Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

Yoel Kitabı ve Laodikyalı Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Yirmi Birinci

Number Twenty-One

Yirmi bir numara

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> Ve günlük kurbanın kaldırıldığı ve ıssız bırakan iğrençliğin dikildiği zamandan itibaren, bin iki yüz doksan gün olacaktır. Daniel 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

22 Ekim 1844’ten beri, peygamberlik zamanının uygulanması, gerçeğin sözünü doğru biçimde ayırt etmek isteyenler için artık peygamberliğin doğru bir uygulaması değildir. On birinci ayetteki 1290 yıllık dönem, 1844’ten sonra sembolik bir dönem olarak uygulanmalıdır; ve 1844 sonrasındaki bu uygulama, ya da “zaman” unsurlarını içermeyen bir dönem, 1844’ten önce anlaşıldığı şekliyle gerçeğin temel anlayışını korumalıdır. 1290, önce 30 yılı, ardından 1260 yılı temsil eder. 1844’ten önceki anlayış, 508’den 538’e kadar olan otuz yılın, Deccal’ın 538’den 1798’e kadar hüküm sürmeye başlaması için bir hazırlık dönemi olduğunu kabul ediyordu.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

Otuz yıllık geçiş, 2. Selanikliler’de Pavlus’un ele aldığı konudur. Pavlus “zaman” unsuruna hiçbir atıf yapmaz; ancak o otuz yıl içinde putperestliğin papalığa yerini bırakmasının peygamberî özelliklerini tanımlar. Ardından papalık yönetimi başladı. Herhangi bir zaman unsurundan bağımsız tarihsel anlayış, Kutsal Kitap kehanetindeki dördüncü krallığın beşinci krallığa geçişini tespit eder; bunu, iki papalık kıyımından ilki izler; böylece altıncı krallığın ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliğine geçişine ve ikinci papalık kıyımına örnek teşkil eder.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

Otuz yıllık hazırlığın ardından gelen bir peygamberlik dönemi, Tanrı'nın seçilmiş bir halkla yaptığı antlaşmanın başlıca bir simgesidir. Otuz yıllık süre zarfında iki gücün el değiştirmesi ve bunu izleyen 1260 yıllık zulüm, Mesih'in otuz yıllık hazırlığının ardından gelen 1260 günlük kurtuluşla örtüşür. Mesih Karşıtı'nın otuz yıllık hazırlığı, Mesih'in otuz yıllık hazırlığının bir taklidiydi. Otuz yılın sonu, ya Mesih'in vaftizinde güçlendirilmesini ya da 538'de Mesih Karşıtı'nın güçlendirilmesini gösterir. Mesih Karşıtı'nın güçlendirilmesi, önceki krallıktan gelen ekonomik ve askerî destekten kaynaklandı; Mesih'in üzerine dökülen güç ise otuz yıl önce ayrıldığı önceki krallıktan geldi.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

İki dönem arasındaki kırılma bir güçlendirmeyle işaretlenir ve Avram ile Pavlus’un ortaya koyduğu iki dönem arasındaki kırılma basit bir karşılaştırmayla anlaşılır. Avram ve Pavlus’un otuz yıllık ayrımında, hazırlık dönemi antlaşma sürecini temsil eden ilk otuz yıldı; bu da Avram’ın soyunu Mısır’daki esarete ilişkin kehaneti yerine getirmeleri için güçlendirdi. Dört yüz otuz yılın ayrıca sembolik bir bölünmesi vardır; çünkü doğru şekilde ele alındığında, ilk iki yüz on beş yılı Tanrı’nın temsilcisi ile Firavun temsil eder. Yusuf ve ilk 215 yıl için iyi bir Firavun vardı; Musa ve ikinci 215 yıl içinse kötü bir Firavun vardı.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

Bu bölünme, dört kuşaktan oluşan iki dönemi tanımlar. İlk dört kuşak, satır satır ikinci dört kuşakla örtüştürülebilir ve böyle yapıldığında, peygamberî bir alfa ve omega olarak Yusuf ve Musa, alfadaki iyi bir Firavun ve omegadaki kötü bir Firavun ile etkileşime girer. Bu paralel değerlendirmeden büyük bir içgörü elde edilebilir, ancak ben yalnızca, Avram’ın dördüncü kuşağa ilişkin öngörüsünün, 430 yıl içindeki dört kuşağın iki tanığını ortaya koyduğunu belirtiyorum. Dört kuşağın iki katlı temsili, Yaratılış 4 ve 5’in soyağaçlarında bulunur. Soy çizgilerinin sıralanmasının başlangıcı olarak Kabil ve Şit’i dikkate aldığımızda, Şit’ten Nuh’a sekiz kuşak bulunduğunu ve ortadan bölündüğünde bunun dört kuşaktan oluşan iki dönemi temsil ettiğini görürüz. Bu durum, hem Şit’in hem de Kabil’in sekiz kuşaklık soy çizgilerinde görülür.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

Dördüncü ve beşinci bölümlerdeki soykütükleri, soy çizgilerinin sonu olan Nuh ile temsil edilir. Nuh, gökkuşağıyla temsil edilen, Tanrı’nın insanlıkla yaptığı antlaşmanın simgesidir. Abram ise, sünnetle temsil edilen, Tanrı’nın seçilmiş bir halkla yaptığı antlaşmanın simgesidir. Bu iki antlaşma her zaman birbirine bağlıdır ve Nuh’un tufanının hemen ardından Babil Kulesi’yle karşılaştığımız Yaratılış’ın on birinci bölümü, Abram’a uzanan soykütüğünün ortaya konduğu yerdir. O bölümde sayı sekiz değil, on kuşaktır. Hem Abram’a uzanan bölümde hem de Nuh’a uzanan bölümde, Nuh’la yapılan ve İbrahim’le yapılan antlaşmalar temsil edilir.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

