Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Roma vizyonu belirler - Numara Altı

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

Adventist tarihindeki peygamberlik tartışmaları: Uriah Smith ile James White arasında Daniel 11:36 konusunda yaşanan anlaşmazlığı anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

1798'den günümüze kadar Adventizm tarihinde ortaya çıkan peygamberlikle ilgili altı tartışma hattını ele alıyoruz.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> Tarih ve peygamberlikte Tanrı’nın Sözü, hakikat ile yanılgı arasındaki uzun süren çatışmayı tasvir eder. Bu çatışma hâlâ sürmektedir. Olmuş olanlar tekrarlanacaktır. Eski tartışmalar yeniden canlandırılacak ve sürekli olarak yeni teoriler ortaya çıkacaktır. Ama imanlarıyla ve peygamberliğin gerçekleşmesinde birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajlarının ilanında rol almış olan Tanrı’nın halkı, nerede durduklarını bilirler. Onların, saf altından daha değerli bir deneyimi vardır. Başlangıçtaki güvenlerini sonuna dek sıkı sıkıya koruyarak kaya gibi sarsılmaz durmalıdırlar. Seçilmiş Mesajlar, 2. kitap, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Önceki makale Roma gücü hakkındaki ilk ve son tartışmayı ele aldı ve şimdi Uriah Smith ile James White arasında yaşanan tartışmayı ele alacağız. Uriah Smith, otuz altıncı ayete kendi "özel yorumunu" yerleştirdi.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> 36. Ayet. Kral kendi isteğine göre davranacak; kendini yüceltecek ve kendisini her tanrının üzerine yükseltecek; tanrıların Tanrısı’na karşı akıl almaz sözler söyleyecek ve gazap tamamlanıncaya dek başarılı olacak; çünkü belirlenmiş olan yapılacaktır.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> Burada tanıtılan kral, en son anılan güçle, yani papalık gücüyle, aynı gücü ifade edemez; çünkü belirtilen özellikler o güce uygulandığında geçerli olmaz. Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Smith, önceki ayetteki gücün “Papalık Roma” olduğunu kabul etti, ancak otuz altıncı ayetin özelliklerinin Papalık Roma’yı tanımlayan peygamberlik özellikleri olmadığını iddia eder. Bu iddia yanlıştır. 1863’teki isyanda, Levililer yirmi altıncı bölümdeki “yedi zaman” rafa kaldırıldı ve dolayısıyla Habakkuk’un her iki levhasındaki yedi zamanın temsili reddedildi. 1843 ve 1850 tablolarının her ikisi de yedi zamanı tabloların tam merkezinde gösterir ve her iki tasvir de haçı yedi zaman çizgisinin merkezine yerleştirir. Yedi zamana ilişkin yeni ışık 1856’da geldiğinde ve akabinde reddedildiğinde, bu durum hem Habakkuk’un iki levhasının hem de her iki tablonun Tanrı tarafından yönlendirildiğini bu denli açık biçimde ortaya koyan Peygamberlik Ruhu’nun otoritesinin reddedildiğini işaret ediyordu.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Sister White’a göre, Şeytan’ın son aldatmacası Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını etkisiz kılmaktır; burada ise ilk aldatmaca Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını etkisiz kılmaktı ve bu aynı zamanda iki tabloda yer alan temel hakikatlerin, daha özel olarak da yedi zamanın, eşzamanlı reddini temsil ediyordu.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

