Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

İsa Mesih'in Vahyi - Numara İki

Covenant Names

Antlaşma Adları

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

Başlangıçta bazı temel referans noktalarını ortaya koymak için önceki yazılara birçok şey ekledim. Şimdi ise eldeki konuya daha fazla odaklanmaya çalışacağım. Sabırınız için teşekkür ederim.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

En başından beri Tanrı, O’nun kim ve ne olduğuna dair anlayışımızı artırmaya çalışıyor. Bu çabasında, insanlar kendisi hakkında açıklananları anlayabilsin diye çeşitli yöntemler kullanmıştır; ve bu yöntemlerden biri de “isimler”i kullanmasıdır: hem Kutsal Yazılarda Tanrı’ya verilen çok sayıdaki isim, hem de seçtiği temsilcilerine verilen isimler. O, iyiliğin de kötülüğün de temsilcilerini seçer.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

O, seçtiği antlaşma halkının antlaşmaya ilişkin dönemsel değişimlerini de, tarih boyunca kendi karakterinin anlaşılmasını kademeli olarak artırmak için kullanmıştır. Bu nedenle, antlaşmaya ilişkin bu dönemsel değişimlerin tarihçeleri de çeşitli şekillerde O’nun karakteri ve doğasının hakikatinin yüceltilmesine tanıklık eder.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

Vahiy’in birinci bölümüne bir giriş ve sonraki bölümlerin anahtarı olarak yaklaşırsak, ilk bölümde kitabın geri kalanını etkileyen bazı hakikatler buluruz. Bu hakikatlerden biri, İsa Mesih’in kim olduğu ile ilgilidir ve yalnızca O’nun Alfa ve Omega olduğu gerçeğinden ibaret değildir. Vahiy’in birinci bölümünde bir hakikat ortaya konmuşsa, bu kesinlikle son nesil için sınayıcı bir şimdiki hakikattir; son nesil de Petrus’un “seçilmiş nesil” diye tanımladığı nesildir.

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

Üzerinde durduğumuz Mesih’in karakterinin niteliklerinden biri, Mesih’in başlangıcı sondan ayırt etmesidir. Mesih’in bir hafta süreyle birçoklarıyla antlaşmayı pekiştirdiği zaman, antlaşmaya ilişkin dönemsel bir değişimi, yani ulusal İsrail’den ruhsal İsrail’e geçişi temsil eder. Kutsal Yazılarda belirlenen ve Mesih’in karakteri ile varlığına ilişkin bilginin artışına işaret eden dönemsel değişimler Avram, İshak, Yakup, Yusuf, Musa, Mesih, William Miller ve yüz kırk dört bin ile ilişkilendirilir. Bunun üzerine bindirilen başka bir dönemsel değişimler çizgisi daha vardır; bu çizgi, Vahiy iki ve üçteki yedi kilise tarafından temsil edilen Tanrı’nın kilisesine ait yedi dönemi tanımlar, ancak şimdilik onlara değinmeyeceğiz. Adem ve Havva’da, düşüşlerinden önce ve düşüşlerinden sonra olarak temsil edilen bir dönemsel değişim vardı; ve elbette Nuh zamanında da tufandan önce ile tufandan sonra arasında bir dönem değişimi söz konusuydu. Bu çizgilerin tümü ele aldığımız ışığa katkıda bulunur, fakat şu anda seçilmiş halk üzerine odaklanıyoruz.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

Mesih, antlaşma haftasının başında hizmetine başladığında vaftiz edildi.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> İsa vaftiz edilince hemen sudan çıktı; ve işte, gökler O’na açıldı ve Tanrı’nın Ruhu’nun bir güvercin gibi inip O’nun üzerine konduğunu gördü. Ve işte, gökten bir ses şöyle dedi: “Bu benim sevgili Oğlumdur; O’ndan hoşnudum.” Matta 3:16, 17.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

İsa sudan çıkarken ve böylece antlaşma haftası başlarken, Tanrı’nın ilk sözleri Baba’nın İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu ilan etmesiydi. “İlk bahsedilme ilkesi”ni anlarsak, bu gerçek çok etkilidir. Anlamazsak, o kadar etkili olmaz.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı. Yeryüzü biçimsiz ve boştaydı; enginin yüzü üzerinde karanlık vardı. Tanrı'nın Ruhu suların yüzü üzerinde hareket ediyordu. Yaratılış 1:1, 2.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

Yaratılış’ta olduğu gibi, meshedilme töreninde Tanrılığın üç kişisi tanınır.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

İsa'nın Tanrı'nın Oğlu, Davut'un Oğlu ve İnsanoğlu olduğuna dair gerçek, izleyen üç buçuk yıl boyunca din bilginlerini ve Ferisileri sürekli rahatsız etti. İsa, vaftizinde kehanet niteliğinde bir değişimle İsa'dan İsa Mesih'e geçti. İsa vaftiz edildiğinde "Mesih" oldu; bu, "meshedilmiş olan" anlamına gelir ve İbranice'de "Mesih" sözcüğüdür. Elbette, İbraniler bir Mesih bekliyorlardı ve onun Davut'un Oğlu olacağını biliyorlardı. Dünya tarihinin en kutsal üç buçuk yılını başlatmak üzere "meshedildiğinde", Kutsal Ruh'un indiğini gördü ve Babası'nın konuştuğunu işitti.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

Bu, O’nun ve işleri hakkında ilan edilen mesajın “O, Tanrı’nın Oğluydu” olduğu çok derin bir meshedilme töreniydi. Yahudiler için daha da sarsıcı olan, O’nun Tanrı’nın Oğlu olması değil yalnızca; Tanrı’nın Oğlu olarak, aslında Tanrı olduğunu iddia etmesiydi. Yahudiler, kendi anlayışlarına göre böylesine küfür saydıkları bir iddiayı kabul edemiyorlardı! Yahudilerin açmazı, İbrahim’in açmazıdır—çünkü İbrahim, Yahudilerin babası, antlaşmanın babası ve aynı zamanda antlaşmanın şartlarına bağlı kalmak için gerekli imanın simgesidir.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

İbrahim’in, Tanrı’yla antlaşma ilişkisine girmek için gerekli imana dair verdiği örnek, imanınızın sınanmasını gerektirir. İbrahim’in sınaması, imanının gerçek mi yoksa sadece bir kuruntu mu olduğunu ortaya koyacaktı; bu sınamanın dayanağı, Tanrı’nın sözüne, Tanrı’nın önceki sözüyle çelişiyor gibi görünse bile, itaat edip etmeyeceğini göstermesiydi. İbrahim, insan kurban etmenin cinayet olduğunu ve bunun, o sırada içinde yaşadığı putperest halkların putperest uygulamalarını temsil ettiğini biliyordu. Din bilginleri ve Ferisiler, antlaşma tarihlerinin başlangıcından beri Tanrı’nın tek Tanrı olduğunu biliyorlardı; ayrıca İsa’nın ikinci bir Tanrı olduğunu iddia ettiğini de biliyorlardı. Nihai sınamadan geçiriliyorlardı.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> Dinle, ey İsrail: Tanrımız Rab tek Rab'dır. Tesniye 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

Musa’nın bir önceki ayeti kaydettiği tarihsel anlatıda, Tanrı, o andan itibaren Yehova olarak bilineceğini Musa’ya zaten bildirmişti. Artık yalnızca Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı olarak değil, o andan itibaren Yehova olarak bilinecekti. İsimleriyle temsil edilen karakterine ilişkin anlayışı daha da derinleştirdiği tam o anlatıda, aynı zamanda kadim İsrail’e Tanrı’nın tek Tanrı olduğunu kesin bir dille bildiriyordu. Mesih’in dönemindeki Yahudiler ne düşünecekti?