Seçilmiş bir halka seslenen on birinci bölümdeki pasajda, o nesillerden ikisinin büyük bir ışıkla dolu olduğunu görüyoruz.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> Eber otuz dört yaşındayken Peleg’in babası oldu. Eber, Peleg’in babası olduktan sonra dört yüz otuz yıl daha yaşadı ve oğulları ve kızları oldu. Peleg otuz yaşındayken Reu’nun babası oldu. Yaratılış 11:16-19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

Eber’e yapılan gönderme, zamanla “İbrani” olarak tanımlanacak İbranice sözcüğe yapılan ilk göndermedir. Seçilmiş bir halkın soyağacında, on soyundan gelenlerden biri “İbrani” olarak adlandırılır; bu, seçilmiş halkın da böyle bilineceği addır. Üç ayette Eber ve Peleg, seçilmiş İbrani ırkının ayrımını işaretlemek için kullanılır. Eber, “karşıya geçiş” veya “karşıya geçen” anlamına gelir ve “İbrani” sözcüğünün köküdür. Abram, Babil’den Vaat Edilen Topraklara geçenlerin simgesidir. “Peleg” ise “bölünme” veya “ayrılma” anlamına gelir; Yaratılış 10:25’te belirtildiği gibi, orada Peleg’in günlerinde “yeryüzünün bölündüğü” bildirilir.

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

Eber ve Peleg, hakikat sözünü doğru biçimde ayırmak isteyenler için peygamberî bir bölünmeyi temsil eder. Nuh’un soy kütüğü, sekiz kuşaktan oluşan iki soy kolu ortaya çıkardı; bu da dörder kuşaktan iki diziye karşılık geliyordu; Mısır’daki 430 yıl da böyledir. Yaratılış 11’deki soy kütüğü ise sekizle değil, on ile temsil edilir; çünkü bu, seçilmiş bir halkın soy kütüğüdür. Seçilmiş halk beşerli iki gruba ayrılır; böylece on bakire benzetmesiyle uyum sağlar; bu da Tanrı’nın antlaşma halkına ilişkin benzetmedir.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

Seçilmiş halkın o soyağacında, Peleg’in adı ve tarihsel gerçekleşmesi, yeryüzünün Babil Kulesi’nde bölündüğü Kutsal Kitap tarihinin tam o noktasında, akıllı ve akılsız kızlardan oluşan iki sınıfın ayrılışını temsil eder. On kişilik listede Peleg beşincidir; çünkü onluğun ortası odur. Abram ile örneklenen İbranî Eber, gece yarısı çığlığında iki sınıf ayrıldığında karşıya geçip akıllı kıza dönüşen akılsız kızı temsil eder. Adıyla ilk İbranî olan Eber, antlaşmayla ilk İbranî olan Abram’ı temsil eder. Rab Abram’ı Babil’den çağırdığında, bu, erkekleri ve kadınları Babil’den dışarı çağıran ikinci meleğin güçlendirilmesi olan gece yarısı çığlığı mesajını örnekliyordu.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

On bakire benzetmesi, Peleg'in ayrım çizgisinin sınama dönemi kapısını kapatmasından hemen önce, dışarı çıkmaya yapılan bir çağrıyı temsil eden Eber ve Peleg ile temsil edilir. Peygamberlik bağlamında Eber, Peleg'den sonra 430 yıl yaşadı; Peleg ise 30 yıl yaşadı. Abram'ın üçlü antlaşmasının ilk adımı Eber ve Peleg tarafından temsil edildi. Abram, Eber olarak; Peleg ise iki sınıf arasındaki ayrım çizgisi olarak. Paul'un Abram'ın peygamberliğine yaptığı ek, Peleg'in Eber'in peygamberliğine yaptığı ektir. Eber 400 yılı ilan etti, ancak Peleg 430 yılı belirledi. Bu nedenle Peleg Paul'u temsil ediyordu ve Paul'un 400 yıla 30 yıl eklemesi ile Paul'un hizmeti, Kutsal Kitap peygamberliğindeki Peleg'i tanımlamaktı. Paul'un tanımladığı Kutsal Kitap peygamberliğindeki "Peleg", ulusun maddiden maneviye bölünmesini temsil ediyordu.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

Shem'den Peleg'e beş nesil, Rue'den Abram'a da beş.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> Ve Abram’a şöyle dedi: “Şunu iyi bil: Senin soyun kendilerinin olmayan bir ülkede yabancı olacak; onlara hizmet edecek ve dört yüz yıl boyunca eziyet görecek.” Yaratılış 15:13.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> Şimdi vaatler İbrahim’e ve onun soyuna verildi. Çokları kastediliyormuş gibi “ve soylara” demiyor; ama tek birini kastederek “ve senin soyuna” diyor; bu da Mesih’tir. Ve şunu söylüyorum: Tanrı’nın Mesih’te önceden onayladığı antlaşmayı, ondan dört yüz otuz yıl sonra gelen Yasa, vaadi hükümsüz kılacak şekilde bozamaz. Çünkü miras Yasa’dan ise artık vaatle değildir; ama Tanrı onu İbrahim’e vaat aracılığıyla verdi. Galatyalılar 3:16-18.

