Article

# Elijah - Number Eleven

Elijah - On Bir Numara

The First Mistake

İlk Hata

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

Eski İsrail’in başlangıcında Harun’un altın buzağı isyanı, peygamberlik açısından, Efrayim’in kuzey krallığındaki on oymağın başlangıcında Jeroboam’ın isyanıyla örtüşür. Bu kutsal tarihler, 1863’teki Adventizm isyanını tipolojik olarak temsil eder.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Elbette 1863’e dair başka tanıklar da vardır, fakat Harun ve Kral Yerovam, 1863’ün tarihinin üzerine oturan tanıklıklar sunar ve bu tarihlerin tümü, Protestanlık boynuzu olan yüz kırk dört binin hareketini yalnızca Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın son günleri boyunca değil, lütuf zamanının kapanışına kadar gösterir. Bu tarihler ayrıca altıncı krallıktaki Cumhuriyetçilik boynuzunun paralel tarihini de ele alır.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi’nin dünyanın sonunda Tanrı’nın artakalan halkı olduğuna inananlar için bu, genellikle kabul edilmesi çok zor bir gerçektir. Bu inanç ilk hatamızdır. Laodikya kilisesinin, Pazar yasası krizi sırasında sancak olarak yükseltilecek halkı temsil ettiğine dair Kutsal Kitap’ta hiçbir kanıt yoktur. İlk hatamız, bunun böyle olduğuna dair yanlış varsayımı kabul etmektir. Dünyanın sonunda sancak olarak yükseltilen topluluk, Şeytan’ın havrasının üyeleri tarafından kovulanlardan oluşur.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> Uluslar için bir sancak kaldıracak, İsrail’in sürgünlerini toplayacak ve Yahuda’nın dağılmışlarını yeryüzünün dört bucağından bir araya getirecek. Yeşaya 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

Sancak olacak olanları dışarı atanlar Laodikyalı Adventistlerdir.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Rab'bin sözünü işitin, O'nun sözü karşısında titreyen sizler; sizden nefret eden ve adım uğruna sizi dışlayan kardeşleriniz, “Rab yüceltilsin” dediler; ama O sizin sevinciniz için görünecek ve onlar utanacak. Yeşaya 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Sancak olanlar Mesih'in "adı" uğruna dışarı atılırlar. Nefreti doğuran ad Alfa ve Omega'dır; çünkü Alfa ve Omega ilkesi, Kutsal Kitap peygamberliğinde Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi'nin kimi temsil ettiğini açıkça ortaya koyar. On bakire benzetmesi Adventizmi temsil eder.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "Matta 25'teki on bakire benzetmesi de, Adventist halkının deneyimini gösterir." Büyük Mücadele, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

Mesel, Adventizmin başlangıcında gerçekleşti ve sonunda da harfi harfine yeniden gerçekleşmektedir.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Sık sık, beşinin bilge, beşininse akılsız olduğu on bakire meseline atıf yapılır. Bu mesel harfi harfine yerine gelmiştir ve gelecektir; çünkü bu zamana özel bir uygulaması vardır ve, üçüncü meleğin mesajı gibi, yerine gelmiş ve zamanın sonuna dek şimdiki hakikat olarak varlığını sürdürecektir." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

Uyanıp hiç yağları olmadığını fark eden akılsız bakireler Laodikyalılardır.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Akılsız bakirelerin temsil ettiği Kilise'nin durumu, Laodikya durumu olarak da anılır." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

Filadelfya kilisesi olarak da temsil edilen bilge bakirelerin mücadelesi, Yahudi olduklarını iddia eden ama olmayan bir kiliseye karşıdır.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> İşte, Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan, fakat yalancı olan Şeytan’ın havrasındakileri senin ayaklarının önünde diz çöktüreceğim; seni sevdiğimi bilecekler. Vahiy 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Sister White, büyük hayal kırıklığından sonra yayımlanan ilk yayında bu ayeti ele alır.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> Siz, azizin ayakları önünde tapınanların (Vahiy 3:9) sonunda kurtulacağını düşünüyorsunuz. Bu noktada sizinle aynı fikirde değilim; çünkü Tanrı bana bu sınıfın kendilerini Adventist olarak ilan eden ve imandan düşen kimseler olduğunu; “Tanrı’nın Oğlu’nu yeniden kendileri için çarmıha gerip onu açıkça utanca uğrattıklarını” gösterdi. Ve herkesin gerçek karakterini ortaya çıkarmak için henüz gelmemiş olan “sınanma saatinde”, ebediyen kaybolmuş olduklarını anlayacaklar; ve ruh ıstırabıyla ezilerek, azizin ayakları önünde eğilecekler. Küçük Sürüye Söz, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

