Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట పంతొమ్మిది

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

చారిత్రక మార్గసూచికల ప్రవచనాత్మక ప్రాముఖ్యత: బైబిలీయ ప్రతీకాత్మకత ద్వారా అంత్యదినాల అవగాహన

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

నూట నలభై నాలుగు వేలమంది, నిబంధనయొక్క దూత చేత శుద్ధీకరింపబడినవారిగా సూచింపబడ్డారు; మహా జనసమూహము, రక్తసాక్షిత్వపు శ్వేత వస్త్రములచే సూచింపబడ్డారు. చివరి దినములలోని రెండు పవిత్ర కాలములలో మొదటిది, నిబంధనయొక్క దూతకు మార్గము సిద్ధపరచు దూత యొక్క కార్యమును సూచిస్తుంది; రెండవ కాలము ఏలీయా యొక్క కార్యమును సూచిస్తుంది. మొదటి కాలము లవోదిక్యా ఆడ్వెంటిజము యొక్క సజీవులయొక్క పరిశోధనాత్మక తీర్పును సూచిస్తుంది; రెండవ కాలము ఆధునిక రోము యొక్క కార్యనిర్వాహక తీర్పును సూచిస్తుంది.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

చివరి దినములలో పట్టణములనుండి పారిపోవలెననే “సంకేతము”ను లయొదిక్య స్థితిలోనున్న అడ్వెంటిజం తప్పుగా అర్థము చేసుకుంది. సిస్టర్ వైట్ మనకు తెలియజేస్తున్నారు ఏమనగా, క్రీ.శ. 66 నుండి 70 వరకు జరిగిన యెరూషలేము వినాశనము, చివరి దినములలో దేవుని ప్రజల కొరకు ఉండే హెచ్చరికా సంకేతమునకు ఒక నిదర్శనమని.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> పూర్వ శిష్యులవలె మనము నిర్జనమై ఏకాంతమైన ప్రదేశములలో శరణము అన్వేషించుటకు బలవంతపరచబడవలసిన కాలము దూరములో లేదు. రోమీయ సైన్యములు యెరూషలేమును ముట్టడించినది యూదయ క్రైస్తవులకు పరారీకై సంకేతమై యున్నట్లే, పాపల్ శబ్బతును బలవంతపరచు ఉత్తర్వును జారీచేయుటలో మన దేశము అధికారాన్ని వినియోగించుట మనకు హెచ్చరికగాను ఉండును. అప్పుడు మహానగరములను విడిచిపెట్టుటకు సమయము వచ్చియుండును; తదనంతరం పర్వతముల మధ్యనున్న ఏకాంత ప్రదేశములలోని నివాసములకొరకు చిన్న పట్టణములను కూడ విడిచి పోవుటకు పూర్వసిద్ధతగా అది ఉండును. సాక్ష్యములు, సంపుటము 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

పారిపోవుటకు సంకేతముగా నిలిచిన యెరూషలేముపై ముట్టడి, సెస్టియస్ చేత ఆరంభించబడిన మొదటి ముట్టడే. కాబట్టి సెస్టియస్ కలిగించిన ముప్పు తాత్కాలికముగా తొలగించబడినదై నిలిచింది; ఎందుకనగా అతడు ముట్టడిని విధించిన తరువాత రహస్యముగా వెనుదిరిగాడు, మరియు ఆ విధముగా చేయుటకు తనకు గల తార్కిక కారణమును చరిత్రకారులు ఎన్నటికీ నిర్ణయించలేకపోయారు.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> సెస్టియస్ నాయకత్వంలోని రోమీయులు నగరాన్ని చుట్టుముట్టిన తరువాత, సర్వం తక్షణ దాడికి అనుకూలంగా కనబడుతున్న సమయంలోనే వారు అనూహ్యంగా ముట్టడిని విరమించారు.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880ల మరియు 1890ల దశాబ్దాలలో, న్యూ హాంప్‌షైర్‌కు చెందిన సెనేటర్ హెన్రీ డబ్ల్యూ. బ్లేర్, ఆదివారాన్ని జాతీయ విశ్రాంతి దినముగా నిర్ణయించుటకు అమెరికా కాంగ్రెస్‌లో బిల్లుల శ్రేణిని ప్రవేశపెట్టాడు. ఈ బిల్లులను సాధారణంగా “బ్లేర్ ఆదివారం బిల్లులు” అని పిలిచేవారు. ఆదివారాన్ని విశ్రాంతి మరియు మతాచరణ దినముగా పాటించుటకు సెనేటర్ బ్లేర్ దృఢ సమర్థకుడు. ఏకరీతిగా నిర్ణయించిన ఒక విశ్రాంతి దినం అమెరికా సమాజంపై నైతిక మరియు సామాజికంగా సానుకూల ప్రభావాలు చూపుతుందని ఆయన విశ్వసించాడు. అతని ప్రయత్నాలకు, ప్రత్యేకించి మత సంఘాల నుంచి, కొంత మద్దతు లభించినప్పటికీ, చర్చి–రాష్ట్ర విభజన సూత్రంపై ఉన్న ఆందోళనలను కలుపుకొని, అవి వ్యతిరేకతను కూడా ఎదుర్కొన్నాయి.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

