Article

# Elijah - Number Three

Elijah - Üç Numara

Let it be Known

Bilinsin

Author

Jeff Pippenger

Published

September 29, 2023

Formats

PDF
Word

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> Akşam sunusunun sunulma vaktinde, peygamber İlyas yaklaştı ve şöyle dedi: İbrahim’in, İshak’ın ve İsrail’in Rab Tanrısı, bugün bilinsin ki İsrail’de Tanrı Sensin; ben de Senin kulunum ve bütün bu işleri Senin sözüne göre yaptım. 1. Krallar 18:36.

We have been identifying the characteristics of Elijah as a symbol. One of those characteristics is that the ministry and message of Elijah, John the Baptist and William Miller were instruments of judgment. Their message was used by the Lord to test their respective histories. Jesus said that if He had not come, then the quibbling Jews would have had no sin.

İlyas'ın bir sembol olarak özelliklerini belirliyoruz. Bu özelliklerden biri, İlyas'ın, Vaftizci Yahya'nın ve William Miller'ın hizmetleri ile mesajlarının yargının birer aracı olmasıdır. Mesajları, Rab tarafından kendi dönemlerini sınamak için kullanıldı. İsa, eğer gelmemiş olsaydı, bahane arayan Yahudilerin günahları olmayacağını söyledi.

> If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. John 15:22.

> Eğer gelip onlarla konuşmamış olsaydım, günahları olmazdı; ama artık günahları için mazeretleri yok. Yuhanna 15:22.

Ezekiel identifies the same principle for the quibbling Jews of his history.

Ezekiel, kendi dönemindeki itirazkâr Yahudiler için aynı ilkeyi tespit eder.

> For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:4, 5.

> Çünkü onlar utanmaz çocuklardır ve yürekleri katıdır. Seni onlara gönderiyorum; onlara şöyle diyeceksin: 'Rab Tanrı böyle diyor.' Onlar, dinleseler de dinlemeseler de (çünkü asi bir ev halkıdırlar), yine de aralarında bir peygamber bulunduğunu bilecekler. Hezekiel 2:4, 5.

The symbolism of Elijah includes his role as an instrument of judgment.

Elijah'ın simgeselliği, onun yargının bir aracı olarak rolünü kapsar.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

> Üçüncü meleğin mesajını duyurmakla meşgul olanlar, Kutsal Yazıları Miller Baba’nın benimsediği aynı plana göre araştırıyorlar. Peygamberliklere Dair Görüşler ve Peygamberlik Kronolojisi başlıklı küçük kitapta, Miller Baba Kutsal Yazıların incelenmesi ve yorumlanması için şu basit fakat akıllıca ve önemli kuralları verir:

> “‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

> "'1. Her kelimenin, Kutsal Kitap'ta sunulan konuyla uygun bir ilişkisi olmalıdır; 2. Kutsal Yazıların tümü gereklidir ve özenli uygulama ve çalışmayla anlaşılabilir; 3. Kutsal Yazılarda açıklanan hiçbir şey, imanda tereddüt etmeden isteyenlerden gizlenemez ve gizli kalmayacaktır; 4. Öğretiyi anlamak için, bilmek istediğin konuyla ilgili bütün Kutsal Yazıları bir araya getir; sonra her kelimenin uygun etkisini göstermesine izin ver; ve eğer çelişkiye düşmeden görüşünü oluşturabiliyorsan, yanılıyor olamazsın; 5. Kutsal Yazı, kendi başına bir kural olduğundan, kendi kendisinin yorumcusu olmalıdır. Eğer bana açıklaması için bir öğretmene bel bağlarsam ve o, anlamı konusunda tahmin yürütür ya da mezhepsel inancı nedeniyle onun öyle olmasını ister ya da bilge sayılmak için öyle davranırsa, o zaman benim kuralım Kutsal Kitap değil, onun tahmini, arzusu, inancı ya da bilgeliği olur.'"

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

> Yukarıda verilenler, bu kuralların bir kısmıdır; ve Kutsal Kitap incelememizde ortaya konan ilkeleri dikkate almamız hepimiz için yerinde olacaktır.

> “Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

> Hakiki iman Kutsal Yazılara dayanır; ama Şeytan, Kutsal Yazıları çarpıtmak ve yanlışı yaymak için o kadar çok hileye başvurur ki, onların gerçekte ne öğrettiğini bilmek isteyenin büyük bir özen göstermesi gerekir. Bu çağın büyük aldanışlarından biri, duygular üzerinde fazla durmak ve o söz duygularla örtüşmediği için Tanrı'nın sözünün açık beyanlarını görmezden gelirken dürüstlük iddiasında bulunmaktır. Birçoğunun imanının duygudan başka temeli yoktur. Dinleri heyecandan ibarettir; bu sona erdiğinde imanları da yok olur. Duygular kavuz olabilir, ama Tanrı'nın sözü buğdaydır. Ve peygamber şöyle der: 'Kavuzla buğdayın ne ilgisi var?'

