Article

# Panium - Number Nineteen

Panium - On Dokuz Sayısı

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

Büyükler: Antiokhos, Konstantin ve Son Başkan

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

Daniel kitabının on birinci bölümünün on ila on altıncı ayetlerini doğru biçimde ayırt etmenin anahtarı, 1996’da The Time of the End dergisi yayımlandığında, otuz yıldan fazla bir süre önce kullanılan temel peygamberlik uygulamalarında bulunur. Otuz yıl sonra Rab, 1831’de Millerci mesajın resmileştirildiği gibi, başka bir peygamberlik mesajının da resmileştirileceğini açıkladı. Bu otuz yılın omega tarihinde resmileştirilecek mesaj, Josiah Litch’in temsil ettiği şekilde İslam’a dair önceki bir mesajın bir düzeltmesi olarak ve yine Samuel Snow’un temsil ettiği, on bakire benzetmesinin sembolü olan kapalı kapı mesajının düzeltilmiş bir biçimi olarak temsil edilmektedir. İsa Mesih yargı hizmetini tamamlarken lütuf zamanının kapılarının tedricen kapanmakta olduğuna dair bir uyarıyla birlikte bir İslam mesajı ilan edilecektir. Mesaj iki yönlüdür; içsel ve dışsal bir çizgi içerir; bu çizgiler de, bir peygamberlik sözü mühürden çıkarıldığında daima vuku bulan üç adımlı sınama sürecinin ilk iki basamağını temsil eder; 31 Aralık 2023’te vuku bulan İsa Mesih’in vahyinde olduğu gibi.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

The Time of the End dergisi, 1989’da zamanın sonunda mühürleri açılan Daniel 11’in son altı ayetinde temsil edildiği üzere, Amerika’nın geleceğine ilişkin temel bir genel bakış içerir. Dergi otuz yıldır kamu kayıtlarında yer almakta ve hiç kimse derginin ana temalarından birinin, özellikle Ukrayna’da, Katoliklik etkisi altındaki kiliseler ile komünizm arasındaki dinsel mücadele olduğunu görmemiştir. 1989 dönemindeki o dinsel mücadele, Kudüs’teki tapınakta ikisinin de sergilediği isyanda Ptolemaios ve Uzziya tarafından temsil edildiği üzere, Putin’in dinî çöküşünün bağlamını açıklar. Kudüs’teki tapınak Ptolemaios’un değil, Uzziya’nın tapınağıydı. Hem Putin hem de Zelenskiy aynı tapınağı iki farklı biçimde kirletmektedir; biri bir Mısırlı olarak, diğeri bir Yahudi olarak.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

1989’da güneyin kralına karşı mücadele eden kilise Katolik Kilisesi idi. Ve neden olmasın? Fransız ateizmi 1798’de kuzeyin kralına ölümcül yarayı vurdu; öyleyse papalık, özellikle Ukrayna’da, ateizmin Katolik Kilisesi’ne yönelik uzun süreli zulmüne neden karşılık vermesin? Daha da önemlisi, Ukrayna’ya dair bu açık tanıklığın, 1989’a dair seküler tarihçileri aktaran 1996 tarihli bir yayından gelmiş olmasıdır. Artık Rab kırkıncı ayetin gizli tarihini mühürden çözüp açtığına göre, Raphia Savaşı ve sonrasına ilişkin peygamberî ve tarihî bağlamı sağlamak için iki Ortodoks Kilisesi arasındaki mücadeleyi işaret etmiştir; ve O, otuz yıl önce yayımlanan The Time of the End dergisinde gerekli içgörülere zaten yer vermişti.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

Napolyon’un çöküşü, Lenin ile Stalin’in ve Sovyetler Birliği sisteminin tedricî çöküşüyle paralellik arz eder. Peygamberî Güney Krallığı başkentini Rusya’ya taşıdığında, 1917’de iki büyük devrim yaşandı. İlki, Çar’ın devrildiği ve Rus Devrimi diye adlandırılan harekettir; aynı yıl bunu Bolşevik Devrimi izledi ve bu da 1917’den 1922’ye kadar süren iç savaşa yol açtı. 1922’de Sovyetler Birliği kuruldu.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