అంతిమంగా ఆదివారపు చట్టాన్ని ఆమోదించునప్పుడు డ్రాగనునట్లు మాటలాడుటకు నియతమైన భూమి మృగముని చరిత్రలో, ఆదివారపు చట్టనిర్మాణాన్ని ఆమోదింపజేయుటకు చేసిన తొలి ప్రయత్నమిదే. ఈ బ్లేర్ శాసన ముసాయిదాల శ్రేణినే, 1888 సాధారణ మహాసభ సమావేశంలోని సందేశవాహకులలో ఒక్కడైన ఏ. టి. జోన్స్, కాంగ్రెసు సభాభవనాల్లోకి వెళ్లి, ఉన్నత వాక్చాతుర్యంతో సమర్థంగా ప్రతిఘటించాడు. కొన్ని ప్రయత్నాల అనంతరం, జాతీయ విశ్రాంతి దినాన్ని స్థాపించాలనే తన ప్రయత్నానికి ఉన్న ఊపును సెనేటర్ బ్లేర్ కోల్పోయాడు. ఆ చరిత్రతో నేరుగా సంబంధించి, అలాగే జాతీయ విశ్రాంతి దినం (ఆదివారము) యొక్క ప్రభావాల దృష్ట్యా, ఎలెన్ వైట్ సలహాల చారిత్రక లిఖితాన్ని సమీక్షింపవచ్చు.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

ఆమె ఆదివారం చట్టము గురించిన హెచ్చరికల సమీక్షలో కనబడేది, లయోదికేయ అడ్వెంటిజంలో గంభీరమైనదై విస్తృతంగా అపార్థమై ఉన్న విషయమే. నగరాలనుండి వెలుపల ఉండవలసిన అవసరమనే సందర్భంలో, ఇప్పుడే ఉటంకించిన వాక్యంలో ఆమె ఇలా వ్రాసారు: "అప్పుడు విశాల నగరాలను విడిచి వెళ్లవలసిన సమయం వచ్చును; పర్వతముల మధ్యనున్న ఏకాంత ప్రదేశాలలోని ఒంటరిగానున్న నివాసములకు చేరుటకై, చిన్న పట్టణములను కూడ తరువాత విడిచి వెళ్లుటకు ఇది పూర్వసిద్ధి అవుతుంది." దేవుని ప్రజలు గ్రామ్య ప్రాంతాలలో నివసించవలెనని ఆమె పునఃపునః బోధించినా, 1888కు పూర్వం గ్రామ్య నివాసము విషయమై ఆమె ఇచ్చిన సలహాలు, నగరాలను విడవుమనే ఆమె దిశానిర్దేశమును, సమీప భవిష్యత్తులో దేవుని ప్రజలు నగరాలనుండి విడివడవలసి వచ్చుననే సందర్భంలోనే స్థాపించాయి. 1888 తరువాత, గ్రామ్య నివాసము విషయమై ఆమె ఇచ్చిన లిఖితబద్ధ దిశానిర్దేశములో, "మనము ఇప్పటికే నగరాలనుండి వెలుపల ఉండవలెను" అనే సలహానుండి ఆమె ఎప్పుడును విరలలేదు.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

చరిత్ర వేదికపైకి వచ్చిన బ్లేర్ జాతీయ విశ్రాంతి దిన చట్టముసాయిదాలు పట్టణాలను విడిచిపోవుటకు "సంకేతము" అయ్యెను; మరియు ఆ కార్యాన్ని నెరవేర్చుటకు అవసరమైన గతి బ్లేర్ బిల్లులు కోల్పోయి, చరిత్రయొక్క అంధకారములోకి వెనుదిరిగినను, పారిపోవుటకు "సంకేతము" ఇచ్చబడినదే. అది సేస్టియస్ చే కలుగజేయబడిన మొదటి ముట్టడి అనే చారిత్రక మైలురాయియందు ఇచ్చబడెను. త్వరలో వచ్చుచున్న ఆదివారపు చట్టమును టైటస్ చేసిన ముట్టడి సూచించుచున్నది; ఆ ముట్టడి వచ్చు సమయమున ఇప్పటికీ పట్టణాలలో నుండియుండిన ఏ లయోదికేయ అడ్వెంటిస్టులైనను, వారు దుష్టులతో కూడి మరణింతురు.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

