Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seven

İsa Mesih'in Vahyi - Yedi Sayısı

The Third Woe and the Rise of the Seventh Kingdom: The Prophetic Significance of the Sunday Law

Üçüncü Vay ve Yedinci Krallığın Yükselişi: Pazar Yasasının Peygamberlikteki Önemi

Author

Jeff Pippenger

Published

October 29, 2023

Formats

PDF
Word

In chapter eleven of Revelation, the two witnesses are lifted up to heaven as an ensign in “the same hour” that a “tenth part of the city” falls. In that hour the “second woe is past; and behold, the third woe cometh quickly.” Islam is the seventh trumpet and the third woe that comes at the “hour” of the Sunday law “earthquake.”

Vahiy’in on birinci bölümünde, iki tanık, “şehrin onda birinin” yıkıldığı “aynı saatte” bir sancak olarak göğe yükseltilir. O saatte “ikinci felaket geçmiştir; ve işte, üçüncü felaket çabucak gelmektedir.” İslam, Pazar yasası “depremi”nin “saati”nde gelen yedinci borazan ve üçüncü felakettir.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:12–19.

> Ve gökten onlara, ‘Buraya çıkın’ diyen büyük bir ses işittiler. Ve bir bulut içinde göğe yükseldiler; ve düşmanları onları gördü. Aynı saatte büyük bir deprem oldu, ve kentin onda biri yıkıldı, ve depremde yedi bin kişi öldü; geri kalanlar korkuya kapıldılar ve göğün Tanrısı’na yücelik verdiler. İkinci bela geçti; işte, üçüncü bela çabuk geliyor. Ve yedinci melek borusunu çaldı; ve gökte gür sesler oldu, şöyle diyen: ‘Dünyanın krallıkları Rabbimizin ve O’nun Mesihi’nin krallıkları oldu; ve O sonsuzlara dek hüküm sürecektir.’ Ve Tanrı’nın önünde tahtlarında oturan yirmi dört ihtiyar yüzüstü yere kapandılar ve Tanrı’ya tapındılar, şöyle diyerek: ‘Var olan, var olmuş ve gelecek olan Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı, sana şükrediyoruz; çünkü büyük gücünü eline aldın ve hüküm sürdün. Uluslar öfkelendi, ve senin gazabın geldi, ve ölülerin yargılanacağı zaman, ve kulların olan peygamberlere, kutsallara ve adından korkan küçüklere ve büyüklere ödül vereceğin, ve yeryüzünü mahvedenleri mahvedeceğin zaman geldi.’ Ve gökte Tanrı’nın tapınağı açıldı, ve tapınağında O’nun antlaşmasının sandığı görüldü; ve şimşekler, sesler ve gök gürlemeleri, bir deprem ve büyük dolu oldu. Vahiy 11:12-19.

The two witnesses ascend to heaven in a cloud, which prophetically represents a group of angels. As previously cited in these articles and as found in Habakkuk’s Tables, Sister White identifies that when the individual messages represented as the first, the second and the third angel arrive into prophetic history, they are portrayed as singular angels, but the message of the Midnight Cry, is represented by many angels. The two witnesses are lifted up into heaven as they proclaim the message of the Midnight Cry by an army of angels, thus they are taken into heaven “in a cloud.”

İki tanık bir bulut içinde göğe yükselir; bu bulut peygamberlikte bir melekler grubunu simgeler. Bu makalelerde daha önce aktarıldığı üzere ve Habakkuk’un Tablolarında bulunduğu gibi, Bayan White şunu belirtir: birinci, ikinci ve üçüncü melek olarak temsil edilen bireysel mesajlar peygamberlik tarihine girdiklerinde tekil melekler olarak tasvir edilirler; ancak Gece Yarısı Çığlığı mesajı birçok melekle temsil edilir. İki tanık, bir melekler ordusu aracılığıyla Gece Yarısı Çığlığı mesajını ilan ederken göğe kaldırılır; böylece “bir bulut içinde” göğe alınırlar.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> "İkinci meleğin mesajının sonuna doğru, gökten gelen büyük bir ışığın Tanrı'nın halkının üzerine parladığını gördüm. Bu ışığın hüzmeleri güneş gibi parlak görünüyordu. Ve meleklerin şöyle haykıran seslerini duydum: 'İşte, Damat geliyor; O'nu karşılamaya çıkın!'"

