Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Five

Daniel Kitabı - Numara Yüz Seksen Beş

Divinity Embodied: The Profound Confession of Peter and Its Implications

Beden Almış Tanrısallık: Petrus’un Derin İkrarı ve Sonuçları

Author

Jeff Pippenger

Published

April 15, 2024

Formats

PDF
Word

When Peter set forth his answer to Christ’s question of who the disciples say that Christ is he identified that Jesus was the anointed one, the Christ, the Messiah. He also said He was the Son of God.

Petrus, Mesih’in öğrencilerin O’nun kim olduğunu söylediklerine dair sorusuna cevap verdiğinde, İsa’nın Meshedilmiş Olan, Mesih, Mesiha olduğunu belirtti. Ayrıca İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu da söyledi.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:13–19.

> İsa Filippi Sezariyesi bölgesine geldiğinde, öğrencilerine, “Halk, İnsanoğlu’nun kim olduğunu söylüyor?” diye sordu. Onlar, “Kimi Vaftizci Yahya, kimi İlyas, kimi de Yeremya ya da peygamberlerden biri olduğunu söylüyor” dediler. Onlara, “Peki ya siz, sizce ben kimim?” dedi. Simun Petrus, “Sen, yaşayan Tanrı’nın Oğlu Mesih’sin” diye cevap verdi. İsa ona, “Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun! Çünkü bunu sana açan insan değil, göklerdeki Babamdır. Ben de sana şunu söyleyeyim: Sen Petrus’sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; ölüler diyarının kapıları ona karşı direnemeyecek. Göklerin Egemenliği’nin anahtarlarını sana vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde de bağlanmış olacak, yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde de çözülmüş olacak” dedi. Matta 16:13-19.

Through Peter the Holy Spirit presented the essential truth for the one hundred and forty-four thousand to understand. He did so at Panium, which was Caesarea Philippi. Panium is the most sacred temple site in the worship of the dragon, for Greece represents the world, and the world in the last days is the United Nations, who is the dragon’s earthly representative. The “gates of hell” is a name for the temple of Pan, the Greek goat-god. The temple was built in front of a cave that contained the Spring of Panium. The Spring of Panium fed the Jordan River, which is a symbol of Christ.

Kutsal Ruh, Petrus aracılığıyla yüz kırk dört binin anlaması için temel gerçeği sundu. Bunu, Sezariye Filipi olarak bilinen Panium’da yaptı. Panium, ejderhaya tapınmada en kutsal tapınak yeridir; çünkü Yunanistan dünyayı temsil eder ve son günlerde dünya, ejderhanın yeryüzündeki temsilcisi olan Birleşmiş Milletlerdir. “Cehennemin kapıları”, Yunan keçi tanrısı Pan’ın tapınağına verilen bir addır. Tapınak, Panium Kaynağı’nı barındıran bir mağaranın önüne inşa edilmişti. Panium Kaynağı, Mesih’in bir simgesi olan Ürdün Nehri’ni besliyordu.

The name “Jordan” means “descender,” and it begins its course in the mountainous region of northern Israel, drawing its main source from the springs of Mount Hermon, the highest peak in the Hermon Range, where the spring called the “gates of hell” is located. Hermon means “sacred” and “Jordon” means “to descend.” The Jordan River flows from the highlands of Mount Hermon and descends through the Jordan Rift Valley, eventually reaching the Dead Sea, which is the lowest point on Earth’s surface.

"Jordan" adının anlamı "inen"dir ve İsrail'in kuzeyindeki dağlık bölgede akmaya başlar; başlıca kaynağını, Hermon Sıradağları'nın en yüksek zirvesi olan Hermon Dağı'ndaki kaynaklardan alır; burada "cehennemin kapıları" adı verilen pınar bulunur. Hermon "kutsal", "Jordon" ise "aşağı inmek" anlamına gelir. Ürdün Nehri, Hermon Dağı'nın yüksek kesimlerinden doğar, Ürdün Çöküntü Vadisi boyunca alçalar ve sonunda yeryüzünün en alçak noktası olan Ölü Deniz'e ulaşır.

The waters that feed the Jordan River, that originate in the temple of Pan, and that ultimately arrive at the lowest point on earth represent the descent the Son of God made when He left the highest sacred mountain to descend to the lowest “dead sea” of this world. Christ’s descent from heaven to the death of the cross also represents that He took upon Himself the flesh of fallen man, for his journey from heaven to the cross was fed by the waters that originated in the “gates of hell.”

Şeria Nehri’ni besleyen, Pan tapınağında kaynaklanan ve nihayetinde yeryüzünün en alçak noktasına ulaşan sular, Tanrı’nın Oğlu’nun en yüksek kutsal dağdan ayrılıp bu dünyanın en aşağıdaki "ölü deniz"ine inişini temsil eder. Mesih’in gökten gelip çarmıh ölümüne varan inişi ayrıca onun düşmüş insanın bedenini üzerine aldığını da gösterir; çünkü gökten çarmıha uzanan yolculuğu, kaynağını "cehennemin kapıları"ndan alan sularla besleniyordu.

The Dead Sea is not only the lowest place on earth, but it is the saltiest waters on earth, nine times saltier than the ocean. Christ’s death on the cross as typified by the Dead Sea is where He confirmed His covenant with many.

Ölü Deniz yalnızca yeryüzündeki en alçak yer olmakla kalmaz, aynı zamanda yeryüzündeki en tuzlu su kütlesidir; okyanustan dokuz kat daha tuzludur. Ölü Deniz’le simgelenen Mesih’in çarmıhtaki ölümü, O’nun birçoklarıyla yaptığı antlaşmayı teyit ettiği andır.

