటకై హృదయము గల, ఒకే బల్లయందు కూర్చుండి "అబద్ధములను" మాటలాడు ఇద్దరు రాజులు, ఆ "దర్శనము" "మాట్లాడుటకు" ముందుగానే వచ్చే ఒక ప్రవచనాత్మక మార్గసూచికను గుర్తించుదురు. నియమిత సమయమునకు మునుపుగా ఆ ఇద్దరు రాజులు "అబద్ధములను" మాటలాడుదురు; మరియు నియమిత సమయమున "దర్శనము" "మాట్లాడునప్పుడు", అది అబద్ధము చెప్పదు. ఆ నియమిత సమయము అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలోని ఆదివారపు చట్టము; మరియు బల్లయందు జరిగిన ఆ సమావేశము ఒక ప్రవచనాత్మక కాలపు ఆరంభమును సూచించును. "దర్శనము" చరిత్రలో ఆదివారపు చట్టమునొద్ద నెరవేరును, అయితే అది ఆ ఆదివారపు చట్టమునకు మునుపే స్థాపింపబడినది. ఇది సుస్పష్టము; ఎందుకనగా విశ్వాసులకు ఆ దర్శనమును నిరీక్షింపవలెనని చెప్పబడెను, మరియు ఆ దర్శనమును ప్రచురింపవలెనని చెప్పబడెను. దర్శనము ఇంకా స్థాపింపబడకపోయియుంటే, దాని నెరవేర్పుకి ముందుగా దానిని వారు ప్రచురింపలేకపోయేవారు.

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

యిర్మియా దర్శనమునకై 'ఎదురు చూచువారిని' ప్రతినిధిత్వం వహిస్తాడు:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> ఓ ప్రభువా, నీవు తెలిసికొనుచున్నావు; నన్ను జ్ఞాపకము చేసికొని, నన్ను సందర్శించి, నన్ను హింసించువారియందు నాకై ప్రతికారము చేయుము; నీ దీర్ఘశాంతిలో నన్ను తొలగింపకుము; నీయెడలనే నేను నిందను భరించితినని తెలిసికొనుము. నీ వాక్యములు కనబడగా నేను వాటిని భుజించితిని; నీ వాక్యము నాకు నా హృదయమునకు హర్షానందముగా నుండెను; ఎందుకనగా, సైన్యముల దేవుడగు ప్రభువా, నేను నీ నామముచేత పిలువబడినవాడనై యున్నాను. నేను హేళనచేయువారి సమాజములో కూర్చుండలేదు, సంతోషింపలేదు; నీ చేతి కారణంగా నేను ఏకాంతముగా కూర్చుండితిని; నీవు నన్ను రోషముతో నింపితివి గనుక. నా వేదన ఎందుకు నిత్యమైయున్నది? స్వస్థపడుటకు ఒప్పని, మానరాని నా గాయం ఎందుకు యున్నది? నీవు నాపట్ల సర్వసముగా అబద్ధికుడివలెను, ఎండిపోయే జలములవలెను ఉండుదువా? కాబట్టి ప్రభువు యీలాగు సెలవిచ్చుచున్నాడు: నీవు తిరిగి వచ్చినయెడల, నేను నిన్ను తిరిగి స్థాపించెదను, నీవు నా సన్నిధిలో నిలుచుదువు; మరియు నీవు నీచములోనుండి అమూల్యమును విడించితివయెడల, నీవు నా నోటివలె నుండెదవు; వారు నీ యొద్దకు తిరిగి రావలెను, నీవు వారియొద్దకు తిరిగి పోకూడదు. ఈ ప్రజలయెదుట నిన్ను ఒక బలమైన పిత్తల ప్రాకారముగా చేసెదను; వారు నీకు విరోధముగా యుద్ధము చేసెదరు గాని నిన్ను జయింపరు; ఎందుకనగా నిన్ను రక్షించుటకును విడిపించుటకును నేను నీతోకూడనున్నాను, అట్లు ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు. దుష్టుల చెయ్యిలోనుండి నిన్ను విడిపించెదను, భయంకరుల చెయ్యిలోనుండి నిన్ను విమోచించెదను. యిర్మియా 15:15-21.

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలోని ఆదివార చట్టమే "జ్ఞాపకము చేయుట" అనే చిహ్నము ముద్రింపబడే స్థలం. అక్కడనే సదా జ్ఞాపకముగా ఉంచవలసిన శబ్బత్ దినము అంతిమ పరీక్షా విషయముగా మారుతుంది. అక్కడనే మరచబడిన తూరులోని వ్యభిచారిణి జ్ఞాపకమునకు తెచ్చబడుతుంది. అక్కడనే దేవుడు బాబిలోనుయొక్క పాపములను జ్ఞాపకము చేసి, ఆమెకు ద్విగుణ శిక్షను విధించును.

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

"మాట్లాడుట" ప్రత్యక్షమయ్యే మార్గసూచిక అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలోని ఆదివారపు చట్టమే; ఎందుకనగా అక్కడ భూమి మృగము డ్రాగన్ వలె "మాట్లాడుతుంది". అదే మార్గసూచిక వద్ద బిలాము ప్రవచనా శ్రేణిలోని గాడిద "మాట్లాడుతుంది". బాప్తిస్మదాత యోహాను జనించినప్పుడు, మాటలాడుటకు దివ్యముగా నిరోధింపబడిన అతని తండ్రి జెకర్యా "మాట్లాడును".

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> ఆ ఎనిమిదవ దినమున శిశువునకు సున్నతి చేయుటకై వారు వచ్చిరి; అప్పుడు అతని తండ్రి పేరుపైగా అతనిని జెకర్యా అని పిలువబోవుచుండిరి. దానికి అతని తల్లి ప్రత్యుత్తరమిచ్చి, అదియులేదు; అయితే అతని పేరు యోహాను అగును అంది. దానికి వారు ఆమెతో, నీ బంధువులలో ఈ పేరుతో పిలువబడువాడు ఎవరును లేడు అన్నారు. తరువాత వారు అతని తండ్రికి సంకేతముచేసి, అతనికి ఏ పేరుపెట్టవలెనని విచారించిరి. అతడు లేఖన పలకను అడిగి, అతని పేరు యోహాను అని వ్రాసెను. దానికి అందరును ఆశ్చర్యపడ్డిరి. వెంటనే అతని నోరు తెరవబడియి, అతని నాలుక వీడబడియి, అతడు మాటలాడి దేవుని స్తుతించెను. లూకా 1:59-64.

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

యుఎస్ఎలో ఆదివారం చట్టము వచ్చినప్పుడు, పాపసత్వమునకు కలిగిన ప్రాణాంతక గాయము స్వస్థపడును; యుఎస్ఎకు అధ్యక్షుడైయున్న డొనాల్డ్ ట్రంప్ ‘ఏడింటిలో నుండిన ఎనిమిదవ అధ్యక్షుడు’గాను ఉన్న ఆ సమయమున, అది ‘ఏడింటిలో నుండిన ఎనిమిదవ రాజ్యము’గాను అవుతుంది. అదే సమయమున నూట నలభై నాలుగు వేలమంది ధ్వజసంకేతముగా లేవనెత్తబడుదురు. నూట నలభై నాలుగు వేలమందే ‘ఏడింటిలో నుండిన ఎనిమిదవ సంఘము’. ఆదివారం చట్టమందే ఎనిమిది అనే సంఖ్య గుర్తింపబడును, మరియు అదే ఎనిమిదవ దినమున యోహాను సున్నతి చేయబడెను, జెకర్యా మాటలాడెను. ‘జెకర్యా’ అనే పేరుకు ‘దేవుడు స్మరించెను’ అనర్థము. ఆదివారం చట్టము ‘స్మరింపబడవలసిన’ సత్య విశ్రాంతిదినానికి నకిలీ ప్రతిరూపము. ఆదివారం చట్టమందే టైరుని వేశ్య ‘స్మరింపబడును’. అదే ఆదివారం చట్టమందే దేవుడు బబులోనుయొక్క పాపములను ‘స్మరించి’, ఆమెపై తీర్పును రెట్టింపు చేయును.

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

యిర్మియా మొదటి నిరాశను అనుభవించి, ఆలస్యమగు దృష్టాంతమును నిరీక్షించువారిని ప్రతినిధించును. నియమితకాలమున దృష్టాంతము మాటలాడి అబద్ధము పలకనప్పుడు, దేవుని నోటిగా మారు విశ్వాసులను కూడ ఆయన ప్రతినిధించును. నియమితకాలమున మాటలాడు ఆ దృష్టాంతముకు ముందు, ఒకే బల్లయొద్ద ఇద్దరు రాజులు పరస్పరం అబద్ధములు పలుకుదురు. ఆ సంఘటన ఆదివారపు చట్టముకంటె ముందుగా ఉండును; కాబట్టి అది పదమూడు నుండి పదిహేనవ వచనములలో వివరించబడిన పానియము చరిత్రలో సంభవించును; అదే కాలమందు "ప్రజల దోపిడిదారులు" "దృష్టాంతము"ను స్థాపించుదురు.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ఆ కాలములలో దక్షిణదేశరాజునికి విరోధంగా అనేకులు లేచి నిలుస్తారు; అలాగే నీ ప్రజలలోని దోపిడిదారులు దర్శనమును స్థాపించుటకై తమ్మును ఉన్నతపరచుకుంటారు; అయితే వారు పడిపోతారు. దానియేలు 11:14.

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

“దోపిడీదారులు” రోము; అంత్యదినములలోని రోము కతోలికత్వము. పోప్ దర్శనమును స్థాపించును, మరియు అట్లే ఆయన ఆదివార చట్టమునకు కాస్త పూర్వమున్న కాలములో చేయును. ట్రంప్ పుటిన్‌పై పైచేయి సాధించు పానియము యుద్ధములో ఆయన మధ్యవర్తిత్వం చేయుటద్వారానే అట్లే చేయును. ఆ యుద్ధము క్రీ.పూ. 200లో జరిగెను; అదే సంవత్సరంలో అన్యదేవారాధన రోము ప్రవచనా చరిత్రలో ప్రవేశించింది. మహా పాంపే క్రీ.పూ. 63లో యెరూషలేమును జయించెను. తూర్పు దేశములలో తన దండయాత్ర సమయంలో, హాస్మోనీయ సహోదరులైన హైర్కానస్ ద్వితీయుడు మరియు అరిస్టోబులస్ ద్వితీయుడు మధ్య గృహయుద్ధములో అతడు జోక్యం చేసినప్పుడు ఈ సంఘటన సంభవించింది. పాంపే హైర్కానస్ ద్వితీయుని పక్షమున నిలిచి, యెరూషలేమును ముట్టడి చేసి, మూడు నెలల ముట్టడి అనంతరం ఆ పట్టణమును స్వాధీనపరచుకొనెను. దీని వలన యూదేయ స్వాతంత్ర్యానికి ముగింపు కలిగెను, మరియు ఆ ప్రాంతంపై రోమీయుల నియంత్రణ ఆరంభమైంది; తదనంతరం అది రోమీయుల పాలన క్రింద ఒక ప్రావిన్సుగా మారెను.

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

ఆదివారపు చట్టానికి పూర్వం, పోప్ పానియుమ్ యుద్ధంతో సంబంధిత చరిత్రలో జోక్యం చేసుకుంటాడు. అతడు ప్రవచన చరిత్రలో ప్రవేశించినప్పుడు, అతని ప్రత్యక్షతతో "దర్శనం" స్థాపితమౌతుంది; ఆ "దర్శనం" అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలోని ఆదివారపు చట్టపు "నిర్ణయింపబడిన కాలము"యందు ఇంకా "మాట్లాడును". ఆలస్యమైన ఆ "దర్శనం" అనేది పది కన్యల ఉపమానములో ఆలస్యకాలము ఆరంభాన్ని గుర్తించిన విఫలమైన అంచనా. అది ప్రకటన గ్రంథము పదునాలుగవ అధ్యాయములోని ముగ్గురు దూతలలో రెండవ దూత ఆగమనాన్ని కూడా సూచించింది. ఆ విఫలమైన అంచనా నిరీక్షణ యొక్క ఒక కాలాన్ని ప్రవేశపెట్టింది, అలాగే, అది ఆలస్యించినప్పటికీ, దాని నెరవేర్పుకోసం "నిరీక్షింపుము" అని ప్రోత్సాహాన్ని కూడా కల్పించింది.

