Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

Daniel Kitabı - Yüz Yetmiş Üç Numara

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

Papalığın Gölgeleri: "Hitler'in Papası"nın Ardındaki Etki ve Niyetleri Açığa Çıkarmak

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

Hitler’s Pope başlıklı kitapta yazar John Cornwell, Hitler Almanya’yı yönetirken hüküm süren müstakbel papanın hikâyesine, Roma Şehri’nden sürülmüş olan onun büyükbabası ile Papa IX. Pius’tan başlayarak girişir. IX. Pius, rahibe kılığına girerek Roma Şehri’nden kaçtığında, yanında götürdüğü tek kişi müstakbel papanın büyükbabasıydı. Cornwell, bu iki adam arasındaki yakın ilişkiyi ele alır; ardından da müstakbel papanın babasının Katolik Kilisesi’nin güç merkeziyle nasıl bağlantılı olduğunu gösterir. Bunu yaparken, IX. Pius döneminden II. Dünya Savaşı’na kadar uzanan tarihin toplumsal, siyasal ve dinî ortamını ortaya koyar. Bu tarihî genel bakış son derece bilgilendiricidir.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> Papalık iddiasında bir adım daha, on birinci yüzyılda Papa VII. Gregorius Roma Kilisesi’nin kusursuzluğunu ilan ettiğinde atıldı. Ortaya koyduğu tezler arasında, Kutsal Yazılara göre kilisenin hiç yanılmadığını ve hiçbir zaman yanılmayacağını beyan eden bir madde de vardı. Ancak bu iddiaya Kutsal Yazılardan kanıtlar eşlik etmiyordu. Kibirli Papa ayrıca imparatorları tahttan indirme yetkisini ileri sürdü ve kendisinin verdiği hiçbir hükmün hiç kimse tarafından bozulamayacağını, buna karşılık başkalarının bütün kararlarını bozma ayrıcalığının kendisine ait olduğunu ilan etti.

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> Yanılmazlığın bu savunucusunun zorba karakterinin çarpıcı bir örneği, Alman imparatoru Henry IV’e muamelesinde görüldü. Papanın otoritesini hiçe sayma cüretini gösterdiği için, bu hükümdarın aforoz edildiği ve tahttan indirildiği ilan edildi. Papalık buyruğuyla ona karşı isyana teşvik edilen kendi prenslerinin terk edişi ve tehditleri karşısında dehşete kapılan Henry, Roma ile barışmanın gerekliliğini hissetti. Eşi ve sadık bir hizmetkârıyla birlikte, papanın önünde boyun eğebilmek için, kışın ortasında Alpleri aştı. Gregory’nin çekildiği kaleye vardığında, muhafızları olmadan dış avluya götürüldü ve orada, kışın şiddetli soğuğunda, başı açık ve yalınayak, sefil bir kıyafet içinde, huzuruna kabul edilmek için papanın iznini bekledi. Ancak üç gün boyunca oruç tutup günah çıkarmasının ardından, papa ona bağışlanma vermeyi tenezzül etti. Yine de bu, yalnızca imparatorun krallık alametlerini yeniden kuşanmadan ya da kraliyet yetkisini kullanmadan önce papanın onayını beklemesi şartıyla oldu. Ve zaferiyle coşan Gregory, kralların gururunu kırmanın kendi görevi olduğunu övünerek ilan etti. Büyük Anlaşmazlık, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

VII. Gregorius “yanılmazlığın savunucusuydu”, ancak bu gülünç iddia, onu Birinci Vatikan Konsili’nde yerleşik bir doktrin hâline getiren IX. Pius’a kadar resmî bir doktrin (dogma) hâline getirilmedi. Doktrin 18 Temmuz 1870’te kabul edildi; bu tarih, yüz kırk dört binin ilk hayal kırıklığından günü gününe yüz elli yıl öncesiydi.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

Tarihle ilgili aydınlatıcı olan şu ki, IX. Pius Birinci Vatikan Konsili’ni düzenleyip yanılmazlık dogmasını hayata geçirdiğinde, motivasyonu “modernizm” denen şeye duyduğu nefretten kaynaklanıyordu. Bu, bir papanın Kutsal Kitap öğretilerini tanımlarken hiç yanılmayacağı düşüncesine dayanmıyordu; Fransız Devrimi’nin doğurduğu etkiye karşı papalığın muhalefetini savunmaktı. Nihayetinde Komünizm olarak bilinecek olana yöneltilmişti.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

