Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

Daniel Kitabı - Sayı Yüz Altmış İki

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

Roma'nın Kehanet Zamanı: Görünün Açığa Çıkarılması

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

Roma vizyonu ortaya koyar ve Roma kendi "zaman"ında açığa çıkar. Bu, Sister White'a ait bir ifadedir; burada o, apaçık olarak anlaşılması gereken şeyi dile getirir:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “Vahiy, mühürlü bir kitaptır; fakat aynı zamanda açılmış bir kitaptır. Bu dünya tarihinin son günlerinde vuku bulacak harikulade olayları kaydeder. Bu kitabın öğretileri belirgindir; gizemli ve anlaşılmaz değildir. Onda, Daniel’de olduğu gibi aynı peygamberlik çizgisi ele alınır. Tanrı bazı peygamberlikleri tekrarlamıştır; böylece onlara önem verilmesi gerektiğini göstermiştir. Rab, büyük önem taşımayan şeyleri tekrarlamaz.” Manuscript Releases, cilt 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

“Rab önem taşımayan şeyleri tekrarlamaz” ve Roma ile ilişkili olan “zamanlar” tekrar tekrar yinelenir. Roma ile ilişkili “zaman”ı anlamak “büyük önem” taşır; çünkü görümü belirleyen özne olarak Roma’yı ortaya koyan budur. Papalığın bin iki yüz altmış yıllık hükümranlığına ilişkin süre, Daniel ve Vahiy’de doğrudan yedi kez zikredilir.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> Ve Yüceler Yücesi'ne karşı büyük sözler söyleyecek, Yüceler Yücesi'nin kutsallarını yıpratacak ve zamanları ve yasaları değiştirmeyi tasarlayacak; ve onlar bir zaman, zamanlar ve zamanın yarısı boyunca onun eline teslim edilecek. Daniel 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> Ve keten giysili, ırmağın suları üzerinde duran adamı duydum; sağ elini ve sol elini göğe kaldırdı ve sonsuza dek yaşayana yemin ederek bunun bir vakit, vakitler ve yarım vakit olacağını söyledi; ve kutsal halkın gücünü dağıtmayı tamamladığında bütün bu şeyler sona erecek. Daniel 12:7.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Ancak tapınağın dışındaki avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; ve kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayakları altında çiğneyecekler. Vahiy 11:2.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> Ve iki tanığıma yetki vereceğim; onlar da çul kuşanmış olarak bin iki yüz altmış gün peygamberlik edecekler. Vahiy 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Kadın çöle kaçtı; orada Tanrı tarafından kendisi için hazırlanmış bir yer vardı. Orada bin iki yüz altmış gün boyunca beslenecekti. Vahiy 12:6.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> Ve kadına, çöle, kendi yerine uçabilsin diye büyük bir kartalın iki kanadı verildi; orada, yılanın önünden, bir zaman, zamanlar ve yarım zaman boyunca beslenir. Vahiy 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> Ve ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi; kırk iki ay boyunca devam edebilmesi için yetki verildi. Vahiy 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