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> "Bu, ikinci meleğin mesajına güç vermek üzere olan gece yarısı çığlığıydı. Cesareti kırılmış kutsalları uyandırmak ve önlerinde duran büyük işe onları hazırlamak için gökten melekler gönderildi. En yetenekli insanlar bu mesajı ilk alanlar olmadı. Melekler alçakgönüllü, adanmış olanlara gönderildi ve onları şu çığlığı yükseltmeye sevk ettiler: 'İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın!' Bu çığlığın emanet edildiği kişiler acele ettiler ve Kutsal Ruh’un gücüyle mesajı duyurdular ve cesareti kırılmış kardeşlerini uyandırdılar. Bu iş, insanların bilgeliği ve eğitimine değil, Tanrı’nın gücüne dayanıyordu ve bu çığlığı duyan O’nun kutsalları ona karşı koyamadılar. En ruhsal olanlar bu mesajı ilk alanlardı ve daha önce bu işe önderlik etmiş olanlar, 'İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın!' çığlığını almakta ve onu güçlendirmeye yardım etmekte en sonuncu oldular." Early Writings, 238.

In the hour of the earthquake, which destroys a tenth part of the city, seven thousand men are slain. The earthquake is the Sunday law in the United States. A city is a kingdom in prophecy, and the United States is one tenth of the kingdom of the ten kings of Revelation 17. The United States is overthrown at the earthquake of the Sunday law and ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and then transcends into the premier king of the ten kings, the seventh kingdom of Bible prophecy, who will agree to give their kingdom unto the papacy who is the eighth which is of the seven.

Şehrin onda birini yıkan depremin saatinde yedi bin kişi öldürülür. Deprem, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasıdır. Peygamberlikte bir şehir bir krallıktır ve Amerika Birleşik Devletleri, Vahiy 17’nin on kralının krallığının onda biridir. Amerika Birleşik Devletleri, Pazar yasasının depreminde devrilir ve Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olmaktan çıkar; ardından on kralın önde gelen kralı, yani Kutsal Kitap peygamberliğinin yedinci krallığı hâline gelir; bunlar, krallıklarını yediden olan sekizinci papalığa vermeyi kabul edeceklerdir.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> Gördüğün on boynuz, henüz krallık almamış olan on kraldır; ama canavarla birlikte bir saatliğine krallar olarak yetki alacaklar. Bunların düşüncesi birdir ve güçlerini ve kudretlerini canavara verecekler. Bunlar Kuzu’yla savaşacaklar, ama Kuzu onları yenecek; çünkü O Rablerin Rabbi ve Kralların Kralıdır; O’nunla birlikte olanlar çağrılmış, seçilmiş ve sadıklardır. Ve bana dedi ki: Gördüğün, fahişenin oturduğu sular, halklar, kalabalıklar, uluslar ve dillerdir. Canavarın üzerindeki gördüğün on boynuz ise fahişeden nefret edecekler, onu ıssız ve çıplak bırakacaklar, etini yiyecekler ve onu ateşle yakacaklar. Çünkü Tanrı, kendi sözleri yerine gelene dek, kendi isteğini yerine getirmeleri, aynı düşüncede olmaları ve krallıklarını canavara vermeleri için bunu yüreklerine koydu. Gördüğün kadın ise, yeryüzünün kralları üzerinde egemenlik süren o büyük kenttir. Vahiy 17:12-18.

The ten kings of the United Nations “agree” to “give their worldwide “kingdom unto the beast.” They have “one mind,” just as they “consulted together with one consent,” in Psalms eighty- three. Ahab was the king of the ten tribes, who committed the unlawful relationship of fornication with the whore of Tyre in Isaiah twenty-three. Ahab and Jezebel’s unlawful relationship typified the unlawful relationship of Herod and Herodias in the time of Elijah, represented as John the Baptist. Herod was a representative of the Roman Empire, which in Daniel seven, the Roman Empire consists of ten horns. The ten horns were typified by Ahab’s kingdom of ten tribes, and they both provide witnesses to the ten kings of the United Nations. With Ahab and Herod representing the state in the unlawful relationships, their role was to accomplish the persecution of heretics for the whore of Tyre, who sings her songs at the end of the symbolic seventy years.

