Article

# Elijah - Number One

Elijah - Bir Numara

The First and Last

İlk ve Son

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

Eski Ahit'in kapanış ifadesi, Rab'bin o büyük ve korkunç gününden önce peygamber İlyas'ın bir mesajla ortaya çıkacağını vaat eder.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> İşte, Rab'bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size Peygamber İlyas'ı göndereceğim. O, babaların yüreğini çocuklara, çocukların yüreğini de babalarına döndürecek; öyle ki gelip yeryüzünü lanetle vurmayayım. Malaki 4:5-6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

Kutsal Kitap, Rab'bin "büyük ve korkunç günü"nün ya da Tanrı'nın yeryüzüne vurduğu "lanetin", Vahiy Kitabı'nda "son yedi bela" veya "Tanrı'nın gazabı" olarak sembolik biçimde betimlendiğini açıkça belirtir. Vahiy'in on beşinci bölümü, on altıncı bölümdeki büyük ve korkunç son yedi belanın yağdırılmasına yol açan peygamberlik bağlamını tanıtır.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> Ve gökte başka bir belirti gördüm, büyük ve olağanüstü: son yedi belayı taşıyan yedi melek; çünkü Tanrı’nın gazabı onlarda tamamlanmıştır.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> Ve sanki ateşle karışmış camdan bir deniz gördüm; ve canavarı, onun heykelini, damgasını ve adının sayısını yenmiş olanların, ellerinde Tanrı’nın arplarıyla camdan denizin üzerinde durduklarını gördüm. Ve Tanrı’nın kulu Musa’nın ilahisini ve Kuzu’nun ilahisini söylüyorlardı, şöyle diyerek: Ey Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı, Senin işlerin büyük ve hayret vericidir; ey kutsalların Kralı, Senin yolların adil ve gerçektir. Ey Rab, Senden kim korkmaz ve adını yüceltmez? Çünkü yalnız Sen kutsalsın; çünkü bütün uluslar gelip Senin önünde tapınacaklar; çünkü Senin yargıların açığa çıkmıştır.

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> Bundan sonra baktım; ve işte, gökteki tanıklık çadırının tapınağı açıldı. Ve yedi melek, yanlarında yedi bela olduğu halde tapınaktan çıktı; saf ve beyaz ketenden giysiler giymişlerdi ve göğüsleri altın kuşaklarla kuşanmışlardı. Dört canlı varlıktan biri, sonsuzlara dek yaşayan Tanrı’nın gazabıyla dolu yedi altın kâseyi yedi meleğe verdi. Ve tapınak, Tanrı’nın yüceliğinden ve kudretinden gelen dumanla doldu; ve yedi meleğin yedi belası tamamlanıncaya kadar hiç kimse tapınağa giremedi. Vahiy 15:1-8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

"Yedi meleğin yedi belası tamamlanıncaya kadar kimsenin tapınağa girememesinin" nedeni, on beşinci bölümde tapınak dumanla dolduğunda kurtuluşa erişme fırsatının kapanmasıdır. İnsanlığa tövbe edip kurtuluş bulması için tanınan mühlet o zaman sona erer. O an geldiğinde, Yuhanna'nın "son yedi bela" dediği "Rab'bin büyük ve korkunç günü", Mesih'in İkinci Gelişi'nden önce dökülür. Malaki o günü "korkunç" diye adlandırdı ve Yeşaya onu Tanrı'nın "alışılmadık eylemi" olarak tanımlar.

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> Çünkü Rab, Perazim Dağı’nda olduğu gibi ayağa kalkacak, Gibeon Vadisi’nde olduğu gibi öfkelenecek; işini, alışılmadık işini yapmak ve eylemini, şaşılası eylemini yerine getirmek için. Öyleyse artık alaycı olmayın, yoksa bağlarınız güçlendirilir: çünkü orduların Tanrısı Rab’den, bütün yeryüzü üzerine kararlaştırılmış bir yok ediş duydum. Yeşaya 28:21, 22.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

Her ne kadar Tanrı’nın “alışılmadık eylemi” “bütün yeryüzünü” kapsasa da, İlham belaların dökülmesinin bir ulusun isyanıyla ilişkili olduğunu açıkça belirtir.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "Yabancı ülkeler Amerika Birleşik Devletleri’nin örneğini izleyecek. Öncülük etse de, aynı kriz dünyanın her yerindeki halkımızın başına gelecektir." Tanıklıklar, cilt 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> "Din özgürlüğünün diyarı olan Amerika, vicdanları zorlamak ve insanları sahte Şabat gününü kutsal tutmaya mecbur etmek üzere Papalıkla birleştiğinde, dünyanın her ülkesindeki insanlar onun örneğini takip etmeye yönlendirilecektir." Tanıklıklar, cilt 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

Her ulus kendi sınanma süresinin kadehini dolduracaktır, ama Kızkardeş White’ın “ulusal yıkım”, “Tanrı’nın yıkıcı yargılarının zamanı” diye adlandırdığı — ABD’de Pazar yasasıyla başlayan tarihsel süreci de böyle adlandırır — “Tanrı’nın yargıları”, “son yedi bela” değildir.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> "Öyle bir zaman geliyor ki Tanrı’nın yasası, özel bir anlamda, ülkemizde geçersiz kılınacak. Ülkemizin yöneticileri, yasama düzenlemeleriyle Pazar yasasını zorunlu kılacak ve böylece Tanrı’nın halkı büyük bir tehlikeye sürüklenecek. Ülkemiz, yasama meclislerinde, insanların dinî hak ve özgürlükleri konusunda vicdanlarını bağlayacak yasalar çıkarıp Pazar gününün tutulmasını zorunlu kıldığında ve yedinci gün Sebti’ni tutanlara karşı baskıcı gücü devreye soktuğunda, Tanrı’nın yasası fiilen ülkemizde geçersiz kılınmış olacaktır; ve ulusal dinden dönmeyi ulusal yıkım izleyecektir." Review and Herald, 18 Aralık 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

Kardeş White’ın “ulusal yıkım” olarak tanımladığı Tanrı’nın yargıları, Ulusal Pazar Yasasıyla başlar ve Tanrı’nın “alışılmadık eylemi”nin başlangıcını işaret eder; her ne kadar Tanrı’nın alışılmadık eylemi daha özel olarak son yedi belayı ifade etse de. Tanrı’nın alışılmadık eylemine dair daha eksiksiz bir tablo, Tanrı’nın icra ettiği yargıların çizgisine Mısır’dan kurtuluş eklendiğinde ortaya çıkar. Mısır belaları, sayıca on olsalar da, bölünmüştü. İlk üçü son yediden ayrılmıştı. Böylece, Mısır’dan kurtuluş, ilk üç belayla temsil edilen ve Amerika Birleşik Devletleri’nin ulusal yıkımıyla başlayan, Mikail ayağa kalkana ve insanlara tanınan sınanma dönemi kapanana kadar süren bir zaman dilimini tanımlar.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> Tanrı'nın yargıları, O'nun halkını ezmeye ve yok etmeye çalışanların üzerine gelecek. Kötülere karşı uzun süreli sabrı, insanları suç işlemekte cüretlendirse de, cezaları uzun süre geciktirilmiş olduğu için yine de kesin ve korkunçtur. 'Rab Perazim Dağı'nda olduğu gibi ayağa kalkacak, Givon Vadisi'nde olduğu gibi öfkelenecek; işini, garip işini yapacak; eylemini, garip eylemini yerine getirecek.' Yeşaya 28:21. Merhametli Tanrımız için cezalandırma eylemi yabancı bir eylemdir. 'Ben yaşadıkça, diyor Rab Tanrı, kötülerin ölümünden hoşnut değilim.' Hezekiel 33:11. Rab 'merhametli ve lütufkâr, sabırlı ve iyilik ve gerçek bakımından bol, ... suçu, başkaldırıyı ve günahı bağışlayan'dır. Yine de 'suçluyu asla cezasız bırakmaz.' 'Rab öfkeye yavaş, kudrette büyüktür ve kötüyü hiçbir şekilde aklamaz.' Çıkış 34:6, 7; Nahum 1:3. Doğruluk içinde korkunç şeylerle ayaklar altına alınmış yasasının otoritesini savunacaktır. Suç işleyeni bekleyen karşılığın şiddeti, Rab'bin adaleti yerine getirmeye ne kadar isteksiz olduğundan anlaşılabilir. Tanrı'nın hesabında suçunun ölçüsünü doldurana kadar vurmayacağı, uzun süre katlandığı ulus, sonunda merhametle karıştırılmamış gazap kâsesini içecektir.