Thirty Years Old

Otuz yaşında

Jesus was thirty when he began His ministry.

İsa, hizmetine başladığında otuz yaşındaydı.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> İsa yaklaşık otuz yaşındayken, (sanıldığı üzere) Yusuf’un oğluydu; Yusuf ise Heli’nin oğluydu. Luka 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

Yusuf otuz yaşındayken Mısır’da Firavun’a hizmet etmeye başladı.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> Yusuf, Mısır Kralı Firavun’un huzuruna çıktığında otuz yaşındaydı. Yusuf, Firavun’un huzurundan çıkıp bütün Mısır ülkesini dolaştı. Yaratılış 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

Peygamber Hezekiel hizmetine başladığında otuz yaşındaydı ve hizmeti yirmi iki yıl sürdü.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Otuzuncu yılda, dördüncü ayın beşinci günü, Kebar Irmağı kıyısında sürgünlerin arasındayken, gökler açıldı ve Tanrı'ya ilişkin görüler gördüm. Hezekiel 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

Hezekiel’in yazılarında, başka herhangi bir peygamberinkinden daha fazla tarihsel atıf vardır. Hezekiel’in yazılarında belirlenebilir tarihlere ilişkin on üç doğrudan atıf bulunur ve farkında olmadan Kutsal Kitap bilginleri ile tarihçiler, onun hizmetinin yirmi iki yıl sürdüğünü doğrular; ne var ki, yirmi ikinin yüz kırk dört binin bir simgesi olduğunu bilmezler.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

Kral Davut tahta çıktığında otuz yaşındaydı ve kırk yıl hüküm sürdü.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> Davut tahta çıktığında otuz yaşındaydı ve kırk yıl hüküm sürdü. Hebron’da Yahuda üzerinde yedi yıl altı ay; Yeruşalim’de ise bütün İsrail ve Yahuda üzerinde otuz üç yıl hüküm sürdü. 2. Samuel 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

Davut’un kırk yıllık hüküm süresi sembolik bir sayıdır ve 40’lık dönem, Abram ile Pavlus’un 430 yılına benzer; çünkü bu 40 yıl iki parçaya bölünmüştür (yedi buçuk ve otuz üç yıl). Davut’un kırk yıllık hükmünün bu iki dönemi ayrıca peygamberce bir muamma barındırır; çünkü Kutsal Kitap’taki başka bir tanık bu iki dönemi yedi yıl ve otuz üç yıl olarak kaydeder. İkinci Samuel’deki fazladan altı ay neyi temsil eder ve 7,5 ile 33 nasıl 40 eder? Peygamberce bir gerçeği temsil etmesi gereken altı aylık bir çakışma vardır.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> Davut'un İsrail üzerindeki krallık süresi kırk yıldı: Hebron'da yedi yıl, Yeruşalim'de otuz üç yıl krallık etti. 1 Krallar 2:11.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22, ilahi olan ile insanlığın birleşimini temsil eden sembolik bir sayıdır ve Hezekiel'in hizmeti yirmi iki yıl sürdü. Yusuf'un on dört yılı yedişer yıllık iki döneme ayrılır; Mesih'in antlaşma haftası iki eşit 1260 günlük döneme bölünür; Davut'un kırk yıllık hükümranlığı da iki döneme ayrılır ve bu iki dönemi birbirine bağlayan ek bir sembol bulunur.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

İsa peygamber, kâhin ve kraldır. Son günlerde muzaffer kilisesini bir sancak olarak yükseltecek ve o kilise, tanrısallığını insanlıkla birleştirmiş olan Mesih tarafından peygamber, kâhin ve kral olarak temsil edilir; bu, peygamber Hezekiel, kâhin Yusuf ve kral Davut ile simgelenir. Dört simge, normalin yedi katı ısıtılmış fırındaki üç kahramanı temsil eder; sonra dördüncü göründü ve o, Tanrı’nın Oğlu gibiydi. Nebukadnessar’ın altın heykelinin adanma töreninde bütün dünya temsil edildi ve hepsi, dördüncü ilahi kişi tarafından desteklenen, insan bir peygamberden, insan bir kâhinden ve insan bir kraldan oluşan muzaffer kiliseyi gördüler.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> "Şeytan dünyayı esir almıştır. Görünürde ona büyük önem atfederek putlaştırılmış bir Şabat getirmiştir. Bu putlaştırılmış Şabat uğruna Hıristiyan dünyasının Rab'bin Şabat'ına gösterdiği hürmeti çalmıştır. Dünya bir geleneğe, insan yapımı bir buyruğa boyun eğiyor. Nebukadnezar Dura ovasında altın heykelini dikerek kendini nasıl yücelttiyse, Şeytan da bu sahte Şabat'ta kendini öyle yüceltmektedir; uğruna göğün kisvesini çalmıştır." Review and Herald, 8 Mart 1898.