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

మిల్లరైట్ చరిత్రలో, 1844 ఆగస్టు 12 నుండి 17 వరకు జరిగిన ఎక్సెటర్ శిబిర సమావేశములో నిరీక్షణ కాలము ముగిసెను. విఫలమైన అంచనివల్ల కలిగిన నిరాశ, కన్యల రెండు వర్గాలలో స్వభావాన్ని తుదకు స్థిరపరచుటకై ఉద్దేశింపబడిన ఒక నిరీక్షణ కాలాన్ని ప్రవేశపెట్టెను; అనంతరం పూర్వము విఫలమైన ఆ అంచనాకు వివరణ సమర్పించబడెను. ఎక్సెటర్‌లోనిచ్చిన వివరణ, దర్శనము నెరవేర్చబడునప్పుడు దానితో సంబంధమున్న వివరాలను నిర్దిష్టంగా గుర్తిస్తుంది. ఇదే లక్షణాలు మత్తయి సువార్త పదహారవ అధ్యాయములో, క్రీస్తు తన శిష్యులను కైసరయ ఫిలిప్పికి తీసికొనివెళ్లినప్పుడు గమనించవచ్చును. ఆ సమయంనుండి ఇకపై క్రీస్తు సిలువవద్ద ఏము సంభవించబోవుచున్నదో శిష్యులకు ప్రత్యక్షముగా బోధించెను.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> ఆ కాలము మొదలుకొని యేసు తన శిష్యులకు తాను యెరూషలేమునకు వెళ్లవలసియున్నదని, పెద్దలచేతను ప్రధానయాజకులచేతను శాస్త్రులచేతను అనేక కష్టములు అనుభవించవలసియున్నదని, హతుడగవలసియున్నదని, మూడవ దినమున పునరుత్థానము పొందవలసియున్నదని చూపించుట ఆరంభించెను. మత్తయి 16:21.

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

గమనించవలసినది ఏమనగా, ఇప్పుడే సూచించిన వాక్యం రెండు సంఘటనల మధ్యలో ఉంది: మొదట, యేసును ‘క్రీస్తు, జీవమున్న దేవుని కుమారుడు’గా ప్రకటించుటలో పేతురు పరిశుద్ధాత్మచే నిర్దేశింపబడ్డాడని యేసు సాక్ష్యపరిచినది; అనంతరం, క్రీస్తు రాబోయే సిలువ విషయమై వారిని బోధించ మొదలుపెట్టగా, పేతురు ఆ సందేశానికి విరోధించాడు, అప్పుడు క్రీస్తు పేతురును ‘శాతాను’ అని పిలిచాడు. దర్శనం స్థాపించబడినప్పుడు ముద్ర విప్పబడే సందేశము, ఆరాధకుల రెండు వర్గాలను ఉద్భవింపజేస్తుంది; ఆ రెండింటినీ పేతురే ప్రతినిధీకరించును.

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

కెసరియా ఫిలిప్పీ అనేది పానియూమే; ఇవిరండూ క్రీస్తు యొక్క కాలరేఖలో సిలువ యొక్క నియమిత కాలమునకు, మిల్లరైట్ చరిత్రలో 1844 అక్టోబరు 22నకు, ఇంకా నేడు ఆదివారపు చట్టమునకు దారితీస్తాయి. పానియూం, కెసరియా ఫిలిప్పీ, మరియు ఎక్సెటర్ క్యాంప్ మీటింగ్— ఇవన్నీ ఒకటే ప్రవచనాత్మక మార్గసూచిక. ఈ మార్గసూచికయందే, పోప్‌ను కథనంలో ప్రవేశపెట్టుటతో దృష్టాంతము స్థాపించబడును. దృష్టాంత స్థాపన నియమిత కాలమునకు ముందుగా జరుగును; ఏలయనగా కెసరియా ఫిలిప్పీ సిలువకన్నా ముందు సంభవించింది; ఎక్సెటర్ క్యాంప్ మీటింగ్ 1844 అక్టోబరు 22 కంటే ముందు జరిగింది; అలాగే క్రీ.పూ. 200లోని పానియూం, క్రీ.పూ. 63లో పాంపే యెరూషలేమును జయించుటకన్నా ముందుగా జరిగింది. అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో ఆదివారపు చట్టమునకు కొంతకాలము ముందే, తూరు వేశ్యయైన పోప్ బహిరంగముగా ప్రవచనాత్మక చరిత్రలో ప్రవేశించును. అతడు అలా చేసినపుడు దృష్టాంతము స్థాపించబడును.

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

దృష్టి పదకొండవ అధ్యాయములోని మూడవ ప్రతినిధి యుద్ధములో స్థాపించబడింది. మొదటి ప్రతినిధి యుద్ధము చివరి ప్రతినిధి యుద్ధమును చిత్రీకరించుచున్నది; కాబట్టి చివరి ప్రతినిధి యుద్ధమునకు మొదటిదానితో సమానమైన ప్రవచన లక్షణములు కలుగును. సమాజపు పాలకుడు అను అర్థమున్న వ్లాదిమీర్ అనే నామములో ప్రతినిధీకరించబడిన దక్షిణపు రాజు, పోప్ మరియు అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల అధ్యక్షుని మధ్య కుదిరిన కూటమి ద్వారా తుడిచివేయబడును. చివరి పోప్ ప్రకటన గ్రంథము పదిహేడవ అధ్యాయము నెరవేర్పులో ఏడుగురిలోనుండి వచ్చిన ఎనిమిదవవాడై యుండును, మరియు చివరి అధ్యక్షుడును కూడ అదే విధముగా ఏడుగురిలోనుండి వచ్చిన ఎనిమిదవవాడై యుండును; అలాగే నూట నలభై నాలుగు వేల వారి పతాకమును కూడ ఏడింటిలోనుండి వచ్చిన ఎనిమిదవదై యుండును.

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

ప్రారంభంలో పోప్ మరియు అధ్యక్షుని మధ్యనున్న సంబంధము ఒక 'రహస్య కూటమి'యైయుండెను; అలాగే ఎనిమిదవ మరియు అంతిమ అధ్యక్షుని పోప్‌తోనున్న కూటమియు 'రహస్యము'గానే ఉండును; ఎందుకనగా ఈ కాలమందు తూరు వ్యభిచారిణి ప్రవచనాత్మకంగా 'మరచిపోబడును'. రీగన్ మరియు పోప్ జాన్ పాల్ రెండవ వారి మధ్య కూటమి రహస్యమైనదే; అయితే అదే సమయంలో పోప్ భూమిపై అత్యంత పరిచితమైన ముఖంగా మారెను. భూమ్యందలి సమస్త రాజులతో వ్యభిచారం చేయు తూరు వ్యభిచారిణి విషయములో 'మరచిపోబడినది' అనేది, పాపత్వానికి సంగతించిన ఒక విశిష్ట లక్షణము; అది ఆమె సమస్త పాపములను 'తిరుగుబాటు' అనే ఒకే వర్గములో చేర్చి సమగ్రీకరించును. ఆ లక్షణమేమనగా కతోలిక సంఘము యొక్క 'అప్రమాదిత్వము' అన్న దావా. ఈ సత్యము అతి ప్రాముఖ్యమైనదై యున్నందున, నేను ఇప్పుడు ఈ వ్యాసాన్ని సోదరి వైట్ రచనలోని ఒక అధ్యాయంతో ముగించుచున్నాను. ఈ అంశాలను మేము తదుపరి వ్యాసంలో కొనసాగింతుము; అయితే, The Great Controversy గ్రంథంలోని క్రింది అధ్యాయాన్ని మీరు చదువుచుండగా, ట్రంప్ కేబినెట్ సభ్యులలో దాదాపు ప్రతిొక్కరూ రోమన్ కతోలికులేనని, తోడు పెంటెకోస్తువాదం కలయికతో కూడి, ఇటివల బైబిలు ప్రవచనములలోని ప్రతిక్రీస్తు కొరకు బహిరంగ ప్రార్థనలకు పిలుపునిచ్చిన ఫ్రాంక్లిన్ గ్రాహంనుండి ఎల్లప్పుడూ ఉండే ప్రభావమును కూడా కలిగియున్నారని జ్ఞాపకములో ఉంచుకొనుడి.

## “Liberty of Conscience Threatened

మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛకు ముప్పు

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> ఇంతకు మునుపటి సంవత్సరాలతో పోలిస్తే ప్రొటెస్టెంట్లు ఇప్పుడు రోమనిజాన్ని ఎంతో ఎక్కువ అనుకూలతతో చూడుతున్నారు. కాథలికత్వం ప్రాబల్యంలో లేని దేశాలలో, ప్రభావం సంపాదించుటకై పాపిస్టులు సమన్వయ ధోరణిని అవలంబిస్తున్న చోట, సంస్కరిత సంఘాలను పాపీయ అధికార శ్రేణి నుండి వేరు చేసే ఉపదేశాల పట్ల నిరాసక్తత పెరుగుతోంది; మొత్తానికి, మూలభూత అంశాలలో మన మధ్య అనుకున్నంత విస్తారమైన భేదం లేదనే అభిప్రాయం బలపడుతోంది, అలాగే మన వైపునుండి కొద్దిపాటి రాయితీ రోమాతో మెరుగైన అవగాహనకు దారితీస్తుందనే అభిప్రాయం ఏర్పడుతోంది. ఒకప్పుడు ప్రొటెస్టెంట్లు మహా మూల్యంతో సంపాదించబడిన మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛను అత్యంత విలువగా పరిగణించేవారు. వారు తమ పిల్లలకు పాపరీని ద్వేషించుమని బోధించి, రోమాతో సమరసతను వెదకడం దేవునికి ద్రోహమని భావించేవారు. కానీ ఇప్పుడు వ్యక్తమవుతున్న భావాలు ఎంత విభిన్నంగా ఉన్నాయో!

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> పాపస్వామ్య సమర్థకులు చర్చి అపకీర్తిపాలైందని ప్రకటిస్తున్నారు; ఆ వాఖ్యాన్ని ప్రొటెస్టెంట్ లోకం అంగీకరించుటకు మొగ్గుచూపుతోంది. అజ్ఞానము, అంధకారము వ్యాప్తిచెందిన శతాబ్దములలో ఆమె పాలనను లక్షణీకరించిన అఘోరాలు, అసంబద్ధతలను ఆధారంగా చేసుకుని నేటి చర్చిని తీర్పు చేయడం అన్యాయమని అనేకులు వాదిస్తున్నారు. ఆమె భయంకర క్రూరత్వాన్ని ఆ కాలాల పాశవికత్వపు పరిణామమని సర్దిచెప్పుతూ, ఆధునిక నాగరికత ప్రభావం ఆమె భావధోరణిని మార్పుచేసిందని వారు పట్టుబడుతున్నారు.

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> ఈ వ్యక్తులు, ఈ అహంకారభరిత అధికారము ఎనిమిది శతాబ్దములపాటు ప్రతిపాదించిన అభ్రాంతిత్వమనే దావాను మరచిపోయారా? దానిని విరమించుట దూరముగా ఉండగా, ఆ దావా పదొమ్మిదవ శతాబ్దంలో ఇంతకుముందెన్నడూ లేనంత నిశ్చయాత్మకతతో దృఢీకరించబడింది. “సభ ఎప్పుడూ భ్రమించలేదు; మరియు అది, శాస్త్రగ్రంథముల ప్రకారం, ఎప్పటికీ భ్రమించదు” అని రోము నొక్కిచెబుతున్నందున (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), గత యుగాలలో ఆమె నడతను నియంత్రించిన సూత్రములను ఆమె ఎలా త్యజించగలదు?

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> పోపాధిపత్య చర్చి తన అభ్రాంతత్వమనే దావీని ఎప్పటికీ విడువదు. ఆమె దోగ్మాలను తిరస్కరించినవారిపై జరిపిన పీడనలో తాను చేసిన సమస్త కార్యములను ఆమె సముచితమని భావిస్తుంది; అవకాశము కలిగినచో, అదే కార్యములను ఆమె మళ్లీ పునరావృతం చేయకపోదా? ప్రస్తుతము లౌకిక ప్రభుత్వాలు విధించిన నియంత్రణలు తొలగించబడి, రోము తన పూర్వాధికారములో పునఃస్థాపింపబడినయెడల, త్వరితముగానే ఆమె దురంకుశత్వమునకును పీడనకును పునరుజ్జీవనం సంభవించును.