> “None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

> Hiç kimse, hiçbir zaman sahip olmadığı ve elde edemediği ışık ve bilgiye kulak asmadığı için mahkûm edilmeyecektir. Ama birçoğu, dünyanın ölçülerine uymak istedikleri için, Mesih'in elçileri tarafından kendilerine sunulan gerçeğe itaat etmeyi reddediyor; ve anlayışlarına ulaşmış olan gerçek, ruhlarında parlamış olan ışık, Yargı Günü'nde onları mahkûm edecektir. Bu son günlerde, bütün çağlar boyunca parlamış olan birikmiş ışığa sahibiz ve buna göre sorumlu tutulacağız. Kutsallık yolu, dünya ile aynı düzeyde değildir; o, yükseltilmiş bir yoldur. Eğer bu yolda yürürsek, Rab'bin buyruklarının yolunda koşarsak, şunu göreceğiz: 'Doğruların yolu parlayan ışık gibidir, kusursuz gün gelinceye dek gittikçe daha çok parlar.' Review and Herald, 25 Kasım 1884.

We are not “condemned for not heeding light and knowledge that” we “never had, and” we “could not obtain.” The important aspect of this statement is the expression “could not obtain.” Elijah, John and Miller represent light for their respective generations that could be attained. The presence of their message removed the cloak of what is legally called in the United States “plausible deniability.” The Elijah message in any generation where it is manifested removes any “plausible deniability,” thus holding the entire generation accountable for the light that is then presented.

Biz, hiç sahip olmadığımız ve "elde edemediğimiz" ışık ve bilgiye kulak asmamaktan dolayı mahkûm edilmeziz. Bu ifadedeki önemli nokta "elde edemediğimiz" sözüdür. İlyas, Yuhanna ve Miller, kendi kuşakları için erişilebilir olan ışığı temsil ederler. Mesajlarının varlığı, Amerika Birleşik Devletleri'nde hukuken "makul inkâr edilebilirlik" olarak adlandırılan şeyin örtüsünü kaldırdı. İlyas mesajı, ortaya çıktığı her kuşakta her türlü "makul inkâr edilebilirliği" ortadan kaldırır ve böylece o zaman sunulan ışık karşısında tüm kuşağı sorumlu tutar.

> “My brother said at one time that he would not hear anything concerning the doctrine we hold, for fear he should be convinced. He would not come to the meetings, or listen to the discourses; but he afterward declared that he saw he was as guilty as if he had heard them. God had given him an opportunity to know the truth, and He would hold him responsible for this opportunity. There are many among us who are prejudiced against the doctrines that are now being discussed. They will not come to hear, they will not calmly investigate, but they put forth their objections in the dark. They are perfectly satisfied with their position. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent’ (Revelation 3:17–19).

> Kardeşim bir keresinde, ikna edilmekten korktuğu için benimsediğimiz öğretiyle ilgili hiçbir şey duymak istemediğini söyledi. Toplantılara gelmez, vaazları dinlemezdi; ama sonradan, onları dinlemiş gibi aynı derecede suçlu olduğunu gördüğünü açıkladı. Tanrı ona gerçeği bilme fırsatı vermişti ve O, bu fırsattan ötürü onu sorumlu tutacaktı. Aramızda, şu anda tartışılmakta olan öğretilere karşı önyargılı olan birçok kişi var. Dinlemek için gelmiyorlar, sakin bir şekilde incelemiyorlar; ama itirazlarını gizlice ileri sürüyorlar. Durumlarından tamamen memnunlar. 'Sen diyorsun ki: Zenginim, servetim arttı, hiçbir şeye ihtiyacım yok; oysa sefil, zavallı, yoksul, kör ve çıplak olduğunu bilmiyorsun. Sana öğüt veriyorum: zengin olasın diye benden ateşte arıtılmış altın satın al; giyinebilesin ve çıplaklığının ayıbı görünmesin diye beyaz giysiler; ve görebilesin diye gözlerine göz merhemi sür. Ben sevdiklerimin hepsini azarlayıp terbiye ederim; bu nedenle gayretli ol ve tövbe et' (Vahiy 3:17-19).

> “This scripture applies to those who live under the sound of the message, but who will not come to hear it. How do you know but that the Lord is giving fresh evidences of His truth, placing it in a new setting, that the way of the Lord may be prepared? What plans have you been laying that new light may be infused through the ranks of God’s people? What evidence have you that God has not sent light to His children? All self-sufficiency, egotism, and pride of opinion must be put away. We must come to the feet of Jesus, and learn of Him who is meek and lowly of heart. Jesus did not teach His disciples as the rabbis taught theirs. Many of the Jews came and listened as Christ revealed the mysteries of salvation, but they came not to learn; they came to criticize, to catch Him in some inconsistency, that they might have something with which to prejudice the people. They were content with their knowledge, but the children of God must know the voice of the True Shepherd. Is not this a time when it would be highly proper to fast and pray before God? We are in danger of variance, in danger of taking sides on a controverted point; and should we not seek God in earnestness, with humiliation of soul, that we may know what is truth?” Selected Messages, book 1, 413.

