Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

Daniel Kitabı - Sayı Yüz Bir

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

Antlaşmanın Elçisi: Arınmadan Tasfiyeye

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

Mesih’in antlaşmayı teyit ettiği hafta, O’nun vaftizinden, Stefanus taşlanırken Mesih’in göksel tapınakta ayağa kalkmasına kadar olan dönemi temsil ediyordu.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> Ama o, Kutsal Ruh’la dolu olarak gözlerini göğe dikti ve Tanrı’nın yüceliğini ve Tanrı’nın sağında duran İsa’yı gördü. Ve şöyle dedi: “İşte, göklerin açıldığını ve İnsanoğlu’nun Tanrı’nın sağında durduğunu görüyorum.” Bunun üzerine yüksek sesle bağırdılar, kulaklarını tıkadılar ve hepsi birden onun üzerine saldırdılar. Onu kentin dışına çıkarıp taşladılar; tanıklar ise giysilerini adı Saul olan genç bir adamın ayakları dibine bıraktılar. Stefanus’u taşladılar; o ise Tanrı’ya yakararak, “Rab İsa, ruhumu kabul et” dedi. Sonra diz çöktü ve yüksek sesle haykırdı: “Rab, bu günahı onlara yükleme.” Bunu söyledikten sonra uykuya daldı. Elçilerin İşleri 7:55-60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

Stephen taşlanınca ve Michael ayağa kalkınca, müjde Yahudi olmayanlara gitti, çünkü o zamana dek müjde Yahudilerle sınırlıydı.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> O zaman melek şöyle dedi: “Bir hafta [yedi yıl] boyunca birçoklarıyla antlaşmayı pekiştirecek.” Kurtarıcı hizmetine başladıktan sonra yedi yıl boyunca müjde özellikle Yahudilere duyurulacaktı; ilk üç buçuk yılı bizzat Mesih tarafından, ardından ise elçiler tarafından. “Haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu sona erdirecek.” Daniel 9:27. MS 31 yılının ilkbaharında, gerçek kurban olan Mesih Golgota’da sunuldu. O zaman tapınağın perdesi ikiye yırtıldı; bu, kurban hizmetinin kutsallığı ve anlamının kalktığını gösteriyordu. Yeryüzündeki kurban ve sununun sona erme zamanı gelmişti.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> O bir hafta—yedi yıl—M.S. 34’te sona erdi. Sonra, Stefanos’un taşlanmasıyla Yahudiler müjdeyi reddettiklerini kesinleştirdiler; zulüm nedeniyle her yana dağılan öğrenciler ‘gittikleri her yerde sözü duyuruyorlardı’ (Elçilerin İşleri 8:4); ve çok geçmeden, imanlılara zulmeden Saul iman ederek ulusların elçisi Pavlus oldu. Çağların Arzusu, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

34 yılında, kutsal hafta (iki bin beş yüz yirmi gün) sona erdi ve eski İsrail Tanrı’dan boşanmış oldu; onların sınanma süresi tamamen sona ermişti. O noktada, antlaşmayı reddetmeleri ve Tanrı’nın Oğlu’nun çarmıha gerilmesi nedeniyle eski İsrail’e uygulanacak ceza, Tanrı’nın yürütücü yargısına tabi hâle geldi. Tanrı, uzun sabrı ve merhametiyle, Kudüs’ün yıkımını MS 66’dan 70’e dek süren kuşatma ve yıkıma kadar erteledi.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