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> "మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛ విషయానుగుణంగా పోప్‌కు సంబంధిత అధికారశ్రేణి యొక్క వైఖరి గురించి, అలాగే ఆ విధానం విజయము వలన సంయుక్త రాష్ట్రాలను విశేషంగా బెదిరించే ప్రమాదాల విషయమై, ఒక ప్రసిద్ధ రచయిత ఈ విధముగా పేర్కొన్నాడు: 'సంయుక్త రాష్ట్రాలలో రోమన్ కాథలికత్వం పట్ల కలిగిన ఏ భయాన్నైనా మతాంధత్వం లేదా బాలిష్టత్వమని ఆపాదించేందుకు సిద్ధులైన వారు అనేకులు ఉన్నారు. అటువంటి వారు రోమనిజం యొక్క స్వభావం మరియు వైఖరిలో మన స్వేచ్ఛా సంస్థలకు విరోధకమైనదేం చూడరు; దాని వృద్ధిలోను విపత్తుసూచకమైనదేదీ గుర్తించరు. కావున, ముందుగా మన ప్రభుత్వానికి ఆధారమైన కొన్ని మౌలిక సూత్రాలను కతోలిక చర్చి యొక్క వాటితో తులన చేద్దాం.'"

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> యునైటెడ్ స్టేట్స్ రాజ్యాంగం మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛను హామీ ఇస్తుంది. దానికన్నా మరింత ప్రీతిపాత్రమైనదీ, మరింత మౌలికమైనదీ లేదు. పోప్ పియస్ తొమ్మిదవ, 1854 ఆగస్టు 15 నాటి తన ఎన్‌సైక్లికల్ లేఖలో, ఇలా అన్నారు: ‘మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛకు సమర్థనగా ప్రతిపాదించబడిన అసంబద్ధమైన మరియు తప్పైన సిద్ధాంతాలు గాని, ప్రళాపాలు గాని, అత్యంత మహామ్మారిగుణమున్న భ్రమ—రాష్ట్రంలో ఇతర అన్నింటికన్నా అత్యంత భయపడవలసిన ఒక మహామ్మారి—అని.’ అదే పోప్, 1864 డిసెంబర్ 8 నాటి తన ఎన్‌సైక్లికల్ లేఖలో, ‘మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛను మరియు ధార్మిక ఆరాధన స్వేచ్ఛను దృఢంగా వాదించే వారిని,’ అలాగే ‘చర్చ్ బలప్రయోగాన్ని వినియోగించకూడదని వాదించే వారందరినీ’ అనాతేమగా ప్రకటించారు.

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> "'అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలో రోమ్ యొక్క ప్రత్యేక ధోరణి హృదయపరివర్తనను సూచించదు. తాను అసహాయ స్థితిలో ఉన్న చోట ఆమె సహనాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది. బిషప్ ఓ'కానర్ ఇలా అంటారు: 'కతోలిక ప్రపంచానికి అపాయం కలగకుండా విరుద్ధమైనది అమల్లోకి తేగలిగే స్థితి వచ్చేవరకు, మత స్వేచ్ఛను కేవలం సహించబడుతుంది.'... సెంట్ లూయిస్‌కు చెందిన ఆర్చ్‌బిషప్ ఒకసారి ఇలా అన్నాడు: 'అపసిద్ధాంతము మరియు అవిశ్వాసము నేరాలు; ఇటలీ, స్పెయిన్ వంటి క్రైస్తవ దేశాలలో, ఉదాహరణకు, సమస్త ప్రజలు కతోలికులై, కతోలిక మతం దేశ చట్టానికి అవిభాజ్య భాగమై ఉన్న చోట, అవి ఇతర నేరాలవలె శిక్షించబడతాయి.'..."

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> "కాథలిక్ చర్చిలోని ప్రతి కార్డినల్, ఆర్చ్‌బిషప్, మరియు బిషప్ పోపుకు విధేయతా ప్రమాణం చేస్తారు; అందులో ఈ క్రింది మాటలు ఉన్నాయి: 'అపమతికులు, విచ్ఛిన్నవాదులు, మరియు మా పేర్కొన్న ప్రభువైన (పోపు)కు గాని, అతని పై పేర్కొన్న వారసులకు గాని విరోధులైన విద్రోహులను, నేను నా శక్తిమేరకు పీడించి వ్యతిరేకించెదను.' - Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2-4."

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> రోమన్ కతోలిక సాంగత్యములో యథార్థ క్రైస్తవులు ఉన్నారనేది సత్యమే. ఆ సంఘములో వేలాది మంది తమకు కలిగిన ఉత్తమ వెలుగు మేరకు దేవునికి సేవచేయుచున్నారు. ఆయన వాక్యము వారికి అందుబాటులో ఉండనీయరు; అందువలన వారు సత్యమును వివేచింపలేరు. సజీవ హృదయసేవకును, కేవలం రూపరీతులు, కర్మకాండాల నిత్యక్రమమునకును మధ్యనున్న వ్యత్యాసమును వారు ఏనాడును చూచలేదు. మోసకరమును తృప్తి కలిగించనిదైన విశ్వాసమునందు విద్య పొందిన ఈ ప్రాణములను దేవుడు దయతో కూడిన సౌమ్యదృష్టితో చూచుచున్నాడు. వారిని ఆవరించిన దట్టాంధకారమును ఛేదించి వెలుగు కిరణములు ప్రవేశించునట్లు ఆయన చేయును. యేసులో ఉన్నట్లే సత్యమును వారికి ఆయన ప్రత్యక్షపరచును; ఇంకా అనేకులు ఆయన ప్రజలతోకూడ తమ స్థానం స్వీకరించెదరు.

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> అయితే, రోమన్ కతోలికత్వం అనే వ్యవస్థ, తన చరిత్రలో ఏ పూర్వకాలంలోనూ ఎలా క్రీస్తు సువార్తతో సయోధ్యలో లేకపోయిందో, ఇప్పటికీ అలాగే సయోధ్యలో లేదు. ప్రొటెస్టెంట్ సంఘాలు గంభీరాంధకారంలోనే ఉన్నవి; లేకపోతే అవి కాలలక్షణాలను గ్రహించేవి. రోమన్ చర్చ్ తన యోజనలు, కార్యపద్ధతుల విషయాలలో దూరప్రాప్తి గలది. లోకాధిపత్యాన్ని తిరిగి పొందుటకై, హింసను పునఃస్థాపించుటకై, ప్రొటెస్టాంటిజం చేసిన సమస్తాన్ని వెనక్కి తిప్పివేయుటకై జరగబోవు కఠోర, నిశ్చయబద్ధ సంగ్రామానికి సిద్ధపడుచూ, తన ప్రభావాన్ని విస్తరించుటకును తన శక్తిని పెంచుటకును ఆమె ప్రతి యుక్తినీ వినియోగిస్తోంది. కతోలికత్వం అన్నివైపులా పట్టు పెంచుకుంటోంది. ప్రొటెస్టెంట్ దేశాలలో ఆమె చర్చిలు, ప్రార్థనా మందిరాల సంఖ్య ఏ విధంగా పెరుగుచున్నదో చూడండి. అమెరికాలో ప్రొటెస్టెంట్లచే విస్తారంగా ఆదరించబడుతున్న ఆమె కళాశాలలు, సెమినరీల ప్రజాదరణను గమనించండి. ఇంగ్లాండులో ఆచారవాదం ఎలా వృద్ధిచెందుతోందో, అలాగే కతోలికుల శ్రేణుల వైపు తరచుగా జరుగుతున్న పక్షమార్పులను గమనించండి. సువార్త యొక్క నిర్మల సిద్ధాంతాలను మన్నిస్తున్న వారందరిలోను ఈ సంగతులు ఆందోళనను జాగృతపరచవలసినవి.

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> ప్రొటెస్టెంటులు పాప్‌త్వంతో అప్రామాణిక సంధులు కట్టి, దానిని ఆదరించి ప్రోత్సహించారు; పాపిస్ట్‌లు తామే చూచి విస్మయపడే, అర్థం చేసుకోలేని రాజీలు, రాయితీలను వారు చేశారు. రోమనిజము యొక్క యథార్థ స్వభావమునకు, దాని సార్వాధిక్యమునుండి ఆశంకించవలసిన అపాయములకు జనులు కన్నులు మూసుకొనుచున్నారు. పౌరమరియు ధార్మిక స్వేచ్ఛలకు అత్యంత ప్రమాదకరమైన ఈ శత్రువు వ్యాప్తిని ప్రతిఘటించుటకు ప్రజలను మేల్కొందించవలెను.

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> అనేకమంది ప్రొటెస్టెంట్లు క్యాథలిక్ మతము ఆకర్షణీయము కాదని, దాని ఆరాధన నిస్సారమై, అర్ధరహితమైన కర్మాచరణల పరిభ్రమణమేనని ఊహించుచున్నారు. ఇక్కడ వారు భ్రమించుచున్నారు. రోమన్ మతవ్యవస్థ మోసముపై ఆధారపడినదైనను, అది దద్దమైన, అశ్రద్ధపూరిత వంచనకాదు. రోమన్ చర్చ్ యొక్క ఆరాధనా సేవ అత్యంత ప్రభావవంతమైన విధి-విధానమై యుండును. దాని వైభవోపేత ప్రదర్శనయూ గంభీర కర్మాచరణలయూ ప్రజల ఇంద్రియాలను మోహింపజేసి, తార్కికతయు మనస్సాక్షి స్వరమును మౌనింపజేయును. దృష్టి మంత్రముగ్ధమగును. వైభవోపేతమైన చర్చిలు, గంభీర ఊరేగింపులు, బంగారు బలిపీఠాలు, రత్నాలంకృత పుణ్యస్థానాలు, ఎంపికైన చిత్రకళ, సుకుమార శిల్పకళ—ఇవన్నీ సౌందర్యాసక్తిని ఆకర్షించును. చెవియు ఆకర్షింపబడును. సంగీతం అద్వితీయం. గంభీర స్వరముగల ఆర్గన్ యొక్క సమృద్ధ స్వరాలు, అనేక కంఠాల మాధుర్యముతో కలిసిపడి, దాని మహా కతీడ్రల్ల యొక్క ఎత్తైన గుమ్మటాలు, స్తంభశ్రేణుల మార్గముల గుండా ఉద్ధృతమౌతూ ప్రతిధ్వనించుచున్నప్పుడు, అవి మనస్సులో భయభక్తి భావాన్ని ముద్రించక మానవు.

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> పాపవ్యాధిగ్రస్తమైన ఆత్మ యొక్క ఆకాంక్షలను వెక్కిరించడమే చేసే ఈ బాహ్య వైభవము, ఆడంబరము, కర్మకాండములు అంతరంగ భ్రష్టతకు సాక్ష్యము. క్రీస్తు ధర్మమును సిఫారసు చేయుటకు ఇలాంటి ఆకర్షణలు అవసరము లేవు. సిలువనుండి ప్రసరించే కాంతిలో సత్య క్రైస్తవత్వము అంత స్వచ్ఛముగా, సుందరముగా ప్రత్యక్షమగును గనుక, దాని యథార్థ విలువను ఏ బాహ్య అలంకారములైనను పెంపొందింపజేయలేవు. దేవుని సమక్షంలో విలువైనది పరిశుద్ధతయొక్క సౌందర్యమే; అదియే మృదువైన, నిశ్శబ్దమైన ఆత్మ.

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> శైలిలోని ఔజ్వల్యం పవిత్రమైన, మహోన్నతమైన చింతనకు అనివార్య సూచిక కాదు. కళవిషయక ఉన్నత భావనలు, రుచిలోని సున్నిత సంస్కారం చాలాసార్లు భౌతికమై, ఇంద్రియాసక్తితో నిండిన మనస్సులలోనే కనిపిస్తాయి. అవే సాతాను చేత తరచుగా వినియోగింపబడి, మనుష్యులు ఆత్మ యొక్క అవసరాలను మరచిపోవునట్లు, భవిష్యత్తులోనున్న అమరత్వముగల జీవితం దృష్టికి అందకపోవునట్లు, తమ అనంత సహాయకుని నుండి త్రిప్పివేయబడి, ఈ లోకమునకే జీవించునట్లు నడిపింపబడుతారు.