> And every oblation of thy meat offering shalt thou season with salt; neither shalt thou suffer the salt of the covenant of thy God to be lacking from thy meat offering: with all thine offerings thou shalt offer salt. Leviticus 2:3.

> Ve tahıl sununun her takdimesine tuz katacaksın; Tanrının antlaşmasının tuzunun tahıl sunundan eksik olmasına izin vermeyeceksin; bütün sunularınla birlikte tuz sunacaksın. Levililer 2:3.

On the way from the springs of Mount Hermon, the Jordan River passes through the sea of Galilee, which is also known as Lake Tiberius and Lake Kinneret. Galilee means a “hinge” or a “turning point.” Tiberius is the name of the Roman ruler who followed Augustus Caesar, and due to the shape of the lake, it is called Kinneret, which means “a harp” or “a lyre.” The turning point for mankind was when Tiberius Caesar ruled and Jesus was crucified, and every harp in heaven was silenced. The geographical testimony of the Jordan River in connection with the “gates of hell,” which is the temple of the Greek god Pan, speaks to the testimony which Peter proclaimed through the inspiration of the Holy Spirit.

Hermon Dağı’nın kaynaklarından akıp gelirken, Ürdün Nehri, aynı zamanda Tiberius Gölü ve Kinneret Gölü olarak da bilinen Celile Denizi’nden geçer. Celile, “menteşe” ya da “dönüm noktası” anlamına gelir. Tiberius, Augustus Sezar’dan sonra gelen Roma hükümdarının adıdır ve gölün şekli nedeniyle ona “arp” ya da “lir” anlamına gelen Kinneret denir. İnsanlık için dönüm noktası, Tiberius Sezar hüküm sürerken İsa çarmıha gerildiğinde yaşandı ve göklerdeki her arp sustu. Yunan tanrısı Pan’ın tapınağı olan “cehennemin kapıları” ile bağlantılı olarak Ürdün Nehri’nin coğrafi tanıklığı, Petrus’un Kutsal Ruh’un ilhamıyla ilan ettiği tanıklığa işaret eder.

The incarnation of Christ was the combination of divinity and humanity that occurred when the divine Son of God took upon Himself human flesh, thus combining divinity with humanity, as represented by the waters from the spring of Pan feeding the Jordan River. What fed the spring of Pan was the dew, rain and snow that fell upon the mountains of Hermon, Hermon representing the “sacred” mountain, which is Jerusalem above.

Mesih’in beden alışı, Tanrı’nın ilahi Oğlu’nun insan bedenini üzerine aldığında meydana gelen tanrısallık ile insanlığın birleşmesiydi; bu, Şeria Nehri’ni besleyen Pan’ın pınarından çıkan sularla temsil edilir. Pan’ın pınarını besleyen şey ise Hermon dağlarına düşen çiğ, yağmur ve kardı; Hermon, “kutsal” dağı, yani yukarıdaki Yeruşalim’i temsil eder.

> A Song of Degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

> Davut’un Yükseliş Ezgisi. İşte, kardeşlerin birlik içinde bir arada yaşamaları ne kadar iyi, ne kadar hoştur! Başın üzerindeki değerli yağ gibidir; sakala, Harun’un sakalına kadar inen, giysisinin eteklerine kadar süzülen. Hermon’un çiyi gibi, Siyon dağlarının üzerine inen çiy gibi; çünkü orada Rab bereketi, sonsuza dek yaşamı buyurdu. Mezmurlar 133:1-3.

The “precious ointment” that ran down Aaron’s beard was the oil that was used when he and his sons were anointed as God’s priests.

Aaron’ın sakalından aşağı akan "kıymetli yağ", kendisi ve oğulları Tanrı’nın kâhinleri olarak meshedilirken kullanılan yağdı.

> And thou shalt take of the blood that is upon the altar, and of the anointing oil, and sprinkle it upon Aaron, and upon his garments, and upon his sons, and upon the garments of his sons with him: and he shall be hallowed, and his garments, and his sons, and his sons’ garments with him. Exodus 29:21.

> Ve sunağın üzerindeki kandan ve mesh yağından alıp, onu Harun’un üzerine, giysilerinin üzerine, oğullarının üzerine ve onunla birlikte bulunan oğullarının giysilerinin üzerine serpeceksin; böylece Harun, giysileri, oğulları ve onunla birlikte bulunan oğullarının giysileri kutsal kılınacak. Çıkış 29:21.

Peter expressed the confession of all the disciples, and in so doing he expressed the confession of the one hundred and forty-four thousand, who are to be anointed as a unified priesthood that is lifted up as an ensign. The “oil” that anointed Aaron, was also as the dew of Mount Hermon and also the dew of the mountains of Zion. The “oil” and the “dew” are the message which represents the anointing of the Holy Spirit.

Petrus bütün öğrencilerin iman ikrarını dile getirdi; böylece, bir sancak gibi yükseltilen birleşik bir kâhinlik olarak mesh edilecek olan yüz kırk dört binin de iman ikrarını dile getirmiş oldu. Harun’u mesh eden “yağ”, aynı zamanda Hermon Dağı’nın çiyi ve Siyon’un dağlarının çiyi gibiydi. “Yağ” ve “çiy”, Kutsal Ruh’un meshedişini temsil eden mesajdır.

> Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. Deuteronomy 32:1–3.

> Ey gökler, kulak verin, konuşacağım; ve ey yeryüzü, ağzımdan çıkan sözleri işit. Öğretim yağmur gibi damlasın, sözüm çiy gibi süzülsün; körpe ot üzerine ince yağmur gibi, çimen üzerine sağanaklar gibi. Çünkü RAB’bin adını ilan edeceğim; Tanrımız’a yücelik verin. Yasa’nın Tekrarı 32:1-3.

