Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

Daniel Kitabı - Sayı Elli Dört

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

Son Günlerin Açığa Çıkarılması: Daniel'in Anlama Arayışı

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

Yakın tarihli bir makaleyi Peygamberler ve Krallar’dan bir pasajla bitirdik; burada Bayan White, Daniel’in, “Yeremya aracılığıyla önceden bildirilen yetmiş yıllık sürgünün, görümde göksel ziyaretçinin Tanrı’nın tapınağının arındırılmasından önce geçmesi gerektiğini ilan ettiğini işittiği iki bin üç yüz yılla olan ilişkiyi anlamaya” çalıştığını belirtmişti.

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> Başka bir görüm vasıtasıyla gelecekteki olaylar üzerine daha fazla ışık tutuldu; ve bu görümün sonunda Daniel, ‘bir kutsalın konuştuğunu ve konuşan o kutsala bir başka kutsalın, “Görüm ne kadar sürecek?” diye sorduğunu’ işitti. Daniel 8:13. Verilen cevap, ‘İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacak’ (ayet 14), onu şaşkınlığa boğdu. Görümün anlamını hararetle aradı. Yeremya aracılığıyla önceden bildirilen yetmiş yıllık esaretin, görümde göksel bir ziyaretçinin Tanrı’nın kutsal yerinin arındırılmasından önce geçmesi gerektiğini bildirdiği iki bin üç yüz yılla olan ilişkisini anlayamıyordu. Melek Cebrail ona kısmi bir yorum verdi; yine de peygamber, ‘Görüm ... birçok gün için olacaktır’ sözlerini işittiğinde bayılıp düştü. Deneyimine ilişkin olarak şöyle kaydeder: ‘Ben Daniel bayıldım ve birkaç gün hasta yattım; sonra kalktım ve kralın işlerini yaptım; ve görüm karşısında hayrete düştüm, fakat hiç kimse onu anlamadı.’ Ayetler 26, 27. Peygamberler ve Krallar, 553, 554.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

Millerciler ilan ettikleri temel mesajı hiçbir zaman tam olarak anlayamadılar. Yahuda oymağından Aslan’ın "yedi zaman" hakkında daha fazla bilgi vermek istediği zaman geldiğinde, Laodikya deneyimine girdiler ve yedi yıl sonra "yedi zaman"ın ışığını bütünüyle reddettiler. Daniel’in içtenlikle anlamaya çalıştığı yetmiş yıl ile iki bin üç yüz yıl arasındaki tam ilişkiyi asla görmediler. Daniel, son günlerdeki Tanrı halkını temsil eder.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

Toprağın şabatlarını yerine getirmesi, kadim İsrail’e verilen antlaşmanın bir parçasıydı; bu antlaşma, her yedinci yılda toprağın dinlendirilmesi hükmünü içeriyordu. O antlaşma, yedi yıllık döngünün yedi kez tekrarlanmasını da içeriyordu. Ayrıca Jübile olarak bilinen kutlama sırasında, yedi yıllık yedi döngünün (kırk dokuz yıl) tamamlanmasının sonunda, mülklerin eski sahiplerine iadesini ve kölelerin serbest bırakılmasını içeriyordu. Yahudiler bu antlaşma ilkelerine itaatsiz davrandılar ve 2. Tarihler, peygamber Yeremya’nın sözünü ettiği yetmiş yıllık sürgünün, önceki dört yüz doksan yıllık bir isyanı temsil ettiğini belirtir. Dört yüz doksan yıl içinde, kadim İsrail Levililer yirmi beşte ortaya konan antlaşma yönergelerine uymuş olsaydı, toprağın dinlendiği toplam yetmiş yıl olurdu. Kutsal Kitap’ta bir yıl üç yüz altmış gündür ve üç yüz altmış günün yediyle (“yedi kez”) çarpımı iki bin beş yüz yirmi güne eşittir.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

