Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Five

Daniel Kitabı - Numara Yirmi Beş

The Unveiling of Babylon’s Decline: A Prophetic Passage from Nebuchadnezzar to Belshazzar

Babil'in Gerileyişinin Açığa Çıkışı: Nebukadnezar'dan Belşassar'a Kehanet Niteliğinde Bir Bölüm

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF
Word

The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.

Beşinci bölümdeki Belsazar’ın düşüşü, dördüncü bölümdeki Nebukadnezar’ın düşüşüyle önceden örneklenmişti.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “Babil’in son hükümdarına da—ilkine tipolojik olarak olduğu gibi—İlahi Gözcü’nün hükmü gelmişti: ‘Ey kral, ... sana söyleniyor; krallık senden alındı.’ Daniel 4:31.” Peygamberler ve Krallar, 533.

Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.

Nebukadnezar, yetmiş yıl hüküm süren krallığın başlangıcını, Belşassar ise sonunu temsil eder; ve böylece, Sur’un fahişesinin (papalık) unutulduğu dönemde hüküm sürecek olan, Vahiy’in on üçüncü bölümündeki yerden çıkan canavarın (Amerika Birleşik Devletleri) saltanatını simgeledi.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> Ve o gün olacak ki, Sur yetmiş yıl, bir kralın ömrü kadar, unutulacak; yetmiş yılın sonunda Sur bir fahişe gibi şarkı söyleyecek. Yeşaya 23:15.

Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.

Bu nedenle Nebukadnezar Amerika Birleşik Devletleri'nin başlangıcını, Belşassar ise Amerika Birleşik Devletleri'nin sonunu temsil eder. Nebukadnezar, Cumhuriyetçi ve Protestan boynuzların başlangıcını temsil eder. Belşassar, Cumhuriyetçi ve Protestan boynuzların sonunu temsil eder.

The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.

Nebukadnezar hakkında verilen hüküm “yedi vakit”ti. Nebukadnezar’ın iki bin beş yüz yirmi gün boyunca bir hayvan gibi yaşamasına dair hikâye, William Miller tarafından Levililer yirmi altıdaki “yedi vakit”in uygulamasında kullanıldı; ancak Belşassar’ın yargısında simgelenen iki bin beş yüz yirmi meselesine değinmedi.

> And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.

> Ve yazılan yazı şudur: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. İşte sözün yorumu: MENE; Tanrı krallığını saydı ve sona erdirdi. TEKEL; Terazide tartıldın ve eksik bulundun. PERES; Krallığın bölündü ve Medlere ve Perslere verildi. Daniel 5:25-28.

Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.

Daniel’in duvardaki gizemli yazıya verdiği yorumun ötesinde, "mene" ve "tekel" sözcükleri bir ağırlık ölçüsünü ifade eder ve bu sözcükler ayrıca belirli bir para değerini de temsil eder (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). Bir "mene" elli şekeldir, yani bin gerah eder. Dolayısıyla "mene, mene" iki bin gerah eder. Bir "tekel" yirmi gerahtır. Bu nedenle "mene, mene, tekel" iki bin yirmi gerah eder. "Upharsin" "bölmek" anlamına gelir ve bu nedenle bir "mene"nin yarısıdır; beş yüz gerahı temsil eder. Birlikte toplamları iki bin beş yüz yirmi eder.

The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.

Sister White’ın son atfı, Belşassar’ın Nebukadnezar tarafından tip olarak temsil edildiğini belirtir; ancak daha da özel olarak, ikisine de ortak olan yargıyı vurgular ve her iki yargı da Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki “yedi kez”in bir simgesi olarak sunulur. Kutsal Yazılar, Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki “yedi kez”i temsil etmek için birkaç terim kullanır. Yeremya bunu Tanrı’nın öfkesi olarak temsil eder.

> How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.

> Rab öfkesinde Siyon’un kızını bir bulutla nasıl örtmüş, İsrail’in güzelliğini gökten yere atmış, öfkesinin gününde ayak koyma yerini anmamış! Rab Yakup’un bütün konutlarını yutup acımamış; öfkesinde Yahuda’nın kızının kalelerini yıkmış, onları yere indirmiş; krallığını ve önderlerini kirletmiş. Şiddetli öfkesinde İsrail’in bütün boynuzlarını kırmış; sağ elini düşmanın önünden geri çekmiş; çevresini yiyip bitiren alevli bir ateş gibi Yakup’a karşı alevlenmiş. Bir düşman gibi yayını germiş; hasım gibi sağ eliyle dikilmiş; Siyon’un kızının konutunda göze hoş gelen ne varsa hepsini öldürmüş; öfkesini ateş gibi dökmüş. Rab düşman gibi olmuş: İsrail’i yutmuş, tüm saraylarını yutmuş; kalelerini yok etmiş ve Yahuda’nın kızında yas ile ağıdı çoğaltmış. Bahçeden sökülür gibi konutunu şiddetle kaldırmış; buluşma yerlerini yok etmiş; Rab Siyon’da bayramları ve Şabatları unutturmuş; öfkesinin hıncında kralı da kâhini de hor görmüş. Rab sunağını reddetmiş, kutsal mekânından tiksinmiş; saraylarının duvarlarını düşmanın eline teslim etmiş; Rab’bin evinde, görkemli bayram günüymüş gibi gürültü kopardılar. Rab Siyon’un kızının surunu yıkmaya niyet etmiş; ölçü ipini germiş, yıkmaktan elini çekmemiş; bu yüzden siper ile suru yaslı kılmış; birlikte çöktüler. Ağıtlar 2:1-8.

