Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

Daniel Kitabı - Yüz Otuz Sekiz Numara

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

Daniel 11'i Açığa Çıkarmak: Tarih Boyunca Kehanet Dolu Bir Yolculuk

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayeti, Tanrı’nın Sözü’nün en derin ayetlerinden biridir. Orada temsil edilen peygamberî tarihler, Hezekiel’in görümündeki iç içe tekerleklerin bir araya getirildiği yerdir. 1798’de Millerci hareket için “zamanın sonu” ve 1989’da üçüncü meleğin hareketi için “zamanın sonu” ile, son günlerdeki Tanrı halkının iç ve dış tarihleri betimlenir. Bu ayetin içinde, 1798’de birinci melekle gelen ve kırk birinci ayetteki Pazar yasasına kadar uzanan yaklaşan yargının ilanı bulunur. Dolayısıyla bu ayet, Tanrı’nın kilisesinin ölülerden başlayarak yüz kırk dört binin mühürlenmesine ve Tanrı’nın Laodikya Adventizmi’ni ağzından kusmasına kadar uzanan araştırma yargısını temsil eder.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

1798'de papalığın ölümcül yarasını aldığı zamandan, bu ölümcül yaranın kırk birinci ayette iyileşmesine kadar olan tarihsel süreç, ayetin tarihsel anlatımında temsil edilir. Kırk birinci ayetten itibaren, o ayette başlayan ve giderek artan Tanrı'nın icraî yargıları bağlamında ele alınır. Bu peygamberlik bağlamında, kırkıncı ayet Daniel kitabının on birinci bölümünün sonudur ve bölümün birinci ve ikinci ayetleri başlangıcıdır. On birinci bölüm Deccal'in isyanını sunar; onuncu bölüm Hiddekel Nehri görümünün başlangıcını, on ikinci bölüm ise sonunu temsil eder. Onuncu ve on ikinci bölümler başlangıcı ve sonu temsil eder, on birinci bölüm ise ortadaki isyandır.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Onuncu ve on ikinci bölümler aynıdır; çünkü on birinci bölümün aksine, Daniel’in görümle ilgili deneyimini temsil ederler ve on birinci bölüm ise görümün kendisidir. Onuncu bölüm, İbranice alfabenin ilk harfidir; on birinci bölüm, İbranice alfabenin isyankâr on üçüncü harfidir; ve on ikinci bölüm, alfabenin son harfidir. Hiddekel Nehri görümü "Gerçek"tir.

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

On birinci bölümde başlangıç, sonu gösterir; çünkü Mesih asla değişmez. Kırkıncı ayette temsil edilen nihai tarihsel dönem, canavarın suretinin sınanma zamanıdır. Bu sınanma zamanı, kırk birinci ayette temsil edilen canavarın işaretiyle sona erer. Bu nedenle birinci ve ikinci ayetler, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanını ele almalıdır; çünkü o zaman dilimi aynı zamanda canavarın suretinin oluşum dönemidir.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> "Rab bana açıkça gösterdi ki canavarın sureti lütuf kapısı kapanmadan önce oluşturulacak; çünkü bu, Tanrı'nın halkı için, sonsuz yazgılarının belirleneceği büyük sınav olacaktır. . ..

