Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Five

Daniel Kitabı - Numara Yetmiş Beş

The Prophetic Parallels: From Isaiah’s Message to Modern-Day Revelations

Peygamberî paralellikler: Yeşaya’nın mesajından günümüz vahiylerine

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF
Word

As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?

Yeşaya, altmış beş yıl ile temsil edilen mesajı (yedinci bölüm, sekizinci ayet) Kudüs’ün kötü önderine sunarken, bunu MÖ 742 yılında, "Çamaşırcının Tarlası" ve "üst havuzun su yolunun sonu" yanında yapar. MÖ 742, 1863’ü temsil eder; çünkü İsa her zaman sonu başlangıçla örnekler. 1863’teki isyan ise bu kez Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar günü yasasını temsil eder; çünkü İsa bir şeyin sonunu her zaman onun başlangıcıyla örnekler. 1863, yasal olarak tescil edilmiş Laodikya Adventist Kilisesi’nin başlangıcıydı ve o kilise, Pazar günü yasasının "büyük depremi" sırasında ıssız bırakılır. Devletin yasalarına tabi bir tüzel kişilik (kilisenin devleti yönetmesinin tersi değil), aynı devletin yedinci günde ibadeti yasal olarak yasakladığı bir zamanda, yedinci gün Şabatı’na bağlı kalmayı nasıl sürdürebilir?

At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.

Mesih hizmetinin başında da sonunda da tapınağı temizledi. Tapınağın ilk temizlenişinde, önderlerin “Babasının evini” haydutlar inine çevirdiklerini ortaya koydu; ama tapınağın son temizlenişinde, “evlerinin” onlara ıssız bırakıldığını belirtti. Eski İsrail, modern İsrail’i örnekler. Adventizmin başlangıcında Millerci tapınağı inşa etti ve temizledi; ancak son temizlenişte, yani yüz kırk dört binin temizlenişinde, O, Laodikya Adventizmini ağzından kusar ve o zaman “evleri” ıssız bırakılır.

Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.

Yeşaya, Kral Ahaz’la yüzleştiğinde çamaşırcının tarlasının yanındadır. Çamaşırcının tarlası, ansızın kendi tapınağına gelen ve Levioğullarını “çamaşırcının sabunu” ile arındıran Antlaşmanın Elçisi tarafından gerçekleştirilen arınmayı temsil eder. Bu arınma Adventizmin başlangıcında gerçekleştirildi ve sonunda yeniden gerçekleştirilir.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> İşte, habercimi gönderiyorum; önümde yolu hazırlayacaktır. Ve aradığınız Rab, ansızın kendi tapınağına gelecektir; evet, kendisinden hoşnut olduğunuz antlaşmanın habercisi gelecektir; işte, geliyor, diyor orduların RAB’bi. Fakat O’nun geliş gününe kim dayanabilir? Ve göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü O, arıtıcının ateşi ve çamaşırcıların sabunu gibidir. Gümüşü arıtan ve temizleyen biri gibi oturacak; Levi oğullarını arıtacak, onları altın ve gümüş gibi temizleyecektir ki, RAB’be doğruluk içinde takdimeler sunsunlar. O zaman Yahuda’nın ve Yeruşalim’in takdimesi, eski günlerde olduğu gibi, önceki yıllarda olduğu gibi, RAB’be hoş olacaktır. Malaki 3:1–4.

Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.