Daniel kitabının dokuzuncu bölümündeki, Mesih’in antlaşmayı pekiştirdiği haftayı belirleyen ayetler, aynı zamanda putperest Roma’nın (gelecek olan prens) kenti ve tapınağı yıkacağını da bildirir; ancak Tanrı, uzun sabrı ve merhametiyle, eski İsrail’in çocuklarına, atalarının yaptığı gibi Müjde’yi işitip bir karar vermeleri için, Mesih’in ve öğrencilerinin aralarında yürüttükleri hizmetin yedi yıllık dönemi boyunca zaman tanıdı.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> Mesih’in bizzat Kudüs’ün uğrayacağı yıkımı ilan etmesinden sonra, yaklaşık kırk yıl boyunca Rab, kent ve ulus üzerindeki yargılarını geciktirdi. İncil’ini reddedenlere ve Oğlunu öldürenlere karşı Tanrı’nın gösterdiği uzun süren tahammül hayret vericiydi. Meyve vermeyen ağaç benzetmesi, Tanrı’nın Yahudi halkıyla olan yaklaşımını simgeliyordu. “Onu kes; neden toprağı boş yere meşgul ediyor?” (Luka 13:7) emri verilmişti, ama ilahi merhamet onu biraz daha esirgemişti. Yahudiler arasında hâlâ Mesih’in kişiliğini ve hizmetini bilmeyen birçok kişi vardı. Ve çocuklar, anne babalarının reddetmiş oldukları fırsatlardan yararlanmamış, onların geri çevirdiği ışığı almamışlardı. Elçilerin ve onlarla birlikte çalışanların vaazı aracılığıyla Tanrı onların üzerine ışık saçacaktı; peygamberliğin yalnızca Mesih’in doğuşu ve yaşamında değil, O’nun ölümü ve dirilişinde de nasıl yerine geldiğini görmelerine izin verilecekti. Çocuklar anne babalarının günahlarından ötürü mahkûm edilmedi; ancak anne babalarına verilmiş olan bütün ışığı bildikleri hâlde, kendilerine tanınan ek ışığı reddettiklerinde, anne babalarının günahlarına ortak oldular ve kötülüklerinin ölçüsünü tamamladılar.

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> Tanrı’nın Yeruşalim’e yönelik uzun süren sabrı, yalnızca Yahudileri inatçı tövbesizliklerinde pekiştirdi. İsa’nın öğrencilerine yönelik nefret ve acımasızlıklarında, merhametin son teklifini reddettiler. Bunun üzerine Tanrı üzerlerindeki korumasını geri çekti ve Şeytan ile onun melekleri üzerindeki engelleyici gücünü kaldırdı; ve ulus, seçmiş olduğu önderin denetimine bırakıldı. Bu ulusun çocukları, kötü dürtülerini dizginlemelerini sağlayacak olan Mesih’in lütfunu hor görmüştü; şimdi ise galip gelenler bu dürtüler oldu. Şeytan ruhun en azgın ve en aşağılık tutkularını uyandırdı. İnsanlar akıl yürütmüyorlardı; aklın ötesinde, dürtü ve kör öfke tarafından yönetiliyorlardı. Acımasızlıklarında şeytansılaştılar. Ailede de ulusta da, en üstten en alta tüm sınıflar arasında kuşku, kıskançlık, nefret, çekişme, isyan ve cinayet vardı. Hiçbir yer güvenli değildi. Dostlar ve akrabalar birbirine ihanet etti. Anne babalar çocuklarını, çocuklar da anne babalarını öldürdü. Halkın yöneticilerinin kendilerini yönetmeye güçleri yoktu. Denetlenmeyen tutkular onları tiranlara dönüştürdü. Yahudiler, masum Tanrı Oğlu’nu mahkûm etmek için yalancı tanıklığı kabul etmişlerdi. Şimdi de asılsız suçlamalar kendi yaşamlarını belirsiz hale getirdi. Eylemleriyle uzun zamandır şöyle diyorlardı: “İsrail’in Kutsalı önümüzden çekilsin.” Yeşaya 30:11. Şimdi istekleri yerine getirildi. Tanrı korkusu artık onları rahatsız etmiyordu. Şeytan ulusun başındaydı ve en yüksek sivil ve dinsel otoriteler onun etkisi altındaydı. Büyük Mücadele, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

Antlaşmanın Habercisi olarak Mesih önce yalnızca Yahudilere hizmet etti. 34 yılında, Stefanus’un taşlanması sırasında, Müjde o zaman uluslara ulaştı ve Tanrı’nın icraî yargısının zamanı geldi; ancak Tanrı merhametiyle o zamanı yaklaşık kırk yıl erteledi.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

Antlaşmanın Habercisi olarak Mesih, Malaki 3. bölümde bildirilenleri yerine getirerek tapınağı iki kez temizledi. Bunu, o sırada göz ardı edilmekte ve boşanılmakta olan antlaşma halkı için ve ayrıca daha sonra yeni seçilmiş halk olacak olanlar için özel olarak ayrılmış bir dönemde yaptı. O dönem sona erdiğinde, Tanrı’nın icrai yargısının zamanı başladı. Vaftizci Yahya, Mesih’in kendisiyle antlaşmaya gireceği yeni bir seçilmiş halkı ortaya çıkarma işine yol hazırlayan habercisiydi.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