The “dew” is the “doctrine” that falls on the mountains of Zion, and it is the “oil” of anointing that unifies the one hundred and forty-four thousand, who are God’s priests in the last days. The doctrine drops as rain, and distills as dew because it is “published”. It is published because heaven and earth are to give ear and hear the words of His mouth, through a unified priesthood that is the ensign who proclaim the messages of the Midnight Cry and Loud Cry.

"Çiy", Siyon’un dağlarına düşen "öğreti"dir ve aynı zamanda son günlerde Tanrı’nın kâhinleri olan yüz kırk dört bini birleştiren "mesh yağı"dır. Öğreti yağmur gibi damlar ve "yayınlandığı" için çiy gibi süzülür. Gök ve yer, O’nun ağzından çıkan sözlere kulak verip onları işitsin diye, Gece Yarısı Çağrısı ve Gür Çağrı mesajlarını ilan eden sancak görevi gören birleşik bir kâhinlik aracılığıyla "yayınlanır".

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Isaiah 52:7–10.

> Ne güzeldir dağlar üzerinde müjdeyi getirenin, esenliği ilan edenin; iyiliğin müjdesini getirenin, kurtuluşu duyuranın; Siyon’a, “Tanrın egemenlik sürüyor!” diyenin ayakları! Senin nöbetçilerin seslerini yükseltecek; bir ağızdan ilahi söyleyecekler; çünkü Rab Siyon’a döndüğünde bunu kendi gözleriyle görecekler. Yeruşalim’in viraneleri, sevinçle coşup hep birlikte şarkı söyleyin; çünkü Rab halkını avuttu, Yeruşalim’i kurtardı. Rab kutsal kolunu bütün ulusların gözü önünde açığa çıkardı; ve yeryüzünün bütün uçları Tanrımızın kurtarışını görecek. Yeşaya 52:7-10.

The last-day watchmen, represented by Peter, publish salvation and peace, and they shall be unified, for they will see eye to eye. This happens when “the Lord brings again Zion.” The Hebrew word translated as “bring again” means to “reverse.” When the Lord reverses Zion, it means that Zion had been in captivity, as represented by the scattering, and it is reversed when the captivity ceases.

Petrus’un temsil ettiği son günlerin bekçileri kurtuluşu ve esenliği ilan eder ve birleşeceklerdir; çünkü aynı görüşte olacaklardır. Bu, “Rab Siyon’u yeniden getirince” olur. “Yeniden getirmek” olarak çevrilen İbranice sözcük “tersine çevirmek” anlamına gelir. Rab Siyon’u tersine çevirdiğinde, bu, Siyon’un, dağılışla temsil edilen bir esaret altında olduğunu ve esaret sona erdiğinde bunun tersine döndüğünü ifade eder.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. For I know the thoughts that I think toward you, saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you. And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart. And I will be found of you, saith the Lord: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the Lord; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive. Jeremiah 29:10–14.

> Çünkü Rab şöyle diyor: Babil’de yetmiş yıl tamamlandığında sizi ziyaret edeceğim ve sizi bu yere geri döndürerek size ilişkin iyi sözümü yerine getireceğim. Çünkü sizin için düşündüğüm tasarıları biliyorum, diyor Rab; bunlar esenlik tasarılarıdır, kötülük değil; size umduğunuz sonu vermek için. O zaman beni çağıracak, gidip bana dua edeceksiniz ve ben sizi işiteceğim. Beni arayacaksınız ve bütün yüreğinizle beni aradığınızda beni bulacaksınız. Ve size görüneceğim, diyor Rab; sürgününüzü sona erdireceğim ve sizi sürdüğüm bütün uluslardan ve gönderdiğim bütün yerlerden toplayacağım, diyor Rab; ve sürgün edilmenizi sağladığım o yere sizi yeniden getireceğim. Yeremya 29:10-14.

All the prophets are addressing the last days, and in the last days His people are in a captivity that is to be reversed, in order to fulfill the testimony of prophecy.

Bütün peygamberler son günlere hitap eder ve son günlerde O’nun halkı, peygamberliğin tanıklığının yerine gelmesi için tersine çevrilecek bir esaret altındadır.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Thus speaketh the Lord God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book. For, lo, the days come, saith the Lord, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the Lord: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it. Jeremiah 30:1–3.

> Rab'den Yeremya'ya gelen söz: İsrail'in Tanrısı Rab şöyle diyor: Sana söylediğim bütün sözleri bir kitaba yaz. Çünkü işte günler geliyor, Rab diyor, halkım İsrail ve Yahuda'yı sürgünden geri döndüreceğim, Rab diyor; onları atalarına verdiğim ülkeye döndüreceğim ve orayı mülk edinecekler. Yeremya 30:1-3.

After three and a half days of sleeping, just as Lazarus slept for four days, and Daniel mourned for twenty-one days, Michael resurrects the two witnesses, who are His last-day people and brings them into unity and also anoints them through a message that is published around the world. That message is the “dew” of Mount Hermon (the sacred mountain), that feeds the spring of Pan, which thereafter feeds the Jordan River. The anointing that is accomplished by that message represents the anointing of Jesus, that marked when He became the Christ, which Peter identified.

