Article

# Daniel Kitabı - Sayı Yüz Altmış Beş

Kehanetler Dokumasını Açığa Çıkarmak: Büyük İskender'den Modern Roma'ya

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

Şimdi, Büyük İskender’in ani ölümünün ardından yaşanan tarihsel süreci ele alacağız; bu süreç, 538 yılından 1798’deki zamanın sonuna kadar olan dönemi temsil eder.

> Ve o ayağa kalktığında, krallığı parçalanacak ve göğün dört bucağına bölünecek; fakat soyuna kalmayacak, ne de onun yönetip hükmettiği kudret ölçüsünde olacak; çünkü krallığı sökülüp, bunların dışındaki başkalarına verilecektir. Güneyin kralı güçlü olacak; onun önderlerinden biri de ondan daha güçlü olup egemenlik kuracak; egemenliği büyük bir egemenlik olacaktır. Yılların sonunda birleşecekler; çünkü güney kralının kızı bir antlaşma yapmak üzere kuzey kralına gelecek. Ama kolunun gücünü koruyamayacak; o da, kolu da ayakta kalmayacak; fakat o da, onu getirenler de, onu doğuran da, bu zamanlarda onu destekleyen de teslim edilecek. Ama onun köklerinin bir dalından biri onun yerine ayağa kalkacak; bir orduyla gelecek, kuzey kralının kalesine girecek, onlara karşı harekete geçecek ve üstün gelecektir. Onların ilahlarını, önderleriyle birlikte ve değerli gümüş ve altın kaplarını da esir olarak Mısır’a götürecek; ve kuzey kralından daha çok yıl devam edecektir. Böylece güneyin kralı krallığına gelecek ve kendi ülkesine dönecektir. Daniel 11:4-9.

Sonunda, Büyük İskender’in krallığı parçalandıktan sonra, eski krallığın kontrolü için mücadele edenler iki başlıca krallığa bölündüler. Bu krallıklardan biri İskender’in eski imparatorluğunun güneyini, diğeri ise kuzeyini kontrol ediyordu. O noktadan itibaren peygamberlik anlatısında onlar basitçe güneyin kralı ve kuzeyin kralı olarak anılır. Dünya egemenliği mücadelesi yalnızca kuzeyin kralı ile güneyin kralı arasındaki bir çekişme olarak tasvir edildiği noktaya ulaştığında, bu iki krallığın sembolleri tüm bölüm boyunca devam eder.

Beşinci ayette güney kralı hükümranlığını kurar ve güçlüdür; fakat kuzey kralı da güçlüdür ve onun krallığı daha büyüktür. Sonra altıncı ayette, güney kralı kuzey krallığıyla bir ittifak teklif eder. Barış antlaşması, güney kralının kızını kuzey kralına vermesiyle güvence altına alınır; böylece kuzey kralı onunla evlenebilecek ve aralarındaki ittifakı aile bağıyla tasdik edebilecektir. Kuzey kralı bunu kabul etti, karısını bir kenara bıraktı ve güneyden gelen prensesle evlendi; böylece ittifak başlatılmış oldu.

Sonunda güneyli prenses bir erkek çocuk doğurur; fakat nihayetinde kuzey kralı yeni karısından bıkar, ilk karısına yaptığı gibi onu bir kenara bırakır ve ilk karısını geri alır. Ancak asıl eş yeniden yerine getirilir getirilmez ve fırsat bulur bulmaz, kuzey kralını, onun güneyli gelinini, onun çocuğunu ve bütün Mısırlı maiyetini öldürür. Asıl eşin güneyli prensesi ve onun çocuğunu öldürmesi, güneyli prensesin ailesini öfkelendirir; bunun üzerine kardeşlerinden biri bir ordu toplar ve kuzey krallığına saldırır.