> Bu Kutsal Yazı, mesajın sesinin ulaştığı yerde yaşayan ama onu dinlemeye gelmeyenlere yöneliktir. Rab’bin gerçeğine dair taze kanıtlar sunmadığını, Rab’bin yolu hazırlanabilsin diye onu yeni bir bağlama yerleştirmediğini nereden biliyorsunuz? Tanrı’nın halkının saflarına yeni ışık nüfuz edebilsin diye hangi planları yapıyorsunuz? Tanrı’nın çocuklarına ışık göndermediğine dair ne kanıtınız var? Her türlü kendine yeterlilik, bencillik ve görüş kibri bir kenara bırakılmalıdır. İsa’nın ayaklarına gelmeli ve yumuşak huylu ve yürekten alçakgönüllü O’ndan öğrenmeliyiz. İsa, öğrencilerini hahamların yaptıkları gibi öğretmedi. Yahudilerin birçoğu, Mesih kurtuluşun sırlarını açığa çıkarırken gelip dinledi; fakat öğrenmek için gelmediler; eleştirmek, O’nu bir tutarsızlıkta yakalamak ve halkı O’na karşı önyargılı yapmak için kullanabilecekleri bir şey bulmak amacıyla geldiler. Bildikleriyle yetiniyorlardı; oysa Tanrı’nın çocukları Gerçek Çoban’ın sesini tanımalıdır. Tanrı’nın önünde oruç tutup dua etmenin son derece yerinde olacağı bir zamanda değil miyiz? Ayrılığa düşme, tartışmalı bir konuda taraf tutma tehlikesi içindeyiz; o halde gerçeğin ne olduğunu bilebilmek için, ruhumuzun alçaltılmasıyla ve içtenlikle Tanrı’yı aramalı değil miyiz? Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 413.

Those that represent the Elijah message are instruments of judgment in a process of purification that prepares the way for the messenger of the covenant to cleanse the temple. In accomplishing the work of cleansing the temple the light of present truth is revealed. If it were not to be revealed, those Christ was and is seeking to cleanse would retain their Laodicean cloak of self-deception. Elijah symbolizes a ministry that presents the truth as an instrument of judgment. That is why we are informed that those who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teaching of Jesus.

İlyas mesajını temsil edenler, antlaşmanın elçisinin tapınağı arındırmasına yol hazırlayan bir arınma sürecinde yargının araçlarıdır. Tapınağın arındırılması işi yerine getirilirken şimdiki hakikatin ışığı açığa çıkar. Eğer bu ışık açığa çıkarılmasaydı, Mesih’in geçmişte ve bugün arındırmaya çalıştığı kişiler, Laodikya’ya özgü kendini aldatma örtülerini üzerlerinde tutarlardı. İlyas, gerçeği bir yargı aracı olarak sunan bir hizmeti simgeler. Bu yüzden, Vaftizci Yahya’nın mesajını reddedenlerin İsa’nın öğretisinden yararlanamadıkları bize bildirilmiştir.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus.” Early Writings, 258.

> "Dikkatim Mesih'in ilk gelişinin ilanına yeniden çekildi. Yahya, İsa'nın yolunu hazırlamak için İlyas'ın ruhu ve gücüyle gönderildi. Yahya'nın tanıklığını reddedenler, İsa'nın öğretilerinden yarar görmediler." Early Writings, 258.

In the prophetic histories that typify the cleansing of God’s people a present truth message is unsealed that holds the generation accountable for either choosing darkness or light.

Tanrı’nın halkının arınmasını temsil eden peygamberî tarih anlatılarında, karanlığı mı yoksa ışığı mı seçecekleri konusunda o nesli sorumlu tutan bir güncel hakikat mesajının mührü açılır.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased…. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Ama sen, ey Daniel, sözleri sakla, kitabı da son zamanına kadar mühürle: birçokları oraya buraya gidip gelecek ve bilgi artacak.... Ve şöyle dedi: Yoluna git, Daniel; çünkü sözler son zamanına kadar kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçokları arınacak, ak pak olacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük yapacak; ve kötülerden hiçbiri anlamayacak; ama bilge olanlar anlayacak. Daniel 12:4, 9, 10.

Those who represent the Elijah message for their respective generations are identified by Christ as His ambassadors in order to use them as instruments of judgment. This is what Elijah was identifying when he said, “let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word.”

Kendi kuşaklarında İlyas mesajını temsil edenler, Mesih tarafından yargısının araçları olarak kullanmak üzere kendi elçileri olarak belirlenir. İlyas’ın, “Bugün İsrail’de Tanrı’nın Sen olduğun bilinsin; benim Senin kulun olduğum ve bütün bu işleri Senin sözünle yaptığım da bilinsin” derken ifade ettiği de budur.

This truth is also set forth by Jesus concerning John the Baptist.

Bu gerçeği İsa, Vaftizci Yahya hakkında da ortaya koymuştur.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Matthew 11:7–10.

> Onlar ayrılırken, İsa kalabalıklara Yuhanna hakkında konuşmaya başladı: “Çöle ne görmek için çıktınız? Rüzgârın salladığı bir kamış mı? Peki, ne görmek için çıktınız? Yumuşak giysiler giymiş bir adam mı? Bakın, yumuşak giysiler giyenler kralların saraylarındadır. Öyleyse ne görmek için çıktınız? Bir peygamber mi? Evet, size söylüyorum, üstelik bir peygamberden de fazlasıdır. Çünkü hakkında şöyle yazılmıştır: İşte, senden önce, önünden gidip yolunu hazırlasın diye elçimi gönderiyorum.” Matta 11:7-10.