Üç buçuk gün uyuduktan sonra—tıpkı Lazar’ın dört gün uyuması ve Daniel’in yirmi bir gün yas tutması gibi—Mikail, O’nun son günlerdeki halkı olan iki tanığı diriltir, onları birliğe kavuşturur ve ayrıca dünya çapında yayımlanan bir mesaj aracılığıyla onları mesheder. O mesaj, Hermon Dağı’nın (kutsal dağ) 'çiyi' olup Pan’ın pınarını besler; o da ardından Şeria Nehri’ni besler. O mesajla gerçekleştirilen meshediş, İsa’nın Mesih oluşunu işaretleyen meshedilişi temsil eder; bunu Petrus belirtmiştir.

When Peter identified Christ as the Son of God, he represented Christ as both the Son of God and the Son of man, as represented by the waters of the “gates of hell” feeding the Jordan River. The confession of Peter was produced by the inspiration of the Holy Spirit, and it was that truth, that Jesus was the Christ, the Anointed One, and that He was both God and man which was identified by Jesus as the truth which would be the focus of the battle against God’s last-day people, who Christ promised would be victorious, for the “gates of hell,” will not prevail against this truth.

Petrus, Mesih’i Tanrı’nın Oğlu olarak itiraf ettiğinde, O’nu hem Tanrı’nın Oğlu hem de İnsanoğlu olarak ilan etmiş oldu; bu, Şeria Nehri’ni besleyen “cehennemin kapıları”nın sularıyla da simgelenmişti. Petrus’un itirafı Kutsal Ruh’un ilhamıyla ortaya çıktı ve İsa’nın Mesih, Meshedilmiş Olan olduğu ve O’nun hem Tanrı hem de insan olduğu gerçeği, İsa tarafından, Tanrı’nın son günlerdeki halkına karşı yürütülecek mücadelenin odağı olacak gerçek olarak tanımlandı; Mesih bu halkın zafer kazanacağını vaat etti, çünkü “cehennemin kapıları” bu gerçeğe karşı üstün gelemeyecektir.

The truth is that on September 11, 2001, just as Jesus was anointed at His baptism, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and that in that history there would be a disappointment which would slay His last-day people, until He resurrected them and reversed their captivity. The process of resurrection includes the unifying of His people into a mighty army that is lifted up as an ensign. The work of resurrecting, purifying, unifying and lifting up, after the death in the streets, is illustrated in verses ten through fifteen of Daniel chapter eleven, as well as other biblical passages. But in verses thirteen through fifteen Christ has once again brought His disciples to Caesarea Philippi, to Panium, and it is there that the seal of God is impressed for eternity.

Gerçek şu ki, 11 Eylül 2001'de, tıpkı İsa'nın vaftizinde meshedildiği gibi, yüz kırk dört binin mühürlenmesi başladı ve o tarihsel süreçte O'nun son günlerdeki halkını öldürecek bir hayal kırıklığı yaşanacaktı; ta ki onları diriltip esaretlerini sona erdirene kadar. Diriliş süreci, halkının bir sancak olarak yükseltilen kudretli bir ordu hâlinde birleştirilmesini içerir. Sokaklarda yaşanan ölümün ardından gerçekleşen diriltme, arındırma, birleştirme ve yükseltme işi, Daniel kitabının on birinci bölümünün onuncu ila on beşinci ayetlerinde ve diğer Kutsal Kitap pasajlarında tasvir edilmiştir. Ancak on üç ila on beşinci ayetlerde Mesih, öğrencilerini bir kez daha Sezariye Filipi'ye, Panium'a götürmüştür ve Tanrı'nın mührü orada sonsuzluk için basılır.

Only when we understand the profundity of these facts, can we recognize the revelations of truth located in the witness of Caesarea Philippi. In verse eighteen of chapter sixteen of Matthew Simon Barjonah’s name is changed to Peter, which symbolizes the one hundred and forty-four thousand as previously noted in a recent article. The mathematical revelation established in the verse magnifies Jesus as the Wonderful Numberer, for not only can Peter be understood to represent one hundred and forty-four thousand, but Mathew 16:18 is also the mathematical symbol of “phi”.

Ancak bu gerçeklerin derinliğini kavradığımızda, Sezariye Filipi’nin tanıklığında bulunan hakikatin vahiylerini fark edebiliriz. Matta’nın on altıncı bölümünün on sekizinci ayetinde Simon Barjona’nın adı Petrus olarak değiştirilir; bu da, yakın zamanda yayımlanan bir yazıda daha önce belirtildiği gibi, yüz kırk dört bini simgeler. Ayette ortaya konan matematiksel vahiy, İsa’yı Harika Sayıcı olarak yüceltir; çünkü Petrus’un yüz kırk dört bini temsil ettiği anlaşılmakla kalmaz, Matta 16:18 aynı zamanda “phi”nin matematiksel sembolüdür.

Before we address the mathematics associated with “phi,” it should be noted that “phi” is part of the word “Philippi,” the second of the two names of the town of Panium. Verse eighteen identifies that Jesus spoke to Peter in Hebrew, which was recorded in Greek, and later translated into English. Those three steps address Christ’s control over His Word. When the word is considered with the mathematical system of multiplying the numbered positions, it identifies that the name Peter equates to one hundred and forty-four thousand, thus emphasizing Jesus as the Wonderful Numberer. In the very same verse, where Jesus proclaims that He will build His church the Wonderful Numberer controlled the translation process to ensure that the truth represented in verse eighteen in chapter sixteen, would represent the mathematical symbol of “phi.”