Birleşmiş Milletler’in on kralı, dünya çapındaki krallıklarını “canavara vermek” konusunda “anlaşır”. “Tek bir düşünceye” sahiptirler; tıpkı Mezmurlar seksen üçte “tek bir mutabakatla birlikte danıştıkları” gibi. Ahab, Yeşaya yirmi üçte Sur’un fahişesiyle zina niteliğindeki yasa dışı ilişkiyi kuran on kabilenin kralıydı. Ahab ile Jezebel’in yasa dışı ilişkisi, İlyas’ın zamanında (Vaftizci Yahya olarak temsil edilen dönemde) Herodes ile Herodias’ın yasa dışı ilişkisini örnekledi. Herodes, Daniel yedide on boynuzla tasvir edilen Roma İmparatorluğu’nun bir temsilcisiydi. On boynuz, Ahab’ın on kabileden oluşan krallığıyla örneklendi ve her ikisi de Birleşmiş Milletler’in on kralına tanıklık eder. Ahab ve Herodes’in söz konusu yasa dışı ilişkilerde devleti temsil etmeleriyle, rolleri, simgesel yetmiş yılın sonunda şarkılarını söyleyen Sur’un fahişesi adına sapkınlara zulmü uygulamaktı.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> "Krallar, yöneticiler ve valiler kendilerine Antikrist'in damgasını vurmuşlardır ve kutsallarla—Tanrı'nın buyruklarını tutan ve İsa'nın imanına sahip olanlarla—savaşmaya giden ejderha olarak tasvir edilirler." Testimonies to Ministers, 38.

At the Sunday law the earth beast ceases to reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, for it has just committed fornication with Jezebel, and then takes the leadership of the United Nations. It then forces the entire world to set up a worldwide image of the beast, as they had previously accomplished at the Sunday law in their nation.

Pazar yasasında, yeryüzü canavarı Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak hüküm sürmeyi bırakır; çünkü az önce İzebel’le zina etmiştir ve ardından Birleşmiş Milletler’in liderliğini üstlenir. Daha sonra, kendi ülkelerinde Pazar yasası sırasında daha önce gerçekleştirdikleri gibi, tüm dünyayı canavarın dünya çapında bir suretini kurmaya zorlar.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Revelation 13:14–17.

> Ve yeryüzünde yaşayanları, canavarın huzurunda yapmaya yetkili olduğu o mucizeler aracılığıyla aldatır; yeryüzünde yaşayanlara, kılıç darbesiyle yaralanıp yine de yaşayan canavar için bir suret yapmalarını söyler. Ve canavarın suretine yaşam vermeye yetkisi vardı; öyle ki canavarın sureti hem konuşsun hem de canavarın suretine tapınmayanların öldürülmesini sağlasın. Ve küçüğünden büyüğüne, zenginden yoksula, özgürden köleye herkesin sağ eline ya da alınlarına bir işaret almasını sağlar; ve öyle ki, işareti ya da canavarın adını ya da adının sayısını taşıyanlardan başka hiç kimse satın alamaz veya satamaz. Vahiy 13:14-17.

Ahab, Herod, the ten kings of the Roman Empire and the ten kings of the United Nations represent the dragon that goes to make war with the saints, for it is always Jezebel’s paramour that accomplishes the persecuting of those who Jezebel classifies as heretics.

Ahab, Herod, Roma İmparatorluğu'nun on kralı ve Birleşmiş Milletler'in on kralı, kutsallarla savaşmaya giden ejderhayı temsil ederler; çünkü Jezebel'in sapkın saydığı kimselere yapılan zulmü her zaman Jezebel'in aşığı gerçekleştirir.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> Dolayısıyla ejderha, öncelikle Şeytan'ı temsil ederken, ikincil anlamda putperest Roma'nın bir sembolüdür. Büyük Mücadele, 439.

At the earthquake of the Sunday law there are “seven thousand” men that are “slain.” In Daniel eleven and verse forty-one, “many are overthrown.” Those overthrown when the Sunday law arrives, are Laodicean Seventh-day Adventists who have not prepared for the crisis. The number “seven thousand” represents the remnant of God’s people. God told Elijah, at the crisis of mount Carmel, which represents the Sunday law crisis, that there were “seven thousand in Israel” who had not bowed a knee to Baal. The apostle Paul comments on this.