Yeşaya kitabının beşinci bölümünde, Mesih’in daha sonra kullandığı bağ şarkısından ilk kez söz edilir.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> Şimdi sevgilime, sevgilimin bağıyla ilgili bir ezgi söyleyeceğim. Sevgilimin çok verimli bir tepede bir bağı vardı. Etrafını çitle çevirdi, taşlarını ayıkladı, en seçkin asmalar dikti; bağın ortasına bir kule yaptı, içine de bir üzüm sıkma çukuru kazdı. Üzüm vermesini bekledi, ama yabanî üzüm verdi. Şimdi, ey Yeruşalim sakinleri ve Yahuda halkı, yalvarırım, benimle bağım arasında hüküm verin. Bağıma, yapmadığım daha ne yapılabilirdi? Öyleyse, ondan üzüm beklerken neden yabanî üzüm verdi? Yeşaya 5:1-4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

İster Eski Antlaşma’da ister Yeni Antlaşma’da olsun, mesel, Tanrı’nın kilisesinin, üretmek üzere yetiştirildikleri meyveleri vermeyi reddettikleri için Tanrı tarafından reddedildiğini bildirir. Yeşaya 5’te, meselin sonunda, bağın cezası belirtilir ve aynı zamanda uluslara bir sancak kaldırma sözü verilir. Açıkça, bağ sancağın kendisi değildir.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> Bu yüzden Rab’bin öfkesi halkına karşı alevlendi; onlara elini uzattı ve onları vurdu; tepeler titredi, cesetleri sokakların ortasında parçalandı. Bütün bunlara rağmen onun öfkesi dinmedi, ama eli hâlâ uzanmış duruyor. Uzak uluslara bir sancak kaldıracak ve yeryüzünün ucundan onlara ıslık çalacak; işte, onlar süratle, çabucak gelecekler. Yeşaya 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

İsa daha sonra şarkıyı bir mesel olarak söylediğinde, vardığı sonuç da aynı derecede kesindi.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Başka bir benzetme dinleyin: Bir toprak sahibi vardı; bir bağ dikti, etrafını çitle çevirdi, içine bir şırahane kazdı, bir kule yaptı, onu bağcılara kiraladı ve uzak bir ülkeye gitti. Ürün zamanı yaklaşınca, ürünün payını almak için hizmetkârlarını bağcılara gönderdi. Bağcılar hizmetkârlarını yakaladılar; birini dövdüler, birini öldürdüler, birini de taşladılar. Yine, ilkin gönderdiklerinden daha çok sayıda başka hizmetkârlar gönderdi; onlara da aynı şeyi yaptılar. En sonunda, “Oğluma saygı göstereceklerdir” diyerek onlara oğlunu gönderdi. Ama bağcılar oğlu görünce aralarında, “Bu mirasçı; gelin, onu öldürelim de mirasına el koyalım” dediler. Onu yakaladılar, bağın dışına atıp öldürdüler. Buna göre, bağın sahibi geldiğinde bu bağcılara ne yapar? Ona şöyle dediler: “Bu kötü adamları feci şekilde yok eder ve bağını, ürününü mevsiminde kendisine teslim edecek başka bağcılara kiralar.” İsa onlara dedi ki: “Kutsal Yazılar’da şunu hiç okumadınız mı: ‘Yapıcıların reddettiği taş köşenin baş taşı oldu; bu Rab’bin işidir ve gözümüzde harikadır’?” “Bu yüzden size diyorum ki: Tanrı’nın Egemenliği sizden alınacak ve onun meyvelerini yetiştiren bir halka verilecek. Bu taşın üzerine düşen herkes paramparça olacak; ama taş kimin üzerine düşerse onu toz gibi ezip öğütecek.” Başkâhinler ve Ferisiler O’nun benzetmelerini duyunca, kendilerinden söz ettiğini anladılar. Matta 21:33-45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi, kaldırılan sancak değildir. Son günlerde, eski İsrail tarafından örneklenmiş olan bağ, Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi'dir; ancak ilk meyveler sayılan meyveyi verecek bir millet olacaktır; yüz kırk dört bin de ilk meyvelerdir.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Bunlar kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakiredirler. Bunlar, Kuzu nereye giderse onu izleyenlerdir. Bunlar, insanlar arasından kurtarılarak Tanrı’ya ve Kuzu’ya sunulan ilk ürünlerdir. Vahiy 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Bir sancak olarak, son hasadı toplamak için Ev Sahibi tarafından görevlendirilecekler. Laodikya ruhundaki Yedinci Gün Adventist kilisesi, Musa’nın yedi zamanının temel taşını reddeden bağdır. O noktadan itibaren giderek daha büyük bir karanlığa doğru kademeli bir iniş oldu. Sancak “Jesse’nin bir kökü” olacaktır. Jesse’nin kökü, yani Davut, İsa’nın kendi tarihindeki münakaşacı Yahudilere sunduğu en son hakikati temsil eder. Bu, hem eski hem de modern İsrail’in vefasız bağcılarının anlamayı reddettikleri Alfa ve Omega ilkesinin bir simgesidir.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> O gün, İşay'ın kökü halklar için bir sancak olarak duracak; uluslar ona yönelecek; onun dinlenme yeri görkemli olacak. Yeşaya 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