Yetmiş yıl, toprağın dinlenmesiyle kesinlikle bağlantılıdır ve bu da "yedi vakit" ile kesinlikle bağlantılıdır. Daniel, "yetmiş yıllık esaret"in, "Tanrı’nın kutsal yerinin arındırılmasından önceki iki bin üç yüz yılla" "ilişkisini anlamaya" çalışıyordu. Dolayısıyla "chazon" görümü ile "mareh" görümünün ilişkisini anlamaya çalışıyordu. Levililer yirmi beş ve yirmi altıda bildirilen toprağın dinlenmesini, Yeremya’nın sözünü ettiği yetmiş yıllık esaretle birlikte kabul etmeden bu ilişkiyi anlamak imkânsızdır. "Yedi vakit"in iki bin beş yüz yirmi yıllık bir peygamberlik dönemi olduğunu kabul etmiyorsanız, kendinizi son günlerde Daniel tarafından temsil edilenler arasından çıkarmış olursunuz. Milleritler "yedi vakit"in zamanla ilgili bir peygamberlik olduğunu düşünüyordu, ama Adventizm artık böyle düşünmüyor.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

Daniel, tüm peygamberlerde olduğu gibi, dünyanın sonunda Tanrı’nın halkını temsil eder ve Sister White’ın, yetmiş yıl (‘yedi zaman’) ile iki bin üç yüz yıl arasındaki ilişkiyi anlama arzusuna dair yorumları, son günlerdeki Tanrı halkının sahip olması gereken arzuyu yansıtır. Önceki makalelerde belirtildiği gibi, 1843 ve 1850 tablolarında yer alan hakikatlerden, Sister White’ın yazılarında doğrudan (tekrar tekrar) desteklenmeyen hiçbir hakikat yoktur.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

Miller’in mücevherleri, son günlerin Gece Yarısı Çığlığı’nda on kat daha parlak ışıldayacak ve böylelikle bu mücevherler Adventizmin bakireleri için son imtihanı temsil edecektir. Bu mücevherler, Habakkuk’un tablolarında temsil edilen temel hakikatler ile Miller’in odasının ortasında bir masanın üzerine konulan mücevher kutusunda bulunan mücevherlerdir. Temel imtihan son imtihandır; Peygamberlik Ruhu’nun otoritesi de öyledir. Miller’in rüyasında mücevherler olarak sembolize edilen temel hakikatleri reddetmek, aynı anda Peygamberlik Ruhu’nu da reddetmektir.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> Şeytanın en son aldatması, Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını etkisiz kılmak olacaktır. "Görü olmayan yerde halk helak olur" (Özdeyişler 29:18). Şeytan, Tanrı’nın artakalan halkının gerçek tanıklığa duyduğu güveni sarsmak için, farklı yollarla ve çeşitli araçlarla ustaca çalışacaktır. Saptırmak için sahte görümler ortaya koyacak ve yanlışı doğruyla karıştıracak; öyle ki, insanları tiksindirecek ve "görüm" adını taşıyan her şeyi bir tür fanatizm olarak görecekler; ama dürüst yürekler, yanlışı doğruyla karşılaştırarak aralarındaki farkı ayırt edebileceklerdir. Seçilmiş Mesajlar, cilt 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

Şimdi, Milleritlerin tarihinde 1798'den 1844'e kadar meydana gelen bilgi artışını ele alıyoruz, ancak Milleritlerin peygamberlik yorumlarında doğru olduklarını, fakat ortaya çıktıkları tarihsel bağlam tarafından sınırlanmış olduklarını tespit ediyoruz. Şimdi son günlerdeyiz ve Adventizmin son neslindeyiz (dördüncü). Bu zaman diliminde, Adventizm gelenek ve âdetlerle (sahte mücevherler) öylesine endoktrine edildi ki artık temel hakikatlerin neler olduğunu bilmiyor. Bu hakikatlerin neler olduğunu bilmemek, Adventizmin bu hakikatlerin önemini kavramasını engelliyor ve onları koruma ve muhafaza etme yönündeki defalarca yinelenen emirleri anlamsız kılıyor.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

Ulai Irmağı görümüne dair Gabriel’in yorumuna daha derinlemesine geçmeden önce, temel gerçekler ve Peygamberlik Ruhu’nun yetkisiyle ilişkili birkaç noktayı ele alacağız. Modern ilahiyatçılar, aşağıdaki pasajın Kutsal Kitap’taki en uzun zaman peygamberliğinin iki bin üç yüz yıl olduğunu ortaya koyduğunu savunur.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> İsa Mesih’in ilk gelişinde ‘Tanrı’nın Egemenliği’nin müjdesini’ ilan eden öğrencilerin deneyimi, O’nun ikinci gelişinin mesajını duyuranların deneyiminde karşılığını buldu. Öğrenciler, ‘Zaman doldu, Tanrı’nın Egemenliği yakındır’ diye vaaz ederken, Miller ve arkadaşları da Kutsal Kitap’ta ortaya konan en uzun ve son peygamberlik döneminin dolmak üzere olduğunu, yargının kapıda bulunduğunu ve sonsuz krallığın kurulacağını ilan ettiler. Öğrencilerin zamana ilişkin vaazı, Daniel 9’daki yetmiş haftaya dayanıyordu. Miller ve arkadaşlarının ilettiği mesaj ise, yetmiş haftanın da bir parçası olduğu Daniel 8:14’teki 2300 günün sona ereceğini duyuruyordu. Her birinin vaazı, aynı büyük peygamberlik döneminin farklı bir bölümünün yerine gelmesine dayanıyordu.