Pazar yasasının depreminde 'öldürülen' 'yedi bin' kişi vardır. Daniel on birinci bölüm kırk birinci ayette, 'birçoğu düşer.' Pazar yasası geldiğinde düşenler, krize hazırlanmamış olan Laodikyalı Yedinci Gün Adventistleridir. 'Yedi bin' sayısı Tanrı'nın halkının kalanını temsil eder. Tanrı, Pazar yasası krizini temsil eden Karmel Dağı'ndaki kriz sırasında İlyas'a, İsrail'de Baal'a diz çökmemiş 'yedi bin' kişi bulunduğunu söyledi. Elçi Pavlus bu konuda yorum yapar.

> I say then, Hath God cast away his people? God forbid. For I also am an Israelite, of the seed of Abraham, of the tribe of Benjamin. God hath not cast away his people which he foreknew. Wot ye not what the scripture saith of Elias? how he maketh intercession to God against Israel, saying, Lord, they have killed thy prophets, and digged down thine altars; and I am left alone, and they seek my life. But what saith the answer of God unto him? I have reserved to myself seven thousand men, who have not bowed the knee to the image of Baal. Even so then at this present time also there is a remnant according to the election of grace. Romans 11:1–5.

> Öyleyse şöyle soruyorum: Tanrı halkını reddetti mi? Kesinlikle hayır. Çünkü ben de İbrahim’in soyundan, Benyamin oymağından bir İsrailli’yim. Tanrı, önceden bildiği halkını reddetmedi. Kutsal Yazı’nın Elias hakkında ne dediğini bilmiyor musunuz? İsrail aleyhine Tanrı’ya yakarıp şöyle der: “Ya Rab, peygamberlerini öldürdüler, sunaklarını yıktılar; ben tek başıma kaldım ve canımı arıyorlar.” Peki, Tanrı ona ne karşılık verdi? “Baal’ın putu önünde diz çökmemiş yedi bin kişiyi kendime sakladım.” Aynı şekilde, şimdi de lütfa göre seçilmiş bir artakalan vardır. Romalılar 11:1-5.

The words “seven thousand” represent a remnant of God’s people, but the context where they are symbolically identified, must be factored in. The men overthrown at the earthquake of the Sunday law are the remnant of unfaithful Seventh-day Adventists who are there and then, taken captive by modern spiritual Babylon. In the prophetic history of ancient literal Israel, when Babylon desolated Jerusalem the second of three times, there was a remnant of “seven thousand” “mighty” men “of the land” taken captive.

“yedi bin” ifadesi Tanrı’nın halkından geriye kalan bir kesimi temsil eder; ancak onların simgesel olarak tanımlandığı bağlam da hesaba katılmalıdır. Pazar yasası depreminde devrilen adamlar, orada ve o anda modern ruhsal Babil tarafından esir alınan sadakatsiz Yedinci Gün Adventistlerinin geriye kalan kısmıdır. Eski harfî İsrail’in peygamberlik tarihinde, Babil Yeruşalim’i üç seferden ikincisinde harap ettiğinde, “ülkenin” “yiğit” adamlarından “yedi bin” kişi esir alındı.

> And he carried away Jehoiachin to Babylon, and the king’s mother, and the king’s wives, and his officers, and the mighty of the land, those carried he into captivity from Jerusalem to Babylon. And all the men of might, even seven thousand, and craftsmen and smiths a thousand, all that were strong and apt for war, even them the king of Babylon brought captive to Babylon. And the king of Babylon made Mattaniah his father’s brother king in his stead, and changed his name to Zedekiah. 2 Kings 24:15–17.

> Yehoyakin’i Babil’e götürdü; kralın annesini, kralın eşlerini, görevlilerini ve ülkenin yiğitlerini de, bunların hepsini Yeruşalim’den Babil’e sürgüne götürdü. Yiğit adamların tümünü, yani yedi bin kişiyi, zanaatkârlar ve demircilerden bin kişiyi, güçlü ve savaşa elverişli olanların hepsini, Babil kralı esir olarak Babil’e götürdü. Babil kralı onun yerine babasının kardeşi Mattanya’yı kral yaptı ve adını Sidkiya olarak değiştirdi. 2 Krallar 24:15-17.

Once the mighty men of Jerusalem are overthrown at the earthquake of the Sunday law, “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet that the seventh angel sounds. In the “hour” of the “earthquake” of the Sunday law—Islam strikes!

Kudüs'ün güçlü adamları Pazar yasasının depremi sırasında yıkıldıklarında, "üçüncü felaket çabucak gelir. Ve yedinci melek borazanı çaldı." Üçüncü felaket, yedinci meleğin çaldığı yedinci borazandır. Pazar yasasındaki "deprem"in "saat"inde İslam vurur!