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> బాహ్యాచారాల మతము నూతనీకరింపబడని హృదయానికి ఆకర్షణీయమైనది. కాథలిక్ ఆరాధనలోని వైభవము మరియు కర్మకాండము మంత్రముగ్ధులను చేసే మోహకశక్తి కలిగియున్నవి; వాటి ద్వారా అనేకులు మోసపోతున్నారు; అందుచేత వారు రోమన్ చర్చిని సాక్షాత్ స్వర్గద్వారమని చూచుటకు వచ్చుచున్నారు. సత్యపు పునాదిపై తమ పాదములను దృఢముగా నాటినవారును, దేవుని ఆత్మచేత హృదయములు నూతనీకరింపబడినవారును తప్ప, ఆమె ప్రభావమునకు ప్రతిఘటనగా నిలువగలవారు లేరు. క్రీస్తు విషయమై అనుభవపూర్వక జ్ఞానము లేని వేలమంది, దాని శక్తి లేకుండనే భక్తిరూపములను స్వీకరించుటకు నడిపించబడుదురు. ఇటువంటి మతమే జనసమూహాలు ఆకాంక్షించేది.

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> పాపములను క్షమించుటకు హక్కు తమకున్నదని సంఘము చేసికొనిన దావా, రోమనిస్ట్‌ను పాపము చేయుటలో తన్ను స్వేచ్ఛ కలిగినవాడనని భావింపజేయుచున్నది; మరియు దాని లేక ఆమె క్షమాపణ అనుగ్రహింపబడని పాపాంగీకార విధి కూడ దుష్టతకు అనుమతి యిచ్చునట్లు ప్రభావపడుచున్నది. పతిత మనిషి ఎదుట మోకాళ్లపై వంగి, అంగీకారములో తన హృదయపు గూఢ ఆలోచనలనును కల్పనలనును విప్పి చెప్తున్నవాడు, తన మానుష్య గౌరవాన్ని దిగజార్చుచు, తన ఆత్మలోని ప్రతి ఉదాత్త వృత్తిని హీనపరచుచున్నాడు. తప్పుచేసే, పాపాత్మక మరణశీలియైన—తరచుగా మద్యం, స్వైరాచారములతో భ్రష్టుడైయుండే—యాజకునికి తన జీవితపు పాపములను విప్పిచెప్పునప్పుడు, అతని స్వభావ ప్రమాణము తగ్గిపోవుచు, ఫలితముగా అపవిత్రుడగుచున్నాడు. యాజకుడు దేవుని ప్రతినిధిగా నిలచియుండుటవలన, దేవునిగూర్చిన అతని భావన పతిత మానవత్వ సామ్యమునకు హీనమగుచున్నది. మనుష్యునికి మనుష్యుడిచేసే ఈ హీనపరచు అంగీకారమే, లోకమును కలుషితం చేసి దానిని తుద విధ్వంసమునకు సిద్ధపరచుచున్న దుర్మార్గములో బహుమొత్తము ప్రవహించిన రహస్య స్రోతస్సు. అయినాగాని, స్వయంసుఖాసక్తుడైన వానికి, ఆత్మను దేవునికెదుట తెరవుటకన్నా తోటి మరణశీలియొద్ద అంగీకరించుటనే ఇష్టమగును. పాపమును త్యజించుటకన్నా ప్రాయశ్చిత్తము చేయుట మానవ స్వభావమునకు మరింత రుచికరమై యుండును; మాంసాసక్తులను శిలువ వేయుటకన్నా, గోణెచీరలు, నెటిల్ మొక్కలు, బాధాకరమైన సంకెలలతో మాంసమును దమనము చేయుట సులభము. క్రీస్తు కాడికి వంగుటకన్నా మాంసస్వభావ హృదయం మోయుటకు సిద్ధపడే కాడి భారమైనదే.

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> క్రీస్తుయొక్క మొదటి ఆగమన సమయమందున్న యూదీయ సంఘముతో రోమా సంఘమునకు ఒక స్పష్టమైన సామ్యము ఉన్నది. యూదులు రహస్యముగా దేవుని ధర్మశాస్త్రములోని ప్రతి మూలసూత్రమును త్రొక్కివేయుచుండగా, బాహ్యముగా దాని ఆజ్ఞలను ఆచరించుటలో అత్యంత కఠినులై, ఆజ్ఞాపాలనను బాధాకరముగా భారంగా చేసునట్లుగా కఠిన నిర్బంధములు మరియు సంప్రదాయములను దానిపై భారమేసిరి. యూదులు ధర్మశాస్త్రమును గౌరవించుచున్నమని ప్రకటించినట్లుగానే, రోమనిస్టులును సిలువను గౌరవించుచున్నమని చెప్పుకొనుచున్నారు. క్రీస్తుయొక్క బాధల ప్రతీకను వారు మహిమపరచుచున్నారు; అయితే తమ జీవనములో దానిచేత ప్రతినిధింపబడిన ఆయననైతే వారు నిరాకరించుచున్నారు.

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> పాపిస్టులు తమ దేవాలయములమీదను, తమ బలిపీఠములమీదను, తమ వస్త్రములమీదను సిలువలను అమర్చుచున్నారు. ప్రతిచోట సిలువ యొక్క లాంఛనం కనబడుచున్నది. ప్రతిచోట అది బాహ్యరీతిగా ఘనపరచబడి మహిమపరచబడుచున్నది. కాని క్రీస్తుయొక్క బోధనలు నిరర్థక సంప్రదాయాల మహాసమూహముచేత, తప్పుడు వ్యాఖ్యానములచేత, కఠోర విధినిర్దేశములచేత క్రింద పాతిపెట్టబడుచున్నవి. మతాంధులైన యూదుల విషయమై రక్షకుడు పలికిన మాటలు రోమన్ కాథలిక్ సంఘపు నాయకులకు మరింత బలముగా వర్తించుచున్నవి: ‘వారు భారమైనను మోయుటకు కష్టమైనను భారములను కట్టి జనుల భుజములమీద వేయుదురు; గాని తామే తమ వేళ్లలో ఒక్కదానిచేతను వాటిని కదిపరు.’ మత్తయి 23:4. మనస్సాక్షికి నిబద్ధులైన ఆత్మలు ఆగ్రహింపబడియున్న దేవుని రోషమునకు భయపడి నిరంతర భయభ్రాంతిలో నిలుపబడుచున్నారు; ఇదిలావుండగా సంఘపు గౌరవాధికారులలో అనేకులు భోగవిలాసములలోను ఇంద్రియసుఖములలోను జీవించుచున్నారు.

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> బింబములు మరియు పవిత్ర అవశేషముల పూజ, పరిశుద్ధులను పిలుచుట, పోపుని మహిమపరచుట ఇవన్నియు ప్రజల మనస్సులను దేవుని నుండియు ఆయన కుమారుని నుండియు దారి తిప్పుటకు సాతాను పన్నిన ఉపాయములు. వారి వినాశనాన్ని సిద్ధింపజేయుటకై, యావద్ద్వారా మాత్రమేవారు రక్షణను కనుగొనగలరో ఆయననుండి వారి దృష్టిని తిప్పివేయుటకు అతడు ప్రయత్నించుచున్నాడు. ‘శ్రమపడుచు భారములు ఎత్తుకొనియున్న వారందరును నా యొద్దకు రండి; నేను మీకు విశ్రాంతి నిచ్చెదనని’ పలికిన ఆ ఏకైకునికి బదులుగా నిలువగల ఏ వస్తువువైపునకైనను వారిని దారితిప్పును. మత్తయి 11:28.

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> దేవుని స్వభావమును, పాపపు స్వరూపమును, మహాసంఘర్షణలో పణంగా నిలిచిన నిజమైన అంశములను తప్పుగా చిత్రించుట సాతానుయొక్క నిరంతర ప్రయత్నం. తన కపటతర్కములు దైవ ధర్మశాస్త్రముపట్ల ఉన్న బాధ్యతను తగ్గించి, మనుష్యులకు పాపము చేయుటకు స్వేచ్ఛ నిచ్చును. అదే సమయంలో దేవునిగూర్చి తప్పుడు అభిప్రాయాలను వారిలో పోషింపజేసి, వారు ఆయనను ప్రేమతో గాక భయముతోను ద్వేషముతోను చూచునట్లు చేయును. తన స్వభావమునకు అంతర్భూతమైన క్రూరత్వమును సృష్టికర్తకు ఆపాదించబడుచున్నది; అది మతవ్యవస్థలలో మూర్తీభవించి, ఆరాధనా విధానములలో వ్యక్తమగుచున్నది. ఈ విధముగా మనుష్యుల మేధస్సులు అంధీకరింపబడి, దేవునికి విరోధముగా యుద్ధము చేయుటకు సాతాను వారిని తన ప్రతినిధులుగా స్వాధీనపరచుకొనుచున్నాడు. దైవగుణములపై వక్రీకృత భావనలచేత అన్యజాతులు దేవుని అనుగ్రహము పొంది తీరుటకు మానవ బలులు అవసరమని నమ్మునట్లు నడిపింపబడ్డరు; మరియు విగ్రహారాధన యొక్క నానా రూపముల కింద భయానక క్రూరకార్యములు ఆచరింపబడ్డవి.

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> హేతిమతమునకు మరియు క్రైస్తవమునకు ప్రత్యేకమైన రూపాలను ఏకీకృతం చేసికొని, హేతిమతమువలే దేవుని స్వభావమును వక్రీకరించుచున్న రోమన్ కతోలికా సంఘము, అంతే క్రూరముగాను జుగుప్సాకరముగాను ఉన్న ఆచారములను అనుసరించెను. రోము ఆధిపత్య కాలమందు ఆమె ఉపదేశములకు సమ్మతింపజేయుటకై యాతనాసాధనములు సిద్ధమై యుండెను. ఆమె అధికారదావీలను అంగీకరించనివారికై చెక్కస్థంభమునకు కట్టి దహింపబడునట్లుగా శిక్ష సిద్ధమై యుండెను. తీర్పుదినమందు వెల్లడింపబడునంతవరకు ఎరుగబడనంత విశాల స్థాయిలో నరమేధములు జరిగెను. సంఘపు ఉన్నతాధికారులు, తమ అధిపతియై యున్న సాతాను ఆధీనమందు, బాధితుని ప్రాణం అంతముకాకుండనే సాధ్యమైనంత పరాకాష్ట యాతనను కలుగజేయునట్లు ఉపాయములను ఆవిష్కరించుటలో తలమునకలైయుండిరి. అనేక సందర్భములందు ఆ నరకీయ ప్రక్రియ మానవ సహన పరిమితి అంచులవరకు పునరావృతమాయెను; చివరకు ప్రకృతి తలొగ్గి పోరాటము మానగా, బాధితుడు మరణమును మధుర విమోచనముగా స్వాగతించెను.

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> రోమ్‌కు వ్యతిరేకులైన వారి గతి అటువంటిదే. అయితే ఆమె అనుచరుల విషయములో ఆమె శిస్తు కోరడా దెబ్బలదై, దారుణ క్షామముదై, ఊహించదగిన ప్రతి రూపంలోను హృదయాన్ని వికారపరచు శరీర కఠోరతలుగై నిలిచెను. స్వర్గానుగ్రహము పొందుటకై, పశ్చాత్తాపకులు ప్రకృతి ధర్మములను అతిక్రమించుటద్వారా దేవుని ధర్మములను అతిక్రమిరి. మనుష్యుని భౌమిక యాత్రను ఆశీర్వదించి ఆనందపరచుటకై ఆయన ఏర్పరచిన బంధములను విచ్ఛేదించుటకు వారికి బోధింపబడెను. చర్చు సమాధి ప్రాంగణము సహజ అనురాగాలను అదుపుచేయుటకై విఫల ప్రయత్నములలో తమ జీవితములు ఖర్చుచేసి, సహజాతులపట్ల అనుకంపకు సంబంధించిన ప్రతి ఆలోచనను, ప్రతి భావమును దేవునికి అప్రీతికరమని భావించి నిరోధించుటకై యత్నించిన, మిలియన్ల సంఖ్యలో బలిపాలైన వారిని తనలో మోయుచున్నది.