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> "Bu, Tanrı halkının mühürlenmeden önce yaşaması gereken sınavdır." Manuscript Releases, cilt 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Zamanın sonunu belirleyen her zaman iki işaret taşı vardır. Musa’nın reform hareketinde, Harun’un doğumu ve üç yıl sonra onu izleyen Musa’nın doğumu vardı. Babil’den çıkıp tapınağı yeniden inşa etme reform hareketinde, Kral Darius’u Kral Koreş izledi. Mesih’in reform hareketinde, Vaftizci Yahya’nın doğumu vardı; altı ay sonra da Mesih’in doğumu geldi. Milleritlerin reform hareketinde, 1798’de papalık sisteminin ölümü, 1799’da ise papanın ölümü gerçekleşti. Üçüncü meleğin reform hareketinde, 1989’u temsil edenler Başkan Reagan ile birinci Başkan Bush’tu. Daniel kitabı onuncu bölümün birinci ayetinde Kral Koreş’in adının geçtiğini görürüz.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, Belteşassar diye adlandırılan Daniel’e bir şey vahyedildi; ve bu şey gerçekti, fakat belirlenen zaman uzundu; o da bu şeyi anladı ve görüm hakkında anlayış sahibi oldu. Daniel 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Onuncu bölümün izleyen ayetlerinde, Gabriel’in on birinci bölümde ileteceği peygamberlik tarihinin görümünden önce, Daniel’in deneyiminin tasvir edildiğini görüyoruz. Kiros, zamanın sonunu işaret eder; çünkü daha önce, Daryus’un yeğeni olan Kiros, Belşassar’ı öldüren Daryus’un generaliydi; böylece yetmiş yıllık esaretin sonunu işaretlemiş oldu; bu da 538’den 1798’e kadar ruhsal İsrail’in ruhsal Babil’deki bin iki yüz altmış yıllık esaretinin bir örneğiydi.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Tanrı'nın yeryüzündeki kilisesi, bu uzun ve amansız zulüm dönemi boyunca, sürgün döneminde Babil'de tutsak tutulan İsrail oğulları kadar gerçekten esaret altındaydı." Peygamberler ve Krallar, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

1798’de bin iki yüz altmış yılın sona ermesi “zamanın sonu”nu işaretledi; aynı şekilde, yetmiş yılın sona ermesi de o tarihsel dönem için “zamanın sonu”nu işaretledi. Belşassar’ın ölümü ve Babil Krallığı’nın sona ermesi bağlamında hem Darius hem de Cyrus temsil edilir; çünkü işi gerçekleştiren Darius’un generali olarak Cyrus, Darius’u temsil ediyordu. Birinci George Bush 20 Ocak 1989’da yemin ederek göreve başladığında, 1989’un ilk on dokuz gününde başkan Reagan’dı.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Hiddekel görümü, zamanın sonunda, Cyrus’un üçüncü yılında başladı. Gabriel, on birinci bölümün peygamberlik tarihini Daniel’e açmaya başladığında, önce Darius’un birinci yılına atıfta bulunur; böylece Daniel’e sunmak üzere olduğu peygamberlik tarihine ilişkin görümün, zamanın sonunun son döneminde, 1989’da başladığını açıkça ortaya koyar; çünkü bütün peygamberler, yaşadıkları günlerden çok son günlerden söz eder.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> Ama sana gerçeğin kitabında yazılı olanı göstereceğim; bu konularda benimle birlikte duran kimse yok, yalnızca önderiniz Mikail. Ben de Medli Darius’un birinci yılında, onu desteklemek ve güçlendirmek için bizzat ayağa kalktım. Daniel 10:21, 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