అంత్యదినములలో రెండు ప్రవచన కాలాలు ఉన్నాయి. త్వరలో రానున్న ఆదివార చట్టం వాటిని వేరు చేస్తుంది. మొదటి కాలము లవోదిక్య స్థితిలోనున్న అడ్వెంటిజంలో సజీవులపై జరిగే పరిశోధక తీర్పు; రెండవ కాలము రోము వేశ్యపై జరిగే అమలాత్మక తీర్పు. ఆ రెండుకాలాలు పునఃపునః చిత్రీకరించబడుతున్నవి, ఏలయనగా మిల్లరైటు చరిత్రలో జరిగినట్లుగానే, పది కన్యల ఉపమానం ఆ రెండుకాలములలో అక్షరార్థముగా నెరవేరుతుంది. ఉపమానములోని ఆలస్యకాలము హబక్కూకు గ్రంథము రెండవ అధ్యాయములోని ఆలస్యకాలమే; కాబట్టి మేము పరిశీలిస్తున్న ఆ రెండుకాలాలు హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయముచేత కూడ చిత్రీకరించబడ్డవి. పది కన్యల ఉపమానం గాను, హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయం గాను, మిల్లరైటు చరిత్రలో అక్షరార్థముగా నెరవేరినవి; అవి నెరవేరినప్పుడు, యెహెజ్కేలు గ్రంథము పన్నెండవ అధ్యాయం, ఇరవై ఒకటి నుండి ఇరవై ఎనిమిది వచనములు కూడ నెరవేరెను.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

యెహెజ్కేలు గ్రంథములోని పన్నెండవ అధ్యాయంలోని చివరి ఎనిమిది వచనములు, దేవుడు తన దర్శనములను ఇక "దీర్ఘింపడు" అని ప్రకటించిన కాలములో, "ప్రతి దర్శనమునకు కలిగే ఫలము" నెరవేర్చబడే సమయాన్ని సూచించుచున్నవి. ఎన్నో సార్లు పునరావృతమయ్యే రెండు చారిత్రక కాలములు—లవోదికయ అడ్వెంటిజములో జీవులపై జరిగే పరిశోధన తీర్పు, మరియు తూరుని వేశ్యమీద జరిగే కార్యనిర్వాహక తీర్పు—బైబిలులోని ప్రతి దర్శనము తన పరిపూర్ణమైన అంతిమ నెరవేర్పును పొందు ప్రవచన కాలాన్ని నిర్వచించుచున్నవి. ఆ కాలమందే నూట నలభై నాలుగు వేలమంది స్థాపించబడుదురు; వారు మరణింపక, క్రీస్తు మరల వచ్చువరకు బ్రదికియుండే వర్గానికి ప్రతినిధులై నిలిచియుందురు. లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయములో క్రీస్తు, ఆ తరము వచ్చియున్నదని తెలియజేసే ఒక "చిహ్నము"ను పేర్కొనెను.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

పాడుబాటును కలిగించే హేయకార్యముతో సంబంధించి క్రీస్తు వివరించిన పారిపోవుటకు "సంకేతము" చేత ప్రతినిధీకరింపబడిన రెండు చరిత్రలలో, రెండు కాలఖండాలు గుర్తించబడ్డాయి; ఆయా కాలఖండముల ఆరంభమున ఒక "సంకేతము", అంత్యమున "సంకేతములు" కలిగియున్నవి. మేఘములలో తాను వచ్చువరకు బతికియుండే తుదతరాన్ని ప్రతినిధీకరించునదిగా క్రీస్తు గుర్తించిన ఆ "సంకేతమే", భూమి చరిత్రయందలి తుదతరములోనే మనము ఇప్పుడున్నామనే సాక్ష్యము.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయంలో, యేసు, క్రీశ 66 నుండి 70 వరకు అక్షరార్థ యెరూషలేముపై జరిగిన మూడున్నర సంవత్సరాల తొక్కివేతయు నాశనమునుండి, క్రీశ 538లో ఆరంభమై 1798లో ముగిసిన ఆత్మీయ యెరూషలేముపై మూడున్నర సంవత్సరాల తొక్కివేత యొక్క అంతమువరకు ఉన్న చరిత్రను సూచించెను.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> మీరు యెరూషలేము సైన్యములచేత చుట్టబడియుండుట చూచినప్పుడు, దాని పాడుబాటు సమీపమైయున్నదని తెలిసికొనుడి. అప్పుడు యూదయలో ఉన్నవారు పర్వతాలకు పారిపోవలెను; దాని నడుమనున్నవారు బయటికి వెళ్లిపోవలెను; బయలప్రాంతములలో ఉన్నవారు దానిలోనికి ప్రవేశింపకూడదు. వ్రాయబడియున్న సమస్తమును నెరవేర్చబడుటకై ఇవి ప్రతీకార దినములు. అయితే ఆ దినములలో గర్భవతులకును పాలిచ్చువారికిని అయ్యో! యెందుకనగా దేశమందు మహాసంకటము కలుగును, ఈ ప్రజలమీద ఆగ్రహము సంభవించును. వారు ఖడ్గధారచేత కూలబడుదురు, సమస్త జనములలో చెరలోనికి నడిపించబడుదురు; అన్యజనుల కాలములు నెరవేరువరకు యెరూషలేము అన్యజనులచేత తొక్కబడును. లూకా 21:20-24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