John was more than a prophet, he was an instrument of judgment, and his ministry was identified to his generation, for they had went out into the wilderness to see him, just as surely as all Israel came to Carmel at Ahab’s command. William Miller understood the increase of knowledge that was unsealed in 1798. He represented those that ran to and fro in God’s Word as the knowledge increased. His message was based upon prophetic time and in 1840 his message and ministry were placed into his generation in such a fashion that all the Protestant world watched to see if his methodology worked. When it was confirmed, his message was carried around the world.

John bir peygamberden fazlasıydı; yargının bir aracısıydı ve hizmeti kendi kuşağı için belirleyiciydi. Onu görmek için çöle gitmişlerdi; tıpkı Ahab’ın buyruğuyla bütün İsrail’in Carmel’e gelmesi gibi. William Miller, 1798’de mührü açılan bilgi artışını anladı. Bilgi arttıkça Tanrı’nın Sözü’nde oradan oraya koşuşturanları temsil etti. Mesajı peygamberlik zamanına dayanıyordu ve 1840’ta mesajı ve hizmeti, yönteminin işe yarayıp yaramadığını görmek için bütün Protestan dünyanın izlediği bir tarzda kendi kuşağına yerleştirildi. Bu doğrulanınca, mesajı dünyanın dört bir yanına taşındı.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> 1840 yılında peygamberlik sözünün dikkat çekici bir şekilde yerine gelmesi geniş çapta ilgi uyandırdı. İki yıl önce, İkinci Geliş’i vaaz eden önde gelen vaizlerden biri olan Josiah Litch, Osmanlı İmparatorluğu’nun düşüşünü öngören Vahiy 9’un bir yorumunu yayımlamıştı. Hesaplamalarına göre bu güç 11 Ağustos 1840’ta devrilecekti; o gün Konstantinopolis’teki Osmanlı gücünün kırılması beklenebilirdi. Ve bunun, inanıyorum ki, böyle olduğu görülecektir.'

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> Tam belirtilen zamanda Türkiye, büyükelçileri aracılığıyla Avrupa'nın müttefik güçlerinin korumasını kabul etti ve böylece kendisini Hristiyan ulusların denetimi altına koydu. Bu olay, öngörüyü tam olarak yerine getirdi. Bu durum duyulduğunda, pek çok kişi Miller ve çalışma arkadaşlarının benimsediği peygamberlik yorum ilkelerinin doğruluğuna ikna oldu ve Advent hareketi olağanüstü bir ivme kazandı. Bilgi ve mevki sahibi kişiler, hem vaaz vermede hem de görüşlerini yayımlamada Miller'le birleştiler ve 1840'tan 1844'e kadar çalışma hızla yayıldı. Büyük Mücadele, 334, 335.

From “1840 to 1844” represents the history of the “seven thunders” of Revelation chapter ten. In that history a purification process that was represented in Malachi chapter three, and the two temple cleansings of Christ was initiated. The process of purification was a progressive testing process, based upon Miller’s understanding of the day for a year principle. Those who represent the Elijah message prepare the way for the messenger of the covenant to come suddenly to His temple, and they are the symbol of an instrument of judgment that is employed by the messenger of the covenant to sweep out those who choose darkness rather than light.

1840'tan 1844'e kadar olan dönem, Vahiy'in onuncu bölümündeki "yedi gök gürlemesi"nin tarihini temsil eder. O tarihte, Malaki'nin üçüncü bölümünde ve Mesih'in iki tapınak temizliğinde temsil edilen bir arınma süreci başlatıldı. Arınma süreci, Miller'in "bir gün bir yıl" ilkesine dair anlayışına dayanan, aşamalı bir sınama süreciydi. İlyas mesajını temsil edenler, antlaşmanın habercisinin aniden kendi tapınağına gelmesi için yolu hazırlarlar ve onlar, ışık yerine karanlığı seçenleri süpürüp atmak için antlaşmanın habercisi tarafından kullanılan bir yargı aracının simgesidirler.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.

> Ben ise sizi tövbe için suyla vaftiz ediyorum; benden sonra gelen benden daha kudretlidir; onun sandaletlerini taşımaya layık değilim; o sizi Kutsal Ruh’la ve ateşle vaftiz edecek: Yabası elindedir ve harman yerini iyice temizleyecek, buğdayını ambarına toplayacak; ama samanı sönmeyen ateşte yakacak. Matta 3:11, 12.

In Christ’s day represented in John 6:66 he lost more disciples than any other time. In The Desire of Ages where this passage of John is addressed the methodology of prophetic application was the very reason the disciples left. They could not understand that the literal represented the spiritual, and according to the apostle Paul the literal comes before the spiritual.

Yuhanna 6:66'da anlatıldığı gibi, İsa Mesih o dönemde başka herhangi bir zamandakinden daha fazla öğrencisini kaybetti. Yuhanna'daki bu pasajın ele alındığı The Desire of Ages'te, peygamberlik uygulamasının yöntemi öğrencilerin ayrılmasının bizzat sebebiydi. Onlar, harfî olanın ruhsal olanı temsil ettiğini anlayamadılar ve Elçi Pavlus'a göre harfî olan ruhsal olandan önce gelir.

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:45, 46.

> Ve şöyle yazılmıştır: İlk insan Âdem yaşayan bir varlık oldu; son Âdem ise yaşam veren bir ruh oldu. Ne var ki önce ruhsal olan değil, doğal olan gelir; sonra da ruhsal olan. 1 Korintliler 15:45, 46.