Bu yedi doğrudan atıf, Roma'nın belirli peygamberlik özelliklerini farklı açılardan ortaya koyar. Roma bu pasajlarda açığa çıkar. Kardeş White, bu dönemlerin ayrıca "üç buçuk yıl ya da 1260 gün" olarak temsil edildiğini de ekler. Kutsal Kitap'ta ne üç buçuk yıl ne de bin iki yüz altmış gün ifadesine rastlarsınız. Kardeş White yalnızca bu yedi atıftan çıkarılan hesaplamayı buna göre uygulamaktadır.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> 13. bölümde (1-10. ayetlerde) “pars’a benzeyen” başka bir canavar anlatılır; ejderha ona “kendi gücünü, tahtını ve büyük yetkiyi” verdi. Bu sembol, çoğu Protestanın inandığı gibi, bir zamanlar eski Roma İmparatorluğu’nun elinde bulunan güç, taht ve yetkinin varisi olan papalığı temsil eder. Pars’a benzeyen canavar hakkında şöyle denir: “Ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi... Ve Tanrı’ya karşı küfretmek için ağzını açtı; O’nun adına, O’nun konutuna ve gökte oturanlara küfretti. Ve ona kutsallarla savaşması ve onları yenmesi için izin verildi; ve ona bütün kavimler, diller ve uluslar üzerinde yetki verildi.” Daniel 7’deki küçük boynuzun tasviriyle neredeyse özdeş olan bu peygamberlik sözü, kuşkusuz papalığı işaret eder.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> "'Kırk iki ay boyunca devam etmesi için ona yetki verildi.' Ve peygamber şöyle der: 'Başlarından birinin sanki ölümcül bir yara almış olduğunu gördüm.' Ve yine: 'Esarete götüren esarete gidecek: kılıçla öldüren kılıçla öldürülmelidir.' Kırk iki ay, Daniel 7'deki 'bir zaman, zamanlar ve yarım zaman', yani üç buçuk yıl ya da 1260 gün ile aynıdır—papalık gücünün Tanrı'nın halkına zulmedeceği süre. Bu dönem, önceki bölümlerde belirtildiği gibi, papalığın üstünlüğünün başladığı M.S. 538'de başlayıp 1798'de sona erdi. O sırada papa Fransız ordusu tarafından esir alındı, papalık gücü ölümcül yarasını aldı ve 'Esarete götüren esarete gidecek' kehaneti yerine geldi." Büyük Mücadele, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

Üç buçuk yılı Roma’yı "açığa çıkaran" "zaman" olarak da değerlendirme konusunda ilham edilmiş bir yetkiyle, Roma’ya dair başka Kutsal Kitap atıfları belirir.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> Ama size doğrusunu söyleyeyim: Göğün üç yıl altı ay kapalı kaldığı ve bütün ülkede büyük bir kıtlığın olduğu İlyas'ın günlerinde, İsrail'de birçok dul kadın vardı. Luka 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

İlyas’ın üç buçuk yılı, zamanı Tiyatira kilisesindeki Roma Papalığı’nın simgesi İzebel’le ilişkilendirir.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> Buna karşın sana karşı birkaç şeyim var: Kendini peygamber olarak tanıtan o kadın İzebel’e göz yumuyorsun; o, kullarıma zina etmeyi ve putlara sunulan kurbanlardan yemeyi öğretiyor ve onları saptırıyor. Ona zina etmekten tövbe etmesi için zaman verdim; ama tövbe etmedi. Vahiy 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

Jezebel tarafından temsil edilen dördüncü kiliseye tanınan "zaman" aynı zamanda bir "mekân"dır.

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> İlyas, bizim gibi tabiatı olan bir insandı; yağmur yağmaması için hararetle dua etti ve üç yıl altı ay boyunca yeryüzüne yağmur yağmadı. Yakup 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

Kırk iki ayın bin iki yüz altmış günle aynı olduğuna dair yorumunda, Kardeş White dönemi Mesih’in sözünü ettiği “o günler” olarak tanımlar.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> Burada sözü edilen süreler—'kırk iki ay' ve 'bin iki yüz altmış gün'—aynıdır; her ikisi de Mesih'in kilisesinin Roma'dan baskı göreceği dönemi temsil eder. Papalığın 1260 yıllık egemenliği M.S. 538'de başladı ve bu nedenle 1798'de sona erecekti. O sırada bir Fransız ordusu Roma'ya girip papa'yı tutukladı ve papa sürgünde öldü. Kısa süre sonra yeni bir papa seçilmiş olsa da, papalık hiyerarşisi o zamandan beri eskiden sahip olduğu gücü bir daha kullanamamıştır.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> Kiliseye yönelik zulüm 1260 yıllık dönemin tamamı boyunca sürmedi. Tanrı, halkına merhamet ederek onların ateşten imtihanının süresini kısalttı. Kilisenin başına gelecek 'büyük sıkıntı'yı önceden bildirirken Kurtarıcı şöyle dedi: 'O günler kısaltılmasaydı, hiçbir canlı kurtulamazdı; fakat seçilmişler uğruna o günler kısaltılacaktır.' Matta 24:22. Reformasyonun etkisiyle zulüm 1798'den önce sona erdirildi. Büyük Mücadele, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