White Kardeş ve James White, 1856 yılına gelindiğinde hareketin Laodikya durumuna geldiğini açıkça belirtir; peki, hareketin Laodikyalılara yönelik mesajı herhangi bir zamanda kabul ettiğini ne zaman belirtir? Hiçbir zaman. İlk hatamız, Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin tarih boyunca muzaffer bir kilise olduğu iddiasını kabul etmektir. Durum tam tersidir. Bu ilk hatalı öncülü kabul edersek, aksini öğreten peygamberliksel gerçeklere gözlerimiz kapanır. Örneğin, White Kardeş defalarca, eski harfî İsrail'in tarihinin modern ruhsal İsrail'in deneyimini ve tarihini örneklediğini belirtir. Çoğu kez, modern İsrail için örnek olarak eski İsrail'e atıfta bulunduğunda, aynı gerçeğe ilişkin Elçi Pavlus'un klasik ifadesini de birlikte alıntılar.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Bunların hepsi onlara ibret olsun diye başlarına geldi; ve çağların sonuna erişmiş olan bizleri uyarmak için yazıldı. 1. Korintliler 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

Havari Pavlus on birinci ayette önceki on ayeti özetliyor.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> Dahası, kardeşler, atalarımızın hepsinin bulutun altında olduğunu ve hepsinin denizden geçtiğini bilmenizi isterim; hepsi bulutta ve denizde Musa’nın önderliği altında vaftiz oldular; hepsi aynı ruhsal yiyeceği yediler; hepsi aynı ruhsal içeceği içtiler. Çünkü onları izleyen o ruhsal Kayadan içtiler; o Kaya ise Mesih’ti. Ama Tanrı onların çoğundan hoşnut olmadı; çünkü çölde yok olup gittiler. Bunların hepsi bize örnek olarak verildi; biz de onlar gibi kötü şeyleri arzulamayalım diye. Onlardan bazılarının yaptığı gibi putperest olmayın; yazılmış olduğu gibi: Halk yiyip içmek için oturdu, eğlenmek için kalktı. Onlardan bazılarının yaptığı gibi zinaya da düşmeyelim; bir günde yirmi üç bin kişi öldü. Onlardan bazılarının yaptığı gibi Mesih’i de denemeyelim; yılanlar tarafından yok edildiler. Onlardan bazılarının yaptığı gibi yakınmayın da; yok edici tarafından yok edildiler. 1. Korintliler 10:1-10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Pavlus ve Kardeş White, eski İsrail’i muzaffer ve doğru bir halkın örneği olarak kullanmazlar. Tam tersine. Pavlus, ilk on ayeti on birinci ayette özetler ve ardından bir sonraki ayette, eski İsrail tarihinin görecek olanlara iletmesi gereken dersi belirtir.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> Bu nedenle, ayakta durduğunu sanan, düşmemeye dikkat etsin. 1. Korintliler 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Eski İsrail, Tanrı tarafından çağrılan, Tanrı tarafından yönetilen, Tanrı'nın peygamberliklerini yerine getiren ve yol boyunca her adımda Tanrı'ya karşı isyan eden bir halkın örneğini sunar; ve bu halk en nihayetinde göğün ve yerin Yaratıcısını çarmıha gerdi! Adventistler, Eski İsrail hakkında bu gerçekleri kabul etmekte zorlanmazlar; ancak amaçlanan uyarının Laodikya körlüklerini yarıp geçmesine nadiren izin verirler. Kiliseyi Tanrı'nın gözbebeği olarak tanımladığı pasajları Bayan White'tan alıntılayabilirler—ve kilise gerçekten de öyledir—ama Tanrı'nın halkına olan sevgisi, onların gerçek durumunun üzerini bir örtüyle kapatmaz. O, sevdiği kimseleri azarlar ve terbiye eder. Tanrı'nın kilisesi Tanrı'nın gözbebeği olsa da, İsa o gözbebeğiyle, kendi gözbebeğiyle olan ilişkisini çok açık bir şekilde özetledi.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> Ey Yeruşalim, Yeruşalim! Peygamberleri öldüren, sana gönderilenleri taşlayan! Kaç kez, bir tavuk civcivlerini kanatları altına topladığı gibi, ben de senin çocuklarını bir araya toplamak istedim, ama siz istemediniz! İşte, eviniz size ıssız bırakılıyor. Size doğrusunu söyleyeyim, ‘Rab'bin adıyla gelene ne mutlu!’ diyeceğiniz zamana dek beni görmeyeceksiniz. Luka 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

