Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Three

Daniel Kitabı - Numara Yüz Yirmi Üç

Unveiling the Prophetic Significance of Daniel 11:40

Daniel 11:40'ın Peygamberlik Öneminin Açığa Çıkarılması

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.

Daniel on birinci bölümün kırkıncı ayeti, tıpkı Daniel sekizinci bölümün on dördüncü ayeti gibi, Tanrı’nın Sözündeki en derin ayetlerden biridir. Kırkıncı ayet Hiddekel Nehri ile temsil edilir ve Ulai Nehri de Daniel sekizinci bölümün on dördüncü ayetini temsil eder.

Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.

Kırkıncı ayet, “ve sonun vaktinde” sözleriyle başlar; böylece ayetin başlangıcının 1798 olduğunu açıkça belirtir. Ayetin elli bir kelimesinin mührü 1989’da açıldı; o sırada bunların Sovyetler Birliği’nin çöküşünü işaret ettiği anlaşıldı. Ayetteki bu elli bir kelime, hem 1798’deki sonun vaktini hem de 1989’da bir başka sonun vaktini temsil eder. Alfa ve Omega, görmek ve işitmek isteyen herkes için ayetin üzerine imzasını attı. Birinci ve üçüncü meleklerin hareketleri için sonun vakti de o tek ayette temsil edilir.

The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.

Aşağıdaki ayet, kuzeyin kralı olarak temsil edilen papalığın, görkemli ülke olarak temsil edilen Amerika Birleşik Devletleri’ni, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında gelecek Pazar yasası sırasında ne zaman fethedeceğini belirtir. Bu nedenle, kırkıncı ayetin sözleri 1798’deki sonun zamanını başlangıç, 1989’daki sonun zamanını ise bitiş olarak tanımlasa da, gerçek şu ki kırkıncı ayette temsil edilen peygamberlik tarihi, kuzeyin kralının görkemli ülkeyi fethettiği kırk birinci ayete kadar tamamlanmaz. Bu, 1989’da Sovyetler Birliği’nin çöküşünden, kırk birinci ayetteki yakında gelecek Pazar yasasına kadar olan tarihin, Başkan Ronald Reagan’dan yakında gelecek Pazar yasasına kadar Amerika Birleşik Devletleri’nin tarihini temsil ettiği anlamına gelir. Bu tarih, 11 Eylül 2001’i ve Vahiy on birinci bölümdeki büyük depremin saatine kadar olan dönemi içerir.

When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.

Ayet ilk kez açığa çıkarıldığında, şu gerçeğe karşı bir itiraz dile getirildi: “Pippenger’in, ayetin 1798’den Pazar yasasına kadar olan tarihi temsil ettiğine dair iddiası saçmaydı; çünkü Kutsal Kitap’taki ayetler asla bu kadar uzun tarihsel dönemleri temsil etmez.” Bir ayetin içine sığdırılabilecek zaman dilimi için bir sınır olup olmadığı fikrini hiç düşünmemiştik, fakat hemen Vahiy on üçüncü bölüm, on birinci ayetin aynı tarihi tanımladığını ve bunu tek bir ayette yaptığını hatırladık. Yeryüzünden çıkan canavarın tarihi 1798’de başladı ve yeryüzünden çıkan canavarın bir ejderha gibi konuşması, yakında gelecek Pazar yasasında gerçekleşecektir.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> Ve Papalık, gücünden yoksun bırakılıp zulümden vazgeçmeye zorlandığında, Yuhanna ejderhanın sesini yankılamak ve aynı zalim ve küfürkâr işi sürdürmek üzere yükselen yeni bir güç gördü. Kiliseye ve Tanrı'nın yasasına karşı savaş açacak son güç olan bu güç, kuzu gibi boynuzları olan bir canavarla simgelenmişti. Signs of the Times, 1 Kasım 1899.

If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.