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> శతాబ్దాలుగా ప్రత్యక్షమై వచ్చిన సాతాను యొక్క నిశ్చయబద్ధమైన క్రూరత్వాన్ని మనము అర్థంచేసికొనదలచినయెడల—అది దేవుని గురించి ఎప్పుడూ విననివారిలో కాదు; గాని క్రైస్తవలోకమున గుండెభాగములోను దాని వ్యాప్తి అంతటలోను—మనము రోమన్ మతవాద చరిత్రను చూచిన చాలును. మోసమనే ఈ మహాకాయ వ్యవస్థ ద్వారా దుష్టత్వాధిపతి దేవునికి అపకీర్తి కలుగజేయుటకును, మనుష్యునికి దుర్దశను తేవుటకును తన ఉద్దేశ్యాన్ని సాధించును. మరియు తాను మారువేషంలో తనను తాను దాచుకొని, సంఘ నాయకుల ద్వారా తన కార్యమును సాధించుటలో అతడు ఎలా విజయవంతమవుతున్నాడో మనము చూడగా, బైబిల్‌కు అతనికి అంతటి తీవ్రమైన ద్వేషం ఎందుకు ఉన్నదో మరింత స్పష్టంగా గ్రహించగలము. ఆ గ్రంథము చదువబడినయెడల దేవుని కరుణయు ప్రేమయు బహిర్గతమగును; ఇట్టి భారమైన బరువులలో ఏవియు ఆయన మనుష్యులమీద మోపడనని గోచరించును. ఆయన అడుగుతున్నది అంతయే—భిన్నమై పశ్చాత్తాపపూరితమైన హృదయం, వినమ్రమైన విధేయాత్మ.

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> క్రీస్తు తన జీవనంలో, స్త్రీలు పురుషులు స్వర్గమునకు యోగ్యులగుటకై తమ్మును తాము మఠాలలో బంధించుకొనవలెనని సూచించునట్టి ఏ ఆదర్శమును ఇవ్వలేదు. ప్రేమయు సానుభూతియు అణచివేయవలెనని ఆయన ఎప్పుడును బోధింపలేదు. రక్షకుని హృదయం ప్రేమతో పొంగిపొర్లెను. నైతిక పరిపూర్ణతకు మనిషి ఎంత సమీపించునో, అతని సంవేదనశీలత అంత తీక్ష్ణమగును; పాపముపై అతని గ్రహణశక్తి అంత సూటిగాను చురుకుగాను నుండును; పీడితులపట్ల అతని సానుభూతి అంత లోతుగా నుండును. పోప్ తాను క్రీస్తుయొక్క స్థానాధికారియనని దావా చేయుచున్నాడు; అయితే ఆయన స్వభావము మన రక్షకుని స్వభావముతో పోల్చబడునపుడు ఎట్లా నిలిచును? స్వర్గరాజైన ఆయనకు నమస్కరించలేదు గనుక మనుష్యులను కారాగారమునకైనా యాతనా పీడికకైనా అప్పగించినవాడిగా క్రీస్తు ఎప్పుడైనను తెలిసినదా? ఆయనను అంగీకరింపనివారిని మరణశిక్షకు విధింపవలెనని తీర్పు పలుకుచున్న స్వరము ఆయనది ఎప్పుడైనను వినబడెనా? ఒక సమార్య గ్రామ ప్రజలచేత ఆయన తిరస్కరింపబడినప్పుడు, అపొస్తలుడైన యోహాను ఆగ్రహముతో నిండిపోయి అడిగెను: "ప్రభూ, ఎలీయా చేసినట్లే మేము ఆకాశమునుండి అగ్ని దిగుమని ఆజ్ఞాపించి వారిని భస్మముచేయుదుమా?" యేసు తన శిష్యునిపై కనికరదృష్టితో చూచి, అతని కఠినాత్మను గద్దించుచు చెప్పెను: "మనుష్యకుమారుడు మనుష్యుల ప్రాణములను నశింపజేయుటకు గాక, రక్షించుటకే వచ్చెను." లూకా 9:54, 56. క్రీస్తు వ్యక్తపరచిన ఆత్మవైఖరికి, తనను ఆయన స్థానాధికారిగా ప్రకటించుకొనువాని ఆత్మవైఖరి ఎంతో విరుద్ధము.

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> రోమన్ సంఘము ఇప్పుడు లోకమునకు శోభనమైన ముఖచిత్రమును ప్రదర్శించుచు, తన భయంకర క్రౌర్యముల చరిత్రను సమర్థనలతో కప్పిపుచ్చుచున్నది. తాను క్రీస్తుసదృశ వస్త్రములను ధరించుకొనినది; అయినను ఆమె మారలేదు. గత యుగములలో ఉన్న పాపసత్వమునకు చెందిన మూలసూత్రములన్నియు నేటికిని యథాతథముగానే నిలిచియున్నవి. అతి అంధకార యుగములలో కల్పింపబడియిన సిద్ధాంతములు ఇప్పటికీ పదిలముగా గలవు. ఎవరును తమను తాము మోసపర్చుకొనవద్దు. ప్రొటెస్టెంటులు ఇప్పుడు అంత ఉత్సాహముతో గౌరవించుటకు సిద్ధపడియున్న పాపసత్వము, సంస్కరణ దినములలో దేవుని మనుష్యులు ఆమె దుర్మార్గమును బహిర్గతపరచుటకు తమ ప్రాణములను పణంగా పెట్టి లేచినప్పుడు లోకముపై అధికారము చలాయించిన అదే పాపసత్వమే. రాజులమీదను రాజకుమారులమీదను అధిపత్యము చలాయించి, దేవుని ప్రతిపత్తులను తనవిగా ప్రకటించిన అదే గర్వమును, అదే దర్పమును ఆమె ఇప్పటికీ యథాతథముగానే కలిగియున్నది. మానవ స్వేచ్ఛను ఆమె నలిపివేసి, సర్వోన్నతుని పరిశుద్ధులను హతమార్చిన కాలమందున్నట్టే, ఇప్పుడు కూడ ఆమె ఆత్మ క్రూరతయందు, నియంతృత్వమందు ఏమాత్రమును తగ్గిపోలేదు.

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> పాపసీ అనేది ప్రవచనము ముందుగా ఆమె గురించి ప్రకటించినదానిగానే ఉంది, అనగా అంత్యకాలపు అపస్థానం. 2 థెస్సలొనీకయులకు 2:3, 4. తన లక్ష్యాన్ని అత్యంత సమర్థంగా సాధించుటకు అనుకూలమయ్యే స్వభావాన్ని స్వీకరించుట ఆమె విధానంలోని ఒక భాగము; అయితే కమీలియన్‌ యొక్క మార్పురూప ప్రదర్శన క్రింద, ఆమె సర్పమునకు చెందిన మార్పులేని విషాన్ని దాచిపెట్టుతుంది. ‘విధర్ములతోను, విధర్మ అనుమానితులతోను చేసిన విశ్వాస ప్రతిజ్ఞలను నిలుపకూడదు’ (Lenfant, సంపుటం 1, పుట 516) అని ఆమె ప్రకటిస్తుంది. సహస్రవత్సరాలపాటు పరిశుద్ధుల రక్తముతో తన చరిత్ర వ్రాయబడియున్న ఈ శక్తి, ఇప్పుడు క్రీస్తు సంఘమునకు ఒక భాగమని అంగీకరింపబడవలసిందా?

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> ప్రొటెస్టెంట్ దేశాలలో, గతకాలములతో పోలిస్తే కతోలిక మతం ప్రొటెస్టెంట్ మతం నుండి అంత విస్తృతంగా భిన్నము కాదని ప్రతిపాదించబడిన వాదన కారణరహితం కాదు. మార్పు సంభవించినదే; అయితే ఆ మార్పు పోపత్వములో కాదు. సంస్కర్తల దినములనుండి ప్రొటెస్టెంట్ మతము అత్యంతంగా పతనమైయుండుటవలన, నేటి ప్రొటెస్టెంట్ మతములోని బహుభాగముతో కతోలిక మతం నిజముగా సాదృశ్యమును కలిగియున్నది.

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> ప్రొటెస్టెంట్ సంఘములు లోకానుకూలతను కోరుచు వచ్చుచుండగా, తప్పుడు కరుణ వారి కన్నులను అంధుల్ని చేసింది. సకల దుష్టత విషయమందు మేలునే నమ్ముట సముచితం అని తప్ప మరేమియు వారు చూడరు; దాని అనివార్య ఫలితముగా వారు తుదకు సమస్త మేలును చెడుగా నమ్ముదురు. పరిశుద్ధులకు ఒకసారి అప్పగింపబడిన విశ్వాసమును పరిరక్షించుటకై నిలబడవలసిన స్థానమునకు బదులుగా, ఇప్పుడు వారు, అని చెప్పునట్లుగా, రోమునకు, ఆమెపట్ల తాము కలిగియున్న అకరుణమైన అభిప్రాయమునిబట్టి, క్షమాపణలు తెలుపుచు, తమ సంకుచిత మతాభిమానమునకు క్షమను యాచించుచున్నారు.

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> రోమన్ కతోలికత్వాన్ని అనుకూల దృష్టితో చూడనివారిలోనే కూడ, పెద్ద వర్గం దాని శక్తి, ప్రభావములవలన కలుగు అపాయాన్ని స్వల్పమాత్రంగానే గ్రహిస్తుంది. చాలామంది వాదించేది ఏమనగా, మధ్యయుగాలలో ప్రబలిన మేధో, నైతిక అంధకారం దాని మతసిద్ధాంతాలు, మూఢనమ్మకాలు, అణచివేత విస్తరణకు అనుకూలమైందనీ, ఆధునిక కాలములలో ఉన్న అధిక మేధస్సు, జ్ఞానపు సామాన్య ప్రాచుర్యం, మతవిషయాలలో పెరుగుతున్న ఉదారత అసహనం మరియు నియంతృత్వం పునరుద్ధరణకు అడ్డుకట్టవేస్తాయనీ. ఇలాంటి జ్ఞానోదిత యుగంలో అటువంటి స్థితి కలుగుననే ఆలోచనకే పరిహసించబడుతుంది. మేధో, నైతిక, ధార్మిక విషయములలో గొప్ప వెలుగు ఈ తరంపై ప్రకాశిస్తున్నదనేది సత్యమే. దేవుని పరిశుద్ధ వాక్యమున తెరచిన పుటల ద్వారా పరలోకపు వెలుగు లోకముమీద కుమ్మరింపబడింది. అయినా, అనుగ్రహింపబడిన వెలుగు ఎంత గొప్పదైయుండునో, దానిని వక్రీకరించి నిరాకరించువారికి కలుగు అంధకారం అంత గాఢమైయుండునని గుర్తుంచుకొనవలెను.

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> ప్రార్థనతో కూడిన బైబిల్ అధ్యయనం ప్రొటెస్టెంట్లకు పాప్ పీఠాధికార వ్యవస్థ యొక్క నిజ స్వభావాన్ని చూపించి, దానిని అసహ్యించి దూరమైపోవునట్లు చేయును; అయితే అనేకులు తమ మనస్సులో జ్ఞానులమని అహంకరించుచు, సత్యమునకు నడిపింపబడుటకై వినయపూర్వకముగా దేవునిని అన్వేషించవలసిన అవసరం తామకు లేదని భావిస్తున్నారు. తాము జ్ఞానోదయమై యున్నామని గర్వించుచున్నప్పటికిని, శాస్త్రాలనుగూర్చియు దేవుని శక్తినిగూర్చియు వారు అజ్ఞానులే. తమ మనస్సాక్షిని శాంతింపచేయుటకు ఏదో ఒక మార్గము వారికి తప్పనిసరిగా కావలెను; అందువలన వారు ఆధ్యాత్మికతలోను స్వయంక్షేపణలోను అత్యల్పత కలిగినదానినే అన్వేషించుచున్నారు. వారు ఆశించేది, దేవునిని స్మరించుటకు పద్ధతిగా పేరుపొందినదిగాను, నిజములో దేవునిని విస్మరింపజేయునదిగాను యున్న ఒక విధానమే. ఈ సమస్తుల అవసరాలకు పాప్ పీఠాధికార వ్యవస్థ బాగా అనుకూలమై యున్నది. అది మానవకోటిలోని రెండు వర్గాల కొరకు సిద్ధమై యున్నది, దాదాపు సమస్త లోకాన్నీ ఆవరించువి—స్వపుణ్యములచేత రక్షింపబడదలచినవారు, తమ పాపములలోనే రక్షింపబడదలచినవారు. ఇదియే దాని శక్తి యొక్క రహస్యం.