## The Number Four

Dört Sayısı

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

Peygamberlik düzeyinde, kırk, Abram’ın dört yüzünün onda biridir ve dört de kırkın onda biridir. Dört sayısında bulunan herhangi bir peygamberlik özelliği, kırkın sembolizmiyle uyumlu olmalı; bu da sırasıyla dört yüzün sembolizmiyle uyumlu olmalıdır. Bağlamda, dört çoğu zaman “tüm dünyayı” temsil eder; bu yaygın bir anlayıştır, ancak aynı zamanda “bir ilerleme”yi ve bazı bağlamlarda “kademeli bir yıkım”ı da temsil eder.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

Yedi borazanın ilk dördü, Batı Roma’nın kademeli yıkımını temsil eder. Konstantinopolis’teki Doğu Roma, dört Osmanlı sultanına boyun eğerek sona erdi. Adım adım, Doğu ve Batı Roma, dört borazanla temsil edilen dört dönem boyunca çözülüp dağıldı; aynı zamanda beşinci ve altıncı borazanların İslamı tarafından da yıkıma uğratıldı. Birlikte bu iki hat, dört borazan dönemi boyunca Roma’nın düşüşünü ortaya koyarken, İslam’la tırmanan savaş, İslam’ın dört sultanının krallık üzerinde egemenliği ele geçirmesiyle nihai yıkıma yol açar. Batı ve doğunun tarihi, 330 yılında Konstantin’in İmparatorluğu bölmesiyle başladı.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

Batı Roma’nın dört borusu 330’da başlar ve beşinci ile altıncı boru, Doğu Roma’yı çökerten gücü temsil eder; Doğu Roma da 330’da başladı. Hem Doğu hem Batı Roma, 538’de papalık gücünü yeryüzünün tahtına oturtma işine katkıda bulundu; bu yüzden Batı ve Doğu’nun iki kolu, Pazar yasasında papalık gücünü yeniden tahta oturtacak olan Amerika Birleşik Devletleri’nin iki boynuzunu simgeler. Peygamberlik bağlamında Batı Roma kilise siyasetinin, Doğu Roma ise devlet siyasetinin simgesidir.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

Batı ve Doğu Roma’nın yıkılışı tarihi içinde, Papalık Roma’sının tarihi anlatılır. Efes’le temsil edilen havarilerin kilisesiyle başlayarak, ilk üç kilise dördüncü kiliseyle sonuçlanır; bu da 538’den 1798’e kadar Papalıktır. Vahiy’in on üçüncü bölümünde, Papalığın 1798’de aldığı ölümcül yarasının Pazar yasasında iyileştirilmesinden sonra 42 ay boyunca hüküm süreceği belirtilir. “Artık zaman yoktur” 1844’ten sonradır; bu nedenle kırk iki ay, Pazar yasasından Mikail ayağa kalkıncaya kadar sürecek zulüm döneminin bir sembolüdür. Öncüler, kiliselerin, mühürlerin ve borazanların birbirine paralel ilerleyen üç tarih çizgisini temsil ettiğini anladılar. Batı Roma’nın peygamberlik tanıklığının Doğu Roma çizgisinin ve Papalık Roma çizgisinin üzerine yerleştirilmesi, Millerciler tarafından kullanılan bir peygamberlik uygulaması değildir; fakat bu teknik, onların yerleşik anlayışlarının hiçbirine aykırı düşmez.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

Hat üstüne hat, ilk dört borazan beşinci ve altıncı borazanların temsil ettiği tarihin üzerine örtüştürülmeli ve ardından dördüncü kilisenin temsil ettiği papalık zulmü dönemine götüren ilk üç kilisenin hattı da örtüştürülmelidir. Birinci hatta dört borazan, ikinci hatta dört sultan ve üçüncü hatta dört kilise. “Dört” sayısı yeryüzünün tamamını temsil eder, ancak aynı zamanda sivil ya da dinî bir gücün kademeli olarak yıkıma uğratılmasını da temsil eder. Ne ifade ettiği bağlama göre belirlenir.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

Pazar yasasıyla birlikte papalık gücü yeniden tesis edilir. Papalığa ilk kez yetki verildiğinde otuz yıllık bir hazırlık dönemi vardı. İlk dört kilisede, dördüncü kilise papalığı; birinci kilise ise Efes olarak temsil edilen öğrencileri ifade eder. Hristiyan kilisesinin ilk üç kuşağı, İzebel tarafından temsil edilen dördüncü kilise Tiyatira’ya yol açtı. Tiyatira’ya geldiğinizde, 538 yılında Orleans Konseyi’nde bir Pazar yasası çıkarıldı; bu da, 1798’deki ölümcül yara iyileştirildiğinde Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasını işaret eder.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

1798’den, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasına kadar olan tarih, ilk dört kilise tarafından temsil edilir. Dördüncü kilise olan Tiyatira, Pazar yasasını ve onu izleyen papalık zulmünü temsil eder. İlk sevgisini kaybeden ilk kilise Efes, dört aşamalı ilerleyici yıkımın sonunda Tiyatira’nın Pazar yasasında son buldu. Tiyatira’nın Pazar yasasına götüren nesil, Bergama’nın üçüncü neslidir. Tiyatira, sınama süresinin sona ermesine kadar Pazar yasasını temsil eder ve Bergama, Tiyatira’ya giden yolu hazırlayan üçüncü neslin uzlaşmasını temsil eder. Bergama’nın üçüncü nesli ve onun temsil ettiği uzlaşma, 321’de ilk Pazar yasasını çıkaran Konstantin döneminde ilk kez gerçekleşti. Amerika Birleşik Devletleri, Efes’in kuzusu olarak başladı; fakat Tiyatira’yı yeniden tahta oturttuğunda bir ejderha gibi konuşur.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

Amerika Birleşik Devletleri'nin kademeli yıkımı, Vahiy Kitabı'ndaki ilk dört kilise tarafından temsil edilir. Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın kademeli yıkımı, yeryüzü canavarının ejderha gibi konuştuğu Pazar yasasına götüren dört nesil boyunca gerçekleşir. Son nesil, Aden Bahçesi'nde olduğu gibi bir sürüngen olan ejderha tarafından temsil edilir ve bu nedenle hem Vaftizci Yahya hem de İsa, antik İsrail'in son neslini "engerekler soyu" olarak adlandırdı.