İki tapınak temizliği, Mesih’in ruh tapınağını arındırma işine işaret eden öğretici örneklerdi. Malaki kitabının üçüncü bölümünde Antlaşmanın Habercisi aniden geldiğinde, eski günlerde olduğu gibi bir sunu oluşturmak amacıyla Levioğullarını arındırır ve temizler.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> Fakat O’nun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü O, arıtıcının ateşi ve çamaşırcıların sabunu gibidir. Gümüşü arıtan ve arındıran biri gibi oturacak; Levi oğullarını arıtacak, onları altın ve gümüş gibi saflaştıracak ki Rab’be doğrulukla sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda ile Yeruşalim’in sunusu, eski günlerde olduğu gibi, geçmiş yıllarda olduğu gibi Rab’be hoş gelecektir. Malaki 3:2-3.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

Malaki’nin üçüncü bölümü ile tapınağın iki kez temizlenmesi, Antlaşmanın habercisi tarafından gerçekleştirilen Levi oğullarının imanının yetkinleştirilmesini temsil eder. Levi oğullarının imanının yetkinleştirilmesi, altının arıtılmasıyla temsil edilir.

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> "Sanatoryumda herhangi bir etkisi olan herkesin Tanrı’nın iradesine uyması, benliği alçaltması ve yüreğini Mesih’in Ruhu’nun değerli etkisine açması gerekir. Ateşte sınanmış altın sevgi ve imanı temsil eder. Birçoğu sevgiden neredeyse yoksundur. Kendi kendine yeterlilik, büyük ihtiyaçlarını görmelerini engelliyor. Tanrı’ya günlük bir dönüşe, dini yaşamda yeni, derin ve günlük bir deneyime kesin bir zorunluluk vardır." Tanıklıklar, 4. cilt, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

Malaki üçüncü bölüm ve tapınağın iki kez temizlenmesi, Antlaşmanın Elçisi tarafından gerçekleştirilen, Levioğulları olan bilge kişilerdeki bilgi artışını anlama yetisinin kemale ermesini temsil eder. Levioğulları'nın kemale ermesi, gümüşün arıtılmasıyla temsil edilir.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> Rab'bin sözleri saf sözlerdir; toprak fırınında arıtılmış, yedi kez saflaştırılmış gümüş gibi. Mezmur 12:6.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

Antlaşmanın Habercisi, Levioğullarını gümüş ve altın gibi arıtacaktı. Arıtan Tanrı’nın Sözüdür, çünkü arıtılmak aklanmak ve kutsal kılınmaktır.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Onları kendi gerçeğinle takdis et: senin sözün gerçektir. Yuhanna 17:17.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

Vaftizci Yahya, Malaki kitabının üçüncü bölümünün ilk gerçekleşmesinde Antlaşma’nın Habercisi’nin gelişine yolu hazırlayan habercisiydi ve bu bakımdan mesajı mahiyeti gereği dört yönlüydü. Onun işi, Antlaşma’nın Habercisi tarafından yerine getirilecek arınma işini tanımlamayı ve gerçekleştirilen bu arınma işinin bir harman yerini süpürme eylemi olarak tasvir edildiğini ortaya koymayı içeriyordu. Eski seçilmiş halkın o sırada bir kenara bırakılma sürecinde olduğunu da tespit etti. Ayrıca Tanrı’nın halkına Laodikya mesajını sundu; böylece onlara kendi günahlarını ve babalarının günahlarını gösterdi. Bütün bu gerçekleri “gelecek gazap” bağlamına yerleştirdi. Yolu hazırlayan habercinin işi, bir kenara bırakılmakta olan halkın eğitim sisteminde hiç eğitim almamış biri tarafından yapılan bir işi temsil ediyordu.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> Vaftizci Yahya’da Rab, Rab’bin yolunu hazırlamak için kendisi için bir haberci yetiştirdi. Günahı azarlayıp kınamada dünyaya sarsılmaz bir tanıklık sunacaktı. Luka, onun görevini ve hizmetini bildirirken şöyle der: 'O’nun önünden İlyas’ın ruhu ve gücüyle gidecek; babaların yüreklerini çocuklarına, itaatsizleri de doğruların bilgeliğine çevirecek; Rab için hazırlanmış bir halk hazırlayacak' (Luka 1:17).