Güney ordusu kuzey kralını yener ve kuzey kralını, onun güneyli eşiyle çocuğunu öldüren ilk karısı daha sonra idam edilir. İlk karının oğlu, babası öldüğünde kuzeyin hükümran kralı olarak tahta çıkarılmış olan, güney kralı tarafından yakalanır ve daha önceki savaşlarda kuzey krallığınca güney krallığından alınmış bazı Mısır eserleri ve putlarla birlikte Mısır’a geri götürülür. Mısır’a varınca ele geçirilen kuzey kralı attan düşer ve ölür. Uriah Smith tarihi şöyle tanımlar.

> 6. Ayet. Yılların sonunda birleşecekler; çünkü güneyin kralının kızı bir anlaşma yapmak için kuzeyin kralına gelecektir; ama kolunun gücünü koruyamayacaktır; ne o ayakta kalacak, ne de kolu; fakat o da, onu getirenler de, onu doğuran da, bu zamanlarda onu güçlendiren de teslim edilecek.

> Mısır ve Suriye kralları arasında sık sık savaşlar olurdu. Bu durum özellikle Mısır’ın ikinci kralı Ptolemaios Philadelphos ile Suriye’nin üçüncü kralı Antiochos Theos arasında böyleydi. Nihayetinde, Antiochos Theos’un eski eşi Laodike’yi ve ondan olan iki oğlunu uzaklaştırması ve Ptolemaios Philadelphos’un kızı Berenike ile evlenmesi şartıyla barış yapmayı kabul ettiler. Bunun üzerine Ptolemaios, kızını Antiochos’a getirdi ve onunla birlikte muazzam bir çeyiz verdi.

> 'Ama kolun gücünü elinde tutamayacaktır;' yani, Antiochus nezdindeki nüfuzu ve gücü. Nitekim öyle oldu; kısa bir süre sonra, aşkına kapılarak, Antiochus eski karısı Laodice'yi ve çocuklarını yeniden saraya getirdi. Sonra peygamberlik sözü şöyle der: 'Ne o [Antiochus] duracak, ne de kolu,' yani nesli. Laodice, yeniden itibar ve güce kavuşunca, Antiochus'un değişken mizacıyla onu yine gözden düşürüp Berenice'yi geri çağırmasından korktu; ve böyle bir ihtimale karşı etkili bir güvence olarak ölümünden başka hiçbir şeyin işe yaramayacağı kanaatine vararak, kısa süre sonra onun zehirletilmesini sağladı. Berenice'den olan nesli de krallıkta onun yerine geçmedi; çünkü Laodice işleri öyle düzenledi ki, taht en büyük oğlu Seleucus Callinicus'a geçti.

> Ne var ki böylesi bir kötülük, kehanetin de ayrıca öngördüğü ve daha sonraki tarihin kanıtladığı üzere, uzun süre cezasız kalamazdı.

> 7. AYET. Fakat onun köklerinden bir daldan biri onun yerine ayağa kalkacak; bir orduyla gelecek, kuzey kralının kalesine girecek, onlara karşı savaşacak ve galip gelecektir: 8. Ayrıca tanrılarını, prensleriyle birlikte ve gümüşle altından değerli kaplarını esir olarak Mısır’a götürecektir; ve kuzey kralından daha çok yıl yaşayacaktır. 9. Böylece güneyin kralı kendi krallığına gelecek ve kendi ülkesine dönecektir.

> Berenice ile aynı kökten çıkan bu dal, onun kardeşi Ptolemaios Euergetes’ti. O, Mısır krallığında babası Ptolemaios Philadelphos’un yerine geçer geçmez, kız kardeşi Berenice’nin ölümünün intikamını almak için tutuşarak muazzam bir ordu topladı ve kuzey kralının, yani annesi Laodike ile birlikte Suriye’de hüküm süren Seleukos Kallinikos’un topraklarını işgal etti. Onlara üstün geldi; öyle ki Suriye’yi, Kilikya’yı, Fırat’ın ötesindeki yukarı bölgeleri ve neredeyse bütün Asya’yı ele geçirdi. Ancak Mısır’da dönüşünü gerektiren bir isyan çıktığını duyunca, Seleukos’un krallığını yağmaladı; kırk bin talant gümüş ve değerli kaplar ile iki bin beş yüz tanrı heykelini aldı. Bunların arasında, Kambyses’in vaktiyle Mısır’dan alıp Persya’ya götürdüğü heykeller de vardı. Mısırlılar, bütünüyle putperestliğe verilmiş olduklarından, esir edilmiş tanrılarını uzun yıllar sonra bu şekilde geri getirdiği için Ptolemaios’a Euergetes, yani Hayırsever unvanını verdiler.