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

Dördüncü ve son nesil, ya yüz kırk dört bini temsil eden “seçilmiş soy”dur ya da onun karşıtı, engerekler soyudur. Bir zümre Mesih’in suretini oluşturmuştur, öbürü ise canavarın—yılanın—suretini. Engerekler soyu, Tanrı’nın Sözü’nde dört kez doğrudan ortaya konur. Her bir atıfta bağlam farklıdır.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Ne var ki, Ferisîler ile Sadukîlerin birçoğunun vaftizine geldiğini görünce onlara şöyle dedi: Ey engerekler soyu, gelecek gazaptan kaçmanız için sizi kim uyardı? Matta 3:7.

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

Eğer "engerekler soyu" yalnızca Yahya'nın hoşlanmadığı birkaç mezhepten insanlar hakkında söylenmiş bazı aşağılayıcı sözlerden ibaret olsaydı, bu ifade hakkında söylenecek bir şey olmazdı. Ama Tanrı'nın Sözü'ndeki her kelime kutsaldır, bu yüzden Yahya Sadukiler ve Ferisiler'e belirli bir niteleme atfediyordu. Bu niteleme, ifade edildiği pasajın bağlamı tarafından peygamberce tanımlanır. Pasajda önce Yahya'nın hizmetini yerine getirdiği belirtilir, sonra Sadukiler ve Ferisiler anlatıya girer. Açılış ayetlerinde Yahya'nın, Yeşaya'nın "çölde haykıran sesi" olarak tanımlandığı belirtilir.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> O günlerde Vaftizci Yahya, Yahudiye Çölü'nde vaaz ederek ortaya çıktı ve şöyle diyordu: Tövbe edin; çünkü göklerin egemenliği yakındır.

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> Çünkü bu, peygamber Yeşaya’nın şöyle dediği kişidir:

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> Çölde haykıranın sesi: Rab'bin yolunu hazırlayın, O'nun yollarını düzleyin.

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> O Yahya’nın giysisi deve kılındandı; belinde deri bir kuşak vardı; yiyeceği çekirge ve yaban balıydı.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> O zaman Yeruşalim'den, bütün Yahudiye'den ve Şeria çevresindeki bütün bölgeden ona geldiler; günahlarını itiraf ederek Şeria'da ondan vaftiz oldular. Ama Ferisilerle Sadukilerden birçoğunun onun vaftizine geldiğini görünce onlara şöyle dedi: Ey engerekler soyu, gelecek gazaptan kaçmanız için sizi kim uyardı? Matta 3:2-7.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

Kadim İsrail’in son nesli, çölden gelen bir peygamber tarafından “engerekler soyu” olarak nitelendirildi. Yuhanna, Antlaşma’nın Elçisi’nin yolunu hazırlayan Malaki’de sözü edilen haberci rolünü yerine getiren ve aynı zamanda Yeşaya’nın belirttiği “çölde haykıran ses” olan peygamberdir.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

Eğer “yaprakları” bir sembol olarak ele alırsak, “ikrarı” temsil ettiklerini görürüz. İlk örnek, günahkârlıklarını incir yapraklarıyla örten Adem ve Havva’dır. Daha önce ışık giysisini, doğruluk giysisini giymişlerdi; ama o gidince, çıplak olduklarını fark ettiler. Laodikyalılar ise, tek yapmaları gerekenin “ikrarın yapraklarının” ardına saklanmak olduğunu ve her şeyin yolunda olacağını düşünür. Metnin ilerleyen kısmında Yuhanna, kurtulmak için İbrahim’in soyuna güvenen Laodikyalı Yahudilere doğrudan karşı çıkar; çünkü onların varsayımları yalnızca ikrarın boş yapraklarıydı. Bir kişinin giysileri, kim olduğunu temsil eder.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

Ağaçlar, insanların ve krallıkların sembolüdür ve meyve, dal, tohum, toprak, su, kök ve elbette yapraklar kendi başlarına belirli peygamberî sembolleri temsil eder; ancak bu hakikatlerin her biri, bir “ağacı” oluşturan peygamberî sembolleri kullanan çeşitli kehanetlerde temsil edilen diğer sembollerle bağlantılıdır. Elbette, bir ağacın ilk peygamberî sembolizmi, onun bir ölüm kalım sınavını temsil etmesidir.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

Yuhanna’nın mesajı, giydiği kıyafetler ve yediği yiyeceklerle temsil edilir. Eski İsrail’in başlangıcındaki manna ya da sonunda Göğün Ekmeği gibi peygamberî yiyecekler yenmelidir. Yiyecek, yenmesi gereken peygamberî bir sınama mesajını temsil eder; çünkü bu, Mesih’in bedeni ve kanıdır. Yuhanna’nın giydiği kıyafetler ve yediği yiyecek, Mesih’in yolunu hazırlayan mesajı ve habercisini tanımlar. Yuhanna, Mesih’in yolunu hazırlayan son habercinin tipidir; Mesih ise Pazar yasasında ansızın kendi tapınağına gelen Antlaşmanın Elçisidir. Bu gerçekleştiğinde, aynı zamanda Laodikyalılar ve delice otları olan akılsız kızlar, İbrahim’in meşru antlaşma halkı olduklarını iddia edenlerin dördüncü ve son neslini temsil eder; tıpkı Yuhanna’nın çölden ortaya çıktığı zamanda Ferisiler ve Sadukilerde olduğu gibi.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