Unwilling and therefore unable the Jews refused to understand Christ when he identified that He was the bread of heaven that needed to be eaten. Customs and traditions overruled the methodology that was exercised by Christ himself. Concerning this history Sister White recorded:

İstemeyip bu yüzden de anlayamaz durumda olan Yahudiler, Mesih kendisinin yenilmesi gereken gökten gelen ekmek olduğunu açıkladığında bunu anlamayı reddettiler. Âdetler ve gelenekler, bizzat Mesih tarafından uygulanan yönteme üstün geldi. Bu olaya ilişkin Kardeş White şöyle yazdı:

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice, had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> İnançsızlıklarının alenen azarlanmasıyla bu öğrenciler İsa’dan daha da uzaklaştılar. Çok gücendiler ve Kurtarıcı’yı incitmek, Ferisilerin kinini tatmin etmek isteyerek O’na sırtlarını döndüler ve O’nu hor görerek terk ettiler. Seçimlerini yapmışlardı; ruh olmadan biçimi, öz olmadan kabuğu benimsediler. Bu kararları bundan sonra hiç geri çevrilmedi; çünkü artık İsa ile birlikte yürümediler.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> 'Yabası elindedir; harman yerini iyice temizleyecek ve buğdayını ambarına toplayacaktır.' Matta 3:12. Bu, arınma zamanlarından biriydi. Gerçeğin sözleriyle samandan buğday ayrılıyordu. Azarı kabullenemeyecek kadar kibirli ve kendini doğru gören, alçakgönüllülük yaşamını benimsemeyecek kadar dünyayı seven pek çok kişi İsa’dan uzaklaştı. Bugün de pek çok kişi aynı şeyi yapıyor. Kefarnahum’daki havrada bulunan o öğrenciler gibi, bugün de canlar sınanıyor. Gerçek yüreğe ulaştığında, yaşamlarının Tanrı’nın isteğiyle uyumlu olmadığını görürler. Kendilerinde bütünüyle bir değişime ihtiyaç olduğunu görürler; ama nefsini inkâr etmeye razı olmazlar. Bu yüzden, günahları ortaya çıkarıldığında öfkelenirler. Gücenmiş olarak uzaklaşırlar; tıpkı öğrencilerin, 'Bu söz ağır; kim dinleyebilir?' diye homurdanarak İsa’yı terk etmeleri gibi. Çağların Arzusu, 392.

It is Malachi’s messenger of the covenant that purges the sons of Levi with fire. He thoroughly purges his floor, separating the wheat from the chaff. He does this work with a fan. The fan is what accomplishes the separation, and the fan is the message of present truth for each respective history where He purifies the sons of Levi. The fan is the Elijah message and messengers, who represent an instrument of judgment.

Levioğullarını ateşle arındıran, Malaki’de sözü edilen antlaşmanın habercisidir. Buğdayı kavuzdan ayırarak harman yerini tamamen temizler. Bu işi bir yabayla yapar. Ayrımı gerçekleştiren şey yabadır; ayrıca yaba, O’nun Levioğullarını arındırdığı her bir tarihsel dönem için şimdiki hakikatin mesajıdır. Yaba, bir yargı aracını temsil eden İlyas’ın mesajı ve habercileridir.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> İşte, elçimi göndereceğim; o benim önümde yolu hazırlayacak. Aradığınız Rab ansızın tapınağına gelecek; hoşnut olduğunuz antlaşmanın elçisi de geliyor. İşte, geliyor, diyor Orduların Rabbi. Ama onun gelişinin gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, maden arıtıcısının ateşi gibi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Gümüşün arıtıcısı ve temizleyicisi olarak oturacak; Levi oğullarını arıtacak, onları altın ve gümüş gibi arındıracak ki Rab'be doğrulukla sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda ile Yeruşalim'in sunuları, eski günlerde ve önceki yıllarda olduğu gibi, Rab'be hoş gelecektir. Malaki 3:1-4.

The one who comes after John the Baptist is He who purges His floor with a fan, and is like a refiner’s fire. The purification process is accomplished by the messenger of the covenant, and therefore identifies a history where the Lord is entering into covenant with a new chosen covenant people. When ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt, a theme of that sacred history was the issue of the “firstborn.” Whether it was the death of Egypt’s firstborn, or God’s identification of Israel as His firstborn.

Vaftizci Yahya’dan sonra gelen, kendi harman yerini savurma yelpazesiyle temizleyen ve arıtıcının ateşi gibi olan O’dur. Arınma süreci antlaşmanın elçisi tarafından gerçekleştirilir; bu da Rab’bin yeni seçilmiş bir antlaşma halkıyla antlaşmaya girdiği bir tarihsel döneme işaret eder. Eski İsrail Mısır köleliğinden kurtarıldığında, o kutsal tarihin temalarından biri “ilk doğan” meselesiydi. İster Mısır’ın ilk doğanlarının ölümü, ister Tanrı’nın İsrail’i kendi ilk doğanı olarak tanıması söz konusu olsun.

> And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:22, 23.

> Ve Firavun’a şöyle diyeceksin: Rab şöyle diyor: İsrail benim oğlumdur, ilk doğanımdır. Sana diyorum: Oğlumu bırak ki bana hizmet etsin; ama onu bırakmazsan, işte, senin oğlunu, ilk doğanını öldüreceğim. Çıkış 4:22-23.