Mesih ve Sister White, “o günler” ifadesini, papalık Roma’yı tanımlayan “zaman” olarak tanımlar. Daniel, on birinci bölümün otuz birinci ayetinde papalığın yeryüzünün tahtına yerleştirilmesini izleyen zulümden söz ederken, o zulüm zamanını “çok günler” olarak adlandırır.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> Ve onun yanında kuvvetler duracak; kutsal kaleyi kirletecek, günlük sunuyu kaldıracaklar ve ıssızlaştırıcı iğrençliği yerleştirecekler. Antlaşmaya karşı kötülük edenleri iltifatlarla yozlaştıracak; ama Tanrılarını tanıyan halk güçlü kalacak ve büyük işler yapacak. Halk arasındaki anlayışlı olanlar birçok kişiyi öğretecek; yine de uzun süre kılıçla, ateşle, tutsaklıkla ve yağmayla düşecekler. Daniel 11:31-33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

Roma, onunla bağlantılı peygamberlik zamanı bağlamında açığa çıkar; bu nedenle Pavlus, günah adamının "kendi zamanında" ortaya çıkacağını söyler. Roma'nın, onu bilmezsek helak olacağımız görüyü tesis ettiği gerçeği, o peygamberlik zamanının neden bu kadar sık ve pek çok yolla temsil edildiğini ortaya koyar; çünkü Tanrı "pek büyük önem taşımayan şeyleri tekrar etmez." Önceki ayetlerde de o dönemin sonu işaretlenmiştir.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Halkın içinden anlayış sahibi olanlar birçok kişiyi eğitecek; yine de onlar uzun süre kılıçla, ateşle, esaretle ve yağmayla düşecekler. Düştüklerinde ise az bir yardım görecekler; ama birçoğu onlara dalkavuklukla bağlanacak. Anlayışlı olanlardan bazıları da, onları sınamak, arıtmak ve beyazlatmak için düşecek; bu, sonun zamanına kadar böyle olacak; çünkü bu, henüz belirlenmiş bir zaman içindir. Daniel 11:33-35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

"Zamanın sonu" "henüz belirlenmiş bir zaman içindir." "Belirlenmiş" kelimesinin İbranicesi "moed"dir ve sabit bir vakit ya da bir buluşma anlamına gelir. Daniel kitabında "belirlenmiş zaman"ın peygamberlik bakımından önemi ve ağırlığı, ona ne kadar sık atıfta bulunulduğuyla anlaşılır. Laodikyalı Adventistlerin çok azı, hatta varsa, 1989’un "zamanın sonu" olduğunu ve dolayısıyla 1989’un belirlenmiş bir zaman olduğunu kabul eder. Bu, Tanrı’nın belirlediği bir vakitti; yüz kırk dört binin hareketi için bilginin mührünü açacağı zamandı. Bu nedenle, Daniel kitabı "belirlenmiş zaman"ın "zamanın sonu"nun gelişini işaretlediği gerçeğine tanıklık eder. Daniel 8’de bu peygamberlik simgesi ortaya konur.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> Ve Ulai Irmağı’nın iki yakası arasından seslenen bir adamın sesini duydum; şöyle diyordu: “Gabriel, bu adama görümü açıkla.” Bunun üzerine durduğum yere yaklaştı; geldiğinde korktum ve yüzüstü yere kapandım. Ama bana dedi ki: “Anla, ey insanoğlu; çünkü bu görüm son zaman içindir.” Benimle konuşurken, yüzüm yere dönük derin bir uykuya daldım; ama bana dokundu ve beni ayağa kaldırdı. Ve dedi: “İşte, gazabın son döneminde neler olacağını sana bildireceğim; çünkü son, belirlenen zamanda olacaktır.” Daniel 8:16-19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