Yeşaya, oğlunun işaretiyle Ahaz’la buluşur; oğlunun adı, son günlerde "arta kalanların geri döneceğini" simgeler. Arta kalanlar, "geri dönenler"dir. Yeşaya, tapınağın arındırılışı tarihinin bir dönemi sırasında, kötü kral Ahaz ile buluşur; bu süreç Millerit tarihinde 1844’te başlamış ve 1863’teki itaatsizlikle sona ermiştir. Son günlerde bu arındırma, yüz kırk dört bin kişinin mühürlenmesinin tarihidir. Milleritler, 1844’ün ardından ilahi takdirin açtığı yolu izleselerdi, işi tamamlamış olurlardı.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> "Adventistler, 1844’teki büyük hayal kırıklığından sonra imanlarına sıkı sıkıya sarılıp ilahî takdirin açtığı yolda birlik içinde yürümüş, üçüncü meleğin mesajını kabul edip Kutsal Ruh’un gücüyle onu dünyaya ilan etmiş olsalardı, Tanrı’nın kurtuluşunu görürlerdi; Rab onların gayretleriyle kudretle iş görürdü; çalışma tamamlanırdı ve Mesih, halkını ödüllerine kavuşturmak üzere şimdiye kadar gelmiş olurdu. Fakat hayal kırıklığını izleyen şüphe ve belirsizlik döneminde, advent imanlılarının birçoğu imanlarından vazgeçti... Böylece çalışma sekteye uğradı ve dünya karanlıkta kaldı. Tüm Adventist topluluk Tanrı’nın emirleri ve İsa’nın imanında birleşmiş olsaydı, tarihimiz ne kadar da bambaşka olurdu!" Evangelism, 695.

The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.

Tanrı’nın “açılan takdirinde birlik içinde ilerlemek”te başarısız olmaları, 1856’ya gelindiğinde onları Laodikya ruh hâline sürükledi; bunu izleyen 1863’teki isyan ise, eski İsrail’in onuncu ve son sınavlarında başarısız olup sonrasında kırk yıl boyunca çölde ölmeye mahkûm edildiklerinde örneğini sergiledikleri çölde dolaşmanın başlangıcını işaretledi.

Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.

Yeşaya’nın oğlu, son günlerde tapınağın nihai arındırılması sırasında “geriye kalanlar dönecek” vaadini dile getirir. Onların “dönüşü”, Yeremya tarafından örneklenir; Yeremya’ya, “dönersen Tanrı’nın nöbetçisi olacaksın” diye vaat edilmişti. Yüz kırk dört bin, bir hayal kırıklığından sonra geri dönenlerdir.

Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.

Yüz kırk dört bini oluşturanlar bir hayal kırıklığı yaşamış ve Rab'lerini beklemişlerdir. Onlar Millerit tarihinde akıllı bakirelerle simgelenmişlerdir ve hem başlangıç hem de bitiş tarihçelerinde, Geceyarısı Çığlığı zamanında Kutsal Ruh'un dökülüşü sırasında iki asa tek bir millete birleştirilir.

Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.

Kötü Kral Ahaz, mesajı duymuş olacak, fakat Yeşaya'nın sunduğu mesajı reddedecek olan Yahuda'nın önderliğini temsil eder; bunu yaparken de "tökezleyip düşecek, parçalanacak, tuzağa düşecek ve yakalanacaklardır." Onlar, "cinlerle ilişkisi olanlara ve fısıldayıp mırıldanan büyücülere danışanlar"dır; bu, 2. Selanikliler'deki güçlü aldanışı kabul ederken boyun eğdikleri ruhçuluk deneyimini temsil eder. MÖ 742'de Ahaz'ın Yeşaya'nın mesajını reddedişi, Miller'ın mesajının reddedildiği 1863'le örtüşür. Yeşaya, Miller'ı örnekler ve hem Yeşaya'nın hem de Miller'ın mesajı, dayanak noktasını Yeşaya kitabı yedinci bölüm, sekizinci ayette bulan "yedi zaman" üzerine temellendirilmişti. Miller'ın oğlu (Yeşaya'nın oğlu), son günlerde gelecek İlyas hareketini temsil eder.

The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.

Ahaz’ın reddi nedeniyle aleyhine verilen hüküm, son günlerde papalığın yönetimi altındaki Modern Roma’nın üçlü ittifakı olan kuzeyin kralı tarafından fethedileceğine dair kehaneti de içeriyordu.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> Rab bana yine şöyle buyurdu: Madem ki bu halk, yumuşakça akan Şiloah sularını reddediyor ve Rezin ile Remalya'nın oğluna seviniyor; bundan ötürü, işte, Rab onların üzerine ırmağın sularını (güçlü ve çok suları), yani Asur Kralını ve bütün görkemini getiriyor. O, bütün kollarının üzerine çıkacak, bütün kıyılarını aşacak; Yahuda'dan geçecek, taşacak ve aşacak; boyuna kadar ulaşacak. Kanatlarının yayılması, ey İmmanuel, ülkenin genişliğini dolduracak. Yeşaya 8:5-8.

Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.

Isaiah, kötü kral Ahaz’la üst havuzun su yolunun sonunda buluştu ve Kutsal Kitap tarihçileri ile arkeologları arasında üst havuzun Mesih zamanındaki Siloam Havuzu ile aynı havuz olup olmadığı konusunda bir belirsizlik bulunsa da, Isaiah’ın peygamberliğinin bağlamı tüm kuşkuları ortadan kaldırır; çünkü Isaiah, usulca akan Shiloah sularını reddettiği için kuzeyin kralının Ahaz’ın üzerine geleceğini belirtir. "Shiloah", Yeni Antlaşma’daki "Siloam"ın Eski Antlaşma’daki adıdır.

It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.

İsa’nın kör adamı iyileştirdiği yer Siloam havuzuydu ve kötü kral Ahaz, hem 1863’te hem de yakında gelecek Pazar yasası sırasında iyileşmeyi reddeden kör Laodikya liderliğini temsil eder. "Shiloah" ve "Siloam" her ikisi de "gönderilmiş" anlamına gelir ve bir mesaj Baba’dan Oğul’a gönderildi; Oğul da bunu Yeşaya’ya iletmeleri için Cebrail’e ve kutsal meleklere verdi; Yeşaya ise gökten "gönderilmiş" olan bu mesajı kör bir Laodikya önderine getirdi.

The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.

Yeşaya'nın mesajı ilettiği üst havuzun su kanalı, Kutsal Ruh'un yağmurunun Tanrı'nın halkına ulaştırıldığı yeri temsil eder; tıpkı Zekeriya'nın görümündeki altın boruların ya da Yakup'un rüyasındaki merdivenin temsil ettiği gibi.

> “That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> "Tanrı’nın bizim için hazırladığı şey, Zekeriya’da, 3 ve 4. bölümlerde ve 4:12-14’te şöyle anlatılır: ‘Ben yine cevap verip ona dedim: İki altın borudan içlerinden altın yağı boşaltan şu iki zeytin dalı nedir? O da bana cevap verip dedi: Bunların ne olduğunu bilmiyor musun? Ben de, Hayır, efendim, dedim. Sonra dedi ki: Bunlar, bütün dünyanın Rabbi’nin yanında duran iki meshedilmiş olandır.’"

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Rab kaynak bakımından sınırsızdır. Onda hiçbir imkân eksikliği yoktur. Etrafımızı karanlık gölgelerin sarmasının nedeni, iman eksikliğimiz, dünyeviliğimiz, boş konuşmalarımız, konuşmalarımızda açığa çıkan imansızlığımızdır. Mesih, ne sözde ne de karakterde, bütünüyle güzel Olan ve on binler arasında en yüce Olan olarak açığa çıkarılmıyor. Ruh kendini boş gurura yükseltmekten hoşnut olduğunda, Rab'bin Ruhu onun için pek az şey yapabilir. Kısa görüşlü bakışımız gölgeyi görür, ama ötesindeki yüceliği göremez. Melekler, bağlarını koparıp bütün yeryüzünün üzerinden hızla atılmak, geçtiği her yerde yıkım ve ölüm taşımak isteyen öfkeli bir at olarak tasvir edilen dört rüzgârı tutuyor.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> Ebedî âlemin tam eşiğinde uyuyacak mıyız? Donuk, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, keşke kiliselerimizde O’nun halkının içine Tanrı’nın Ruhu ve nefesi üflense de, ayakları üzerinde durup yaşasalar. Yolun dar, kapının da dar olduğunu görmemiz gerekiyor. Ama dar kapıdan geçtiğimizde, onun genişliği sınırsızdır. Manuscript Releases, cilt 20, 216, 217.

The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.