> "Bu, Piskopos Newton'a göre, eski tarihçilerden derlenen Jerome'un anlatımıdır; ancak, onun dediğine göre, aynı ayrıntıların birçoğunu doğrulayan ve hâlen mevcut olan yazarlar da vardır. Appian bize bildirir ki Laodice, Antiochus'u ve ardından hem Berenice'yi hem de çocuğunu öldürdükten sonra, Philadelphus'un oğlu Ptolemy, bu cinayetlerin intikamını almak için Suriye'yi işgal etti, Laodice'yi öldürdü ve Babil'e kadar ilerledi. Polybius'tan, Euergetes lakaplı Ptolemy'nin kız kardeşi Berenice'ye yapılan zalimce muameleye çok öfkelendiğini, bir orduyla Suriye'ye yürüdüğünü ve daha sonra birkaç yıl boyunca Mısır krallarının garnizonları tarafından elde tutulan Seleucia kentini ele geçirdiğini öğreniriz. Böylece kuzeyin kralının kalesine girmiş oldu. Polyaenus, Ptolemy'nin Toros Dağı'ndan Hindistan'a kadar olan bütün ülkeye savaşsız ve çarpışmasız hâkim olduğunu ileri sürer; ancak bunu yanılarak oğul yerine babaya atfeder. Justin, Ptolemy iç ayaklanma nedeniyle Mısır'a geri çağrılmamış olsaydı, Seleucus'un krallığının tamamına sahip olacağını belirtir. Böylece güneyin kralı, peygamberin önceden bildirdiği gibi, kuzeyin kralının egemenlik alanına girdi ve kendi yurduna döndü. Ve o da kuzeyin kralından daha uzun yaşadı; çünkü Seleucus Callinicus sürgünde, attan düşerek öldü; Ptolemy Euergetes ise ondan dört ya da beş yıl daha fazla yaşadı." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 250-252.

Roma’nın ve dolayısıyla kuzeyin kralının peygamberî bir özelliği şudur: tahta kurulabilmek için üç coğrafi engelin fethedilmesi gerekir. İskender’in parçalanmış krallığının ardından kuzeyin ilk kralı, MÖ 316 ile 312 yılları arasında kısa bir süreliğine Ptolemaios’a (güneyin kralı) general olarak hizmet etmiş olan Seleukos Nikator oldu. Beşinci ayet, şu sözlerle bu gerçeğe değinir: "Ve güneyin kralı güçlü olacak, ve prenslerinden biri; ve o ondan daha güçlü olacak." Ptolemaios güneyin kralıydı ve onun, Ptolemaios’tan daha güçlü olması mukadder olan bir generali (prenslerinden biri) vardı; ve beşinci ayetin son ifadesi şöyle der: "ve egemenlik kuracak; egemenliği büyük bir egemenlik olacak." Ptolemaios’un generali Seleukos kuzeyin ilk kralı olacaktı. Ama Seleukos’un kuzeyin kralı olabilmesi için güneyin kralından ayrılması ve ardından üç coğrafi bölgeyi fethetmesi gerekiyordu.

Seleukos'un ilk fethettiği bölge MÖ 301'de Doğu'ydu. Daha sonra MÖ 286'da (Kassandros'un halefinin elinde bulunan) Batı'yı fethetti ve MÖ 281'de Lysimakhos'u yendiğinde üçüncü bölgesini Kuzey'de ele geçirdi. Kuzeyin kralı MÖ 281'de tahta oturdu.