One of the primary characteristics of Islam in the first and second woes, was the historical fact that their mode of warfare was unlike the common tactics of war carried out in the history where they fulfilled their prophetic role. Their mode of warfare was to strike suddenly and unexpectedly. The word “assassin” is derived from the practices of the Islamic warriors in that period of history. Their attacks were as the Japanese Kamikazes of World War Two. The Islamic warriors expected to die when they assassinated their target. For this reason, a common practice for the warriors was to prepare for death by getting intoxicated on hashish, before their attack to help subdue the fear of death. When they struck their victims, it was sudden and unexpected, and their dependence upon hashish for the desired mental state, combined with the secret attack, formed the etymological basis of the word “assassin,” due to its connection with the word hashish.

İlk ve ikinci belâlar döneminde İslam’ın başlıca özelliklerinden biri, savaş tarzlarının, peygamberlik rollerini yerine getirdikleri dönemde tarihte yaygın olan savaş taktiklerinden farklı oluşu şeklindeki tarihî bir olguydu. Savaş tarzları, aniden ve beklenmedik biçimde saldırmaktı. "Assassin" kelimesi, tarihin o dönemindeki İslam savaşçılarının uygulamalarından türemiştir. Saldırıları, İkinci Dünya Savaşı’nın Japon Kamikazeleri gibiydi. İslam savaşçıları, hedeflerine suikast düzenlediklerinde ölmeyi beklerlerdi. Bu nedenle, savaşçılar arasında yaygın bir uygulama, ölüm korkusunu bastırmaya yardımcı olması için saldırıdan önce haşişle kendilerini sarhoş ederek ölüme hazırlanmaktı. Kurbanlarına saldırdıklarında bu ani ve beklenmedikti ve aradıkları zihinsel duruma ulaşmak için haşişe olan bağımlılıkları, gizli saldırıyla birleşince, haşiş sözcüğüyle bağlantısı nedeniyle "assassin" kelimesinin etimolojik temelini oluşturdu.

The third woe and the seventh trumpet “cometh quickly.”

Üçüncü felaket ve yedinci borazan "tez gelir".

Similarly, on October 22, 1844, the messenger of the covenant came “suddenly” to His temple. Sister White defined the “suddenness” of the arrival of the messenger of the covenant, representing that His coming was “unexpected.” Therefore all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844 were unexpected and sudden.

Benzer şekilde, 22 Ekim 1844’te antlaşmanın habercisi tapınağına “ansızın” geldi. Kardeş White, antlaşmanın habercisinin gelişindeki “ani”liği, onun gelişinin “beklenmedik” olduğunu ifade edecek biçimde tanımladı. Bu nedenle 22 Ekim 1844’te gerçekleşen dört “geliş”in tamamı beklenmedik ve aniydi.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Daniel 8:14’te gözler önüne serilen, tapınağın arındırılması için başkâhinimiz olarak Mesih’in En Kutsal Yer’e gelişi; Daniel 7:13’te sunulan, İnsanoğlu’nun Günlerin Eskisi’ne gelişi; ve Malaki’nin önceden bildirdiği Rab’bin tapınağına gelişi, aynı olayın tasvirleridir; ve bu, Matta 25’te Mesih’in anlattığı on bakire benzetmesinde damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 426.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, thus all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844, are to be fulfilled to the very letter again at the earthquake that is the Sunday law. Commenting on the parable of the virgins, Sister White adds to the witness that identifies the suddenness and unexpectedness that is symbolized at the earthquake of the Sunday law, which is the perfect fulfillment of the Midnight Cry.

