Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Daniel Kitabı - Yüz On Dokuz Numara

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Tarihsel yol işaretlerinin peygamberlik açısından önemi: Kutsal Kitap'taki sembolik anlatım aracılığıyla son günleri anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Yüz kırk dört bin, Antlaşmanın Habercisi tarafından arındırılanlar olarak; büyük kalabalık ise şehitliğin beyaz giysileriyle temsil edilir. Son günlerin iki kutsal döneminden ilki, Antlaşmanın Habercisi’nin yolunu hazırlayan habercinin hizmetini tanımlar ve ikinci dönem İlyas’ın hizmetini temsil eder. İlk dönem, Laodikya Adventizmi’nin yaşayanları üzerinde yürütülen araştırma yargısını, ikinci dönem ise modern Roma’nın icra yargısını temsil eder.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

Son günlerde şehirlerden kaçma “işareti” Laodikya Adventizmi tarafından yanlış anlaşılmıştır. Kardeş White, MS 66’dan 70’e kadar Kudüs’ün yıkımının, son günlerde Tanrı’nın halkı için uyarı işaretine örnek teşkil ettiğini bildirir.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> Zaman uzak değil; tıpkı ilk öğrenciler gibi ıssız ve tenha yerlerde sığınak aramaya zorlanacağımız günler yakındır. Romalı orduların Kudüs’ü kuşatması Yahudiye’deki Hristiyanlar için kaçış işareti olmuştu; aynı şekilde, ulusumuzun papalık Şabatı’nı zorunlu kılan kararnamenin yürürlüğe konulmasında yetkisini kullanması da bizim için bir uyarı olacaktır. O zaman, dağlar arasında ıssız yerlerdeki inziva evlerine çekilmek üzere daha küçüklerini de terk etmeye hazırlık olarak, büyük şehirlerden ayrılma zamanı gelmiş olacaktır. Testimonies, cilt 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Kaçmak için işaret olan Kudüs kuşatması, Cestius’un başlattığı ilk kuşatmaydı. Bu nedenle Cestius, geçici olarak ortadan kalkan bir tehdit oluşturuyordu; zira kuşatmayı başlattıktan sonra gizemli bir şekilde geri çekildi ve tarihçiler bunun ardındaki mantığı hiçbir zaman belirleyemediler.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> Cestius komutasındaki Romalılar şehri kuşattıktan sonra, her şey derhal bir saldırı için elverişli görünürken, kuşatmayı beklenmedik bir şekilde kaldırdılar. Büyük Mücadele, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880'lerde ve 1890'larda, New Hampshire'dan Senatör Henry W. Blair, Pazar gününü Ulusal Dinlenme Günü olarak belirlemek için Kongre'ye bir dizi yasa tasarısı sundu. Bu tasarılar yaygın olarak "Blair'in Pazar Tasarıları" olarak anılıyordu. Senatör Blair, Pazar gününün bir dinlenme ve dini ibadet günü olarak tutulmasının güçlü bir savunucusuydu. Ortak bir dinlenme gününün Amerikan toplumu üzerinde olumlu ahlaki ve sosyal etkileri olacağına inanıyordu. Çabaları, özellikle dini gruplardan bir miktar destek görse de, din ve devlet işlerinin ayrılığına ilişkin kaygılar da dahil olmak üzere muhalefetle karşılaştı.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Bu, sonunda bir Pazar yasası çıkardığında bir ejderha gibi konuşacağı mukadder olan yeryüzü canavarının tarihinde Pazar mevzuatını geçirmek için yapılan ilk girişimdi. 1888 Genel Konferans oturumunun elçilerinden biri olan A. T. Jones’un Kongre koridorlarına gidip böylesine etkileyici bir şekilde karşı çıktığı işte bu Blair tasarıları dizisiydi. Birkaç denemeden sonra Senatör Blair, Ulusal Dinlenme Günü için yürüttüğü hamlede ivmesini kaybetti. Bu tarihle ve Ulusal Dinlenme Günü’nün (Pazar) sonuçlarıyla doğrudan bağlantılı olarak, Ellen White’ın öğütlerine ilişkin tarihsel kayıt gözden geçirilebilir.