Teknik konuşmak gerekirse, kırkıncı ayet 1798’den kırk birinci ayete kadar olan tarihi kapsar ve kırk birinci ayette Pazar yasası tanımlanır; bu nedenle, Vahiy’in on üçüncü bölümündeki tek ayetin aksine, Pazar yasası bir sonraki ayette olduğu için kırkıncı ayet aslında biraz daha kısadır; oysa Vahiy’in on üçüncü bölümünde 1798’den Pazar yasasına kadar olan kısım tek bir ayettedir. Bayan White bize, Daniel kitabında yer alan “aynı peygamberlik çizgisinin” Vahiy kitabında ele alındığını bildirir ve Vahiy on üçüncü bölüm on birinci ayet, satır üstüne satır ilkesini uygulamayı seçerseniz, kolayca kırkıncı ayetle örtüşür.

When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.

Satır üzerine satır ilkesini uyguladığınızda, kırkıncı ayette “savaş arabaları, gemiler ve atlılar” ile temsil edilen Vahiy 13’ün yeryüzü canavarının (Amerika Birleşik Devletleri) 1798’de iki boynuzlu kuzu gibi bir canavarken, yakında gelecek Pazar yasası geldiğinde ejderha gibi konuşan bir canavara dönüştüğünü ve ayrıca kuzu gibi canavarın iki boynuzu olduğunu görürsünüz.

Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).

Kırkıncı ayet, ayrıca Sur’un fahişesinin unutulduğu sembolik yetmiş yılı da temsil eder; çünkü bu sembolik yetmiş yıl bir kralın günleri gibidir ve kral bir krallıktır. Kırkıncı ayete ve Vahiy on üçüncü bölüm hattına dayanarak, Yeşaya yirmi üçüncü bölümdeki sembolik yetmiş yıl boyunca hüküm süren Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallık, iki güç boynuzuna sahip yerden çıkan canavardır. Yerden çıkan canavar, Cumhuriyetçilik ve Protestanlığı temsil eden iki güç boynuzuyla başlar; ancak kırkıncı ayetin tarihi kırk birinci ayetteki gerçekleşmesine yaklaştıkça, iki peygamberî gücü bu kez “gemiler” (ekonomik güç) ve “savaş arabaları ve atlılar” (askerî güç) olarak tanımlanır.

During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.

Yeşaya’nın yirmi üçüncü bölümündeki yetmiş sembolik yıl boyunca, Sur’un fahişesi—ki kırkıncı ayette kuzeyin kralıdır—unutulur. Ama sonra, yetmiş sembolik yılın sonunda, yine yeryüzünün krallarıyla zina edecektir; tıpkı, tüm tarihçilerin Başkan Reagan’ın Sovyetler Birliği’ni yıkmak amacıyla Kutsal Kitap peygamberliğindeki Deccal ile gizli bir ittifak kurduğunu doğruladıkları Sovyetler Birliği’nin çöküşüne giden tarihsel süreçte olduğu gibi. 1989’a giden dönemde Reagan, günah adamıyla çoktan gizli ve gayrimeşru bir ilişkiye başlamıştı; böylece Nebukadnezar’ın müzisyenleri, unutulmuş fahişenin söylemeye başladığı ezgiyi prova etmeye başladılar. Tam da o tarihte, John Paull II’nin eşi benzeri görülmemiş dünya çapındaki hizmeti, “tüm dünyanın” “canavarı hayranlıkla izlemesine” neden olan “şarkı ve dans”ın başlangıcıydı.

Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.

Kırkıncı ayet ayrıca 1798’de Sardis olarak başlayan, ardından Sardis’tekilerin mührü kaldırılan ışığı kabul ettiği ve sonrasında Filadelfya hareketinin Sardis’ten çıktığı Laodikya Adventizminin tarihini de temsil eder. Filadelfya hareketi 1856’daki ışığı reddettiğinde, 1863’te bir hareket olmaktan çıkıp Laodikya kilisesine dönüştü. Bu kilise bu nedenle, yakında gelecek Pazar yasası olan kırk birinci ayette Rab’bin ağzından kusulmaya yazgılıdır. Kırkıncı ayet yalnızca Amerika Birleşik Devletleri’nin tarihini değil, Laodikya Adventizminin tarihini de temsil eder.

Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.

Laodikya Adventizmine, dayanak noktası ve gücü olarak Tanrı sözünün ilahi ışığı verildi; Amerika Birleşik Devletleri hükümetine ise dayanak noktası ve gücü olarak Amerika Birleşik Devletleri Anayasası’nın ilahi ışığı verildi. Her ikisi de 1798’de peygamberlikte birer boynuz olarak ortaya çıktı ve yetmiş sembolik yılın sonunda sapmış Cumhuriyetçi boynuz ile sapmış Protestan boynuz tek bir boynuz olarak birleşip bir ejderha gibi konuşacak.

Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.

Kırkıncı ayetteki iki boynuz, birlikte ilerleyen iki peygamberlik çizgisini temsil eden devlet ve seçilmiş kilisedir; çünkü tek bir canavarın üzerinde iki boynuz olarak temsil edilirler. Canavar nereye giderse iki boynuz da oraya gider ve bunu aynı peygamberlik tarihinde yaparlar. Protestanlığın boynuzu, Laodicea ve Philadelphia ile temsil edilen iki yönlü bir peygamberlik doğasına sahiptir. Cumhuriyetçiliğin boynuzu da Cumhuriyetçi ve Demokrat siyasi partilerle temsil edilen iki yönlü bir peygamberlik doğasına sahiptir. Her bir boynuzun iki yönlü doğasının ikincisi, Daniel kitabının sekizinci bölümüne göre, en son ortaya çıkar ve daha yükseğe yükselir.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Sonra gözlerimi kaldırıp baktım; işte, ırmağın önünde iki boynuzlu bir koç duruyordu. Boynuzları uzundu; ama biri ötekinden daha uzundu ve daha uzun olan en son çıktı. Daniel 8:3.

The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.

Her bir boynuzun ikili özellikleri, Mesih’in tarihinde Sadukiler ve Ferisilerle ortaya konur; bu da cumhuriyetçi boynuzda liberalizme (kölelik yanlılığı, demokrasi, wokecilik ve küreselcilik) ve muhafazakârlığa (kölelik karşıtlığı, anayasal cumhuriyet, gelenekçiler, MAGA) karşılık gelir. Protestan boynuzun ikili özellikleri ise Filadelfya ve Laodikya’ya tekabül eder. İki boynuzun ikili bir sembole bölünmesi arasında tam bir paralellik yoktur; çünkü ne ilerlemeci liberalizm ne de muhafazakâr MAGA’cılık Pazar yasası meselesinde doğru tarafta yer alır; zira Ferisilerle Sadukiler çarmıhta bir araya gelmişlerdi. Ama çarmıhla örneklenmiş olan ve yakında gelecek Pazar yasasında, Laodikya Rab’bin ağzından kusulur ve Filadelfya boynuzu o zaman bir sancak olarak kaldırılır. Yine de her iki boynuzun ikili doğası, Ferisilerle Sadukiler arasındaki teolojik tartışma tarafından temsil edilir; ayrıca uluslara gönderilen elçi (Pavlus) da, Mesih’in tarihinde, vaktiyle Ferisilerin Ferisisi idi.

The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.

Son yağmurun yöntemi, satır üstüne satır ilkesi üzerine kurulu olduğundan, uygulandığında kırkıncı ayette büyük bir ışık ortaya koyar. Vahiy kitabının 2'den 18'e kadar olan bölümlerinin tamamı kırkıncı ayetle uyum içindedir. Yeşaya 23. bölümdeki Sur’un fahişesine dair tanıklık da bu ayetle uyumludur. Elbette, kırkıncı ayetle üst üste getirilecek başka pek çok pasaj vardır; fakat kırkıncı ayetin satır üstüne satır biçimindeki belki de en önemli uygulaması, bizzat kırkıncı ayetin kendisidir.

In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!

Kırkıncı ayette 1798’deki sonun zamanı ile 1989’daki sonun zamanı birlikte ortaya konulur. Bu, bir peygamberlik öğrencisini 1798’deki sonun zamanını 1989’daki sonun zamanının üzerine yerleştirmeye yönlendirir. Bu yapıldığında, kırkıncı ayetin tarihi, her biri 1798’de başlayıp kırk birinci ayetin yakında gelecek Pazar yasasına kadar devam eden iki çizgi ortaya çıkarır. 1798’de başlayan çizgi, Tanrı’nın son günlerdeki halkının iç mesajını, 1989’da başlayan çizgi ise aynı tarihsel dönem boyunca Tanrı’nın son günlerdeki halkının dış mesajını tanımlar. Dolayısıyla kırkıncı ayet, Vahiy kitabındaki yedi kilise ve yedi mühürdeki aynı iç ve dış peygamberlik ilişkisinin temsil ettiği simgeciliği kendi içinde barındırır. Ve bu peygamberlik olgusu, elli bir kelimeden oluşan tek bir ayette temsil edilmiştir!

The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.

Milleritler, yedi kilise ve yedi mühürün içsel-dışsal mesajını fark ettiler, fakat ayrıca yedi borunun da, yedi kilise ve yedi mühür tarafından temsil edilen tarihin bir unsuru olan üçüncü bir hakikat çizgisini temsil ettiğini de kabul ettiler. Miller’in belirttiği gibi, borular Roma’nın başına getirilen “kendine özgü yargılar”dı. Milleritler, yedi boru ile temsil edilen Tanrı’nın yargılarının, yedi kilisenin tarihi ve buna paralel yedi mührün tarihiyle bağlantılı olduğunu anladılar.

Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.

Kırkıncı ayet, 11 Eylül 2001’in tarihini içerir ve bu nedenle kırkıncı ayette yedi borazanın peygamberlik çizgisi de hizalanır. Birinci melek, 1844’te yargının açılışını duyurmak üzere 1798’de geldi. Bu yargı, soruşturma yargısı ve icra yargısı olarak ikiye ayrılır. Kırkıncı ayetin tarihi, soruşturma yargısının tarihidir; kırk birinci ayetten itibaren Mikail ayağa kalkıncaya ve son yedi bela dökülünceye kadar olan tarih ise icra yargısının tarihidir.

The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.

Yürütücü yargı, Amerika Birleşik Devletleri ejderha gibi konuştuğunda başlar.

> ““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.

> Sembolün kuzu benzeri boynuzları ve ejderha sesi, bu şekilde temsil edilen ulusun söylemleriyle uygulamaları arasında çarpıcı bir çelişkiye işaret eder. Ulusun 'konuşması', onun yasama ve yargı makamlarının eylemidir. Bu tür eylemlerle, politikasının temeli olarak ortaya koyduğu liberal ve barışçıl ilkeleri yalanlayacaktır. Onun 'ejderha gibi konuşacağı' ve 'ilk canavarın bütün yetkisini kullanacağı' yönündeki öngörü, ejderha ve leopar benzeri canavarla temsil edilen ulusların sergilediği hoşgörüsüzlük ve zulüm ruhunun gelişeceğini açıkça önceden bildirir. Ve iki boynuzlu canavarın 'yeryüzünü ve onda yaşayanları ilk canavara tapınmaya zorladığı' yönündeki ifade, bu ulusun yetkisinin, papalığa bir saygı eylemi teşkil edecek bir tür uygulamayı dayatmakta kullanılacağını gösterir. Büyük Mücadele, 443.

When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.

Amerika Birleşik Devletleri “konuştuğunda” ve yakında çıkarılacak Pazar yasasını uygulamaya koyduğunda, Vahiy’in on sekizinci bölümündeki “ikinci ses”, erkekleri ve kadınları Babil’den çıkmaya çağırarak “konuşur”.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Gökyüzünden başka bir sesin şöyle dediğini işittim: “Ey halkım, onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belâlarından pay almayasınız diye ondan çıkın. Çünkü onun günahları göğe kadar erişti ve Tanrı onun haksızlıklarını hatırladı. Ona, sizin hakkınızda yaptığının aynısını yapın; yaptıklarına göre kendisine iki katını ödeyin. Doldurduğu kâsede ona iki kat doldurun.” Vahiy 18:4–6.

In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.

Kırk birinci ayette Amerika Birleşik Devletleri konuşur; Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki “ikinci ses” konuştuğunda ise, modern Babil’in üçlü ortamında hâlâ bulunanlar dışarı çıkmaya çağrılır. O sırada dışarı çağrılanlar, kırk birinci ayette “Edom, Moav ve Ammonoğullarının önderi” olarak temsil edilir. Bu ayette, modern Babil’in üçlü sembolüyle temsil edilenler, kuzeyin kralının (Papalık) elinden kaçar. İbranice “kaçmak” sözcüğü, sıyrılarak kaçmayı ifade eder ve içkin anlamı, kaçışın, kaçıştan önce kaçanları tutsaklıkta tutmuş olan bir şeyden gerçekleştiğidir.

> He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.

> O, görkemli ülkeye de girecek ve birçok [ülke] yıkılacak; ama şunlar onun elinden kurtulacak: Edom, Moav ve Ammon oğullarının önderi. Elini ülkelere de uzatacak: Mısır ülkesi de kurtulmayacak. Daniel 11:41, 42.

In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”

Kırk ikinci ayette papalık (kuzeyin kralı), Mısır’ı aldığında üçüncü coğrafi engelini fetheder; Mısır, Herod’un, Herodias’ın (papalık) kızı Salome’nin (Amerika Birleşik Devletleri) aldatıcı dansına yenik düştüğü doğum günüyle örneklendiği üzere Birleşmiş Milletler’in bir sembolüdür. Bu, Birleşmiş Milletler’in (Vahiy on yedinin "on kralı"), krallıklarını bir saatliğine canavara vermeyi kabul ettikleri zamanı belirler. O bir saat, Vahiy on birdeki "büyük deprem"in saati ve Babil’in fahişesinin yargılandığı "saat"tir. Kırk ikinci ayette, Mısır (Birleşmiş Milletler) "kurtulamayacaktır".

The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.

Kırk ikinci ayette “kaçış” olarak çevrilen İbranice kelime, kırk birinci ayettekinden farklıdır. Kırk ikinci ayette “kaçış” sözcüğü “kurtuluş bulamamak” anlamına gelir; oysa kırk birinci ayet, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasından önce papalıkla el ele verenlerin, sonra sanki kayarak kaçıp kurtulmalarını belirtir. Pazar yasası krizi anından önce, modern Babil ile paydaşlık içinde olanlar, Pazar gününün Tanrı’nın ibadet günü olduğu yönündeki şeytani fikri kabul etmişlerdir. Canavarın işareti zorla dayatıldığında, kişi bunu her ne sebeple olursa olsun kabul edebilir ya da gerçekten böyle olduğuna inanabilir. Buna inanmak, işareti alnına almak demektir; yalnızca kabul etmek ise, işareti eline almak demektir.

Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.

Pazar yasası sırasında papalığın elinden kurtulanlar, Tanrı’ya ibadet gününün güneşin günü olduğu yönündeki şeytani fikri, tam da Amerika Birleşik Devletleri ile Birleşmiş Milletler’in Roma’nın fahişesi, papalık gücü, kuzeyin kralı ile el ele verdiği zamanda reddederler.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> "Amerika Birleşik Devletleri’nin Protestanları, Spiritüalizmin elini kavramak için uçurumu aşarak ellerini uzatmada başı çekecek; Roma gücüyle el sıkışmak için derin uçurumun üzerinden uzanacaklar; ve bu üçlü birliğin etkisi altında, bu ülke vicdan haklarını çiğneme konusunda Roma’nın izinden gidecek." Büyük Tartışma, 588.

It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.

Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetinin yapısını ortaya koymak için zaman ayırmak, kırkıncı ayet üzerine değerlendirmelerimize devam ederken önemlidir. Kuzeyin kralı, yani Modern Roma, yeryüzünün tahtına kurulmak için üç coğrafi engeli fetheder. Putperest Roma üç coğrafi engeli fethetti; Papalık Roması da öyle. Bu nedenle Modern Roma, kırkıncı ayette güneyin kralını (eski Sovyetler Birliği) fetheder, ardından kırk birinci ayette görkemli diyarı (Amerika Birleşik Devletleri) fetheder ve sonra da kırk ikinci ve kırk üçüncü ayetlerde Mısır’ı (Birleşmiş Milletler) fetheder.

But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.

Ancak Bayan White’ın önceki alıntısında belirtildiği gibi, Amerika Birleşik Devletleri aynı anda papalıkla ve Birleşmiş Milletlerle iş birliği yapar. Ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliği, yakında çıkacak Pazar yasasında gerçekleşir; ancak Daniel kitabının 11. bölümünün 41–43. ayetleri, eşzamanlı fetihleri ardışık biçimde tanımlar. Gösterilen sıralama olayların akışını temsil eder, fakat bunların hepsi yakında çıkacak Pazar yasasında gerçekleştirilir.

At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.

O noktada, Vahiy’in on sekizinci bölümünün “ikinci sesi” “konuşur”, tam da Amerika Birleşik Devletleri’nin “konuştuğu” yerde. Tanrı, Şeytan’ın konuştuğu yerde ve zamanda konuşur. Kırk dördüncü ayette, doğudan ve kuzeyden gelen haberler kuzeyin kralını rahatsız eder ve nihai papalık katliamı başlatılır. Kırk dördüncü ayet, tıpkı kırk ikinci ve kırk üçüncü ayetler gibi, kırk birinci ayette başlar; o esnada Vahiy’in on sekizinci bölümündeki güçlü melek, O’nun diğer sürüsünü Babil’den çıkmaya çağırmaya başlar.

The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.

O’nun sunduğu mesaj, üçüncü 'vay'daki İslam’ı O’nun yargısının aracı olarak tanımlayan ve Babil’in fahişesinin cezalandırılmasını bildiren bir mesajdır. İslam "doğudan gelen haberler" olarak, papalık (sahte kuzey kralı) ise "kuzeyden gelen haberler" olarak temsil edilir. Daniel’in on birinci bölümünün kırkıncı ayeti soruşturma yargısını, kırk birinci ayetten kırk beşinci ayete kadar olan ayetler ise yargının icrasını tanımlar.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.

Daniel 11’in kırkıncı ayetine ilişkin incelememize bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Bir seferinde, New York’ta bulunduğum sırada, gece vakti, kat üstüne kat göğe doğru yükselen binaları görmeye çağrıldım. Bu binaların yangına dayanıklı olduğu garanti ediliyordu ve sahiplerini ve inşa edenleri yüceltmek için yapılmışlardı. Bu binalar daha ve daha yükseğe yükseliyor, içlerinde en pahalı malzemeler kullanılıyordu. Bu binaların sahipleri kendi kendilerine şunu sormuyorlardı: “Tanrı’yı en iyi nasıl yüceltebiliriz?” Tanrı düşüncelerinde yoktu.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> "Şöyle düşündüm: 'Ah, kaynaklarını böyle yatıranlar izledikleri yolu Tanrı'nın gördüğü gibi görebilselerdi! Peş peşe görkemli binalar dikiyorlar, ama evrenin Hâkimi'nin gözünde planları ve tasarıları ne kadar da akılsızdır. Tanrı'yı nasıl yüceltebileceklerini kalp ve aklın tüm güçleriyle araştırmıyorlar. Bunu, insanın ilk görevi olan şeyi, gözden kaçırmışlar.'"