యెరూషలేమును అన్యజనులు తొక్కుటయొక్క “కాలములు” అనే మాట బహువచనములో ఉన్నది; ఎందుకనగా అది క్రీ.శ. 70లో ముగిసిన భౌతిక యెరూషలేము తొక్కబడుటను, అలాగే 1798లో ముగిసిన ఆత్మీయ యెరూషలేము తొక్కబడుటను సూచించుచున్నది. అన్యజనులు అనగా అన్యదేవారాధనయును పాపాధికారమును రెండింటినీ సూచించుదురు; మరియు “ఎంతకాలము” అని ప్రశ్నించు దానియేలు గ్రంథము ఎనిమిదవ అధ్యాయమందలి దర్శనమునకు కేంద్రవిషయమగు శక్తులు ఆ రెండేవి.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> తరువాత నేను ఒక పరిశుద్ధుడు మాటలాడుట విన్నాను; మరియొక పరిశుద్ధుడు మాటలాడిన ఆ పరిశుద్ధునితో ఇట్లనెను: నిత్యహోమమును, పాడుబాటుచేయు అతిక్రమమును గూర్చిన దర్శనము, పరిశుద్ధస్థలమును సైన్యమును తొక్కబడునట్లు అప్పగింపబడుటవరకు, ఎంతకాలము ఉండును? దానియేలు 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయములోని “అన్యజనుల కాలములు” అనే వ్యాఖ్య, ఉత్తర రాజ్యముమీద దేవుని ప్రతీకారముగా, క్రీ.పూ. 723లో ఆరంభమై 1798లో సమాప్తమైన రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరముల కాలమును సూచించుచున్నది. 538వ సంవత్సరం, అధర్ముడు పరిశుద్ధ స్థలములో నిలబడి తానే దేవుడనని ప్రకటించిన సమయాన్ని సూచించుచున్నది; ఆ విధంగా ఆ కాలము ఒక్కొటి వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములైన సమానమైన రెండు భాగములుగా విభజింపబడింది. వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరముల రెండవ కాలము, “అన్యజనుల కాలములు” నిండినప్పుడు ముగిసినదిగా గుర్తింపబడిన అదే చరిత్రయై, లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయము ఇరవై నాలుగవ వచనములో సూచింపబడినదే. యేసు తన శిష్యులకు గుర్తించి చెప్పుచున్న చారిత్రక కథనములో, ఇరవై నాలుగవ వచనము శిష్యులకు ఇచ్చబడిన సాక్ష్యమును 1798లోని “అంత్యకాలము” వరకు చేర్చుచున్నది. అక్కడనుండి యేసు మిల్లరైట్ ఉద్యమముతో సంబంధితమైన “సూచకములను” గుర్తించుటను ఆరంభించును.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> సూర్యునిలోను చంద్రునిలోను నక్షత్రములలోను సూచకములు కలుగును; భూమిమీద జనములకు అయోమయముతో కూడిన క్లేశము కలుగును; సముద్రమును అలలును గర్జించును; భయముచేతను భూమిమీద రాబోవు సంగతులను ఆశంకతో ఎదురు చూచుటచేతను మనుష్యుల హృదయములు క్షీణించును; ఎందుకనగా ఆకాశ శక్తులు కదిలింపబడును. అప్పుడు వారు మనుష్యకుమారుడు బలముతోను గొప్ప మహిమతోను మేఘముమీద వచ్చుచున్నట్లు చూచెదరు. ఈ సంగతులు సంభవింపసాగినప్పుడు, పైకి చూచుడి, మీ తలలను ఎత్తుడి; ఏలయనగా మీ విమోచనము సమీపమైయున్నది. లూకా 21:25-28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