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> "İlk öğrenciler gibi, William Miller ve arkadaşları da taşıdıkları mesajın önemini kendileri tam olarak kavrayamadılar. Kilisede uzun zamandır yerleşmiş olan hatalar, peygamberliğin önemli bir noktasını doğru biçimde yorumlamalarına engel oldu. Bu nedenle, Tanrı’nın dünyaya iletmeleri için onlara emanet ettiği mesajı duyurmuş olsalar da, anlamını yanlış kavramaları nedeniyle hayal kırıklığı yaşadılar." Büyük Mücadele, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

Metin şöyle diyor: "Miller ve arkadaşları, Kutsal Kitap'ta gözler önüne serilen en uzun ve son peygamberlik döneminin sona ermek üzere olduğunu ilan ettiler," ve ilahiyatçılar en uzun ve son peygamberlik döneminin iki bin üç yüz yıl olduğunu iddia ediyor. Ayrıca, metinde Bayan White’ın kastettiğinin de bu olduğunu iddia ediyorlar; çünkü onların iddiasına göre o, doğrudan iki bin üç yüz yıllık dönemi ele alıyor. Yetmiş yıl ile iki bin üç yüz yıllık dönem arasındaki herhangi bir ilişkiye körler. Daniel’in anlamaya çalıştığı ışığa da körler.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Ellen White bir Millerciydi ve 1843 öncü çizelgesine ve F. D. Nichols tarafından yayımlanan 1850 öncü çizelgesine yerleştirilmiş mesajları biliyordu. Nichols tarafından yapılan 1850 çizelgesi, James ve Ellen White’ın Nichols ile birlikte yaşadığı sırada Nichols’un evinde hazırlanmıştı. Bu iki çizelgede de gösterilen Kutsal Kitap’taki en uzun peygamberlik dönemi iki bin üç yüz yıl değildir; Levililer 26’daki “yedi kez”dir.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

Önceki pasajın, iki bin üç yüz yılın en uzun ve son peygamberlik dönemi olarak ilhamla tanımlandığını iddia etmek, Sister White’ın yazılarının kendi içinde çelişmesine yol açar. Eğer bu pasajla ilgili ilahiyatçıların iddia ettiklerine inanmış olsaydı, o halde "yedi zaman"ı savunan tabloları onaylaması ne anlama gelir?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “1843 çizelgesinin Rab’bin eliyle yönlendirilmiş olduğunu ve onda değişiklik yapılmaması gerektiğini gördüm; rakamların O’nun istediği gibi olduğunu; O’nun elinin bazı rakamlardaki bir yanlışı örtüp gizlediğini, öyle ki O’nun eli çekilinceye dek hiç kimsenin onu göremediğini gördüm.” Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

Geleneklerini ve efsanelerini savunmak isteyenler, 1843 çizelgesinde Rabbin “yedi zaman” hatasının üzerini eliyle örttüğünü ve daha sonraki bir tarihte elini çektiğini ileri sürebilirler. Ancak bu varsayımın sorunu şudur: Kardeş White, Rabbin elini rakamların üzerinden ne zaman çektiğini belirtmiştir; eli, ilk hayal kırıklığının hemen ardından, 22 Ekim 1844’ten önce çekilmiştir. O olaya ilişkin tanıklığında, düzeltilen hatanın ne olduğunu belirtir ve hatanın “yedi zaman” olmadığı açıktır.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> "Rab'lerinin neden gelmediğini anlayamayan o imanlı, hayal kırıklığına uğramış kimseler karanlıkta bırakılmadılar. Yine peygamberlik dönemlerini araştırmak için Kutsal Kitaplarına yönlendirildiler. Rab'bin eli rakamların üzerinden çekildi ve hata açıklandı. Peygamberlik dönemlerinin 1844'e kadar uzandığını ve peygamberlik dönemlerinin 1843'te kapandığını göstermek için ortaya koydukları aynı kanıtların, bunların 1844'te sona ereceğini kanıtladığını gördüler." Erken Yazılar, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