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> Ferisilerle Sadukilerden birçoğu Yuhanna’nın vaftizine geldi; onlara hitaben şöyle dedi: “Ey engerek yılanları soyu, gelecek gazaptan kaçmayı size kim öğretti? Öyleyse tövbeye yaraşır meyveler verin. Kendi kendinize, ‘Babamız İbrahim’dir’ demeye kalkışmayın. Çünkü size şunu söylüyorum: Tanrı bu taşlardan İbrahim’e çocuklar çıkarabilir. Şimdi bile balta ağaçların köküne dayanmıştır; bu yüzden iyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır. Ben sizi tövbe için suyla vaftiz ediyorum; ama benden sonra gelen benden daha kudretlidir; onun ayakkabılarını taşımaya bile layık değilim. O sizi Kutsal Ruh’la ve ateşle vaftiz edecektir. Harman savurma küreği elindedir; harman yerini tastamam temizleyecek, buğdayını ambarına toplayacak, fakat samanı sönmez ateşte yakacaktır.” (Matta 3:7-12).

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> Yuhanna’nın sesi bir boru gibi yükseldi. Görevi şuydu: “Halkıma isyanlarını, Yakup’un evine de günahlarını bildir” (Yeşaya 58:1). İnsani bir eğitim almamıştı. Onun öğretmenleri Tanrı ve doğa olmuştu. Ama Mesih’in önünü hazırlamak için, sesini eski peygamberler gibi duyuracak ve yozlaşmış ulusu tövbeye çağıracak kadar cesur birine ihtiyaç vardı. Seçilmiş Mesajlar, kitap 2, 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

William Miller, Antlaşma'nın Habercisi'nin yolunu hazırlayan ikinci haberciydi ve Miller'in kişiliği ile hizmeti Vaftizci Yahya tarafından simgelenmişti.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> "Binlercesi, William Miller’in vaaz ettiği gerçeği benimsemeye yöneltildi; Tanrı’nın kulları da mesajı ilan etmek için İlyas’ın ruhu ve kudretiyle ortaya çıkarıldı. İsa’nın öncüsü Yahya gibi, bu ciddi mesajı vaaz edenler baltayı ağacın köküne koymak ve insanları tövbeye yaraşır meyveler vermeye çağırmak zorunda olduklarını hissettiler." Erken Yazılar, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

Mesih’in zamanındaki tartışmacı Yahudiler, Mesih hakkında sahte bir mesaja güvenmeye yönlendirilmişlerdi. “Mesih”, “meshedilmiş” anlamına gelen Yunanca “Christ” kelimesinin İbranice karşılığıdır.

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> Tanrı, İsrailoğullarına İsa Mesih aracılığıyla barışı ilan eden bir söz gönderdi—O, herkesin Rabbidir. Bu sözün, Yahya'nın vaaz ettiği vaftizden sonra Celile'de başlayıp bütün Yahudiye'de yayıldığını biliyorsunuz. Tanrı, Nasıralı İsa'yı Kutsal Ruh ve güçle meshetti; O, etrafta dolaşarak iyilik yaptı ve İblis'in baskısı altında olanların hepsini iyileştirdi; çünkü Tanrı onunlaydı. Elçilerin İşleri 10:36-38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

Hem "mesih" hem de "Mesih" "meshedilmiş olan" anlamına gelir. Mesih, vaftizi sırasında meshedildi; bu nedenle teknik olarak vaftizine kadar ne mesih ne de Mesih değildi. Onun vaftizi, Vahiy kitabının onuncu bölümündeki meleğin 11 Ağustos 1840'ta gerçekleşen inişiyle peygamberce örtüşür ve ayrıca Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki güçlü meleğin 11 Eylül 2001'deki inişiyle de örtüşür. Üç peygamberî yol işareti, Kutsal Ruh'un geç yağmurdaki tezahürünü belirler.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

Tartışmacı Yahudiler, Mesih’in İsrail ulusunun dünyayı yöneteceği, kelimenin tam anlamıyla dünyevi bir krallık getireceğini ileri süren sahte bir peygamberlik mesajı olan bir yanılgıya bağlı kaldılar. Bu, "barış ve refah" vaat eden sahte bir mesajdı.