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

Hizmetinin ilerleyen dönemlerinde, Kudüs’e görkemli girişiyle doruk noktasına ulaştığında, Yahudiler, İsa’nın çocukların O’nu öven ilahiler söylemesine izin vermesine bir kez daha hayrete düşer.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> Önden giden kalabalıklar ve ardından gelenler şöyle bağırdılar: “Davut’un Oğlu’na Hozana! Rab’bin adıyla gelene övgüler olsun; en yücelerde Hozana!” Matta 21:9.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

Ferisileri çileden çıkaran, şarkının İsa’yı Davut’un Oğlu olarak tanımlayan ve ayrıca Davut’un Oğlu’nun Rab’bin adı olduğunu da bildiren kısmıydı. Hizmetinin başlangıcında, muzaffer girişi sırasında ve elbette çarmıhta, tartışma İsa’nın adı üzerine bir galeyanı da içerir.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> O zaman Yahudilerin başkâhinleri Pilatus’a şöyle dediler: “Yahudilerin Kralı” diye yazma; onun “Ben Yahudilerin Kralıyım” dediğini yaz. Yuhanna 19:21.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

Elbette, Pilatus’un yazıyı “Ben’im, Yahudilerin Kralı” diye değiştirmesi özünde doğru olurdu; çünkü “Ben’im”, İsa’nın kendisi için defalarca ortaya koyduğu addı. Elbette, Tanrı’nın Sözünü değiştirmek için bu kusurlu mantığı uygulamak, özellikle konu çarmıhın hikayesi olduğunda, insanların asla yapmayacağı bir şeydir, değil mi? İsa “Yahudilerin Kralı”ydı, ama aynı zamanda “Ben’im”di; dolayısıyla “Ben’im, Yahudilerin Kralı” ifadesi bir bakıma doğrudur, ama mesele bu değil.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

Başlangıcından itibaren, ortası boyunca ve üç buçuk yılın sonuna dek O’nun adı bir huzursuzluk ve tartışma konusu oldu. Antlaşma adlarının silsilesi hakkında anlaşılması gereken pek çok şey vardır; fakat burada göstermek istediğim, kadim İsrail’in sonunda, Mesih’in adıyla ilgili olarak Yahudi kilisesinde bir sarsıntı yaşandığıdır. O, Davut’un Oğlu olarak Mesih olmaya dair gerekli vasıflara sahipti; Tanrı’nın Oğlu olarak (aynı zamanda Tanrı olma anlamında da) ve İnsanoğlu olarak, İsa seçilmiş halk için muazzam bir sınav ortaya koydu. Antlaşma tarihlerinin başında Musa, Tanrı’nın bir tek Tanrı olduğu konusunda bu kadar açıkken, bu adam nasıl hem Tanrı olduğunu hem de Tanrı’nın Oğlu olduğunu iddia edebilirdi?

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

Ne var ki, Mesih’in insanlar arasında yürümesinin amacı buydu. Tanrı O’nun içindeydi ve insanları kendisiyle barıştırıyordu; bunu da insanların İsa’yı görmesine izin vererek yapıyordu; O ise açık ve doğrudan bir şekilde, O’nu gördüyseniz Baba’yı görmüşsünüzdür diye öğretiyordu. Bu tarih, Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak ulusal İsrail’in sona erişini temsil eder ve başlangıçta Tanrı’nın kim olduğu ve ne olduğu konusunda belirgin bir tartışma vardı.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> Ve Firavun dedi: Rab kimdir ki, İsrail'i salıvereyim diye onun sesine itaat edeyim? Rab'bi tanımıyorum; İsrail'i de salıvermeyeceğim. Çıkış 5:2.

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

Firavun, Tanrı’yı bilmeye karşı ateist bir meydan okumanın simgesi olmakla kalmıyor; aynı zamanda İbrahim’in Tanrısı hakkındaki Mısırlı anlayışı da yansıtıyor. Rab defalarca, Mısır’daki harikalarının, insanlığın O’nun kim olduğunu bilmesi için olduğunu söylemiştir. Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak ulusal İsrail’in başlangıç tarihi, sonun bir örneğidir.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

Her iki anlatıda da Tanrı’nın kim ve ne olduğu konusunda, O’nun çeşitli isimleriyle bağlantılı bir anlayış eksikliği vardır; ancak bizim açımızdan daha önemlisi şudur: İsrail’in seçilmiş halk olarak sona erişi sırasında Mesih’in tarihi, Yahudilerin Mesihlerini kabullenmekte tökezlemelerinin başlıca nedenlerinden birinin, antlaşma tarihinin başında Tanrı’nın sözünün O’nun tek Tanrı olduğunu bildirdiğini bilmeleri olduğunu ortaya koyar. Ne büyük bir ikilem!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> Ve bundan sonra ona hiçbir soru sormaya cesaret edemediler. Onlara dedi: “Mesih’in Davut’un oğlu olduğunu nasıl söylerler? Davut’un kendisi Mezmurlar kitabında şöyle der: ‘Rab Rabbime dedi: Sağımda otur, düşmanlarını ayaklarının altına serinceye kadar.’ Öyleyse Davut ona Rab diyor; o halde nasıl onun oğlu olur?” Luka 20:40-44.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

Bu, Yahudiler için son soru-cevap dönemidir; çünkü o etkileşimden sonra “Ona artık hiçbir soru sormaya cesaret edemediler.” O, kayıp ev için hizmetinin son sorusunu henüz cevaplamıştı (ve peygamberlik anlatısında her zaman bir kayıp ev vardır); ardından adını “Davut’un Oğlu” ve dolayısıyla Mesih olarak gündeme getirir. Üç buçuk yıl boyunca tartışma, karakterini ve doğasını temsil eden çeşitli adlarını kapsar. Adı, başlangıçta, vaftizinde ve sonra kayıp evle son etkileşiminde, zaferli girişte ve çarmıhta, İncillerdeki diğer pasajlarla birlikte ele alınır.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> Ferisiler, İsa bir din bilgininin sorusunu yanıtlarken O’nun etrafını sarmışlardı. Bunun üzerine O dönüp onlara bir soru yöneltti: “Mesih hakkında ne düşünüyorsunuz? O kimin oğludur?” Bu soru, Mesih’le ilgili inançlarını sınamak, O’nu yalnızca bir insan mı yoksa Tanrı’nın Oğlu mu saydıklarını göstermek için sorulmuştu. Bir ağızdan, “Davut’un Oğlu” diye karşılık verdiler. Bu, peygamberlik sözlerinin Mesih’e verdiği unvandı. İsa kudretli mucizeleriyle tanrısallığını açığa çıkardığında, hastaları iyileştirip ölüleri dirilttiğinde, halk kendi aralarında, “Bu, Davut’un Oğlu değil mi?” diye sormuştu. Süro-Fenikeli kadın, kör Bartimay ve daha niceleri O’na yardım için, “Ya Rab, Davut’un Oğlu, bana merhamet et” diye seslenmişti. Matta 15:22. Kudüs’e binerken sevinçli bir haykırışla şöyle selamlanmıştı: “Davut’un Oğluna Hoşanna! Rab’bin adıyla gelene ne mutlu!” Matta 21:9. Ve o gün tapınaktaki küçük çocuklar da bu sevinçli övgüyü yankılamışlardı. Ama İsa’ya “Davut’un Oğlu” diyenlerin çoğu O’nun tanrısallığını kabul etmedi. Davut’un Oğlu’nun aynı zamanda Tanrı’nın Oğlu olduğunu anlamadılar.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> “Mesih’in Davut’un Oğlu olduğu yönündeki ifadeye karşılık İsa şöyle dedi: ‘Öyleyse Davut Ruh’ta [Tanrı’dan gelen İlham Ruhu] nasıl O’na Rab der ve şöyle söyler: Rab benim Rabbime dedi: Sağımda otur, Ben düşmanlarını ayaklarının altına serinceye kadar? Madem Davut O’na Rab diyorsa, O nasıl onun oğludur? Ve hiç kimse O’na tek kelime bile cevap veremedi; o günden sonra da artık hiç kimse O’na daha fazla soru sormaya cesaret edemedi.’” Çağların Arzusu, 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

Mesih olarak meshedilişi ve kurtarmaya geldiği kişilerle yaptığı son etkileşim, O’nun ilahiliği, isimlerinin sembolizmi ve elbette ilk bahsediliş kuralıyla ilgiliydi. İsa, Yahudiler için yürüttüğü doğrudan hizmeti, ruhsal Davut’u öğretmek için tarihî Davut’un hikâyesini kullanarak sona erdirir. Rab’bin Rab’be kendisiyle birlikte tahtta oturmasını söylediğini Davut neden dile getirsin? Çünkü başlangıçtaki Kral Davut, sondaki ruhsal Kral Davut’u temsil eder. İsa’nın kayıp haneye yönelik son beyanını doğru şekilde anlamanın tek yolu, ilk bahsediliş kuralını uygulayabilmekti; kuralı bilmiyorsanız bunu yapamazsınız.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

Kayıp haneye yönelik son beyanının anlaşılabilmesi, “ilk bahsediliş kuralı”nın anlaşılmasını gerektiriyordu. İsa, son beyanında kayıp haneye gerçeği sunmak için Davut’u ve Davut’un oğlunu kullandı. Nihayetinde onlar Davut’un eviydi. Bu nedenle İsa, babayı (Davut) alıp onu (Davut’un Oğlu’na) döndürdü; yine oğulu (Davut’un oğlunu) alıp onu da babasına (Davut’a) döndürdü. “Son günlerde” İlyas’ın mesajının bunu yapacağına dair peygamberlik edildiği gibi, Babayı çocuğa döndürdü. Bu, eski harfî İsrail’e yönelik son mesajıydı ve bir İlyas mesajıydı; çünkü “ilk bahsediliş kuralı”na dayanıyordu. Dolayısıyla “ilk bahsediliş kuralı”, İsa’nın mesajını bizzat bu kurala dayanan bir İlyas mesajı olarak da doğrular. İlk bahsediliş kuralı, eğer Vaftizci Yahya’nın İlyas mesajı İsrail’in kayıp hanesine yönelik son uyarı mesajının ilki idiyse, onlara verilen son mesajın da İlyas mesajı olmasını gerektirir. Ve öyle de oldu...