On birinci bölümde olduğu gibi, bu ayetlerdeki "sonun zamanı" ifadesindeki "son" sözcüğü, "belirlenmiş" olarak çevrilen sözcükten farklı bir İbranice sözcüktür. Sonun zamanı, belirlenen zamanda başlayan bir dönemi temsil eder. "Belirlenen zaman" (moed) bir randevudur ve "sonun zamanı" (İbranice "gets") belirlenen zamanda başlayan bir zaman dönemidir. Roma’yı açığa çıkaran "zaman" budur ve bu "zaman" o kadar önemlidir ki, o zaman döneminin sonu ve o zamanın sonunu izleyen dönem birkaç tanık tarafından temsil edilir. Daniel kitabının on birinci bölümünün yirmi dördüncü ayetinde, putperest Roma, dünyaya bir "zaman" boyunca hükmeden olarak tanımlanır.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

Sembolik bir "zaman" üç yüz altmış yıldır; çünkü Kutsal Kitap yılında üç yüz altmış gün vardır. Putperest Roma bir "zaman" hüküm sürdü ve Papalık Roma'sı "bir zaman, zamanlar ve yarım zaman" hüküm sürdü. Modern Roma sembolik bir "saat" ya da sembolik "kırk iki ay" hüküm sürer. 1844'ten sonra kehanet zamanı yoktur; bu yüzden "saat" ve "kırk iki ay", yakında çıkacak Pazar yasasından insanlığın deneme süresinin sonuna kadar olan dönemdir. Ancak Putperest Roma, MÖ 31'deki Aktium Savaşı'ndan, Konstantin'in imparatorluğun başkentini 330 yılında Konstantinopolis'e taşımasına kadar üstün biçimde hüküm sürdü. Aşağıdaki ayetlerin putperest Roma'dan söz ettiğini biliyoruz; çünkü Mesih, çarmıha gerildiğinde "bozulacak" "antlaşmanın prensi" olarak temsil edilmektedir. O sırada hükmeden güç putperest Roma'ydı; dolayısıyla şimdi bakacağımız ayetler putperest Roma'yı tanımlar.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> Onun yerine, krallığın onuru kendisine verilmeyecek olan aşağılık bir kişi ortaya çıkacak; ama barış içinde gelip dalkavuklukla krallığı ele geçirecek. Onun önünde ordular sel gibi süpürülüp dağıtılacak ve ezilecek; evet, antlaşmanın önderi de. Onunla yapılan antlaşmadan sonra hileyle davranacak; çünkü az bir toplulukla yükselip güçlenecek. Eyaletin en bereketli yerlerine bile barış içinde girecek; babalarının da dedelerinin de yapmadığını yapacak; ganimeti, yağmayı ve zenginlikleri aralarında dağıtacak; evet, bir süre için müstahkem yerlere karşı planlarını da kuracak. Daniel 11:21-24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

Ayetlerin son ifadesindeki "against" kelimesi aslında "from" anlamına gelir ve ayet, putperest Roma’nın üç yüz altmış yıl boyunca kalesinden ("from") (Roma Şehri) hüküm süreceğini (tasarılarını önceden planlayacağını) söylüyor.

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> 24. Ayet. Eyaletin en verimli yerlerine bile esenlikle girecek; babalarının yapmadığını, babalarının babalarının da yapmadığını yapacak; ganimeti, yağmayı ve zenginlikleri aralarında dağıtacak; evet, bir süre için müstahkem yerlere karşı planlarını kuracaktır.

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> Roma’dan önceki dönemlerde, ulusların değerli eyaletleri ve zengin toprakları ele geçirmelerinin alışılmış yolu savaş ve fetihti. Artık Roma, babaların da dedelerin de yapmadığı bir şeyi yapacaktı; yani bu kazanımları barışçıl yollarla elde etmek. Daha önce hiç duyulmamış bir adet başlatıldı: kralların krallıklarını vasiyet yoluyla Romalılara bırakmaları. Roma bu yolla büyük eyaletlerin sahibi oldu.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> Ve bu suretle Roma’nın egemenliği altına girenler bundan azımsanmayacak ölçüde yarar gördüler. Onlara merhamet ve müsamahayla muamele edildi. Bu, avın ve ganimetin aralarında paylaştırılması gibiydi. Düşmanlarına karşı korunuyor, Roma gücünün himayesi altında huzur ve güven içinde rahat ediyorlardı.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> Bu ayetin son kısmını Piskopos Newton, kalelere karşı değil, kalelerden yapılan düzenlerin önceden tasarlanması anlamında yorumlar. Romalılar da bunu, yedi tepeli şehirlerinin güçlü kalesinden yaptılar. “Hatta bir zaman için;” şüphesiz peygamberî bir zaman, 360 yıl. Bu yıllar hangi tarihten başlatılmalıdır? Muhtemelen bir sonraki ayette ortaya konan olaydan itibaren.