On kız benzetmesi harfi harfine tekrarlanır; dolayısıyla 22 Ekim 1844’te gerçekleşen dört "geliş"in tümü, Pazar yasası olan deprem sırasında yeniden harfi harfine gerçekleşecektir. Kızlar benzetmesi üzerine yorum yaparken Bayan White, Gece Yarısı Çağrısı’nın mükemmel gerçekleşmesi olan Pazar yasasının depreminde simgelenen ani ve beklenmedik oluşu belirleyen tanıklığa eklemelerde bulunur.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> Karakter bir krizle açığa çıkar. Gece yarısı ciddi bir ses, “İşte, damat geliyor; onu karşılamaya çıkın” diye ilan ettiğinde, uyuyan bakireler uykularından uyandılar ve olay için kimin hazırlık yapmış olduğu görüldü. Her iki taraf da gafil avlandı, ama biri bu ani duruma hazırlıklıydı, diğeri ise hazırlıksız yakalandı. Karakteri koşullar açığa çıkarır. Acil durumlar karakterin gerçek değerini ortaya çıkarır. Ani ve beklenmedik bir felaket, bir yas ya da kriz, beklenmedik bir hastalık veya ıstırap—ruhu ölümle yüz yüze getiren herhangi bir şey—karakterin gerçek iç yüzünü ortaya çıkaracaktır. Tanrı’nın sözünün vaatlerine gerçek bir iman olup olmadığı açığa çıkacaktır. Ruhun lütufla ayakta tutulup tutulmadığı, kandille birlikte kapta yağ olup olmadığı da açığa çıkacaktır.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> Sınanma zamanları herkesin başına gelir. Tanrı’nın sınaması ve denemesi altında nasıl davranıyoruz? Lambalarımız sönüyor mu, yoksa hâlâ yanık mı tutuyoruz? Lütuf ve hakikatle dolu O’nunla olan bağımız sayesinde her türlü acil duruma hazırlıklı mıyız? Beş bilge bakire, karakterlerini beş akılsız bakireye aktaramadı. Karakter, bireyler olarak bizim tarafımızdan şekillendirilmelidir. Review and Herald, 17 Ekim 1895.

At the earthquake of the Sunday law, the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy. The remnant of seven thousand Laodicean Adventists that have not prepared for the crisis, will manifest a character prepared for the mark of the beast. Then Islam suddenly and unexpectedly arrives, for “the third woe cometh quickly” as “the seventh angel” sounds!

Pazar yasasının depremiyle birlikte, Amerika Birleşik Devletleri Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallık olmaktan çıkar. Krize hazırlanmamış yedi bin Laodikyalı Adventistin kalanı, canavarın işaretine hazırlanmış bir karakter sergileyecektir. Sonra İslam aniden ve beklenmedik bir şekilde gelir; çünkü “yedinci melek” borusunu çaldığında “üçüncü felaket çabuk gelir”!

The four ‘comings’ that were all fulfilled on October 22, 1844 are then repeated. The first coming identified the opening of the judgment, in fulfillment of Daniel eight verse fourteen. It confirmed the message of the first angel that announced that the “hour” of His judgment is come. That fulfillment typifies the “hour” of the earthquake, which begins at the Sunday law, and is the “hour” when Islam brings “His judgment” upon the United States for the passage of a Sunday law.

22 Ekim 1844’te tamamı gerçekleşen dört “geliş” daha sonra tekrarlanır. İlk geliş, Daniel 8:14’ün gerçekleşmesi olarak yargının açılışını ortaya koydu. Bu, O’nun yargısının “saati”nin geldiğini ilan eden birinci meleğin mesajını doğruladı. Bu gerçekleşme, Pazar yasasıyla başlayan depremin “saat”ini örnekler ve İslam’ın bir Pazar yasasının kabulü nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri’ne “O’nun yargısını” getirdiği “saat”tir.

The messenger of the covenant in Malachi chapter three, came suddenly to the temple He had raised up in forty-six years from 1798 to 1844, to enter into a covenant with the “Levites” of the Millerite history. At the earthquake of the Sunday law, the messenger of the covenant suddenly comes to enter into the temple of resurrected dead dry bones, to enter into covenant with the “Levites” of the history of the one hundred and forty-four thousand.

Malaki kitabının üçüncü bölümündeki antlaşmanın habercisi, kendisinin 1798’den 1844’e kadar kırk altı yılda yükselttiği tapınağa, Millerci tarihin “Levilileri”yle antlaşma yapmak için ansızın geldi. Pazar yasası depremi sırasında, antlaşmanın habercisi, diriltilmiş kuru kemiklerin tapınağına girmek ve yüz kırk dört binin tarihindeki “Levililer”le antlaşma yapmak için ansızın gelir.

At the earthquake of the Sunday law the Son of man comes to the Father to receive a kingdom in fulfillment of Daniel seven verse thirteen, as He did on October 22, 1844, for at the “hour” of the earthquake there are “voices in heaven,” who proclaim, that the “kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned.”