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

Tüm bunları söylemişken, şimdi “ilk bahsediliş kuralı—Alfa ve Omega”ya dayanan bir sonuç çıkaracağım. Kadim İsrail’in başlangıcında Tanrı’nın kim ve ne olduğu anlayışı üzerine bir tartışma vardı; bu, kadim İsrail’in sonunda yaşanan aynı tartışmanın bir örneğini teşkil ediyordu. Kadim İsrail’in sonunda, Mesih’in işi İsrail’in kayıp evine Tanrı’nın kim ve ne olduğunu öğretmeyi de içeriyordu. Sonun tarihinde, başlangıçta tesis edilen asli bir hakikate dayanan Mesih’e karşı bir direnç vardı. Modern ruhsal İsrail, tarihinde aynı peygamberlik özelliklerine sahip olacaktır.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

Adventizmin başlangıcında, tarihçiler bize Milleritlerin başlıca iki Hristiyan mezhebinden oluştuğunu bildirir: Metodizm ve Christian Connection. Metodizmin temel inançları, doğru Hristiyan yaşam tarzını sürdürmeye dayanıyordu. Onların bir "yöntemi" vardı. Christian Connection'ın temel inancı ise Katolik Teslis doktrinine karşıtlık olarak özetlenebilir.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

Araştırmalarımın ulaştığı kadarıyla, Milleritlerin lider kadrosunun neredeyse tamamı Christian Connection'ın o doktrinini benimsiyordu. Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) içinde, hâlâ "teslis karşıtlığı"na dair özgün Millerit anlayışına bağlı kalan ve bunu teşvik eden birçok kol bulunmaktadır. Öncü anlayışı sürdürenler için bir açmaz (ve güncel bir tartışma kaynağı) olagelmiştir ve hep de olacaktır: Sister White'ın, benimsedikleri ve teşvik ettikleri doktrinel konuma doğrudan karşı çıktığı pek çok ve çeşitli pasajlara nasıl yanıt verileceği?

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> Bana şunu söylemem söylendi: İleri düzey bilimsel fikirler arayanların görüşlerine güvenilmemelidir. Aşağıdaki gibi tasvirler yapılmaktadır: 'Baba görünmez ışık gibidir; Oğul cisimleşmiş ışık gibidir; Ruh ise her yana yayılmış ışıktır.' 'Baba çiy gibidir, görünmez buhar; Oğul güzel bir biçimde toplanmış çiy gibidir; Ruh ise hayatın merkezine düşmüş çiy gibidir.' Başka bir tasvir: 'Baba görünmez buhar gibidir; Oğul kurşuni bulut gibidir; Ruh ise inmiş ve ferahlatıcı güçle işleyen yağmurdur.'

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> Tüm bu spiritüalist temsiller düpedüz hiçlikten ibarettir. Kusurludurlar, gerçek değildirler. Hiçbir dünyevi benzerle kıyaslanamayan Yüceliği zayıflatır ve küçültürler. Tanrı, ellerinin yaptığı şeylerle kıyaslanamaz. Bunlar, insanın günahları yüzünden Tanrı’nın laneti altında acı çeken, salt dünyevi şeylerdir. Baba, dünyaya ait şeylerle tasvir edilemez. Baba, Tanrılığın bütün doluluğudur bedence ve ölümlü gözlere görünmez.

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> Oğul, Tanrılığın bütün doluluğunun görünür hâlidir. Tanrı Sözü O’nu ‘O’nun varlığının öz görünümü’ olarak bildirir. “Tanrı dünyayı öyle sevdi ki, O’na iman eden herkes mahvolmasın, ama sonsuz yaşama sahip olsun diye biricik Oğlu’nu verdi.” Burada Baba’nın kişiliği gösterilir.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> Mesih’in göğe yükseldikten sonra göndermeyi vaat ettiği Tesellici, Tanrılığın bütün doluluğuyla Ruh’tur; Mesih’i kişisel Kurtarıcı olarak kabul edip O’na iman eden herkes için ilahi lütfun gücünü açığa çıkarır. Göksel üçlüyü oluşturan üç yaşayan kişi vardır; bu üç büyük gücün—Baba, Oğul ve Kutsal Ruh—adıyla, Mesih’i yaşayan imanla kabul edenler vaftiz edilir ve bu güçler, Mesih’te yeni yaşamı yaşama çabalarında göğün itaatkâr tebaasıyla iş birliği yapacaktır. Özel Tanıklıklar, B Serisi, Sayı 7, 62, 63.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

Metin, Baba, Oğul ve Ruh’u tanımlamakta olan kimilerin “duygularını” “yeryüzüne ait şeylerle” özdeşleştiriyor. Sonra şöyle diyor: “Baba, yeryüzüne ait şeylerle tanımlanamaz.” Dikkat edin, iki noktaya işaret ediyor; gerçi bunlardan biri kulağa çelişki gibi gelebilir. Tabir yerindeyse üç tanrıyı öne süren yanlış bir Tanrılık tanımını tespit ediyor. Bu, Tanrılığın yanlış bir tanımıdır; ancak Tanrılığın bu yanlış tanımının, Tanrılıkta tanrı sayısını yanlış verdiği için ayrıca hatalı olduğuna dair hiçbir yorumda bulunmuyor.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

Ayrıca şuna dikkat edin: O, yeryüzüne ait şeylerin Baba'yı tanımlamak için kullanılamayacağını söylüyor. Oysa tam da bu ifadede, kendisi yeryüzüne ait şeyleri kullanıyor. Çocukları, anneleri, babaları, teyzeleri, halaları ve kuzenleri olanlar insanlardır. Ve İsa, melekler gibi olacağımız için cennette, yenilenmiş yeryüzünde artık evlenme olmayacağını bize söyler. Erkek ve dişi melekler yoktur. İnsanların birbirleriyle ilişkilerini tanımlamak için kullandıkları terimleri Tanrı, O'nun doğası ve karakteri hakkında bizi eğitmek için kullanmıştır; ancak Tanrı'nın karakteri ve doğası hakkında insanları eğitmek için ilhamın başvurduğu "yeryüzüne ait şeyler" bile kusurludur.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

Bize bildirildi ki, "Göksel üçlünün üç yaşayan kişisi vardır" ... "Baba, Oğul ve Kutsal Ruh." Bu üç kişiye dünyevi spiritüalist duygu ve düşünceler atfetmek iğrençliktir; ama "bu üç büyük kudretin adı"nı Tanrılığın Kutsal Kitap'taki tanımına eklemek iğrençlik değildir.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

Kadın peygamber, Tanrılığı oluşturan üç büyük gücün "adının" Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olduğunu söyler. Kutsal Kitap’taki her gerçek gibi, satır satır bir araya getirildiğinde, eksiksiz tanıklık açığa çıkarılmış bütün yol işaretlerini içermelidir. Peygamberlerin tanıklıkları birleştirilmelidir. Daniel Mesih’e Palmoni adını verir (başka adlar da verir, fakat bu sadece bir örnektir). Yuhanna O’na Alfa ve Omega der ve Musa O’na Yehova der. Ellen White’a göre O’nun adı Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’tur.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> Şeytan . . . sahte olanı sürekli sızdırıyor—insanları gerçekten uzaklaştırmak için. Şeytan’ın en son aldatması, Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını etkisiz kılmak olacaktır. 'Görümün olmadığı yerde halk helak olur' (Özdeyişler 29:18). Şeytan, Tanrı’nın artakalan halkının gerçek tanıklığa olan güvenini sarsmak için, farklı yollarla ve çeşitli kanallar aracılığıyla ustaca çalışacaktır.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> Tanıklıklara karşı şeytani bir nefret körüklenecek. Şeytan’ın faaliyetleri, kiliselerin onlara olan imanını sarsmak olacaktır; şu nedenle: Tanrı’nın Ruhu’nun uyarılarına, azarlamalarına ve öğütlerine kulak verilirse, Şeytan aldatmacalarını içeri sokmak ve ruhları kendi aldanışlarına bağlamak için bu kadar açık bir yola sahip olamaz. Seçilmiş Mesajlar, 1. kitap, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