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> Mesih kutsal yerdeki aracılığına son verdiğinde, canavara ve onun heykeline tapıp işaretini alanlara karşı (Vahiy 14:9, 10) ilan edilen katışıksız gazap dökülecek. Tanrı İsrail’i kurtarmak üzereyken Mısır’a gelen belalar, Tanrı’nın halkının son kurtuluşundan hemen önce dünyanın üzerine gelecek daha korkunç ve kapsamlı yargılarla nitelik bakımından benzerdi. Vahiy yazarı bu dehşet verici felaketleri tasvir ederken şöyle der: ‘Canavarın işaretini taşıyan ve onun heykeline tapan insanların üzerine kötü ve acı verici bir yara isabet etti.’ Deniz ‘ölü bir insanın kanı gibi oldu; ve denizdeki her canlı varlık öldü.’ Ve ‘ırmaklar ve su pınarları ... kana döndü.’ Bu cezalar ne kadar korkunç olsa da, Tanrı’nın adaletinin haklılığı bütünüyle ortaya çıkar. Tanrı’nın meleği şöyle ilan eder: ‘Ey Rab, sen adilsin, ... çünkü böyle yargıladın. Çünkü onlar kutsalların ve peygamberlerin kanını döktüler; sen de onlara içmeleri için kan verdin; çünkü buna layıktırlar.’ Vahiy 16:2-6. Tanrı’nın halkını ölüme mahkûm etmekle, sanki kanlarını kendi elleriyle dökmüşler gibi, bu kanın suçunu gerçekten üzerlerine almış olurlar. Aynı şekilde Mesih, kendi zamanındaki Yahudileri, Habil’in günlerinden beri dökülen bütün kutsal insanların kanından suçlu ilan etti; çünkü aynı ruha sahiptiler ve peygamberlerin katilleriyle aynı işi yapmaya çalışıyorlardı.

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> Ardından gelen belada, güneşe “insanları ateşle kavurması için” yetki verilir. “Ve insanlar şiddetli bir sıcakla kavruldular.” 8 ve 9. ayetler. Peygamberler, yeryüzünün bu korkunç zamandaki durumunu şöyle tasvir eder: “Toprak yas tutuyor; ... çünkü tarlanın hasadı helak oldu.... Tarladaki bütün ağaçlar kurudu; çünkü sevinç insanoğullarından çekilip gitti.” “Tohum keseklerinin altında çürüdü, ambarlar viran oldu.... Hayvanlar nasıl inliyor! Sığır sürüleri şaşkın, çünkü otlakları yok.... Irmaklar kurudu ve ateş kırların otlaklarını yuttu.” “Rab Tanrı diyor ki: O gün tapınağın ezgileri ulumaya dönüşecek; her yerde birçok ceset olacak; onları sessizce dışarı atacaklar.” Yoel 1:10-12, 17-20; Amos 8:3.

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> Bu belalar evrensel değildir; yoksa yeryüzünün sakinleri bütünüyle yok edilirdi. Yine de, ölümlülerin şimdiye dek bildiği en korkunç belalar olacaklar. Sınama süresi kapanmadan önce, insanların üzerine gelen tüm yargılar merhametle karışıktı. Mesih’in şefaat eden kanı, günahkârı suçunun tam karşılığını almaktan korumuştur; ama nihai yargıda, gazap merhametle karışmadan dökülür.

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> "O gün, uzun zamandır hor gördükleri Tanrı'nın merhametinin sığınağını kalabalıklar isteyecek. 'İşte, günler geliyor, diyor Rab Tanrı, ülkeye bir kıtlık göndereceğim; ekmek kıtlığı değil, suya susuzluk değil, Rab'bin sözünü işitme kıtlığı. Ve denizden denize, kuzeyden doğuya kadar dolaşacaklar; Rab'bin sözünü aramak için oraya buraya koşacaklar, ama bulamayacaklar.' Amos 8:11, 12." Büyük Mücadele, 627-629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

Önceki pasajda şöyle deniyordu: "Tanrı'nın uzun süre sabrettiği ve, Tanrı'nın hesabında kötülüğünün ölçüsünü dolduruncaya kadar cezalandırmayacağı ulus, sonunda merhametle karıştırılmamış gazap kadehini içecektir." Aynı paragrafta ayrıca şöyle yazdı: "Tanrı İsrail'i kurtarmak üzereyken Mısır'a gelen belalar, Tanrı'nın halkının nihai kurtuluşundan hemen önce dünyanın üzerine gelecek daha korkunç ve daha kapsamlı yargılarla nitelik bakımından benzerdi." "Kötülük ölçüsünü" dolduran ulus (Amerika Birleşik Devletleri), Mısır'daki on belaya benzer belalara maruz kalacaktır.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

Mısır belaları iki döneme ayrıldı. İlk üç bela herkesi etkiledi, ancak son yedi bela yalnızca Mısırlıların başına geldi.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> Ve o gün, halkımın yaşadığı Goşen ülkesini ayrı tutacağım; orada sinek sürüleri olmayacak; öyle ki yeryüzünün ortasında Rab olduğumu bilesin. Çıkış 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

Mısır’daki ilk üç bela her yere yayıldı, fakat İbranilerin yaşadığı Goşen, Mısır’ın son yedi belasından etkilenmedi. Amerika Birleşik Devletleri, Pazar yasasıyla kötülük kâsesini dolduran ulustur. O noktada ulusal imandan dönmeyi ulusal yıkım izler, ancak ulusal yıkımı doğuran yargılar, Mikail ayağa kalkıncaya ve bütün insanlık için lütuf kapısı kapanıncaya kadar merhametle karışıktır. Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar yasası çıktığında, bugün Yedinci Gün Sebti’ni tuttuğunu söyleyenlerin çoğu mevcut otoritelere boyun eğecek ve canavarın işaretini kabul edecektir. O zaman Pazar yasası meselesi Adventizmin dışında olanlar için ruhsal bir sınav hâline gelir. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasından Mikail’in ayağa kalkmasına kadar olan dönem, on birinci saat işçilerinin büyük toplanışıdır; ancak Pazar yasasından önce Yedinci Gün Sebti’nin ışığı konusunda sorumlu tutulanlar için kapı zaten kapanmıştır.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> Günler geçtikçe, Tanrı’nın yargılarının dünyada olduğu gitgide daha belirginleşiyor. Yangın, sel ve deprem aracılığıyla bu dünyanın sakinlerini yakında geleceğine dair uyarıyor. Dünya tarihindeki büyük krizin gelip çatacağı zaman yaklaşıyor; Tanrı’nın yönetimindeki her hareket yoğun bir ilgi ve tarif edilemez bir endişeyle izlenecek. Peş peşe Tanrı’nın yargıları birbirini izleyecek—yangın, sel ve deprem, savaş ve kan dökülmesiyle birlikte.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> Ah, insanlar ziyaret edildikleri zamanı bir bilseler! Bu zaman için sınayıcı gerçeği henüz duymamış olan çok kişi var. Tanrı’nın Ruhu’nun kendileriyle çekiştiği birçokları var. Tanrı’nın yıkıcı yargılarının zamanı, gerçeğin ne olduğunu öğrenme fırsatı bulamamış olanlar için merhamet zamanıdır. Rab onlara şefkatle bakacaktır. Merhamet dolu yüreği etkilenmiştir; eli hâlâ kurtarmak için uzanmaktadır, oysa içeri girmek istemeyenlere kapı kapanmıştır.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> "Tanrı'nın merhameti O'nun uzun sabrında görünür. Yargılarını geri tutuyor, uyarı mesajının herkese duyurulmasını bekliyor. Ah, halkımız dünyaya son merhamet mesajını ulaştırma sorumluluğunun üzerlerine düştüğünü gerektiği gibi hissetselerdi, ne harika bir çalışma yapılırdı!" Tanıklıklar, cilt 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

Önceki pasajda, “Tanrı’nın yıkıcı yargılarının zamanı, gerçeğin ne olduğunu öğrenme fırsatı bulamamış olanlar için merhamet zamanıdır” diye belirtti. Sonraki pasajda ise o zaman dilimini “sıkıntı zamanı” olarak adlandırır.