The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.

Rab'bin gazabı “gazabının hiddeti” olarak temsil edilir ve gazabı İsrail'in hem kuzey krallığı hem de güney krallığı üzerinde yerine geldi. Bu nedenle Daniel kitabı “ilk” ve “son” hiddetten söz eder. Yeremya, Rab'bin seçilmiş halkına karşı gazabını uyguladığında Rab'bin “uzattığı” bir “çizgi”den söz eder. Bu çizgiye İkinci Krallar'da da atıfta bulunulur.

> And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.

> Ve Rab, kulları olan peygamberler aracılığıyla şöyle dedi: “Yahuda Kralı Manaşe bu iğrençlikleri yaptığı, kendisinden önceki Amorluların yaptıklarının hepsinden daha fazla kötülük ettiği ve putlarıyla Yahuda’yı da günaha sürüklediği için, İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: İşte, Yeruşalim ile Yahuda üzerine öyle bir felaket getiriyorum ki, bunu işiten herkesin iki kulağı da çınlayacak. Yeruşalim’in üzerine Samiriye’nin ölçü ipini ve Ahab’ın evinin çekülünü gereceğim; Yeruşalim’i, bir adamın bir tabağı silip süpürüp ters çevirmesi gibi sileceğim. Mirasımdan geriye kalanı terk edeceğim ve onları düşmanlarının eline teslim edeceğim; böylece bütün düşmanlarına av ve ganimet olacaklar.” 2. Krallar 21:10-14.

The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.

Tanrı'nın gazabının "hattı", yani Musa'nın "yedi kez"i, önce kuzey krallığının (Ahab'ın evi) üzerine gerildi, sonra da Yahuda'nın üzerine. Levililer yirmi altıdan türetilmiş "yedi kez" için bir başka Kutsal Kitap terimi de "dağılmış"tır.

> Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.

> Ben de size öfkeyle karşı duracağım; ve ben, evet ben, günahlarınız için sizi yedi kat cezalandıracağım. Oğullarınızın etini yiyeceksiniz, kızlarınızın etini de yiyeceksiniz. Yüksek yerlerinizi yok edeceğim, putlarınızı devireceğim ve cesetlerinizi putlarınızın cesetlerinin üzerine fırlatacağım; ve canım sizden iğrenecek. Şehirlerinizi viran edeceğim ve kutsal yerlerinizi ıssızlığa çevireceğim; hoş kokularınızı da koklamayacağım. Ülkeyi ıssızlığa çevireceğim; orada yaşayan düşmanlarınız buna şaşacak. Sizi uluslar arasına dağıtacağım ve peşinizden kılıç çekeceğim; ülkeniz ıssız kalacak, şehirleriniz viran olacak. O zaman ülke, ıssız kaldığı sürece ve siz düşmanlarınızın diyarındayken Şabatlarının tadını çıkaracak; o zaman bile ülke dinlenecek ve Şabatlarının tadını çıkaracak. Issız kaldığı sürece dinlenecek; çünkü üzerinde yaşadığınız günlerde, Şabatlarınızda dinlenmemişti. Levililer 26:28-35.

The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.

Uluslar arasına dağıtılma, Daniel için, Yehoyakim’in tutsaklığı sırasında Babil’e köle olarak götürüldüğünde gerçekleşti. Sonra, Daniel "düşmanların diyarında" iken ülke dinlendi ve "şabatlarını" kutladı. 2. Tarihler bize bu sürenin, Daniel’in dokuzuncu bölümde farkına vardığı Yeremya’nın yetmiş yılı olduğunu bildirir.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> Kılıçtan kurtulanları Babil’e sürgün etti; orada Pers krallığı egemen oluncaya dek ona ve oğullarına hizmet ettiler. Bu, Rab’bin Yeremya’nın ağzıyla bildirdiği sözün yerine gelmesi içindi; ülke Şabatlarının hakkını alıncaya kadar, ıssız kaldığı bütün süre boyunca Şabatını tuttu; yetmiş yıl tamam oluncaya dek. Pers Kralı Koreş’in krallığının ilk yılında, Rab’bin Yeremya’nın ağzıyla söylediği söz yerine gelsin diye, Rab Pers Kralı Koreş’in ruhunu harekete geçirdi; o da bütün krallığına bir duyuru yaptı ve bunu yazıyla da ilan etti: “Pers Kralı Koreş şöyle diyor: Göklerin Tanrısı Rab bana yeryüzündeki bütün krallıkları verdi ve Yahuda’da, Yeruşalim’de O’na bir tapınak yapmamı buyurdu. Halkından olan sizlerden kim varsa, onun Tanrısı Rab onunla olsun ve yukarı çıksın.” 2. Tarihler 36:20-23.

