Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number One

Amerika için Gelecek ve 18 Temmuz 2020 - Bir Numara

Cavemen of Covenant: Moses & Elijah at the End of the World

Antlaşmanın Mağara Adamları: Musa ve İlyas Dünyanın Sonunda

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word

Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”

Musa ve İlya, her biri bağlama göre tekil bir sembol olarak anlaşılabileceği gibi, her iki peygamberi de içeren bir sembol olarak da anlaşılabilen peygamberlik sembolleridir. İki tanığın tanıklığıyla bir şey kesinleşir ve Vahiy 11'de Musa ve İlya Eski ve Yeni Ahit'in iki tanığını temsil eder. Mesih'in İkinci Gelişini temsil eden Başkalaşım Dağı'nda, ikili sembol hem yüz kırk dört bini (İlya) hem de Pazar yasası krizinin şehitlerini (Musa) temsil eder. Horev mağarasında, birlikte bir sembol olarak, dünyanın sonunda Tanrı'nın karakterinin bir vahyi olan ve Laodikyalıyı Filadelfyalıya dönüştürme gücünü barındıran mesajı "duyan", "okuyan" ve "yerine getiren" Tanrı halkını temsil ederler. Yakında (hem de çok yakında) öyle bir noktaya gelinecek ki, akılsız Laodikyalı Adventistler "İşte Damat geliyor" çağrısına doğru şekilde karşılık verebilmek için gereken "yağ"dan artık yararlanamayacaklar.

> And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.

> Musa Rab'be dedi ki: İşte bana, “Bu halkı çıkar,” diyorsun; ama benimle birlikte kimi göndereceğini bana bildirmedin. Yine de, “Seni adınla tanıyorum ve gözümde lütuf buldun,” dedin. Şimdi, lütfen, eğer gözünde lütuf bulduysam, yolunu bana göster ki seni bileyim ve gözünde lütuf bulayım; ve şu ulusun senin halkın olduğunu göz önünde bulundur. O da dedi: Varlığım seninle gidecek ve ben sana huzur vereceğim. Musa ona dedi: Varlığın benimle gelmeyecekse, bizi buradan çıkarma. Çünkü burada, ben ve halkın senin gözünde lütuf bulduk mu, bunun nasıl bilinecek? Bizimle gidişinle değil mi? Böylece ben ve halkın, yeryüzündeki bütün halklardan ayrı kılınacağız. Rab Musa'ya dedi: Söylediğin bu şeyi de yapacağım; çünkü gözümde lütuf buldun ve seni adınla tanıyorum. Musa dedi: Sana yalvarırım, görkemini bana göster. Rab dedi: Bütün iyiliğimi önünden geçireceğim ve önünde Rab'bin adını ilan edeceğim; kime lütuf edeceysem ona lütuf edeceğim, kime merhamet edeceysem ona merhamet edeceğim. Ve dedi: Yüzümü göremezsin; çünkü hiçbir insan beni görüp yaşayamaz. Rab dedi: İşte, yanımda bir yer var; kayanın üzerinde duracaksın. Ve görkemim geçerken seni kayanın bir yarığına koyacağım ve geçip gidinceye dek seni elimle örteceğim. Sonra elimi çekip alacağım ve sırtımı göreceksin; ama yüzüm görülmeyecek. Rab Musa'ya dedi: Kendine birinciler gibi iki taş levha yont; kırdığın ilk levhalarda olan sözleri bu levhaların üzerine yazacağım. Sabaha hazır ol; sabahleyin Sina Dağı'na çık ve orada, dağın tepesinde, huzuruma gel. Seninle birlikte hiç kimse çıkmasın; bütün dağ boyunca kimse görünmesin; sürüler ve sığırlar da o dağın önünde otlamasın. O da birinciler gibi iki taş levha yonttu; Musa da sabah erkenden kalktı, Rab'bin kendisine buyurduğu gibi Sina Dağı'na çıktı ve eline iki taş levhayı aldı. Rab bulut içinde indi, orada onunla durdu ve Rab'bin adını ilan etti. Rab onun önünden geçti ve ilan etti: Rab, Rab Tanrı, merhametli ve lütufkâr, sabırlı, iyilik ve gerçek bakımından bol, binlerce kişiye merhametini sürdüren, suç, isyan ve günahı bağışlayan; ama suçluyu asla cezasız bırakmayan; babaların suçunu çocuklar üzerinde ve çocukların çocukları üzerinde, üçüncü ve dördüncü kuşağa kadar cezalandıran. Musa hemen başını yere eğdi ve tapındı. Ve dedi: Ey Rab, şimdi eğer gözünde lütuf bulduysam, Rabbim, yalvarırım, aramızda yürü; çünkü bu inatçı bir halktır; suçumuzu ve günahımızı bağışla ve bizi mirasın olarak al. Ve dedi: İşte, bir antlaşma yapıyorum; bütün halkının önünde, yeryüzünde ve herhangi bir ulusta yapılmamış harikalar yapacağım; aralarında bulunduğun bütün halk Rab'bin işini görecek; çünkü seninle yapacağım iş korkunç olacaktır. Çıkış 33:12-34:10.

Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”

Musa, dünyanın sonunda Tanrı’nın halkını temsil eder. Onlar, araştırıcı yargının “son günlerinde” Tanrı’dan O’nun “yolunu, ki” O’nu “bilsinler” diye kendilerine göstermesini isteyen ve karşılık olarak Tanrı’dan, O’nun “varlığının onlarla birlikte gideceği” ve Tanrı’nın o insanlara “rahat” vereceği vaadini içeren bir yanıt alan kimselerdir.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Rab şöyle diyor: Yollarda durun, bakının ve eski yolları sorun; iyi yol nerededir, o yolda yürüyün ve canlarınız için huzur bulacaksınız. Ama onlar, “O yolda yürümeyeceğiz” dediler. Sizin üzerinize nöbetçiler de koydum, “Boru sesine kulak verin” diyerek. Ama onlar, “Kulak vermeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:16, 17.

Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.

Yeremya, “görmeyi” ve “kulak asmayı” reddeden bir zümreyi tanımlar; bu nedenle, “iyi yolu” arayan ve “onda yürüyen”lere vaat edilen “dinlenme”yi almazlar. O dinlenme, Yeşaya tarafından “ferahlık” olarak tanımlanır.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Kime bilgi öğretecek? Kime öğretiyi kavratacak? Sütten kesilenlere, memeden ayrılanlara mı? Çünkü buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada olmalı. Çünkü bu halka kekeleyen dudaklarla ve başka bir dille konuşacak. Onlara şöyle dedi: “İşte yorgunu dinlendirebileceğiniz huzur; işte ferahlık.” Ama onlar kulak asmadılar. Ama Rab’bin sözü onlara buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, parçalansınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Yeşaya 28:9-13.

The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.

"Dinlenme" ve "tazelenme", son uyarı mesajının ilanı sırasında yağdırılan son yağmuru temsil eder.

> “I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

> Bana, üçüncü meleğin mesajının kapanmak üzere olduğu zamana kadar uzanan dönem gösterildi. Tanrı'nın gücü halkının üzerine inmişti; işlerini tamamlamışlardı ve önlerindeki çetin saat için hazırlanmışlardı. Rab'bin huzurundan gelen ferahlatmayı ya da son yağmuru almışlardı ve yaşayan tanıklık yeniden canlanmıştı. Son büyük uyarı her yerde yankılanmıştı ve mesajı kabul etmeyen yeryüzü sakinlerini kışkırtmış ve öfkelendirmişti. Erken Yazılar, 279.

The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.

"'Geç yağmur' denilen 'dinlenme' ya da 'tazelenme' vaadi, Tanrı'nın 'varlığı'nın O'nun halkıyla birlikte gideceğine dair mağarada Musa'ya verilen vaadi de içerir."

> “The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)

> Yapılacak iş Pentikost Günü’ndekine benzer olacaktır. Nasıl ki müjdenin başlangıcında Kutsal Ruh’un dökülüşünde “erken yağmur” değerli tohumun filizlenmesini sağlamak için verildiyse, aynı şekilde “geç yağmur” da sonunda, hasadın olgunlaşması için verilecektir. “O zaman Rab’bi tanımaya devam edersek O’nu bileceğiz; O’nun gelişi sabah gibi kesindir; bize yağmur gibi, yeryüzüne yağan geç ve erken yağmurlar gibi gelecektir.” (Hoşea 6:3.) “Öyleyse, ey Siyon’un çocukları, sevinin ve Rab Tanrınızda coşun; çünkü size erken yağmuru ölçülü biçimde verdi ve sizin için yağmuru, erken yağmuru ve geç yağmuru yağdıracak.” (Yoel 2:23.) “Son günlerde, Tanrı diyor ki, Ruhumdan bütün insanların üzerine dökeceğim.” “Ve öyle olacaktır ki, Rab’bin adını çağıran herkes kurtulacaktır.” (Elçilerin İşleri 2:17, 21.) Müjdenin büyük işi, başlangıcını belirleyen Tanrı gücünün tezahüründen daha azıyla kapanmayacaktır. Müjdenin başlangıcında erken yağmurun dökülmesinde yerine gelen peygamberlik sözleri, sonunda geç yağmurda yeniden yerine getirilecektir. İşte elçi Petrus’un şöyle derken ileriye bakarak sözünü ettiği “ferahlatma zamanları”: “Öyleyse tövbe edin ve dönün ki, günahlarınız [Araştırıcı Yargı’da] silinsin; Rab’bin huzurundan ferahlatma zamanları geldiğinde; ve O, İsa’yı gönderecektir.” (Elçilerin İşleri 3:19-20.)