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> "Ben, kutsal Sebt’in Tanrı’nın gerçek İsrail’i ile imansızlar arasında ayıran duvar olduğunu ve olacağını; ve Sebt’in, Tanrı’nın sevgili bekleyen kutsallarının yüreklerini birleştirecek büyük mesele olduğunu gördüm. Ve eğer biri iman eder, Sebt’i tutar ve ona eşlik eden bereketi alır da sonra ondan vazgeçer ve kutsal buyruğu çiğnerse, göklerde hükmeden bir Tanrı olduğu kadar kesin olarak, Kutsal Şehrin kapılarını kendi aleyhine kapatmış olurdu. Tanrı’nın, Sebt’i görmeyen ve onu tutmayan çocukları olduğunu gördüm. Bununla ilgili ışığı reddetmemişlerdi. Ve sıkıntı zamanının başlangıcında, dışarı çıkıp Sebt’i daha kapsamlı biçimde ilan ederken Kutsal Ruh’la doldurulduk. Bu, Sebt gerçeğini çürütemedikleri için, kiliseyi ve sözde Adventistleri öfkelendirdi. Ve bu zamanda, Tanrı’nın seçtiklerinin hepsi bizim gerçeğe sahip olduğumuzu açıkça gördüler ve dışarı çıkıp bizimle birlikte zulme katlandılar." Küçük Sürüye Bir Söz, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

Biraz değiştirilmiş olsa da, az önce alıntılanan aynı pasaj Early Writings adlı kitapta da bulunur. O kitapta, “sıkıntı zamanı”na ilişkin ifadesine dair bir yorum da yer alır. A Word to the Little Flock, 22 Ekim 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı’nın ardından hayal kırıklığına uğramış sadık Milleritlerin ilk yayınıydı ve onlarca yıl sonra, editörler bu broşürün bazı bölümlerini Early Writings adlı kitaba dahil ettiklerinde, atıfta bulunulan “sıkıntı zamanı”nın son yedi bela olmadığı netleştirildi; çünkü son yedi bela döküldüğünde yargılarla karışık hiçbir merhamet bulunmaz.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> 1. 33. sayfada şu ifade yer almaktadır: 'Kutsal Şabat'ın, Tanrı'nın gerçek İsrail'i ile inanmayanlar arasındaki ayıran duvar olduğunu ve öyle olmaya devam edeceğini; ve Şabat'ın, Tanrı'nın sevgili, bekleyen kutsallarının yüreklerini birleştirecek büyük mesele olduğunu gördüm. Tanrı'nın, Şabat'ı görmeyen ve tutmayan çocukları olduğunu gördüm. Onlar bununla ilgili ışığı reddetmemişler. Ve sıkıntı zamanının başlangıcında, dışarı çıkıp Şabat'ı daha tam olarak ilan ederken Kutsal Ruh'la doldurulduk.'

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "Bu görüş, Sebt Günü’nü tutan Advent kardeşlerden pek azının bulunduğu ve bunlardan da çok azının, onun tutulmasının Tanrı’nın halkıyla imansızlar arasında bir çizgi çekmeye yetecek ölçüde önemli olduğunu sandığı 1847 yılında verildi. Şimdi o görüşün gerçekleşmesi görülmeye başlanıyor. Burada sözü edilen 'o sıkıntı zamanının başlangıcı', belaların dökülmeye başlanacağı zamana değil, Mesih’in mabette bulunduğu, onların dökülmesinden hemen önceki kısa bir döneme işaret eder. O zamanda, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zamanda 'son yağmur' ya da Rab’bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi belanın döküleceği dönemde kutsalların ayakta durmaları için onları hazırlamak üzere." Erken Yazılar, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

Amerika Birleşik Devletleri'nde Pazar günü yasası çıkarıldığında, ulusal dinden dönmenin ardından ulusal yıkım gelecektir. O Pazar günü yasasıyla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Adventizm iki sınıfa ayrılacaktır; bir kısmı canavarın işaretini, diğer kısmı Tanrı'nın mührünü alacaktır. Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal yıkımı, Mısır'ın ilk üç belasıyla temsil edilir. Bu yargılar, insanlığın sınanma süresinin sona ermesine kadar sürer; sonra merhametle karışmamış yedi son bela dökülür.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

Benim vurgum Mısır’ın peygamberlik tarihinden ziyade, Ellen White’ın Mısır’ı tüm dünyayı canavarın işaretini almaya zorlayan ulusun sembolü olarak tanımlamasınadır; çünkü bunu yaparken sonu açıklamak için başlangıcı kullanmaktadır; bu da Alfa ve Omega olan İsa’nın peygamberî imzasıdır. Çıkış anlatısında Rab, kadim İsrail’le antlaşmaya girerken kendisini yeni bir adla tanıtır.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> Sonra RAB Musa’ya dedi: “Şimdi Firavun’a ne yapacağımı göreceksin; çünkü güçlü bir el ile onların gitmelerine izin verecek ve güçlü bir el ile onları ülkesinden kovacak.”

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> Tanrı Musa'ya konuştu ve ona dedi: "Ben RAB'ım. İbrahim'e, İshak'a ve Yakup'a Her Şeye Gücü Yeten Tanrı olarak göründüm, ama adım JEHOVAH olarak onlara tanınmadım."

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> Ve onlarla da antlaşmamı kurdum; onlara, yabancı olarak konakladıkları Kenan diyarını, gurbet ettikleri o ülkeyi vermek için. Mısırlıların kölelikte tuttuğu İsrailoğullarının inleyişlerini de işittim; ve antlaşmamı hatırladım. Bu yüzden İsrailoğullarına de ki: Ben RAB’ım; sizi Mısırlıların yüklerinin altından çıkaracağım ve sizi onların köleliğinden kurtaracağım; uzanmış bir kol ve büyük yargılarla sizi kurtaracağım. Sizi kendime bir halk olarak alacağım ve sizin Tanrınız olacağım; ve Mısırlıların yüklerinin altından sizi çıkaran Tanrınız RAB olduğumu bileceksiniz. Ve sizi, onu İbrahim’e, İshak’a ve Yakup’a vermeye ant içtiğim ülkeye götüreceğim; ve onu size miras olarak vereceğim. Ben RAB’ım.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> Musa bu sözleri İsrailoğullarına iletti; ancak ruhlarının ıstırabı ve acımasız kölelik yüzünden Musa’yı dinlemediler. Çıkış 6:1-9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

Burada Rab, Musa’yı Yakup, İshak ve İbrahim gibi kendi antlaşmasının temsilcisi olarak tanımlıyor. Musa’nın dönemine dek Yehova adı İbrahim’e ve soyuna bilinmiyordu; ve İbranilerin Mısır esaretinden kurtarılacağı, İbrahim’le yapılan antlaşmanın yenilenişine dair anlatıda Rab, bir adın peygamberce karakteri temsil ettiği için, kendi karakterine ilişkin yeni bir vahiy sunar. Avram Rab ile antlaşmaya girdiğinde Rab onun adını İbrahim olarak değiştirdi. Mısır esaretiyle ilgili peygamberliğin başında antlaşmanın insan temsilcisinin adı değiştirildi ve o peygamberliğin sonunda Tanrı kendisi için yeni bir ad açıkladı.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

On beşinci bölümde Abram antlaşmaya girdi ve orada Mısır’daki dört yüz yıllık esarete dair bir kehanet bildirildi. On yedinci bölümde ise Abram’a sünnet ayini verildi ve onunla Sarah’ın adları değiştirildi.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

Dört yüz yıl sonra Musa, İbrahim’in dört yüz yıllık peygamberlik sözünü yerine getirmek için ortaya çıktı. İbrahim, İshak, Yakup ve Musa, son günlerde Rab’le antlaşmaya giren yüz kırk dört bini temsil eder.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> Yeryüzü tarihinin son günlerinde, Tanrı'nın buyruklarına uyan halkıyla olan antlaşması yenilenecektir. Review and Herald, 26 Şubat 1914.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

Canavarın işaretini kabul eden Şabatı tutanlarla Tanrı’nın mührünü alan Şabatı tutanlar arasındaki ayrım, Pazar yasasıyla sağlanır. Bu ayrım, on bakire benzetmesinde tasvir edilir.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> Matta 25’teki on kız benzetmesi, Adventist halkının tecrübesini de tasvir eder. Büyük Mücadele, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Dikkatim sık sık, beşinin bilge, beşinin de akılsız olduğu on bakire benzetmesine yöneltilir. Bu benzetme, bu zamana özel bir uygulaması bulunduğu için, harfi harfine yerine getirilmiştir ve getirilecektir; üçüncü meleğin mesajı gibi, zamanın sonuna kadar şimdiki hakikat olmaya devam edecektir." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

Benzetme, 22 Ekim 1844’te, Millerci tarihteki akıllı ve akılsız kızlar birbirinden ayrıldığında yerine geldi. Adventizmin başlangıcı, Adventizmin sonunu temsil eder ve sondaki ayrılık on kız benzetmesinin yerine gelmesidir ve sondaki ayrılık Pazar yasasından kaynaklanır.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> "Yine, bu benzetmeler yargıdan sonra bir sınanma dönemi olmayacağını öğretir. Müjdeleme işi tamamlandığında, hemen ardından iyilerle kötüler arasında bir ayrım gerçekleşir ve her bir grubun yazgısı sonsuza dek kesinleşir." Christ's Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