Şu soruların sorulması gerekir: "İsa gerçekten sonu başlangıçla mı gösteriyor? Eski İsrail hakikaten modern İsrail'i mi temsil ediyor?" Eski İsrail'in tarihleri boyunca yaşadığı sorun, soylarının Tanrı'nın halkı olduklarını kanıtladığına inanmaları ve bu nedenle Tanrı'nın halkından başka bir şey olamayacaklarını düşünmeleriydi. Bu yüzden Yeremya döneminde Rab'bin tapınağı olduklarını iddia ediyorlardı.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> Rab'den Yeremya'ya gelen söz şöyleydi: Rab'bin evinin kapısında dur ve orada bu sözü duyur ve söyle: Rab'be tapınmak için bu kapılardan giren Yahuda'nın bütün halkı, Rab'bin sözünü dinleyin. Orduların Rab'bi, İsrail'in Tanrısı şöyle diyor: Yollarınızı ve yaptıklarınızı düzeltin, o zaman sizi bu yerde yaşatacağım. Şöyle diyen yalan sözlere güvenmeyin: Rab'bin tapınağı, Rab'bin tapınağı, Rab'bin tapınağı bunlardır. Yeremya 7:1-4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Bu aynı yanılgı, Vaftizci Yahya tarafından da vurgulanmıştı.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> Günahlarını itiraf ederek Şeria Irmağı’nda ondan vaftiz oldular. Ne var ki, Ferisilerle Sadukilerden birçoğunun vaftiz olmaya geldiğini görünce onlara şöyle dedi: Ey engerekler soyu! Gelecek gazaptan kaçmanız için sizi kim uyardı? Öyleyse tövbeye yaraşır meyveler verin. Kendi kendinize, “İbrahim bizim babamızdır” demeye kalkışmayın. Size şunu söyleyeyim: Tanrı şu taşlardan bile İbrahim’e çocuklar yaratabilecek güçtedir. Şimdi bile balta ağaçların köküne dayanmıştır; bu nedenle iyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır. Matta 3:6-10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

Adventizm içindeki, "Rab'bin tapınağıyız" ve İbrahim’in ruhsal "soyu" olduğumuz şeklindeki ifadelerle simgelenen aynı hatalı anlayış, Laodikya’nın körlüğünün başlıca tezahürüdür.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> Tanrı, halkına O'nun doğruluk yasalarına itaat edebilmeleri için ne olmaları ve ne yapmaları gerektiğini bildirmek üzere elçiler gönderir; bir kimse bunlara uyarsa yaşayacaktır. Tanrı'yı her şeyden çok sevmeli, O'ndan başka tanrıları olmamalıdırlar; ayrıca komşularını kendileri gibi sevmeli, ona kendilerine yapılmasını istedikleri gibi davranmalıdırlar.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> Tanrı'nın kutsal yasasının tek bir noktasının bile hafife alınması ya da saygısızca ele alınması söz konusu olamaz. 'Rab şöyle diyor' sözünü çiğneyenler, kendilerini Yaratan'a ve Kurtarıcı'ya karşı isyan halinde, karanlığın prensinin sancağı altında dururlar. 'Biz Rab'bin tapınağıyız, Rab'bin tapınağıyız' diyerek itaat edenlere verilen vaatleri kendilerine mal ederler; oysa O'nun karakterini yanlış temsil ederek, kendilerine yapmamalarını söylediği şeylerin aynısını yaparak Tanrı'yı küçük düşürürler. Tanrı'nın vermediği bir ölçüt koyarlar. Örnekleri yanıltıcıdır, etkileri yozlaştırıcıdır. Doğruluk ilkelerini izlemedikleri için dünyada ışık değildirler.