Bu pasajla ilgili kısa bir ara not. Yuhanna, Tanrı'nın Sözü ve İsa'nın tanıklığı uğruna Patmos'a sürgün edilmiştir. Üçüncü meleğin mesajının iki hedef kitlesi vardır: Adventizmin dışındakiler ve Adventizmin içindekiler. Yuhanna, yalnızca Kutsal Kitap'a itaati nedeniyle dünya tarafından zulme uğrayan bir Adventisti temsil etmekle kalmıyor, aynı zamanda Peygamberlik Ruhu'nun yazılarına itaati nedeniyle de zulüm görüyor. Peygamberlik Ruhu'na yöneltilen zulüm dışarıdan değil, içeriden gelir.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

Kadim İsrail’in başlangıcında, Mısır’da dört yüz yılın ardından, seçilmiş antlaşma halkı olması gerekenler artık Şabat’ı tutmuyorlardı. Mesih’in karakterini ya da doğasını bilmiyorlardı. Tutsaklıkta edindikleri Tanrı’yla ilgili yanlış anlayışlara bağlı kalmışlardı. On bela; Kızıldeniz’den kurtuluş; göksel mana; Buluşma Çadırı ve tüm eşyaları; kutsal törenler; avlu, Kutsal Yer ve Kutsallar Kutsalı; Tanrı’nın yasası; onları izleyen kaya; onları izleyen kayadan çıkan su ve hatta direğin üzerindeki yılan, bunların hepsi Tanrı’nın seçtiği halkta Tanrı bilgisi artsın diye verilmişti. Bu kademeli bir eğitimdi. Bu kademeli eğitim, yazıcıların ‘artık ona bir daha soru sormaya cesaret edemedikleri’ ana kadar sürdü; sonra o, kendisiyle açık bir tartışmada ele alacakları en son konuyu belirledi ve bu, Davut’un adıyla ve Mesih’in kim ve ne olduğu ile ilgiliydi.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

Modern ruhsal İsrail’in başlangıcında, ruhsal Babil’de 1260 yılın ardından, seçilmiş antlaşma halkı olacak olanlar artık Sebt Günü’nü tutmuyorlardı. Mesih’in karakterini ya da doğasını bilmiyorlardı. Esaret altındayken edindikleri Tanrı hakkındaki yanlış anlamalara bağlı kaldılar. Adventizm’in tarihi, bütün kilometre taşları, dinden dönmeleri, ödünleri ve iç çekişmeleriyle birlikte, 1880’lerde The Desire of Ages yayımlandığında bir noktaya ulaştı. O kitapta, sayfa 671’de, on sekizinci yüzyıldan gelen anlayışın çok ötesinde gelişmiş bir Tanrılık anlayışı yer almaktadır.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

Eski İsrail, son döneminde, kökenlerindeki anlayışa dayanan Tanrılık konusundaki sınırlı kavrayışın yol açtığı bir çekişme yaşadı. İsa’nın tanıklığı şunu söyler: İster Baba, Oğul ya da Kutsal Ruh olsun, hepsi “Tanrılığın doluluğu bedence”dir (Koloseliler 2:9). Kutsal Kitap’ın tanıklığı da şöyle der: “Dinle, ey İsrail: Tanrımız Rab tektir” (Tesniye 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

Modern İsrail ulûhiyet hakkında çeşitli görüşlere sahiptir ve yalnızca biri doğrudur. Modern İsrail döneminin sonunda Tanrı, lütuf zamanı sürerken karakterini açığa çıkarma işini tamamlayacaktır. Yahudiler için yaptığı da buydu ve O asla değişmez. Tanrı’nın doğası ve karakterine dair anlayışımızın sonsuzluk boyunca büyümeye devam edeceği kesindir; ancak Tanrı’nın halkını Kendisi hakkında eğitme çabasını gösteren amaçlı bir peygamberî hakikat çizgisi olagelmiştir ve o tarih, şimdi öğretmek istediği eğitimin bir parçasıdır; bu eğitim sürecine ilişkin peygamberlik sözünde yer alan bilgiler ise tartışmanın, lütuf zamanının kapanışına tekabül eden bir sonunu belirlemektedir.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> "Mesih, önceden var olan, kendi kendine var olan Tanrı’nın Oğludur.... Mesih, önceden var oluşundan söz ederken zihinleri başlangıcı olmayan çağlara geri götürür. O, ebedî Tanrı’yla yakın paydaşlık içinde olmadığı bir zamanın hiç var olmadığını bize güvence verir. Yahudilerin o sırada sesini dinledikleri O Kişi, Tanrı’nın yanında yetiştirilmiş biri olarak Tanrı’yla birlikteydi." Signs of the Times, 29 Ağustos 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> O, Tanrı ile eşitti, sonsuz ve her şeye kadirdi.... O, ebedî ve kendinde var olan Oğuldur.

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> Tanrı’nın Sözü, Mesih’in yeryüzünde bulunduğu sıradaki insan oluşundan söz ederken, O’nun önceden var oluşu konusunda da açıkça konuşur. Söz, ilahi bir varlık olarak, hatta Tanrı’nın Ebedî Oğlu olarak, Babasıyla birlik içinde ve bir olarak var oldu. Ezelden beri antlaşmanın Aracısıydı; O’nu kabul ettikleri takdirde, yeryüzünün bütün uluslarının—hem Yahudilerin hem de uluslardan olanların—kutsanacağı kişi oydu. “Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı.” İnsanlar ya da melekler yaratılmadan önce, Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Tanrı’ydı. Review and Herald, 5 Nisan 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

Parçada John'un en baştaki sözlerinden alıntı yapıyor.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> Başlangıçta Söz vardı, Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı. Başlangıçta O, Tanrı’yla birlikteydi. Her şey O’nun aracılığıyla var oldu; O’nsuz var olan hiçbir şey olmadı. Yuhanna 1:1-3.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

Başlangıçta en az iki Tanrı vardı; çünkü Yuhanna, “Söz Tanrı’ydı ve Tanrı ile birlikteydi,” dedi. Yaratılış’ın ilk ayetinde İbranice “Elohim” sözcüğü “Tanrı” olarak çevrilir. Tanrı’nın sözünde “Elohim” çoğu kez tekil bir Tanrı’yı ifade eden dilbilgisel bir yapıda yer alır, ancak yine de çoğuldur. Yuhanna, bu konudaki ikinci tanıklığıyla, ayetteki “Elohim”in tekil bir Tanrı olduğu düşüncesini ortadan kaldırır. Onun tanıklığı en az iki Tanrı olduğunu ortaya koyar.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

Peygamberlik Ruhu’nu savunduklarını iddia eden teslis karşıtları için daha da rahatsız edici olan şudur: başlangıçta “Tanrı’nın Ruhu suların yüzü üzerinde hareket ediyordu.” Suların üzerinde hareket eden “Ruh” Baba mıydı, Oğul muydu, yoksa Kardeş White’ın ona hitap ettiği üzere göksel üçlünün üçüncü kişisi miydi? Yuhanna İncili’nin ilk üç ayetini şu sözler izler.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> Onda yaşam vardı; ve yaşam insanların ışığıydı. Işık karanlıkta parlar; ve karanlık onu kavrayamadı. Yuhanna 1:4, 5.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

Işık ve karanlığa yapılan gönderme, Yaratılış kitabının başlangıcıyla tamamen uyum içindedir; orada şöyle denir.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> Ve Tanrı dedi: “Işık olsun”; ve ışık oldu. Ve Tanrı ışığın iyi olduğunu gördü; ve Tanrı ışığı karanlıktan ayırdı. Yaratılış 1:3, 4.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

Tanrılığın tanıtımının ardından gelen yaratılış anlatısında konu edilen ışığa ait bu iki paralel pasaja birazdan döneceğiz. Başlangıçta ele alınan ilk gerçek, Tanrılığın yapısı ya da doğasıdır. Ancak pasaj, ikinci bölüm üçüncü ayete kadar sona ermez; burada, yaratılış anlatısındaki son üç kelimenin, birlikte “gerçek” diye çevrilen kelimeyi oluşturan üç İbranice harfle başladığını görürüz.