On kız benzetmesi, Tanrı’nın mührünü alanların Adventizmin akıllı bakireleri, canavarın işaretini alanların ise Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasası sırasında Adventizmin akılsız bakireleri olduğunu belirtir. Akılsız bakireler aynı zamanda Laodikyalılar olarak temsil edilir.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> Akılsız bakirelerin temsil ettiği Kilise’nin durumu, aynı zamanda Laodikya durumu olarak da söz edilir. Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

Son günlerde Tanrı, buyruklarını tutan halkıyla antlaşmasını yenileyecek ve Musa zamanında antlaşmayı yenilediğinde yaptığı gibi, kendisinin yeni bir adını açıklayacaktır. Budala kızların durumu, yağlarının olmamasıdır; Laodikyalıların durumu ise, yağları olmadığını göremeyecek kadar kör olmalarıdır. Şu açıktır ki, eğer budala kızlar Laodikyalılar ise, akıllı kızlar da Filadelfyalılardır.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> Ve Filadelfya’daki kilisenin meleğine yaz: Kutsal olan, gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan; açar ve kimse kapatamaz; kapatır ve kimse açamaz; şöyle diyor: İşlerini biliyorum: İşte önüne açık bir kapı koydum ve onu kimse kapatamaz; çünkü az da olsa gücün var, sözümü tuttun ve adımı inkâr etmedin.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> İşte, Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan, yalan söyleyen Şeytan’ın havrasındakiler; işte, onları gelip ayaklarının önünde tapınmaya ve seni sevdiğimi bilmelerine mecbur edeceğim. Sabrımın sözünü tuttuğun için, ben de seni, yeryüzünde yaşayanları sınamak için bütün dünyanın üzerine gelecek olan deneme saatinden koruyacağım.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> İşte, yakında geliyorum; elindekini sıkıca tut ki kimse tacını elinden almasın. Galip geleni Tanrım'ın tapınağında bir sütun yapacağım ve artık oradan dışarı çıkmayacak; onun üzerine Tanrım'ın adını, Tanrım'dan gökten inen Yeni Kudüs olan Tanrım'ın kentinin adını ve yeni adımı yazacağım. Kulağı olan, Ruh'un kiliselere söylediklerini işitsin. Vahiy 3:7-13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

Filadelfyalılar yüz kırk dört bini temsil eder ve Tanrı’nın onların üzerine kendi yeni adını yazacağı onlara vaat edilmiştir. Rab, yüz kırk dört binle antlaşmaya girdiğinde, kendisine ait yeni bir adı açıklayacaktır. Rab, İbrahim’e kendisinin Her Şeye Gücü Yeten Tanrı olduğunu söyledi.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> Abram doksan dokuz yaşındayken Rab Abram’a göründü ve ona dedi ki: Ben Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’yım; önümde yürü ve kusursuz ol. Seninle benim aramda antlaşmamı kuracağım ve seni alabildiğine çoğaltacağım. Abram yüzüstü yere kapandı; Tanrı onunla konuşarak şöyle dedi: Bana gelince, işte antlaşmam seninledir; birçok ulusun babası olacaksın. Artık adın Abram diye anılmayacak, ama adın İbrahim olacak; çünkü seni birçok ulusun babası yaptım. Yaratılış 17:1-5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

Rab, İbrahim’in zamanında seçilmiş bir halkla ilk kez antlaşma yaptığında, kendini Her Şeye Gücü Yeten Tanrı olarak tanıttı. Musa’nın zamanında antlaşma ilişkisini daha da ileri götürdüğünde, ilk kez kendini Yehova olarak tanıttı. İsa, bir hafta için birçoğuyla antlaşmayı onaylamak üzere geldiğinde, Eski Antlaşma’da yalnızca bir kez, o da bir Babilli tarafından dile getirilmiş olan Tanrı’nın yeni bir adını tanıttı.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> Sonra Kral Nebukadnezar şaşkına döndü, aceleyle ayağa kalktı, konuşup danışmanlarına dedi ki: “Ateşin ortasına bağlı üç adam atmadık mı?” Onlar da krala, “Doğrudur, ey kral” diye karşılık verdiler. O da dedi: “İşte, ateşin ortasında bağsız dört adam görüyorum; yürüyorlar ve hiçbir zarar görmemişler; ve dördüncünün görünüşü Tanrı’nın Oğlu’na benziyor.” Daniel 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

Daniel’in üçüncü bölümünün Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasını işaret ettiğini ortaya koymak çok kolaydır. Daniel’in üçüncü bölümünde Şadrak, Meşak ve Abed-Nego yüz kırk dört bini temsil eder. Yüz kırk dört bin, antlaşmayı son kez yenileyenlerdir. Daniel’in üçüncü bölümünde Pazar yasası ve geç yağmur tarihinin peygamberî bir tasvirini görüyoruz. Mesih, yalnızca yüz kırk dört bini değil, aynı zamanda üç meleğin mesajlarını da temsil eden üç yiğidiyle birlikte, zulmün ateşlerinin içinde bulunmuştur ve bulunacaktır. Pazar yasası krizini simgeleyen ateşin içinde, O, isimlerinden biriyle tanınır; ve bu ad, Mesih Tanrı’nın Oğlu olarak gelinceye dek tarih sahnesine çıkarılmamış bir addır. Üçüncü bölümdeki bu tasvirde, dünyanın sonunda antlaşmayı yenileyenlerin son kriz sırasında Mesih’le etkileşim içinde olduklarını görüyoruz ve O’nun hiç kimsenin bilmediği bir adı vardır.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

Mısır’dan kurtuluşun Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar günü yasasını temsil ettiğine dair değerlendirmemizden çok fazla uzaklaşmadan önce, Mısır’da on belanın ilki başlamadan önce Şabat konusunda gerçek bir hareketlilik olduğunu kendimize hatırlatmalıyız.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> Ve Firavun dedi: "Bakın, ülkenin halkı şimdi çok; siz ise onları işlerinden alıkoyuyorsunuz." Ve Firavun aynı gün halkın angaryacılarına ve kâhyalarına buyruk vererek şöyle dedi: "Bundan böyle halka tuğla yapmak için eskiden olduğu gibi saman vermeyeceksiniz; bırakın, gidip samanı kendileri toplasınlar. Eskiden yaptıkları tuğla sayısı kadarını yine onlara yükleyeceksiniz; ondan hiçbir eksiltme yapmayacaksınız. Çünkü tembeller; bu yüzden, 'Gidelim, Tanrımıza kurban sunalım' diye bağırıyorlar. Adamların üzerine daha çok iş yüklensin ki bununla meşgul olsunlar; boş sözlere kulak asmasınlar." Bunun üzerine halkın angaryacıları ve kâhyaları çıkıp halka şöyle dediler: "Firavun şöyle diyor: Size saman vermeyeceğim. Gidin, bulabildiğiniz yerden saman sağlayın; ama işinizden hiçbir eksiltme yapılmayacak." Böylece halk, saman yerine anız toplamak için bütün Mısır ülkesine dağıldı. Angaryacılar onları sıkıştırıyor ve, "Saman varken olduğu gibi günlük işlerinizi tamamlayın" diyorlardı. Firavun'un angaryacılarının başlarına atadığı İsrailoğullarının kâhyaları dövüldü ve onlara, "Niçin dün de bugün de eskiden olduğu gibi tuğla yapma görevinizi yerine getirmediniz?" diye soruldu. Bunun üzerine İsrailoğullarının kâhyaları gelip Firavun'a feryat ederek, "Kullarına neden böyle davranıyorsun?" dediler. "Kullarına saman verilmiyor, bize 'Tuğla yapın' deniyor; bak, kulların dövülüyor; oysa suç senin kendi halkında." Ama o, "Tembelsiniz, tembelsiniz; bu yüzden, 'Gidelim, Rab'be kurban sunalım' diyorsunuz" dedi. "Şimdi gidin ve çalışın; çünkü size saman verilmeyecek, ama gerekli tuğla sayısını yine tam olarak çıkaracaksınız." "Günlük göreviniz olan tuğla sayısından hiçbir eksiltme yapmayacaksınız" denilince, İsrailoğullarının kâhyaları kötü durumda olduklarını anladılar. Çıkış 5:5-19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

Pazar yasası gelmeden önce, tıpkı Mısır belalarına giden süreçte olduğu gibi, yedinci gün Sebti’ni tutanlara karşı giderek artan bir kışkırtma olacaktır. Musa, hem Mısırlılar hem de İbraniler tarafından bütün sorunların kaynağı olarak gösteriliyordu; tıpkı Ahab’ın İlyas’ı aynı şeyle suçladığı gibi.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> Ahav İlyas’ı görünce ona, “İsrail’i sıkıntıya sokan sen misin?” dedi. O da, “Ben İsrail’i sıkıntıya sokmadım; ama sen ve babanın evi, çünkü Rab’bin buyruklarını terk ettiniz ve sen Baal’lerin peşinden gittin,” diye cevap verdi. 1 Krallar 18:17, 18.