యేసు ‘చిహ్నములు కలుగును’ అని ప్రకటించి, సూర్యునందును చంద్రునందును నక్షత్రములందును కలిగే చిహ్నములను, జాతుల క్షోభను, పరలోక శక్తులు కంపింపబడుటను అట్టి ‘చిహ్నములుగా’ గుర్తించెను; ఆ తరువాత మనుష్యకుమారుడు మేఘములో వచ్చును. ఈ సమస్త ‘చిహ్నములు’ మిల్లరైట్ చరిత్రలో నెరవేరినవి.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> ప్రవచనము క్రీస్తు రాకడయొక్క విధానమును మరియు ఉద్దేశ్యమును మాత్రమే ముందుగానే తెలియజేయుట కాక, అది సమీపించినప్పుడు మనుష్యులు గ్రహించునట్లు సూచక చిహ్నములను కూడ సమర్పించుచున్నది. యేసు సెలవిచ్చెను: "సూర్యునందును, చంద్రునందును, నక్షత్రములందునను సూచకములు కలుగును." లూకా 21:25. "సూర్యుడు చీకటిపడి, చంద్రుడు తన కాంతిని ఇవ్వడు, ఆకాశమందలి నక్షత్రములు పడిపోవును, ఆకాశమందున్న శక్తులు కదిలించబడును. అప్పుడు వారు మనుష్యకుమారుని గొప్ప శక్తి మహిమలతో మేఘములపై వచ్చుచుండుట చూచెదరు." మార్కు 13:24-26. ప్రకటనకర్త ద్వితీయాగమనమునకు పూర్వము సంభవించు సూచకాలలో మొదటిదానిని ఈ విధముగా వర్ణించుచున్నాడు: "ఒక గొప్ప భూకంపము సంభవించెను; సూర్యుడు రోమములతో నేసిన నారచీరవలె నలుపుగా మారెను, చంద్రుడు రక్తమువలె మారెను." ప్రకటన గ్రంథము 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> ఈ సూచకములు పత్తొమ్మిదవ శతాబ్దపు ఆరంభమునకు పూర్వమే దృష్టిగోచరమాయినవి. ఈ ప్రవచనము నెరవేర్పులో, 1755 సంవత్సరమందు, చరిత్రలో లిఖింపబడియున్న భూకంపములలో అతి భయానకమైనది సంభవించెను. . ..

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> "ఇరవైయైదు సంవత్సరముల తరువాత ప్రవచనమందు ప్రస్తావింపబడిన తదుపరి సూచన ప్రత్యక్షమాయెను—సూర్యుని, చంద్రుని చీకటిగొనుట. దీన్ని మరింత ప్రభావవంతముగా చేసినది యేమనగా, దాని నెరవేర్పు సమయము స్పష్టముగా ముందే నిర్దేశింపబడినదనే వాస్తవము. జైతున పర్వతమందు తన శిష్యులతో రక్షకుడు సాగించిన సంభాషణలో, సంఘమునకు కలుగు దీర్ఘకాలిక శ్రమయవధిని—అదేనగా పాపసింహాసనముచే జరిగిన 1260 సంవత్సరముల హింసను, దాని గూర్చి ఆ క్లేశము సంక్షిప్తమగునని ఆయన వాగ్దానము చేసెను—వివరించిన తరువాత, తన రాకడకు పూర్వము సంభవించవలసిన కొన్ని సంఘటనలను ఈ విధముగా పేర్కొని, ఇవాటిలో మొదటిది ఎప్పుడు దర్శింపబడవలెనో అట్టి సమయమును స్థిరపరచెను: ‘ఆ దినములలో, ఆ క్లేశముల తరువాత, సూర్యుడు చీకటిగొనును, చంద్రుడు తన వెలుగును ఇయ్యడు.’ మార్కు 13:24. వెయ్యిమూడు వందల అరవై దినములు, అనగా సంవత్సరములు, 1798లో సమాప్తమయ్యినవి. దాని కంటె పావు శతాబ్దమంతక్రితం, హింస దాదాపుగా పూర్తిగా నిలిచిపోయినది. ఈ హింసలకు అనుసరణగా, క్రీస్తు వాక్యముచొప్పున, సూర్యుడు చీకటిగొనవలసియుండెను. 1780 మే 19వ తేదీన, ఈ ప్రవచనము నెరవేర్చబడెను. . ..

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> "క్రీస్తు తన ప్రజలకు, తన ఆగమనమునకు సంబంధించిన సూచకములను గమనించి కాచుచుండవలెనని, అలాగే తమకు వచ్చుచున్న రాజును సూచించే సంకేతములను దర్శించినప్పుడు ఆనందింపవలెనని ఆజ్ఞాపించెను. ‘ఈ సంగతులు సంభవించుట ఆరంభమైనప్పుడు,’ అని ఆయన సెలవిచ్చెను, ‘అప్పుడు పైకి చూచుడి, మీ తలలను ఎత్తుడి; ఎందుకనగా మీ విమోచనము సమీపించుచున్నది.’ ఆయన వసంతకాలమందలి మొలకెత్తుచున్న వృక్షములను తన అనుచరులకు చూపించి ఇలా చెప్పెను: ‘ఇప్పుడు అవి మొలకెత్తినప్పుడు, మీరు చూచి మీలోనుండి తెలిసికొందురు, వేసవికాలము ఇప్పుడే సమీపమై యున్నదని. అట్లే మీరు కూడ, ఈ సంగతులు సంభవించుట చూచినప్పుడు, దేవుని రాజ్యము సమీపమై యున్నదని తెలిసికొనుడి.’ లూకా 21:28, 30, 31." మహా వివాదము, 304, 306-308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