Fransız Devrimi, Avrupa uluslarının yönetim yapısında bir altüst oluşa yol açtı; özellikle papalık monarşisine karşı derin bir nefretle. Pius IX’u ve sağ kolunu geçici olarak Roma’dan sürüp çıkaran, İtalyan Cumhuriyetçi bir ayaklanmaydı. Fransız Devrimi’nin ortaya çıkardığı çeşitli felsefelerle temsil edilen “modernizm” Pius IX’un baş düşmanıydı ve onun yanılmazlık doktrini, papanın Fransız Devrimi’nin ürettiği modernist fikirlere karşı ileri sürdüğü her iddiayı desteklemek üzere tasarlanmıştı.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

Daniel kitabı on birinci bölüm, kırkıncı ayet, 1798'de güneyin kralının (ateist Fransa) kuzeyin kralına (papalık) ölümcül yarayı verdiğini belirtir.

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

Pius IX’un yanılmazlık doktrini, Daniel on birinci bölümün kırkıncı ayetinde tasvir edilen savaşla bağlantılıydı; ve 1869’un sonlarından başlayıp ertesi yıla kadar Pius IX, Katolikliğin başının papa olduğunu ve Katolikliğin de, 533 yılında Justinianus’un fermanında ilan edilmiş olduğu üzere, bütün kiliselerin başı olduğunu teyit etmek amacıyla, Vatikan I olarak bilinen Birinci Vatikan Konsili’ni topladı.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

Vatikan II olarak da bilinen II. Vatikan Konsili, 1962-1965 yılları arasında toplandı. Katolik Kilisesi tarihinin dönüm noktası niteliğinde bir olaydı ve modern çağın en önemli ekümenik konsillerinden biriydi. Konsil, Papa XXIII. Yuhanna’nın liderliğinde toplandı ve 1963’te XXIII. Yuhanna’nın ölümünden sonra Papa VI. Pavlus’un papalığı döneminde devam etti. Bu iki konsil arasındaki belirgin farkı ayırt etmek önemlidir.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

İlk konsil, papanın “önceliği” denilen şeyi tesis etmek içindi; bu, papanın Kilise’nin en yüksek yöneticisi, öğretmeni ve çobanı olduğu, imanın öğretilerini korumak ve yorumlamakla sorumlu bulunduğu anlamına gelir. Onun yetkisi, dogmaları tanımlamak, öğretiye ilişkin kararnameler yayımlamak ve iman ile ahlâk konularında papalık yanılmazlığı olarak bilinen bağlayıcı beyanlarda bulunmaktan oluşuyordu. Bu yetki, piskoposları atama, sakramentleri düzenleme ve Kilise’nin idaresini yönetme gücü dâhil olmak üzere, evrensel Kilise üzerindeki yargısal otoritesini de kapsar.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

İkinci konsilin amacı, kiliseyi ekümenik bir kimliğe yeniden yönlendirmekti. Konsiller, birbirine taban tabana zıt öneriler niteliğindeydi. Liberal ikinci konsil, muhafazakâr birinci konsille çelişiyordu. Bu iki kanat geceyle gündüz kadar farklıydı ve Fatima’nın üç sırrına atfedilen kehanet, bu iki konsille yerinde bir biçimde temsil edilen bir iç savaşa işaret eder.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

Kehanet, Pius IX’un temsil ettiği önceliği savunan bir sınıfın “beyaz papa”, “iyi papa” ya da “iyi piskopos” olarak anılan figürle; II. Vatikan Konsili ile ilişkilendirilen diğer sınıfın ise “siyah papa”, “kötü papa” ya da “kötü piskopos” olarak anılan figürle temsil edildiğini belirtir. İki siyasi kavram arasındaki tartışma, Portekiz’in Fatima kentindeki Fatima mucizesinin kutsal mekânını ziyaret ettiğinizde temsil edilir. İçeri girildiğinde, yürüyüş yolu bir yanda siyah bir papa heykeli, diğer yanda beyaz bir papa heykeli arasında uzanır.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

Bu nedenle, kitabın 'Hitler’in papası' olarak tanımladığı kişiye nihayetinde dönüşecek adamın mirasının bir parçası hâline gelir; köklerinin modernizm (güneyin kralı) ile papalık birinciliği (kuzeyin kralı) arasındaki mücadeleyle iç içe olduğu gerçeği.