John, deve tüyünden giysi ve boyundurukla kullanılan çiftlik hayvanlarında olduğu gibi bir koşum bağlantısı içeren bir deri kuşak giyerdi. O yedi; bu nedenle, Kutsal Yazılarda İslam’ın önde gelen bir sembolü olan çekirgeler onun mesajının konusuydu ve İslam mesajını balla karıştırdı.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> İsrail halkı onun adını Manna koydu: kişniş tohumu gibiydi, beyazdı; tadı da balla yapılmış ince çörekler gibiydi. Çıkış 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

Manna, Tanrı’nın Sözü’nün bir sembolüdür ve bal tadındaydı; peygamberler, yedikleri şeklinde temsil edilen mesajın tadını bal olarak tanımlar. John, çekirgeler ve deve derisi ile deve kılından bir kuşakla temsil edilen İslam’ın mesajını getirdi. Çekirge ve deve, her ikisi de İslam’ın sembolleridir. İslam’ın o mesajı, "bal" olarak temsil edilen Tanrı’nın Sözü’nün sağladığı aydınlanmayla karışmıştı.

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> O zaman Yonatan dedi: Babam ülkeyi sıkıntıya soktu; ne olur, bu baldan biraz tattığım için gözlerimin nasıl aydınlandığını görün. 1 Samuel 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

John sadece İslamî bir mesajı temsil etmedi; İlyas gibi o da çölden geldi ve John bal yemedi, yaban balı yedi; çünkü o da, Mesih’te olduğu gibi, kendi balı olan bir mesaja sahip olan ve Ferîsiler ile Sadukilerin mayasıyla temsil edilen zamanının kurumlarında yetiştirilmemişti. John çöldeki balı yedi; çünkü çağının dinî kurumlarının dışında Kutsal Ruh tarafından eğitilmişti. O dönemin tipik kuşağında, kişinin deve kılından giysisini üzerine bağladığı bir menteşe mekanizması bulunurdu. Bu menteşe, dünyasal kutsal mekândan göksel kutsal mekâna geçişte dönüm noktası olan John’u temsil eder.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> Peygamber Yahya iki çağ arasındaki bağlantı halkasıydı. Tanrı’nın temsilcisi olarak, yasanın ve peygamberlerin Hristiyan çağıyla ilişkisini göstermek üzere ortaya çıktı. O, ardından daha büyüğünün izleyeceği daha küçük bir ışıktı. Yahya’nın zihni, halkına ışık saçabilsin diye Kutsal Ruh tarafından aydınlatıldı; ancak düşmüş insan üzerine, İsa’nın öğretisi ve örneğinden yayılan ışık kadar apaçık parlayan bir başka ışık ne şimdiye dek olmuştur ne de olacaktır. Mesih ve O’nun görevi, gölge niteliğindeki kurbanlarda simgelenmiş olduğu üzere, ancak silik biçimde anlaşılmıştı. Yahya’nın kendisi bile Kurtarıcı aracılığıyla gelecek ölümsüz yaşamı bütünüyle kavramamıştı. Çağların Arzusu, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

Yuhanna’nın menteşe giysisi, Yuhanna’nın vaftiz ettiği yerle temsil edilen dönüm noktası olan Mesih’in vaftizinin tam anında karşımıza çıkar. O yer, “feribot geçidi” anlamına gelen Bethabara olarak adlandırıldı ve kadim İsrail’in, tıpkı Yuhanna’nın yaptığı gibi, çölden çıkarken Vaat Edilen Topraklara girdiği yerin ta kendisidir.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

Elbette, Yuhanna'nın temsil ettiği şey yüz kırk dört binin hareketidir; ancak biz yalnızca şunu belirtiyoruz: İsa vaftiz edildiğinde, O'nun ve Yuhanna'nın “engerekler soyu” diye adlandırdığı kuşak, işte o kuşaktı. İsa, Tanrı'nın On Emir yasasını yüceltmek için geldi ve Kutsal Kitap’taki her sözü esinledi; dolayısıyla Eski İsrail’in son kuşağını “engerekler soyu” diye adlandırdığında, ikinci buyruğun yargının üçüncü ve dördüncü kuşaklarda yerine getirildiğine işaret ettiğini çok iyi bilir.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

Üçüncü ve dördüncü nesiller, dördüncü nesilde sona eren kademeli bir yargıyı temsil eder; dördüncü nesil engerekler soyudur. Mesih'in vaftizi 11 Eylül'ü simgeler. Yedinci Gün Adventistlerinin Laodikya nesli o zamandan beri son neslindedir. Yahya'nın Ferisilere ve Sadukilere verdiği mesaj Laodikya mesajıydı.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> Ama Ferisilerden ve Sadukilerden birçoğunun vaftizine geldiğini görünce, onlara şöyle dedi:

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> Ey engerekler soyu, sizi gelecek gazaptan kaçmaya kim uyardı?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> Öyleyse tövbeye yaraşır meyveler verin; ve içinizden, “Babamız İbrahim’dir” demeyi düşünmeyin:

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> Çünkü size derim ki, Tanrı bu taşlardan İbrahim'e çocuklar çıkarmaya kadirdir.