“Altın yağ”, yukarıdaki havuzdan, iki altın boru olan kanal aracılığıyla inen Tanrı’nın Ruhu’nun mesajlarıdır; bu iki altın boru da iki tanıktır: Kutsal Kitap ve Peygamberlik Ruhu, ya da Eski ve Yeni Antlaşma, ya da Yasa ve Peygamberler, ya da Musa ile İlyas.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “Bütün yeryüzünün Rabbinin huzurunda duran meshedilmiş olanlar, bir zamanlar örtücü keruv olarak Şeytan’a verilmiş olan konuma sahiptirler. Rab, tahtını çevreleyen kutsal varlıklar aracılığıyla, yeryüzünün sakinleriyle sürekli bir iletişimi sürdürür. Altın yağ, Tanrı’nın imanlıların kandillerini sönükleşip sönmesinler diye sürekli beslediği lütfu temsil eder. Bu kutsal yağ, Tanrı’nın Ruhunun mesajlarında gökten dökülmüyor olsaydı, kötülüğün araçları insanlar üzerinde tam bir denetime sahip olurdu.”

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Tanrı, bize gönderdiği bildirileri kabul etmediğimizde onursuz bırakılır. Böylece, karanlıkta olanlara iletilmek üzere canlarımıza dökmek istediği altın yağı reddetmiş oluruz. ‘İşte, güvey geliyor; onu karşılamaya çıkın’ çağrısı geldiğinde, kutsal yağı almamış, Mesih’in lütfunu yüreklerinde besleyip korumamış olanlar, akılsız bakireler gibi, Rableriyle buluşmaya hazır olmadıklarını göreceklerdir. Yağı elde etmeye yetecek güç kendi içlerinde yoktur ve yaşamları mahvolmuştur. Fakat Tanrı’nın Kutsal Ruhu dilenirse, Musa’nın yaptığı gibi, ‘Bana yüceliğini göster’ diye yalvarırsak, Tanrı’nın sevgisi yüreklerimize dökülecektir. Altın borular aracılığıyla altın yağ bize iletilecektir. ‘Kuvvetle değil, kudretle değil, ancak benim Ruhum’la, diyor Orduların Rabbi.’ Doğruluk Güneşi’nin parlak ışınlarını alarak, Tanrı’nın çocukları dünyada ışıklar olarak parlarlar.” Review and Herald, 20 Temmuz 1897.

The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.

Ahaz’ın reddettiği mesaj, Laodikya’nın önderliği 1856’da onlara “gönderilen” Laodikya mesajını kabul etmiş olsaydı Mesih’in ikinci gelişinde doruğa ulaşacak olan Gece Yarısı Haykırışı’nın mesajıydı. O mesaj bunun ardından büyüyüp güçlü bir haykırışa dönüşecek, ve Tanrı’nın halkı işi tamamlayıp huzura erecekti. Bunun yerine, kurtarıldıkları kusmuğa geri döndüler.

Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.

Yeşaya ve Ahaz, Malaki’nin üçüncü bölümünde Antlaşmanın Elçisi tarafından gerçekleştirilen çamaşırcının tarlasındaki arınma sürecindeymiş gibi temsil edilmektedir. Sembolik olarak, Zekeriya’nın görümünde “yağ”ın (bir mesaj) döküldüğü yerde konumlandırılmışlardır ve son günlerde Yeşaya’nın Ahaz’a mesajı, üçüncü Vay’ın İslam mesajıdır; yedi gök gürlemesinin gizli tarihinin mesajıdır; sekizincinin yediden biri olduğu mesajıdır; bağın mesajıdır; “Gerçek”in mesajıdır; bunların tümü İsa Mesih’in Vahyi’nin unsurlarıdır ve son günlerde çamaşırcının tarlasıyla temsil edilen arınmayı ortaya çıkarır.

It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.