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Pazar yasasına ilişkin uyarılarının incelenmesinde ortaya çıkan şey, ciddidir ve Laodikya Adventizmi içinde yaygın biçimde yanlış anlaşılmaktadır. Az önce alıntılanan pasajda, şehirlerin dışında olmak gerektiği bağlamında şöyle yazdı: “O zaman büyük şehirlerden ayrılma zamanı gelmiş olacak; dağlar arasındaki tenha yerlerdeki inziva evlerine çekilmek üzere daha küçük şehirleri bırakmaya hazırlık olarak.” Tanrı’nın halkının kırsalda yaşaması gerektiğini defalarca öğretti, ancak 1888’den önce kırsal yaşam konusundaki öğütleri, şehirlerden ayrılma yönlendirmesini, yakın gelecekte Tanrı’nın halkının şehirlerden ayrılması gerekeceği bağlamına yerleştirir. 1888’den sonra ise, kırsal yaşamla ilgili yazılı yönlendirmelerinde, çoktan şehirlerin dışında olmamız gerektiği öğüdünden asla sapmadı.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Tarihte gündeme gelen Blair’in Ulusal Dinlenme Günü yasa tasarıları, şehirlerden çıkmak için “işaret”ti; ve Blair tasarıları, görevi yerine getirmek için gerekli ivmeyi yitirip tarihin karanlıklarına karışmış olsa da, kaçmak için “işaret” verilmişti. Bu işaret, Cestius’un getirdiği ilk kuşatmanın tarihsel dönüm noktasında verilmişti. Yakında çıkacak Pazar yasası, Titus’un kuşatmasıyla temsil edilir ve o kuşatma geldiğinde hâlâ şehirlerde bulunan herhangi bir Laodikyalı Adventist, kötülerle birlikte ölecektir.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Son günlerde iki peygamberî dönem vardır. Bunlar, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasıyla birbirinden ayrılır. Birinci dönem, Laodikya Adventizmi'nde yaşayanların Araştırma Yargısıdır; ikinci dönem ise Roma'nın fahişesi üzerine İcra Yargısıdır. Bu iki dönem tekrar tekrar tasvir edilmiştir; çünkü on bakire benzetmesi, Millerci tarihte olduğu gibi, harfiyen bu iki dönemde yerine gelir. Benzetmedeki gecikme zamanı, Habakkuk'un ikinci bölümündeki gecikme zamanıdır; dolayısıyla ele aldığımız iki dönem Habakkuk'un ikinci bölümüyle de tasvir edilmiştir. On bakire benzetmesi ve Habakkuk'un ikinci bölümü Millerci tarihte harfiyen yerine gelmiştir ve böyle olduğunda Hezekiel on ikinci bölüm, yirmi birden yirmi sekize kadar olan ayetler de yerine gelmiştir.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Hezekiel 12. bölümün son sekiz ayeti, Tanrı’nın görümlerini “artık uzatmayacağı” bir zamanda, “her görümün sonucunun” yerine getirileceği bir zamanı tanımlar. Laodikya Adventizmi’nde yaşayanların araştırıcı yargısını ve Sur’un fahişesinin icrai yargısını tanımlayan ve çok sık tekrarlanan iki tarihsel dönem, Kutsal Kitap’taki her görümün kusursuz ve nihai gerçekleşmesine ulaştığı peygamberlik dönemidir. O dönemde yüz kırk dört bin belirlenir ve onlar, ölmeyen ve Mesih dönene kadar yaşayan sınıfı temsil ederler. Luka 21. bölümde Mesih, o neslin geldiğini gösteren bir “işaret”i tanımlar.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

Mesih’in yıkımı getiren iğrençlikle bağlantılı olarak ortaya koyduğu üzere, kaçış “işareti”yle temsil edilen iki tarihsel anlatıda iki dönem belirlenmiştir; ve bu dönemlerin başlangıç ve bitişlerinde, dönemin başında bir “işaret”, sonunda ise “işaretler” vardır. Mesih’in, bulutlar içinde gelene dek yaşayacak son kuşağı temsil ettiğini belirlediği “işaret”, şimdi dünya tarihinin son kuşağında bulunduğumuzun kanıtıdır.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Luka’nın yirmi birinci bölümünde İsa, 66 yılından 70 yılına kadar gerçek Yeruşalim’in üç buçuk yıl süren ayaklar altına alınması ve yıkımından, 538’de başlayıp 1798’de sona eren ruhsal Yeruşalim’in üç buçuk yıl süren ayaklar altına alınmasının sonuna kadar uzanan tarihi tanımlar.