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> మహా బుద్ధిజన్య అంధకార కాలము పాపసీ విజయానికి అనుకూలమని నిరూపితమైంది. అలాగే, మహా బుద్ధిజన్య ప్రకాశ కాలము కూడ దాని విజయానికి సమానముగా అనుకూలమని ఇంకా నిరూపించబడును. గత యుగాలలో, మనుష్యులు దేవుని వాక్యమును గాని సత్య జ్ఞానమును గాని లేకపోయినప్పుడు, వారి కన్నులు కప్పబడియుండేవి; వారి పాదముల కొరకు విస్తరింపబడియున్న వలని చూడక, వేలాదులు అందులో చిక్కుకొనిరి. ఈ తరములోను, మానవ ఊహాసిద్ధాంతాల—‘జ్ఞానమని తప్పుడు పేరుతో పిలువబడే శాస్త్రం’—యొక్క మిరిమిట్లు గొలిపే మెరుపు వలన అనేకమందికి కళ్లకు మబ్బు కమ్ముకొనినది; వారు వలయను విచక్షించరు, కళ్లకు కట్టు కట్టినవారిలాగానే అంతే సులభముగా దానిలోనికి ప్రవేశించుదురు. మనిషి బుద్ధిజన్య శక్తులు తన సృష్టికర్తనుండి ప్రసాదింపబడిన వరముగా పరిగణింపబడి, సత్యమునకు నీతికి సేవలో వినియోగింపబడవలెనని దేవుడు ఉద్దేశించెను; అయితే గర్వమును ప్రతిష్ఠాకాంక్షను లాలించుచు, మనుష్యులు తమ స్వీయ సిద్ధాంతములను దేవుని వాక్యముకంటే పైకి ఎత్తినపుడు, అప్పుడు బుద్ధి అజ్ఞానముకంటే మరింత హానిని కలుగజేయగలదు. కాబట్టి, ఈనాటి తప్పుడు శాస్త్రం, బైబిలుపై విశ్వాసమును దెబ్బతీయుచున్నది, పాపసీ తన మనోహర రూపములతో అంగీకారమునకు దారి సిద్ధపరచుటలో, అంధకార యుగములలో జ్ఞాన నిరోధము దాని అధికారం విస్తరించుటకు మార్గమును విప్పినంతనే, సమాన విజయాన్ని సాధించును.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> సంయుక్త రాష్ట్ర అమెరికాలో ప్రస్తుతం కొనసాగుతున్న, సభకు చెందిన సంస్థలు మరియు ఆచారాలకు రాష్ట్ర మద్దతు సంపాదించుటకై ఉన్న ఉద్యమములలో, ప్రొటెస్టెంటులు పాప్ అనుచరుల అడుగుజాడల్లో నడుస్తున్నారు. అంతేకాక, పాత ప్రపంచంలో కోల్పోయిన అధిపత్యాన్ని ప్రొటెస్టంట్ అమెరికాలో మళ్లీ పొందుటకు పాపత్వమునకు తలుపు తెరవుచున్నారు. ఈ ఉద్యమానికి మరింత ప్రాముఖ్యతనిచ్చేది ఏమనగా, ప్రధాన లక్ష్యముగా ఉద్దేశించబడినది ఆదివార ఆచరణను బలవంతంగా అమలుపరచుటయే—ఇది రోములో పుట్టిన ఆచారం; దానిని తన అధికారానికి సంకేతమని ఆమె ప్రకటించుచున్నది. ప్రొటెస్టంట్ సభలలో అంతట వ్యాపించి, వారిని పాపత్వం వారికన్నా పూర్వమే చేసినట్లే ఆదివారాన్ని మహిమాపరచు అటువంటి అదే కార్యమునకు నడిపించుచున్నది పాపత్వపు ఆత్మయే—అది లోకపు ఆచారాలకు అనుకూలత గల ఆత్మ, దేవుని ఆజ్ఞలకన్నా మానవ సంప్రదాయాలకు అధిక గౌరవం ఇచ్చే ఆత్మ.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> త్వరలో రాబోయే సంగ్రామములో వినియోగింపబడబోవు కార్యసాధక శక్తులను పాఠకుడు గ్రహించదలిచినయెడల, గత యుగములలో అదేవిధమైన లక్ష్యార్థం కొరకు రోము ప్రయోగించిన సాధనముల చరిత్రను అనుసరించి పరిశీలించుట అతనికి చాలు. అతడు పాపిస్టులును ప్రొటెస్టెంట్లును ఐక్యముగా తమ మత నిశ్చయోక్తులను తిరస్కరించువారితో ఎట్లుగా వ్యవహరించెదరో తెలిసికొనదలిచినయెడల, శబ్బత్ దినమునకు మరియు దాని పరిరక్షకులకు సంబంధించి రోము ప్రదర్శించిన ఆత్మను గమనించవలెను.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> రాజాజ్ఞలు, సార్వత్రిక సభలు, లౌకిక అధికారంతో బలపరచబడిన చర్చి నియమావళులు—ఇవే ఆ అన్యమత పండుగ క్రైస్తవ లోకంలో గౌరవస్థానాన్ని సంపాదించడానికి దారి వేసిన అంచెలు. ఆదివారపు ఆచరణను నిర్బంధించే తొలి ప్రజాపర చర్య కోన్స్టాంటైన్ జారీ చేసిన చట్టమే (క్రీ.శ. 321). ఈ శాసనం 'సూర్యుని గౌరవనీయ దినము' నాడు పట్టణవాసులు విశ్రాంతి తీసుకోవలెనని ఆదేశించి, గ్రామీణులకు మాత్రం తమ వ్యవసాయ కార్యాలను కొనసాగించుటకు అనుమతించింది. వాస్తవానికి అది అన్యమత స్వరూపమున్న చట్టమే అయినప్పటికీ, క్రైస్తవ ధర్మాన్ని నామమాత్రంగా స్వీకరించిన తరువాత చక్రవర్తి దానిని అమలులోనికి తెచ్చాడు.

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> దివ్యాధికారానికి తగిన ప్రత్యామ్నాయంగా రాజాజ్ఞ సరిపోనని తేలినప్పుడు, రాజాధికారుల కటాక్షాన్ని కోరినవాడు, కాన్స్టాంటైన్‌కు విశేష మిత్రుడూ చాటువాడైన బిషప్ యూసెబియస్, క్రీస్తు శబ్బతును ఆదివారానికి బదిలీ చేశాడని వాదనను ముందుకు తెచ్చాడు. ఆ కొత్త సిద్ధాంతానికి ప్రమాణంగా పవిత్ర లేఖనముల నుంచి ఒక్క సాక్ష్యమూ సమర్పింపబడలేదు. దాని అసత్యత్వాన్ని యూసెబియస్ తానే తెలియకుండానే ఒప్పుకొని, ఆ మార్పుకు నిజమైన కర్తలను సూచిస్తున్నాడు. “శబ్బతు నాడు చేయవలసిన విధులెల్లేవైతేనో, అవన్నిటినీ మేము ప్రభువుయొక్క దినమునకు బదిలీ చేసితిమి” అని అతడు అన్నాడు.- రోబర్ట్ కాక్స్, Sabbath Laws and Sabbath Duties, పుట 538. అయినప్పటికీ, ఆధారరహితమైనదై యున్న ఆ ఆదివారం వాదన ప్రభువుయొక్క శబ్బతును తొక్కివేయుటలో మనుష్యులను ధైర్యపరచుటకు ఉపకరించింది. లోకముచేత ఘనపరచబడుట కోరిన వారందరూ ఆ లోకప్రసిద్ధ పండుగను అంగీకరించారు.

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> పాపత్వం దృఢంగా స్థిరపడినకొద్దీ, ఆదివారాన్ని ఉన్నతంగా ప్రతిష్ఠించే కార్యము కొనసాగించబడెను. కొంతకాలము ప్రజలు చర్చికి హాజరుకాని సమయములలో వ్యవసాయ శ్రమలో నిమగ్నమై యుండిరి; అలాగే ఏడవ దినము ఇప్పటికీ శబ్బతుదినముగా పరిగణింపబడెను. అయితే క్రమేపీ ఒక మార్పు అమలులోనికి తెచ్చబడెను. పరిశుద్ధ పదవిలో నున్నవారికి ఆదివారమున ఏ పౌర వివాదమునందు తీర్పు ప్రకటించుట నిషేధింపబడెను. దాని తరువాత త్వరలోనే, స్థాయిభేదములకతీతముగా సమస్తులు సాధారణ శ్రమనుండి విరమించవలెనని ఆజ్ఞాపింపబడెను; ఆ ఆజ్ఞను అతిక్రమించినచో స్వేచ్ఛావంతులకు జరిమానా, సేవకులకు దెబ్బల శిక్ష విధింపబడును. అనంతరం ధనవంతులు తమ ఆస్తుల సగభాగము కోల్పోవునట్లు శిక్షించబడవలెనని తీర్మానింపబడెను; చివరికి, ఇంకా మొండితనమును విడువనిచో వారిని దాసులుగా చేయవలెనని తీర్మానింపబడెను. క్రింది వర్గస్థులు శాశ్వత నిర్వాసనము అనుభవింపవలసియుండెను.

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> అద్భుతములను కూడ అవసరార్థం ప్రవేశపెట్టారు. ఇతర అద్భుతములతోపాటు, ఆదివారమున తన పొలము దున్నుటకు సిద్ధమవుచున్న ఒక రైతు తన దున్నెను ఒక ఇనుపఖండముతో శుభ్రపరచగా, ఆ ఇనుపము అతని చేతికి బిగుసుకుపోయి, ఇరువత్సరములు దానిని తనతో తీసికొని తిరిగెను, ‘తనకు అతిశయంగా గొప్ప వేదనకును లజ్జకును కలుగజేసి.’ — Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord's Day, పుట 174.

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> తరువాత పోప్, ఆదివారాన్ని ఉల్లంఘించువారిని పారిష్ యాజకుడు శాసించి హెచ్చరించవలెనని, వారిని చర్చికి వెళ్లి తమ ప్రార్థనలు చేయునట్లు ఉపదేశించవలెనని, లేనిచో వారు తమకును తమ పొరుగువారికిని మహత్తర విపత్తును తెచ్చుకోకుండునట్లు, నిర్దేశములు ఇచ్చెను. ప్రొటెస్టెంట్లచేత సైతం విస్తృతముగా వినియోగింపబడుచున్న ఆ వాదనను ఒక చర్చిసభా మండలి ముందుంచెను; అదేమనగా, ఆదివారమున శ్రమించుచుండగా కొంతమందికి పిడుగు పడినందున, ఆదివారమే శబ్బత్ దినమై యుండవలెనని. ‘ఈ దినమును వారు నిర్లక్ష్యపరచిన దానిపట్ల దేవుని అసంతుష్టి ఎంత తీవ్రమై యుండెనో స్పష్టమై యున్నది’ అని ఉన్నత యాజకులు సెలవిచ్చిరి. అనంతరం యాజకులును శుశ్రూషకులును, రాజులును యువరాజులును, సమస్త విశ్వాసజనులును, ‘ఆ దినము తన గౌరవమునకు తిరిగి పునరుద్ధరింపబడునట్లు, క్రైస్తవత్వమునకు కీర్తి కలుగునట్లు, ఇకముందు దానిని మరింత భక్తిపూర్వకముగా ఆచరింపబడునట్లుగా తమ సమస్త శక్తిని ప్రయోగించి పరమ జాగ్రత్త వహించవలెనని’ అనే అభ్యర్థన చేయబడెను.— థామస్ మోరర్, ‘ప్రభువు దినముని పేరు, భావము, మరియు ఆచరణపై ఆరు సంభాషణలలో ఉపన్యాసము’, పుట 271.