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

William Miller’in mesajının iki temel unsuru vardı. Birincisi, kutsal yerin arındırılmasına işaret eden zamanla ilgili peygamberliklerin uygulanmasıydı; ikincisi ise Protestanların inanma eğiliminde oldukları bin yıllık döneme dair Katolik yorumunu reddetmesiydi. Barış ve refah dolu bin yıl olarak tasvir edilen milenyuma ilişkin bu yanlış görüş, münakaşacı Yahudilerin Mesih’in krallığına dair taşıdıkları yanlış anlayışla temsil edilmişti.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

O iki tanık, Antlaşmanın Elçisi’nin O’nun tapınağına ansızın gelmesi için yolunu hazırlayan haberciye ilişkin tarihin üçüncü ve son gerçekleşmesinde, “barış ve refah” vaat eden sahte bir son yağmur mesajını teşhis eder. O sahte son yağmur mesajı, “barış ve güvenlik” mesajı olarak tanımlanır; bu, “gelecek gazap” geldiğinde “iyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır” diye bildiren Vaftizci Yahya’nın mesajının tersidir. Bu, Rab döndüğünde gelişinin parlaklığıyla yeryüzünü yok edeceği için Katolikliğin öğrettiği gibi bin yıllık bir barış dönemi olmayacağını belirten Miller’ın tespitiyle de ortaya konmuştur.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> Ve sıkıntı çeken sizler de bizimle birlikte rahat bulacaksınız; Rab İsa kudretli melekleriyle birlikte gökten göründüğünde, alev alev yanan ateş içinde Tanrı’yı tanımayanlara ve Rabbimiz İsa Mesih’in Müjdesine itaat etmeyenlere öç alacaktır. Bunlar, Rabbin huzurundan ve kudretinin yüceliğinden uzak bırakılarak sonsuz yıkımla cezalandırılacaklardır. 2. Selanikliler 1:7-9.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

Antlaşmanın Habercisi’nin yeni seçilmiş bir halkla antlaşmaya girmesine zemin hazırlayan ilk iki haberci, Laodikya Adventizminin üçüncü neslinde oluşturulmuş sahte bir “barış ve güvenlik” son yağmur mesajının, Laodikya Adventizminin dördüncü neslinin, üçüncü “Vay”da temsil edildiği üzere İslam’ın rolünü tanımasını engellemek için Şeytan tarafından tasarlandığını göstermektedir.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

Levioğullarıyla temsil edilenler için yerine getirilen arınma sürecinde, Vaftizci Yahya’dan sonra gelen, elindeki savurma küreğiyle kendi harman yerini bütünüyle süpürüp "arıtacaktı". Bu iş O’nun Sözü aracılığıyla yerine getirilir.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Yabası O’nun elindedir; harman yerini büsbütün temizleyecek ve buğdayını ambara toplayacaktır.’ Matta 3:12. Bu, ayıklanma zamanlarından biriydi. Hakikat sözleri aracılığıyla saman buğdaydan ayrılıyordu. Azarı kabul edemeyecek kadar kibirli ve kendi doğruluğuna güvenen, alçakgönüllü bir yaşamı benimseyemeyecek kadar dünyayı seven birçok kişi İsa’dan yüz çevirdi. Birçokları bugün de aynı şeyi yapmaktadır. Canlar, bugün, Kefernahum’daki havrada bulunan o öğrencilerin sınandığı gibi sınanmaktadır. Hakikat yüreğe ulaştırıldığında, yaşamlarının Tanrı’nın isteğiyle uyum içinde olmadığını görürler. Kendilerinde tümden bir değişimin gerekli olduğunu anlarlar; fakat benliği inkâr etmeyi gerektiren bu işi üstlenmeye razı olmazlar. Bu yüzden günahları açığa çıkarıldığında öfkelenirler. Öğrencilerin söylenerek İsa’yı bırakıp gitmeleri gibi, onlar da gücenip giderler: ‘Bu söz çetindir; bunu kim dinleyebilir?’” The Desire of Ages, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

Geç yağmurun mesajı, Habakkuk’un ikinci bölümündeki “tartışma”dır ve samanı buğdaydan ayıran gerçeğin sözleridir. Bu ayrım, Antlaşmanın Habercisi tarafından gerçekleştirilen arındırmadır. Millerit hareketin tarihinde, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayetindeki mesaj, ilk kez gerçekleşmeyince bir arındırmaya yol açtı ve Habakkuk’un ikinci bölümündeki bekleme zamanını ve Matta’nın yirmi beşinci bölümündeki on bakire benzetmesini ortaya çıkardı. Gece Yarısı Çığlığı mesajı nihayet 22 Ekim 1844’te yerine geldiğinde, daha da büyük bir arındırma meydana getirdi. İşte o zaman Antlaşmanın Habercisi ansızın geldi ve nihai arındırma ve temizlenmeyi başlattı. Üç arınma ve arındırmanın ilk ikisinden geçmiş olan hareket, üçüncüsünde başarısız oldu ve 1863’te Laodikeia’nın çölüne gönderildi.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