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Bu göğe yükselen binalar dikildikçe, sahipleri kendilerini tatmin etmek ve komşularının kıskançlığını kışkırtmak için kullanacak paraları olduğundan hırslı bir gururla sevindiler. Böylece yatırdıkları paranın büyük kısmı haksız tahsilatla, yoksulları ezmek suretiyle elde edilmişti. Gökte her ticari işlemin hesabının tutulduğunu unuttular; her haksız anlaşma, her sahtekârlık orada kayda geçirilir. İnsanlar hilekârlık ve küstahlıklarında Rab’bin geçmelerine izin vermeyeceği bir sınıra ulaşacakları bir zaman geliyor ve Yehova’nın tahammülünün de bir sınırı olduğunu öğrenecekler.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> Gözlerimin önünden geçen bir sonraki sahne bir yangın alarmıydı. İnsanlar yüksek ve sözde yangına dayanıklı binalara bakıp, 'Bunlar tamamen güvenli,' dediler. Ama bu binalar sanki ziften yapılmış gibi kül oldu. İtfaiye araçları yıkımı önlemek için hiçbir şey yapamadı. İtfaiyeciler makineleri çalıştıramadı.

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> Bana bildirildi ki, Rab'bin zamanı geldiğinde, gururlu ve hırslı insanların yüreklerinde hiçbir değişim gerçekleşmemişse, insanlar kurtarmaya kudretli olan elin yok etmeye de kudretli olacağını anlayacaklardır. Yeryüzündeki hiçbir güç Tanrı'nın elini durduramaz. Tanrı'nın, insanların O'nun yasasını hiçe saymaları ve bencil hırsları nedeniyle cezayı göndermek için belirlediği zaman geldiğinde, hiçbir yapı, onu yıkımdan koruyacak bir malzeme kullanılarak inşa edilemez.

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> Eğitimciler ve devlet adamları arasında bile, toplumun bugünkü durumunun temelinde yatan nedenleri kavrayanlar pek azdır. Yönetimin dizginlerini elinde tutanlar, ahlaki yozlaşma, yoksulluk, sefalet ve artan suç sorununu çözememektedir. Ticari faaliyetleri daha sağlam bir temele oturtmak için nafile çabalıyorlar. İnsanlar Tanrı’nın sözünün öğretilerine daha çok kulak verselerdi, kafalarını karıştıran sorunların çözümünü bulurlardı.

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> Kutsal Yazılar, Mesih’in ikinci gelişinden hemen önce dünyanın durumunu tanımlar. Soygun ve haraçla büyük servetler biriktirenler hakkında şöyle yazılmıştır: “Son günler için kendinize servet yığdınız. İşte, tarlalarınızı biçen işçilerin, haksızlıkla alıkoyduğunuz ücretleri feryat ediyor; ve biçenlerin feryatları Orduların Rab’binin kulaklarına ulaşmıştır. Yeryüzünde zevk ve sefahat içinde yaşadınız; şımardınız; yüreklerinizi sanki bir kesim günündeymişsiniz gibi beslediniz. Doğru olanı mahkûm edip öldürdünüz; o ise size karşı koymuyor.” Yakup 5:3-6.

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> Ama zamanın hızla gerçekleşen alametlerinin verdiği uyarıları kim okuyor? Dünyaperestler üzerinde nasıl bir etki bırakıyor? Tutumlarında ne gibi bir değişiklik görülüyor? Nuh devri insanlarının tutumunda görülenden daha fazla değil. Dünyevi iş ve zevklere dalmış olan tufan öncesi insanlar, 'Tufan gelip hepsini alıp götürünceye kadar hiçbir şey bilmiyorlardı.' Matta 24:39. Onlara gökten gönderilen uyarılar vardı, ama dinlemeyi reddettiler. Ve bugün dünya, Tanrı'nın uyarı sesini bütünüyle umursamadan, ebedi yıkıma doğru hızla ilerliyor.

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”

> Dünya savaş ruhuyla çalkalanıyor. Daniel kitabının on birinci bölümündeki peygamberlik neredeyse tamamen yerine gelmiş durumda. Yakında peygamberliklerde söz edilen sıkıntı sahneleri meydana gelecek.

> Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.

> Kilise için Tanıklıklar, dokuzuncu cilt, on birinci sayfa.

Back to Articles