When God entered into covenant with Israel in the deliverance from Egypt the divine plan was that every firstborn son of each of the tribes would be dedicated to the work of the priesthood. But at the rebellion of the golden calf, it was only the tribe of Levi that stood on Moses’ side of the rebellion. For their faithfulness, God disannulled His plan that each firstborn from every tribe would be dedicated to the priesthood and he passed by the other tribes and gave the tribe of Levi the exclusive right of the priesthood. When the messenger of the covenant purifies the sons of Levi it is representing a history where a former covenant people are being set aside for a new covenant people. This was the case with John the Baptist, the Millerites and will be with the one hundred and forty-four thousand. From 1840 to 1844 a purification process was initiated by the testing issue of the prophetic message that had been given to William Miller. It led to the Lord suddenly coming to his temple on October 22, 1844, but the process of purification did not end until 1863.

Tanrı, İsrail’le Mısır’dan çıkışta antlaşma yaptığında ilahi plan, her oymaktaki ilk doğan erkeklerin kahinlik hizmetine adanmasıydı. Ama altın buzağı isyanında, o isyanda Musa’nın yanında yer alan yalnızca Levi oymağıydı. Onların sadakati nedeniyle Tanrı, her oymaktan ilk doğanın kahinliğe adanması yönündeki planından vazgeçti ve diğer oymakları bir yana bırakıp kahinlik hakkını yalnızca Levi oymağına verdi. Antlaşmanın habercisi Levi oğullarını arındırdığında, eski bir antlaşma halkının bir kenara bırakılıp yerini yeni bir antlaşma halkına bıraktığı bir tarihi temsil eder. Bu durum Vaftizci Yahya’da, Millercilerde böyleydi ve yüz kırk dört bin için de böyle olacaktır. William Miller’e verilmiş peygamberlik mesajının sınayıcı niteliği 1840’tan 1844’e kadar sürecek bir arınma sürecini başlattı. Bu, 22 Ekim 1844’te Rab’bin ansızın kendi tapınağına gelmesine yol açtı; ancak arınma süreci 1863’e kadar sona ermedi.

> “Both the prophecy of Daniel 8:14, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ and the first angel’s message, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ pointed to Christ’s ministration in the most holy place, to the investigative judgment, and not to the coming of Christ for the redemption of His people and the destruction of the wicked. The mistake had not been in the reckoning of the prophetic periods, but in the event to take place at the end of the 2300 days. Through this error the believers had suffered disappointment, yet all that was foretold by the prophecy, and all that they had any Scripture warrant to expect, had been accomplished. At the very time when they were lamenting the failure of their hopes, the event had taken place which was foretold by the message, and which must be fulfilled before the Lord could appear to give reward to His servants.

> Hem Daniel 8:14’teki “İki bin üç yüz güne kadar; sonra kutsal yer arındırılacaktır” peygamberliği hem de birinci meleğin “Tanrı’dan korkun ve O’na yücelik verin; çünkü O’nun yargı saati geldi” mesajı, Mesih’in En Kutsal Yer’deki hizmetine, yani soruşturma yargısına işaret ediyordu; halkını kurtarmak ve kötülerin yok edilmesi için Mesih’in gelişine değil. Yanlış, peygamberlik dönemlerinin hesabında değil, 2300 günün sonunda gerçekleşecek olayın ne olduğundaydı. Bu hata yüzünden imanlılar hayal kırıklığı yaşadılar; yine de peygamberliğin önceden bildirdiği her şey ve beklemeye Kutsal Yazılarda dayanakları olan her şey gerçekleşmişti. Umutlarının boşa çıkışına hayıflandıkları tam o sırada, mesajın önceden haber verdiği ve Rab’bin kullarına ödül vermek üzere görünmeden önce yerine gelmesi gereken olay gerçekleşmişti.

> “Christ had come, not to the earth, as they expected, but, as foreshadowed in the type, to the most holy place of the temple of God in heaven. He is represented by the prophet Daniel as coming at this time to the Ancient of Days: ‘I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came’—not to the earth, but—’to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him.’ Daniel 7:13.

> Mesih, onların beklediği gibi yeryüzüne değil, fakat tipte önceden haber verildiği gibi, gökteki Tanrı tapınağının En Kutsal yerine gelmişti. Peygamber Daniel onu, bu zamanda Günlerin Eskisi’ne gelirken tasvir eder: ‘Gece görümlerimde gördüm ve işte, İnsanoğlu’na benzeyen biri göklerin bulutlarıyla gelip—yeryüzüne değil, fakat—Günlerin Eskisi’ne geldi; onu O’nun önüne getirdiler.’ Daniel 7:13.

> “This coming is foretold also by the prophet Malachi: ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:1. The coming of the Lord to His temple was sudden, unexpected, to His people. They were not looking for Him there. They expected Him to come to earth, ‘in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel.’ 2 Thessalonians 1:8.

> Bu geliş peygamber Malaki tarafından da önceden bildirildi: “Aradığınız Rab, hoşnut olduğunuz antlaşmanın habercisi bile, ansızın tapınağına gelecek. İşte, geliyor, diyor Her Şeye Egemen RAB.” Malaki 3:1. Rab’bin tapınağına gelişi, kendi halkı için ani ve beklenmedikti. Onu orada beklemiyorlardı. Onun yeryüzüne, “Tanrı’yı tanımayanlara ve Müjde’ye itaat etmeyenlere alev alev yanan ateş içinde öç almak üzere” gelmesini bekliyorlardı. 2. Selanikliler 1:8.