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> Tanrı’nın kulları, yüzleri aydınlanmış ve kutsal adanmışlığın parıltısıyla ışıldayan, gökten gelen mesajı ilan etmek için bir yerden bir yere koşacaklar. Yeryüzünün dört bir yanında, binlerce sesle uyarı verilecek. Mucizeler yapılacak, hastalar iyileştirilecek ve alametler ve harikalar iman edenleri izleyecek. Şeytan da yalancı harikalarla iş görecek, insanların gözü önünde gökten ateş bile indirecek. (Vahiy 13:13.) Böylece yeryüzünün sakinleri bir tavır almaya sevk edilecek. Büyük Mücadele, 611, 612.

The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.

Son günlerdeki Kutsal Ruh'un dökülüşü, müjdenin ilanının başlangıcındaki Kutsal Ruh'un dökülüşüyle örneklenmiştir. Ruh'un kiliselere ne dediğini işitmek istemeyenlere yönelik "Rab'bin onlara sözü", dünyanın sonunu tasvir etmek için bir peygamberlik tarih çizgisini başka bir peygamberlik tarih çizgisine ekleme peygamberlik ilkesiydi. Bu, bir şeyin sonunun o şeyin başlangıcıyla tasvir edildiği ilkesinden başka bir şey değildir. Peygamberlik kuralı, akılsız Laodikyalı Yedinci Gün Adventist halkı tarafından reddedilmektedir. Kabul edildiğinde Tanrı "bilgiyi öğretebilir"; Daniel bunun son zamanda arttığını belirtir ve Hoşea'nın Tanrı'nın halkının reddettikleri için yok olduğunu söylediği aynı bilginin ta kendisidir. Yeşaya ve Yeremya'da işitmek ya da görmek istemeyen zümre, "ferahlatma"yı (ki bu, Tanrı'nın "son gün" halkına günlerin sonundaki krizi güvenle atlatabilmeleri için vermeyi vaat ettiği "dinlenme"dir) reddeder.

The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.

Tanrı’nın Musa’ya ilan ettiği “Rab’bin adı” (karakteri) şudur: “Rab Tanrı, merhametli ve lütufkâr, sabrı bol, iyilik ve gerçekle doludur.” Onun karakteri merhamet ve gerçektir. Onun karakterini temsil eden hakikat her zaman merhametiyle birliktedir; çünkü Tanrı önce onlara merhametini göstermedikçe hiç kimse O’nun hakikatini anlayamaz; zira herkes günah işledi ve Tanrı’nın yüceliğinden (karakterinden) yoksun kaldı. İsa Mesih’in Alfa ve Omega olduğu gerçeği, Tanrı’nın suçlarını ve günahlarını bağışladığı kişiler tarafından tanınır ve muhafaza edilir. Bu bağışlanma, soruşturma yargısının son safhalarında gerçekleşir. Merhametini göstererek günahlarını bağışladığı kimseleri kendi mirası olarak alır ve onlarla bir antlaşma yapar.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> Dünya tarihinin son günlerinde, Tanrı'nın buyruklarını tutan halkıyla olan antlaşması yenilenecektir. Review and Herald, 26 Şubat 1914.

All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”

Musa da dahil olmak üzere bütün peygamberler, Tanrı’nın yüz kırk dört bin olarak tanımlananlarla antlaşmasını yenilediği inceleyici yargının son günlerini işaret etmektedir. Ve o antlaşma kurulduğunda, Tanrı “yeryüzünde, hiçbir ulusta yapılmamış harikalar yapacağım; aralarında bulunduğun bütün halk Rab’bin işini görecek; çünkü seninle yapacağım şey korkunçtur.”

Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.

Musa’nın, Sina Dağı olarak da bilinen Horev Dağı’ndaki mağara deneyimi, Musa’nın Tanrı’nın halkıyla yaşadığı mücadele bağlamına yerleştirilmişti. Onun mücadelesi, Tanrı’nın ona verdiği görevi yerine getirmek içindi. Musa, Tanrı’nın dünyaya yönelik mesajı konusunda bir mücadele içindeydi. Rab Musa’ya yüceliğini göstermeden hemen önce, Musa’nın Rab’be karşı mantık yürüttüğünü görüyoruz; Rab az önce Harun’un altın buzağısı etrafında dans eden isyancıları yok ederse, isyancıların yok edilmesinin Tanrı’nın gücünü gösteren mesajı da yok edeceğini ileri sürüyordu.