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

İncelemekte olduğumuz kitabın yazarının itibarlı bir Katolik olduğu ve kitabı yazmaktaki beyan edilmiş amacının, İkinci Dünya Savaşı sırasında hüküm süren papanın Hitler’i, Nazileri desteklediği ya da Yahudilere ve diğerlerine karşı gerçekleştirilen Holocaust’ta herhangi bir sorumluluğu bulunduğu iddiasına ışık tutmak olduğu anlaşılmalıdır. Cornwell, I. Vatikan Konsili’ni düzenleyen sağ kol niteliğindeki kişi olan XII. Pius’un büyükbabasına değindiğinde, güney ve kuzey kralları arasındaki mücadelenin tarihi, bizzat o tarihin içinde sahnelenmektedir. “Cumhuriyetçilik” devrimi İtalya’ya ulaştığında, yaklaşık bir yıl boyunca İtalyanlar IX. Pius’u Roma şehrinden sürdüler ve o geri döndükten sonra bile, papalığın sahip olduğu her şey, Vatikan Şehri olarak bilinen yüz on dönümlük alanla sınırlı kaldı.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

Vatikan’a geri dönebilmesinin tek yolu bile, Fransız birliklerinin yardımı ve kötü şöhretli Yahudi bankerler olan Rothschildler’den alınan bir borç sayesinde olmuştur. II. Dünya Savaşı sırasında papalığın Holokost’taki suç ortaklığını akıllıca kavrayabilmek için, Avrupa’nın Mesih’in çarmıha gerilişinden bu yana Yahudilere yönelik tutumuna dair bazı temel anlayışlar gereklidir. Kitap, antisemitizm ile ırkçılığın iki farklı tutum olduğunu öne sürmekte; Hitler’in Yahudilere yönelik nefretinin ırkçı olduğunu, çünkü Hitler’in Yahudileri insanlığın daha aşağı bir kategorisi olarak gördüğünü, oysa antisemitizmin Yahudilerden Tanrı’yı öldürdükleri için nefret etmek olduğunu iddia etmektedir. Bunların aynı şey olup olmadığı ya da gerçekten ikisi arasında bir ayrım bulunup bulunmadığı bir yana, Yahudilerin maruz kaldığı sıkıntıların gerçekliği anlaşılmaya değerdir.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

Örneğin, bugün Amerika’da “getto” sözcüğü kullanıldığında, çoğu kişi bunun kentin yoksul, bakımsız kesiminin tanımı olduğunu düşünür. Oysa “getto” terimi başlangıçta, özellikle İtalya’nın Venedik kentinde, Orta Çağ boyunca Yahudilerin yaşamaya mecbur bırakıldığı bir şehir bölümünü ifade ediyordu. İlk getto, 1516 yılında Venedik’te kuruldu; o zaman Venedik Cumhuriyeti, Yahudileri şehrin “geto nuovo” (yeni dökümhane) olarak bilinen belirlenmiş bir bölgesine kapattı ve bu yer zamanla getto adıyla anılmaya başladı.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

Orta Çağ boyunca Avrupa'da, Yahudiler hem nerede yaşayabilecekleri hem de hangi meslekleri icra edebilecekleri konusunda kısıtlanmıştı. Bu kısıtlamalar, Yahudilerin Tanrı'yı öldürdüklerine ve daha sonraki tüm sorunları kendi eylemleriyle kendi başlarına getirdiklerine dair inanca atıfta bulunan antisemitizmin eski tanımına dayanıyordu.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