Daha sonra güney kralıyla yapılan barış antlaşması MÖ 252'de gerçekleşti. Altı yıl sonra, MÖ 246'da, Berenice (güney prensesi), oğlu ve tüm maiyeti öldürüldüler. Bunun ardından güney kralı, Laodice'nin oğlu Seleucus Callinicus'u yakaladı ve onu beraberinde Mısır'a götürdü; Seleucus orada attan düşerek öldü. Kuzeyin ilk kralının hükümranlığı MÖ 281'den MÖ 246'ya kadar sürdü; bu da otuz beş yıla denk gelir.

On birinci bölümdeki kuzeyin ilk kralı, tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aştı. Putperest Roma da tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aştı [Bkz. Daniel 8:9] ve Papalık Roma’sı tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aştı [Bkz. Daniel 7:20]. Modern Roma da tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aşar [Bkz. Daniel 11:40-43].

Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, kuzeyin ilk kralı otuz beş yıl hüküm sürdü. Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, putperest Roma bir “vakit” boyunca (üç yüz altmış yıl) hüküm sürdü. Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, papalık Roması “bir vakit, vakitler ve vaktin yarısı” boyunca (bin iki yüz altmış yıl) hüküm sürdü. Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, modern Roma sembolik kırk iki ay boyunca (“bir saat” olarak da belirtilir) hüküm sürecektir.

Bayan White bize “Daniel kitabının on birinci bölümünde kaydedilen tarihin büyük bir kısmı tekrar edilecektir” diye bildirir. Ardından otuz birinci ayetten otuz altıncı ayete kadar olan ayetleri alıntılar ve “bu sözlerde tasvir edilenlere benzer sahneler meydana gelecektir” der. Bu ayetlerde papalık Roma’sı (yıkıcı iğrençlik) 538 yılında tahta “yerleştirilir” ve ardından Tanrı’nın halkına “pek çok gün” (bin iki yüz altmış yıl) boyunca zulmeder; bu süreç 1798’de ilk “gazabın tamamlanması” ile sona erer. Otuz birden otuz altıya kadar olan ayetlerin tarihi on birinci bölümün son altı ayetinde tekrarlanır; ancak bu tarih beşinci ila dokuzuncu ayetlerde de kusursuz biçimde örneklenmiştir.

MÖ 281'de Seleucus'un kuzeyin kralı olarak tahta geçmesi, 538 yılıyla örtüşür. Her ikisi de, üç coğrafi engelin aşılmasının sonunda kuzeyin kralının tahta çıkışını temsil eder. Papalık yönetimi dönemi çeşitli şekillerde ifade edilir: bin iki yüz altmış gün, kırk iki ay, zaman, zamanlar ve zamanın bölünmesi, bir süre ve üç buçuk yıl. Seleucus'un hükmü otuz beş yıl sürdü ve otuz beşin onda biri, yani öşür, üç buçuktur. Otuz beş yılın onda biri ayrıca "üç nokta beş" (3.5) yıl olarak da ifade edilir. "Üç buçuk", papalık yönetimi döneminin bir sembolüdür.

Papalık, güneyin kralı Napolyon Bonapart’ın (‘talihli oğul’ anlamına gelir) papanın esir alınması için generalini göndermesiyle 1798’de ölümcül bir yara aldı. Bir yıl sonra, 1799’da papa sürgünde öldü; güneyin kralı tarafından esir alınmış olan kuzeyin ilk kralı da sürgünde öldü. Seleukos Kallinikos, Mısır’da esirken attan düşerek öldü. Canavarın üzerinde binen kişi papadır. Canavar, papanın şeytani işlerini gerçekleştirmek için kullandığı siyasi sistemi temsil ediyordu. O canavar 1798’de öldürüldü ve canavarın üzerinde binmiş ve ona hükmetmiş olan papa bir yıl sonra öldü. Seleukos Kallinikos, bindiği canavar olan attan düşerek öldü. 1798 ve 1799’da papalığın esareti, kuzeyin ilk kralının esaretiyle mükemmel biçimde örneklendi.

