Article

# Panium - Number One

Panium - Bir Numara

Chapter Eleven

On Birinci Bölüm

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

Bir süredir dikkatimizi Daniel 11:40’ın gizli tarihine yoğunlaştırıyoruz ve son haftalarda Rab dikkatimizi 27. ayete yöneltti:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> Her iki kralın da yüreği kötülük yapmaya kararlı olacak; aynı masada yalan söyleyecekler; ama bu başarılı olmayacak; çünkü son, belirlenen zamanda olacaktır. Daniel 11:27.

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

Başlangıçta, ayrıntılar konusunda emin değildim—ne zaman, nerede ve o masada kimlerin oturup birbirlerine yalan söyledikleri—ama bu sorular artık gözden geçiriliyor. Son birkaç Şabat boyunca, bu satırları işlerken bazı yanlış adımlar attım. Yine de, ilahi takdir olduğuna inandığım bir yönlendirme sayesinde, Caesarea Philippi ile simgelenen ve 13-15. ayetlerde temsil edilen ittifaklar açığa çıkmaya başladı. Bazı unsurlar hâlâ biraz daha netleştirme gerektirse de, Rab’bin bu ayetlerin üzerinden elini kaldırarak anlamlarını açığa çıkardığına inanıyorum.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

Bu kavrayış, geçen Şabat’taki Zoom toplantısından hemen sonra netleşti. Bir hafta önce, 10–15. ayetlerdeki tarihsel anlatıların girift etkileşimi beni çarpmıştı. Düşüncelerimi özetleyen bir kısa mesaj yazıp birkaç kişiye gönderdim ve bunları Cuma akşamı paylaşmak istediğimi söyledim. Bu ayetlerdeki meseleleri tasnif etmeye çalışıyor, derinlemesine önemli bir şey olduğuna inanıyordum. Var, ama ilk başta öne sürdüğüm şey değilmiş. Bu pasajla boğuşurken son bir buçuk hafta boyunca yaşadığım tökezlemelere rağmen tanıdık bir ilahi inayeti fark ediyorum. Rab, özel ve hayati bir gerçeğin mührünü açıyordu. İnsani unsur tamamen açığa çıkarılıp bir kenara bırakıldığında, Yahuda oymağının Aslanı tarafından açılan hakikat, kavradığımdan bile daha derin olduğunu gösteriyor.

## Verse Five through Nine

5-9. ayetler

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

Putin, Güney Kralı olarak, 11. ayetin yerine gelmesini sağlayacak şekilde Ukrayna savaşında zafer kazanacak olan Ptolemaios’u yansıtır. Tarihsel olarak, IV. Ptolemaios Filopator’un Rafya Savaşı’ndaki zaferi bu ayeti yerine getirmiş ve Putin’in yaklaşan başarısını önceden örneklemiştir. 5-9. ayetler, papalığın 1.260 yıllık yönetimini (538-1798) titiz ayrıntılarla önceden haber veren bir tarih çizer. Bu ayrıntılar geçmişte defalarca incelendi; bu yüzden burada 5-9. ayetlerde yerine gelen ve 538’den 1798’e uzanan dönemde yankısını bulan peygamberî bir işaret taşını vurgulayacağım.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

Bu dönem, güneydeki Ptolemaios Krallığı ile kuzeydeki Seleukos Krallığı arasında, güneydeki kralın kızını kuzeydeki kralla evlendirmesiyle mühürlenen bir antlaşmayla başladı. Bu evlilik, güneydeki kralın kuzeyi işgal edip kuzeydeki kralı esir alarak Mısır’a götürmesiyle sona eren yedi yıllık bir dönemi başlattı; esir kral daha sonra attan düşerek öldü.