Rab'bin eli "rakamların üzerinden çekildi ve hata açıklandı," bunun üzerine onlar da "peygamberlik dönemlerinin 1843’te kapandığını göstermek için sundukları aynı kanıtın, bunların 1844’te sona ereceğini kanıtladığını" fark ettiler. İlk başta 1843’te kapanacağı sanılan peygamberlik dönemleri, üç yüz Millerci vaizin her birinin kullandığı 1843 çizelgesinde gösterilmiştir. O çizelgede 1843’te kapandığı gösterilen peygamberlik dönemleri; Daniel sekizinci bölüm, on dördüncü ayetteki iki bin üç yüz yıl, Levililer yirmi altıdaki iki bin beş yüz yirmi yıl ve Daniel on ikideki bin üç yüz otuz beş yıllarıydı. İlk hayal kırıklığından sonra Rab hatanın üzerinden elini çekti ve Millerciler, peygamberlik dönemlerinin kapanışını 1843 olarak belirleyen aynı kanıtın, aslında bu dönemlerin 1844’te sona erdiğini kanıtladığını fark ettiler.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

1850 çizelgesi 1850'de hazırlandı ve 1851 yılının Ocak ayında satışa sunuldu. Ellen White, 1843 çizelgesi hakkında da kaydettiği gibi, bu çizelgenin Habakkuk'un peygamberliğinin de yerine gelişi olduğunu kaydetti. O çizelge ayrıca Levililer 26'daki "yedi kez" olarak en uzun peygamberlik dönemini temsil ediyordu.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> “Tanrı’nın, Kardeş Nichols tarafından çizelgenin yayımlanışında bulunduğunu gördüm. Bu çizelgeye ilişkin Kutsal Kitap’ta bir peygamberlik bulunduğunu gördüm; ve eğer bu çizelge Tanrı’nın halkı için tasarlanmışsa, eğer o bir kişi için yeterliyse başkası için de yeterlidir; ve eğer birinin daha büyük ölçekte yeni bir çizelgeye ihtiyacı varsa, herkesin buna aynı ölçüde ihtiyacı vardır.” Manuscript Releases, cilt 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

White Kardeş’in, Milleritlerin “Kutsal Kitap’ta ortaya konan en uzun ve son peygamberlik döneminin sona ermek üzere olduğunu ilan ettikleri” gerçeğine yaptığı göndermenin isabetli olduğunu söylemek doğrudur; çünkü gerçekten de öyle yaptılar. “En uzun” “peygamberlik dönemi”nin iki bin üç yüz yıl olduğunu ileri sürmek ise, White Kardeş’in tanıklığını hem kendiyle hem de tarihsel kayıtla çelişir hale getirir. O masala inanmak yalana inanmaktır; son günlerde ise yalana inanmayı seçenler bunu gerçeği sevmedikleri için yaparlar.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

İsa, çarmıhın acılarına katlanabilmek için kendini mucizevi bir şekilde bir tür ilahi anesteziyle uyuşturmadı. İsa, ilahi bir acıyla acı çekti; bu, yaratılmışlarından herhangi birinin katlanabileceğinin çok ötesindeydi. Yine de insanlık O’nun suretinde yaratıldı ve ilham, insanlığın O’nun galip geldiği gibi galip gelmesi gerektiğini belirtir. İsa’nın çarmıhın acısına dayanmasını mümkün kılan şey, O’nda bulunan ve insanlığın da sahip olduğu bir nitelikti.

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> Gözlerimizi, imanımızın öncüsü ve tamamlayıcısı olan İsa’ya dikelim; önüne konan sevinç uğruna çarmıha katlandı, utancı hiçe saydı ve Tanrı’nın tahtının sağında oturdu. İbraniler 12:1.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

İsa, önüne konmuş bir hedefi olduğu için çarmıhın acılarına katlandı; biz de onun benzerliğinde yaratıldık ve bu nedenle hedeflerle motive olan varlıklarız. Bu, yaratılışımızın bir parçasıdır. Eğer Adventizmin temellerini anlamanın önemsiz olduğuna inandırıldıysak, bunu yapmaya yönelik hiçbir motivasyonumuz olmaz. O Laodikya durumunun üstesinden gelmek için Kutsal Ruh tarafından uyandırılabilecek tek ilahi motivasyon, gerçeğe duyulan sevgidir. Gerçeğe duyulan sevgi, kaşınan kulaklarımızı okşamak için tasarlanmış kolaycı adet ve geleneklerin mevcudiyetiyle sınanacaktır. Eğer Laodikya rahatlığımız içinde gerçeği kendimiz için anlamaya hiçbir arzumuz yoksa, kaybolacağız. Adventizm bugün bu noktadadır.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