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> Ve Kudüs’ün ordular tarafından kuşatıldığını gördüğünüzde, onun yıkımının yakın olduğunu bilin. O zaman Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın; onun içinde bulunanlar dışarı çıksın; kırsalda olanlar da oraya girmesin. Çünkü bunlar, yazılmış olanların tümünün yerine gelmesi için öç alma günleridir. Ama o günlerde gebe olanlarla emzirenlerin vay haline! Çünkü ülkede büyük bir sıkıntı ve bu halkın üzerinde gazap olacak. Kılıçtan geçirilecek ve bütün uluslara tutsak olarak sürülecekler; ve Kudüs, ulusların zamanları tamamlanıncaya kadar uluslar tarafından çiğnenecektir. Luka 21:20-24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Ulusların Yeruşalim’i çiğnemesine ilişkin "zamanlar" çoğuldur; çünkü bu, 70 yılında sona eren fiziksel Yeruşalim’in çiğnenmesini ve 1798’de sona eren ruhsal Yeruşalim’in çiğnenmesini temsil eder. Uluslar hem putperestliği hem de Papalığı temsil eder; ve "Ne kadar süre?" diye soran Daniel sekizinci bölümdeki görümde konu edilen iki güç bunlardır.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Sonra bir kutsalın konuştuğunu işittim; konuşmakta olan o belirli kutsala başka bir kutsal şöyle dedi: “Gerek mabedi gerekse orduyu ayaklar altına aldıran daimî kurban ve yıkım getiren suç hakkındaki görüm ne zamana kadar sürecek?” Daniel 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

Luka yirmi birinci bölümdeki "ulusların zamanları", MÖ 723’te başlayıp 1798’de sona eren, Tanrı’nın kuzey krallığına karşı gazabının iki bin beş yüz yirmi yıllık dönemine atıfta bulunur. 538 yılı, günah insanının kutsal yerde durup kendisinin Tanrı olduğunu ilan ettiği zamanı işaret eder; böylece bu dönemi her biri bin iki yüz altmış yıl olan iki eşit bölüme ayırır. İkinci bin iki yüz altmış yıllık dönem, "ulusların zamanları"nın tamamlandığı Luka 21:24’te sona erdiği belirtilen aynı tarihsel süreçtir. İsa’nın öğrencileri için belirlediği tarihsel anlatıda, 24. ayet, öğrencilere verilen tanıklığı 1798’deki "zamanın sonu"na getirir. Oradan itibaren İsa, Millerci hareketle ilişkili "işaretleri" tanımlamaya başlar.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Ve güneşte, ayda ve yıldızlarda işaretler olacaktır; yeryüzünde milletler şaşkınlık içinde sıkıntıya düşecek; deniz ve dalgalar kükreyecek; insanların yürekleri, korkudan ve yeryüzüne gelmekte olan şeyleri beklemekten ötürü eriyecek; çünkü göklerin güçleri sarsılacak. O zaman İnsanoğlu’nun kudret ve büyük yücelikle bir bulut içinde geldiğini görecekler. Bunlar olmaya başladığında, başınızı kaldırıp yukarı bakın; çünkü kurtuluşunuz yaklaşıyor. Luka 21:25-28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

İsa “alâmetler olacak” der ve onları şöyle tanımlar: güneşte, ayda ve yıldızlarda alâmetler; ulusların sıkıntısı; göklerin kuvvetlerinin sarsılması; ve sonra İnsanoğlu’nun bir bulut içinde gelişi. Bu “alâmetlerin” hepsi Millerit hareketinin tarihinde gerçekleşti.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Peygamberlik, yalnız Mesih’in gelişinin şeklini ve amacını önceden bildirmekle kalmaz, aynı zamanda onun yakın olduğunu insanların bilmesi için işaretler de sunar. İsa şöyle dedi: “Güneşte, ayda ve yıldızlarda alametler olacak.” Luka 21:25. “Güneş karanacak, ay ışığını vermeyecek, göğün yıldızları düşecek ve göklerdeki güçler sarsılacak. O zaman İnsanoğlu’nun büyük güç ve görkemle bulutlar içinde geldiğini görecekler.” Markos 13:24-26. Vahiy alan kişi ikinci gelişten önceki alametlerin ilkini şöyle betimler: “Büyük bir deprem oldu; güneş kıldan yapılmış çul gibi kapkara oldu ve ay kan gibi oldu.” Vahiy 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> On dokuzuncu yüzyılın başlamasından önce bu alametler görüldü. Bu kehanetin yerine gelmesiyle, 1755 yılında, şimdiye kadar kaydedilmiş en korkunç deprem meydana geldi. . ..