Bu, Miller'in temel taşından baş köşe taşına dönüşen "yedi vakit" mesajıydı ve şimdi de öyledir; çünkü o ilk hakikatti ve bu nedenle son hakikat olmalıdır. 1863, 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle başlayan ve nihayet 1856’da "yedi vakit" ışığına ulaşan bir arınma sürecinin tamamlanmasına işaret etti. 1844’te iki bin üç yüz yılın ışığı, iki bin beş yüz yirmi yıl tarafından işaretlenen sona götüren bir başlangıcı işaretledi. Ne var ki, başlangıçta da sonda da Laodikya körlüğü, iki görüm arasındaki ilişkiyi görmeyi reddeder. 1863, bir mesajın mührü açıldığında her zaman gerçekleşen bir arınma sürecinin sonucunu temsil eder ve üçüncü meleğin mesajının mührü 22 Ekim 1844’te açılmıştı.

The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.

1844’te mührü açılan üçüncü meleğin ışığı tek bir ışık değildi; Ellen White’ın “üçüncü meleğin ilerleyen ışığı” diye adlandırdığı şeydi. Üçüncü meleğin ilerleyen ışığı 1844’te başladı ve sınama dönemi kapanıncaya kadar ilerlemeye devam eder; ancak hem ilk gelişinde hem de nihai olarak sona erdiğinde, üçüncü meleğin belirli bir sınama dönemi vardır. Başlangıçta ve sonda yer alan bu sınama dönemleri, Daniel tarafından “bilginin artması” olarak ifade edilen bir sınama sürecini de temsil eder; bu da üçüncü meleğin ilerleyen ışığıdır.

The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.

Başlangıçtaki sınama süreci 1844’te başladı ve ilerleyen ışık, 1856’da sonuna ulaşıncaya kadar anlayışta arttı. Sınama döneminin başlangıç ışığı ile bitiş ışığı, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ve on dördüncü ayetlerindeki iki görüm olup, Adventizmin temelini ve merkezî sütununu temsil eder.

The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.

İlk meleğin sınanma dönemi 11 Ağustos 1840’ta başladı ve 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığıyla sona erdi. Ardından ikinci meleğin sınanma dönemi başladı ve 22 Ekim 1844’e kadar sürdü. Bu noktada üçüncü melek geldi ve üçüncü meleğin sınanma dönemi, Laodikya Adventizmi’nin 1863’te üçüncü meleğin ışığını reddetmesine kadar devam etti.

The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.

Millerci Adventizm için üçüncü meleğin sınama döneminin bir başlangıcı ve bir sonu vardı ve başlangıçla son aynı şeyi temsil etmelidir; çünkü İsa bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla gösterir. Üçüncü meleğin ilerleyen ışığının başlangıcı, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayetindeki görünüşün (“mareh” görümü) ışığıydı. Üçüncü meleğin ilerleyen ışığının sonu ise, on üçüncü ayetteki kutsal yerin ve ordunun çiğnenmesi (“chazon” görümü) ışığıydı. Bu iki görüm peygamberlik bakımından iç içe geçmiştir.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> O zaman yedinci ayın onuncu gününde jübile borusunu çaldıracaksın; Kefaret Günü'nde, ülkenizin her yerinde boru çaldıracaksınız. Levililer 25:9.

The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.

22 Ekim 1844 olan Kefaret Günü’nde çalınması gereken borazan, yedi yıllık kutsal döngüyü temsil eden ve toplamda 2520 güne karşılık gelen Yovel borazanıydı. Rab kadim İsrail’i doğrudan Vaat Edilmiş Topraklar’a götürmeyi amaçlamıştı, ancak onların isyanı bunun gerçekleşmesini engelledi. Rab modern İsrail’i doğrudan Vaat Edilmiş Topraklar’a götürmeyi amaçlamıştı, ancak isyan bunun gerçekleşmesini engelledi. Modern İsrail, üçüncü meleğin ilerleyen ışığına itaat etmiş olsaydı, dünyayı uyarmış olurlardı ve Rab yüz yıldan fazla bir süre önce geri dönmüş olurdu.

In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.