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

Yaratılış anlatısının başlangıcı Tanrılığı tanıtır, ardından O’nun sözünün yaratıcı gücünü ortaya koyar ve sonra da gerçeği, üçüncü meleğin mesajını ve Alfa ve Omega olarak ifade edilen Tanrı’nın adını simgeleyen ilahi bir imzayla bölümü tamamlar.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> Ve yedinci günde Tanrı yapmış olduğu işi tamamladı; ve yaptığı bütün işten yedinci gün dinlendi. Ve Tanrı yedinci günü kutsadı ve onu kutsal kıldı; çünkü o gün Tanrı yaratıp yapmış olduğu bütün işten dinlendi. Yaratılış 2:2, 3.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

Tanrı’nın Sözü’nde öğretilen ilk gerçeklerin sonu, bölümün doruk noktasıdır. Bölüm, “Tanrı”, “yarattı” ve “yaptı” şeklindeki üç kelimeyle sona erer; böylece bölümün başlangıcını vurgularken, aynı derecede önemli olarak yedinci gün Şabatını da vurgular. Şabat elbette yaratılışın simgesi ve Tanrı ile O’nun seçilmiş halkı arasındaki işarettir. “Gerçek”, yaratılışın bu son üç kelimesinin her birinin başındaki üç harfle temsil edilir. Tanıklık, Şabat gerçeğinin ne kadar anlamlı ve önemli olduğunu vurguluyor; ancak aynı derecede derin olan bir başka nokta, bu üç harfin birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajlarının üç adımını da temsil etmesidir. Böylece, Kutsal Kitap’ın ilk bölümünde, Tanrı’nın yaratıcı gücünün işareti olarak Şabat aynı zamanda zamanın sonunda imtihan konusu olarak da tanımlanmaktadır. Kutsal Kitap’ın son kitabı, Yuhanna İncilindeki tanıklığa eşlik eden üçüncü bir tanıklık sağlar.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> Asya'da bulunan yedi kiliseye Yuhanna'dan: Size lütuf ve esenlik olsun; var olan, var olmuş ve gelecek olandan, ve tahtının önünde bulunan yedi Ruh'tan; ve sadık tanık, ölüler arasından ilk doğan ve yeryüzünün krallarının hükümdarı olan İsa Mesih'ten. Bizi seven ve kendi kanıyla günahlarımızdan bizi yıkayan, ve bizi Tanrı'ya ve Babası'na krallar ve kâhinler yapan O'na yücelik ve egemenlik sonsuzlara dek olsun. Âmin. İşte, bulutlarla geliyor; her göz O'nu görecek, O'nu delenler de; ve yeryüzündeki bütün oymaklar O'nun yüzünden ağıt yakacak. Evet, Âmin. Ben Alfa ve Omega'yım, başlangıç ve son, diyor Rab, var olan, var olmuş ve gelecek olan, Her Şeye Gücü Yeten.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> Ben Yuhanna, kardeşiniz ve sıkıntıda, İsa Mesih’in krallığında ve sabrında sizinle paydaş olan, Tanrı’nın sözü ve İsa Mesih’in tanıklığı uğruna Patmos denilen adadaydım. Rab’bin gününde Ruh’taydım ve arkamdan boru sesi gibi gür bir ses işittim. Şöyle diyordu: “Ben Alfa ve Omega’yım, ilk ve sonum; gördüğünü bir kitaba yaz ve Asya’daki yedi kiliseye gönder: Ephesus’a, Smyrna’ya, Pergamos’a, Thyatira’ya, Sardis’e, Philadelphia’ya ve Laodicea’ya.” Vahiy 1:4-11.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

Vahiy kitabının birinci bölümünün ilk üç ayeti, son uyarı mesajını ve bu mesajın Tanrı’dan insanlığa nasıl iletildiğini belirtir. Ayrıca bunun İsa Mesih’in Vahyi olduğunu söyler; böylece Vahiy kitabı ile Daniel kitabı arasında bir ayrım yapar. Biri peygamberliktir, diğeri vahiydir.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Vahiy’de Kutsal Kitap’taki bütün kitaplar buluşur ve sona erer. Burada Daniel kitabının tamamlayıcısı yer alır. Biri bir peygamberlik sözüdür; diğeri bir vahiydir. Mühürlenen kitap Vahiy değil, Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili olan kısmıdır. Melek şöyle buyurdu: “Ama sen, ey Daniel, sözleri gizli tut ve kitabı son zamana kadar mühürle.” Daniel 12:4. Elçilerin İşleri, 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Vahiy kitabında, tanınması ve satır satır bir araya getirilmesi gereken peygamberlik çizgileri vardır. Bu peygamberlik çizgilerinin hepsi Vahiy kitabında son bulur; ancak mühürlenen kitap Vahiy kitabı değildi ve mühürlenen şey basitçe Daniel kitabının tamamı da değildi; Daniel kitabında mühürlenen şey, "Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili olan kısmı"ydı.

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

"Son günler" genel anlamda anlaşılabilir, ancak onları esinlenmiş sözler olarak (ki öyledir) anlamak, "son günler" ifadesine peygamberliksel bir simgesellik yüklenip yüklenmediğini de değerlendirmemizi gerektirir. "Son günler", birçok dayanakla desteklenen belirli bir peygamberlik tarihi dönemidir. Yakın gelecekte o tarihi ortaya koymayı umuyorum. Bu, özellikle 1798'den sınama süresinin kapanışına kadar olan tarihtir. Bunu fark etmenin yollarından biri şudur: kelimenin tam anlamıyla tapınak hizmetinde yıl içinde yargıyı temsil eden tek bir gün vardı ve bu Kefaret Günü'ydü. Bu somut tören, Sister White'ın antitipik Kefaret Günü diye adlandırdığı şeyi tipolojik olarak simgeliyordu. Peygamberliksel ya da ruhsal Kefaret Günü, sınama zamanının "son günlerini" temsil eder; nihai yargı dönemini temsil eder.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

Daniel'de mühürlenmiş olan peygamberlik iki yönlüydü. Milleritlerin tanıdığı ve yargının açılışını ilan eden, son günlerle ilgili bir peygamberlik vardı. Daniel'deki o bölüm, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerdeki Ulai Nehri görümüyle temsil edilir. Daniel'de mühürlenmiş olan diğer peygamberlik ise yargının kapanışını, Adventizmin sonunu, Amerika Birleşik Devletleri'nin sonunu ve dünyanın sonunu ilan eder. O görüm Hiddekel Nehri ile temsil edilir.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> Daniel’in Tanrı’dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar’ın büyük nehirleri olan Ulai ve Hiddekel’in kıyılarında gördüğü görüler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen tüm olaylar yakında gerçekleşecektir. Din Görevlilerine Tanıklıklar, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

Ulai görümünün mührü 1798’de açıldı ve Tanrı’nın tapınağını ve halkını ele alır. Hiddekel görümünün mührü ise, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinde anlatıldığı gibi, eski Sovyetler Birliği’ni temsil eden ülkeler papalık ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından süpürülüp atıldığında, 1989’da açıldı ve Tanrı’nın halkının düşmanlarını ele alır. Bu iki görüm, Vahiy kitabındaki yedi kilise ve yedi mühür gibi işlev görür. Biri kilisenin iç tarihidir, diğeri kilisenin dış tarihidir; her ikisi de tüm süreyi kapsar ve "özellikle" "bu son günler" içindir.