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> 25. AYET. Ve büyük bir orduyla gücünü ve cesaretini Güney kralına karşı harekete geçirecek; ve Güney kralı da çok büyük ve kuvvetli bir orduyla savaşa kışkırtılacak; ama ayakta duramayacak: çünkü onun aleyhine düzenler tasarlayacaklar.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> “23. ve 24. ayetlerle, Yahudiler ile Romalılar arasındaki ittifakın yapıldığı MÖ 161 yılının bu yanına, Roma’nın evrensel egemenliği ele geçirmiş olduğu zamana getirilmiş bulunuyoruz. Şimdi önümüzde bulunan ayet, güney kralı Mısır’a karşı güçlü bir seferi ve büyük ve kudretli ordular arasında kayda değer bir savaşın meydana gelişini gözler önüne sermektedir. Bu tür olaylar o sıralarda Roma tarihinde gerçekten vuku bulmuş mudur?—Bulmuştur. Savaş, Mısır ile Roma arasındaki savaştı; ve çarpışma da Aktium Savaşı idi. Bizi bu çatışmaya götüren şartlara kısaca bir göz atalım.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

Aşağıdaki ayetlerde belirlenmiş zamana ve sona Daniel tarafından yine değinilmektedir.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> Ve büyük bir orduyla güneyin kralına karşı gücünü ve cesaretini harekete geçirecek; güneyin kralı da çok büyük ve kudretli bir orduyla savaşa kalkışacak; ama dayanamayacak; çünkü ona karşı düzenler kurulacak. Evet, sofrasından pay alanlar onu yok edecek; ordusu sel gibi sürüklenip gidecek ve birçokları öldürülerek yere düşecek. Bu iki kralın yüreği de kötülük yapmak üzere olacak ve aynı masada yalan söyleyecekler; ama bu başarıya ulaşmayacak; çünkü son yine belirlenen zamanda olacak. Sonra büyük zenginliklerle ülkesine dönecek; yüreği kutsal antlaşmaya karşı olacak; işler yapacak ve kendi ülkesine dönecek. Belirlenen zamanda tekrar dönecek ve güneye doğru gelecek; ama bu, ne önceki gibi olacak ne de sonrakine benzeyecek. Daniel 11:25-29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

Sekizinci bölümde Gabriel, “chazon”, yani iki bin beş yüz yirmi yıllık görümün belirlenen zamanda sona ereceğini ve ardından “sonun zamanı”nı temsil eden dönemin başlayacağını ortaya koydu. Bu pasajda belirlenen zaman, putperest Roma’nın dünyaya mutlak egemenlikle hükmedeceği üç yüz altmış yılın sonudur. Bu pasajda bir “sonun zamanı” yoktur; çünkü o tarihsel dönemin sonunda açılmak üzere mühürlenmiş hiçbir şey yoktu.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

Daniel sekizinci bölümde, iki bin üç yüz yıl ile aynı zamanda sona eren iki bin beş yüz yirmi yıllık dönemi oluşturan öfkenin “sonu”na ilişkin görüm, “son vakit”e kadar mühürlü tutuldu; çünkü her iki görümün de tayin edilmiş vakti olan 1844’te, üçüncü meleğin ışığı mühürden açıldı. Daniel on birinci bölümde, otuzdan otuz altıncı ayetlere kadar, 1798’de “ilk öfke”nin sonunda, birinci meleğin ışığının mühürden açıldığı “son vakit” olarak tasvir edilen bir dönem olacaktı. Bu nedenle, putperest Roma’ya ilişkin zaman peygamberliğinin bir son vakti yoktu; yalnızca, üç yüz altmış yılın ne zaman sona erdiğini belirleyen tayin edilmiş bir vakti vardı; fakat 1798’deki tayin edilmiş vakit ile 1844’teki tayin edilmiş vakit, her ikisi de “son vakit” olarak tasvir edilen dönem içinde anlaşılması gereken bir mesajın mührünü açtı.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