Güney kralının öfkesini kuzey kralının üzerine çeken şey, Berenice’nin (güneyli gelin) bir kenara itilmesi ve ardından Laodice’nin eliyle öldürülmesiyle temsil edilen, bozulmuş bir barış antlaşmasıydı. Napolyon, 1797’de Devrimci Fransa ile Papalık Devletleri arasında bir barış antlaşması yapmıştı. Antlaşma, imzalandığı yer olan İtalya’nın Ancona kentindeki Tolentino kasabasından adını alıyordu. Fransa’nın papayı esir aldığı 1798 Şubat’ında resmen sona erdi. Antlaşmanın feshedilmesinin nedeni, Fransa’nın Devrimi’ni yayma çabasıydı.

Napolyon’un generali Duphot, 1797’de, o dönemde Fransa’nın yönetimini elinde tutan Direktuvar tarafından gönderilen Fransız sefer kuvvetinin bir parçası olarak Roma’daydı. General Duphot’un Roma’daki varlığını da kapsayan İtalya’ya yönelik Fransız seferinin amacı, Fransız devrimci kuvvetlerince İtalya Yarımadası’nda kurulan, kısa ömürlü bir uydu devlet olan Roma Cumhuriyeti’ni desteklemekti. Fransızlar, bu dönemde Avrupa genelinde devrimci hareketleri desteklemek ve devrimci idealleri yaymak için etkin biçimde faaliyet gösteriyorlardı. İtalya’da ise monarşileri devirmeyi ve Fransız Cumhuriyeti’ni model alan cumhuriyetler kurmayı hedefliyorlardı.

Duphot’un Roma’daki varlığı ve eylemleri, Papalık Devletleri’nin destekçileri ve yerel aristokratlar da dahil olmak üzere muhafazakâr kesimlerin tepkisini çekti. 1797 yılının Aralık ayında, Fransız birlikleri ile Papalık Devletleri’nin destekçileri arasındaki bir çatışma sırasında General Duphot suikasta kurban gitti; böylece Napolyon’un ertesi yıl Papa’yı esir almak üzere General Berthier’i göndermesi için bir bahane oluştu. Güneyin kralı ile kuzeyin kralı arasındaki bozulan bir barış antlaşması, iki anlatıda da kuzeyin kralının güneyin kralı tarafından esir alınmasına gerekçe sağladı.

Sekizinci ayet şöyle der: “Tanrılarını, reisleriyle birlikte, gümüşten ve altından kıymetli kaplarını da Mısır’a tutsak olarak götürecektir.” Batlamyus, bu ayetin yerine gelişi olarak Mısır’a döndüğünde, Mısırlılar, daha önce kuzey kralı tarafından kendilerinden alınmış putlarını ve eserlerini kendilerine geri getirme işinden dolayı ona bir iltifat olarak “Euergetes” (İyiliksever) unvanını verdiler. 1798 yılında Fransızlar tarafından Roma’nın yağmalanması gerçekleşti. Tarihçiler, yalnızca bir gün içinde, kuvvetli bir askerî muhafız birliği eşliğinde, atların çektiği beş yüz aracın şehirden ayrıldığının görüldüğünü kaydederler.

Alay, Fransa’nın Tolentino’da bozulan barış antlaşmasına dayanarak el koymakta olduğu, çok sayıda eski çağ heykelini ve Rönesans resmini ihtiva ediyordu. Bu sanat eserleri arasında Laokoön grubu, Belvedere Apollonu, Ölen Galyalı, Cupid ve Psyche, Naksos’taki Ariadne, Medici Venüsü ile Tiber ve Nil’in devasa figürleri; Raphael’e ait duvar halıları ve tablolar, bunlar arasında Transfiguration, Madonna di Foligno, Madonna della Sedia, Titian’ın Santa Conversazione’si; ve daha birçok eser bulunuyordu. Bu çalınmış hazineler, ancak birkaç yıl sonra, 1807’de açılan Louvre’daki Musee Napoleonian’da sergilendi. Ptolemaios, Mısırlıların hazinelerini geri vermesiyle nasıl yüceltilmişse, Roma’dan taşınan hazineler de müzenin Napolyon’un adını taşıyan bölümüne yerleştirildi.