1863'teki isyanda, yedi vakit çizgisini kaldıran 1863 tarihli sahte çizelgeyi hazırlayan bizzat Uriah Smith'ti. 1863'e gelindiğinde Uriah Smith, yedi vaktin ışığına gözlerini kapamıştı ve Daniel'in belirttiği iki "gazap" olduğunu göremez hale gelmişti. Bu iki gazap, İsrail'in kuzey krallığına ve Yahuda'nın güney krallığına karşı olan yedi vakti temsil eder. Kuzeydeki on kabileye karşı olan birincisi MÖ 723'te başladı ve 1798'de sona erdi; ikincisi ise MÖ 677'de başladı ve 1844'te sona erdi.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Daniel kitabının sekizinci bölümünde Cebrail, marah görümünü açıklamak için Daniel’e geldi ve yaptığı işle bağlantılı olarak 1844’e ikinci bir tanıklık sundu. Daniel kitabının sekizinci bölümündeki iki bin üç yüz yıl 1844’te sona erdi, ancak kuzey ve güney krallıklarına karşı iki gazaptan sonuncusu da sona erdi.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> Ve dedi: İşte, sana gazabın sonunda ne olacağını bildireceğim; çünkü son, belirlenmiş zamanda olacaktır. Daniel 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Nihai son, bir ilk sonu önvarsayar. Yedi vaktin yalnızca başka bir ifadesi olan iki gazabın sonuncusu 1844’te sona erdi ve ilk gazap 1798’de sona erdi. Smith’in, papalık gücüne ilişkin hiçbir özellik taşımadığını ileri sürdüğü ayet, papalığın ölümcül yaraya uğrayacağı yılı belirledi.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Kral dilediğini yapacak; kendini yüceltecek ve kendini her tanrının üzerine çıkaracak; Tanrıların Tanrısı’na karşı şaşılası sözler söyleyecek; gazap tamamlanıncaya dek başarılı olacak; çünkü belirlenmiş olan yapılacaktır. Daniel 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

Otuz altıncı ayetteki "kral", "gazap tamamlanıncaya kadar başarılı olacak"tır. Papalık gücünün otuz altıncı ayeti yerine getirmek için gerekli niteliklere sahip olmadığını ileri sürdüğü aynı kitapta, Smith'in Daniel kitabının sekizinci bölümü, yirmi üçüncü ve yirmi dördüncü ayetler hakkında yazdıklarına dikkat edin.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> 23. Ayet. Ve onların krallıklarının son zamanında, yasa tanımazlar ölçüsünü doldurduğunda, sert çehreli ve kapalı sözleri anlayan bir kral ortaya çıkacaktır. 24. Gücü büyük olacak, fakat kendi gücüyle değil; olağanüstü biçimde yok edecek, başarılı olacak, tasarılarını yürütecek ve güçlüleri ve kutsal halkı yok edecektir. 25. Kurnaz siyaseti sayesinde hile elinde başarı bulacak; yüreğinde kendini yüceltecek ve barış yoluyla birçoklarını yok edecek; ayrıca Prenslerin Prensi’ne karşı da dikilecek; ama el değmeden yıkılacaktır.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> Bu güç, teke krallığının dört bölümünün krallıklarının son döneminde, yani egemenliklerinin sona ermesine doğru, onların yerini alır. Elbette bu, 9. ayetteki ve devamındaki küçük boynuzla aynıdır. Bunu, 9. ayetle ilgili açıklamalarda belirtildiği gibi Roma’ya uygulayın; her şey uyumlu ve açık olur.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> 'Sert yüzlü bir kral.' Musa, aynı güçten Yahudilerin başına gelecek cezayı öngörürken buna 'sert yüzlü bir ulus' der. Tesniye 28:49, 50. Hiçbir halk, savaş düzeninde Romalılardan daha ürkütücü bir görünüm sergilemedi. 'Karanlık sözleri anlayan.' Musa, az önce atıfta bulunulan Kutsal Yazı'da şöyle der: 'Dilini anlamayacağın.' Bu, Yahudiler açısından Babilliler, Persler ya da Yunanlılar için söylenemezdi; çünkü Keldanice ve Yunanca, Filistin'de az ya da çok ölçüde kullanılıyordu. Ancak Latince için durum böyle değildi.

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> "Günahkârların suçu doruğa ulaştığında.' Baştan sona, Tanrı'nın halkıyla onları ezenler arasındaki bağ göz önünde tutulur. Halkının günahları yüzünden esarete satıldılar. Ve günahta ısrar etmeleri daha ağır bir cezayı beraberinde getirdi. Yahudilerin, bir ulus olarak, Roma'nın yönetimi altına girdikleri zamandakinden daha büyük bir ahlaki bozulma yaşadıkları başka bir zaman olmadı."