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> సభల తీర్మానములు సరిపోవనని తేలగా, జనుల హృదయాలలో భీతిని పుట్టించి, ఆదివారమున శ్రమ చేయుటనుండి వారిని విరమింపజేయునట్లు ఒక శాసనము జారీ చేయవలెనని లౌకిక అధికారులను వేడుకొనబడెను. రోములో నిర్వహింపబడిన ఒక సైనడులో, పూర్వమున్న నిర్ణయములన్నియు మరింత బలముతోను ఘనగంభీరతతోను పునఃధృవీకరించబడినవి. అవి చర్చి చట్టములోనికి కూడ చేర్చబడి, దాదాపు సమస్త క్రైస్తవలోకమంతట లౌకిక అధికారులచేత అమలుచేయబడినవి. (చూడండి Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> అయినప్పటికీ, ఆదివారపు ఆచరణకు ధర్మగ్రంథాధికారము లేకపోవుట చిన్న విషయం కాదు; అది గణనీయమైన సంకోచమునకు కారణమైంది. సూర్యుని దినమును ఘనపరచుటకై, ‘ఏడవ దినము నీ దేవుడైన యెహోవాకు విశ్రాంతి దినము’నే యెహోవా యొక్క నిర్దిష్ట ప్రకటనను పక్కన పెట్టుటకు తమ బోధకులకు హక్కు ఉందా అని ప్రజలు ప్రశ్నించారు. ధర్మగ్రంథ సాక్ష్యలోటును పూరించుటకు ఇతర ఉపాయములు అవసరమయ్యెను. పన్నెండవ శతాబ్దం చివరిభాగమున ఇంగ్లండు సంఘములను సందర్శించిన ఒక ఉత్సాహి ఆదివార ప్రచారకుడు సత్యమునకు నమ్మకమైన సాక్షులచేత ప్రతిఘటింపబడ్డాడు; అతని ప్రయత్నములు అంత ఫలహీనమైయుండగా, కొంతకాలము ఆ దేశమును విడిచిపెట్టి, తన బోధలను అమలు చేయించుటకు ఏదైనా సాధనమును అన్వేషించెను. అతడు తిరిగి వచ్చినపుడు, ఆ లోటు పూరింపబడెను; అనంతర శ్రమలలో అతనికి మరింత విజయము లభించెను. దేవుడు స్వయంగా ఇచ్చినదని పేర్కొనబడిన ఒక చుట్టిన పత్రాన్ని అతడు తనతో తెచ్చెను; అందులో ఆదివారం ఆచరణకు కావలసిన ఆజ్ఞతో పాటు, అవిధేయులను భయపెట్టుటకై భయంకరమైన బెదిరింపులు కూడ ఉండెను. తాను సమర్థించిన వ్యవస్థంతే నీచమైన నకిలీగానున్న ఈ మౌల్యమైన పత్రం స్వర్గమునుండి పడిపోయి యెరూషలేములో గోల్గొథాలోని సెయింట్ సిమియోన్ బలిపీఠముమీద కనబడినదని చెప్పబడెను. కాని వాస్తవములో, అది ఉద్భవించిన మూలము రోములోని పాపల్ రాజభవనమే. సభయొక్క అధికారము మరియు సుభిక్షతను అభివృద్ధి పరచుటకై మోసములు, నకిలీ పత్రసృష్టులు చేయుటను సర్వయుగములలోను పాపల్ శ్రేణి చట్టబద్ధమని పరిగణించినది.

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> ఆ శాసనం ప్రకారం, శనివారం మధ్యాహ్నం తొమ్మిదవ ఘడియ, అనగా మూడు గంటల సమయము నుండి, సోమవారం సూర్యోదయము వరకూ, పని చేయుట నిషేధించబడెను; మరియు అనేక అద్భుతములచే దాని అధికారము ధృవీకృతమైయున్నదని ప్రకటించబడెను. నిర్దేశిత సమయమును మించి శ్రమించినవారు పక్షాఘాతమునకు గురయ్యిరని నివేదింపబడెను. తన ధాన్యమును రుబ్బుటకు ప్రయత్నించిన ఒక మిల్లవాడు, పిండికి బదులుగా రక్తప్రవాహము వెలువడుటను చూచెను; బలమైన నీటి ప్రవాహము ఉన్నప్పటికిని, మిల్లు చక్రము నిశ్చలమై నిలిచిపోయెను. ఓవెన్ బాగా వేడిగా ఉన్నప్పటికీ, ఓవెన్‌లో పిండిముద్దను ఉంచిన ఒక స్త్రీ, దానిని బయటకు తీయగా, అది ముద్దగానే ఉందని కనుగొనెను. మరో స్త్రీ అయితే, తొమ్మిదవ ఘడియలో కాల్చుటకై పిండి సిద్ధపరిచి, దానిని సోమవారము వరకూ పక్కన పెట్టుదమని నిర్ణయించగా, మరుసటి రోజు, అది దైవశక్తిచేత రొట్టెలుగా మారి కాల్చబడియున్నదని కనుగొనెను. శనివారమున తొమ్మిదవ ఘడియ తరువాత రొట్టె కాల్చిన ఒక పురుషుడు, మరుసటి ఉదయము దానిని విరిచినప్పుడు, దాని నుండి రక్తము స్రవించుటను చూచెను. ఇలాంటి అర్ధరహితమైన, మూఢనమ్మకపూరిత కల్పనలచేతనే ఆదివారమునకు పవిత్రతను స్థాపించుటకు ఆ దినమునకు మద్దతుదారులు యత్నించిరి. (రోజర్ డీ హోవెడెన్, అన్నల్స్, ఖండం 2, పుటలు 526–530 చూడండి.)

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> స్కాట్లాండులోను, ఇంగ్లాండులో వలెనే, ప్రాచీన శబ్బతులోని ఒక భాగాన్ని దానితో కలపడం ద్వారా ఆదివారానికి మరింత గౌరవం సాధించబడింది. అయితే పరిశుద్ధంగా ఉంచవలసిన సమయ పరిమితి భిన్నంగా ఉండింది. స్కాట్లాండ్ రాజు జారీచేసిన ఒక శాసనం ప్రకటన చేసినదేమనగా, ‘శనివారం మధ్యాహ్నము పన్నెండు గంటలనుండి పరిశుద్ధముగా లెక్కింపబడవలెను,’ అలాగే ఆ సమయమునుండి సోమవారం ఉదయము వరకు ఎవరూ లోకిక వ్యవహారములలో నిమగ్నులు కావకూడదు.— మోరర్, పుటలు 290, 291.

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> యద్దాపి ఆదివారపు పవిత్రతను స్థాపించుటకై సమస్త ప్రయత్నములు చేయబడియుండెనుగానీ, పాపిస్టులే శబ్బతుకు దైవాధికారమున్నదని, దాని స్థానాన్ని ఆక్రమించిన ఆ వ్యవస్థ మనుష్యోద్భవమని బహిరంగముగా ఒప్పుకొనిరి. పదహారవ శతాబ్దములో ఒక పాపల్ మండలి స్పష్టముగా ప్రకటించెను: “సర్వ క్రైస్తవులు జ్ఞాపకముంచుదురు గాక, ఏడవ దినము దేవునిచేత పరిశుద్ధీకరింపబడియున్నదని; అది యూదుల చేత మాత్రమేగాక, దేవుని ఆరాధించుచున్నామని ప్రకటించుకొనువరందరచేతను స్వీకరింపబడి ఆచరింపబడినదని; అయినను మేము క్రైస్తవులు వారి శబ్బతును ప్రభువుయొక్క దినముగా మార్చియున్నాము.” — Ibid., పుటలు 281, 282. దైవశాసనమును తారుమారు చేయుచున్న వారు తమ కార్యస్వరూపమును తెలియని వారుకారు. వారు ఉద్దేశపూర్వకముగా తమను దేవునికంటె పైగా స్థాపించుకొనిరి.

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> ఆమెకు విరోధముగా నున్న వారిపట్ల రోమ్ అనుసరించిన విధానానికి, శబ్బతును ఆచరించిన వారు సైతం గల వాల్డెన్సులపై నడిపిన దీర్ఘకాలిక రక్తపాత పీడనం ఒక స్పష్టమైన దృష్టాంతంగా నిలిచింది. నాలుగవ ఆజ్ఞపట్ల తమ విశ్వాసనిష్ఠకై ఇతరులూ ఇదే విధంగా బాధలను అనుభవించారు. ఇథియోపియా మరియు అబిస్సీనియా సంఘాల చరిత్ర ప్రత్యేక ప్రాముఖ్యతను కలిగియున్నది. అంధకార యుగాల కమ్మటి చీకటిలో, మధ్య ఆఫ్రికా క్రైస్తవులు లోక దృష్టికి దూరమై మరచబడ్డారు; మరియు అనేక శతాబ్దాలపాటు తమ విశ్వాస ఆచరణలో స్వేచ్ఛను అనుభవించారు. అయితే చివరకు రోమ్ వారికి ఉన్న అస్తిత్వాన్ని తెలిసికొని, త్వరలోనే అబిస్సీనియా చక్రవర్తి పోప్‌ను క్రీస్తు యొక్క ప్రతినిధిగా అంగీకరించుటకు మోసపోయాడు. తదనంతరం మరిన్ని రాజీలు అనుసరించాయి.

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> శబ్బతు దినమును ఆచరించుటను అత్యంత కఠిన శిక్షల కింద నిషేధిస్తూ ఒక రాజశాసనం జారీ చేయబడెను. (మైఖేల్ గెడ్డెస్, చర్చ్ హిస్టరీ ఆఫ్ ఎథియోపియా, పుటలు 311, 312 చూడండి.) అయితే పాప్ అధికారపు నియంతృత్వము త్వరలోనే భరింపలేనంత బాధాకరమైన కాడిగా మారెను గనుక అబిస్సీనియనులు దానిని తమ మెడలమీదనుండి విరిచివేయుదమని సంకల్పించిరి. భయంకరమైన సంగ్రామమునంతరం రోమన్ అనుచరులు వారి రాజ్యాధీన ప్రాంతములనుండి బహిష్కరింపబడి, ప్రాచీన విశ్వాసము పునరుద్ధరింపబడెను. సంఘములు తమ స్వాతంత్ర్యమునందు హర్షించిరి; రోము యొక్క మోసము, మతోన్మాదము, నిరంకుశాధికారము విషయమై తాము నేర్చుకొనిన పాఠమును వారు ఎప్పటికిని మరువలేదు. తమ ఏకాంత రాజ్యసీమలలోనే నిలిచి ఉండుటలో సంతృప్తి పొంది, క్రైస్తవ లోకములో మిగిలిన వారికి తెలియనివారిగానే వారు మిగిలిరి.

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> పాపీయ సంఘము తన సంపూర్ణ మతభ్రష్టతకు పూర్వము విశ్రాంతి దినమును యెలా అనుసరించెనో, ఆఫ్రికా సంఘములు దానిని అట్లే ఆచరించిరి. దేవుని ఆజ్ఞకు విధేయతచేత వారు ఏడవ దినమును ఆచరించుచుండగా, సంఘపు ఆచారమునకు అనుగుణముగా ఆదివారమున శ్రమచేయుటనుండి నివర్తించిరి. పరమాధికారమును పొందిన తరువాత రోము తనదైన దినమును ఉన్నతపరచుటకై దేవుని విశ్రాంతి దినమును తొక్కివేసెను; అయితే దాదాపు వెయ్యి సంవత్సరములు దాగియుండిన ఆఫ్రికా సంఘములు ఈ మతభ్రష్టతలో పాలుపంచుకోలేదు. రోముని ప్రభావాధీనములోనికి తెచ్చబడినపుడు వారు నిజమైన విశ్రాంతి దినమును పక్కనపెట్టి అసత్య విశ్రాంతి దినమును ఉన్నతపరచుటకు బలవంతపరచబడిరి; అయితే తమ స్వాతంత్ర్యమును మళ్లీ పొందగానే వారు నాలుగవ ఆజ్ఞకు విధేయతయందు తిరిగిరి.

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> గతకాలపు వృత్తాంతాలు సత్య సబ్బత్ దినమునకును దాని పరిరక్షకులనుగూర్చియు రోమ్ ప్రదర్శించిన శత్రుత్వమును, తానే స్థాపించిన ఆ వ్యవస్థను ఘనపరచుటకై ఆమె ఉపయోగించిన సాధనములను సుస్పష్టంగా వెల్లడించుచున్నవి. రోమన్ కాథలికులును ప్రొటెస్టెంటులును ఆదివారమును ఉన్నతపరచుటకై ఏకమగునప్పుడు ఈ దృశ్యములు పునరావృతమగుదని దేవుని వాక్యము బోధించుచున్నది.