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> Yirmi beş yıl sonra, peygamberlikte anılan bir sonraki işaret—güneşin ve ayın kararması—göründü. Bunu daha da çarpıcı kılan şey, gerçekleşeceği zamanın kesin olarak belirtilmiş olmasıydı. Kurtarıcı’nın Zeytin Dağı’nda O’nun öğrencileriyle yaptığı konuşmada, kilise için uzun sınanma dönemini—sıkıntının kısaltılacağına söz verdiği papalık zulmünün 1260 yılını—anlattıktan sonra, gelişinden önce gerçekleşecek bazı olaylardan söz etti ve bunlardan ilkinin ne zaman görüleceğini şöyle belirledi: “O günlerde, o sıkıntıdan sonra, güneş kararacak ve ay ışığını vermeyecek.” Markos 13:24. 1260 gün ya da yıl 1798’de sona erdi. Bir çeyrek yüzyıl önce, zulüm neredeyse bütünüyle sona ermişti. Mesih’in sözlerine göre, bu zulmün ardından güneş kararacaktı. 19 Mayıs 1780’de bu peygamberlik yerine geldi. . ..

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> "Mesih, halkına gelişinin işaretlerini gözetmelerini ve gelecek Krallarının alametlerini gördüklerinde sevinmelerini buyurmuştu. 'Bu şeyler olmaya başladığında,' dedi, 'o zaman yukarı bakın ve başınızı kaldırın; çünkü kurtuluşunuz yakındır.' Öğrencilerine baharda tomurcuklanan ağaçları göstererek şöyle dedi: 'Bunlar şimdi filiz verdiğinde, yazın artık yakın olduğunu kendi gözlerinizle görür ve bilirsiniz. Aynı şekilde siz de, bu şeylerin gerçekleştiğini gördüğünüzde, Tanrı'nın Egemenliğinin yakın olduğunu bilin.' Luka 21:28, 30, 31." Büyük Mücadele, 304, 306-308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Üç Roma’nın üçlü uygulaması, putperest Roma ve ardından papalık Roma tarafından Kudüs’ün çiğnenişinde, modern Roma tarafından kutsal yerin ve ordunun çiğnenişinin ya bin iki yüz altmış gün (putperest Roma) ya da bin iki yüz altmış peygamberlik yılı (papalık Roma) ile temsil edildiğini ortaya koyar. Tanrı’nın sadık halkına yönelik modern Roma zulmünün dönemini tanımlayan sembolik bin iki yüz altmış gün (kırk iki ay), her dönemde, o dönemin sadıkları için kaçış zamanını belirleyen tekil bir "işaret"le işaretlenecektir. Üç dönemin her biri, dönemin başlangıcındaki gibi tekil bir "işaret"le değil, birkaç "işaret"in tezahürüyle sona erer.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> "Tanrı, halkını kurtarmak için gücünü gece yarısında ortaya koyar. Güneş, tüm gücüyle parlayarak görünür. İşaretler ve mucizeler hızla peş peşe meydana gelir. Kötüler sahneyi dehşet ve hayretle seyrederken, doğrular ise kurtuluşlarının işaretlerini vakur bir sevinçle görürler. Tabiatta her şey sanki mecrasından çıkmış gibidir. Akarsular akmayı keser. Koyu, ağır bulutlar yükselir ve birbirleriyle çarpışır. Öfkeli göklerin ortasında, tarif edilemez yücelikte tek bir berrak açıklık vardır; buradan, çok suların uğultusu gibi gelen Tanrı’nın sesi işitilir: 'Tamamlandı.' Vahiy 16:17." Büyük Mücadele, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Roma’nın fahişesi üzerine yürütücü yargı dönemi, Tanrı’nın Babil’de hâlâ bulunan diğer sürüsünün kaçması gerektiğini bildiren sancağın kaldırılmasıyla başlar. O dönem “işaretler ve harikalar” ile sona erer. O dönem, Vahiy on sekizinci bölümdeki “ikinci ses” ile başlar ve Tanrı’nın sesiyle biter. Elbette, Vahiy on sekizinci bölümdeki birinci ve ikinci ses Mesih’in sesidir. Birinci ses, hayatta olan Laodikya Adventist kilisesinin araştırıcı yargısının başlangıcını bildirir; ikinci ses ise o dönemin sonunu bildirir, ama aynı zamanda Roma’nın fahişesi üzerine yürütücü yargının başlangıcını da işaret eder.