> And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.

> Rab Musa'ya dedi ki: Bu halkı gördüm; işte, sert enseli bir halktır. Şimdi bırak ki öfkem onlara karşı alevlensin ve onları yok edeyim; ve senden büyük bir ulus yapayım. Musa ise Tanrısı Rab'be yalvararak dedi: Ya Rab, büyük kudretin ve güçlü elinle Mısır diyarından çıkardığın halkına karşı öfken neden alevlensin? Mısırlılar, "Onları kötülük için çıkardı; dağlarda öldürmek ve yeryüzünden yok etmek için" demesinler mi? Şiddetli öfkenden dön ve halkına karşı tasarladığın bu kötülükten vazgeç. Kulların İbrahim'i, İshak'ı ve İsrail'i anımsa; onlara kendi üzerine ant içerek, "Soyunuzu göklerin yıldızları kadar çoğaltacağım ve sözünü ettiğim bu bütün diyarı soyunuza vereceğim; onu sonsuza dek miras alacaklar" demiştin. Bunun üzerine Rab, halkına yapmayı düşündüğü kötülükten vazgeçti. Çıkış 32:9-14.

Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.

Musa’nın mağara deneyimi, Musa’nın dünyaya sunmakla görevlendirildiği mesajı içerir. Rab’bin Musa’nın yanından geçip kendi karakterini ilan ettiğine dair tanıklık, Tanrı’nın isyankâr (Laodikya) halkına yönelik içsel bir mesaj bağlamına yerleştirilmiştir; İlyas’ın mağara deneyimi ise İzevel’le mücadelesi — yani Amerika Birleşik Devletleri, Papalık ve Birleşmiş Milletler’den oluşan üçlü birlik — bağlamına yerleştirilmiştir. Bunlardan biri kilise için içsel mesajı, diğeri ise dünya için dışsal mesajı temsil eder; fakat Musa ile İlyas adlı iki tanık Horev’deki aynı mağaradadır ve dünyanın sonunda da ikisi de mağarada temsil edilir.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.

> Ahab, İzebel’e İlyas’ın yapmış olduğu her şeyi ve peygamberlerin hepsini kılıçla nasıl öldürdüğünü anlattı. Bunun üzerine İzebel İlyas’a bir haberci gönderip şöyle dedi: “Tanrılar bana aynısını, hatta daha fazlasını yapsın, eğer yarın bu vakte kadar senin canını onlardan birinin canı gibi yapmazsam.” İlyas bunu görünce kalktı, canını kurtarmak için yola çıktı ve Yahuda’ya ait Beer-Şeva’ya geldi; hizmetkârını orada bıraktı. Ama kendisi çöle bir günlük yol yürüdü; gidip bir ardıç ağacının altına oturdu. Orada ölümü diledi ve şöyle dedi: “Yeter! Şimdi, ya Rab, canımı al; çünkü atalarımdan daha iyi değilim.” Ardıç ağacının altında yatıp uyurken, işte bir melek ona dokundu ve, “Kalk ve ye” dedi. Gözlerini kaldırıp baktı; işte köz üzerinde pişmiş bir çörek ve başucunda bir su kabı vardı. Yedi, içti ve yine uzandı. Rab’bin meleği ikinci kez gelip ona dokundu ve, “Kalk ve ye; çünkü önündeki yol senin için çok uzun” dedi. O da kalktı, yedi ve içti; o yiyeceğin verdiği güçle kırk gün kırk gece Tanrı Dağı Horev’e kadar yürüdü. Oraya varıp bir mağaraya girdi ve geceyi orada geçirdi; ve işte, Rab’bin sözü ona geldi; “İlyas, burada ne yapıyorsun?” dedi. O da dedi: “Orduların Tanrısı Rab için çok gayret gösterdim; çünkü İsrail oğulları senin antlaşmanı terk etti, sunaklarını yıktı ve peygamberlerini kılıçla öldürdü. Ben, yalnız ben kaldım; benim canımı da almak istiyorlar.” O da dedi: “Dışarı çık ve Rab’bin huzurunda dağın üzerinde dur.” Ve işte, Rab geçti; Rab’bin önünde büyük ve güçlü bir rüzgâr dağları yardı, kayaları parça parça etti; fakat Rab rüzgârda değildi. Rüzgârdan sonra bir deprem oldu; ama Rab depremde değildi. Depremden sonra bir ateş oldu; ama Rab ateşte değildi; ateşten sonra ise ince, hafif bir ses. İlyas bunu işitince yüzünü pelerinine sardı, dışarı çıktı ve mağaranın ağzında durdu. Ve işte, ona bir ses geldi ve dedi: “İlyas, burada ne yapıyorsun?” O da dedi: “Orduların Tanrısı Rab için çok gayret gösterdim; çünkü İsrail oğulları senin antlaşmanı terk etti, sunaklarını yıktı ve peygamberlerini kılıçla öldürdü. Ben, yalnız ben kaldım; benim canımı da almak istiyorlar.” Rab ona dedi: “Git, Şam çölüne giden yoldan geri dön; oraya vardığında Hazael’i Suriye üzerine kral olmak üzere mesh et. Nimşi’nin oğlu Yehu’yu da İsrail üzerine kral olmak üzere mesh et; ve Avel-Mehola’lı Şafat’ın oğlu Elişa’yı senin yerine peygamber olmak üzere mesh et. Hazael’in kılıcından kaçanı Yehu öldürecek; Yehu’nun kılıcından kaçanı da Elişa öldürecek. Ama İsrail’de kendime yedi bin kişi bıraktım: Baal’a diz çökmemiş bütün dizler ve onu öpmemiş bütün ağızlar.” 1 Krallar 19:1-18.

Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.

İlyas’ın mağaradaki deneyimi, peygamberin hem mesaja hem de mesajının ve hizmetinin etkisini nasıl algıladığına dair yaşadığı yılgınlığı temsil eder. Musa, Tanrı’nın bildirdiği mesajı savunuyordu; İlyas ise mesajdan vazgeçmişti. Aynı mesajdır; yalnızca biri kilisenin içiyle ilgili, diğeri kilisenin dışına yöneliktir. Yine de peygamberlik açısından, birlikte Vahiy 18’in iki yönlü mesajını örneklemektedirler. Mağarayla bağlantılı tüm gerçekler hakkında vurgulamam gereken şey şu ki, “son günlerde” her iki durumda da dile getirilen yılgınlık, mesaj ve onun etkisi konusundadır.

Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.

Musa ve İlyas, 'Rab'bin sözü' olan 'sesi' 'işiten' ve 'gören' kişileri temsil ederler. Bu 'söz', O'nun merhamet ve hakikat karakterini temsil eder. Mezmurcu ayrıca, O'nun karakteri olan Tanrı'nın merhametinin kendisine gösterilmesini ister. O'nun 'merhametini' görmek için Mezmurcu, Ruh'un kiliselere söylediklerini 'işitmeyi' söz verir.

> To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.

> Müzik önderine; Korahoğulları için bir Mezmur. Ya Rab, yurduna lütfettin; Yakup’un tutsaklığını geri çevirdin [tersine çevirdin]. Halkının suçunu bağışladın, bütün günahlarını örttün. Sela. Bütün öfkeni kaldırdın; kızgınlığının şiddetinden döndün. Ey kurtuluşumuzun Tanrısı, bizi geri çevir ve bize karşı öfkeni dindir. Bize sonsuza dek öfkeli mi kalacaksın? Öfkeni kuşaktan kuşağa uzatacak mısın? Halkın sende sevinsin diye bizi yeniden canlandırmayacak mısın? Ya Rab, bize merhametini göster ve bize kurtuluşunu bağışla. Rab Tanrı’nın ne söyleyeceğini dinleyeceğim; çünkü O halkına ve kutsallarına esenlik konuşacak; yeter ki yine akılsızlığa dönmesinler. Kuşkusuz O’nun kurtuluşu O’ndan korkanlara yakındır; öyle ki yurdumuzda yücelik barınsın. Merhamet ve gerçek buluştu; doğruluk ve esenlik öpüştü. Gerçek yerden filizlenecek; doğruluk gökten bakacak. Evet, Rab iyi olanı verecek; yurdumuz ürününü verecek. Doğruluk O’nun önünden gidecek ve bizi adımlarının yoluna koyacak. Mezmur 85:1-13.

Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.

Şunu fark edin: Doğruluk ve esenliği doğuran "merhamet ve hakikat" (ve "hakikat" sözünü ettiğimiz İbranice 'emet' kelimesidir) "öpüştüler." Birleştiler. Mezmurcu, ilahisini Tanrı'nın kendi "halkının" "suçunu bağışladığı" araştırıcı yargının son günlerine yerleştirir. İstek, Rabbin halkını "yeniden diriltmesi"dir.

> “A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.