The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

"Dağılma" terimi, "yedi zaman"ın bir simgesidir. Nebukadnezar’ın "yedi zaman" boyunca bir hayvan gibi yaşamasıyla ilgili yargısı, duvardaki esrarengiz sözlerle, "mene, mene, tekel upharsin," temsil edilen Belşassar’ın yargısının habercisiydi. Belşassar’ın yargısı, iki bin beş yüz yirmiye denk düşen o yazıyla temsil edilmişti; bu sayı, Nebukadnezar’ın bir hayvan gibi yaşadığı gün sayısıyla aynıydı ve Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman" ile temsil edilen yıl sayısıyla da aynıydı.

The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.

Nebukadnezar’ın yargısıyla örneklenen Belşazar’ın yargısı, "yedi vakit" ile sembolik olarak temsil edildi; ve bu iki yargı da, ikinci meleğin bildirisinin sembolü olan "Babil’in düşüşü"nü temsil etti. Babil’in ilk düşüşü, Nimrod’un kulesi yıkıldığında gerçekleşti.

> And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.

> Bütün yeryüzünde tek bir dil ve tek bir konuşma vardı. Doğudan göçerlerken, Şinar ülkesinde bir ova buldular ve oraya yerleştiler. Birbirlerine dediler ki: Haydi, tuğla yapalım ve onları iyice pişirelim. Taş yerine tuğla kullandılar; harç olarak da zift kullandılar. Ve dediler ki: Haydi, tepesinin göklere ulaşacağı bir şehir ve bir kule inşa edelim; kendimize ad yapalım ki, bütün yeryüzüne dağılmayalım. İnsanoğullarının inşa ettikleri şehri ve kuleyi görmek için Rab aşağı indi. Rab dedi ki: İşte, halk birdir ve hepsinin dili birdir; ve işe bunu yaparak başladılar. Artık tasarladıkları hiçbir şey onlara imkânsız olmayacak. Haydi, aşağı inelim ve orada dillerini karıştıralım ki birbirlerinin konuşmasını anlamasınlar. Böylece Rab onları oradan bütün yeryüzüne dağıttı; ve şehri yapmayı bıraktılar. Yaratılış 11:1-8.

At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”

Babil yargısında, ki bu Nimrod’a yönelik yargıydı, Rab Nimrod’un isyancılarını "bütün yeryüzünün dört bir yanına" "saçıp dağıttı." Nimrod ve yandaşları, isyanlarının kendilerinin saçılıp dağılmasına yol açacağını biliyorlardı; çünkü, kuleyi ve kenti inşa etme gerekçelerinin "kendimize bir ad edinelim ki bütün yeryüzünün dört bir yanına saçılıp dağılmayalım" olduğunu söylemişlerdi.

A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.

Peygamberî anlamda “isim”, karakterin sembolüdür. Nimrod ve yandaşlarının oluşturduğu karakter, işleriyle temsil edilir; çünkü karakter meyvelerinden tanınır. Nimrod’un isyanının meyvesi ve dolayısıyla karakterinin sembolü, kulenin ve şehrin inşasıydı. Bir “kule” kilisenin, bir “şehir” ise devletin sembolüdür. Karakterlerini temsil eden Nimrod’un isyancılarının “adı”, kilise ile devletin birleşimiydi; bu da sembolik olarak “canavarın sureti” olarak ifade edilir.

The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.

Bâbel’in düşüşünü tanımlayan pasajda “go to” ifadesi üç kez tekrarlanır. Üçüncüsü, Tanrı dillerini karıştırma ve onları dört bir yana dağıtma yargısını getirdiğinde olur. İlk “go to”, şehirlerini ve kulelerini inşa ettikleri ikinci “go to”ya hazırlıktı. “Go to” ifadesinin ikinci kez dile getirildiği dönemde işlerini tamamladıklarında, Tanrı isyanlarını görüp değerlendirmek üzere aşağı indi. Üçüncü “go to” yargıydı, ikinci “go to” ise görsel bir sınamaydı. İlk “go to” onların ilk başarısızlığını temsil eder ve peygamberlik açısından “go to” ifadesinin üç kez dile getirilmesi, ebedî müjdenin üç aşamalı sınama sürecini tanımlar. Nimrod’un isyanı ve düşüşüne ilişkin tanıklıkta çok daha fazla bilgi vardır; ancak biz yalnızca Babil’in (Bâbel) ilk kez düştüğünde, “dağıtılma” ile temsil edilen “yedi zaman” sembolünün tanımlandığını ortaya koyuyoruz. Nimrod’un yargısı bir dağıtılma ile temsil edildi; Nebukadnezar’ınki “yedi zaman” ile ve Belşassar’ınki de “iki bin beş yüz yirmi” ile.