## A Broken Treaty

Bozulan Bir Antlaşma

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

İstila, bozulan bir antlaşmadan kaynaklandı. Yedi yıllık dönem başladıktan sonra, kuzeydeki kral, güneyli prensesle evlenip antlaşmayı güvence altına almak için ilk eşini boşadı. Daha sonra güneyli eşini boşayıp ilk kraliçesini yeniden kraliçe yaptı. Bu durum, ilk kraliçenin güneyli kraliçeyi ve maiyetini idam ettirmesine yol açarak Mısır’daki güneyli kraliçenin ailesini öfkelendirdi.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

Peygamberî bir kavrayışla, yedi yıl, üç buçuk yıllık iki dönem olarak görülebilir; nitekim çarmıhtan önceki ve sonraki üç buçuk yıl birlikte, Mesih’in antlaşmayı pekiştirdiği haftayı temsil ediyordu. Üç buçuk motifi, MÖ 723’ten 1798’e kadar İsrail’in kuzey krallığı üzerine uygulanan “yedi kez” lanetinde de görülür. Bu “yedi kez”, orta noktası 538 olmak üzere, her biri bin iki yüz altmış olan iki döneme ayrılmıştır. Yedinin iki üç buçukluk döneme bölünmesine dair bu örnekler rastlantı değildir; amaçlıdır.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

Mesih’in antlaşmayı pekiştirdiği haftanın ortasındaki bölünmede haç merkezi temsil eder ve böylece Mesih’in üç buçuk yıl boyunca mesajı bizzat tebliğ etmesine, ardından da öğrencilerinin aynı süre boyunca mesajı tebliğ etmesine işaret eder. “Kuzey krallığına karşı yedi zaman” bağlamında, 538 yılı tarihi iki döneme ayırır: önce putperestliğin kutsal yeri ve orduyu ayaklar altına aldığı bir dönem, ardından aynı süre boyunca Papalığın kutsal yeri ve orduyu ayaklar altına alması. Peygamberlik sembolizminde “yedi”, üç buçukla temsil edilir; üç buçuk ise kırk iki ay, üç buçuk gün ya da yıl, bin iki yüz altmış, iki bin beş yüz yirmi ve bir zaman, iki zaman ve yarım zaman ile temsil edilir. Bağlamda, bu sayıların hepsi birbirinin yerine kullanılabilir.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the Second Syrian War and it ends with the Third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

Ptolemaios I’in (Büyük İskender’in bir generali) soyundan gelenler tarafından yönetilen ve Mısır’ı kontrol eden Ptolemaios Krallığı ile, Seleukos I’in (İskender’in bir başka generali) soyundan gelenler tarafından yönetilen ve Suriye dahil Orta Doğu’nun büyük kısmını kontrol eden Seleukos İmparatorluğu arasında yapılan antlaşma, MÖ 253’te İkinci Suriye Savaşı’nı sona erdirdi. Savaş yedi yıl önce, MÖ 260’ta başlamıştı. Antlaşma onaylandıktan yedi yıl sonra, MÖ 246’da bozuldu. On dört yıl, iki yedi yıllık döneme bölünmüştür: ilk yarısı savaş, ikinci yarısı barıştır. Bu on dört yıl İkinci Suriye Savaşı ile başlar ve Üçüncü Suriye Savaşı ile sona erer. Tarihteki bu tür bir simetri, bu tarihin on birinci bölümün beş ile dokuzuncu ayetlerinde temsil edildiğini fark ettiğinizde daha da belirginleşir. Antlaşma ve onun bozulması, ayetlerin ve onları yerine getiren tarihin odak noktasıdır.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

Bu, 538 ile 1798 arasındaki Papalık egemenliğiyle örtüşür. O dönemin sonlarına doğru, Napolyon Bonapart Vatikan ile bir antlaşma yaptı. Vatikan’ın 1797 tarihli Tolentino Antlaşması’nı ihlal etmesini gerekçe göstererek, Napolyon 1798’de General Berthier’i Papa’yı esir almak üzere gönderdi. Papa 1799’da Fransa’da öldü. Bu 1260 yıllık dönem 31-39. ayetlerde ayrıntılandırılmıştır.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

5-9. ayetlerin tarihi, 31-39. ayetlerin tarihiyle paraleldir ve Daniel 11'de iki tanık sunar. Her iki hat da aynı peygamberlik yol işaretlerini paylaşır; güney ve kuzey kralları arasındaki dinamikleri ortaya koyar. Her dönem üç buçuk yılla simgelenir ve sonunda güney kralının üstün gelmesi, kuzey kralını yakalayıp onu güney ülkesine götürmesi ve orada iki kuzey kralının da ölmesiyle sonuçlanır. Her iki durumda da, metnin belirttiği gibi, güney kralı ganimetle geri döner:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> Ve ayrıca onların tanrılarını, prenslerini ve gümüşten ve altından değerli kaplarını tutsak olarak Mısır’a götürecek; ve o, kuzeyin kralından daha çok yıl yaşayacaktır. Daniel 11:8.