> Kutsal Ruh’un hizmeti altında bir uyanış ve bir ıslahat gerçekleşmelidir. Uyanış ve ıslahat iki farklı şeydir. Uyanış, ruhsal yaşamın yenilenmesi, zihin ve yürek güçlerinin canlanması, ruhsal ölümden diriliş demektir. Islahat, yeniden yapılanma, fikir ve teorilerde, alışkanlıklar ve uygulamalarda değişim demektir. Islahat, Ruh’un uyanışıyla bağlantılı olmadıkça doğruluğun iyi meyvesini vermeyecektir. Uyanış ve ıslahat kendilerine verilmiş işi yapmalı ve bu işi yaparken birbirleriyle bütünleşmelidir. Seçilmiş Mesajlar, 1. kitap, 128.

The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.

Mezmur yazarının istediği "uyanış", ölü olduğunu bilen birinin talebidir. Mezmur yazarının istediği bu uyanış, bir Laodikyalının dile getirmesi açısından çok zor bir istektir; çünkü Laodikyalı, ruhsal olarak ölü olduğunun farkında değildir; öyle olmasaydı canlandırılmaya ihtiyaç duymazdı. Uyanış, "Rab Tanrı’nın ne söyleyeceğini işitmeye razı olmak"la gerçekleşir ve Kutsal Ruh içimizde yaşadığında gelen o uyanışı sağlamamızın önüne başka hiçbir iş geçmemelidir.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

> "Aramızda gerçek dindarlığın uyanışı, bütün ihtiyaçlarımızın en büyüğü ve en acil olanıdır. Bunu aramak ilk işimiz olmalıdır." Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 121.

Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.

Vahiy kitabıyla ilgili olarak Sister White şunları belirtmektedir.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> "Biz bir halk olarak bu kitabın bizim için ne ifade ettiğini anladığımızda, aramızda büyük bir uyanış görülecektir." Testimonies to Ministers, 113.

The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.

"Revival" kelimesi hayata geri döndürme olarak tanımlanır. Yüz kırk dört binin arasına seçilenlerin önce ölü olduklarını ve diriltilmeye ihtiyaç duyduklarını kabul etmeleri gerekir. Yüz kırk dört binin ölü olduğu gerçeği, sınama süresi kapanmadan hemen önce mührü açılan mesajın önemli bir bileşenidir. Bu gerçekle ilgili söyleyecek çok daha fazla şeyimiz var. Onları dirilten şey, Tanrı onları "diriltip" onlara kendi doğruluğunu verdiğinde onlara uzattığı "merhamet"tir. Onları dirilten şey, İsa'nın Alfa ve Omega olduğu gerçeğidir ve bu kavrayış, içlerinde her türlü anlayışı aşan bir "esenlik" üretir. Vaat şudur: "hakikat" "yerden fışkıracaktır." "Hakikat" olarak temsil edilen ve Alfa ile Omega olan mesaj, Amerika Birleşik Devletleri'nde ortaya çıkar; çünkü "yerden" fışkırır. Başlangıçtaki mesaj Amerika Birleşik Devletleri'nden geldi ve sondaki mesaj da aynı yerden fışkırır.

With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.

Tanrı’nın mağara adamlarının bir sembol olduğu bağlamda, sembolik bir mağarada bulunmuş diğer peygamberleri ele alacağız. İsa, Vaftizci Yahya’nın İlyas olduğunu belirtti ve Yahya, İsa’nın gelecek olan Mesih olup olmadığını bilmeye ihtiyaç duyduğunda hapisteydi. İsa’nın gerçek karakterini bilmesi gerekiyordu. Kendisinin ilan ettiği mesaj ile İsa’nın ilan etmeyi sürdürdüğü mesajın gerçek mesaj olup olmadığını bilmesi gerekiyordu. Soruyu sormak üzere öğrencilerini İsa’ya gönderdi; İsa ise onların sorusunu es geçip onlara yüceliğini göstermeye koyuldu.

> “Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.

> Böylece gün akıp geçti; Yahya’nın öğrencileri her şeyi görüp işittiler. Nihayet İsa onları yanına çağırdı ve gördüklerini Yahya’ya gidip anlatmalarını buyurdu; ayrıca şöyle ekledi: ‘Ne mutlu, benden ötürü sendelemeyen kişiye.’ Luka 7:23, R. V. Onun ilahlığının kanıtı, acı çeken insanlığın ihtiyaçlarına uyumunda görülüyordu. Görkemi, bizim düşük halimize alçalmasında açığa çıktı.

> “The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.

> Öğrenciler mesajı ilettiler ve bu yeterliydi. Yahya, Mesih’le ilgili peygamberliği hatırladı: "Rab, alçakgönüllülere müjdeyi duyurmam için beni meshetti; yüreği yaralıları sarmam, tutsaklara özgürlüğü ve bağlı olanlara zindanın açılmasını ilan etmem için beni gönderdi; Rab'bin lütuf yılını ilan etmek için." Yeşaya 61:1, 2. Mesih’in işleri O’nun Mesih olduğunu yalnızca ilan etmekle kalmadı, krallığının nasıl kurulacağını da gösterdi. Yahya’ya, çölde İlyas’a gelmiş olan aynı gerçek açıldı: "Rab'bin önünde büyük ve güçlü bir rüzgar dağları yardı ve kayaları parçaladı; ama Rab rüzgarda değildi. Rüzgardan sonra bir deprem oldu; ama Rab depremde değildi. Depremden sonra bir ateş oldu; ama Rab ateşte değildi;" ve ateşten sonra Tanrı peygambere "ince bir sesle" konuştu. 1. Krallar 19:11, 12. Böylece İsa da işini, silahların şakırtısıyla ve tahtların ve krallıkların devrilmesiyle değil, merhamet ve özveri dolu bir yaşamla insanların yüreklerine konuşarak yapacaktı. Desire of Ages, 217.

God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.

Tanrı’nın gücü O’nun Sözü aracılığıyla aktarılır. "İnsanların yüreklerine" iletilir. Bu, "ince, sakin ses"in verdiği dersti. Yine de İlyas’ın mesajı, Tanrı’nın halkının dışındaki güçleri tanımlayan dışsal bir mesajdır. Mesih, İlyas’a "son günlerde" gücün bulunduğu yerin O’nun Sözü olduğunu söylüyordu; ne var ki yıkıcı rüzgâr, deprem ve ateşle temsil edilen "silahların çatışması ve tahtların ve krallıkların devrilmesi", Tanrı’nın halkının yüzleşeceği ve Vahiy kitabında temsil edilen dışsal güçlerden üçünü ifade eder. Yıkıcı "rüzgâr", Kutsal Kitap peygamberliğinde İslam’ın bir simgesidir. "Deprem", Fransız Devrimi’nin isyanını ve anarşisini simgeler. "Ateş" ise Sodom ve Gomora’ya getirilen yıkımdır. İlyas, mağaraya ulaşmak için papalık gücünden kaçmıştı; bu yüzden Rab ona, dünyanın sonundaki krizi oluşturan tüm kötü güçlere rağmen, Tanrı’nın gücünün bulunacağı yerin o ince, sakin ses olduğunu açıkladı.

Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.

Musa, İlyas ve Vaftizci Yahya’nın hepsi, bir mağaradan Tanrı’nın karakterine tanık olduklarını bildirirler. “Mağara”, kötü ve zina eden bir kuşağa verilecek tek işarettir. İsa, “zina eden ve kötü kuşak”tan söz etti; bu, araştırıcı yargının “son günleri”nin kuşağıdır. O kuşak için işaret, üç gününü bir mağarada—bir balinanın karnında—geçiren peygamber Yunus’tu.

> And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.

> Ve insanlar büyük bir kalabalık halinde toplanınca, o şöyle demeye başladı: Bu kuşak kötü bir kuşaktır; bir işaret istiyorlar. Ama onlara Peygamber Yunus'un işaretinden başka hiçbir işaret verilmeyecek. Çünkü Yunus Ninovalılar için nasıl bir işaret olduysa, İnsanoğlu da bu kuşak için öyle olacaktır. Luka 11:29, 30.

Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.

Yunus üç gün ve üç gece boyunca balığın karnında kaldı; tıpkı İsa’nın da mezarda üç gün kalması gibi. Yunus bir işaretti, İsa da öyledir. Onlar, elbette ölümün ardından gelen dirilişin işaretini temsil eder.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.

> O zaman din bilginlerinden ve Ferisilerden bazıları cevap verip şöyle dediler: “Öğretmen, senden bir belirti görmek istiyoruz.” Ama o onlara cevap verip dedi: “Kötü ve zina eden bir kuşak belirti arar; fakat ona, peygamber Yunus’un belirtisinden başka bir belirti verilmeyecektir. Çünkü Yunus nasıl üç gün üç gece balinanın karnında kaldıysa, İnsanoğlu da yerin bağrında üç gün üç gece kalacaktır. Ninova halkı yargı gününde bu kuşakla birlikte kalkıp onu mahkûm edecek; çünkü onlar Yunus’un vaazıyla tövbe ettiler; ve işte, Yunus’tan daha büyüğü burada.” Matta 12:38-41.

If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.