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

Musa’nın öyküsü Pazar yasası tarihini gösterir ve İlyas’ın öyküsü Pazar yasası tarihini gösterir. Birlikte ya da ayrı ayrı, Musa ve İlyas sembollerdir. İsa’nın Başkalaşımı sırasında birlikte, ölmeyen yüz kırk dört bini ve Rab’de ölenleri temsil ettiler. Musa diriltildi, İlyas hiç ölmedi. Ayrıca Vahiy’in on birinci bölümünde halkı azaplandıran iki peygamberdirler. Musa ve İlyas semboller olarak birçok gerçeği temsil eder ve bunu daha sonra ele almayı umuyoruz.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> İşte, Rab'bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size Peygamber İlyas'ı göndereceğim. O, babaların yüreğini çocuklara, çocukların yüreğini de babalarına döndürecek; öyle ki gelip yeryüzünü lanetle vurmayayım. Malaki 4:5-6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

İnsanlığın sınanma dönemi kapanmadan hemen önce, "Peygamber İlyas" "babaların yüreğini çocuklara ve çocukların yüreğini babalarına döndüren" özel bir mesajla ortaya çıkacaktır. Peygamberlerin hepsi dünyanın sonuna tanıklık eder ve hepsi birbirleriyle hemfikirdir.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> Peygamberlerin ruhları peygamberlere tabidir. Çünkü Tanrı karışıklığın değil, esenliğin Tanrısıdır; kutsalların bütün kiliselerinde olduğu gibi. 1. Korintliler 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

İlyas’ın mesajı Rab’bin büyük ve korkunç gününden hemen önce gelir; bu nedenle, Vahiy kitabında “İsa Mesih’in Vahyi” olarak adlandırılan aynı özel mesajdır. “Vakit yakındır” olduğunda, İlyas’ın özel mesajı Tanrı’nın “kullarına yakında olması gereken şeyleri” gösterir.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> İsa Mesih’in vahyi: Tanrı, kullarına yakında olması gerekenleri göstermek için bunu ona verdi; o da bunu meleği aracılığıyla kulu Yuhanna’ya gönderip bildirdi. Yuhanna, Tanrı’nın sözüne, İsa Mesih’in tanıklığına ve gördüğü her şeye tanıklık etti. Bu peygamberliğin sözlerini okuyan, işiten ve onda yazılanlara uyan kişi kutsanmıştır; çünkü zaman yakındır. Vahiy 1:1-3.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

Dikkat edin ki Malaki, İlyas’ı bir sembol olarak kullandığında, emirleri tutmaya doğrudan bir göndermede bulunur.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> Horev’de bütün İsrail için ona emrettiğim tüzük ve hükümlerle birlikte, kulum Musa’nın yasasını hatırlayın. İşte, Rab’bin o büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas’ı göndereceğim. O, babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini de babalarına döndürecek; yoksa gelip yeryüzünü lanetle cezalandırırım. Malaki 4:4-6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

Bu üç ayet, Eski Antlaşma’nın son ayetleridir ve hem Eski Antlaşma’nın son vaadini hem de On Emir’i yerine getirmeye yapılan vurguyu içerir. Vahiy Kitabı’nda yedi “bereket” vardır ve sonuncusu, On Emir’i tutanlara yönelik bir berekettir.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> Ben Alfa ve Omega’yım; başlangıç ve sonum, birinci ve sonuncuyum. O’nun buyruklarını yerine getirenler ne mutlu; böylece yaşam ağacına hak kazanacak ve kapılardan geçerek kente girecekler. Vahiy 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

Eski Antlaşma’daki son vaat, bize On Emir’i “Hatırla” diye bildirir; ancak bunu yaparken, “hatırla” emrini içeren o tek emri özellikle vurgular.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Şabat Gününü kutsal tutmak için hatırla. Altı gün çalışacak ve bütün işlerini yapacaksın; ama yedinci gün, Tanrın Rab'bin Şabatıdır. O gün hiçbir iş yapmayacaksın; ne sen, ne oğlun, ne kızın, ne erkek kölen, ne kadın kölen, ne hayvanların, ne de kentinin içindeki yabancı. Çünkü Rab gökleri, yeri, denizi ve içlerindekilerin tümünü altı günde yarattı; yedinci gün ise dinlendi. Bu nedenle Rab Şabat Gününü kutsadı ve onu kutsal kıldı. Çıkış 20:8-11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

Eski ve Yeni Ahitlerin her ikisindeki son vaat, Tanrı’nın buyruklarını, yedinci gün Şabatına özel bir vurgu yaparak öne çıkarır. Malaki “hatırlayın” der ve Yuhanna bunu yapanların kutsandığını bildirir. Yedinci gün Şabatı, Tanrı’nın yaratılışını ve yaratıcı gücünü anımsatır. Şabat aynı zamanda yeryüzü tarihinin son günlerinde tartışma konusu haline gelir. Yuhanna, O’nun buyruklarını yerine getirenlerin üzerindeki “bereketi” kayda geçirirken, yalnızca Alfa ve Omega, başlangıç ve son, ilk ve son olan İsa’nın ilan ettiğini dile getirir. Bu nedenle, Yeni Ahit’in son vaadi, yedinci gün Şabatıyla ve ayrıca sonu başlangıçtan bildiren ilahi sıfatla ilgilidir.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

Başlangıçlar anlamına gelen Genesis’te sözü edilen ilk gerçek, Yaratıcıyı ve yaratılışı tanımlar ve Şabat’a özel bir vurgu yapar. Birlikte, satır satır ele alındığında, Eski Antlaşma’nın başlangıcı ile hem Eski hem de Yeni Antlaşma’nın sonu, Tanrı’nın Yaratıcı olduğunu, On Emir’i, Şabat buyruğunu ve İsa’nın başlangıç ve son olduğunu vurgular.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

İlyas peygamber, Eski Ahit'in son vaadinde Malaki tarafından bir sembol olarak kullanılır ve İzevel ve Ahav ile yüzleşen peygamberdi. Vahiy kitabı, İzevel'i Papalığın bir simgesi, on kralı ise Birleşmiş Milletlerin bir simgesi olarak kullanır. İlyas'ın Ahav ve İzevel ile yüzleşmesi, Amerika Birleşik Devletleri tarafından güç verilen ve Papalık tarafından yönlendirilen Birleşmiş Milletlerle yüz kırk dört binin yüzleşmesini temsil eder. İsrail'in kuzeydeki on oymağının kralı olarak Ahav, on oymağın üzerindeki hükümran gücü temsil ediyordu; böylece, Papalık (İzevel) adına Şabat'ı tutanlara zulmü gerçekleştirmesi için Birleşmiş Milletlere (Vahiy on yedideki on oymak veya on kral) güç veren Amerika Birleşik Devletleri'ni (Ahav) örnekliyordu. Malaki, Rab'bin büyük ve korkunç gününden önce gelen bir mesajı temsil etmek üzere İlyas'ı kullandığında, İlyas, İzevel tarafından üç buçuk yıl zulmedildiği gibi, modern Roma (ejderha, canavar ve sahte peygamber) tarafından zulmedilenleri temsil eder. Malaki 4:4'te “hatırla” kelimesini kullanarak Şabat'ı vurgulaması, Malaki'nin tasvir ettiği peygamberlik senaryosuna Pazar yasası krizini ekler.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