"phi" ile ilişkili matematiğe geçmeden önce, "phi"nin, Panium kasabasının iki adından ikincisi olan "Philippi" sözcüğünün bir parçası olduğu belirtilmelidir. On sekizinci ayet, İsa'nın Petrus'a İbranice konuştuğunu; bunun Yunanca olarak kayda geçirildiğini ve daha sonra İngilizceye çevrildiğini bildirir. Bu üç aşama, Mesih'in Kendi Sözü üzerindeki egemen denetimini gösterir. Kelime, numaralandırılmış konumların çarpılmasına dayalı matematiksel sistemle birlikte ele alındığında, Petrus adının yüz kırk dört bine denk düştüğü anlaşılır; bu da İsa'yı Harika Sayıcı olarak vurgular. Tam da aynı ayette, İsa kendi kilisesini inşa edeceğini ilan ederken, Harika Sayıcı, on altıncı bölümün on sekizinci ayetinde ifade edilen gerçeğin "phi" matematiksel sembolünü temsil etmesini sağlamak için çeviri sürecini denetlemiştir.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Ben de sana diyorum ki: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Matta 16:18.

His church is not simply built upon the doctrine that Jesus is the Christ, and that He is the son of God, but also the fact that He is the Word, and the Word created and controls all things, including mathematics, grammar and the works of men.

Onun kilisesi yalnızca İsa’nın Mesih olduğu ve Tanrı’nın Oğlu olduğu öğretisi üzerine kurulmuş değildir; aynı zamanda O’nun Söz olduğu ve Söz’ün, matematik, dilbilgisi ve insanların eserleri dahil olmak üzere, her şeyi yarattığı ve her şeye egemen olduğu gerçeği üzerine de kuruludur.

> In whom also we have obtained an inheritance, being predestinated according to the purpose of him who worketh all things after the counsel of his own will. Ephesians 1:11.

> O'nda biz de, her şeyi kendi iradesinin tasarısı uyarınca gerçekleştirenin amacına göre önceden belirlenmiş olarak mirasa kavuştuk. Efesliler 1:11.

Phi, often represented by the Greek letter φ (phi), is a mathematical constant approximately equal to 1.618033988749895. This number is known as the golden ratio or the divine proportion. It is an “irrational number”, meaning it cannot be expressed as a simple fraction, and its decimal representation goes on infinitely without repeating.

Phi, genellikle Yunanca φ (phi) harfiyle gösterilen, yaklaşık olarak 1.618033988749895'e eşit bir matematiksel sabittir. Bu sayı altın oran ya da ilahi oran olarak bilinir. Bir "irrasyonel sayı"dır; yani basit bir kesir olarak ifade edilemez ve ondalık gösterimi tekrar etmeksizin sonsuza kadar devam eder.

The golden ratio has many remarkable properties and appears in various contexts in mathematics, art, architecture, nature, and other fields. It is often found in geometric shapes, such as rectangles, pentagons, and dodecahedrons, where the ratio of the longer side to the shorter side is equal to phi.

Altın oran, pek çok dikkat çekici özelliğe sahiptir ve matematikte, sanatta, mimarlıkta, doğada ve diğer alanlarda karşımıza çıkar. Sıklıkla dikdörtgenler, beşgenler ve on iki yüzlüler gibi geometrik şekillerde, uzun kenarın kısa kenara oranı phi'ye eşittir.

In art and architecture, the golden ratio is believed to create aesthetically pleasing proportions. It has been used by artists and architects throughout history, from ancient civilizations to the Renaissance and beyond, to design compositions, buildings, and artworks. In mathematics, the golden ratio appears in various mathematical equations and sequences, including the Fibonacci sequence, where each term is the sum of the two preceding terms. As the terms of the Fibonacci sequence increase, the ratio of consecutive terms approaches phi.

Sanatta ve mimaride altın oranın estetik açıdan hoş orantılar oluşturduğuna inanılır. Antik uygarlıklardan Rönesans’a ve ötesine dek tarih boyunca, sanatçılar ve mimarlar tarafından kompozisyonlar, binalar ve sanat eserleri tasarlamak için kullanılmıştır. Matematikte, altın oran, her bir terimin kendisinden önce gelen iki terimin toplamı olduğu Fibonacci dizisi de dahil olmak üzere, çeşitli matematiksel denklemlerde ve dizilerde görülür. Fibonacci dizisinin terimleri arttıkça, ardışık terimlerin oranı phi’ye yaklaşır.

In verse 16:18, we find the mathematical phi (1.618…). Jesus, the God “who worketh all things after the counsel of his own will,” determined to place His signature of being Palmoni, the Wonderful Number, or the Numberer of Secrets in the prophetic geography that identifies the battleground of His church against the gates of hell in the last days. At that prophetic battleground, through His control of numbers, He represented the one hundred and forty-four thousand with “Peter”, who had his name changed from “Simon” the one who hears the message of the dove to “Peter”, thus marking the one hundred and forty-four thousand as His last days covenant people.

16:18 ayetinde, matematiksel phi’yi (1.618...) buluruz. "Kendi iradesinin öğüdüne göre her şeyi işleyen" Tanrı olan İsa, kilisesinin son günlerde cehennemin kapılarına karşı savaş alanını tanımlayan peygamberî coğrafyaya, Harika Sayı ya da Sırların Sayıcısı olan Palmoni oluşunun imzasını koymaya karar verdi. O peygamberî savaş alanında, sayılar üzerindeki egemenliği aracılığıyla, adı "güvercinin mesajını işiten" olan "Şimon"dan "Petrus"a değiştirilmiş "Petrus" ile yüz kırk dört bini temsil etti; böylece yüz kırk dört bini son günlerdeki antlaşma halkı olarak işaretledi.