> “But the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.

> Ama halk Rab’leriyle buluşmaya henüz hazır değildi. Onlar için tamamlanması gereken bir hazırlık işi daha vardı. Zihinlerini gökteki Tanrı’nın tapınağına yönlendirecek bir ışık verilecekti; ve oradaki hizmetinde Başkâhinlerini imanla izledikçe, yeni görevler açığa çıkacaktı. Kiliseye uyarı ve öğreti içeren başka bir mesaj daha verilecekti.

> “Says the prophet: ‘Who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’ Malachi 3:2, 3. Those who are living upon the earth when the intercession of Christ shall cease in the sanctuary above are to stand in the sight of a holy God without a mediator. Their robes must be spotless, their characters must be purified from sin by the blood of sprinkling. Through the grace of God and their own diligent effort they must be conquerors in the battle with evil. While the investigative judgment is going forward in heaven, while the sins of penitent believers are being removed from the sanctuary, there is to be a special work of purification, of putting away of sin, among God’s people upon earth. This work is more clearly presented in the messages of Revelation 14.

> Peygamber şöyle der: 'O'nun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü O, arıtıcının ateşi ve çamaşırcının sabunu gibidir; O, gümüşün arıtıcısı ve temizleyicisi olarak oturacak; Levi'nin oğullarını arıtacak, onları altın ve gümüş gibi arındıracak; öyle ki Rab'be doğruluk içinde bir sunu sunabilsinler.' Malaki 3:2, 3. Mesih'in göklerdeki kutsal yerdeki aracılığı sona erdiğinde yeryüzünde yaşayanlar, kutsal Tanrı'nın huzurunda aracı olmadan duracaklardır. Elbiseleri lekesiz olmalı, karakterleri de serpilen kanla günahtan arıtılmalıdır. Tanrı'nın lütfuyla ve kendi gayretleriyle, kötülüğe karşı verilen savaşta galip gelmelidirler. Göklerde soruşturma yargısı sürerken, tövbekâr imanlıların günahları kutsal tapınaktan kaldırılırken, yeryüzündeki Tanrı halkı arasında günahı ortadan kaldırma ve arınma konusunda özel bir çalışma yapılmalıdır. Bu çalışma, Vahiy 14'teki mesajlarda daha açık biçimde sunulmuştur.

> “When this work shall have been accomplished, the followers of Christ will be ready for His appearing. ‘Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.’ Malachi 3:4. Then the church which our Lord at His coming is to receive to Himself will be a ‘glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ Ephesians 5:27. Then she will look ‘forth as the morning, fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’ Song of Solomon 6:10.

> Bu iş tamamlandığında, Mesih'in takipçileri O'nun gelişine hazır olacak. "O zaman Yahuda ile Yeruşalim'in sunusu, eski günlerde ve geçmiş yıllarda olduğu gibi Rab'be hoş gelecektir." Malaki 3:4. O zaman Rabbimizin gelişinde Kendisine alacağı kilise "görkemli bir kilise, üzerinde leke, kırışıklık ya da buna benzer hiçbir şey bulunmayan" olacaktır. Efesliler 5:27. O zaman o, "tan gibi beliren, ay gibi güzel, güneş gibi parlak ve sancaklar açmış bir ordu kadar heybetli" görünecek. Ezgiler Ezgisi 6:10.

> “Besides the coming of the Lord to His temple, Malachi also foretells His second advent, His coming for the execution of the judgment, in these words: ‘And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not Me, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:5. Jude refers to the same scene when he says, ‘Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds.’ Jude 14, 15. This coming, and the coming of the Lord to His temple, are distinct and separate events.

> Rab’bin tapınağına gelişinin yanı sıra, Malaki ayrıca O’nun ikinci gelişini, yargıyı uygulamak için gelişini de şu sözlerle önceden bildirir: “Ve yargı için size yaklaşacağım; büyücülere, zina edenlere, yalan yere ant içenlere, ücretli işçinin hakkını yiyenlere, dul ve öksüzü ezenlere, yabancıyı hakkından mahrum edenlere ve Benden korkmayanlara karşı hemen tanıklık edeceğim, diyor Orduların Rabbi.” Malaki 3:5. Yahuda, “İşte, Rab kutsallarının on binleriyle geliyor; herkese yargıyı uygulamak ve aralarındaki bütün tanrısızları işledikleri bütün tanrısız işlerden ötürü mahkûm etmek için,” derken aynı sahneye atıfta bulunur. Yahuda 14, 15. Bu geliş ile Rab’bin tapınağına gelişi birbirinden farklı ve ayrı olaylardır.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 424–426.

> Daniel 8:14'te gözler önüne serilen, kutsal yerin arındırılması için başkâhinimiz olarak Mesih'in En Kutsal Yer'e gelişi; Daniel 7:13'te sunulan, İnsanoğlu'nun Günlerin Eskisi'ne gelişi; ve Malaki tarafından önceden bildirilen, Rab'bin tapınağına gelişi, aynı olayın tasvirleridir; ve bu, Matta 25'teki on bakire benzetmesinde Mesih'in anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 424-426.