Eski Antlaşma’nın başlangıcıyla sonunu ve ardından Kutsal Kitap’ın başlangıcıyla sonunu karşılaştırarak ortaya konan gerçeklerin değerlendirilmesine çok daha fazlasının eklenmesi gerekir. Yaratılış’ta Yaratıcıyı, yaratılışı ve yaratılışı anmak için verilen Şabat’ı görürüz. Malaki’de ise, Şabat buyruğu, insanlığa tanınan deneme süresinin kapanışına ve yedi son belaya götüren kriz konusu olarak tanımlanır; Malaki’nin deyimiyle bu, “Rab’bin büyük ve korkunç günü”dür. İlyas, ölmekte olan bir dünyaya üçüncü meleğin mesajını sunan Tanrı halkını temsil eder.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> "Bugün, İlyas'ın ve Vaftizci Yahya'nın ruhu ve gücüyle Tanrı tarafından görevlendirilen haberciler, yargının eşiğindeki bir dünyanın dikkatini, lütuf zamanının kapanış saatleriyle ve kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak Mesih İsa'nın görünmesiyle bağlantılı yakında gerçekleşecek ciddi olaylara çekiyorlar." Peygamberler ve Krallar, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

Kutsal Kitap'ın başlangıcı, aynı zamanda Eski Antlaşma'nın da başlangıcıdır ve her iki Antlaşma'nın sonundakiyle aynı hikâyeyi işaret eder; ancak her başlangıç ve her son, vurguladığı ve mesaja kattığı kendine özgü bir gerçeğe sahiptir. Yaratılış'ta odak Tanrı'nın işleridir; Malaki'de ise odak, yaklaşan krize karşı uyaran mesajdadır. Vahiy'in sonunda Alfa ve Omega tanımlanır. Yeni Antlaşma'nın ilk kitabında şunları okuruz.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> Davut’un oğlu, İbrahim’in oğlu İsa Mesih’in soykütüğü.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> İbrahim, İshak’ın babası oldu; İshak, Yakup’un babası oldu; Yakup, Yahuda ve kardeşlerinin babası oldu; Yahuda, Tamar’dan Peres ve Zerah’ın babası oldu; Peres, Hesron’un babası oldu; Hesron, Aram’ın babası oldu; Aram, Aminadav’ın babası oldu; Aminadav, Nahşon’un babası oldu; Nahşon, Salmon’un babası oldu; Salmon, Rahav’dan Boaz’ın babası oldu; Boaz, Rut’tan Oved’in babası oldu; Oved, Yişay’ın babası oldu; Yişay, Kral Davut’un babası oldu; Kral Davut, Uriya’nın karısı olan kadından Süleyman’ın babası oldu; Süleyman, Rehavam’ın babası oldu; Rehavam, Aviyah’ın babası oldu; Aviyah, Asa’nın babası oldu; Asa, Yehoşafat’ın babası oldu; Yehoşafat, Yoram’ın babası oldu; Yoram, Uzziya’nın babası oldu; Uzziya, Yotam’ın babası oldu; Yotam, Ahaz’ın babası oldu; Ahaz, Hizkiya’nın babası oldu; Hizkiya, Manaşşe’nin babası oldu; Manaşşe, Amon’un babası oldu; Amon, Yoşiya’nın babası oldu; Yoşiya, Yekonya’nın ve kardeşlerinin babası oldu; bu, onların Babil’e sürgüne götürüldükleri sıralarda oldu; Babil’e sürgüne götürüldükten sonra, Yekonya, Şealtiel’in babası oldu; Şealtiel, Zerubbabil’in babası oldu; Zerubbabil, Avihud’un babası oldu; Avihud, Elyakim’in babası oldu; Elyakim, Azor’un babası oldu; Azor, Sadok’un babası oldu; Sadok, Akim’in babası oldu; Akim, Elyud’un babası oldu; Elyud, Elazar’ın babası oldu; Elazar, Mattan’ın babası oldu; Mattan, Yakup’un babası oldu; Yakup, Meryem’in kocası Yusuf’un babası oldu; Meryem’den Mesih denilen İsa doğdu.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> Böylece İbrahim'den Davut'a kadar on dört kuşak; Davut'tan Babil sürgününe kadar on dört kuşak; Babil sürgününden Mesih'e kadar on dört kuşak vardır.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> İsa Mesih'in doğumu ise şöyle oldu: Annesi Meryem, Yusuf'la nişanlıyken, birlikte olmadan önce, Kutsal Ruh'tan hamile olduğu anlaşıldı. Bunun üzerine, kocası Yusuf, doğru bir adam olduğundan ve onu toplum önünde utandırmak istemediğinden, ondan gizlice ayrılmayı düşündü. Ama o bunları düşünürken, işte, Rab'bin bir meleği ona rüyada göründü ve şöyle dedi: "Davut oğlu Yusuf, eşin Meryem'i yanına almaktan korkma; çünkü onda oluşan Kutsal Ruh'tandır."

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> Ve bir oğul doğuracak ve onun adını İsa koyacaksın; çünkü o, halkını günahlarından kurtaracak. Bütün bunlar, Rab'bin peygamber aracılığıyla söylediği şu söz yerine gelsin diye oldu: İşte, bir bakire gebe kalacak ve bir oğul doğuracak; onun adını Emanuel koyacaklar; bu adın anlamı, Tanrı bizimle. Bunun üzerine Yusuf uykusundan uyanınca Rab'bin meleğinin kendisine buyurduğu gibi yaptı ve karısını yanına aldı. Ve ilk doğan oğlunu doğurana kadar onunla birleşmedi; ve onun adını İsa koydu. Matta 1:1-25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

Yeni Ahit'in başlangıcı, Eski Ahit'in hem başlangıcı hem de sonuyla ve Yeni Ahit'in sonuyla uyumludur; çünkü Tanrı'nın yaratıcı gücünü vurgular. Mesih'in altı günde her şeyi yaratmak için kullandığı güç, "halkını günahlarından kurtarmak" için kullandığı güçle aynıdır. Bölümün Yeşaya'nın yazılarından alıntıladığı üzere "Emmanuel" sözcüğü "Tanrı bizimle" anlamına gelir. O, tanrısallığını insanlığımızla birleştirerek halkının içinde yaşar ve Meryem'de beden aldığında gerçekleştirdiği birleşme de tam olarak buydu.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> Kusursuz itaattan daha azı, Tanrı'nın istediği standardı karşılayamaz. O, buyruklarını belirsiz bırakmamıştır. İnsanı Kendisiyle uyum içine getirmek için gerekli olmayan hiçbir şeyi emretmemiştir. Günahkârlara O'nun karakter idealini göstermeli ve onları Mesih'e yöneltmeliyiz; çünkü bu ideale ancak O'nun lütfuyla ulaşılabilir.

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> Kurtarıcı, insanlığın zayıflıklarını üzerine aldı ve günahsız bir yaşam sürdü; öyle ki insanlar, insan doğasının zayıflığı yüzünden üstesinden gelemeyecekleri korkusuna kapılmasınlar. Mesih, bizi 'ilahî tabiatın paydaşları' yapmak için geldi ve O’nun yaşamı, ilahîlikle birleşen insanlığın günah işlemediğini ilan eder. Şifa Hizmeti, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

Yeni Antlaşma’nın başlangıcı, İsa’nın bizim insan doğamızı nerede, ne zaman ve neden üstlendiğini ortaya koyar. Bunu, insan gücünün ilahi güçle birleştiğinde günah işlemeyeceğini göstermek için yaptı. Günah, Malaki’nin “hatırlayın” dediği yasanın çiğnenmesidir. Yuhanna, yasayı tutanların, dolayısıyla günah işlemeyenlerin, göksel kapılardan içeri girebileceğini bildirir. Matta, bir günahkârın da tıpkı Mesih’in yendiği gibi günahı yenebileceğini belirtir. İçimizde Mesih (yücelik umudu) olduğunda, evreni yaratmış olan yaratıcı güce sahip oluruz. Bu imkân, Mesih’in insan ailesine girmeyi seçmesi ve sonsuzluk boyunca yalnızca Tanrı’nın Oğlu değil, aynı zamanda İnsanoğlu olmasıyla mümkün kılındı.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

İnsanlığın sınanma süresinin sona ermesinden hemen önce, Vahiy Kitabı'ndan Tanrı'nın halkına açılan özel bir hakikat mesajı vardır. Bu özel mesaj aynı zamanda Malaki'nin "İlyas mesajı"dır ve "Rab'bin korkunç günü"nün hemen öncesinde ilan edilir.