Roma, kendi peygamberlik zamanında peygamberce temsil edildiği haliyle açığa çıkar. "Zaman, zamanlar ve zamanın yarısı", "kırk iki ay", "bin iki yüz altmış gün" ve "üç buçuk yıl", Karanlık Çağlar boyunca papalığın hüküm sürdüğü dönemi temsil eden çeşitli sembollerden bazılarıdır. Milleritlerin hareketini yüz kırk dört binin hareketine bağlayan zaman dilimi yüz yirmi altı yıldır. Yüz yirmi altı, aynı zamanda bin iki yüz altmış günün bir sembolüdür; çünkü bu miktarın ondalığı, yani onda biridir. 1863'teki isyandan 1989'da tayin edilen zamana kadar geçen yüz yirmi altı yıl, 1989'u Tanrı'nın son gün halkıyla buluşması için tayin ettiği zaman olarak belirler.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> Kutsal Yazıları nasıl araştırmalıyız? Öğreti ilkelerimizi peş peşe belirleyip sonra da bütün Kutsal Yazıları yerleşik görüşlerimize uydurmaya mı çalışalım, yoksa düşünce ve görüşlerimizi Kutsal Yazılara götürüp teorilerimizi her yönden gerçeğin Kutsal Yazılarıyla mı ölçelim? Kutsal Kitap’ı okuyan, hatta öğreten birçok kişi, öğrettikleri ya da inceledikleri değerli gerçeği kavramıyor. Gerçek açıkça ortaya konmuşken insanlar yine de yanılgıları benimsiyor; oysa öğretilerini Tanrı’nın sözüne getirseler ve fikirlerini doğru çıkarmak için Tanrı’nın sözünü öğretilerinin ışığında okumak yerine, Tanrı’nın sözü ışığında okusalardı, karanlıkta ve körlük içinde yürümez, yanlışı sahiplenmezlerdi. Birçokları Kutsal Yazıların sözlerine kendi görüşlerine uyan bir anlam yüklüyor ve Tanrı’nın sözünü yanlış yorumlamakla hem kendilerini saptırıyor hem de başkalarını aldatıyor. Tanrı’nın sözünü incelemeye girişirken bunu alçakgönüllü yüreklerle yapmalıyız. Bütün bencillik, özgün olma hevesi bir yana bırakılmalıdır. Uzun zamandır benimsediğimiz görüşler yanılmaz sayılmamalıdır. Yahudilerin uzun süredir yerleşik geleneklerinden vazgeçmek istememeleri onların yıkımına yol açtı. Kendi görüşlerinde ya da Kutsal Yazıları açıklayışlarında herhangi bir kusur görmemekte kararlıydılar; ancak insanlar belirli görüşleri ne kadar uzun süre benimsemiş olurlarsa olsunlar, eğer yazılı Tanrı sözü tarafından açıkça desteklenmiyorsa, bunlar bir kenara bırakılmalıdır.