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> 'Güçlü, ama kendi gücüyle değil.' Romalıların başarısı büyük ölçüde müttefiklerinin yardımıyla ve düşmanları arasındaki bölünmeler sayesinde gerçekleşti; Romalılar da bundan yararlanmaya her zaman hazırdı. Papalık Roma'sı da üzerinde ruhani denetim uyguladığı dünyevi iktidarlar aracılığıyla güçlüydü.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> 'O, olağanüstü bir şekilde yok edecek.' Rab, peygamber Hezekiel aracılığıyla Yahudilere, onları 'yok etmekte usta' adamlara teslim edeceğini söyledi; ve Kudüs'ün Roma ordusu tarafından yıkılışı sırasında bir milyon yüz bin Yahudi'nin katledilmesi, peygamberin sözlerinin korkunç bir teyidi oldu. Ve Roma, ikinci ya da papalık evresinde, elli milyon şehidin ölümünden sorumluydu.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> 'Ve siyaseti sayesinde, kurnazlık onun elinde başarı kazanacak.' Roma, ulusları egemenliği altına almasını sağlayan kurnazlık siyasetiyle, diğer bütün güçler arasında öne çıkmıştır. Bu hem putperest Roma hem de Papalık Roması için geçerlidir. Ve böylece barış yoluyla birçoklarını yok etti.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> Ve Roma, sonunda, valilerinden birinin şahsında, İsa Mesih hakkında ölüm hükmü vererek Prenslerin Prensi’ne karşı koydu. 'Fakat el değmeden kırılacaktır'; bu ifade, bu gücün yıkımını 2. bölümdeki heykelin vurulmasıyla özdeşleştirir. Uriah Smith Daniel ve Vahiy, 202-204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Smith, pasajda iki kez, putperest Roma ile Papalık Roma’nın peygamberlik niteliklerinin birbirinin yerine geçebildiğini belirtir; çünkü bunlar, Daniel’in ikinci bölümündeki demir ve kil karışımı örneğinde olduğu gibi, Roma’nın iki safhasındaki tezahüründen ibarettir; Bayan White bu karışımı kilise siyaseti ve devlet siyaseti sembolleri olarak tanımlar. Smith’in ele aldığı ayetlerde Daniel, Roma’nın “başarıya ulaşacak ve uygulayacaktır” ve Roma’nın “elindeki hilenin başarılı olmasını sağlayacaktır” dediğinde, Smith otuz altıncı ayette “gazap tamamlanıncaya kadar başarılı olacak” olan “kral”ın hem putperest hem de Papalık Roma’ya ait bir peygamberlik niteliğini tanımladığını iddia eder. Ardından, otuz altıncı ayette Roma’ya ait özelliklerin hiçbirinin papalık gücüne atıfta bulunmadığını ileri sürer.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Roma'nın görümü gerçekleştiren haydutlar olduğu yönündeki tespiti desteklemek için Smith'e atıfta bulunduk ve on dördüncü ayetteki dört peygamberî özelliğin biri de Roma'nın kendisini yüceltmesidir.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ve o günlerde güneyin kralına karşı birçokları ayaklanacaktır; senin halkının soyguncuları da görümü doğrulamak için kendilerini yüceltecekler; ama düşecekler. Daniel 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Smith, otuz altıncı ayetteki kralın niteliklerinin papalık gücüyle bağdaşmadığını iddia ediyor; oysa daha önce, on dördüncü ayette kendini yüceltenin Roma olduğunu savunmuştu. Ne var ki otuz altıncı ayetteki kral "kendini yüceltecektir". Aynı kral, otuz altıncı ayette, "tanrıların Tanrısı'na karşı olağanüstü sözler söyleyecektir". Daniel'de papalık gücü "Yüceler Yücesi'ne karşı büyük sözler söyleyecektir" ve Vahiy kitabında papalık gücü Yüceler Yücesi'ne küfreder.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> Ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi; ve kırk iki ay devam etmesine yetki verildi. Tanrı’ya küfretmek için ağzını açtı; O’nun adına, konutuna ve gökte yaşayanlara küfretti. Vahiy 13:5-6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Papalık gücüne ilişkin her bir peygamberî tanımlama otuz altıncı ayette belirlenir.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Kral dilediğini yapacak; kendini yüceltecek ve kendini her tanrının üzerine çıkaracak; Tanrıların Tanrısı’na karşı şaşılası sözler söyleyecek; gazap tamamlanıncaya dek başarılı olacak; çünkü belirlenmiş olan yapılacaktır. Daniel 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

İnsan yorumcular çoğu zaman güvenilmezdir; ancak birçok Adventist yorumcu, Elçi Pavlus’un İkinci Selanikliler’de günah adamına hitap ederken yeniden ifade ettiği ayetin otuz altıncı ayet olduğu apaçık gerçeğine tanıklık eder.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Hiç kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın; çünkü önce bir ayrılış gerçekleşmedikçe ve günah insanı, yıkımın oğlu, ortaya çıkarılmadıkça o gün gelmeyecektir; Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı duran ve kendini bunların hepsinden üstün kılan, öyle ki Tanrı’nın tapınağında Tanrıymış gibi oturup kendisinin Tanrı olduğunu gösteren o kişi. 2. Selanikliler 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Otuz altıncı ayet, “kendisini yüceltecek ve her tanrının üstünde ulu kılacaktır” der; Pavlus ise, “günah insanı, mahvoluşun oğlu ortaya çıkacaktır; Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeyin karşısına dikilen ve kendini hepsinin üstünde yücelten” der. Açıkça, Smith’in, otuz altıncı ayetteki kralın, otuz altıncı ayete kadar gelen ayetlerde tartışılan kraldan farklı olduğunu iddia etmesi için hiçbir peygamberlik otoritesi yoktu. Dilbilgisel olarak da bu hatalı uygulamayı yapmasına hiçbir gerekçesi yoktu; ayrıca bunun, otuz altıncı ayetin papalık gücüne özgü hiçbir özellik taşımadığı için yapıldığını ileri sürmesi, Kutsal Yazıları çarpıtarak özel bir yorumu yerleştirme girişimiydi.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Bizde ayrıca daha da güvenilir olan peygamberlik sözü var; siz de ona dikkat ederseniz iyi edersiniz; karanlık bir yerde parlayan bir ışık gibi, gün ağarana ve sabah yıldızı yüreklerinizde doğana dek. Önce şunu bilin: Kutsal Yazı’daki hiçbir peygamberlik sözü kişisel yoruma bağlı değildir. Çünkü peygamberlik sözü eski zamanlarda insan iradesiyle gelmedi; tersine, Tanrı’nın kutsal insanları Kutsal Ruh tarafından yönlendirilerek konuştular. 2. Petrus 1:19-21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Laodikya dönemi Adventizmi boyunca, Smith'in yorumunun doğru mu yanlış mı olduğu meselesini ele alan çok sayıda Adventist ilahiyatçı, pastör ve yazar olmuştur. Uzun zaman önce vefat etmiş olan Avustralyalı bir pastör, Louis Were, hizmetinin büyük bölümünü Smith'in yanlış peygamberlik modeline karşı çıkmaya ayırmıştır. Onun karşı çıkmasının nedeni yalnızca Smith'in nihayetinde kırk beşinci ayette sonu gelen kralı Türkiye olarak tanımlaması değildi; Smith'in yaklaşımı ayrıca Armagedon'a ilişkin hatalı bir yorum da ortaya koyuyordu. 1980'lerde ya da o civarlarda, bir Adventist yazar "Adventistler ve Armagedon: Kehaneti Yanlış mı Anladık?" başlıklı bir kitap kaleme aldı. Yazarın adı Donald Mansell'dir ve kitap hâlâ mevcuttur.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Mansell, I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı’na giden tarihi izleyerek, her iki savaşın da yaklaşmakta olduğu görüldüğünde Adventist vaizlerin, Türkiye’nin kelimenin tam anlamıyla Kudüs’e doğru ilerleyişini Armagedonun ve dünyanın sonunun bir işareti olarak gören Smith’in yanlış uygulamasını kullanmaya başladıklarını gösterir. Kilise üyelik kayıtlarıyla, savaşların her biri yaklaşırken, Smith’in kusurlu Armagedon anlayışından türetilen vaizlerin peygamberlik vurgusuna dayanarak pek çok kişinin Adventist kilisesine üye yapıldığını ortaya koyar.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Her iki savaş da sona erdiğinde ve hatalı kehanetler gerçekleşmediğinde kilise, Smith tarafından oluşturulan kehanet modelinden kazandığından daha fazla üye kaybetti.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

Smith’in Millercilerin temel mesajını reddetmesi ve Daniel kitabının 36’dan 45’e kadar olan ayetlerine dair kişisel yorumunu savunmaya duyduğu isteklilik sayesinde, Smith’in akıl yürütmesi güncel olaylara dayanan bir kehanet modeli ortaya koydu.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

Daniel 11'in son ayetinde sonunu bulan kral üzerine Smith ile James White arasındaki tartışmada, James White, Smith'in kum üzerine kurulmuş peygamberlik temelini özlü biçimde ortaya koyan bir mantık sergiledi. White, "peygamberlik tarihi doğurur, ama tarih peygamberlik doğurmaz" diye öğretti.

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

Her iki savaştan önce faaliyet gösteren Adventizmin evanjelistleri, Smith’in kusurlu Armagedon kehanet modelini sunmak için tarihsel gelişmeleri kullandı; ve savaşlara giden süreçte çok bereketli görünen bu çalışmalar, kehanet modelinin kişisel bir yoruma dayandığı gösterildiğinde net bir zararla sonuçlandı.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Sahte peygamberlerden sakının; size koyun postuna bürünmüş olarak gelirler, ama içten içe yırtıcı kurtlardır. Onları meyvelerinden tanıyacaksınız. Dikenlerden üzüm, devedikenlerinden incir toplanır mı? Bunun gibi, her iyi ağaç iyi meyve verir; ama çürük ağaç kötü meyve verir. İyi ağaç kötü meyve veremez; çürük ağaç da iyi meyve veremez. İyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır. Böylece onları meyvelerinden tanıyacaksınız. Matta 7:15-20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

Smith’in otuz altıncı ayette kral hakkında özel bir kehanet modeli öne sürme istekliliği, Altıncı Bela ve Armagedon’un yanlış bir uygulamasının da ortaya çıkmasına yol açtı.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> Ve altıncı melek kâsesini büyük Fırat Nehri’ne döktü; ve onun suları kurudu, ta ki doğunun kralları için yol hazırlanabilsin. Ve ejderhanın ağzından, canavarın ağzından ve sahte peygamberin ağzından kurbağalara benzer üç murdar ruhun çıktığını gördüm. Çünkü bunlar mucizeler yapan cin ruhlarıdır; yeryüzünün krallarına ve bütün dünyanın krallarına giderler, Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’nın o büyük günündeki savaşa onları toplamak için. İşte, hırsız gibi geliyorum. Ne mutlu uyanık durana ve giysilerini koruyana; yoksa çıplak yürür ve ayıbı görülür. Ve onları İbranice Armagedon denilen bir yere topladı. Vahiy 16:12-16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Daha önce belirttiğimiz gibi, altıncı bela insanlığın sınanma süresinin kapanışından sonra gelir; dolayısıyla içerdiği "giysilerini koru" uyarısı, Mikail ayağa kalkmadan, insanlığın sınanma süresi kapanmadan ve birinci bela başlamadan önce gerçekleşen bir sınama konusuna işaret etmelidir. Altıncı bela, yakında çıkacak Pazar yasasında bir araya gelen üçlü birlik olan ejderhanın, canavarın ve sahte peygamberin faaliyetlerini tanımlar. Bu üçlü birlik Modern Roma’dır; Modern Roma’nın üçlü birliğini tanımlayan ve tesis eden sembol ise "senin halkının soyguncuları"dır; onlar "görümü doğrulamak için kendilerini yüceltirler" ve "düşerler."

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

Altıncı belanın uyarısı anlaşıldığında bir kişinin giysilerini korumasına imkân tanır; fakat reddedilirse bir kişiyi çıplak bırakır; bu da bir Laodikyalının beş özelliğinden biridir. O uyarıyı tesis eden simge, kendilerini yüceltip sonunda düşen senin halkının soyguncularıdır. Süleyman, Tanrı’nın halkının o görümden yoksun olması hâlinde helak olacağını söyledi.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Görüm olmadığı yerde halk dizginsizleşir; ama yasayı gözeten mutludur. Özdeyişler 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

İbranice "perish" kelimesi "çıplak bırakmak" anlamına gelir ve Yuhanna şöyle yazdı: "Uyanık duran ve giysilerini koruyan kişi ne mutludur; yoksa çıplak yürür ve utancı görülür." Smith, Kuzeyin Kralı konusunda yanıldı ve o yanlış peygamberlik temeli, kabul edildiğinde çıplaklığa yol açan bir peygamberlik yorumu geliştirmesine imkân sağladı; bu da Rab'bin ağzından kusulan Laodikyalıların bir simgesidir.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Smith, kadın peygamberin kocası James White’a karşı, kuzeyin kralına ilişkin yeni ve yanlış tanımlamasını savunmakta hiçbir sorun yaşamadı. Adventist tarihçileri ve Bayan White, meşhur anlaşmazlıklarını ele alır. Ellen White, Daniel 11’deki “kuzeyin kralı”nın kimi temsil ettiğine dair görüş ayrılıklarının kamuya taşınmasına izin verdikleri için hem kocasını hem de Smith’i azarladı. 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı’ndan sonra yayımlanan ilk Adventist yayında James White şöyle yazdı:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> İsa’nın ayağa kalkıp kapıyı kapattığı ve krallığını almak için 1844 yılının yedinci ayında Günlerin Eskisi’nin yanına geldiği inancını tamamen benimsiyorum. Bkz. Luka 13:25; Matta 25:10; Daniel 7:13,14. Ama Daniel 12:1’deki Mikail’in ayağa kalkması, başka bir amaç için başka bir olay gibi görünmektedir. Onun 1844’te ayağa kalkması, kapıyı kapatmak ve krallığını, hükmetme yetkisini almak için Babası’nın yanına gelmek içindi; ama Mikail’in ayağa kalkması, zaten sahip olduğu krallık gücünü, kötülerin yok edilmesinde ve halkının kurtarılmasında ortaya koymaktır. Mikail, 11. bölümdeki son gücün sonuna geldiği ve ona yardım eden kimsenin kalmadığı zamanda ayağa kalkacaktır. Bu güç, Tanrı’nın gerçek kilisesini çiğneyen son güçtür; ve gerçek kilise hâlâ bütün Hristiyan âlemi tarafından çiğnenip dışlandığına göre, son baskıcı güç henüz “sonuna gelmemiştir”; ve Mikail ayağa kalkmamıştır. Kutsalları çiğneyen bu son güç Vahiy 13:11-18’de gözler önüne serilir. Onun sayısı 666’dır. James White, Küçük Sürüye Bir Söz, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Smith, "Daniel kitabının on birinci bölümündeki 'son güç'" konusu hakkında sözde "yeni ışık" sunduğunda, James White, Smith'in yorumunu yeni bir ışık olarak değil, temellere yönelik bir saldırı olarak gördü. Uriah Smith ile James White arasında, Daniel 11'de kuzeyin kralı olarak Roma üzerine yaşanan tartışma, belirli özellikler taşır; bunları, peygamberlik öğrencileri olarak, Roma sembolüne ilişkin Adventist tarihi içindeki diğer tartışmalarla birlikte ele almamız gerekir.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Bu özelliklerden biri, kişisel bir yorumun ileri sürülmesidir. Bir başka özellik de, bu kişisel yorumun uygulanmasının basit dilbilgisinin çarpıtılmasını gerektirmesidir; çünkü Smith yalnızca otuz altıncı ayetteki her peygamberlik niteliğinin Roma’yı muhatap aldığını göz ardı etmekle kalmadı, aynı zamanda dilbilgisel yapının otuz altıncı ayetteki kralın önceki pasajda temsil edilen kral ile aynı olmasını gerektirdiğini de göz ardı etti.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Bir diğeri de kişisel yorumun temel hakikatlerin reddi olduğudur. Bir diğeri de bunun Peygamberlik Ruhu'nun otoritesinin reddini temsil etmesidir. Bir diğer özellik de Roma'ya ilişkin ilk hatalı fikrin, bir kişi insanlığın deneme süresinin kapanışına yaklaşırken kendi giysilerini korumasına izin vermeyen bir peygamberlik modeline yol açacak olmasıdır. Bir diğeri de kendi kişisel yorumunu alenen yayma istekliliğiydi. Bir diğeri de kişisel yorumun daima "yeni ışık" olarak tanımlanmasıdır. Bu özelliklerin tümü, "halkının haydutları" konusundaki mevcut tartışmada temsil edilmektedir.