Bunun gerçekleşmesi için Rab’bin Milleritler arasında bir dönüşüm gerçekleştirmesi gerekirdi ve bu dönüşüm Kutsal Yazılar’da Tanrı’nın sırrı olarak tanımlanır. Adventizm üçüncü meleğin artan ışığını izlemiş olsaydı, Yovel borusu sonuna kadar çalmaya devam ederdi; çünkü Tanrı’nın sırrı yedinci borunun çaldığı günlerde tamamlanır. Vahiy’in onuncu bölümünde, Yovel borusu olan ve aynı zamanda üçüncü vay borusu olan o boru, 22 Ekim 1844’te çalmaya başladı.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> Ve denizin ve yeryüzünün üzerinde durduğunu gördüğüm melek elini göğe kaldırdı ve sonsuzlara dek yaşayan, göğü ve onda bulunanları, yeri ve onda bulunanları, denizi ve onda bulunanları yaratan üzerine ant içti: artık zamanın olmayacağını. Ama yedinci meleğin sesi duyulduğu günlerde, borusunu çalmaya başladığında, Tanrı’nın sırrı, kulları olan peygamberlere bildirdiği gibi, tamamlanacaktır. Vahiy 10:5-7.

The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.

22 Ekim 1844’te başlayan ve üçüncü meleğin ilerleyen ışığı olan sınayıcı arınma süreci, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayetinin ışığıyla başladı ve aynı bölümün on üçüncü ayetinin ışığıyla sona erdi. On dördüncü ayetin cevabıyla başladı ve on üçüncü ayetin sorusuyla sona erdi.

Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.

Bu on dokuz yıl, kuzey ile güney arasındaki bir iç savaş sırasında, Yeşaya’nın uyarı mesajının harfî Yahuda’nın kralı Ahaz’a gelişiyle sembolize edildi. Bu on dokuz yıl, kuzeyin kralının İsrail’i esarete sürüklemesiyle sona erdi. Bu on dokuz yıl, 1844’te üçüncü meleğin gelişinden 1863’teki isyana kadar olan dönemi sembolize etti. Üçüncü meleğin artan ışığı, Yeşaya’nın mesajıyla temsil edildi.

The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.

O ilerleyen ışığın reddedilmesi Millerci hareketin sonunu getirdi ve o sınanma döneminde Filadelfya Millerci Hareketi Laodikya Kilisesi'ne dönüştü. MÖ 742'de başlayan on dokuz yıl ile 1844'te başlayan on dokuz yılın her ikisi de son günlerde bir sınanma ve arınma sürecini, yani üçüncü meleğin ilerleyen ışığının son sınanma dönemini temsil eder.

In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.

O nihai sınama sürecinde Tanrı'nın sırrı tamamlanacak. Yüz kırk dört bin, bekleyen, geri dönen ve mühürlenenlerdir.

> Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.

> Tanıklığı bağla, yasayı öğrencilerim arasında mühürle. Yakup’un evinden yüzünü gizleyen Rab’bi bekleyeceğim ve O’nu arayacağım. İşte, Rab’bin bana verdiği ben ve çocuklar, Siyon Dağı’nda oturan Orduların Rabbi’nden İsrail’de birer işaret ve harikayız. Yeşaya 8:16-18.

The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.

Son günlerde üçüncü meleğin ilerleyen ışığının son sınama dönemi, başlangıçtaki sınama döneminin başladığı yerde başladı. Bu, İsa elini göğe kaldırıp “artık zamanın olmayacağını” ilan ettiğinde başladı. Bu beyan 22 Ekim 1844’te gerçekleşti; o zaman yedinci borazan, yedi yıllık kutsal döngünün sonunda Jübile’yi ilan etti. Yedi yıllık döngü, yedi kez tekrarlandığında, kelimenin tam anlamıyla kırk dokuz yıl, yani iki bin beş yüz yirmi gün ediyordu.

1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.

1989, yüz kırk dört bin hareketinde "zamanın sonunu" işaret eder ve 1989, 1863'teki isyanla başlayan yüz yirmi altı yılın tamamlanışını işaret eder. Yüz kırk dört bin hareketi "zamanın sonu"nda, "yedi zaman"ın bir sembolüyle başladı; çünkü yüz yirmi altı, bin iki yüz altmışın onda biridir ve o da iki bin beş yüz yirminin yarısıdır.

Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.