Orta Çağ’da, Hristiyanların borç para veremeyeceği ya da verilen bir borç karşılığında faiz kabul edemeyeceği yerleşik bir gelenekti. Yahudiler bu kısıtlamadan muaf tutulmuştu ve borç para verme, Yahudilerin icra etmelerine izin verilen mesleklerden biri hâline geldi. Rothschild ailesi gibi Yahudi bankerler, hangi meslekleri icra etmelerine izin verildiğine ilişkin yasal sınırlamalara karşılık para bozan kimseler oldular. IX. Pius, Vatikan’a dönmek için mali kaynağa ihtiyaç duyduğunda, artık Roma şehrini yönetmiyor olmasının doğurduğu hüsran, para temin etmek üzere Yahudilere başvurmak zorunda kalmasıyla daha da büyüdü.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

Roma’dan sürülmeden önce IX. Pius, Yahudiler ve kilisenin Yahudilerle ilişkisi konusunda iki kamptan birine mensup görünmekteydi. Bu iki kamptan biri, Yahudilerin başlarına ne gelirse gelsin, yalnızca hak ettiklerini bulduklarına inanıyordu; diğeri ise Yahudilere karşı bir nebze merhamet göstermeye meylediyordu. IX. Pius sürgüne gönderildikten sonra Vatikan’a döndüğünde, sürgününden önce zaman zaman göstermiş olduğu merhameti bir daha hiç göstermedi. Sürgününden önce Roma şehrindeki gettoyu kapatmıştı; dönüşünden sonra ise gettoyu yeniden tesis etti ve mali kayıplarını telafi etmek amacıyla Yahudiler üzerine bir vergi koymaya başladı.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

Papa IX. Pius'un sağ kolu, Hitler'in papasının büyükbabası Marcantonio Pacelli'ydi. Papalığı destekleyen özel bir avukat sınıfına mensup bir avukattı. Oğlu da, nihayetinde Hitler'in papası olacak torunu gibi, aynı seçkin avukat sınıfının bir parçası oldu. Kitap, Eugenio Pacelli'nin büyükbabası ve babasının tarihi ile onun gençliği ve eğitimini anlattıktan sonra, Pacelli'nin papalık için çalışmaya başlarken üstlendiği konumu ele alır. Seçkin papalık avukatlarından gelen bir avukat olarak, konkordatolar olarak adlandırılan sözleşmelerde uzmanlaşmış bir birimin başına getirildi. 1901'de Pacelli, Papalık Devlet Sekreterliği'nin dairesine alındı.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

Pacelli uluslar nezdinde elçi oldu. Kehanetvari biçimde, Pacelli, yeryüzünün krallarının papalıkla zina etmesini nihayete erdiren hukuki temas noktası haline geldi. 1903’te X. Pius papa olarak taç giydi. Hemen “görecilik ve şüpheciliği” üreten “entelektüel zehir”i hedef almaya başladı. Pius X’in “modernizmi” ortadan kaldırma çabasını yürüten kişi, Pacelli ile aynı ofiste çalışan Umberto Benigni’ydi. Benigni, bir grup dünya çapındaki tarihçi hakkında bir keresinde şöyle demişti: “Onlar için tarih, sürekli, umutsuz bir şekilde kusmaya çalışma dışında bir şey değildir. Bu tür bir insan için tek bir çare vardır: Engizisyon!” Benigni’ye göre, Fransız Devrimi’nden gelen fikirlere herhangi bir sempati ifade eden bir tarihçi idam edilmeliydi.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

Resmî olarak Benigni, Papalık için propaganda bakanlığını yürütüyordu, ancak gayriresmî olarak gizli bir casus ağını da yönetiyordu; bu ağ, güneyin kralından kaynaklanan “modernizm”e herhangi bir sempati duyan Katolikleri tespit etmek üzere tasarlanmıştı. Sonuçta 1910’da, çalışmaları Papalık çalışanlarını Antimodernist Yemin adı verilen bir yemini etmeye mecbur bırakan bir genelgeye yol açtı. Hâlâ yürürlüktedir. Vatikan’da çalışmak için, bugün komünist fikirler diye adlandıracağımız modernist fikirlere nefret beslediğinize yemin etmeniz gerekir.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