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> İnsanlar, Tanrı’ya karşı, O’nun onlara gönderdiği ışığı göz ardı etmekten daha büyük bir ihanet sergileyemezler. Bunu yapanlar cahilleri saptırırlar; çünkü sahte yol işaretleri koyarlar. Saf ilkeleri sürekli olarak çarpıtıyorlar...

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> Kutsal Yazıların sözlerinde, Yahudi ulusunun başına neden yıkım geldiği bize açıkça söylenir. Büyük bir ışığa, bol bereketlere ve olağanüstü bir refaha sahiptiler. Ancak kendilerine verilmiş emanete sadık kalmadılar. Rab'bin bağını sadakatle gözetmediler, onun meyvelerini de O'na sunmadılar. Sanki Tanrı yokmuş gibi davrandılar ve bu yüzden felaket onları yakaladı. Manuscript Releases, cilt 14, 343-345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

İsrail, tarihinin başlangıcında Tanrı tarafından seçildiği için, her zaman O’nun seçilmiş halkı olarak kalacağına inanıyordu. Daha da kötüsü, O’nun seçilmiş halkı olduğu için, O’nu onurlandırmayı reddetmesine rağmen, O’nun kendisini onurlandıracağına da inanıyordu. Peygamberlik açısından, boşanıncaya kadar O’nun seçilmiş halkıydı, fakat asla Tanrı’nın olmasını arzuladığı halk olmadı. Seçilmiş halkın doğruluğu, kim olduklarını düşündüklerine göre belirlenmez. Eski İsrail, Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin birincil örneğidir, ancak dünyanın sonunda yüz kırk dört bini temsil ettikleri şeklindeki yanlış bir varsayım benimsendiğinde, Laodikya’nın körlüğü, tıpkı eski İsrail’inki gibi, açığa çıkar. Adventizm, aksini gösteren açık kanıtlara rağmen, dünyanın sonunda Tanrı’nın kalan halkı olduklarına inanır ve bunu öğretir.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Sınama döneminin sonuna ne kadar yaklaşıyorsak, Laodikyalılara yönelik mesajın da o kadar ciddi ve dosdoğru olması gerekiyor. O yanlış varsayım gerçeğin hatırına bir kenara bırakılmazsa, Harun’un, Yeroboam’ın ve 1863’ün örnekleri gelenek ve görenek örtüsünün altına gizlenir. Sınama döneminin sonu bu kadar yaklaşmışken, artık o örtünün altına daha fazla saklanılamaz.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> Ve hüküm de şudur: Işık dünyaya geldi; ama insanlar ışığı değil, karanlığı sevdiler; çünkü yaptıkları işler kötüydü. Kötülük yapan herkes ışıktan nefret eder ve yaptıklarının kınanmaması için ışığa gelmez. Yuhanna 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

Adventizmin imandan sapmaları Tanrı’nın peygamberlik sözünde izlenmiştir. Bu, peygamberliksel bir gerçektir. Bunun ilk kanıtı eski İsrail’dir. Eski İsrail, devam eden ve giderek artan bir imandan sapma tarihidir; buna rağmen Kutsal Kitap ve Peygamberlik Ruhu, eski İsrail’in modern İsrail’i temsil ettiğini öğretir. Bu ne kadar üzücü olsa da, bu gerçeği anlamak hiçbir zaman şu anki kadar önemli olmamıştır. İsa Mesih’in Vahyi ile açığa çıkarılan şey, Adventizmin Protestan boynuz olarak tarihinin, Cumhuriyetçi boynuzun tarihiyle paralel ilerlediği gerçeğidir. Her iki boynuz da birbirleri için ikinci bir tanık sunar ve tanıklardan birini doğru biçimde görmeyi reddetmek, aynı anda diğer tanığın da tanınmasını engeller.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