Eğer tarihin tekerrürü ilkesini, bütün kutsal tarihin dünyanın sonunu işaret ettiği gerçeğiyle birlikte anlarsak, o halde Yunus ile Mesih’in ölümü, gömülmesi ve dirilişi hem "işaret" hem de şimdi Tanrı’nın halkı için mesajdır. Yunus balinanın karnından dışarı atıldığında mesajı ilan etti; tıpkı melek Mesih’in bulunduğu mağaranın taşını kaldırdığında, Mesih’in dirilişiyle ilgili mesajın derhal ilan edilmesi gibi. Musa, İlyas, Yunus ve Mesih yalnızca "son günler"deki Tanrı’nın halkını değil, her birinin verdiği mesajı da simgeler.

The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.

Yunus’un alameti, Mesih’in merhametli karakterinin ortaya çıktığı mağara deneyimini de içerir. İsa’nın İlyas’a gösterdiği aynı merhamet, mesajı ilan etme sorumluluğundan kaçarken Yunus’a da gösterildi. Yunus hakkında söylenecek daha çok şey var, ama şimdi ele alınması gereken başka noktalar var.

The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.

Mağara, diğer şeylerin yanı sıra, ölümü ve dirilişi temsil eder. Birden çok tanığın tanıklığı, son günlerde Tanrı'nın antlaşma halkının önce ölüp sonra dirildiğini göstermiştir. Elbette, bir Hristiyan Tanrı'nın Egemenliği'ni görmek için yeniden doğmalıdır ve bu, eski benliğin ölümünü temsil eder; ancak peygamberlik açısından anlamı daha fazladır. Bu, bir mesajın tam yolunda kesilmesinden söz eder. İlyas mesajı ilan etmeyi bıraktı, Yunus mesajı ilan etmekten kaçtı. Yahya hapse atıldı ve idam edildi. İsa çarmıha gerildi.

The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.

Yunus’un alameti bu nedenle yalnızca ölüm ve dirilişle ilgili değildir; bir mesajın ölüm ve dirilişiyle ilgilidir ve Tanrı’nın sözünde tip olarak gösterilen bütün mesajlar, Baba tarafından İsa’ya verilen, onun da Cebrail’e, onun da peygambere verdiği; peygamberin yazıp kiliselere gönderdiği son uyarı mesajını temsil eder. Tanrı, Musa’nın mağara deneyiminde mesajı sona erdirmeye ve yeniden başlamaya istekliydi. İlyas elçilik görevini bitirip mağaraya kaçtı. Yunus Tarşiş’e kaçtı. Vaftizci Yahya öldürüldü; İsa da öldürüldü. Bu tanıklıkların tümü Vahiy kitabına getirilip birbirleriyle uyumlu hâle getirilmelidir. Daniel ve Vahiy iki kitaptır, ama “İsa’nın tanıklığı” onların aynı zamanda tek bir kitap olduğunu belirtir. Kutsal Kitap ile aynı niteliklere sahiptirler. İki kitap bir kitap eder ve iki yazar iki tanığı temsil eder.

Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.

Babil’in ve ardından Med-Pers İmparatorluğu’nun tutsak ettiği Daniel, aslanların inine atıldığında sembolik olarak öldü. Yunus, balina tarafından yutulduğunda sembolik olarak öldü. Vahiyci Yuhanna, kaynar yağın içine atıldığında sembolik olarak öldü. William Miller öldü, ama doğruların dirilişinde meleklerin mezarında onu beklediğine dair bir vaade sahiptir. Future for America hizmeti 18 Temmuz 2020’de sembolik olarak öldü.

The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.

Son uyarı mesajı, papalık otoritesinin ölümcül yarasının iyileşmesi bağlamında yer alır. Yaranın iyileşmesi, Vahiy’in on üçüncü ve on yedinci bölümlerinin özel bir konusudur. Ölümcül yara iyileştiğinde, dirilmiş papalık Vahiy’in on yedinci bölümünde temsil edilen sekizinci krallık olacaktır. Sekizinci olarak, yani yediden biri olarak tanımlanır. Sekiz, dirilişin simgesidir; çünkü antlaşma ilişkisinin mührü olan sünnet, erkek çocuk doğduktan sonra sekizinci günde yapılmalıydı. Bu ayin Hristiyan çağında vaftizle yer değiştirdi ve vaftiz Mesih’in ölümü, gömülüşü ve dirilişini temsil eder. Mesih, yedinci günden sonraki gün dirildi. Bu nedenle peygamberî olarak sekizinci günde dirildi. Bin yıllık bir dinlenmeden sonra, yenilenen yeryüzü sekizinci binyılda dirilir.

Back to Articles