Rusya’nın güneyin manevî kralı olarak ortaya çıkışı, iç savaşa ve ardından ülkelerden oluşan bir konfederasyonun teşekkülüne yol açan iki aşamalı bir devrimdi. Sovyetler Birliği’nin çöküşü de iki aşamada gerçekleşti: 9 Kasım 1989’da Berlin Duvarı’nın yıkılmasıyla başladı ve bu da 31 Aralık 1991’de Sovyetler Birliği’nin dağılmasına yol açtı. Rusya’nın son hükümdarı, güneyin kralı olan Vladimir Putin, ilk Rus hükümdarı Vladimir Lenin tarafından tipolojik olarak temsil edildi.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

Vladimir “büyük bir önder” anlamına gelir ve Putin “yol” anlamına gelir. Lenin “büyük bir nehir” anlamına gelir; ancak Vladimir Lenin, gerçek adını gizlemek için Lenin adını seçti; gerçek adı Vladimir İlyiç Ulyanov’du. İlyiç “İlyas’ın oğlu” anlamına gelir ve Ulyanov “İlyas’ın genç oğlu” anlamına gelir.

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

MÖ 217’deki Rafia Muharebesiyle temsil edilen tarihte, yol üzerindeki büyük Rus önderi, Rusya’nın ilk lideri tarafından tipolojik olarak temsil edilmişti; Vladimir Lenin olarak, kudretli nehrin büyük önderiydi, fakat adını gizlemişti. İsim, karakterin bir simgesidir; ve Vladimir’in iki adını gizlemesi, “Tanrı Yehova’dır” anlamına gelen İlyas tarafından temsil edilen bir karakter yerine, siyasî düşüncenin büyük bir nehrini seçmiş bir karakteri temsil eder. Ateizmin kökü Tanrı’nın inkârıdır; ve ateizm, güney kralının başat bir özelliğidir. Lenin’in verilmiş ikinci ve üçüncü adı İlyas’ı ve onun oğlunu vurgular; ve güney kralı olarak Rusya’nın sonu, Rafia Muharebesi’nde muzaffer olan IV. Ptolemaios tarafından temsil edilir; ancak MÖ 200’de Antiokhos Panium Muharebesi’yle geri döndüğünde, Ptolemaios’un beş yaşındaki oğlu hüküm sürmekteydi. Lenin’in iki aslî adı İlyas’ı ve onun oğlunu işaret eder ve Ptolemaios ile onun oğluyla örtüşür. İlyas ve çocuklarına yönelik mesaj, “Rab’bin büyük ve korkunç günü”nden hemen önce, son günlerde vuku bulur; Rafia ve Panium muharebeleri de işte bu bağlamda yer almaktadır.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> İşte, RAB’bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas’ı göndereceğim. O da babaların yüreğini çocuklara, çocukların yüreğini de babalarına çevirecek; öyle ki, gelip yeryüzünü lanetle vurmayayım. Malaki 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

Uzziah ile Ptolemaios’un tanıklıkları, Daniel kitabının on birinci bölümünün on birinci ayetinde örtüşmektedir. Uzziah, isyanı ve cüzzama yakalanmasının ardından on bir yıl daha yaşadı; buna karşılık Ptolemaios toplam on yedi yıl hüküm sürdü; bu sayı, on birinci ayetteki savaş ile on beşinci ayetteki savaş arasında geçen yıl sayısıyla aynıdır. MÖ 457’de başlayan 250 yıllık peygamberlik süresi, bu iki savaşın ortasında, MÖ 207’de sona erdi; Raphia’dan on yıl sonra ve Panium’dan yedi yıl önce. IV. Ptolemaios’un hükümranlığı MÖ 221’de başladı ve MÖ 204’te öldü; dolayısıyla, Ptolemaios’un on yedi yılı, Raphia’dan Panium’a kadar olan on yedi yıllık dönemle aynı hat üzerinde değildir. Bunlar, 64’te Neron ile başlayıp 313’te sona eren 250 yıllık peygamberliğin sonucuyla temsil edilen on yedi yıl da değildir. 313’ten 321’deki ilk Pazar yasasına kadar sekiz yıl vardır ve dokuz yıl sonra, 330’da, Konstantin krallığı doğu ve batı olarak böldü.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