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> Şimdi de balta ağaçların köküne dayanmıştır; bu nedenle iyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır. Ben sizi tövbe için suyla vaftiz ediyorum; ama benden sonra gelen benden daha güçlüdür; onun ayakkabılarını taşımaya bile layık değilim. O sizi Kutsal Ruh’la ve ateşle vaftiz edecektir. Yabası elindedir; harman yerini iyice temizleyecek, buğdayını ambarına toplayacak; samanı ise sönmeyen ateşte yakacaktır.

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> O zaman İsa, Yahya tarafından vaftiz edilmek üzere Celile'den Şeria Irmağı'na, Yahya'nın yanına geldi. Matta 3:7-13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

İsa Celile’den geldi; bu, Yuhanna’nın kuşağındaki menteşeyle uyumlu bir dönüm noktasını ve Bethabara’nın anlamını da simgeler. Yol hazırlamaya yönelik Yuhanna’nın hizmeti, o zaman antlaşmayı tasdik etmeye yönelik Mesih’in hizmetine dönüşmüştü. Otuz yıllık hazırlık sona ermişti ve çarmıhtan önce ve sonra sürecek üç buçuk yıl başlamıştı.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

Yahya'nın mesajı, Kudüs'ün yıkımıyla gelecek gazaba dair bir uyarıydı; bu yıkım aynı zamanda dünyanın sonunu ve son yedi belayı da temsil eder. Bu uyarı mesajı İslam bağlamı içinde yer alıyordu ve yalnızca yolu hazırlayan Malaki'nin habercisini ve çölde haykıran ses olarak Yeşaya'nın sözünü değil, İlyas'ın mesajını da yerine getiren bir adam tarafından iletildi; çünkü Yahya'nın giysisi İlyas'ınkine benziyordu, tıpkı Yahya'nın mesajının da İlyas'unkine benzemesi gibi.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> Onlara, “Karşınıza çıkıp size bu sözleri söyleyen adam nasıldı?” dedi. Onlar da, “Kıllı bir adamdı; belinde deri kuşak bağlıydı” diye yanıtladılar. O da, “Bu, Tişbeli İlyas’tır” dedi. 2 Krallar 1:7, 8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

Eğer İlyas’tan değil de Yuhanna’dan, “Nasıl bir adamdı?” diye sorsalardı, onlara şu cevap verilirdi: “Kıllı bir adamdı ve beline deri bir kuşak bağlamıştı.” Yuhanna’nın altı ay süren bütün hizmeti, son ve dördüncü kuşağın özellikle belirlendiği ve tanımlandığı metinde temsil edilir. Onlara yönelik Laodikya mesajı, Tanrı’nın antlaşma halkı oldukları iddiasına doğrudan saldırır; ağaçların köklerine inen bir balta örneğiyle yaklaşan gazap konusunda onları uyarır. Mesaj, Mesih’in Yuhanna ile başlayan sınama sürecini tamamlayacağını da içeriyordu. Matta’da daha sonra, İsa Yahudilere “engerekler soyu” da der; Yuhanna’nın ağacı kesme temasından düşünceyi devralır ve nedenini açıklar.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> Ya ağacı iyi yapın, meyvesi de iyi olsun; ya da ağacı bozuk yapın, meyvesi de bozuk olsun; çünkü ağaç meyvesinden tanınır. Ey engerekler soyu, siz kötü iken nasıl iyi şeyler söyleyebilirsiniz? Çünkü yürek doluluğundan ağız konuşur. İyi insan yüreğinin iyi hazinesinden iyi şeyler çıkarır; kötü insan da kötü hazinesinden kötü şeyler çıkarır. Ama size şunu söylüyorum: İnsanların söyledikleri her boş söz için yargı gününde hesap vereceklerdir. Çünkü sözlerinle aklanacaksın ve sözlerinle mahkûm edileceksin. Matta 12:33-37.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

Yargı günü, ikinci buyruğa göre, dördüncü nesilde gerçekleşir. Yargı, konuştuğumuz mesaja dayanır ve o mesaj yüreklerimizden gelir. Konuştuğumuz mesaj, Petrus’un “seçilmiş soyu”ndan mı yoksa “engerekler soyu”ndan mı olduğumuzu belirler. Her iki sınıf da, Mesih’in kir fırçası kullanan bir adam olarak kendi döşemesini temizlediği bir sınama sürecinin sonunda ortaya çıkar. On bakire benzetmesindeki yağda olduğu gibi, mesaj ya kötü ya da iyi bir yürekle temsil edilir. Mesih’in göndermesi ayrıca şunu ekler: dördüncü ve son nesil olan bu engerekler soyu bir belirti arar ve onlara verilecek tek belirti Yunus’un belirtisiydi.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> Bunun üzerine bazı din bilginleriyle Ferisiler cevap verip şöyle dediler: “Öğretmen, senden bir belirti görmek istiyoruz.” Ama o onlara şöyle cevap verdi: “Kötü ve zinakâr bir kuşak belirti ister; ona peygamber Yunus’un belirtisinden başka bir belirti verilmeyecektir. Çünkü Yunus nasıl üç gün üç gece büyük balığın karnında kaldıysa, İnsanoğlu da üç gün üç gece yerin bağrında kalacaktır. Ninova halkı yargı gününde bu kuşakla birlikte kalkıp onu mahkûm edecek; çünkü onlar Yunus’un vaazını duyunca tövbe ettiler. İşte, Yunus’tan daha büyüğü burada. Güney kraliçesi de yargı gününde bu kuşakla birlikte kalkıp onu mahkûm edecek; çünkü Süleyman’ın bilgeliğini dinlemek için dünyanın en uzak köşesinden geldi. İşte, Süleyman’dan daha büyüğü burada.” Matta 12:38-42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