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

Ama Vahiy kitabının o mühürlü kitap olmadığı söylense de, onun aynı zamanda mühürlü bir kitap olduğu da söyleniyor.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> "Vahiy mühürlü bir kitaptır, ama aynı zamanda açık bir kitaptır. O, bu dünyanın tarihinin son günlerinde gerçekleşecek olağanüstü olayları kaydeder. Bu kitabın öğretileri kesindir; mistik ve anlaşılmaz değildir. İçinde Daniel kitabında olduğu gibi aynı peygamberlik çizgisi ele alınır. Tanrı bazı peygamberlikleri tekrarlamıştır; böylece onlara önem verilmesi gerektiğini göstermiştir. Rab büyük bir önemi olmayan şeyleri tekrar etmez." Manuscript Releases, 9. cilt, 8.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

Vahiy Kitabı’nın mührü açılmıştır; çünkü Daniel’deki peygamberlik sözlerinin mührü açılmıştır ve Daniel’de mührü açılmış olan peygamberlik silsilelerinin aynısı Vahiy’de de bulunur. Vahiy’de mühürlenmiş olan şey, özellikle “son günler”de Tanrı’nın halkıyla ilgili olan bir bölümdür. Kardeş White bu ifadeyi yazdığında “yedi gök gürlemesi” o sırada mühürlüydü; bu yüzden “mühürlü bir kitaptır” diye yazdı. Ayrıca Daniel kitabının “mühürlenmiş olan kitap” olduğunu da geçmiş zamanda ifade etti. Ona göre, mührü 1798’de açılmıştı.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

Onun yaşamı boyunca yedi gök gürlemesine ilişkin mühürlenen şey yalnızca yedi gök gürlemesinin temsil ettiği gelecekteki olaylar değildi; asıl olarak, “yedi gök gürlemesi”nin Adventizmin başlangıcının Adventizmin sonuyla paralellik gösterdiğini temsil ettiğiydi. “Yedi gök gürlemesi”, İsa Mesih’in vahyini anlamak için gerekli olan en önemli peygamberlik ilkesini açığa çıkarırken, aynı zamanda Tanrı’nın doğası ve karakterine ilişkin bir özelliği de ortaya koyar: O, her şeyin başlangıcı ve sonudur. Peygamberlik, Tanrı’nın doğası ve karakteriyle bağlantılı hakikatlerin amaçlı bir gelişim içinde olduğunu ortaya koyar.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

İsa, “Yahuda oymağının Aslanı” olarak temsil edildiğinde, tarih boyunca gerçeği kademeli ve sistematik bir şekilde açığa çıkarırken gerçekleştirdiği işi simgeler. O, peygamberlik sözünü, anlaşılacağı zamana kadar mühürler. Öğretim amacıyla gerçeği mühürler ve mührünü açar. Palmoni olarak, İsa Harika Sayıcı’dır; zamanın Efendisidir ve O’nun tarihini kontrol eder. Alfa ve Omega olarak O, başka şeylerin yanı sıra, dilin Efendisidir. Yahuda oymağının Aslanı olarak ise, gerçeğin insanlara ne zaman açıklanacağını denetleyen O’dur.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

Vahiy kitabının birinci bölümünde, ilk üç ayetten sonra, Tanrılık üç ayrı varlık olarak sunulur.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> Yuhanna'dan Asya'daki yedi kiliseye: Sizlere lütuf ve esenlik olsun,

> from him which is, and which was, and which is to come;

> var olan, var olmuş olan ve gelecek olandan;

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> ve onun tahtının önünde bulunan yedi ruhtan;

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> Ve İsa Mesih'ten: O, güvenilir tanık, ölüler arasından ilk doğan ve yeryüzündeki kralların egemenidir. Vahiy 1:4, 5.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

Kutsal Kitap’ın son kitabının giriş bölümü, Tanrı’nın kilisesine Baba, Ruh ve Oğul’u belirten açık bir selam gönderir. Tanrı’nın Sözü’nün sonu başlangıcını yineler ve bunu yaparken Tanrılık hakkındaki doğru anlayışın önemini vurgular. Bunu, Filadelfyalılar olacak ve yüz kırk dört bini oluşturacak olanlar için yapmaktadır. Onlar, antlaşma tarihi boyunca tiplerle temsil edilmiş bulunan son antlaşma halkıdır. Bu tanıklar, başka gerçeklerin yanı sıra, Tanrı’nın peygamberlik tarihi boyunca kendi doğası ve karakterine ilişkin bilgiyi kademeli olarak artırmaya çalıştığını ortaya koyar.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

Kutsal Kitap’ta insanın Tanrı’yı tanımayışının en büyük simgesi, bütün dünyayı ve dolayısıyla tüm insanlığı simgeleyen Mısır’ı temsil eden Firavundu. O işaret, Tanrı’nın adını bilinir kılmak istediği harfî İsrail’in başlangıcında süreci başlatır. Harfî İsrail’in sonunda Tanrı’nın adıyla ilgili tartışma tekrarlandı. Harfî İsrail’in sonunda İsa, Davut’un tarihine işaret edip “ilk bahsediliş kuralını” kullanarak, Yahudilerle olan etkileşimini Yahudilerin Laodikiya körlüğüne dair son beyanı temsil edecek şekilde işaretledi. O’nun ne söylediğini anlayamadılar; çünkü ne Alfa ve Omega kuralını biliyorlardı ne de önlerinde duran Alfa ve Omega’yı tanıyorlardı.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

Ruhsal İsrail’in başlangıcında, Musa’nın tarihinde simgelenen çekişmenin bir paraleli görülür. Adventizm “son günler”in tarihi boyunca ilerlerken, Alfa ve Omega’yı daha fazla anlamak için pek çok fırsat verilmiştir; tıpkı eski İsrail’de olduğu gibi. Mesih’in günlerinde olduğu gibi, Adventizm’in sonunda artık soru sorulmayacak bir noktaya gelinecektir.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

Vahiy kitabının birinci bölümündeki pasajı yeniden ele aldığımızda, lütuf ve esenliğin, var olan, var olmuş olan ve gelecek olan O’ndan, ayrıca yedi Ruh’tan ve ayrıca İsa’dan gönderildiğini görürüz. Tanrılık, İsa, yedi Ruh ve var olan, var olmuş olan ve gelecek olan O olarak sunulur; bu da “var olan, var olmuş olan ve gelecek olan” diye ifade edilen niteliklere sahip olanın Baba olduğunu bilmemizi sağlar. Bu nitelikler Tanrı’nın sonsuz doğasını temsil eder. O her zaman var olmuştur ve 8. ve 9. ayetlerde bu nitelik açıkça İsa’ya atfedilir.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> Ben Alfa ve Omegayım, başlangıç ve sonum, diyor Rab, var olan, var olmuş ve gelecek olan, Her Şeye Gücü Yeten. Ben, kardeşiniz ve sıkıntıda, İsa Mesih’in egemenliğinde ve sabırda ortağınız olan Yuhanna, Tanrı’nın sözü ve İsa Mesih’in tanıklığı uğruna Patmos denilen adada bulunuyordum. Rab’bin gününde Ruh’taydım ve arkamda borazan sesine benzer gür bir ses işittim. Şöyle diyordu: “Ben Alfa ve Omegayım, ilk ve sonum. Gördüklerini bir kitaba yaz ve onu Asya’daki yedi kiliseye gönder: Efes’e, İzmir’e, Bergama’ya, Tiyatira’ya, Sart’a, Filadelfya’ya ve Laodikiya’ya.” Vahiy 1:8-11.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

İsa’nın sözlerini kırmızıyla yazan bir Kutsal Kitap’a sahip olanlar, sekizinci ve on birinci ayetlerde konuşanın İsa olduğunu bilir. Bu ayetlerde İsa, kendisini "var olan, var olmuş ve gelecek olan Rab" olarak tanıtırken, Baba ile özdeş ebedi doğaya sahip olduğunu belirtir; ayrıca "Her Şeye Gücü Yeten" olduğunu da ekler.

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

İsa’nın, İsa Mesih’in Vahyi olduğunu belirten Vahiy kitabının başında söylediği ilk şey şudur: O Alfa ve Omega’dır; O da Baba gibi ebedîdir ve O da Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’dır. Tanrı’nın doğasına ilişkin nitelikler, Vahiy kitabında İsa’nın ağzından çıkan ilk sözlerdir. Bu nitelikler, Tanrılık konusundaki özgün duruşu hâlâ savunan Adventistler için doğrudan birer tökezleme taşıdır. Onlar, Baba’nın Oğlu’nu meydana getirdiği bir zaman olduğuna inanırlar.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

Vahiy Kitabı'nın sonu, Vahiy Kitabı'nın başlangıcıyla uyumludur.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

İkinci Geliş, Tanrılığın betimlenmesini izler. Yirmi ikinci bölümde, kitabın sonunun kitabın başlangıcıyla uyumlu olduğunu görürüz ve on ikinci ayet, İkinci Geliş’e atıfta bulunarak birinci bölümün yedinci ayetiyle paralellik gösterir.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> Ve işte, tez geliyorum; ödülüm de benimle, herkese yaptığı işe göre vermek için. Ben Alfa ve Omega'yım, başlangıç ve son, ilk ve son. Ne mutlu O'nun buyruklarını yerine getirenlere; böylece yaşam ağacına hakları olsun ve kapılardan kente girebilsinler. Çünkü dışarıda köpekler, büyücüler, fuhuş yapanlar, katiller, putperestler ve yalanı seven ve yalan yapan herkes vardır. Ben İsa, bunları kiliselerde size tanıklık etsin diye meleğimi gönderdim. Ben Davut'un kökü ve soyuyum, parlak sabah yıldızıyım. Ruh ve gelin, 'Gel' der. İşiten de, 'Gel' desin. Susayan gelsin. Dileyen, yaşam suyunu karşılıksız alsın. Vahiy 22:12-17.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

İkinci Geliş’e atıfta bulunduktan sonra İsa, Vahiy kitabının birinci bölümünde olduğu gibi, kendisini Alfa ve Omega olarak tanımlar. Ardından, Ruh’un kiliselere söylediklerini işitecek olanlarla işitmeyecek olanlar arasındaki ayrımı ekler. Birinci bölümde birden üçe kadar olan ayetlerde örneklenen iletişim sürecine, mesajı Yuhanna’ya iletmesi için Cebrail’i gönderdiğini belirterek atıfta bulunur.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

Sonra, kadim İsrail’in sonunda din bilginleri ve Ferisilere söylediği son söze geri döner. “Son günlerde” olanlar için Vahiy’de, Yahudilerin kendi “son günlerinde” anlayamadıklarını yanıtlayarak, fiziksel İsrail ile ruhsal İsrail’in her iki sonunu da birbirine bağlar. Kendisinin Davut’un kökü (başlangıcı) ve soyu (sonu) olduğunu söyler. Davut ve Rabbi konusu, İsa’nın münakaşa eden Yahudilere yaptığı son açıklamaydı ve bu, Filadelfya kilisesine verilen mesaja göre Yahudi olduklarını iddia eden, ama olmayanlar için son günlerdeki nihai beyanı örnekler.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> İşte, Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan, yalan söyleyen, Şeytan’ın sinagogundan olanları öyle yapacağım ki; işte, gelip ayaklarına kapanacaklar ve seni sevdiğimi bilecekler. Sabrıma ilişkin sözümü tuttuğun için ben de, yeryüzünde yaşayanları sınamak için bütün dünyanın üzerine gelecek olan deneme saatinden seni koruyacağım. Vahiy 3:9, 10.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

Azizlerin ayakları önünde ibadet edenler, Rab'bin ağzından kusulmuş olan Laodikyalı Adventistlerdir.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> Azizin ayakları önünde tapınanların (Vahiy 3:9) sonunda kurtulacağını düşünüyorsunuz. Burada size katılamıyorum; çünkü Tanrı bana bu kesimin, kendilerini Adventist olarak tanıtan, ama dinden dönmüş kimseler olduğunu ve 'Tanrı'nın Oğlu'nu kendileri için yeniden çarmıha gerip onu açıkça utandırdıklarını' gösterdi. Ve herkesin gerçek karakterini ortaya çıkarmak için henüz gelmemiş olan 'imtihan saati'nde, sonsuza dek kaybolmuş olduklarını anlayacaklar; ve ruhlarının ıstırabıyla bunalmış olarak azizin ayakları önünde eğilecekler. Küçük Sürüye Söz, 12.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

Kutsal Kitap ve Peygamberlik Ruhu’na göre, kutsalların ayakları önünde tapınanlar, Şeytan’ın havrasının üyeleridir. Yahudi olduklarını iddia ederler, ama değillerdir. Doğru Adventistlere, Filadelfiya kilisesinde hitap edilmektedir. Yüz kırk dört bin Filadelfiyalıdır; Yahudi olduklarını söyleyip de olmayanlar ise Laodikyalılardır. “Son günlerde” iki sınıf sadık insan vardır: yüz kırk dört bin ve şehitler. Yedi kiliseden yalnız ikisi hakkında herhangi bir kınama yoktur. Bunlardan biri, hiç ölmeyecek olanları temsil eden Filadelfiya; diğeri ise sadık şehitleri temsil eden Smyrna’dır. Şehitler ve ölmeyecek olanlar, yani Smyrna ile Filadelfiya, kendilerine verilen mesajda kınama bulunmayan yedi kiliseden yalnız ikisidir. Yine de her iki kilise de Yahudi olduklarını iddia edip de olmayanlarla uğraşmak zorunda kaldı. Bu böyledir; çünkü “son günlerde” hepsi aynı kilisenin üyeleridir ve aynı koşullarla yüzleşmektedir: bir sınıf, kanlarıyla tanıklık etmeye yazgılıdır ve Başkalaşım Dağı’nda Musa tarafından temsil edilmiştir; diğer sınıf ise hiç ölmeyen İlyas tarafından temsil edilmektedir.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> Smirna’daki kilisenin meleğine yaz: Ölmüş ve dirilmiş olan İlk ve Son şöyle diyor: İşlerini, sıkıntını ve yoksulluğunu biliyorum (ama sen zenginsin); kendilerini Yahudi olduklarını söyleyip de olmayanların, tersine Şeytan’ın sinagogu olanların iftiralarını da biliyorum. Çekeceğin şeylerin hiçbirinden korkma: İşte, İblis bazılarınızı sınanmanız için zindana atacak; on gün sıkıntı çekeceksiniz. Ölüme dek sadık kal; ve sana yaşam tacını vereceğim. Vahiy 2:8-10.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

İsa, Smyrna kilisesinin vahim koşullarını tasvir ederken, yalnızca tek bir olumlu yorumda bulunur; “ama sen zenginsin” der ve böylece onları zengin olmayan Şeytan’ın sinagogunun üyeleriyle karşıtlaştırır. Vahiy’de Adventist olup kendilerini zengin sanan ama aslında olmayanlar, Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan Yahudilerdir—çünkü onlar Laodikyalı Yedinci Gün Adventistleridir.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

Vahiy’in girişinde Tanrılık üç kişi olarak sunulur ve Vahiy kitabının sonunda İsa ile Ruh doğrudan anılır, ama Baba anılmaz. Bu fark etmez; çünkü satır üzerine satır ilkesi, ilkinin sonuncuyu örneklemesiyle birleştiğinde, Vahiy’in son ayetlerinde Baba’nın tanınmasını gerektirir; çünkü O’nun orada olduğu zaten ilk ayetlerde belirlenmiştir. Bu, Yuhanna İncili’nin birinci bölümünden farklı değildir; Yuhanna Ruh’u doğrudan belirtmez, ama Ruh’un orada olduğu anlaşılır; çünkü “başlangıçta” ifadesinin ilk kez yazıldığı anda Ruh oradaydı. Yuhanna İncili’nin birinci bölümü de aynı “başlangıçta” ifadesiyle başlar.

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

"başlangıç" peygamberî bir semboldür ve "satır üstüne satır" da dâhil olmak üzere peygamberî kurallarla değerlendirilmelidir. Musa’nın başlangıcı, Yuhanna İncili’nin başlangıcıdır, Vahiy kitabının başlangıcıdır ve aynı zamanda Vahyin sonudur. Bu dört satırdan ikisinde göksel üçlünün üç kişisi de tanımlanır; bir satırda (Yuhanna’nın İncili) Ruh eksik olabilir ve dördüncü satırda Baba eksiktir; ancak bir araya getirildiklerinde, üç Tanrısal Kişi de dört satırın hepsinde temsil edilmiş olur.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

Mesih Baba’yı tanıtmak için geldi, Kutsal Ruh da Oğul’u tanıtmak için geldi. Üçü de ebedî fedakârlıklarda bulundu. Baba dünyayı o kadar sevdi ki, İsa’yı verdi; İsa da dünyayı o kadar sevdi ki, yarattıklarının bedenini sonsuza dek üzerine almayı kabul etti. Yaratıcı’nın, yaratılışının bir parçası olmayı seçmesinde nasıl bir verme söz konusudur? Tanrılığın üçüncü kişisi kendini verdi; çünkü insanlık denilen yaratılmış varlık içinde sonsuzluk boyunca yaşamayı kabul etmiştir.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

Muhtemelen bu yüzden Kutsal Ruh, Tanrı halkının sembolleriyle sık sık ilişkilendirilir. O, insanlıkla birlikte kalacak olan Tanrılığın Kişisidir. Bu nedenle, Kutsal Yazılar'da Kutsal Ruh'un sembolleri çoğu zaman Kutsal Ruhu ya da insanlığı temsil eden bir sembolle ifade edilir. Başlangıçta Ruh suların üzerinde hareket ediyordu.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> Ve bana şöyle dedi: "Gördüğün, fahişenin üzerinde oturduğu sular, halklar, kalabalıklar, uluslar ve dillerdir." Vahiy 17:15.