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

Her iki Ahit’in başında ve Yeni Ahit’in sonunda Tanrı’nın belirli niteliklerinin belirtildiğini görürüz. Yaratılış’ta O Yaratıcı’dır; Vahiy’in sonunda ise Alfa ve Omega’dır. Yeni Ahit’in başında O İnsanoğlu olur. Eski Ahit’in sonunda ise, haberci İlyas’ın, babaların yüreklerini çocuklara ve çocukların yüreklerini de babalara çevirmek olarak ilan edeceği mesajı gerçekleştirmek için kullanacağı ilkeyi buluruz.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

İlyas’ın uyarı mesajını sunmak için uyguladığı peygamberlik ilkesi, Yuhanna’ya Vahiy’de emredilen şeyin ta kendisidir. İlyas “babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini babalarına çevirecektir” ve Yuhanna’ya da o anda var olan şeyleri yazması söylendi; böyle yapmakla eşzamanlı olarak gelecek olanları da yazmış olacaktı. Yuhanna, alfa ve omega ilkesinin peygamberlik sözünde nasıl işlediğini göstermek için kullanıldı ve İlyas da mesajını aynı ilkeye dayandıracaktır. Kutsal Kitap’ın başlangıcını sonuyla karşılaştırdığımızda, Eski ile Yeni’yi karşılaştırmış oluruz. Bir baba, çocuğunun başlangıcıdır; çocuk ise babanın sonudur. Yüz kırk dört bin, İbrahim’in çocuklarının son neslidir ve Tanrı’nın İbrahim’le antlaşmaya girdiği tarih, Tanrı’nın bu antlaşmayı yüz kırk dört binle yenilediği tarihin örneğini oluşturur.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> Bu nedenle imanla olur ki lütufla olsun; öyle ki vaat bütün soya güvence olsun; yalnız Yasa’ya dayanana değil, İbrahim’in imanına dayanana da; çünkü o hepimizin babasıdır. Romalılar 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

İlyas’ın mesajı, alfa ve omega ilkesini temsil eder; çünkü babalar alfa, çocuklar ise omegadır. İlyas’ın mesajı babaların yüreklerini çocuklara çevirecekti. İsa Mesih, Vaftizci Yahya’yı İlyas olarak tanımladı ve Ellen White, William Miller’ı hem İlyas hem de Vaftizci Yahya olarak tanımladı. Bu temsili kişilerin hepsinin mesajı, babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini de babalara çevirmek olarak tasvir edildi. Bu iş, insanların yüreklerini onların göklerdeki Babasına çevirmede mesajın etkisini temsil eder, ama daha fazlasını ifade eder; çünkü bu, işin bir simgesidir. Kutsal Kitap’taki peygamberlik sözlerinde sembollerin birden fazla anlamı vardır ve bağlamına göre belirlenmelidir.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> Vaftizci Yahya’yı büyük yapan neydi? Yahudi ulusunun öğretmenlerinin sunduğu gelenek yığınlarına zihnini kapattı ve onu yukarıdan gelen bilgelik için açtı. Doğumundan önce Kutsal Ruh Yahya hakkında şöyle tanıklık etti: “Rab’bin gözünde büyük olacaktır; şarap da sert içki de içmeyecek; Kutsal Ruh’la dolu olacaktır... İsrailoğullarından birçoklarını Tanrıları Rab’be döndürecektir. Babaların yüreklerini çocuklara, söz dinlemeyenleri de doğruların bilgeliğine döndürmek için, O’nun önünden İlyas’ın ruhu ve gücüyle gidecektir; Rab için hazırlanmış bir halkı hazır etmek üzere.” Luka 1:15-17. Ebeveynlere, Öğretmenlere ve Öğrencilere Öğütler, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

Mesaj, duymayı seçenlerin yüreklerini Göksel Baba’ya çevirmeleri için tasarlanmıştır; yine de uyarı mesajını iletmekte kullanılacak birincil peygamberlik ilkesi şudur: İsa Mesih Alfa ve Omega’dır, Birinci ve Sonuncu’dur, başlangıç ve sondur. İlyas mesajı, İsa Mesih’in Tanrı’nın Sözü olduğu bakış açısından Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nün sunumuna dayanır; Kutsal Kitap’ı yöneten kurallar da O’nun karakterinin nitelikleridir.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> Tanrı'nın yasası, Tanrı'nın kendisi kadar kutsaldır. Bu yasa, O'nun iradesinin bir vahyidir, karakterinin bir yansımasıdır, ilahi sevgi ve bilgeliğin ifadesidir. Yaratılışın uyumu, tüm varlıkların, canlı-cansız her şeyin, Yaratıcı'nın yasasına eksiksiz bir uyum göstermesine bağlıdır. Tanrı, yalnızca yaşayan varlıkların değil, doğanın tüm işleyişlerinin yönetimi için de yasalar koymuştur. Her şey, göz ardı edilemeyecek değişmez yasalara bağlıdır. Ne var ki, doğadaki her şey doğal yasalarca yönetilirken, yeryüzündeki tüm varlıklar arasında yalnızca insan ahlaki yasaya tabidir. Yaratılışın tacı olan insana Tanrı, kendi buyruklarını anlaması, yasasının adaletini ve iyilikseverliğini kavraması ve bu yasanın kendisi üzerindeki kutsal taleplerini görmesi için güç vermiştir; ve insandan sarsılmaz bir itaat istenir. Atalar ve Peygamberler, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

Her şey (ve buna İncil de dahildir; çünkü İncil bir şeydir ve eğer bir şeyse, o halde her şeyin bir parçasıdır) sabit kanunlara tabidir. İncil’in doğru yorumlanmasını yöneten sabit kanunları ya da kuralları vardır. Bu kurallardan biri, İncil’in bir şeyin sonunu bir şeyin başlangıcıyla özdeşleştirmesidir. İsa Tanrı’nın Sözüdür; O ilk ve sondur ve bu da bir "sabit kanun"dur ve O’nun karakterinin bir niteliğidir.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

İlyas’a ilişkin bu giriş bölümünü, Eski ve Yeni Ahit’in hem başlangıcı hem de sonunun birbiriyle uyumlu olduğunu göstermek için kullandık. Kutsal Kitap’ın sonu, ki aynı zamanda Vahiy kitabının da sonudur, Vahiy’in başlangıcıyla da uyumludur. Aynı hakikatlere tanıklık eden beş şahit, Tanrı’nın karakterinin bir niteliği olan şu ilkeye dayanır: Tanrı’nın Sözü bir şeyin sonunu daima o şeyin başlangıcıyla gösterir. Bu gerçek, İsa Mesih’in Alfa ve Omega olmasının ne anlama geldiğinin bir parçasıdır.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> Patmos adasında bulunan Havari Yuhanna’ya, kilisenin yaşantısıyla ilgili derin ve heyecan verici sahneler açıldı. Tanrı’nın halkının önlerinde duran tehlikeler ve çatışmalar konusunda anlayış kazansınlar diye, ona son derece ilgi çekici ve büyük önem taşıyan konular imgeler ve sembollerle sunuldu. Hristiyan dünyanın tarihi, zamanın sonuna dek Yuhanna’ya vahyedildi. Tanrı’nın halkının konumunu, tehlikelerini, çatışmalarını ve nihai kurtuluşunu büyük bir açıklıkla gördü. O, yeryüzünün hasadını olgunlaştıracak olan kapanış mesajını kaydeder; bu hasat ya göksel ambara girecek başak demetleri olarak ya da son günün ateşleri için odun demetleri olarak.

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> Bir görümde Yuhanna, Tanrı’nın halkının gerçeğin hatırı için katlanacağı sıkıntıları gördü. Onları itaatsizliğe zorlamaya çalışan baskıcı güçler karşısında Tanrı’nın buyruklarına uymadaki sarsılmaz kararlılıklarını ve canavar ile onun sureti üzerindeki nihai zaferlerini gördü.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> Büyük kırmızı bir ejderha, leopar benzeri bir canavar ve kuzu gibi boynuzları olan bir canavarın sembolleri altında, Tanrı’nın yasasını çiğnemek ve halkına zulmetmekle özellikle meşgul olacak yeryüzü hükümetleri Yuhanna’ya gösterildi. Savaş zamanın sonuna kadar devam eder. Kutsal bir kadın ve onun çocuklarıyla simgelenen Tanrı’nın halkı, büyük ölçüde azınlıkta olarak temsil edildi. Son günlerde yalnızca geriye kalan küçük bir topluluk hâlâ mevcuttu. Yuhanna bunlardan “Tanrı’nın buyruklarını tutan ve İsa Mesih’in tanıklığına sahip olanlar” diye söz eder.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> Putperestlik yoluyla, ardından da Papalık aracılığıyla, Şeytan, Tanrı'nın sadık tanıklarını yeryüzünden silme çabasıyla yüzyıllar boyunca gücünü kullandı. Putperestler ve papacılar aynı ejderha ruhuyla harekete geçiriliyordu. Aralarındaki fark yalnızca şuydu: Papalık, Tanrı'ya hizmet ediyor görünerek, daha tehlikeli ve daha zalim bir düşmandı. Şeytan, Roma Katolikliği aracılığıyla dünyayı esir aldı. Kendini Tanrı'nın kilisesi diye tanıtan topluluk, bu aldanışın saflarına sürüklendi ve bin yıldan fazla bir süre boyunca Tanrı'nın halkı ejderhanın öfkesi altında acı çekti. Papalık gücünden yoksun bırakılıp zulmetmekten vazgeçmeye zorlandığında ise, Yuhanna, ejderhanın sesini yankılayacak ve aynı zalim ve küfürkâr işi sürdürecek yeni bir gücün yükseldiğini gördü. Kiliseye ve Tanrı'nın yasasına karşı savaş açacak olan bu son güç, kuzu gibi boynuzları olan bir canavarla simgeleştirildi. Ondan önceki canavarlar denizden yükselmişti, ama bu yeryüzünden çıktı; bu da simgelenen ulusun barışçıl yükselişini temsil ediyordu. "Kuzu gibi iki boynuz", Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti'nin, iki temel ilkesi olan Cumhuriyetçilik ve Protestanlıkla ifade edilen karakterini hakkıyla temsil eder. Bu ilkeler, bir ulus olarak gücümüzün ve refahımızın sırrıdır. Amerika kıyılarında ilk kez sığınak bulanlar, papalığın küstah iddialarından ve krallık yönetiminin zulmünden özgür bir ülkeye ulaştıklarına sevindiler. Sivil ve dinî özgürlüklerin geniş temeli üzerine bir hükümet kurmaya karar verdiler.