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

Ptolemaios’a göre bu, kuzey kralının daha önce yağmaladığı hazineydi; Napolyon içinse, Vatikan’ın yağmalanıp Fransa’ya götürülen zenginlikleriydi. Bu iki tanıklık, kuzey kralının ölümünün attan düşmekle sembolize edildiğini gösterir. Vahiy 17’de, canavarın üzerinde oturan kadın Katolik Kilisesi’ni temsil eder:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> Böylece beni Ruh’ta çöle götürdü: al renkli, küfürkâr adlarla dolu, yedi başı ve on boynuzu olan bir canavarın üzerinde oturan bir kadın gördüm. Vahiy 17:3.

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

Bindiği canavar Birleşmiş Milletler’dir. Vahiy 17, 1798’de aldığı ölümcül yaradan sonra onun iktidara yeniden kavuşmasını anlatır. Sekizinci krallık olarak, egemenliğini yeniden sürdürür; bu, canavara binmesiyle simgelenir:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> Ve senin gördüğün kadın, yeryüzünün kralları üzerinde hüküm süren o büyük kenttir. Vahiy 17:18.

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

1798’deki ölümcül yara, Kuzey Kralı’nın attan düşüp öldüğü 5-9. ayetlerde önceden simgelenmişti. Daniel 11’deki bu iki satır, 41-45. ayetlerle paralellik gösterir. 41. ayette işaret edilen ABD’deki Pazar yasası, papalığın canavar üzerindeki son yolculuğunu başlatır. Bu dönem bu iki satırda yansıtılır. Ellen White, Daniel 11’de gerçekleşen “tarihin büyük bir kısmı”nın “tekrar edileceğini” belirttiğinde, 5-9 ve 31-39. ayetler 41-45. ayetlerle paralellik gösterir.

## Only Verse Forty

Sadece Kırkıncı Dize

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

31’den 45’e kadar olan ayetler arasında, yalnızca 40. ayet üç buçuk günlük kehanet süresinin dışında kalır. Daniel’in 45 ayetinin son üçte biri içinde benzersiz bir tarihi temsil eder. 16. ayette, putperest Roma İmparatorluğu’nun tarihi dört hükümdar üzerinden anlatılır—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar ve Tiberius Caesar. MÖ 31’deki Aktium Savaşı’nda Augustus’un zaferi, Roma İmparatorluğu’nun 360 yıllık egemenliğini başlattı ve 24. ayetteki “zaman”ı yerine getirdi:

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Barış içinde eyaletin en verimli yerlerine bile girecek; babalarının da atalarının da yapmadığını yapacak; ganimeti, yağmayı ve serveti aralarında dağıtacak; evet, bir süre için müstahkem yerlere karşı düzenler kuracak. Daniel 11:24.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

Aktium'dan sonra, Roma MÖ 30'da Mısır'ı bir eyalet haline getirdi. Üç yüz altmış yıl sonra, 330'da, Konstantin imparatorluğun başkentini Roma'dan Konstantinopolis'e taşıdı. Bu "zaman", kehanet bakımından papalık yönetiminin 1.260 yılıyla ve 5-9. ayetlerdeki 7 yılla örtüşür.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

16. ayetten itibaren putperest Roma İmparatorluğu, Makabilerin Roma ile yaptığı ittifakı ve Mesih’in soyunu da kapsayarak 30. ayete kadar egemendir. Yine de 16-30. ayetler, 31-39 ve 41-45. ayetlerle uyumludur. Böylece Daniel 11’in son 30 ayetinde, 40. ayet hariç, tutarlı bir peygamberlik çizgisi ortaya çıkar; 40. ayette “zamanın sonu” 1798 ve 1989’da işaretlenir.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who is both the beast and the dragon.