İsa, bir şeyin sonunu her zaman bir şeyin başlangıcıyla temsil eder ve yüz kırk dört binin hareketinin başlangıcı, tıpkı hareketin sonunda olduğu gibi, “yedi kez” simgesiyle işaretlenmişti. Tanrı’nın sırrının tamamlandığı yedinci meleğin borazan çalma günleri, Vahiy kitabının on birinci bölümündeki “üç buçuk” günün bitiminde başladı. Aynı zamanda üçüncü Felaket olan Yedinci Borazan, 7 Ekim 2023’te ikinci notasını çaldı ve Tanrı’nın sırrı şimdi, “O’nun kulları olan peygamberlere bildirdiği gibi”, tamamlanmaktadır. Hareketin sonu, aynı hareketin başlangıcında olduğu gibi, “yedi kez” simgesiyle işaretlenmiştir.

At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.

1798’deki son zamanda, Tanrı’nın kuzey krallığına karşı öfkesinin “yedi vakti” sona erdi ve Millerit hareketinin sonunda, “yedi vakitle” bağlantılı hakikatlerin reddedilmesi 1863’teki isyanı işaretledi. İsa, bir şeyin sonunu her zaman onun başlangıcıyla örnekler ve birinci meleğin hareketi (Milleritler), üçüncü meleğin hareketini (yüz kırk dört bin) örnekler. Her iki hareket de “yedi vakitle” başlar ve “yedi vakitle” sona erer. Bunları uyduramazsınız.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> Sorumluluk sahibi konumlarda bulunanlar, dünyanın kendini şımartan, savurgan ilkelerini benimsememelidir; çünkü bunun bedelini karşılayamazlar; ve karşılayabilseler bile, Mesihî ilkeler buna izin vermezdi. Çok çeşitli öğretim verilmelidir. 'Kime bilgi öğretecek? Ve kime öğretiyi anlayacak duruma getirecek? Sütten kesilenlere, memelerden ayrılanlara. Çünkü kural üstüne kural, kural üstüne kural olmalı; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz.' Böylece Rab'bin sözü, Tanrı'nın sözüne inanan ebeveynler tarafından sabırla çocukların önüne getirilmeli ve onların önünde tutulmalıdır. 'Çünkü kekeme dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacak. Onlara dedi ki, Bu, yorgunu dinlendirebileceğiniz dinlenmedir; ve bu da ferahlamadır; yine de dinlemek istemediler. Ama Rab'bin sözü onlara kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar.' Neden? Çünkü kendilerine gelen Rab'bin sözüne kulak asmadılar.

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> Bu, öğreti almamış, buna karşılık kendi bilgeliğini yüceltmiş ve kendi fikirlerine göre hareket etmeyi seçmiş olanları ifade eder. Rab bu kimseleri sınar: ya Onun öğüdünü izlemeye karar verirler ya da reddedip kendi fikirlerine göre davranırlar; o zaman Rab onları bunun kaçınılmaz sonucuna bırakır. Bütün yollarımızda, Tanrı'ya olan bütün hizmetimizde O bize şöyle seslenir: 'Bana yüreğini ver.' Tanrı'nın istediği, boyun eğen, öğrenmeye açık bir ruhtur. Duaya üstün değerini veren şey, onun sevgi dolu, itaatkâr bir yürekten gelmesidir.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> Tanrı kendi halkından bazı şeyler ister; eğer onlar, ‘Bu şeyi yapmak için yüreğimi teslim etmeyeceğim’ derlerse, Rab onları göksel bilgelik olmaksızın, sözde bilge yargılarıyla yollarına devam etmelerine izin verir; ta ki bu Kutsal Yazı [Yeşaya 28:13] yerine gelinceye kadar. Şöyle dememelisiniz: ‘Yargımla uyumlu belli bir noktaya kadar Rab’bin rehberliğine uyacağım, sonra da Rab’bin benzerliğine göre biçimlenmeyi reddedip kendi düşüncelerime sıkı sıkıya sarılacağım.’ Şu soru sorulsun: ‘Bu Rab’bin isteği midir?’ Şu değil: ‘Bu, --in görüşü ya da yargısı mıdır?’ Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles