Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Nine

Daniel Kitabı - Numara Altmış Dokuz

Unveiling the Generational Cycle: The Four Abominations of Adventism

Kuşak Döngüsünü Açığa Çıkarmak: Adventizmin Dört İğrençliği

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word

God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

Tanrı asla değişmez; bu nedenle Adventizm dördüncü kuşağında yargılanır.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> 'Ve belinde yazıcının mürekkep hokkası bulunan, keten giysiler giymiş adama seslendi; Rab ona dedi: Şehrin ortasından, Yeruşalim’in ortasından geç ve onun ortasında yapılan bütün iğrençlikler yüzünden inleyip ağlayan insanların alınlarına bir işaret koy. Ben işitiyorken, ötekilere de şöyle dedi: Onun ardından şehirde dolaşın ve vurun; gözünüz esirgemesin, acımayın; yaşlıyı da genci de, kızları, küçük çocukları ve kadınları büsbütün öldürün; fakat üzerinde işaret olan hiçbir adama yaklaşmayın; ve kutsal yerimden başlayın. Bunun üzerine evin önündeki ihtiyarlardan başladılar.'

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> İsa, göksel tapınaktaki merhamet makamını bırakıp öç giysisini kuşanmaya ve Tanrı’nın onlara verdiği ışığa karşılık vermemiş olanlar üzerine yargılarla öfkesini dökmeye hazırlanıyor. ‘Kötü bir işe verilen hüküm hemen yerine getirilmediği için, insanların oğullarının yüreği kötülük yapmaya bütünüyle yönelir.’ Rab’bin onlara karşı gösterdiği sabır ve uzun tahammülle yumuşamak yerine, Tanrı’dan korkmayan ve gerçeği sevmeyenler kötü yollarında yüreklerini sertleştiriyorlar. Ama Tanrı’nın tahammülünün de bir sınırı vardır ve birçokları bu sınırları aşıyor. Lütfun sınırlarını aştılar; bu yüzden Tanrı müdahale etmeli ve kendi onurunu savunup haklılığını göstermelidir.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Amorîler hakkında Rab şöyle dedi: “Dördüncü kuşakta buraya tekrar gelecekler; çünkü Amorîlerin suçu henüz dolmadı.” Bu ulus putperestliği ve yozlaşmışlığıyla göze çarpıyor olsa da, kötülüğünün ölçüsünü henüz doldurmamıştı ve Tanrı onun bütünüyle yok edilmesi için buyruk vermeyecekti. Halk, mazeretsiz kalmaları için, ilahi gücün belirgin biçimde tezahür ettiğini görecekti. Merhametli Yaratıcı onların kötülüğüne dördüncü kuşağa kadar katlanmaya razıydı. O zaman, daha iyiye doğru bir değişiklik görülmezse, yargıları onların üzerine inecekti.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> Yanılmaz bir kesinlikle, Sonsuz Olan hâlâ bütün ulusların hesabını tutuyor. Merhameti tövbeye çağrılarla sunulduğu sürece bu hesap açık kalacaktır; fakat rakamlar Tanrı’nın belirlediği bir miktara ulaştığında, gazabının icrası başlar. Hesap kapanır. İlahi sabır sona erer. Onlar adına artık merhamet dilenmez.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> Peygamber, çağlar boyunca ileriye bakarken, bu zaman gözlerinin önüne serilmişti. Bu çağın ulusları eşi benzeri görülmemiş merhametlere mazhar oldu. Göğün en seçkin nimetleri onlara verildi; ancak artan kibir, açgözlülük, putperestlik, Tanrı’ya karşı hor görme ve alçakça nankörlük onlar aleyhine yazılıdır. Tanrı ile hesaplarını hızla kapatıyorlar.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> Ama beni titreten şey, en çok ışığa ve ayrıcalıklara erişmiş olanların yaygın günahkârlıkla kirlenmiş olmalarıdır. Çevrelerindeki doğruluktan sapmış kimselerin etkisiyle, birçoğu, hatta gerçeği benimsediklerini söyleyenler arasından bile, soğuyor ve kötülüğün güçlü akıntısına kapılıp gidiyor. Gerçek dindarlık ve kutsallığa yöneltilen genel küçümseme, Tanrı ile yakından bağ kurmayanların O'nun yasasına duydukları saygıyı yitirmelerine yol açıyor. Eğer ışığı izleyip gerçeğe yürekten itaat ediyor olsalardı, bu kutsal yasa böylece hor görülüp bir kenara itildiğinde onlara daha da kıymetli görünürdü. Tanrı'nın yasasına yönelik saygısızlık ne kadar belirginleşirse, ona riayet edenlerle dünya arasındaki ayrım çizgisi de o kadar belirginleşir. Bir kesimde onlara yönelik hor görme arttıkça, diğer bir kesimde ilahi buyruklara duyulan sevgi artar.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> "Kriz hızla yaklaşıyor. Hızla kabaran rakamlar, Tanrı'nın ziyaret vaktinin artık gelmek üzere olduğunu gösteriyor. Cezalandırmaya gönlü razı olmasa da, yine de cezalandıracak; hem de çabucak. Işıkta yürüyenler yaklaşan tehlikenin işaretlerini görecek; ama yıkımı sakin ve kaygısız bir bekleyiş içinde bekleyip, Tanrı'nın ziyaret gününde halkını koruyacağı inancıyla kendilerini avutmasınlar. Hiç de öyle değil. Başkalarını kurtarmak için gayretle çalışmanın kendi görevleri olduğunu bilmeli ve yardım için güçlü bir imanla Tanrı'ya yönelmelidirler. 'Doğru kişinin etkili, hararetli duası çok şey başarır.'"

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> Dindarlığın mayası gücünü bütünüyle yitirmedi. Kilisenin tehlike ve bunalımının en yoğun olduğu zamanda, ışıkta duran küçük bir topluluk, ülkede işlenen iğrençlikler için iç çekip ağlayacaktır. Ama duaları özellikle kilise için yükselecektir; çünkü üyeleri dünyanın tarzına göre davranmaktadır.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Bu sadık birkaç kişinin içten duaları boşa gitmeyecek. Rab intikamcı olarak ortaya çıktığında, imanı saflığı içinde koruyan ve kendilerini dünyadan lekesiz tutan herkesin de koruyucusu olarak gelecektir. İşte Tanrı’nın, kendisine gece gündüz yakaran kendi seçilmişlerinin öcünü — onlara uzun süre sabretse bile — almayı vaat ettiği zaman budur.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> Emir şöyledir: "Kentin ortasından, Yeruşalim’in ortasından geç ve orada yapılan bütün iğrençlikler için iç çekip ağlayan erkeklerin alınlarına bir işaret koy." Bu iç çekip ağlayanlar yaşamın sözlerini duyurmuşlardı; uyarmış, öğüt vermiş ve yalvarmışlardı. Tanrı’ya saygısızlık etmiş olanlardan bazıları tövbe etti ve yüreklerini O’nun önünde alçalttı. Ama Rab’bin yüceliği İsrail’den çekilmişti; pek çoğu hâlâ dinin biçimlerini sürdürse de, O’nun gücü ve varlığı yoktu. Tanıklıklar, cilt 5, 207-210.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

Parçada Kız Kardeş White’ın tanımladığı Tanrı’nın yargısına dair tasvir, son günlerde Yedinci Gün Adventist Kilisesi olan Kudüs kentine getirilen yargıdır. Yargı, Pazar Yasası’nda nihayete erer; çünkü Tanrı’nın mührü ve canavarın işareti orada vurulur. Hezekiel’in sekizinci bölümü, giderek tırmanan dört iğrençliği tanımlar. İlk ayet, altıncı yılın altıncı ayının beşinci gününü belirterek, görümün lütuf kapısı kapanmadan hemen önce anlaşılması gerektiğini vurgular.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

Hezekiel'in o tarihi referans noktasını eklemesine gerek yoktu. Şöyle de yazabilirdi: "Ve şöyle oldu ki: Ben evimde otururken ve Yahuda'nın ihtiyarları karşımda otururken, Rab Tanrı'nın eli orada üzerime geldi." Onun "666" öncesindeki güne yaptığı atfı, peygamberlik öğrencileri için peygamberî bir göndermedir. Canavarın adının sayısı üzerinde zafere sahip olanların bildiği "666" ile ilgili bu atıf, İsa Mesih'in Vahyi'nin bir unsurudur; bu vahiy, sınama süresi kapanmadan hemen önce mührü çözülür. Bunu bilirler; çünkü onlar, Petrus'a göre, "geçmişte Tanrı'nın halkı olmayan" Tanrı'nın halkıdır.

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

1. Petrus’un ikinci bölümünde, artık Tanrı’nın halkı olanlar, “Rab’bin lütufkâr olduğunu tatmışlardır.” Onlar, Tanrı’nın sözünü peygamberce “yemiş” olanlardır; Tanrı’nın sözünü yemeyi reddedenlerin tersine. Bütün peygamberler son günlerden söz eder ve Yuhanna 6. bölümde, İsa öğrencilerine O’nun bedenini yemeleri ve kanını içmeleri gerektiği mesajını verdi. O bölümde, O’nun bedenini yemeyi ve kanını içmeyi reddeden öğrenciler bunu 66. ayette yaptılar.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> O andan sonra, öğrencilerinin birçoğu geri döndü ve artık O’nunla birlikte yürümediler. Yuhanna 6:66.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

Son günlerde Mesih’in bedenini yiyip kanını içen bilge olanlar, Mesih’in Palmoni olarak Harika Sayıcı olduğunu anlar ve O’nun imzası sunulduğunda imzasını tanırlar. Hezekiel kitabının sekizinci bölümünün açılış ayetindeki “665” sayısı, görmek isteyen herkes için, en az iki önemli peygamberlik noktasını işaret ettiğini göstermek üzere oradadır. Birincisi, mesajın Pazar günü yasasından önceki bir zaman dilimini kapsayacak şekilde anlaşılması gerektiğidir. İkincisi ise, “666” sayısının, Vahiy kitabında “bilgelerin son günlerde anlayacağı” ifadesiyle nitelendirilen yalnızca iki ayetten birinde yer aldığıdır.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Burada bilgelik vardır. Anlayışı olan canavarın sayısını hesaplasın; çünkü bu bir insanın sayısıdır; ve onun sayısı altı yüz altmış altıdır. Vahiy 13:18.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

İsa Mesih’in Vahyi’nin mühürleri açıldığında, son günlerde bilginin artışını anlayan “bilge olanlar”, sayı üzerinde zafer kazanmış olacakları için “666”nın peygamberlikte önemli bir sembol olduğunu bileceklerdir. Bu nedenle Hezekiel, sekizinci bölümde giderek artan dört iğrençlikle temsil edilen tırmanan bir isyanı ortaya koyar. Sonuncusu, akılsızları güneşe secde edenler olarak tanımlar ve böylece son günlerde Yeruşalim’in (Adventizm) yargısını işaretler. Bu yargı dördüncü kuşakta gerçekleşir. Dört iğrençlik, Laodikya Adventizmi’nin dört kuşağının simgeleridir.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

İlk kuşak 1863'te, Musa'nın "yedi kez" yeminine karşı isyanla başladı. Yirmi beş yıl sonra, 1888'deki isyan kendini gösterdi. Otuz bir yıl sonra, W. W. Prescott'un "The Doctrine of Christ" adlı kitabıyla temsil edilen 1919'daki isyan meydana geldi. Bundan otuz sekiz yıl sonra, 1957'de, "Questions on Doctrine" adlı kitapla temsil edilen isyan yaşandı. Şimdi bu dört yol işaretinin Hezekiel'in sekizinci bölümündeki dört iğrençlikle neden örtüştüğünü göstermeye başlayacağız.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

1863’te, Laodikya Adventizmi, Habakkuk’un ikinci bölümünde yer alan “görümü yaz ve onu levhalar üzerine açıkça yaz” buyruğunu yerine getiren iki çizelgenin yerine geçmesi için yeni bir çizelge tanıttı. 1863 çizelgesi, 1260, 1290 ve 1335’le birlikte iki kutsal çizelgede yer aldığı halde, peygamberlik tasvirinden “yedi zaman”ı çıkardı. Habakkuk’ta bu buyruk, levhaların (çoğul olarak) “okuyan koşsun” diye öyle bir şekilde yayımlanacağını belirtir. 1863 çizelgesi o kadar isabetsizdi ki, beraberinde bir açıklama el ilanı gerektiriyordu. Ek bir el ilanı olmadan 1863 çizelgesine bakıp “koşmak” mümkün değildi.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Rab bana yanıt verdi ve şöyle dedi: Görümü yaz, onu levhalar üzerine açıkça yaz ki onu okuyan koşsun. Habakkuk 2:2.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

1863 tarihli çizelge, tıpkı William Miller’in rüyasında gördüğü gibi, gerçeğini gizlemek için tasarlanmış sahte bir çizelgeydi. İki kutsal çizelge, yeryüzü canavarının gerçek Protestan boynuzu konumunu henüz üstlenmiş olan halkla Mesih’in yaptığı antlaşmanın simgesiydi. Bu iki çizelge, 1844’te ansızın tapınağına gelen ve geldiğinde Antlaşmanın Elçisi olarak gelen Mesih ile Milleritler arasındaki antlaşma ilişkisinin bir simgesiydi. Eski İsrail modern İsrail’i örnekler ve Mesih, Eski İsrail’i Mısır’ın esaretinden çıkardığında, modern İsrail’i papalık yönetiminin bin iki yüz altmış yıllık esaretinden çıkaracağı zamanın önceden örneğini vermiş oldu. Bayan White bu iki tarihi defalarca birbirine paralel tarihler olarak gösterir.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “Geçmiş çağların birikmiş ışığı üzerimize parlamaktadır. İsrail’in unutkanlığının kaydı, bizim aydınlanmamız için korunmuştur. Bu çağda Tanrı, her milletten, kabileden ve dilden kendisine bir halk toplamak üzere elini uzatmıştır. Geliş hareketinde, onları Mısır’dan çıkarırken İsrailliler için yaptığı gibi, mirası uğruna da çalışmıştır. 1844 yılındaki büyük hayal kırıklığında, halkının imanı, İbranilerin Kızıldeniz’deki imanı gibi sınanmıştır.” Testimonies, 8. cilt, 115, 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

Rab kadim İsrail ile antlaşma yaptığında, antlaşma ilişkisini temsil etmek üzere iki levha verdi. Rab modern İsrail ile antlaşma yaptığında da, antlaşma ilişkisini temsil etmek üzere iki levha verdi. On Emir'in iki levhası, Habakkuk'un iki levhasını önceden simgeler. Kızıldeniz'den geçişten kısa bir süre sonra onlara iki levhayı verdi; Sister White bu geçişi 1844'teki büyük hayal kırıklığıyla ilişkilendirir. Peygamberlik tarihi açısından 1844'ten kısa bir süre sonra ise Rab ikinci levhayı ortaya koydu. Kadim İsrail, Tanrı'nın yasasının emanetçileri yapıldı; modern İsrail ise yalnızca Tanrı'nın yasasının değil, o büyük peygamberlik gerçeklerinin de emanetçileri yapıldı.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

> “Tanrı, kadim İsrail’i çağırdığı gibi, bugün de kilisesini yeryüzünde bir ışık olarak parlaması için çağırmıştır. Hakikatin kudretli baltasıyla—birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajlarıyla—onları kendisine kutsal bir yakınlığa getirmek için kiliselerden ve dünyadan ayırmıştır. Onları yasasının emanetçileri kılmış ve bu zaman için peygamberliğin büyük gerçeklerini onlara emanet etmiştir. Kadim İsrail’e emanet edilen kutsal sözler gibi, bunlar da dünyaya iletilmesi gereken kutsal bir emanettir.” Tanıklıklar, cilt 5, 455.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

On Emir'in ilk ikisi Tanrı'nın putperestliğe duyduğu nefreti ortaya koyar ve o ilk iki Emirde O, yargının üçüncü ve dördüncü kuşaklara kadar uygulandığını belirtir; çünkü O, kıskanç bir Tanrı olduğunu belirtir.

> “The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

> Yasa, o dönemde yalnızca İbranilerin yararı için verilmemişti. Tanrı, onları yasasının bekçileri ve koruyucuları yaparak onurlandırdı, ama bu yasa tüm dünya için kutsal bir emanet olarak muhafaza edilmeliydi. On Emir’in buyrukları bütün insanlığa uygundur ve herkesin eğitimi ve yönetimi için verilmiştir. Kısa, kapsamlı ve bağlayıcı olan bu on buyruk, insanın Tanrı’ya ve hemcinsine karşı görevini kapsar; ve hepsi sevginin büyük temel ilkesi üzerine kuruludur. ‘Rab Tanrını bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün gücünle ve bütün aklınla seveceksin; komşunu da kendin gibi seveceksin.’ Luka 10:27. Ayrıca bkz. Tesniye 6:4, 5; Levililer 19:18. On Emir’de bu ilkeler ayrıntılı olarak işlenmiş ve insanın durum ve koşullarına uygulanır hale getirilmiştir.

> “‘Thou shalt have no other gods before Me.’

> 'Benim önümde başka tanrıların olmayacak.'

> “Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

> Yehova, ezelî, kendi kendine var olan, yaratılmamış Olan, bizzat her şeyin Kaynağı ve Sürdürücüsüdür; en yüce saygı ve tapınmaya yalnız O layıktır. İnsanın sevgisinde ya da hizmetinde ilk sırayı başka herhangi bir şeye vermesi yasaktır. Tanrı’ya olan sevgimizi azaltma eğiliminde bulunan ya da O’na yaraşan hizmete engel olan her neye değer verip onu gönlümüzde tutuyorsak, işte ondan bir tanrı yaparız.

> “‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

> 'Kendin için oyma put yapmayacaksın; yukarıda gökte, aşağıda yeryüzünde ya da yerin altındaki sularda bulunan herhangi bir şeyin benzerini de yapmayacaksın: onların önünde eğilmeyecek, onlara kulluk etmeyeceksin.'

> “The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

> İkinci emir, gerçek Tanrı’ya suretler ya da benzerlikler aracılığıyla tapınmayı yasaklar. Birçok putperest ulus, putlarının Tanrı’ya tapınmak için kullanılan sırf figürler ya da semboller olduğunu iddia ederdi; ancak Tanrı, böyle bir ibadetin günah olduğunu ilan etmiştir. Ebedî Olan’ı maddi nesnelerle temsil etme girişimi, insanın Tanrı tasavvurunu alçaltır. Zihin, Yehova’nın sonsuz kemalinden yüz çevirdiğinde, Yaratıcı yerine yaratılana yönelir. Ve Tanrı tasavvuru alçaldıkça, insan da yozlaşır.

> “‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

> 'Ben, Rab Tanrın, kıskanç bir Tanrıyım.' Tanrı'nın halkıyla olan yakın ve kutsal ilişkisi, evlilik mecazıyla anlatılır. Putperestlik ruhsal zina olduğundan, Tanrı'nın buna karşı duyduğu hoşnutsuzluk yerinde olarak kıskançlık diye adlandırılır. Patriarchs and Prophets, 305, 306.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

Tanrı’nın kıskançlığı özellikle putperestliğe karşı kendini gösterir ve Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki ilk iğrençliğin “kıskançlık imgesi” olması tesadüf değildir.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

> Altıncı yılda, altıncı ayda, ayın beşinci gününde, ben evimde otururken ve Yahuda’nın ileri gelenleri karşımda otururlarken, orada Rab Tanrı’nın eli üzerime indi. Sonra baktım; işte, görünüşü ateşe benzer bir suret: belinden aşağıya kadar görünüşü ateşti; belinden yukarıya doğruysa parlaklık görünüşü, kehribar rengi gibiydi. Bir el biçimini uzattı ve beni saçlarımdan bir tutamdan yakaladı; ruh beni yerle gök arasına kaldırdı ve Tanrı’nın görülerinde beni Yeruşalim’e, kuzeye bakan iç kapının girişine götürdü; orada kıskançlığa kışkırtan kıskançlık putunun yeri vardı. Ve işte, İsrail’in Tanrısı’nın görkemi, düzlükte gördüğüm görüm uyarınca oradaydı. Sonra bana dedi ki: “İnsanoğlu, şimdi gözlerini kuzeye doğru kaldır.” Ben de gözlerimi kuzeye doğru kaldırdım; ve işte, kuzey yönünde, sunağın kapısında, girişte, bu kıskançlık putu vardı. Hezekiel 8:1-5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

Hezekiel’e gösterilen giderek artan dört iğrençlikten ilki kıskançlık putudur. Kıskançlık putu, Adventizmde giderek artan isyanın dört kuşağından ilkinin başlangıcını temsil eder. İlk kuşak 1863’te başladı.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Kadim peygamberlerin her biri kendi zamanları için olduğundan daha çok bizim zamanımız için konuşmuştur; öyle ki, onların peygamberlikleri bizim için yürürlüktedir. ‘Şimdi bütün bu şeyler onlara örnekler olmak üzere vuku buldu; ve çağların sonlarının üzerine geldiği bizlere öğüt olsun diye yazıldı.’ 1. Korintliler 10:11. ‘Bunların kendilerine değil, bize hizmet ettikleri kendilerine açıklanmıştı; bunlar şimdi gökten gönderilen Kutsal Ruh ile size müjdeyi vaaz edenler aracılığıyla size bildirilen şeylerdir; melekler de bu şeylere bakmaya özlem duyarlar.’ 1. Petrus 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Kutsal Kitap, hazinelerini bu son kuşak için biriktirmiş ve bir araya bağlamıştır. Eski Antlaşma tarihinin bütün büyük olayları ve ciddi cereyanları, bu son günlerde kilisede tekrarlanmış ve tekrarlanmaktadır.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Back to Articles