Daniel, son günlerde, peygamberlik sözü aracılığıyla yetmiş yıllık esaret ile iki bin üç yüz yıllık kehanet arasındaki ilişkiyi anlamaya çalışan Tanrı halkının bir örneğidir. İki bin üç yüz yıllık kehaneti en uzun ve son peygamberlik dönemi olarak tanımlamak, Adventizmin temel gerçeklerini ve aynı anda Peygamberlik Ruhu’nun otoritesini de reddetmektir. Milleritlerin sundukları en uzun ve son peygamberlik döneminin iki bin üç yüz yıl olduğunu iddia etmek, tarihsel kayıtları reddetmektir.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> “Rab’bin bizi nasıl yönlendirdiğini ve geçmiş tarihimizdeki öğretisini unutmamız dışında, gelecekten korkacak hiçbir şeyimiz yoktur.” Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

Gabriel, Daniel’in hem "mareh" hem de "chazon" görülerini anlamasını sağlamak için geldi ve bu iki görüyü zihninde birbirinden ayırması için ona talimat verdi; her ne kadar bunların açıkça peygamberce bir ilişkisi olsa da. Görü, Kutsal Kitap peygamberliğinin yedinci ve sekizinci bölümlerindeki krallıkları içeriyordu; bunlar, ikinci bölümdeki aynı krallıkların tekrarı ve genişletilmiş hâliydi. Verilen bilgi, bir görüyü Tanrı’nın tapınağının ve halkının çiğnenmesi olarak, diğer görüyü ise halkın ve tapınağın eski hâline getirilmesi işi olarak temsil eden göksel bir diyalogu içeriyordu.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

Gabriel yorumu sunduğunda (bu yorum nihayetinde Milleritlerin ilan ettiği mesajın özüne dönüştü), iki görüm arasında mevcut olan ve yorumu zihinsel olarak ayırma buyruğunu yerine getirenlerce dikkate alınması gereken bir ilişki vardı. Ayrımlardan biri, her ikisi de "belirlenmiş" olarak çevrilen iki kelimeyle temsil edilir.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> Senin halkın ve kutsal şehrin üzerine yetmiş hafta belirlenmiştir: başkaldırıyı sona erdirmek, günahlara son vermek, kötülük için kefaret sağlamak, sonsuz doğruluğu getirmek, görüm ve peygamberliği mühürlemek ve En Kutsal’ı meshetmek için. Şu halde bil ve anla ki, Yeruşalim’i onarmak ve yeniden inşa etmek buyruğunun çıkmasından Meshedilmiş Önder’e kadar yedi hafta ve altmış iki hafta olacaktır; sokak ve surlar yeniden kurulacak, hem de sıkıntılı zamanlarda. Altmış iki haftadan sonra Mesih öldürülecek, ama kendisi için değil; gelecek olan önderin halkı şehri ve tapınağı yıkacak; sonu sel gibi olacak ve savaşın sonuna dek yıkımlar kararlaştırılmış bulunacaktır. O, bir hafta boyunca birçoklarıyla antlaşmayı pekiştirecek; haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu sona erdirecek; iğrençliklerin yayılması nedeniyle onu ıssız bırakacak; tamamına erinceye dek böyle olacak. Ve kararlaştırılan yargı ıssız kalanın üzerine dökülecektir. Daniel 9:24-27.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

Yetmiş hafta (dört yüz doksan yıl) halk ve kutsal kent için belirlenmiştir. “Belirlenmiş” diye çevrilen sözcük “kesilip ayrılmak” anlamına gelir ve bu sözcük Yahudiler ve Yeruşalim için bir dönem ya da sınama süresini ifade eder. Bu aynı zamanda Yeruşalim’in yıkımına ve yetmiş yıllık esarete yol açan isyan dönemini de temsil ediyordu. Böylece dört yüz doksan yıl, üçüncü fermanla başlayarak “belirlenmiş” oldu. İsyanın ilk dört yüz doksan yılı, Nebukadnezar’ın üç saldırısını, Yeruşalim’in nihai yıkımını ve gerçek İsrail’in gerçek Babil’de yetmiş yıl süren dağılışı ve esaretini beraberinde getirdi.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

İlk ferman, esaretin sonunu ve Yeruşalim’in yeniden inşa edilmesi işinin başlangıcını işaret etti. Üçüncü ferman, iki bin üç yüz yılın başlangıcını işaret etti. İlk meleğin gelişi, ruhsal İsrail’in ruhsal Babil’deki bin iki yüz altmış yıllık esaretinin sonunu ve Mesih’in Milleritleri esaretten çıkarıp ruhsal bir tapınak kurmak için kullandığı kırk altı yıllık bir dönemin başlangıcını işaret etti.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

Yirmi altıncı ve yirmi yedinci ayetlerde iki kez "determined" olarak çevrilen kelime "charats" olup "yaralamak" ve "bir hüküm" anlamına gelir. Peygamberlikçe, ilk gazabın sonunda papalığın ölümcül bir "yara" alacağı "hükme bağlanmıştı". Bu, Daniel'in on birinci bölüm, otuz altıncı ayette kullandığı aynı kelimedir.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ve kral dilediğini yapacak; kendini yüceltecek ve kendini her tanrının üzerine çıkaracak, tanrıların Tanrısı’na karşı şaşılası sözler söyleyecek; gazap tamamlanıncaya dek başarılı olacak; çünkü belirlenen şey yapılacaktır. Daniel 11:36.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

Otuz altıncı ayette, "kral" Papalıktır. Papalık, 1798’e kadar gelişip serpilecekti; o zaman ölümcül yarasını aldı. Sonra ilk "gazap" "tamamlanacaktı", çünkü o "gazabın" "yapılması" "kararlaştırılmıştı" (buyrulmuştu). MÖ 723’te başlayıp 1798’de sona eren, İsrail’in kuzey krallığına karşı ilk gazabın sonunda Papalık "ölümcül bir yara" aldı. "determined" kelimesi "yara" anlamına gelir.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> Ve onun başlarından birinin sanki ölümcül bir yara almış olduğunu gördüm; ölümcül yarası iyileşmişti; ve bütün dünya canavarın peşinden hayretle gitti. Vahiy 13:3.

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

Millercilerin peygamberlik anlayışı, önce putperestlik sonra papalık olmak üzere iki yıkıcı güce dayanıyordu. Bu iki gücün, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetindeki “chazon” görümünde temsil edildiği üzere, kutsal yeri ve orduyu çiğneyeceğini anlıyorlardı.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Sonra bir kutsalın konuştuğunu işittim; konuşmakta olan o belirli kutsala başka bir kutsal dedi ki: “Sürekli kurban, ıssızlığa götüren suç ve hem kutsal yerin hem de ordunun ayak altına alınmasıyla ilgili görüm ne zamana kadar sürecek?” Daniel 8:13.

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

Papalığın yıkıcı gücü, bin iki yüz altmış yıl boyunca kutsal yeri ve orduyu ayaklar altına alacaktı.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Ama tapınağın dışındaki avluyu bırak, onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir. Kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayakları altında çiğneyecekler. Ve iki tanığıma yetki vereceğim; onlar çuval bezi giyinmiş olarak bin iki yüz altmış gün peygamberlik edecekler. Vahiy 11:2, 3.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

1798’deki ilk gazap döneminin sonunda, peygamberlik papalığı “yaralamaya” hükmetmişti. Daniel’in dokuzuncu bölümünde bu hüküm son iki ayette ifade edilir ve bu ayetlerde iki kez “kararlaştırılmış” olarak çevrilen sözcük “chazon” görümüyle ilişkilidir; oysa yirmi dördüncü ayette “kararlaştırılmış” olarak çevrilen sözcük farklı bir İbranice sözcüktür ve “mareh” görümüyle ilişkilidir. Son günlerin Tanrı halkını temsil eden Daniel, Gabriel’in zihninde birbirinden ayırmasını söylediği bu iki görüm arasındaki ilişkiyi anlamaya çalışıyordu.

We will continue this subject in the next article.

Bir sonraki makalede bu konuya devam edeceğiz.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “Tanrı bize yeni bir mesaj vermiyor. 1843 ve 1844’te bizi diğer kiliselerden dışarı çıkaran mesajı ilan etmemiz gerekir.” Review and Herald, 19 Ocak 1905.

Back to Articles