The “rock” that He chose to build His church on, is the foundation rock, the foundation and chief cornerstone of the “seven times” of Leviticus twenty-six, for there is no true foundation that is not Christ. From the baptism of Christ, when Simon “heard” the message of the dove unto the cross of the Dead Sea, for twelve hundred and sixty days, twice each day, there was a morning and evening sacrifice, except on the final day of the twelve hundred and sixty days, for on that day, the evening sacrifice escaped from the priest, and on the cross Christ died as the twenty-five hundred and twentieth offering.

Kilisesini üzerine inşa etmeyi seçtiği “kaya”, temel kayasıdır; Levililer 26’daki “yedi kez”in temeli ve baş köşe taşıdır; çünkü Mesih olmayan hiçbir gerçek temel yoktur. Mesih’in vaftizinden, Simon’un güvercinin mesajını “işittiği” andan Ölü Deniz’in haçına kadar, bin iki yüz altmış gün boyunca, günde iki kez sabah ve akşam kurbanı vardı; yalnız bin iki yüz altmış günün son gününde, akşam kurbanı kâhinin elinden kaçtı ve haç üzerinde Mesih iki bin beş yüz yirminci kurban olarak öldü.

> “All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim; but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes. Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifice has been made. The way into the holiest is laid open. A new and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing humanity await the coming of the high priest.” The Desire of Ages, 757.

> Her şey dehşet ve karmaşa içinde. Kâhin kurbanı boğazlamak üzere; ama bıçak güçsüz elinden düşer ve kuzu kurtulur. Tanrı'nın Oğlu'nun ölümünde tip, antitiple buluştu. Büyük kurban sunuldu. Kutsalların Kutsalı'na giden yol açıldı. Herkes için yeni ve yaşayan bir yol hazırlandı. Artık günahlı, kederli insanlık başkâhinin gelişini beklemek zorunda değil. Çağların Özlemi, 757.

The “rock” He would build His church upon is the foundation stone that the builders rejected, its number is “twenty-five hundred and twenty.” In one short verse Christ presents Himself as the Master of all things, and when He does so He is standing and speaking in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Kilisini üzerine inşa edeceği "kaya", yapıcıların reddettiği temel taşıdır; sayısı "iki bin beş yüz yirmi"dir. Tek bir kısa ayette Mesih kendini her şeyin Efendisi olarak sunar ve bunu yaparken Daniel kitabının 11. bölümünün 13–15. ayetlerinde ayakta durup konuşmaktadır.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Ben de sana diyorum ki: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Matta 16:18.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “‘The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever.’ Deuteronomy 29:29. Just how God accomplished the work of creation He has never revealed to men; human science cannot search out the secrets of the Most High. His creative power is as incomprehensible as His existence.

> "'Gizli olan şeyler Tanrımız Rab'be aittir; açıklananlar ise sonsuzluğa dek bize ve çocuklarımıza aittir.' Yasa'nın Tekrarı 29:29. Tanrı, yaratılış işini tam olarak nasıl gerçekleştirdiğini insanlara hiçbir zaman açıklamamıştır; insan bilimi Yüceler Yücesi'nin sırlarını ortaya çıkaramaz. O'nun yaratıcı gücü varlığı kadar anlaşılmazdır."

> “God has permitted a flood of light to be poured upon the world in both science and art; but when professedly scientific men treat upon these subjects from a merely human point of view, they will assuredly come to wrong conclusions. It may be innocent to speculate beyond what God’s word has revealed, if our theories do not contradict facts found in the Scriptures; but those who leave the word of God, and seek to account for His created works upon scientific principles, are drifting without chart or compass upon an unknown ocean. The greatest minds, if not guided by the word of God in their research, become bewildered in their attempts to trace the relations of science and revelation. Because the Creator and His works are so far beyond their comprehension that they are unable to explain them by natural laws, they regard Bible history as unreliable. Those who doubt the reliability of the records of the Old and New Testaments, will be led to go a step further, and doubt the existence of God; and then, having lost their anchor, they are left to beat about upon the rocks of infidelity.

> Tanrı, hem bilimde hem sanatta dünyaya bir ışık selinin dökülmesine izin vermiştir; ancak kendilerini bilim insanı olarak tanıtan kimseler bu konuları yalnızca insani bir bakış açısından ele aldıklarında, kesinlikle yanlış sonuçlara varacaklardır. Kuramlarımız Kutsal Yazılar’da bulunan olgularla çelişmediği sürece, Tanrı’nın sözünün açıkladığının ötesine dair spekülasyonlar yapmak masum olabilir; ama Tanrı’nın sözünü bırakıp O’nun yaratılmış işlerini bilimsel ilkelerle açıklamaya çalışanlar, haritasız ve pusulasız, bilinmeyen bir okyanusta sürüklenmektedirler. En büyük zihinler bile, araştırmalarında Tanrı’nın sözü tarafından yönlendirilmezlerse, bilimin vahiy ile ilişkilerini izleme çabalarında şaşkına dönerler. Yaratıcı ve O’nun işleri, doğal yasalarla açıklayamayacakları ölçüde kavrayışlarının çok ötesinde olduğundan, Kutsal Kitap tarihini güvenilmez sayarlar. Eski ve Yeni Ahit’in kayıtlarının güvenilirliğinden şüphe edenler, bir adım daha ileri gitmeye ve Tanrı’nın varlığından kuşku duymaya sevk edilirler; ve sonra, demirlerini kaybettikleri için, imansızlığın kayalıkları arasında savrulup durmaya terk edilirler.

> “These persons have lost the simplicity of faith. There should be a settled belief in the divine authority of God’s Holy Word. The Bible is not to be tested by men’s ideas of science. Human knowledge is an unreliable guide. Skeptics who read the Bible for the sake of caviling, may, through an imperfect comprehension of either science or revelation, claim to find contradictions between them; but rightly understood, they are in perfect harmony. Moses wrote under the guidance of the Spirit of God, and a correct theory of geology will never claim discoveries that cannot be reconciled with his statements. All truth, whether in nature or in revelation, is consistent with itself in all its manifestations.

> Bu kişiler imanın sadeliğini kaybetmişlerdir. Tanrı’nın Kutsal Sözü’nün ilahi otoritesine dair sarsılmaz bir inanç olmalıdır. Kutsal Kitap, insanların bilim konusundaki düşünceleriyle sınanmaz. İnsanın bilgisi güvenilir bir rehber değildir. Kusur bulmak amacıyla Kutsal Kitap’ı okuyan kuşkucular, bilimin ya da vahyin eksik bir kavrayışı yüzünden, aralarında çelişkiler bulduklarını iddia edebilirler; oysa doğru anlaşıldıklarında, tam bir uyum içindedirler. Musa, Tanrı’nın Ruhu’nun yönlendirmesi altında yazdı ve doğru bir jeoloji kuramı, onun beyanlarıyla bağdaştırılamayan keşifler iddia etmeye asla kalkışmayacaktır. Doğadaki olsun vahiydeki olsun, bütün hakikat, tüm tezahürlerinde kendi içinde tutarlıdır.

> “In the word of God many queries are raised that the most profound scholars can never answer. Attention is called to these subjects to show us how much there is, even among the common things of everyday life, that finite minds, with all their boasted wisdom, can never fully understand.

> Tanrı’nın sözünde, en derin bilginlerin bile asla yanıtlayamayacağı pek çok soru ortaya atılır. Bu konulara dikkat çekilmesinin amacı, sonlu zihinlerin, bütün o övünülen bilgeliklerine rağmen, hatta günlük yaşamın sıradan şeyleri arasında bile, asla bütünüyle anlayamayacağı şeylerin ne kadar çok olduğunu bize göstermektir.

> “Yet men of science think that they can comprehend the wisdom of God, that which He has done or can do. The idea largely prevails that He is restricted by His own laws. Men either deny or ignore His existence, or think to explain everything, even the operation of His Spirit upon the human heart; and they no longer reverence His name or fear His power. They do not believe in the supernatural, not understanding God’s laws or His infinite power to work His will through them. As commonly used, the term ‘laws of nature’ comprises what men have been able to discover with regard to the laws that govern the physical world; but how limited is their knowledge, and how vast the field in which the Creator can work in harmony with His own laws and yet wholly beyond the comprehension of finite beings!

> Yine de bilim insanları, Tanrı’nın hikmetini, O’nun yaptıklarını ya da yapabileceklerini kavrayabileceklerini düşünüyorlar. Kendi yasalarıyla sınırlandığı düşüncesi büyük ölçüde yaygındır. İnsanlar ya O’nun varlığını inkâr eder ya da görmezden gelir; ya da her şeyi, hatta Ruhu’nun insan yüreği üzerindeki işleyişini bile açıklayabileceklerini sanırlar; artık O’nun adını yüceltmez, kudretinden korkmazlar. Doğaüstüne inanmazlar; Tanrı’nın yasalarını ya da iradesini onlar aracılığıyla gerçekleştirecek sonsuz kudretini anlamazlar. Yaygın kullanımda, ‘doğa yasaları’ terimi, insanların fiziksel dünyayı yöneten yasalara ilişkin keşfedebildiklerini kapsar; oysa onların bilgisi ne kadar sınırlıdır ve Yaratıcı’nın, kendi yasalarıyla uyum içinde çalışabileceği, fakat yine de sonlu varlıkların kavrayışının bütünüyle ötesinde kalan alan ne kadar engindir!

> “Many teach that matter possesses vital power—that certain properties are imparted to matter, and it is then left to act through its own inherent energy; and that the operations of nature are conducted in harmony with fixed laws, with which God Himself cannot interfere. This is false science, and is not sustained by the word of God. Nature is the servant of her Creator. God does not annul His laws or work contrary to them, but He is continually using them as His instruments. Nature testifies of an intelligence, a presence, an active energy, that works in and through her laws. There is in nature the continual working of the Father and the Son. Christ says, ‘My Father worketh hitherto, and I work.’ John 5:17.

> Birçok kişi, maddenin yaşamsal bir güce sahip olduğunu; maddeye bazı özelliklerin verildiğini ve sonra onun kendi içkin enerjisiyle işlemeye bırakıldığını; ayrıca doğanın işleyişinin sabit yasalarla uyum içinde yürütüldüğünü ve Tanrı’nın kendisinin bu yasalara müdahale edemeyeceğini öğretir. Bu, sahte bir bilimdir ve Tanrı’nın sözüyle desteklenmez. Doğa, Yaratıcısının hizmetkârıdır. Tanrı, yasalarını geçersiz kılmaz ya da onlara aykırı davranmaz; tersine, onları sürekli olarak kendi araçları olarak kullanır. Doğa, yasalarının içinde ve aracılığıyla işleyen bir zekâya, bir varlığa ve etkin bir enerjiye tanıklık eder. Doğada Baba ve Oğul’un sürekli etkinliği vardır. Mesih şöyle der: ‘Babam hâlâ çalışıyor; ben de çalışıyorum.’ Yuhanna 5:17.