Pazar yasası depremi sırasında İnsanoğlu, Daniel 7:13’ün yerine getirilmesi için bir krallık almak üzere Baba’nın yanına gelir; tıpkı 22 Ekim 1844’te yaptığı gibi; çünkü depremin “saat”inde gökte “sesler” vardır; onlar şöyle ilan eder: “Bu dünyanın krallıkları Rabbimizin ve Mesihi’nin krallıkları oldu; O da sonsuzlara dek egemenlik sürecektir.” Ve Tanrı’nın önünde tahtlarında oturan yirmi dört ihtiyar yüzüstü yere kapandılar ve Tanrı’ya tapındılar; şöyle diyerek: “Sana şükrediyoruz, ey Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı, var olan, var olmuş ve gelecek olan; çünkü büyük kudretini eline aldın ve egemenlik sürdün.”

In the hour of the earthquake, when His judgment is come, and the two witnesses who have been previously resurrected from the street where they had been murdered stand up. Then, as a mighty army, they are lifted up to heaven while the remnant of seven thousand Laodicean Adventist are overthrown. The wise wheat has there and then been separated from the foolish tares. Christ then receives His kingdom and the seventh trumpet sounds, which is also the third woe, which arrives suddenly and unexpectedly, and then “the nations” are “angry, and thy wrath is come.”

Depremin saatinde, Onun yargısı geldiğinde ve öldürüldükleri caddeden daha önce diriltilmiş olan iki tanık ayağa kalktığında, o zaman kudretli bir ordu gibi göğe kaldırılırlar; bu sırada Laodikya Adventistlerinden geriye kalan yedi bin kişi altüst edilir. Hikmetli buğday, tam orada ve o anda, akılsız delice ottan ayrılmıştır. Sonra Mesih krallığını alır ve aynı zamanda üçüncü bela olan yedinci borazan çalar; bu da ansızın ve beklenmedik bir şekilde gelir ve sonra "uluslar" "öfkelenir ve senin gazabın gelir."

The angering of the nations is the prophetic role of Islam, and it begins at the hour of the earthquake and continues until the close of human probation and the seven last plagues, which are presented by the words, “thy wrath has come.” Between the Sunday law in the United States and the close of probation, where God’s wrath is manifested in the seven last plagues—the third woe, a symbol of Islam; the seventh trumpet, a symbol of Islam; and the angering of the nations, a symbol of Islam; provides three symbolic witnesses that the message of the Midnight Cry is a fulfillment of Islam’s arrival at the Sunday law.

Ulusların öfkelendirilmesi, İslam’ın kehanetsel rolüdür ve depremin saatinde başlar; “gazabın geldi” sözleriyle ifade edilen bu iki olaya—insanlığın deneme süresinin sona ermesi ve son yedi bela—kadar sürer. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasası ile, Tanrı’nın gazabının son yedi belada açığa çıktığı deneme süresinin sona ermesi arasındaki dönemde; üçüncü eyvah (İslam’ın bir sembolü), yedinci boru (İslam’ın bir sembolü) ve ulusların öfkelendirilmesi (İslam’ın bir sembolü), Geceyarısı Çığlığı mesajının, Pazar yasasında İslam’ın gelişiyle yerine geldiğine dair üç simgesel tanık sunar.

As with the Millerite movement at the beginning, the Midnight Cry message was a correction of a failed prediction. In the Millerite history it was a failure of the event that was predicted to take place. In Millerite history at the beginning, the Philadelphians presented their failed prediction, because God held His hand over a mistake in the 1843 chart.

Millerci hareketin başlangıcında olduğu gibi, Gece Yarısı Çığlığı mesajı da başarısız bir tahminin düzeltilmesiydi. Millerci tarihte bu, gerçekleşmesi öngörülen olayın gerçekleşmemesiydi. Millerci tarihin başlangıcında Filadelfiyalılar, çünkü Tanrı 1843 çizelgesindeki bir hatanın üzerini eliyle örtmüştü, başarısız tahminlerini sundular.

In the Laodicean movement at the end of Future for America, God never held His hand over the mistake. It was human hands that covered the truth that time was to be no longer used in prophetic application. Human hands represent human works.

Future for America’nın sonundaki Laodikya hareketinde, Tanrı bu hatanın üzerini asla örtmedi. Artık peygamberî uygulamada zamanın kullanılmaması gerektiği gerçeğini örten insan elleriydi. İnsan elleri, insan işlerini temsil eder.