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> "Gerçeği samimiyetle arzulayanlar, görüşlerini inceleme ve eleştiriye açmaktan çekinmezler ve görüş ve düşüncelerine karşı çıkılsa da bundan rahatsız olmazlar. Kırk yıl önce aramızda değer verilen ruh buydu. Dertli yüreklerle bir araya gelir, imanda ve öğretişte bir olmamız için dua ederdik; çünkü Mesih’in bölünmüş olmadığını biliyorduk. Her seferinde tek bir nokta inceleme konusu yapılırdı. Bu araştırma meclislerine vakur bir ciddiyet hâkimdi. Kutsal Yazılar huşu duygusuyla açılırdı. Gerçeği daha iyi anlayabilmek için sık sık oruç tutardık. Gönülden edilen duanın ardından, anlaşılmayan bir nokta varsa tartışılır ve herkes görüşünü serbestçe ifade ederdi; sonra yine duada diz çöker, Tanrı’nın bizi görüş birliğine ulaştırması, Mesih ile Baba bir olduğu gibi bizim de bir olmamız için yürekten yakarışlar göğe yükselirdi. Çok gözyaşı döküldü. Eğer bir kardeş, bir bölümü kendisi gibi anlayamadığı için diğerini kavrayışındaki yavaşlık yüzünden azarlarsa, azarlanan kişi sonradan kardeşinin elini tutar ve şöyle derdi: 'Tanrı’nın Kutsal Ruhunu kederlendirmeyelim. İsa bizimle; alçakgönüllü ve öğrenmeye açık bir ruh taşıyalım;' ve hitap edilen kardeş de şöyle derdi: 'Beni bağışla, kardeşim, sana haksızlık ettim.' Sonra bir başka dua vaktinde yine diz çökerdik. Bu şekilde birçok saat geçirirdik. Genellikle bir seferde birlikte dört saatten fazla çalışmazdık; yine de bazen, zamanımız için gerçeği anlayabilelim diye tüm geceyi Kutsal Yazıları ciddi bir şekilde incelemekle geçirirdik. Bazen Tanrı’nın Ruhu üzerime gelir, zor kısımlar Tanrı’nın belirlediği yolla açıklığa kavuşur ve o zaman kusursuz bir uyum olurdu. Hepimiz aynı düşüncede ve aynı Ruh’taydık."

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> Kutsal Yazıların hiç kimsenin görüşlerine uydurulmak üzere çarpıtılmaması için en içtenlikle çaba gösterdik. Önemi ikinci planda olan ve üzerinde farklı görüşler bulunan noktalar üzerinde durmayarak, aramızdaki farklılıkları mümkün olduğunca hafif tutmaya çalıştık. Ama her birimizin yüreğindeki yük, kardeşler arasında, İsa’nın öğrencilerinin kendisiyle Baba’nın bir olduğu gibi bir olmaları yönündeki duasına cevap verecek bir durum meydana getirmekti. Bazen kardeşlerden bir ya da ikisi sunulan görüşe inatla karşı çıkar ve yüreğin doğal duygularına göre davranırlardı; ama böyle bir tutum ortaya çıktığında, incelemelerimizi askıya alır ve toplantımızı ertelerdik; böylece herkes Tanrı’ya duayla yönelebilsin ve, başkalarıyla konuşmadan, ayrılık noktasını gökten ışık dileyerek inceleyebilsin. Dostane ifadelerle vedalaşır, daha ileri incelemeler için en kısa zamanda yeniden bir araya gelmek üzere ayrılırdık. Bazen Tanrı’nın gücü belirgin bir şekilde üzerimize gelirdi ve apaçık bir ışık gerçeğin noktalarını açığa çıkardığında, birlikte ağlar ve sevinirdik. İsa’yı seviyorduk; birbirimizi seviyorduk.

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> O günlerde Tanrı bizim için iş gördü ve hakikat ruhlarımız için çok kıymetliydi. Bugün birliğimizin sınamaya dayanacak nitelikte olması gereklidir. Burada Üstatın okulundayız ki yukarıdaki okul için eğitilelim. Hayal kırıklığına Mesih'e yakışır bir şekilde katlanmayı öğrenmeliyiz ve bunun öğrettiği ders bizim için büyük önem taşıyacaktır.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> Öğrenecek çok dersimiz var ve unutmamız gereken çok, çok şey var. Sadece Tanrı ve gökler yanılmazdır. Kıymet verdiği bir görüşten asla vazgeçmek zorunda kalmayacağını, bir kanaatini değiştirmesine hiç gerek olmayacağını düşünenler hayal kırıklığına uğrayacaklardır. Kendi düşünce ve görüşlerimize inatçı bir kararlılıkla sarıldığımız sürece, Mesih’in uğruna dua ettiği birliği elde edemeyiz. Review and Herald, 26 Temmuz 1892.

Back to Articles