మూడు రోముల త్రివిధ అన్వయం తెలియజేయునదేమనగా: పేగన్ రోము చేతను, ఆ తరువాత పాపల్ రోము చేతను యెరూషలేము త్రొక్కబడినదే విధంగా, ఆధునిక రోము చేత పరిశుద్ధస్థలము మరియు సైన్యము త్రొక్కబడుట కూడ ఒక కాలవ్యవధిచే ప్రతినిధీకరింపబడెను; ఆ కాలవ్యవధి పేగన్ రోము సంగతిలో ఒక వేయి రెండువందల అరవై దినములు, పాపల్ రోము సంగతిలో ఒక వేయి రెండువందల అరవై ప్రవచన సంవత్సరములు. దేవునికి విశ్వాసస్థులైన ప్రజలపై ఆధునిక రోము చేసిన పీడనకాలమును సూచించు ప్రతీకాత్మక ఒక వేయి రెండువందల అరవై దినములు (నలభై రెండు నెలలు) ప్రతి కాలములోను, ఆ కాలంలోని విశ్వాసస్థుల పలాయన సమయమును తెలియజేయు ఒక్క "చిహ్నము"చేత గుర్తింపబడును. ఆ మూడు కాలములలో ప్రతి దాని ముగింపు అనేక "చిహ్నముల" ప్రత్యక్షతతో జరుగును; ఆ కాలమున ఆరంభమందు ఉన్నట్టుగా ఒక్క "చిహ్నము"తో కాదు.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> "తన ప్రజల విమోచన కొరకు దేవుడు తన శక్తిని ప్రత్యక్షపరచునది అర్ధరాత్రియందే. సూర్యుడు తన బలములో ప్రకాశించుచు ప్రత్యక్షమగును. చిహ్నములు, అద్భుతములు శీఘ్ర పరంపరలో సంభవించును. దుష్టులు ఆ దృశ్యమును భీతితోను ఆశ్చర్యముతోను చూచుదురు; ధర్ములు అయితే తమ విమోచన సూచకములను గంభీరానందంతో దర్శించుదురు. ప్రకృతిలోని సమస్తము తన సాధారణ క్రమము నుండి తారుమారైనట్లుగా అనిపించును. జలప్రవాహములు నిలిచిపోవును. గాఢమైన భారమైన మేఘములు ఎగసి వచ్చి పరస్పరం ఘర్షించుకొనును. కోపోద్రిక్తమైన ఆకాశముల మధ్యలో వర్ణించలేని మహిమగల ఒక నిర్మల స్థలం ఉండును; అక్కడనుండి అనేక జలముల శబ్దంవలె దేవుని స్వరము వచ్చుచు ఇట్లు చెప్పుచు: 'సంపన్నమాయెను.' ప్రకటన గ్రంథము 16:17." మహా పోరాటము, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

రోము వేశ్యపై తీర్పు అమలు కాలము, బాబులోనే ఇంకా ఉన్న దేవునికి చెందునట్టి ఇతర గొర్రెల మంద పారిపోవలెనని సూచించే పతాకము లేవదీయబడుటతో ఆరంభమగును. ఆ కాలము "చిహ్నములు మరియు అద్భుతములతో" సమాప్తమగును. ఆ కాలము ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయములోనున్న "రెండవ స్వరము"తో ఆరంభమై, దేవుని స్వరముతో సమాప్తమగును. నిస్సందేహంగా, ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయములోని మొదటి స్వరము మరియు రెండవ స్వరము క్రీస్తుయొక్క స్వరమే. మొదటి స్వరము, జీవించి ఉన్న లవోదిక్య స్థితిలోని అడ్వెంటిస్ట్ సంఘముపై పరిశోధనాత్మక తీర్పు ఆరంభమును సూచించును; రెండవ స్వరము ఆ కాలమునకు ముగింపును సూచించుటతోపాటు, రోము వేశ్యపై తీర్పు అమలు ఆరంభమునను కూడ సూచించును.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