Çok yakın bir gelecekte Putin ve Rusya, Ukrayna’yı mağlup edecek ve Ptolemaios ile Uzziah’ın izleri, on ikinci ayetin temsil ettiği tarihte yeniden tekerrür etmeye başlayacaktır. Kutsal Kitap’taki iki tanık, Putin için nihai krizi bir kilise-devlet krizi olarak konumlandırır. Onların isyanı Yeruşalim’deki tapınakta tezahür etti; böylece peygamberî referans noktası olarak Uzziah’ın tapınağı ve dinini belirledi.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

Zelenskyy, “yeşil” anlamına gelen adıyla, küreselci gündemleri Toprak Ana’ya tapınan yeşil siyasî hareket tarafından isabetle temsil edilen Avrupa Birliği ve Birleşmiş Milletler’in küreselci bürokratlarının kuklasıdır. Zelenskyy’nin bir aktör olması yerindedir; zira o, açıkça başka güçlerin bir uzantısıdır ve adının “yeşil” anlamı, insanlık tarihinin satranç tahtası üzerindeki hamlelerine yön veren siyasî felsefeyi tanımlar. Zelenskyy için mat pek yakındır.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

Bu son tarihte Uzziah ile Ptolemy’nin isyanı bir kez daha yaşanacaktır; ancak Ptolemy (Putin) Panium Muharebesi’nden dört yıl önce öldü ve güney kralının son hükümdarı, bir silsile hâlindeki yozlaşmış ve kifayetsiz naipler tarafından idare edilen beş yaşında bir çocukla temsil edilmektedir.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

V. Ptolemaios, MÖ 204 yılında (babasının esrarengiz ölümünün ardından) tahta çıktığında yalnızca yaklaşık 5–6 yaşındaydı ve saltanatı boyunca Ptolemaios Krallığı, ehliyetsiz yahut yozlaşmış bir dizi naiplik tarafından felce uğratıldı. İlk naiplik, IV. Ptolemaios’un ölümünün gizlenmesinin ve annesi III. Arsinoe’nin öldürülmesinin ardından, MÖ 204–202 yılları arasındaydı. Sarayın gözdesi Sosibius—IV. Ptolemaios döneminde uzun süre bakanlık yapmıştı—ile IV. Ptolemaios’un gözdesi Agathoclea’nın kardeşi Agathocles, kendilerini naip ilan ettiler. Onları vasi kılan bir vasiyeti ya sahte olarak düzenlediler ya da ibraz ettiler; genç kralı Agathoclea ve ailesinin himayesine verdiler ve muhtemel rakipleri tasfiye ettiler. Erken dönemdeki idarenin büyük bir bölümünü Sosibius yürüttü.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

MÖ 202 dolaylarında, Agathokles egemen naip konumuna geldiğinde bir değişim meydana geldi; ancak sefahat ve kötü idaresi nedeniyle yaygın biçimde nefret ediliyordu. İskenderiye’deki bir halk ayaklanması, kalabalık tarafından vahşice linç edilmesiyle sonuçlandı; çocuk-kral da bunu ismen tasdik etti. Müteakip naipler, Pelusium valisi Tlepolemos ve ardından Aristomenes oldu. MÖ 200’deki Panium Savaşı’na gelindiğinde, krallık bu dönüşümlü naipler ve saray müşavirleri silsilesinin idaresi altındaydı.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