2 ve 3. ayetlerdeki küçük istisnalarla — sekiz başkandan sonuncusunun Birleşmiş Milletler’in on kralını kontrol etmeye geçtiği yer — ilk iki ayet 40. ayetle örtüşür ve Pazar yasasını ve altıncı krallıktan yedinci ve sekizinci krallıklara geçişi temsil eder. 3 ve 4. ayetler, 45. ayet ve Daniel 12:1 ile örtüşür; Yunan krallığının yükselişini ve düşüşünü tasvir eder ve 41. ayetten Daniel 12:1’e kadar papalığın kuruluşu ve yıkımıyla paralellik gösterir. Hem kadın hem de bindiği canavar yardım olmaksızın sona erer; böylece Daniel 11’in başlangıcı ve sonu, 40. ayetin tarihî anlatısının dışında çerçevelenir. Büyük İskender, Sur’un fahişesiyle zina eden Birleşmiş Milletler’i simgeler (41. ayetten itibaren kuzeyin kralı); o hem canavar hem de ejderhadır.

## Verses Nine and Ten

Dokuzuncu ve Onuncu Dizeler

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

5-9. ayetler 1798'de, “son zaman”da sona ererken, 10. ayet 1989'u işaretler. Dolayısıyla 9. ve 10. ayetler arasındaki aralık—1798'den 1989'a—40. ayetin açığa çıkarılmış bölümünü temsil eder ve onun gizli tarihini başlatır. Açıklığa kavuşturmak için: Daniel 11'deki neredeyse her ayet, papalığın 538'den 1798'e kadarki egemenliğini yansıtır. 40. ayet 1798'den ABD'deki Pazar yasasına kadar olan dönemi kapsar. 6-9. ayetler papalık dönemini temsil ederken, 10. ayet 1989'da SSCB'nin çöküşünü önceden haber verir. Bu nedenle, 11-15. ayetler, 16, 31 ve 41. ayetlerde temsil edildiği üzere, 1989'dan Pazar yasasına kadar uzanır.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

40. ayet iki bölüme ayrılır. İlki, 1798–1989 dönemini kapsar; “zamanın sonu” ile başlar ve yine “zamanın sonu” ile sona erer. İkinci yarı, birincinin sona erdiği yer olan 1989’da başlar. 1 ve 2. ayetler, 1989’da başlayan bir başkanlar silsilesini tanımlar ve bu, 40. ayetin ikinci kısmıyla örtüşür. 11. ayet 2014’te Ukrayna savaşının başlangıcına işaret ederken, 12. ayet galip gelen güney kralının kendi üzerine getirdiği sonuçları vurgular. 13. ayet gerçekleşmeye yakındır; ancak burada şunu not ederiz: 11. ayet, 40. ayetin ikinci kısmı (1989 sonrası) içinde yer alır, fakat Pazar yasasından (41. ayet) öncedir.

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

13-15. ayetler, putperest Roma'nın o savaşla bağlantılı olarak insan işleri üzerinde nüfuz kurmaya başladığı yıl olan MÖ 200'deki Panium Savaşı'na işaret eder. 16. ayetteki Pompeius'un Kudüs'e girişinden çok önce gerçekleşmiş olan bu olay, 41. ayetin ABD'deki Pazar yasası olarak tanımlanmasına dair tarihsel kanıt sağlar.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

Daniel 11’deki her peygamberlik çizgisi ve onun tarihsel gerçekleşmesi ya 40. ayetin tarihi (1798’den Pazar yasasına kadar) içinde yer alır ya da 41. ayetten Daniel 12:1’e kadar uzanır. 45 ayetin içinde, 1, 2, 7-15 ve 40. ayetler—toplamda on iki ayet—satır üzerine satır yöntemiyle okunduğunda 40. ayetin zaman çizelgesine uygulanır. 40. ayet 1989’da iki bölüme ayrılır. 1, 2 ve 10-15. ayetler onun ikinci yarısıyla uyumludur. 1 ve 2. ayetler yeryüzü canavarının tarihinde başkanlar silsilesini izlerken, 10-15. ayetler 1989’dan Pazar yasasına kadar kuzeyin kralı (papalık gücü) tarafından yürütülen üç vekâlet savaşını tasvir eder. Üç vekâlet savaşı, 40. ayette "savaş arabaları, gemiler ve atlılar" olarak tanımlanan Amerika Birleşik Devletleri ile başlar.

We will continue in the next article.

Bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

Back to Articles