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Bütün tarih, Mesih’in antlaşmayı pekiştirdiği haftayla belirlenir; yakında çıkacak Pazar yasası ise haçla simgelenen orta işaret taşı olarak simgelenir. Her iki tarih de Alfa ve Omega’nın imzasını taşır; çünkü her iki tarihte de başlangıç ve bitiş Tanrı’nın sesiyle temsil edilir. Ayrıca gerçeği de temsil ederler; zira orta işaret taşı Pazar yasasının isyanıdır ve İbranice "gerçek" kelimesi, İbrani alfabesinin birinci, on üçüncü ve son harfleriyle oluşturulmuştur. Vahiy’in on sekizinci bölümündeki ilk ses Mesih’in sesidir, son ses Tanrı’nın sesidir; ortadaki ses de Tanrı’nın sesidir ve burada ayrıca, Vahiy’in on üçüncü bölümünde temsil edildiği gibi, yerden çıkan canavarın bir ejderha gibi "konuşması" ile on üçüncü harfin isyanı temsil edilir.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasındaki sancak, Tanrı’nın imanlıları için kaçmaları gereken “işareti” temsil eder; ama aynı zamanda, sancağın kaldırılmasıyla sona erecek peygamberlik döneminin başlangıcının da bir “işareti” olması gerektiğini belirtir. Bu “işaret”, İsa’nın dünyanın son neslinin geldiğinin kanıtı olarak belirlediği şeydir. Luka yirmi birinci bölümde, öğrenciler Mesih’in tapınağın yıkılacağını bildirdiğinde bununla ne demek istediğini sorarlar.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> Ve ona şöyle sordular: Öğretmen, peki bu olaylar ne zaman olacak? Bunların gerçekleşmek üzere olduğunu hangi belirti gösterecek? Luka 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

İsa, tapınağın ve kentin yıkılacağı 70 yılına götüren tarihi açıklamaya başlar ve yirmi dördüncü ayete kadar devam eder; orada ulusların "zamanları"nın ne zaman tamamlanacağını belirtir.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Kılıcın ağzıyla düşecekler ve bütün uluslar arasına tutsak olarak götürülecekler; ve ulusların zamanları tamamlanıncaya dek Yeruşalim ulusların ayakları altında çiğnenecektir. Luka 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Bu ayetin gerçek Kudüs’e atıfta bulunduğu düşüncesi, sembolik olanı harfi harfine yorumlayan ve kehanetlerin gerçekleşmesini yalnızca dünyanın sonuna yerleştiren fütürizm adlı Katolik teolojik saçmalığına dayanır. Bu ayetin doğru uygulanışına yönelik saldırı, Yeni Ahit’in okunuşu boyunca Şeytan’ın başlıca saldırılarından biri olmuştur. Gerçek Kudüs, İsa’nın zamanında, lafzî kehanet ruhsal uygulamayı değiştirdiğinde peygamberî Kudüs’ün sembolü olmaktan çıktı. Bu vahiy, havari Pavlus tarafından tesis edilen başlıca bir öğretiydi. Kudüs’ün çiğnenmesi, 538 yılından 1798’e kadar süren papalık karanlığının bin iki yüz altmış yılını işaret eder.