Cronwell'in kitabının özetinde, iç kapak sayfasında şöyle yazar: "Yüzyılın ilk on yılında, parlak bir genç Vatikan avukatı olarak Pacelli, emsali görülmemiş düzeyde papalık gücünü savunan bir ideolojinin şekillenmesine yardımcı oldu; 1920'lerde Almanya'da gücünü dayatmak için kurnazlık ve şantaja başvurdu. 1933'te Hitler onun için mükemmel bir müzakere ortağı oldu ve Katoliklerin toplumsal ve siyasal eylemlerden çekilmesi karşılığında Katolik Kilisesi'ne dini ve eğitim alanlarında ayrıcalıklar tanıyan bir konkordat imzalandı. Roma tarafından dayatılan siyasal Katolikliğin bu 'gönüllü' terk edilişi, Nazizmin yükselişini kolaylaştırdı."

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

14 Temmuz 1933’teki bir kabine toplantısında Adolph Hitler, Pacelli’nin Nazilerle birlikte ürettiği mutabakatın Almanya için “bir güven alanı.... Uluslararası Yahudiliğe karşı gelişen mücadelede.” yarattığı görüşünü o ay dile getirdi.

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

Cornwell’ün kitabı, Almanya’nın çoğunluğu Katoliklerden oluştuğu için Hitler’in iktidara yükselebilmesinin başlıca sebebinin Pacelli olduğuna dair kanıtları kabul etmeyi reddeden Katolikler tarafından iyi karşılanmadı. Pacelli, 1933’ten itibaren Katolik yayınevinin, Katolik haber ajanslarının ve Katolik okullarının Hitler’in gidişatı hakkında herhangi bir şey söylemesini engelleyen bir anlaşma yapmıştı. Kitap, daha sonra II. Dünya Savaşı sırasında papa olan Pacelli’nin açıkça anti-Semitik eğilimini izlemektedir. Kitaptan, son derece güvenilir tarihî kaynaklara dayanarak en az üç husus tespit edilebilir.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

Birincisi, Daniel on birinci bölümde tasvir edildiği üzere, kuzey kralı ile güney kralı arasındaki savaştır. Bu savaşta düşmanlar, ateizme karşı Katoliklik; Komünizme karşı papa olarak görülür. Diğer nokta ise, papanın II. Dünya Savaşı sırasında ateizme karşı vekil ordusu olarak Nazizmi kullanmış olmasıdır; tıpkı 1989 yılında SSCB’nin ateizmine karşı vekil ordusu olarak irtidat etmiş Protestanlığı kullanmış olduğu gibi. Kitap ayrıca, Fatima’daki mucizeden kaynaklanan şeytanî mesajlarla temsil edilen içsel ve dışsal peygamberlik yapısını da tanımlamaktadır.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

Daniel on birin on bir ve on ikinci ayetlerinde tasvir edilen Raphia’nın sınır savaşı, günümüzde Ukrayna’da cereyan etmekte olan sınır savaşını temsil etmektedir. Kadim savaş sıcak bir savaştı; ikincisi ise, vekil orduların ölümcül bir çatışma içinde yer aldığı ikinci vekâlet savaşıdır. Raphia, sınır savaşını kuzey kralı ile güney kralı arasında cereyan eden bir savaş olarak tanımlar; ancak peygamberlik, yakında gelecek Pazar yasasına dek Sur’un fahişesinin unutulduğunu, İzebel’in Samiriye’de bulunduğunu ve Hirodiya’nın Hirodes’in doğum günü şölenine gitmediğini öğretmektedir. Kuzey kralının bu mevcut tarihteki rolüne dair bu üç tanıklık, onun perde arkasında ipleri çekmekte olduğudur. Onun unutulmuş olduğu sırada meydana gelen sıcak savaşlar, vekâlet savaşları ve soğuk savaşlar, onun vekil orduları tarafından gerçekleştirilmektedir.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