Millerit tarihinde Protestanlar önce hakikatin sözleriyle arındırıldı; ardından, üçüncü sınayıcı mesajın gelişiyle birinci meleğin hareketi arındırıldı. Ancak 1798’den 1844’e kadar geçen kırk altı yıl boyunca Millerit tapınağını inşa edenler, 22 Ekim 1844’te gelen üçüncü sınavı geçemediler; her ne kadar on bakire benzetmesini tam anlamıyla yerine getirmiş olsalar da.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> Birinci ve ikinci meleğin mesajlarının etkisiyle Damat’ı karşılamak üzere dışarı çıkanların birçoğu, dünyaya verilecek son sınayıcı mesaj olan üçüncüyü reddetti ve son çağrı yapıldığında benzer bir tutum takınılacaktır.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> Bu benzetmenin her bir ayrıntısı titizlikle incelenmelidir. Biz ya akıllı ya da akılsız kızlar tarafından temsil ediliriz. Review and Herald, 31 Ekim 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle başlayan peygamberlik tarihi bir başarısızlıktı ve 1863’teki isyanla sona erdi. 1850 yılına gelindiğinde Kardeş White aşağıdaki mesajı kaleme aldı.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> Rab bana 26 Ocak’ta bir görü verdi; bunu anlatacağım. Tanrı’nın halkından bazılarının akılsız ve uyuşuk olduklarını; yalnızca yarı uyanık olduklarını ve şimdi yaşamakta olduğumuz zamanın farkında olmadıklarını; 'kir fırçası' taşıyan 'adam'ın içeri girdiğini ve bazılarının süpürülüp götürülme tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu gördüm. Onları kurtarması, onlara biraz daha mühlet vermesi ve sonsuza dek çok geç olmadan önce hazırlanabilmeleri için korkunç tehlikelerini görmelerine izin vermesi için İsa’ya yalvardım. Melek, 'Yıkım kudretli bir kasırga gibi geliyor,' dedi. Meleğe, bu dünyayı seven, mallarına bağlı olan ve ruhsal gıdadan yoksun oldukları için mahvolan aç koyunları doyurmaları için yola çıkan habercilerin yolunu hızlandırmak uğruna onlardan kopmaya ve onları feda etmeye razı olmayanlara acımasını ve onları kurtarmasını yalvardım.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> “Şimdiki hakikatin yokluğundan ölen zavallı ruhları ve gerçeğe inandıklarını söyleyen bazılarının, Tanrı’nın işini ilerletmek için gerekli vasıtaları esirgeyerek onların ölüp gitmesine göz yumduklarını gördüğümde, bu manzara dayanamayacağım kadar acı vericiydi ve meleğe bunu benden uzaklaştırması için yalvardım. Tanrı’nın davası mülklerinin bir kısmını istediğinde, İsa’ya gelen genç adam gibi [Matta 19:16-22.], kederle uzaklaştıklarını gördüm; ve yakında sel gibi gelen belânın üzerlerinden geçip bütün mallarını silip süpüreceğini, o zaman da dünyevi mallardan fedakârlık etmek ve gökte bir hazine biriktirmek için artık çok geç olacağını.” Review and Herald, 1 Nisan 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

1850'de, kir fırçasını elinde tutan adam çoktan gelmişti. 22 Ekim 1844'te, Antlaşmanın Habercisi kendi tapınağına ansızın gelmişti ve Levioğullarını arındırma ve temizleme işine başlamıştı.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> Bugün ruhlar sınanıyor ve deneniyor; birçoğu da Mesih’i terk edenlerin çiğnediği aynı yoldan geçiyor. Söz’le sınandıklarında ilahi Öğretmeni reddediyorlar. Yaşamları gerçeğe ve doğruluğa uygun olmadığı için azarlanınca Kurtarıcıdan yüz çeviriyorlar; ve kararları, gücenmiş öğrencilerinki gibi, bir daha geri çevrilmez. Artık Mesih’le birlikte yürümüyorlar. Böylece şu sözler yerine geliyor: ‘Yabası elindedir; harman yerini bütünüyle temizleyecek ve buğdayını ambarına toplayacaktır.’ Signs of the Times, 15 Mayıs 1901.

Back to Articles