> “The Levites, in their hymn recorded by Nehemiah, sang, ‘Thou, even Thou, art Lord alone; Thou hast made heaven, the heaven of heavens, with all their host, the earth, and all things therein, … and Thou preservest them all.’ Nehemiah 9:6. As regards this world, God’s work of creation is completed. For ‘the works were finished from the foundation of the world.’ Hebrews 4:3. But His energy is still exerted in upholding the objects of His creation. It is not because the mechanism that has once been set in motion continues to act by its own inherent energy that the pulse beats and breath follows breath; but every breath, every pulsation of the heart, is an evidence of the all-pervading care of Him in whom ‘we live, and move, and have our being.’ Acts 17:28. It is not because of inherent power that year by year the earth produces her bounties and continues her motion around the sun. The hand of God guides the planets and keeps them in position in their orderly march through the heavens. He ‘bringeth out their host by number: He calleth them all by names by the greatness of His might, for that He is strong in power; not one faileth.’ Isaiah 40:26. It is through His power that vegetation flourishes, that the leaves appear and the flowers bloom. He ‘maketh grass to grow upon the mountains’ (Psalm 147:8), and by Him the valleys are made fruitful. ‘All the beasts of the forest … seek their meat from God,’ and every living creature, from the smallest insect up to man, is daily dependent upon His providential care. In the beautiful words of the psalmist, ‘These wait all upon Thee…. That Thou givest them they gather: Thou openest Thine hand, they are filled with good.’ Psalm 104:20, 21, 27, 28. His word controls the elements; He covers the heavens with clouds and prepares rain for the earth. ‘He giveth snow like wool: He scattereth the hoarfrost like ashes.’ Psalm 147:16. ‘When He uttereth His voice, there is a multitude of waters in the heavens, and He causeth the vapors to ascend from the ends of the earth; He maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of His treasuries.’ Jeremiah 10:13.

> Levililer, Nehemya’nın kaydettiği ilahilerinde şöyle söylediler: “Sen, evet Sen, tek Rab’sin; göğü, göklerin göğünü, onların bütün ordularıyla birlikte, yeri ve içindeki her şeyi Sen yaptın, ... ve hepsini Sen koruyup sürdürürsün.” Nehemya 9:6. Bu dünya açısından Tanrı’nın yaratma işi tamamlanmıştır. Çünkü “işler dünyanın kuruluşundan beri tamamlanmıştı.” İbraniler 4:3. Ama O’nun gücü, yarattıklarını ayakta tutmakta hâlâ etkin bir şekilde çalışmaktadır. Nabzın atması ve nefesin nefesi takip etmesi, bir kez harekete geçirilmiş mekanizmanın kendi öz gücüyle işlemeye devam etmesinden değildir; ama her nefes, kalbin her atışı, “onda yaşıyor, hareket ediyor ve var oluyoruz” dediğimiz O’nun her şeyi kuşatan bakımının bir kanıtıdır. Elçilerin İşleri 17:28. Yeryüzünün her yıl nimetlerini üretmesi ve güneş çevresindeki hareketini sürdürmesi de özünde var olan bir güçten dolayı değildir. Tanrı’nın eli gezegenleri yönlendirir ve onların göklerdeki düzenli yürüyüşleri boyunca yerlerinde kalmalarını sağlar. O, “onların ordusunu sayıyla çıkarır; kudretinin büyüklüğüyle hepsini adlarıyla çağırır. Çünkü gücü pek büyüktür; bir teki bile eksik kalmaz.” Yeşaya 40:26. Bitki örtüsünün serpilip gelişmesi, yaprakların belirmesi ve çiçeklerin açması O’nun gücüyle olur. O, “dağlarda otu bitirir” (Mezmur 147:8), ve vadiler O’nun aracılığıyla verimli kılınır. “Ormandaki bütün hayvanlar ... yiyeceklerini Tanrı’dan ister,” ve en küçük böcekten insana kadar her canlı, O’nun esirgeyen ve sağlayan bakımına her gün bağımlıdır. Mezmur yazarının güzel sözleriyle, “Hepsi Senden bekler.... Onlara verdiğini toplarlar; Elini açarsın, iyilikle doyarlar.” Mezmur 104:20, 21, 27, 28. O’nun sözü unsurları yönetir; gökleri bulutlarla örter ve yeryüzü için yağmur hazırlar. “Karı yün gibi verir; kırağıyı kül gibi saçar.” Mezmur 147:16. “Sesini yükselttiğinde göklerde çok sular vardır; yerin uçlarından buharları yükseltir; yağmurla birlikte şimşekler yapar ve rüzgârı hazinelerinden çıkarır.” Yeremya 10:13.

> “God is the foundation of everything. All true science is in harmony with His works; all true education leads to obedience to His government. Science opens new wonders to our view; she soars high, and explores new depths; but she brings nothing from her research that conflicts with divine revelation. Ignorance may seek to support false views of God by appeals to science, but the book of nature and the written word shed light upon each other. We are thus led to adore the Creator and to have an intelligent trust in His word.” Patriarchs and Prophets, 113–115.

> "Tanrı her şeyin temelidir. Tüm gerçek bilim O'nun eserleriyle uyumludur; tüm gerçek eğitim O'nun hükümranlığına itaate götürür. Bilim gözlerimizin önüne yeni harikalar serer; yükseklere uçar ve yeni derinlikleri keşfeder; ancak araştırmalarından ilahi vahiy ile çelişen hiçbir bulgu getirmez. Cehalet, bilime başvurarak Tanrı hakkında yanlış görüşleri desteklemeye çalışabilir, ancak doğa kitabı ile yazılı Söz birbirini aydınlatır. Böylece Yaratıcı'ya tapınmaya ve O'nun Sözüne bilinçli bir güven duymaya yönlendiriliriz." Atalar ve Peygamberler, 113-115.

Back to Articles