సంపూర్ణ చరిత్ర క్రీస్తు ఒడంబడికను బలపరచిన ఆ వారం చేత పాలించబడుతుంది; మరియు సమీపకాలంలో రానున్న ఆదివార చట్టం, సిలువ ద్వారా సంకేతీకరించబడిన మధ్య మార్గసూచికగా ప్రతిరూపింపబడుతుంది. రెండు చరిత్రలు ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా యొక్క ముద్రను కలిగియున్నవి; ఏ చరిత్రలోనైన ఆది అంత్యములు దేవుని స్వరముచేత ప్రతినిధీకరించబడినవై యుండుటచేత. అవి సత్యమును కూడ ప్రతినిధీకరించును; ఎందుకనగా మధ్య మార్గసూచిక ఆదివార చట్టపు తిరుగుబాటే, మరియు హెబ్రీ భాషలోని "సత్యం" అనే పదము హెబ్రీ వర్ణమాలయొక్క మొదటి, పదమూడవ, మరియు ఆఖరి అక్షరాలతో నిర్మితమైంది. ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయములోని మొదటి స్వరం క్రీస్తు స్వరం; చివరి స్వరం దేవుని స్వరం; మరియు మధ్యనున్న స్వరం కూడ దేవుని స్వరమే; అక్కడనే పదమూడవ అక్షరపు తిరుగుబాటు, భూమ్యమృగము నాగుని వలె “మాట్లాడుట” ద్వారా, ప్రకటన గ్రంథము పదమూడు అధ్యాయములో ప్రతినిధీకరించబడిన ప్రకారము, సంకేతీకరించబడుచున్నది.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

త్వరలో రానున్న ఆదివార చట్టముతో సంబంధమున్న పతాకము, దేవునికి విశ్వాసవంతులైన వారు పలాయనం చేయుటకు 'సంకేతం'గా నిలుస్తుంది; అయితే, పతాకము లేవనెత్తబడుటతో ముగియు ప్రవచన కాలవ్యవధి యొక్క ఆరంభమునకికూడ ఒక 'సంకేతము' ఉండవలసినదని దానివలన కూడా నిర్ధారించబడుతుంది. ఆ 'సంకేతమే' భూమండలంలోని అంతిమ తరము వచ్చి చేరినదనే సాక్ష్యముగా యేసు గుర్తించుచున్నాడు. లూకా సువార్త ఇరవై ఒక్కవ అధ్యాయములో, ఆలయం విధ్వంసం చేయబడబోవుచున్నదని ఆయన సూచించినప్పుడు, దానితో క్రీస్తు ఏమి ఉద్దేశించెనని శిష్యులు అడిగిరి.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> అప్పుడు వారు ఆయనను అడిగి చెప్పిరి: గురువా, అయితే ఈ సంగతులు ఎప్పుడు సంభవించును? మరియు ఈ సంగతులు సంభవించునప్పుడు ఏ సూచకము ఉండును? లూకా 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

ఆ తరువాత యేసు, దేవాలయమును నగరమును నశింపబోవు డెబ్బై యేటికి దారితీసిన చరిత్రను గుర్తించుట ఆరంభించును, మరియు ఇరవై నాలుగవ వచనము వరకు కొనసాగించి, అక్కడ అన్యజనుల 'కాలములు' ఎప్పుడు నెరవేరునో తెలియజేయును.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> మరియు వారు ఖడ్గపు ధారచేత పడుదురు, సమస్త జనములలో చెరబందీలై నడిపించబడుదురు; మరియు యెరూషలేము అన్యజనులచేత తొక్కబడును, అన్యజనుల కాలములు నెరవేరువరకు. లూకా 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

ఈ వచనం అక్షరార్థ యెరూషలేమును సూచిస్తున్నదనే ఆలోచన, సంకేతార్థాన్ని అక్షరార్థంగా వర్తింపజేసి ప్రవచనాల నెరవేర్పును కేవలం లోకాంత్యంలోనే ఉంచే, ఫ్యూచరిజం అని పిలువబడే కతోలిక సూత్రశాస్త్ర మూర్ఖత్వంపై ఆధారపడినదే. ఈ వచనానికి సరియైన అన్వయంపై జరిగే దాడి, కొత్త నిబంధన పఠనమంతటా సాతానుని ఒక ప్రధాన దాడిగా నుండింది. క్రీస్తు కాలమున అక్షరార్థ యెరూషలేము ప్రవచనాత్మక యెరూషలేముకు సూచికగా ఉండుట మానిపోయెను; అప్పటిలో అక్షరార్థ ప్రవచనం ఆధ్యాత్మిక అన్వయాన్ని మార్చెను. ఈ ప్రకటన అపోస్తలుడైన పౌలు స్థాపించిన ఒక ప్రధాన బోధనయై నిలిచింది. యెరూషలేము త్రొక్కబడుట, క్రీశ 538 నుండి 1798 వరకూ పొడిగిన పాపత్వపు అంధకారపు వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరాలను సూచిస్తుంది.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> కానీ ఆలయముకు వెలుపలనున్న ఆవరణమును విడిచిపెట్టుము; దానిని కొలవకు; ఎందుకనగా అది అన్యజనులకు అప్పగింపబడినది. పరిశుద్ధ నగరమును వారు నలభై రెండునెలలు తొక్కిపారవేయుదురు. ప్రకటన గ్రంథము 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