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

Musa’nın kurduğu kutsal yerde, işçilerin uyması için özel olarak ayrıntılandırılmış bir modeli olmayan tek eşya yedi kollu şamdandı. Şamdan, insanlık ile tanrısallığın birleşimini temsil eder. Bu nedenle, kutsal yerde insanların katkısına bırakılan tek unsur şamdanın tasarımıydı. Mesih’in arasında yürüdüğü yedi şamdan, yedi kilise olarak tanımlanır; ne var ki şamdan yağla beslenirdi; bu, Kutsal Ruh’u temsil ederdi. Işık vermesi için alevi taşıyan mumların fitilleri ise kâhinlerin kullanılmış beyaz keten giysilerinden yapılırdı; bu da dünyanın ışığı olarak parlayan Mesih’in doğruluğunu temsil ederdi. Tanrı’nın halkı dünyanın ışığıdır; ancak o ışık yalnızca Kutsal Ruh’un yağıyla beslenir. Kutsal Yazılarda Kutsal Ruh anlatılırken O sık sık insanlarla ilişkilendirilir.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> Ve tahttan şimşekler, gök gürültüleri ve sesler çıkıyordu: tahtın önünde yanan yedi ateş kandili vardı; bunlar Tanrı’nın yedi ruhudur. Vahiy 4:5.

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

Yedi lamba burada "Tanrı'nın yedi Ruhu" olarak tanımlanır, ancak bize yedi şamdanın yedi kilise olduğu söylenir.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> Sağ elimde gördüğün yedi yıldızın ve yedi altın şamdanın sırrı: Yedi yıldız, yedi kilisenin melekleridir; gördüğün yedi şamdan ise yedi kilisedir. Vahiy 1:20.

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

Yedi şamdan hem Yedi Ruh’tur hem de Tanrı’nın kilisesidir.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> Ve gördüm; işte, tahtın ve dört yaratığın ortasında, ihtiyarların ortasında, sanki boğazlanmış gibi görünen bir Kuzu duruyordu; yedi boynuzu ve yedi gözü vardı; bunlar, bütün yeryüzüne gönderilmiş olan Tanrı’nın yedi Ruhudur. Vahiy 5:6.

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

Yedi boynuz ve yedi göz de bütün yeryüzüne gönderilen Kutsal Ruh'tur; ve bir Hristiyan vaftiz edildiğinde, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edildiği için bütün yeryüzüne gönderilir. Pazar yasası krizi şehitleri ve 1844'ten beri modern ruhsal İsrail'de iman içinde ölen herkes üzerine ilan edilen berekette, cenazeleri için övgü sözlerini veren Ruh'tur; O, "Evet," "emeklerinden dinlensinler," der; çünkü O, canlarını verene kadar emekleri boyunca oradaydı.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> Ve gökten bana şöyle diyen bir ses işittim: Yaz: Bundan böyle Rab’de ölenler ne mutlu! Evet, diyor Ruh, emeklerinden dinlenecekler; yaptıkları da onları izler. Vahiy 14:13.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

Vahiy kitabının sonunu ve başlangıcını, Kutsal Kitap’ın başlangıcını ve Yuhanna İncili’nin başlangıcını dikkate aldığımızda, Tanrılıktaki üç Kişinin de temsil edildiğini görürüz; Baba’nın orada oluşu ise “satır üstüne satır” ilkesinin uygulanmasına dayalıdır. Oğul ise kendisini Alfa ve Omega olarak tanıtarak oradadır.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

Eğer beşeriyetin tanrısallıkla birleşiminin, Kutsal Ruh ile insanlığın birleşimi olduğunu fark edersek, Kutsal Ruh’un simgelerinin insanlığın simgeleriyle neden birbirine bağlandığını anlayabiliriz. Bu bakış açısını akılda tutarak, sık sık ele aldığımız iki "başlangıçta" ifadesine geri dönüyoruz.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı. Yer biçimsiz ve boştu; derinliğin yüzünde karanlık vardı. Tanrı’nın Ruhu suların yüzünde hareket ediyordu. Tanrı, “Işık olsun” dedi; ve ışık oldu. Tanrı ışığın iyi olduğunu gördü ve ışığı karanlıktan ayırdı. Yaratılış 1:1-4.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> Başlangıçta Söz vardı; Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı. O, başlangıçta Tanrı’yla birlikteydi. Her şey O’nun aracılığıyla var oldu; O’nsuz var olmuş hiçbir şey olmadı. O’nda yaşam vardı; o yaşam insanların ışığıydı. Işık karanlıkta parlıyor; karanlık onu kavrayamadı. Yuhanna 1:1-5.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

"Başlangıçta"ya ilişkin bu iki tanığı kullanarak, her şeyi yaratan Söz olan Tanrı yaşamını da verdi; çünkü "O'nda yaşam vardı" ve O'nun yaşamı insanların "ışığı"ydı. Yaratılmış bir insanın "ışığı" Yaratıcı'nın doğruluğudur. Yaratıcı'nın doğruluğu, tapınaktaki mumların fitilidir.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> Ve ona, temiz ve beyaz ince ketenle giyinmesine izin verildi; çünkü ince keten, kutsalların doğruluğudur. Vahiy 19:18.

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

Fitili besleyen yağ, Kutsal Ruh’un imanlının yaşamındaki etkinliğini simgeler. Başlangıçta dünya karanlıktı ve ışık yoktu. Sonra İsa, insanlar ışığa kavuşsun diye, kendi yaşamını, yani onda olan yaşamı verdi.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> Yeryüzünde yaşayanların hepsi, adları dünyanın kuruluşundan beri boğazlanmış Kuzu'nun yaşam kitabında yazılı olmayanlar, ona tapınacak. Vahiy 13:8.

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

İsa, insanlık uğruna kurban olmayı seçtiğinde, insanların ışığa kavuşması için hayatını verdi. Bu iki pasajda olduğu gibi, ne zaman ışık ortaya çıksa, ışık ibadet edenleri, ışık ve karanlıkla temsil edilen iki sınıfa ayırır: gündüzün çocukları ya da gecenin çocukları.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> Ama kardeşler, siz karanlıkta değilsiniz ki o gün sizi bir hırsız gibi yakalasın. Hepiniz ışığın çocuklarısınız, gündüzün çocuklarısınız; biz geceye de karanlığa da ait değiliz. 1 Selanikliler 5:4, 5.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

Kutsal Ruh’un gündüzün çocuklarıyla sahip olduğu yakın ve ebedî ilişkiyi fark ettiğimizde, hem Tanrı’nın çocuklarının hem de Kutsal Ruh’un sembollerinin neden birbirleriyle bu kadar yakından ilişkili olduğunu anlayabiliriz. Vahiy’in son pasajında, İsa’yı Alfa ve Omega olarak görürüz, Baba’yı satır üstüne satırın uygulanışı aracılığıyla görürüz ve Kutsal Ruh da Kendisine ilişkin son sembolik temsilini sunmaktadır; çünkü eski zamanların kutsal insanları Kutsal Ruh tarafından yönlendirildikçe konuştular. Yaratılış’taki Kendisiyle ilgili ilk ifadesi, O’nu suların üzerinde hareket ederken ya da insanlık üzerinde hareket ederken tanımlar ve Kendisine yaptığı son atıf ise şöyledir.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> Ruh ve gelin, “Gel!” diyor. İşiten de, “Gel!” desin. Susayan gelsin. Dileyen yaşam suyundan karşılıksız olarak alsın. Vahiy 22:17.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

Başlangıçtan sona kadar Kutsal Ruh'un insanlıkla bağlantılı olarak tanımlandığı görülür; çünkü gündüzün çocukları tanrısallıkla insanlığın birleşimini temsil eder. Pavlus, tıpkı Yeşaya gibi, insanların birer kap olduğunu belirtir; tapınaktaki şamdanlarda fitilin yerleştirildiği kaplar vardı ve Mesih'in doğruluğu olan ışığın görünür kılınması için gerekli yakıtı sağlamak üzere yağ bu kaplara akardı. Biz, Tanrı'nın sözünün başlangıcından sonuna kadar tanımlandığı üzere, Tanrılığın üçüncü kişisi olan Kutsal Ruh'un kaplarıyız ve Peygamberlik Ruhu'nun yazılarında da açıkça ortaya konulduğu gibi.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

Adventizmin başlangıcında ve sonunda yerine gelmiş olan ikinci meleğin mesajında, biri kilise için, diğeri dünya için olmak üzere iki ayrı mesaj vardır.

Back to Articles