Beşinci ila dokuzuncu ayetler, 538 yılında başlayıp 1798 ve 1799 yıllarında sona eren tarihle kusursuz bir paralellik içindedir. Bunlar, modern Roma’nın üç engeli aşarak fethettiği ve sonunda yardım edecek hiç kimse olmaksızın kendi sonuna geldiği nihai güç kazanımını tasvir eden bölümün son altı ayetinde temsil edilen otuz birinci ila otuz altıncı ayetlerle uyum içindedir. Ardından onuncu ayet, 1989 yılının tarihini ele alır.

> Fakat oğulları harekete geçirilecek ve büyük kuvvetlerden oluşan bir kalabalık toplayacaklar; içlerinden biri mutlaka gelecek, taşacak ve geçip gidecektir; sonra geri dönecek ve kendi kalesine kadar yeniden harekete geçirilecektir. Daniel 11:10.

Onuncu ayetin tarihsel gerçekleşmesi, 1989 yılını simgeler; o yıl papalık, Ronald Reagan ile gizli bir ittifak içinde, Perestroyka’nın ardından Sovyetler Birliği (SSCB) dağılırken, geride yalnızca onun kalesini (Rusya) bırakarak Sovyetler Birliği’nin üzerinden “taştı” ve “geçti”.

> Ve son zamanında güneyin kralı ona saldıracak; kuzeyin kralı ise savaş arabalarıyla, atlılarla ve çok sayıda gemiyle kasırga gibi ona karşı gelecek; ülkelere girecek, sel gibi taşacak ve geçip gidecek. Daniel 11:40.

Onuncu ayetin tarihi, MÖ 246’da güney kralının kuzey kralını fethetmesine karşı bir misillemeyi temsil eder ve 1798’de güney kralının kuzey kralını fethetmesine karşı bir misillemeyi örnekler. Kırkıncı ayet, güney kralının (ateist Fransa) kuzey kralına (papalık gücü) ölümcül yarayı indirdiği 1798’deki zamanın sonuyla başladı ve 1989’daki zamanın sonunda Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle yerine geldi. 1798’deki zamanın sonu, kırkıncı ayette şu ifadeyle temsil edilir: "Ve zamanın sonunda güney kralı ona saldıracaktır." Ayetin son kısmını ayıran "iki nokta" (:) 1989’daki bir sonraki "zamanın sonu"nu işaret eder. "Ve kuzey kralı onun üzerine kasırga gibi, savaş arabalarıyla, atlılarla ve çok sayıda gemiyle gelecektir; ülkelere girecek, taşacak ve geçip gidecektir."

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> Tarih sahnesine çıkan her ulusa, ‘Gözcü ve Kutsal Olan’ın amacını yerine getirip getirmeyeceği görülsün diye yeryüzünde yerini almasına izin verilmiştir. Kehanet, dünyanın büyük imparatorluklarının—Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma—yükselişini ve düşüşünü izlemiştir. Bunların her birinde, daha az güçlü uluslarda olduğu gibi, tarih kendini tekrarladı. Her birinin bir sınanma dönemi vardı; her biri başarısız oldu, görkemi soldu, gücü kayboldu ve yerini bir başkası aldı...

> Kutsal Yazılar’ın sayfalarında açıkça ortaya konan ulusların yükseliş ve düşüşünden, yalnızca dışsal ve dünyevi görkemin ne denli değersiz olduğunu öğrenmeleri gerekir. Babil, gücü ve ihtişamıyla—benzerini dünyamız o günden beri hiç görmemiştir; o günün insanlarına son derece sağlam ve kalıcı görünen bu güç ve ihtişam—nasıl da bütünüyle geçip gitmiştir! “Çimenin çiçeği” gibi yok olmuştur. Temelinde Tanrı olmayan her şey de böyle yok olur. Yalnızca O’nun amacıyla sıkı sıkıya bağlantılı olan ve O’nun karakterini yansıtan şeyler kalıcı olabilir. Dünyamızda sarsılmaz olanlar yalnızca O’nun ilkeleridir. Eğitim, 177, 184.

Back to Articles