In the ending movement of the one hundred and forty-four thousand, the error of applying time was sin, for the application of prophetic time was to be no longer used. The sinful application of time was typified by Moses disregarding God’s command to circumcise his son, and it was typified by Uzzah disregarding God’s command that only the priests could handle the ark. It was not the Lord’s will for either of those sinful actions or inactions to be accomplished by God’s people. Sin has only one definition and it is the transgression of the law. Moses transgressed God’s law of circumcision, Uzzah transgressed God’s law of the sanctuary and this movement transgressed God’s prophetic law. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law and the Advent movement in its beginning and end were also made the depositaries of God’s prophetic truths.

Yüz kırk dört binin kapanış hareketinde, zaman tayininde bulunma yanlışı günahtı; çünkü peygamberlik zamanının uygulanması artık yapılmayacaktı. Günahlı zaman tayini, Musa’nın oğlunu sünnet etmesi yönündeki Tanrı buyruğunu göz ardı etmesiyle ve Uzza’nın, sandığa yalnızca kâhinlerin el sürebileceğine dair Tanrı buyruğunu göz ardı etmesiyle örneklendirilmişti. Bu günahlı eylemlerin ya da eylemsizliklerin herhangi birinin Tanrı halkı tarafından gerçekleştirilmesi Rab’bin isteği değildi. Günahın tek bir tanımı vardır ve bu da yasanın çiğnenmesidir. Musa Tanrı’nın sünnet yasasını çiğnedi, Uzza Tanrı’nın kutsal yer yasasını çiğnedi ve bu hareket Tanrı’nın peygamberlik yasasını çiğnedi. Eski İsrail Tanrı’nın yasasının emanetçileri kılındı ve Advent hareketi de başlangıcında da sonunda da Tanrı’nın peygamberlik hakikatlerinin emanetçisi kılındı.

In her distress, Zipporah immediately accomplished the act of circumcising their son herself, thus representing the repentance those who were involved in this movement were to immediately manifest for the sinful inaction of allowing the application of time to be associated with the message. David likewise manifests severe repentance for Uzzah’s action. For the movement to argue that the application of time in the prediction of July 18, 2020 was in some way correct, that somehow that it was God’s will, is to argue that Moses and Zipporah didn’t truly need to uphold God’s explicit commands, and that God did not really care whether Uzzah touched the ark. July 18, 2020 was a false prediction, and the element that was false was the element of time.

Sıkıntısı içinde Zipporah, oğlunu bizzat sünnet etme eylemini derhal gerçekleştirdi; böylece, mesajla zamanın uygulanmasının ilişkilendirilmesine izin veren günahlı eylemsizlik için, bu harekete dahil olanların derhal sergilemeleri gereken tövbeyi temsil etmiş oldu. Davut da aynı şekilde Uzzah’ın eylemi için derin bir tövbe sergiler. Hareketin, 18 Temmuz 2020 tahmininde zamanın uygulanmasının bir şekilde doğru olduğunu, bunun bir biçimde Tanrı’nın iradesi olduğunu savunması, Musa ile Zipporah’ın Tanrı’nın açık buyruklarını gerçekten yerine getirmek zorunda olmadıklarını ve Tanrı’nın Uzzah’ın sandığa dokunup dokunmamasını aslında umursamadığını savunmak anlamına gelir. 18 Temmuz 2020 yanlış bir tahmindi ve yanlış olan unsur zaman unsuruydu.

These truths will be explored further in the next article.

Bu gerçekler bir sonraki makalede daha ayrıntılı olarak incelenecektir.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> "Rab bana, üçüncü meleğin mesajının yayılması ve Rab'bin dağılmış çocuklarına ilan edilmesi gerektiğini ve bunun zamana bağlanmaması gerektiğini gösterdi; çünkü zaman artık bir daha asla bir imtihan olmayacaktır. Bazılarının zamanı vaaz etmekten doğan sahte bir heyecana kapıldığını, üçüncü meleğin mesajının zamanın sağlayabileceğinden daha güçlü olduğunu gördüm. Bu mesajın kendi temeli üzerinde durabileceğini, onu güçlendirmek için zamana ihtiyaç duymadığını ve büyük bir güçle ilerleyeceğini, işini yapacağını ve doğruluk içinde kısaltılacağını gördüm." Deneyimler ve Görüşler, 48.

Back to Articles