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

“Halkının soyguncuları”nı tanımlayan Roma’nın ilk ihtilafı tarafından tipolojik olarak örneklenen Roma’nın son ihtilafı, Uriah Smith ile James White arasındaki tartışmanın peygamberlik çizgisiyle birleştirildiğinde, bir kesimin peygamberlik modelini temel hakikati reddeden özel bir yoruma dayandırdığını göreceğiz.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

Temel hakikatlerin reddi, onları sağlam biçimde savunan Peygamberlik Ruhu’nun otoritesinin de kendiliğinden reddi anlamına gelir. Bu kesim ayrıca, bu öğretinin dünyanın dört bir yanındaki Tanrı’nın halkı üzerinde yaratabileceği etkiye dair dile getirilebilecek herhangi bir endişeyi dikkate almaksızın, görüşlerini alenen sunmaya da istekli olacaktır.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

1844’ün hemen ardından, Adventizmin ilk kuşağında, Roma hakkında başka bir tartışma gündeme getirildi. Bu tartışma, yanlış görüş Adventizmin üçüncü kuşağında kabul edilene kadar hararetle tartışılmaya devam etti. “Günlük”le ilgili tartışmayı, şu anda ele aldığımız satır üzerine satır modelindeki altı çizgiden dördüncüsü olarak ele alacağız.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Ama Roma ile ilgili tartışmaların dördüncü hattını ele almadan önce, şunu hatırlamak gerekir ki önceki makalede, Daniel kitabının on birinci bölümünün onuncu ayetini ele alırken, şöyle demiştik: "Onuncu ayet ayrıca Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman"ı saklı tarihle doğrudan bağlar, fakat o hakikat çizgisi burada ortaya koyduklarımızın dışındadır."

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Uriah Smith, 1863’te yedi vakti reddetmede başı çeken kişiydi. Bu konuda, Hiram Edson’un kaleme alıp 1856’da Review’da yayımlanan makalelerde sunulan bilgi artışını reddetmişti. Yedi vakti ortaya koyan bir hareketle bağlantılı olup da, ardından aynı konudaki bilgi artışını reddeden Smith’in durumunun doğurduğu sonuçlar da, onun kuzey kralı konusuna dair yeni ışık olduğunu iddia ettiği şeyi nasıl sunduğunun özellikleri konusunun dışında kalmaktadır; ancak Adventistlerin Roma’ya ilişkin tartışmalar dizisine dair genel değerlendirmemizi tamamladığımızda, hem Daniel’in on birinci bölümünün onuncu ayetinin önemine hem de yedi vakit üzerindeki bilgi artışıyla birlikte 1856’da gelen Laodikya mesajını Smith’in reddetmesinin neyi temsil ettiğine geri döneceğiz.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “Birinci, ikinci ve üçüncü meleğin mesajlarıyla ilgili imanımız doğruydu. Geride bıraktığımız büyük işaret taşları yerinden oynatılamaz. Cehennemin orduları onları temellerinden sökmeye çalışsa ve başardıkları düşüncesiyle zafer ilan etse de, yine de başarılı olamazlar. Bu hakikat sütunları, ebedi tepeler gibi dimdik ayakta durur; insanların bütün çabaları, Şeytan’ın ve onun ordusunun çabalarıyla birleşse bile yerlerinden kımıldamazlar. Çok şey öğrenebiliriz ve bunların böyle olup olmadığını görmek için Kutsal Yazıları sürekli araştırmalıyız.” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> Peygamberlik tarihinde yönümüzü gösteren hakikatin büyük yol işaretleri, sökülüp, hakiki ışık değil, kafa karışıklığı getirecek teorilerle değiştirilmesin diye özenle korunmalıdır. Selected Messages, kitap 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> "Bu dönemde, tapınak meselesine ilişkin imanımızı sarsmak için birçok çaba gösterilecektir; ama bocalamamalıyız. İmanımızın temellerinden en ufak bir çivi bile yerinden oynatılmamalıdır. Gerçek yine gerçektir. Kuşkuya düşenler yanlış teorilere sürüklenecekler ve sonunda, gerçeğin ne olduğuna dair geçmişte sahip olduğumuz kanıtlar konusunda kendilerini inkârcı durumda bulacaklardır. Eski yol işaretleri korunmalıdır ki yönümüzü kaybetmeyelim." El Yazmaları Yayınları, cilt 1, 55

Back to Articles