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Ancak tapınağın dışındaki avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; ve kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayakları altında çiğneyecekler. Vahiy 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Peygamberliklerin Kudüs’ü, çarmıhta seçilmiş şehrin simgesi olmaktan çıktı.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> Eski Kudüs’ün toprağına ayak basmanın iyi bir şey olacağını ve Kurtarıcı’nın yaşamının ve ölümünün geçtiği yerleri ziyaret etmekle imanlarının büyük ölçüde güçleneceğini düşünen ne kadar çok kimse var! Ama eski Kudüs, gökten gelen arındırıcı ateşle arındırılmadıkça asla kutsal bir yer olmayacaktır. Review and Herald, 9 Haziran 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

İsa, yirmi dördüncü ayette öğrencilerini 1798’deki zamanın sonuna götürdükten sonra, birinci meleğin mesajının tarih sahnesine girdiği Millerci dönemi tanıttı.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Ve güneşte, ayda ve yıldızlarda işaretler olacaktır; yeryüzünde milletler şaşkınlık içinde sıkıntıya düşecek; deniz ve dalgalar kükreyecek; insanların yürekleri, korkudan ve yeryüzüne gelmekte olan şeyleri beklemekten ötürü eriyecek; çünkü göklerin güçleri sarsılacak. O zaman İnsanoğlu’nun kudret ve büyük yücelikle bir bulut içinde geldiğini görecekler. Bunlar olmaya başladığında, başınızı kaldırıp yukarı bakın; çünkü kurtuluşunuz yaklaşıyor. Luka 21:25-28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Millerci hareketin tarihini başlatan işaretler, Tanrı'nın Sözünün şaşmaz kudretiyle uyum içinde yerine geldi.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> "Güneş, ay ve yıldızlardaki işaretler yerine gelmiştir." Review and Herald, 22 Kasım 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Bir sonraki yazıda Luka’nın yirmi birinci bölümüne devam edeceğiz.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> 16 Aralık 1848'de Rab bana göklerin güçlerinin sarsılmasını gösterdi. Matta, Markos ve Luka'nın kaydettiği belirtileri verirken Rab “gök” dediğinde göğü, “yer” dediğinde de yeri kastettiğini gördüm. Göklerin güçleri güneş, ay ve yıldızlardır. Göklerde hüküm sürerler. Yerin güçleri ise yeryüzünde hüküm sürenlerdir. Göklerin güçleri Tanrı'nın sesiyle sarsılacak. O zaman güneş, ay ve yıldızlar yerlerinden oynatılacak. Yok olup gitmeyecekler, fakat Tanrı'nın sesiyle sarsılacaklar.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> Karanlık, ağır bulutlar yükselip birbiriyle çarpıştı. Atmosfer yarıldı ve geriye doğru çekildi; sonra, Tanrı’nın sesinin geldiği Orion’daki açıklıktan yukarı bakabildik. Kutsal Kent o açıklıktan inecek. Yeryüzünün güçlerinin şimdi sarsılmakta olduğunu ve olayların sırayla gerçekleştiğini gördüm. Savaş ve savaş söylentileri, kılıç, kıtlık ve salgın hastalık önce yeryüzünün güçlerini sarsacak; sonra Tanrı’nın sesi güneşi, ayı ve yıldızları ve bu yeryüzünü de sarsacak. Avrupa’daki güçlerin sarsılmasının, bazılarının öğrettiği gibi, göklerin güçlerinin sarsılması olmadığını; bunun öfkeli ulusların sarsılması olduğunu gördüm. Erken Yazılar, 41.

Back to Articles