ప్రవచన యెరూషలేము సిలువయొద్ద ఎంచిత నగరమునకు ప్రతీకముగా ఉండుట మానెను.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> "ప్రాచీన యెరూషలేము నేలపై పాదార్పణ చేయుట శ్రేయస్కరమని, రక్షకుని జీవితము మరియు మరణము జరిగిన ప్రదేశాలను సందర్శించుటచేత తమ విశ్వాసము బహుగా దృఢపడునని భావించువారు ఎంతమందో! కానీ ఆకాశమునుండి వచ్చు శోధకాగ్ని చేత అది శుద్ధింపబడువరకు, ప్రాచీన యెరూషలేము ఎప్పటికీ పవిత్ర స్థలముగా కాబోదు." రివ్యూ అండ్ హెరాల్డ్, జూన్ 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

ఇరవై నాలుగవ వచనంలో యేసు శిష్యులను 1798లోని అంత్యకాలమునకు నడిపించిన తరువాత, మొదటి దూతుని ప్రకటన చరిత్రలోకి ప్రవేశించినప్పుడు వచ్చిన మిల్లరైట్ కాలాన్ని ఆయన పరిచయం చేశాడు.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> సూర్యునిలోను చంద్రునిలోను నక్షత్రములలోను సూచకములు కలుగును; భూమిమీద జనములకు అయోమయముతో కూడిన క్లేశము కలుగును; సముద్రమును అలలును గర్జించును; భయముచేతను భూమిమీద రాబోవు సంగతులను ఆశంకతో ఎదురు చూచుటచేతను మనుష్యుల హృదయములు క్షీణించును; ఎందుకనగా ఆకాశ శక్తులు కదిలింపబడును. అప్పుడు వారు మనుష్యకుమారుడు బలముతోను గొప్ప మహిమతోను మేఘముమీద వచ్చుచున్నట్లు చూచెదరు. ఈ సంగతులు సంభవింపసాగినప్పుడు, పైకి చూచుడి, మీ తలలను ఎత్తుడి; ఏలయనగా మీ విమోచనము సమీపమైయున్నది. లూకా 21:25-28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

మిల్లరైట్ చరిత్రను ఆరంభించిన చిహ్నములు, దేవుని వాక్యపు ఎప్పటికీ విఫలంకాని శక్తికి అనుగుణంగా నెరవేరినవి.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> "సూర్యునిలోని, చంద్రునిలోని, నక్షత్రములలోని సూచక చిహ్నములు నెరవేరినవి." రివ్యూ అండ్ హెరాల్డ్, నవంబరు 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

తదుపరి వ్యాసంలో లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయాన్ని కొనసాగిస్తాము.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> 1848 డిసెంబర్ 16న ప్రభువు నాకు ఆకాశముల శక్తుల కంపింపును దర్శింపజేసెను. మత్తయి, మార్కు, లూకా లేఖించిన సంకేతములను ఇస్తూ ప్రభువు ‘ఆకాశము’ అని చెప్పినప్పుడు ఆయన ఉద్దేశించినది ఆకాశమే; ‘భూమి’ అని చెప్పినప్పుడు ఆయన ఉద్దేశించినది భూమియేనని నేను చూచితిని. ఆకాశముల శక్తులు సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రములు; అవి ఆకాశమందు పరిపాలించును. భూమ్య శక్తులు అనగా భూమిమీద పరిపాలించునవి. దేవుని స్వరముచేత ఆకాశముల శక్తులు కంపింపబడును. అప్పుడు సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రములు తమ స్థానములనుండి కదిలించబడుదురు. అవి నశించవు గాని దేవుని స్వరముచేత కంపింపబడుదురు.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> "గాఢమైన, భారమైన మేఘములు ఎగసి వచ్చి పరస్పరం ఢీకొన్నవి. ఆకాశమండలం చీలి వెనుకకు ముడుచుకొని తొలగిపోయెను; అప్పుడు మనము ఒరయన్‌లోని విప్పబడిన స్థలము గుండా పైకి చూచితిమి; అక్కడనుండే దేవుని స్వరము వచ్చెను. ఆ విప్పబడిన స్థలముగుండా పరిశుద్ధ పట్టణము దిగివచ్చును. ప్రస్తుతం భూమ్య శక్తులు కదిలింపబడుచున్నవని, సంఘటనలు క్రమముగా వచ్చుచున్నవని నేను చూచితిని. యుద్ధము, యుద్ధ వదంతులు, ఖడ్గము, కరువు, మహమ్మారి మొదటగా భూమ్య శక్తులను కదిలించునవి; ఆ తర్వాత దేవుని స్వరం సూర్యుని, చంద్రుని, నక్షత్రములను, ఈ భూమినికూడను కదిలించును. యూరోపులోని శక్తుల కదలిక, కొందరు బోధించునట్లుగా ఆకాశముల శక్తుల కదలిక కాదు; అది క్రోధిత జనముల కదలికయై యున్నదని నేను చూచితిని." ప్రారంభ రచనలు, 41.

Back to Articles