The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.

Alfa ve Omega’nın imzası, dördüncü ve beşinci bölümlerle temsil edilen peygamberlik çizgisinin, ikinci meleğin geç yağmur mesajı ve Gece Yarısı Çığlığı olduğunu ortaya koyar. Çizgi, Nebukadnezar tarafından temsil edilen Babil’in düşüşüyle başlar; bu, ruhsal Babil’in (papalığın) ilk kez düştüğü 1798’i tanımlar. Ardından çizginin sonunda Belşassar’ın Babil’i düşer ve Pazar yasası krizinde başlayacak olan ruhsal Babil’in (yine papalık) kademeli düşüşünün başlangıcını işaretler. Çizginin başında Babil’in düşüşüne iki tanık, sonunda da iki tanık vardır. Peygamberlik mantığı büyük Başlangıç ve Son’un imzasını tanırken, Daniel’in dördüncü ve beşinci bölümleriyle temsil edilen çizgide Babil’in düşüşü konusuna dört tanığın tanıklık ettiğini görür.

In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.

Son günlerle ilişkilendirildiğinde, Nebukadnessar ile Belşassar arasındaki tip ve antitip ilişkisinde, yeryüzü canavarının kuzu gibi olduğu hâlin Nebukadnessar tarafından temsil edildiğini, ejderha gibi konuştuğunda ise Belşassar’ı gördüğümüzü fark ederiz. Peygamberlik bağlamındaki ilişkide, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası tarafından yönlendirilen Cumhuriyetçi boynuzun Nebukadnessar tarafından temsil edildiğini ve Anayasanın ilga edilmesinin Belşassar tarafından temsil edildiğini görürüz. Ayrıca Nebukadnessar’ı akıllı bakire, Belşassar’ı ise akılsız bakire olarak da göreceğiz.

We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

Daniel'in dördüncü ve beşinci bölümlerini ele almaya bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.

> Belşassar'a Tanrı'nın isteğini bilmesi ve yerine getirmesi için birçok fırsat verilmişti. Büyükbabası Nebukadnezar'ın insanların arasından sürüldüğünü görmüştü. Gururlu hükümdarın övündüğü zekânın, onu veren tarafından elinden alındığını görmüştü. Kralın krallığından kovulduğunu ve kırın hayvanlarıyla birlikte yaşamaya mecbur bırakıldığını görmüştü. Ne var ki Belşassar'ın eğlenceye ve kendini yüceltmeye olan sevgisi, asla unutmaması gereken dersleri silip süpürdü; ve Nebukadnezar'ın üzerine ibretlik yargılar getiren günahlara benzer günahlar işledi. Kendisine lütfedilen fırsatları heba etti; gerçeği tanımak için elinin altındaki imkânları kullanmayı ihmal etti. "Kurtulmak için ne yapmalıyım?" sorusunu ise büyük ama akılsız kral kayıtsızca görmezden geldi.

> “This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.

> Bugünün düşüncesiz ve pervasız gençliğinin tehlikesi budur. Tanrı’nın eli, Belşassar’ı uyandırdığı gibi günahkârı da uyandıracak, ama birçoğu için tövbe etmek artık çok geç olacak.

> “The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.

> Babil’in hükümdarı servet ve onura sahipti ve kibirli keyfine düşkünlüğü içinde göklerin ve yerin Tanrısı’na karşı kendini yüceltmişti. Kendi gücüne güvenmiş, kimsenin, “Bunu niçin yapıyorsun?” demeye cesaret edeceğini düşünmemişti. Ama sarayının duvarına esrarengiz bir el yazılar yazarken Belşassar dehşete kapıldı ve sustu. Bir anda tüm gücünden yoksun bırakıldı ve bir çocuk gibi alçaltıldı. Belşassar’dan daha büyük Olan’ın merhametine kaldığını fark etti. Kutsal şeyleri eğlence konusu etmişti. Şimdi vicdanı uyanmıştı. Tanrı’nın isteğini bilme ve yerine getirme ayrıcalığına sahip olduğunun farkına vardı. Büyükbabasının hikayesi, duvardaki yazı kadar canlı bir şekilde gözlerinin önünde canlandı. Bible Echo, 25 Nisan 1898.

Back to Articles