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> Ancak kehanet kaleminin sert çizgileri bu huzurlu sahnede bir değişimi açığa çıkarır. Kuzu gibi boynuzları olan canavar ejderhanın sesiyle konuşur ve 'önündeki ilk canavarın bütün gücünü kullanır.' Kehanet, onun yeryüzünde yaşayanlara canavarın bir suretini yapmalarını söyleyeceğini bildirir ve 'küçük de büyük de, zengin de yoksul da, özgür de köle de herkesin sağ eline ya da alınlarına bir işaret almasını sağlar; öyle ki, işareti ya da canavarın adını ya da adının sayısını taşıyanlardan başkası satın alamaz veya satamaz.' Böylece Protestanlık Papalığın izinden gider.

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> İşte bu sırada üçüncü melek göğün ortasında uçarak görülür ve şöyle ilan eder: “Bir kimse canavara ve onun suretine tapar, alnına ya da eline onun işaretini alırsa, aynı kişi Tanrı’nın gazabının şarabından, O’nun öfke kâsesine sulandırılmadan dökülmüş o şaraptan içecektir.” “İşte burada Tanrı’nın buyruklarını tutanlar ve İsa’ya iman edenler vardır.” Dünyaya belirgin bir tezat oluşturan, Tanrı’ya olan bağlılıklarından sapmayan küçük bir topluluk ayakta durur. Bunlar, Yeşaya’nın Tanrı’nın yasasında açılan gediği onaranlar diye söz ettikleri, eski viraneleri onaran, birçok kuşağın temelini yeniden yükselten kimselerdir.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> Ölümlülere şimdiye dek yöneltilmiş en ciddi uyarı ve en korkunç tehdit, üçüncü meleğin mesajında yer alandır. Tanrı’nın merhametle karışmamış gazabını üzerine çeken günah, en vahim nitelikte olmalıdır. Dünya bu günahın niteliği konusunda karanlıkta mı bırakılacaktır?—Kesinlikle hayır. Tanrı yaratıklarıyla böyle davranmaz. O’nun gazabı, bilgisizlikten doğan günahlara asla uğramaz. O’nun yargıları yeryüzüne getirilmeden önce, bu günaha ilişkin ışık dünyaya sunulmalıdır ki insanlar bu yargıların neden uygulanacağını bilsin ve onlardan kaçma fırsatına sahip olsun.

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> Bu uyarıyı içeren mesaj, İnsanoğlu’nun ortaya çıkışından önce ilan edilecek son mesajdır. Onun bizzat verdiği işaretler, gelişinin pek yakın olduğunu bildiriyor. Hemen hemen kırk yıldır üçüncü meleğin mesajı yankılanmaktadır. Büyük mücadelenin sonucunda iki taraf ortaya çıkar: “canavara ve onun suretine tapınan” ve onun işaretini alanlar; bir de alınlarında Baba’nın adı yazılı olan ve “yaşayan Tanrı’nın mührünü” alanlar. Bu görünür bir işaret değildir. Artık, ruhlarının kurtuluşuyla ilgilenen herkesin ciddiyetle ve ağırbaşlılıkla şu soruları sorması gereken zaman gelmiştir: Tanrı’nın mührü nedir? Canavarın işareti nedir? Onu almayı nasıl önleyebiliriz?

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> Tanrı'nın mührü, yani O'nun otoritesinin işareti, dördüncü emirde bulunur. Bu, On Emir'de, Tanrı'yı gökleri ve yeri Yaratan olarak işaret eden ve gerçek Tanrı'yı bütün sahte tanrılardan açıkça ayıran tek buyruktur. Kutsal Yazılar boyunca, Tanrı'nın yaratıcı gücü gerçeği, O'nun bütün putperest ilahların üzerinde olduğunun kanıtı olarak gösterilir.

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> Dördüncü emirle emredilen Şabat, yaratma eylemini anmak ve böylece insanların zihinlerinin daima gerçek ve yaşayan Tanrı'ya yönelmiş kalmasını sağlamak için tesis edildi. Şabat her zaman tutulmuş olsaydı, asla bir putperest, bir ateist ya da bir imansız olmazdı. Tanrı'nın kutsal gününün saygıyla gözetilmesi, insanların zihinlerini Yaratıcılarına yöneltirdi. Doğadaki her şey O'nu onlara hatırlatır ve O'nun gücüne ve sevgisine tanıklık ederdi. Dördüncü emirdeki Şabat, yaşayan Tanrı'nın mührüdür. O, Tanrı'yı Yaratıcı olarak gösterir ve O'nun yarattığı varlıklar üzerindeki meşru otoritesinin işaretidir.

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> O hâlde, gerçeğinin yerine dünyanın kabul ettiği sahte Sebt günü değilse, canavarın işareti nedir?

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> Papalığın, Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeyin üstünde kendini yücelteceğine dair peygamberlik bildirisi, Sebt gününün haftanın yedinci gününden birinci gününe değiştirilmesinde çarpıcı biçimde yerine gelmiştir. Tanrı’nın Sebti yerine Papalık Sebti tercih edilip onurlandırıldığı her yerde, günah adamı göklerin ve yerin Yaratıcısının üstünde yüceltilir.

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> Mesih’in Şabat’ı değiştirdiğini ileri sürenler, O’nun kendi sözleriyle doğrudan çelişmektedir. Dağdaki Vaaz’da şöyle dedi: ‘Yasa’yı ya da Peygamberleri geçersiz kılmak için geldiğimi sanmayın; geçersiz kılmaya değil, yerine getirmeye geldim. Size doğrusunu söyleyeyim: Gök ve yer geçip gidinceye kadar, her şey yerine gelinceye dek, Yasa’dan bir nokta ya da bir çizgi bile asla ortadan kalkmayacaktır. Bu nedenle, bu buyrukların en küçüğünden birini çiğneyen ve insanlara da böyle öğreten, göklerin egemenliğinde en küçük diye adlandırılacaktır; ama kim onları yapar ve öğretirse, göklerin egemenliğinde büyük diye adlandırılacaktır.’

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> Roma Katolikleri, Şabat’taki değişikliğin kendi kiliseleri tarafından yapıldığını kabul eder ve tam da bu değişikliği, bu kilisenin en üstün otoritesinin kanıtı olarak gösterirler. Haftanın ilk gününü Şabat olarak tutmakla Protestanların, o kilisenin ilahi konularda yasa koyma gücünü tanıdıklarını ilan ederler. Roma Kilisesi yanılmazlık iddiasından vazgeçmemiştir ve dünya ile Protestan kiliseler onun yarattığı sahte Şabat’ı kabul ettiklerinde, fiilen bu iddiasını tanımış olurlar. Bu değişikliği savunmak için elçilerin ve kilise babalarının otoritesini öne sürebilirler, ama akıl yürütmelerindeki safsata kolayca fark edilir. Papacı, Protestanların kendilerini aldattıklarını, meseledeki gerçeklere bile bile gözlerini kapattıklarını görecek kadar kurnazdır. Pazar kurumu itibar kazandıkça o sevinir; bunun er geç bütün Protestan dünyasını Roma’nın bayrağı altına toplayacağına güven duyar. Signs of the Times, 1 Kasım 1899.

Back to Articles