Harun, Yeroboam ve 1863 çizgileri modern manevi İsrail’in başlangıcını tespit eder ve böylece Cumhuriyetçilik boynuzunun başlangıcını da tespit eder. Üçüncü meleğin mesajı, canavarın işaretini almaya karşı bir uyarıdır. Önce bir Pazar yasasını çıkaran ve ardından tüm dünyayı aynı şeyi yapmaya zorlayan ülke Amerika Birleşik Devletleri’dir.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "Yabancı uluslar Amerika Birleşik Devletleri'nin örneğini izleyecekler. Her ne kadar öncülük etse de, aynı kriz dünyanın her yerindeki halkımızın üzerine gelecektir." Testimonies, 6. cilt, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

Pazar yasası kriziyle bağlantılı peygamberliksel hakikatler, Amerika Birleşik Devletleri’nin rolünden ayrı düşünülemez. Vahiy 13’teki yeryüzü canavarı, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığıdır; Yeşaya 23’e göre yetmiş peygamberlik yılı boyunca hüküm sürer. Bu yeryüzü canavarının iki boynuzu vardır. O iki boynuzun ilişkisine dair hakikatlerin mührü şimdi çözülüyor; ancak bu, İsa’nın, bir şeyin sonunu göstermek için onun başlangıcını kullanarak İsa Mesih’in Vahyi’nin mühürlerinin çözülmesini gerçekleştirdiğini anlamayı seçenlere açıktır.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

Amerika Birleşik Devletleri, 1798’de Kutsal Kitap kehanetine göre altıncı krallık olarak ortaya çıktı ve sonraki altmış beş yıl boyunca, tarihten birlikte geçecek olan iki boynuz, ancak görmek isteyenlerin tanıyabileceği bir bağlama yerleştirildi. Yeşaya kitabının yedinci bölümünde belirtilen altmış beş yıl, MÖ 742’de başladı ve MÖ 677’de sona erdi. 1798’den 1863’e kadar bu yıllar tekrarlandı. Bu altmış beş yıl, her iki boynuzda da bir kriz sürecini tanımlar.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

1863’e gelindiğinde, Yeşaya yirmi üçteki “bir kralın günleri” peygamberliğinin başlangıç dönemi sona ermişti ve böylece “bir kralın günleri”nin bitiş döneminin peygamberlik yol işaretlerini belirlemişti. Yeşaya yirmi üçteki sembolik yetmiş yılın sonu, ilk altmış beş yılla gösterilir. 1863’ten 1989’daki zamanın sonuna kadar olan dönem, Millerci hareketten başlayan ve yüz kırk dört binin hareketinde sona eren Laodikya Adventist kilisesinin dönemidir. Sondaki dönemi anlayabilmek için, baştaki dönemi anlamamız gerekir. Adventizm bunu yapamaz; çünkü başlangıcını, hem Adventizmin hem de Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcını ve sonunu temsil eden tam da o altmış beş yılı belirleyen Musa’nın yeminini reddedişi belirlemiştir.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Bu nedenle—ve bu son derece önemli bir nedendir—bu makale, Yahuda oymağından Aslan tarafından şimdi mühürü açılan bir peygamberlik gerçeğini ortaya koymaya çalışmıştır. Gerçek şudur: Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin her zaman Laodikya durumunda olduğunu kabul etmeye istekli değilseniz, o hâlde mantıken Adventizm tarihini doğru biçimde ayırt edemezsiniz; ve Adventizm tarihini doğru biçimde ayırt etmeden de Cumhuriyetçiliğin boynuzunu doğru biçimde tespit edemezsiniz.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> Çünkü Rab ve Kurtarıcımız İsa Mesih’i tanımakla dünyanın kirlerinden kurtulduktan sonra yine bunlara bulaşıp yenik düşerlerse, sonları başlangıçtan daha kötü olur. Çünkü doğruluk yolunu tanıdıktan sonra kendilerine verilmiş olan kutsal buyruğa sırt çevirmektense, onu hiç tanımamış olmaları onlar için daha iyi olurdu. Ama onlara, gerçek atasözünde dendiği gibi oldu: “Köpek kendi kusmuğuna döner; yıkanmış domuz da çamurda debelenmeye.” 2. Petrus 2:20-22.

Back to Articles