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> ప్రకటన గ్రంథము 13లోని ప్రవచనము, గొర్రెపిల్లవంటి రెండు కొమ్ములుగల మృగముచేత ప్రతినిధీకరింపబడిన అధికారము, “భూమియు దానిలో నివసించువారును” అక్కడ “చిరుతవలె” ఉన్న మృగముచేత సూచింపబడిన పాపసత్వాన్ని ఆరాధించునట్లు చేయును అని ప్రకటించుచున్నది. ఆ రెండు కొమ్ములుగల మృగము భూమిపై నివసించువారితో, “వారు మృగమునకు బింబమును చేయవలెను” అని కూడా చెప్పబోవుచున్నది; అంతేకాక, “చిన్నవారగు పెద్దవారగు, ధనవంతులగు దరిద్రులగు, స్వతంత్రులుగును దాసులుగును” అగు అందరిని మృగముని ముద్రను స్వీకరించుమని ఆజ్ఞాపించును. ప్రకటన గ్రంథము 13:11-16. గొర్రెపిల్లవంటి కొమ్ములుగల మృగముచేత ప్రతినిధీకరింపబడిన అధికారము అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలేనని, మరియు రోము తన పరమాధికారానికి ప్రత్యేక అంగీకారంగా పేర్కొనుచున్న ఆదివార ఆచరణను అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలు బలవంతపరచునప్పుడు ఈ ప్రవచనము నెరవేరునని చూపబడెను. కాని పాపసత్వానికి అర్పింపబడే ఈ సత్కారములో అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలు ఒంటరిగా ఉండదు. ఒకప్పుడు ఆమె ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించిన దేశములలో రోము ప్రభావము ఇప్పటికీ నిర్మూలింపబడుటకు దూరముగానే ఉన్నది. మరియు ప్రవచనము ఆమె అధికార పునరుద్ధరణను ముందుగా సూచించుచున్నది. “దాని తలలలో ఒకదానికి చావువరకు గాయపడినట్లు నేను చూచితిని; దాని ప్రాణాంతక గాయం స్వస్థపడెను; అప్పుడు సమస్త లోకము ఆ మృగముని వెంబడి ఆశ్చర్యపడెను.” 3వ వచనం. ఆ ప్రాణాంతక గాయం విధింపబడుట 1798లో పాపసత్వపు పతనమును సూచించుచున్నది. దీనికి తరువాత, ప్రవక్త చెప్పిన ప్రకారము, “దాని ప్రాణాంతక గాయం స్వస్థపడెను; మరియు సమస్త లోకము ఆ మృగమును వెంబడి ఆశ్చర్యపడెను.” పౌలు స్పష్టముగా “పాపపురుషుడు” రెండవ రాకడదాకా కొనసాగునని తెలుపుచున్నాడు. 2 థెస్సలోనీకయులకు 2:3-8. కాలాంతమువరకు అతడు మోసకార్యమును కొనసాగించును. మరియు ప్రకటనకర్త, పాపసత్వాన్నే సూచిస్తూ, ఇలా ప్రకటించుచున్నాడు: “భూమిపై నివసించువారందరును, జీవపుస్తకములో పేర్లు వ్రాయబడని వారు, వానిని ఆరాధించుదురు.” ప్రకటన గ్రంథము 13:8. పురాతన ప్రపంచములోను నూతన ప్రపంచములోను, రోమన్ సంఘము అధికారముపైన మాత్రమేఆధారపడిన ఆదివార నియమమునకు చెల్లించబడే గౌరవములో, పాపసత్వము సత్కారమును స్వీకరించును.

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> పందొమ్మిదవ శతాబ్దపు మధ్యకాలం నుండి, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రములలోని ప్రవచనాల విద్యార్థులు ఈ సాక్ష్యమును లోకమునకు సమర్పించుచున్నారు. ప్రస్తుతం జరుగుచున్న సంఘటనలలో, ఆ ప్రవచనము నెరవేర్చబడుట వైపుకు శీఘ్రమైన పురోగమనం కనబడుచున్నది. ప్రొటెస్టాంటు బోధకులయందు ఆదివార దినపాలనకు దైవాధికారమున్నదనే అదే వాదన, అలాగే వేదగ్రంథప్రమాణములో అదే కొరత, దేవుని ఆజ్ఞ స్థానం భర్తీ చేయుటకై అద్భుతములను కల్పించిన పాపాస్థాన నాయకులయందున్నట్లే, కనబడుచున్నవి. ఆదివార సబ్బతును ఉల్లంఘించినందున దేవుని తీర్పులు మనుష్యులమీదికి సందర్శింపబడుచున్నవని చేసే వాదన మరల పునరావృతమగును; ఇప్పటికే దానిని బలపరచుట ఆరంభమైయున్నది. ఇంకా ఆదివార దినపాలనను బలవంతంగా అమలు చేయించుటకై ఒక ఉద్యమము వేగంగా పట్టు సాధించుచున్నది.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> తన బుద్ధిచాతుర్యమునందును కుతిలకౌశలమునందును రోమా కాథలిక సంఘము అద్భుతమైనది. జరగబోవుచున్న సంగతులను ఆమె ముందస్తుగా గ్రహించగలదు. ప్రొటెస్టెంట్ సంఘములు మిథ్యా సబ్బతును అంగీకరించుటద్వారా ఆమెకు నమస్సుమానము అర్పించుచున్నారనీ, పూర్వకాలమందు తానే అనుసరించిన అదే ఉపాయములచేత దానిని బలవంతపరచుటకు వారు సన్నద్ధమవుచున్నారనీ చూచి, ఆమె తగిన కాలమును నిరీక్షించుచున్నది. సత్యప్రకాశమును నిరాకరించువారు, తన నుండే ఆరంభమైన ఒక సంస్థను యెత్తిపోతులుచేయుటకై, తానే తాను తప్పులేనిదని ప్రకటించుకొనిన ఈ అధికారశక్తి సహాయాన్ని అయినను ఆశ్రయించుదురు. ఈ కార్యములో ప్రొటెస్టాంట్లకు సాయం చేయుటకు ఆమె ఎంతో సిద్ధంగా ముందుకు రావునో ఊహించుట కష్టముకాదు. సంఘానికి అవిధేయులైయున్నవారితో ఎలా వ్యవహరించవలెనో పాపాసనాధికారులకంటె బాగా ఎవరెరుగుదురు?

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> ప్రపంచమంతటా విస్తరించిన దాని సమస్త శాఖలు, ఉపశాఖలతో కూడిన రోమన్ కాథలికా చర్చి, పాపీయ సింహాసనం ఆధీనములో, దాని ప్రయోజనాలను సేవించునట్లుగా రూపుదిద్దబడిన ఒక విశాలకాయ సంస్థగా నిలుచున్నది. భూగోళమంతటా ప్రతి దేశములో గల దాని మిలియన్ల సంఖ్యలోని సభ్య విశ్వాసులు, పోపుకు విధేయతలో తమ్మును బద్ధులైయుండవలెనని బోధింపబడుచున్నారు. వారి జాతీయత గాని వారి ప్రభుత్వము గాని ఏదైనప్పటికి, చర్చి యొక్క అధికారాన్ని ఇతర సమస్తాధికారాలన్నింటికంటె శ్రేష్ఠమైనదిగా వారు భావింపవలెను. వారు రాష్ట్రానికి విధేయతను ప్రమాణముచేత ప్రతిజ్ఞ చేసినను, దీనికి వెనుక రోమునకు విధేయతయనే ప్రతిజ్ఞ నిలిచియుండి, దాని ప్రయోజనాలకు విరోధకమైన ప్రతి ప్రమాణమునుండి వారిని విముక్తులనుగా చేయుచున్నది.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> చరిత్ర సాక్ష్యమిస్తోంది—ఆమె చతురమైన మరియు పట్టుదలయుత ప్రయత్నములచేత జాతుల వ్యవహారములలో తనను సుతిమెత్తగా చొరబెట్టుకొనుటకు; మరియు ఒకసారి పాదప్రవేశము పొందిన తరువాత, ప్రభువులకును ప్రజలకును పతనము సంభవించినా సరే, తన స్వీయ ఆశయములను మరింత ముందుకు నెట్టుటకు. క్రీ.శ. 1204లో, పోప్ ఇన్నోసెంట్ మూడవవారు అరగాన్ రాజు పేతురు ద్వితీయుని చేత క్రింది అసాధారణ ప్రమాణమును చేయింపజేశారు: ‘నేను, అరగోనియన్ల రాజైన పేతురు, నా ప్రభువైన పోప్ ఇన్నోసెంట్‌కును, ఆయన కతోలిక వారసులకును, రోమన్ చర్చికిని యావత్‌కాలము విశ్వాసీ విధేయుడనై ఉండుటను ప్రకటించి వాగ్దానం చేయుచున్నాను; అలాగే ఆయనకు విధేయతలో నా రాజ్యమును నమ్మకముతో కాపాడుటను, కతోలిక విశ్వాసమును రక్షించుటను, మతద్రోహ దుర్వృత్తిని పీడించి దమనము చేయుటను.’ —జాన్ డౌలింగ్, రోమనిజము చరిత్ర, గ్రంథం 5, అధ్యాయం 6, విభాగం.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> 55. ఇది రోమన్ పోంటిఫ్ అధికారమును గూర్చిన దావాలతో సమ్మతంగా ఉంది—అంటే, ‘తనకు చక్రవర్తులను పదవీచ్యుతులను చేయుట చట్టసమ్మతమని’ మరియు ‘అధర్మపాలకుల పట్ల వారి విధేయత నుండి పాలితులను ఆయన విముక్తులను చేయగలడని.’ —Mosheim, పుస్తకము 3, శతాబ్దము 11, భాగము 2, అధ్యాయము 2, విభాగము 9, గమనిక 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> మరియు గుర్తుంచుకోవలసినది ఏమనగా, తాను ఎప్పుడూ మారదని అన్నదే రోమ్ యొక్క గర్వోక్తి. గ్రెగరీ VII మరియు ఇన్నసెంట్ III వారి సిద్ధాంతాలే నేటికీ రోమన్ కాథలిక్ చర్చి యొక్క సిద్ధాంతాలు. అలాగే, రోమ్‌కు శక్తి మాత్రమె లభించినా, గత శతాబ్దాలలోనటులే సమాన ఉత్సాహంతో వాటిని నేడు కూడా ఆచరణలో పెట్టేది. ఆదివారమును మహిమపరచు కార్యంలో రోమ్ సహాయాన్ని స్వీకరించవలెనని ప్రతిపాదించునప్పుడు, తాము ఏమి చేయుచున్నారో ప్రొటెస్టెంట్లు తక్కువగానే గ్రహిస్తున్నారు. తమ లక్ష్యసాధనకై వారు కట్టుబడి యుండగా, రోమ్ తన శక్తిని పునఃస్థాపించుటకును, తాను కోల్పోయిన ఆధిక్యాన్ని తిరిగి పొందుటకును లక్ష్యపెట్టుచున్నది. యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో ఒకసారి ఈ సిద్ధాంతం స్థాపితమైతే, అనగా చర్చి రాష్ట్ర శక్తిని వినియోగించగలదని లేదా దానిని నియంత్రించగలదని, లౌకిక చట్టాల ద్వారా మతపరమైన ఆచారాలను బలవంతపూర్వకంగా అమలు చేయవచ్చునని, సంక్షిప్తంగా చర్చి మరియు రాష్ట్ర అధికారం మనస్సాక్షిపై అధిపత్యం చలాయించవలెనని, అప్పుడు ఈ దేశములో రోమ్ విజయం నిశ్చితమే.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> "దేవుని వాక్యము సమీపిస్తున్న ప్రమాదమును గూర్చి హెచ్చరించియున్నది; దీనిని నిర్లక్ష్యముచేస్తే, ఉచ్చును తప్పించుకొనుటకు ఆలస్యమైన తరువాత మాత్రమేగాని రోమా యథార్థ ఉద్దేశములు ఏమియో ప్రొటెస్టెంట్ లోకము గ్రహించును. ఆమె నిశ్శబ్దముగా శక్తిలో పెరుగుచున్నది. ఆమె సిద్ధాంతములు శాసన మండపములలోను, సంఘములలోను, మనుష్యుల హృదయములలోను తమ ప్రభావమును చూపుచున్నవి. ఆమె ఎత్తైన మరియు భారీ నిర్మాణములను నిర్మించుచున్నది; వాటి రహస్య అంతర్భాగములలో ఆమె పూర్వపు హింసలు మరల పునరావృతమగును. నిగూఢముగా, అనుమానం కలగకుండ ఆమె తన బలగములను బలపరచుచున్నది, తాను దెబ్బకొట్టవలసిన కాలము వచ్చినప్పుడు స్వప్రయోజనములను సాధించుటకై. ఆమె కోరుకొనేది అంతయు ఒక అనుకూల ఆధిక్య స్థావరమే; అది ఆమెకు ఇప్పటికే ఇవ్వబడుచున్నది. రోమా పక్షముయొక్క ఉద్దేశము ఏమిటో మనము త్వరలోనే చూచి, అనుభవించెదము. దేవుని వాక్యమును విశ్వసించి దానికి లోబడువాడు ఎవడైనను, దాని ఫలితముగా నిందను, హింసను అనుభవించును." మహా వివాదము, 563-581.

Back to Articles