Four “comings” are referred to in the last paragraph and they are all the same coming symbolized four different ways. One of those “comings” is the parable of the ten virgins.

Son paragrafta dört "geliş"ten bahsediliyor ve hepsi, aynı gelişin dört farklı şekilde simgelenmiş halidir. Bu "geliş"lerden biri de on bakire benzetmesidir.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Dikkatim sık sık, beşinin akıllı, beşinin akılsız olduğu on kız benzetmesine yöneltilir. Bu benzetme, bu zamana özgü özel bir uygulaması olduğundan harfi harfine yerine gelmiştir ve gelecektir; ve üçüncü meleğin mesajı gibi, yerine gelmiş olup zamanın sonuna kadar şimdiki hakikat olarak kalmaya devam edecektir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

If the four “comings” “are descriptions of the same event,” then those four “comings” that were fulfilled in the beginning of Adventism in the Millerite movement, “will be fulfilled” again “to the very letter” in the Elijah movement at the end of Adventism.

Eğer dört "geliş" "aynı olayın betimlemeleridir" ise, Adventizmin başlangıcında Millerci harekette yerine gelen bu dört "geliş", Adventizmin sonunda İlyas hareketinde yeniden "harfi harfine" "yerine gelecektir".

William Miller and the Millerites were the representatives of the first angel’s message, and in the same passage from Early Writings that we recently cited, the message of the first angel possessed the identical characteristics of John the Baptist. We cited the passage that says those who rejected the message of John the Baptist could not be benefited by the teachings of Jesus. In the next paragraph she says, “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” Both William Miller and John the Baptist represent instruments of judgment.

William Miller ve Millerciler birinci meleğin mesajının temsilcileriydi ve yakın zamanda alıntıladığımız Early Writings'teki aynı bölümde, birinci meleğin mesajının Vaftizci Yahya ile aynı özelliklere sahip olduğu belirtilir. Vaftizci Yahya'nın mesajını reddedenlerin İsa'nın öğretilerinden yarar göremeyeceklerini söyleyen pasajı alıntıladık. Bir sonraki paragrafta şöyle diyor: "İlk mesajı reddedenler ikincisinden yarar göremediler; imanla İsa'yla birlikte göksel tapınağın Kutsalların Kutsalı'na girmeye hazırlanmaları için verilen gece yarısı çağrısından da yarar göremediler." Hem William Miller hem de Vaftizci Yahya yargının araçlarını temsil ederler.

Had neither of them appeared, their respective generations would not be held accountable for rejecting light. God used those two messengers to remove the Laodicean cloak of sin, and thus demonstrated the Laodicean nakedness of the former chosen people, by introducing a message that whether accepted or rejected would be used in judgment as a symbol that a prophet had been among them. The history of 1840 to 1844 was typified by the fire coming down on Elijah’s offering on Mount Carmel. The true prophet had been distinguished from the false prophets.

Onlardan hiçbiri ortaya çıkmamış olsaydı, kendi kuşakları ışığı reddetmekten sorumlu tutulmazdı. Tanrı, o iki haberciden yararlanarak Laodikya'nın günah örtüsünü kaldırdı ve böylece, kabul edilsin ya da reddedilsin yargıda aralarında bir peygamberin bulunmuş olduğunun bir simgesi olarak kullanılacak bir mesaj sunarak, eski seçilmiş halkın Laodikya çıplaklığını ortaya koydu. 1840-1844 dönemi, Karmel Dağı'nda İlyas'ın sunusunun üzerine inen ateşle simgelenmişti. Gerçek peygamber sahte peygamberlerden ayırt edilmişti.

We are at the point where we should outline the purification process that continued after October 22, 1844. Sister White stated that after October 22, 1844 “the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.”

Artık 22 Ekim 1844’ten sonra devam eden arınma sürecinin ana hatlarını ortaya koymamız gereken noktadayız. Bayan White, 22 Ekim 1844’ten sonra şöyle dedi: "Halk Rab’leriyle buluşmaya henüz hazır değildi. Onlar için yerine getirilmesi gereken bir hazırlık çalışması daha vardı. Zihinlerini gökteki Tanrı’nın tapınağına yönlendirecek ışık verilecekti; ve oradaki hizmetinde imanla Başkâhinlerini izledikçe yeni görevler açıklanacaktı. Kiliseye uyarı ve öğreti içeren başka bir mesaj verilecekti."

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six that Daniel called the “oath” of Moses, they lost their ability to recognize that the process of purification continued beyond their initial work of understanding the truths connected with the opening of the judgment.

Adventistler, Daniel’in Musa’nın ‘ant’ olarak adlandırdığı Levililer 26’daki ‘yedi kez’i reddettiklerinde, yargının açılmasıyla bağlantılı gerçekleri anlama yönündeki ilk çalışmalarının ötesinde de arınma sürecinin devam ettiğini fark etme yetilerini kaybettiler.

We will address the continued purification process in the next article, and begin to align the horn of true Protestantism that Millerite Adventism received in the 1840’s with the horn of Republicanism.

Devam eden arınma sürecini bir sonraki makalede ele alacağız ve Millerci Adventizm’in 1840’larda aldığı hakiki Protestanlığın boynuzunu Cumhuriyetçiliğin boynuzu ile uyumlu hale getirmeye başlayacağız.

Back to Articles