Rusya güney kralıdır ve şu anda, Batı dünyasının küreselcileri tarafından, başta Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilerici Demokratlar ve yalnızca adı Cumhuriyetçi olan Cumhuriyetçiler (RINO) tarafından finanse edilen sınırda bir savaşın içindedir. Daniel on birin kırkıncı ayetinde Amerika Birleşik Devletleri kuzey kralının vekil ordusu olarak temsil edildiğinde, onun iki peygamberlik özelliği askerî kudret ve malî güçtür. Amerika Birleşik Devletleri, 1989’da yaptığı işin aynısını Ukrayna’da gerçekleştirmekte, Papaya karşı Rusya’ya değil, Rusya’ya karşı Papaya yardım etmektedir; ve sahadaki vekil ordu, Ukrayna’yı savunan güç, Nazi destekçileriyle o denli doludur ki ana akım medya bile bunu inkâr edememektedir. Roma şimdi, İkinci Dünya Savaşı olan sıcak savaşta ve 1989’da Rusya’ya karşı savaşmak için kullandığı aynı vekil orduları kullanmaktadır. Şu kitabı okuyun: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> Benzer şekilde, Tanrı, sevgili Yuhanna’ya kilisenin gelecek çağlara ilişkin tarihini açmak üzereyken, ona yedi kiliseyi simgeleyen şamdanlar arasında yürüyen “İnsanoğluna benzer Biri”ni göstererek, Kurtarıcı’nın halkına duyduğu ilgi ve özenin güvencesini verdi. Yuhanna’ya kilisenin dünyevi güçlerle yaptığı son büyük mücadeleler gösterilirken, aynı zamanda imanlıların nihai zaferini ve kurtuluşunu görmesine de izin verildi. Kilisenin canavar ve onun suretiyle ölümcül bir çatışmaya sürüklendiğini ve o canavara tapınmanın ölüm cezası tehdidiyle zorla uygulandığını gördü. Ama savaşın dumanı ve gürültüsünün ötesine bakınca, Siyon Dağı’nda Kuzu ile birlikte, alınlarında canavarın damgası yerine “Baba’nın adı yazılı” olan bir topluluk gördü. Ve yine, “canavara, onun suretine, damgasına ve adının sayısına karşı zafer kazanmış olanların, Tanrı’nın lirlerini ellerinde tutarak cam gibi denizin üzerinde durduklarını” ve Musa’nın ve Kuzu’nun ezgisini söylediklerini gördü.

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> Bu dersler bizim yararımız içindir. Önümüzde, insanların ruhlarını sınayacak bir dönem bulunduğundan, imanımızı Tanrı'da sağlam tutmalıyız. Mesih, Zeytinlik Dağı'nda, ikinci gelişinden önce gerçekleşecek korkunç yargıları anlattı: 'Savaşlar ve savaş haberleri duyacaksınız.' 'Ulus ulusa, krallık krallığa karşı kalkacak; çeşitli yerlerde kıtlıklar, salgınlar ve depremler olacak. Bütün bunlar sıkıntıların başlangıcıdır.' Bu peygamberlik sözleri Yeruşalim'in yıkılışında kısmen yerine gelmiş olsa da, son günlere daha doğrudan uygulanır.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> Büyük ve ciddi olayların eşiğindeyiz. Peygamberlik sözleri hızla yerine geliyor. Rab kapıdadır. Yakında, yaşayan herkes için son derece önemli bir dönem önümüzde açılacak. Geçmişin tartışmaları yeniden canlanacak; yeni tartışmalar doğacak. Dünyamızda yaşanacaklar henüz hayal bile edilmedi. Şeytan insan aracılığıyla çalışıyor. Anayasayı değiştirmeye ve pazar gününün tutulmasını zorunlu kılan bir yasa çıkarmaya çalışanlar, bunun sonucunun ne olacağını pek fark etmiyorlar. Bir kriz kapımızda.

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> "Ancak Tanrı'nın kulları bu büyük kriz anında kendi güçlerine güvenmemelidir. İşaya'ya, Hezekiel'e ve Yuhanna'ya verilen görümlerde, göğün yeryüzünde olup biten olaylarla ne kadar yakından bağlantılı olduğunu ve O'na sadık olanlara Tanrı'nın ne denli büyük bir özen gösterdiğini görüyoruz. Dünya başıboş değildir. Gelecek olayların programı Rab'bin elindedir. Göklerin Yüceliği, ulusların kaderini ve kilisesine ilişkin meseleleri de kendi tasarrufunda tutar." Testimonies, cilt 5, 752, 753.

Back to Articles