1989’daki “zamanın sonunu” temsil eden Darius’un birinci yılında Cebrail “ayakta durdu”; böylece bir “zamanın sonunda” bir meleğin geldiğini ortaya koydu. 1798’de birinci melek geldi ve 1989’da üçüncü melek geldi. Üçüncü meleğin mesajı 2001’de güçlendirildiğinde üçüncü meleğin mühürlenmesi başladı; ancak 1989’da üçüncü meleğin gelişinin hareketi, Cebrail’in zamanın sonunda ayakta durmasıyla temsil edilir. Cebrail, Daniel’e “gerçeğin yazısında kaydedilmiş olanı” gösterecek ve Hiddekel görümü, Cebrail’in ortaya koymak üzere olduğu “Gerçek”in imzasını taşır.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Onuncu bölümün on dördüncü ayetinde Cebrail, Hiddekel görümünde ele aldığı konunun "son günlerde Tanrı'nın halkının başına ne geleceği" olduğunu Daniel'e zaten bildirmişti.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Şimdi sana, halkının son günlerde başına neler geleceğini anlaman için geldim; çünkü bu görüm daha ilerideki günler içindir. Daniel 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Daniel kitabının on birinci bölümünün ikinci ayeti, 1989'da zamanın sonunda mühürü açılan bilgiyi temsil eder ve Tanrı'nın halkının "son günlerde" "başına ne geleceğini" ortaya koyar.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> Ve şimdi sana gerçeği göstereceğim. Bak, Persya’da daha üç kral ortaya çıkacak; dördüncüsü ise hepsinden çok daha zengin olacak: ve servetinin gücüyle herkesi Yunanistan diyarına karşı kışkırtacak. Daniel 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Kiros, 1989'dan sonraki ikinci kralın önceden bir örneğidir. O, son günlerde Kutsal Kitap peygamberliğinde Medler ve Persler tarafından temsil edilen iki boynuzdan oluşan krallığı simgeleyen Med-Pers İmparatorluğu'nun kralıdır. 1989'daki zamanın sonunda, iki boynuzlu yeryüzü canavarının krallığının ikinci kralından sonra üç kral daha olacaktı (Clinton, son Bush, Obama) ve ardından hepsinden çok daha zengin bir kral gelecekti. Birinci Bush'tan sonra gelen bu üç kral, başkanlıklarından sonra ve yalnızca başkan olmuş oldukları için zenginleştiler. Dördüncü olan ve çok daha zengin bulunan, gelmiş geçmiş en zengin başkan Trump ise parasını başkan olduğu için değil, başkanlığa aday olmadan çok önce ağırlıklı olarak gayrimenkul yatırımlarındaki çalışmaları sayesinde kazandı.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Geçmişte, göreli anlamda, Amerikan tarihindeki en zengin başkan Amerika Birleşik Devletleri’nin ilk başkanıydı. Donald Trump’tan önce, George Washington Amerikan tarihindeki en zengin başkandı ve parasını Donald Trump gibi gayrimenkul yatırımlarıyla kazanmıştı. Hem Washington hem de Trump, geleneksel olmayan siyasi geçmişlerden gelerek başkanlığa geldiler. Washington, başkan olmadan önce esasen bir askerî liderdi; Trump ise bir iş insanı ve televizyon kişiliğiydi ve tıpkı Washington gibi önceden hiçbir siyasi deneyimi yoktu.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Her iki başkan da güçlü kişilikleri ve liderlik tarzlarıyla tanınıyordu, ancak bu özellikleri oldukça farklı biçimlerde sergilediler. Washington, Devrim Savaşı ve Cumhuriyetin ilk yılları sırasında metanetli, sakin ve kendinden emin liderliği ile birleştirici varlığıyla tanınıyordu; Trump ise liderlik ve yönetime yönelik iddialı yaklaşımıyla tanınır. Washington da Trump da, çok farklı nedenlerle de olsa, önemli tartışmaların konusu olmuş figürlerdi. Washington, geniş çapta saygı görmesine rağmen, kölelik konusundaki görüşleri de dahil olmak üzere çeşitli meseleler nedeniyle kendi döneminde eleştirilerle karşılaştı. Trump’ın başkanlık dönemine, sosyal medyada “mean tweets” kullanımı, “Önce Amerika” politika kararları ve kendi öz farkındalığı da dahil olmak üzere çok sayıda tartışma damga vurdu.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