Mesih, Yahudileri engerekler soyu olarak nitelendirdi ve yargıya ilişkin örnekler olarak Yunus’un mesajını ve Süleyman’ın hikmetinin mesajını kullanır. İsa, bağlama dayanarak ve iki şahitle, engerekler soyunun dördüncü nesil olduğunu belirtiyor; çünkü yargının yerine getirildiği nesil dördüncü nesildir.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

Yüz kırk dört bin, tıpkı Tanrı'nın yasası ve Sebt Günü gibi, son günlerin sancağı ya da işaretidir. Yunus'un işareti, dirilişin işaretidir; bu, Mesih'in çağındaki Yahudiler için, Kutsal Ruh'un güvercin olarak indiği O'nun vaftiziydi. Yunus "güvercin" anlamına gelir. Yunus, Vahiyci Yuhanna, Daniel, Yusuf ve Lazar, üç buçuk gün boyunca sokakta ölü kaldıktan sonra diriltilen yüz kırk dört bini temsil eder. Bu noktada Laodikyalılıktan Filadelfyalılığa geçmeleri gerekir; böylece yediden olan sekizinci olurlar. Yunus, suya atıldığı ve balina tarafından yutulduğunda sembolik olarak öldüğü için vaftizi temsil eder. Daha sonra diriltildi; tıpkı kaynar yağdan çıkarıldığında Yuhanna'nın, aslanlar ininden çıkarıldığında Daniel'in ve çukurdan çıkarıldığında Yusuf'un diriltilmesi gibi; Mesih zamanındaki mühürleyici mucize olan Lazar da öyle. Yahudiler, Mesih'in dirilişiyle temsil edilen Yunus'un işaretini nasıl göremedilerse, Adventizm de Yunus'un işareti olan 11 Eylül'ün işaretini göremiyor.

We will continue these subjects in the next article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> Şimdi Tanrı’nın halkına, yakındaki ve uzaktakilere ulaşması gereken uyarının ağırlığı, üçüncü meleğin mesajıdır. Bu mesajı anlamaya çalışanlar, Yedinci Gün Adventistlerini bugün oldukları yapan imanın temelini baltalayacak ve sütunlarını yerinden sökecek bir biçimde Tanrı’nın Sözünü uygulamaya Rab tarafından yönlendirilmezler. Tanrı’nın Sözünde açıklanan peygamberlik çizgisi boyunca ilerledikçe sırayla açılan gerçekler, bugün de gerçektir; kutsal, ebedi gerçektir. Deneyimimizin geçmiş tarihinde zemini adım adım kat edenler, peygamberliklerdeki gerçeğin zincirini görerek her ışık huzmesini kabul etmeye ve ona itaat etmeye hazırdılar. Dua ediyor, oruç tutuyor, araştırıyor, gerçeği gizli hazineler gibi kazıp çıkarıyorlardı ve biliyoruz ki Kutsal Ruh bize öğretiyor ve rehberlik ediyordu. Gerçeğe benzerlik taşıyan birçok teori ortaya atıldı, fakat yanlış yorumlanmış ve yanlış uygulanmış Kutsal Yazı metinleriyle öylesine harmanlanmışlardı ki tehlikeli hatalara yol açtılar. Her bir hakikat noktasının nasıl tesis edildiğini ve üzerine Tanrı’nın Kutsal Ruhu tarafından nasıl mühür basıldığını çok iyi biliyoruz. Ve bütün bu süre boyunca şu sesler duyuluyordu: “İşte gerçek,” “Gerçek bende; beni izleyin.” Ama uyarılar geldi: “Onların ardınca gitmeyin. Ben onları göndermedim, ama onlar koştular.” (Bkz. Yeremya 23:21.)

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> "Rab'bin rehberliği belirgindi ve hakikatin ne olduğuna dair vahiyleri son derece harikaydı. Her nokta, göğün Rab Tanrısı tarafından birer birer sağlamlaştırıldı. O zaman hakikat olan, bugün de hakikattir. Ama şu sesler işitilmeye devam ediyor: 'Bu gerçektir. Yeni ışık aldım.' Oysa peygamberlik çizgilerindeki bu yeni ışıklar, Söz'ün yanlış uygulanması ve Tanrı'nın halkının onları tutacak bir çapa olmaksızın sürüklenmeye bırakılması şeklinde kendini göstermektedir. Eğer Söz'ün öğrencisi, Tanrı'nın halkını yönlendirirken açıkladığı hakikatleri alıp bu hakikatleri benimseyip özümseyerek pratik yaşamına taşısa, o zaman yaşayan bir ışık kanalı olurdu. Ama kendilerini yeni teoriler geliştirmeye adayanlar, hakikat ile yanlışı bir araya getirmiş; bunları öne çıkarmaya çalıştıktan sonra da mumlarını ilahî sunaktan yakmadıklarını ve mumlarının karanlıkta söndüğünü göstermişlerdir." Seçme Mesajlar, 2. kitap, 103, 104.

Back to Articles