En zengin ve altıncı başkan, küreselci ejderha güçlerini kışkırtacaktı. On birinci bölümün ikinci ayetindeki tarihi 1776, 1789 ve 1798 dönemlerinin tarihiyle karşılaştırdığımızda, İsa sonu başlangıçla gösterdiği için, yeryüzü canavarının son başkanına dair daha fazla bilgi buluruz. 1776 ve 1789 ile temsil edilen ilk iki dönem, son başkanın yediden olan sekizinci başkan olacağına dair iki tanık sağlar. Trump, Reagan'dan sonra altıncı başkandı ve sekizinci başkan olarak "yediden biri" olacaktır. Son ve sekizinci başkan, Birleşik Devletler canavara "yönelik ve ona ait" sureti oluşturduğunda hüküm sürecek.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Amerika Birleşik Devletleri tarafından canavarın sureti oluşturulduğu sırada hüküm süren başkan, Peyton Randolph ve John Hancock’un da tanıklık ettiği üzere, yediden olan sekizinci olmalıdır. Papalık, yediden olan sekizinci baştır ve peygamberlikte bildirilen ölümcül bir yara almıştır. Papalığın bir sureti olabilmesi için, yediden olan sekizinci başkanın da peygamberlikte "yaralanmış" ya da "öldürülmüş" olarak tanımlanması gerekir.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Papalık, ölümcül yarasını bir ejderha gücünden (Fransa) aldı; bu, Pavlus’un “günahın sırrı” (günah adamı) denen şeyin o zaman zaten işlediğini belirttiği zamandan beri Papalığın mücadele ettiği bir ejderha gücüydü. Paganizmin ejderhası, Papalığın tahta çıkmasını engelliyordu; Papalık 538’de tahta çıktı.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Papalık, başlangıcından nihai sona erişine kadar ejderha güçlerine karşı mücadele eder. Papalığın bir sureti, suretin bir ejderha gücüyle mücadele etmesini gerektirir. Vahiy 17'de, sekizinci baş olup yedi baştan biri olan papalık, nihayet ateşe verilir ve etini on kral yer. Her iki ölümde de (1798'de ve son günlerde), papalık canavarı bir ejderha gücü tarafından öldürülür. Amerika Birleşik Devletleri'nin canavarın suretini oluşturabilmesi için, ABD'nin savaş halinde olduğu bir ejderha gücü tarafından sekizinci başkanın da öldürülmesi gerekir; 1989'da yaşanan zamanın sonunun ardından gelen altıncı kral ise tüm ejderha güçlerini kışkırtan kraldır.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Ronald Reagan dinden dönmüş bir Protestandı, ama Birinci George Bush klasik bir küreselciydi. Onun meşhur sözlerinden biri, 18 Ağustos 1988'de şöyle diyerek yalan söylediği ifadedir: "Ve vergileri artırmayacak olan benim. Rakibim şimdi vergileri son çare olarak, hatta üçüncü çare olarak artıracağını söylüyor. Ama bir siyasetçi böyle konuştu mu, bilirsiniz ki başvuracağı yollardan biri odur. Rakibim vergi artışını dışlamıyor. Ama ben dışlarım. Ve Kongre beni vergileri artırmaya zorlayacak ve ben hayır diyeceğim. Ve bastıracaklar, ben hayır diyeceğim, yine bastıracaklar ve onlara söyleyebileceğim tek şey şu: dudaklarımı oku: yeni vergi yok."

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Ejderha gücünün bir temsilcisine özgü bir nitelik olan o aleni yalan dışında, en ünlü sözü 11 Eylül 1990'da Kongre'nin ortak oturumunda söylediği şuydu: "Şimdi, ufukta beliren yeni bir dünyayı görebiliyoruz. Yeni bir dünya düzeninin çok gerçek bir ihtimal olduğu bir dünya. Winston Churchill'in sözleriyle, 'adalet ve hakkaniyet ilkelerinin ... zayıfları güçlüye karşı koruduğu ...' bir 'dünya düzeni'. Birleşmiş Milletler'in, Soğuk Savaş çıkmazından kurtulmuş olarak, kurucularının tarihi vizyonunu gerçekleştirmeye hazır olduğu bir dünya." Baba Bush, kendisini bir Cumhuriyetçi olarak tanımlasa bile küreselciydi.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Bill Clinton, yemin törenini Lincoln Anıtı’nda gerçekleştiren ilk başkandı; bu da Lincoln’a sırtını dönüp, içi Masonluk sembolleriyle dolu olan Washington Anıtı’nın dikilitaşına yüzünü çevirdiği anlamına geliyordu. Anayasaya sahte bir bağlılık yemini ederken yüzünü dönmeyi seçtiği hem o dikilitaş hem de Masonluğun sembolleri, onun yalnızca kölelik karşıtlığının simgesi olan Lincoln Anıtı’na sırtını döndüğünü temsil etmekle kalmıyor, aynı zamanda Clinton’ın seçtiği bu tarihî konumlanış, devam ettiği Cizvit üniversitesinde ders aldığı bir profesörü övdüğü kabul konuşmasıyla da örtüşüyordu.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

O profesör, Carroll Quigley, 1966'da yayımlanan Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time adlı kitabı yazdı ve bu eser, doğru ve yaygın biçimde "küreselci fikirlerin İncili" olarak görülür. Kur'an İslam için neyse ve Albert Pike tarafından yazılıp 1871'de yayımlanan Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry Masonluğun ezoterik öğretilerinin en kapsamlı açıklaması olarak nasıl kabul ediliyorsa; ya da The Book of Mormon Son Gün Azizleri için neyse, Quigley'nin kitabı da küreselci felsefenin İncili'dir. Clinton Kur'an'daki Muhammed'i ya da The Book of Mormon'daki Joseph Smith'i övseydi çoğu kişi bunu bilirdi ve bazıları Albert Pike'ın kim olduğunu bilirdi; ama az kişi, Clinton'ın Quigley'e övgüsünün kendi küreselci gündemiyle ve Abraham Lincoln'ün temsil ettiği ilkeleri reddetmesiyle tutarlı olduğunu biliyordu.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Konuşmasında Clinton şöyle dedi: "Ergenlik çağındayken John Kennedy'nin yurttaşlığa çağrısını duydum. Ve sonra, Georgetown'da öğrenciyken, Carroll Quigley adında bir profesörün bu çağrıyı şöyle açıklığa kavuşturduğunu duydum: bize, Amerika'nın tarihin en büyük ulusu olduğunu, çünkü halkımızın her zaman iki şeye inandığını söyledi: yarının bugünden daha iyi olabileceğine ve bunun böyle olması için her birimizin kişisel bir ahlaki sorumluluğu olduğuna." Carroll Quigley'nin "Amerika'yı yeniden büyük yapmak" konusundaki fikri, ABD'nin ulusal egemenliğini Birleşmiş Milletler'e teslim etmesiydi. Clinton bir Demokrat, küreselci, ejderhanın temsilcisiydi.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

"Babasına bak oğlunu al." Oğul George Bush bir küreselciydi ve tıpkı babası gibi, Cumhuriyetçi olduğunu iddia eden bir küreselciydi. Armut dibine düşer. Kutsal Kitap şu retorik soruyu sorar: "İki kişi anlaşmadan birlikte yürür mü?" Oğul Bush'un Bill ve Hillary Clinton'la birlikte gerçekleştirdiği sayısız girişimi takip etmek, onun kiminle anlaştığını görmek için yeterlidir.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Barack Hussein Obama, Başkan seçilmeden kısa bir süre önce düzenlenen bir seçim mitinginde, Amerika Birleşik Devletleri’ni kökten dönüştürmek hakkında bir açıklama yaptı. 30 Ekim 2008’de, Missouri’nin Columbia kentinde Obama şöyle dedi: "Amerika Birleşik Devletleri’ni kökten dönüştürmemize beş gün kaldı." Bu ifade, 2008 başkanlık kampanyasının ana teması olan "umut ve değişim" yönündeki daha geniş mesajının bir parçasıydı ve önemli politika reformlarına ve ülke için farklı bir yönelişe olan bağlılığını vurguluyordu. Ülkeyi yönlendirdiği istikamet ise küreselciliğin ejderha politikaları, beyaz karşıtlığı, kürtaj yanlılığı, karbon yakıtlarına karşıtlık, Amerika karşıtlığı ve küreselcilik yanlılığı, Çeşitlilik, Eşitlik, Kapsayıcılık, Eleştirel Irk Teorisi’nin sahte tarihi ve daha nicesiydi. Obama yalnızca bir toplum örgütleyicisi değildi; o, ejderha gücünün küreselci gündeminin bir temsilcisiydi ve hâlâ da öyledir.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Ancak Trump, tipik modern bir siyasetçiden farklı olarak, 1989'da başlayan dönemde görev yapan diğer yedi başkanın toplamından daha fazla vaat yerine getirdi. Amerika'yı yeniden büyük yapmaya kendini adamıştı ve bunu yapmaya çalışırken, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde değil, tüm dünyada da mevcut küreselci iktidar odaklarını ayağa kaldırdı.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Joe Biden'ın, başka bir küreselci olmadığına dair tek bir kanıt bile yok.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Katoliklik canavarı, ejderha güçleriyle uzayıp giden bir savaş yürüttü ve Amerika Birleşik Devletleri papalığın bir suretini oluşturduğunda görevde olan başkan da, kehanet gereği, ejderha güçleriyle bir mücadele içinde olacaktır. Donald Trump dışında, hayatta olan hiçbir başkan ejderha güçleriyle savaşmaz; çünkü Demokratlar açıkça küreselcidir (ejderhalar) ve son George Bush da, babası gibi, (kendini Cumhuriyetçi olarak tanıtan, gerçekte ise küreselci bir ejderha) idi; zira İsa her zaman sonu ilkle örneklendirir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> Tanrı’nın halkını büyük bir kriz bekliyor. Dünyayı bir kriz bekliyor. Tüm çağların en önemli mücadelesi hemen önümüzde. Kırk yılı aşkın bir süredir, peygamberlik sözünün otoritesine dayanarak yaklaştığını ilan ettiğimiz olaylar şimdi gözlerimizin önünde gerçekleşiyor. Vicdan özgürlüğünü kısıtlayacak bir anayasa değişikliği meselesi çoktan ülkenin yasa koyucularının gündemine taşındı. Pazar gününe uyulmasının zorunlu kılınması meselesi ulusal çapta ilgi ve önem kazanmış durumda. Bu hareketin sonucunun ne olacağını çok iyi biliyoruz. Ama bu durumla yüzleşmeye hazır mıyız? Önlerinde duran tehlike konusunda insanları uyarmak gibi Tanrı’nın bize emanet ettiği görevi sadakatle yerine getirdik mi?

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> Pazar gününün zorunlu kılınması hareketine katılanlar arasında bile, bu eylemin doğuracağı sonuçlara kör olan pek çok kişi var. Din özgürlüğüne doğrudan darbe vurduklarını görmüyorlar. Kutsal Kitap’ın öğrettiği Sebt Günü’nü ve Pazar günü uygulamasının dayandığı sahte temeli hiç anlamamış olan birçok kişi var. Dinî yasamadan yana herhangi bir hareket, aslında, yüzyıllardır vicdan özgürlüğüne karşı aralıksız savaşmış olan papalığa verilmiş bir tavizdir. Pazar gününün tutulması, sözde bir Hristiyan kurumu olarak varlığını “kötülüğün gizemi”ne borçludur; onun zorla uygulanması ise, Roma Katolikliği’nin temel taşı olan ilkelerin fiilen tanınması anlamına gelecektir. Ulusumuz, yönetiminin ilkelerinden böylesine feragat edip bir Pazar yasası çıkardığında, Protestanlık bu eylemle papalıkla el ele verecektir; bu, uzun zamandır yeniden etkin bir despotizme sıçrama fırsatını hevesle kollayan zorbalığa can vermekten başka bir şey olmayacaktır.

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> Ulusal Reform Hareketi, dini yasama yetkisini kullanarak, tam olarak geliştiğinde, geçmiş çağlarda hüküm sürmüş olan aynı hoşgörüsüzlük ve baskıyı ortaya koyacaktır. O zamanlar insan kurulları Tanrı’ya özgü yetkileri üstlenmiş, despotik güçleri altında vicdan özgürlüğünü ezmiş; buyruklarına karşı çıkanları ise hapis, sürgün ve ölüm izlemişti. Eğer papalık ya da onun ilkeleri yeniden yasama yoluyla iktidara taşınırsa, yaygın yanılgılara boyun eğmek uğruna vicdanı ve gerçeği feda etmeyecek olanlara karşı zulüm ateşleri yeniden alevlendirilecektir. Bu kötülük gerçekleşmek üzeredir.

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> Tanrı bize önümüzdeki tehlikeleri gösteren ışığı verdiğinde, onu halkın önüne getirmek için gücümüz dahilindeki her çabayı göstermeyi ihmal edersek, O'nun gözünde nasıl aklanmış sayılabiliriz? Onları bu son derece önemli meseleyle uyarılmadan yüzleşmeye bırakmakla yetinebilir miyiz? Tanıklıklar, 5. cilt, 711, 712.

Back to Articles