Panion Muharebesi’nde Ptolemaik kuvvetlere sahada Etolyalı general Skopas komuta etti; kendisi bizzat V. Ptolemaios tarafından değil, naiplik döneminde atanmış bir paralı asker komutanıydı. Genç kralın fiilî bir denetimi yoktu—alınan kararlar, askerî strateji ve krallığın genel zafiyeti, naiplerin felcinden, iç isyanlardan (yerli Mısırlı ayaklanmaları gibi) ve saray entrikalarından kaynaklanıyordu. Bu istikrarsızlık, Büyük III. Antiochos’un Panion’da Skopas’ı kesin biçimde mağlup etmesine ve Koile Suriye’yi, Yahuda dâhil, Ptolemaik hâkimiyetten kalıcı olarak koparmasına imkân verdi.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

Tarihçiler, IV. Ptolemaios’un ölümünün zehirlenme sonucu gerçekleşmiş olma olasılığını tartışmaktadır; bu husus, Vladimir Lenin, Joseph Stalin ve güneyin kraliçesi Kleopatra’ya ilişkin tarihsel spekülasyonların da bir parçasıdır. Putin, Ukrayna Savaşı’nda galip gelir; ancak, Sovyetler Birliği’nin vaktiyle Ukrayna kilisesi üzerinde tesis ettiği hâkimiyet ilişkisini yeniden hayata geçirme arzusu, onun çöküşünün başlangıcını oluşturur; zira 1989’da kaldırıldığında bu ilişki, kuzeyin kralının güneyin kralı üzerindeki zaferinin sembolüydü.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

Ukrayna, Doğu Slav Ortodoksluğunun beşiğidir. Büyük Vladimir’in vaftizi 988 yılında Kiev’de gerçekleşti. Konstantinopolis’in düşmesini müteakip Moskova, “Üçüncü Roma” unvanını benimsedi ve Ukrayna’yı da “kanonik bölgesi” addetmek suretiyle kendisini tüm Rus topraklarının meşru varisi ve ruhanî hamisi olarak konumlandırdı.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

Moskova Patrikhanesi, Putin’in bizzat defaatle kullandığı “Tek halk, tek iman” şiarıyla, Ukrayna’yı her zaman Rusya’dan ruhen ayrılmaz görmüştür. Ukrayna ise, özellikle 2014/2022’den bu yana, Moskova’nın nezaretini sahici bir ruhani annelikten ziyade sömürgeci ve emperyal tahakküm olarak görmektedir. Şubat 2026 itibarıyla, birbiriyle rekabet hâlinde iki Ortodoks yapı mevcuttur. Bunlardan biri, 2019’dan beri Konstantinopolis’in Ekümenik Patriği Bartholomeos’tan bağımsız olan Ukrayna Ortodoks Kilisesi’dir. Kiev’de Ukrayna Ortodoks Kilisesi hakiki millî kilise olarak telakki edilmektedir.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

Dikkat: Ukrayna’nın Ortodoks Kilisesi, Ukrayna Ortodoks Kilisesi’nden farklı bir kilisedir. Ukrayna Ortodoks Kilisesi, Rusya Ortodoks Kilisesi ile ilişkilidir; bu nedenle Zelenskiy ona saldırmaktadır. Vatikan, hâlihazırda sürmekte olan Zelenskiy’nin saldırılarına karşı çıkmaktadır; ancak Putin’in, on ikinci ayette yer alan isyanı, Raphia’daki zaferinin ardından gelir ve henüz geleceğe aittir.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

Ukrayna Ortodoks Kilisesi tarihsel olarak Moskova’daki kuruma bağlıydı. 2022’deki işgalin ardından, Ukrayna Ortodoks Kilisesi Mayıs 2022’de tam özerklik ilan etti, ancak Ukrayna devlet soruşturmaları (DESS) onun kanonik ve hukuki bakımdan Moskova ile bağlantısını sürdürdüğünü tekrar tekrar ileri sürmüştür. Ukrayna, Ağustos 2024’te (Zelenskiy tarafından imzalanan) Rus Ortodoks Kilisesi’ne (“saldırgan devlet”) bağlı herhangi bir dinî kurumu yasaklayan bir kanun çıkardı. Ukrayna Ortodoks Kilisesi’ne, bağlarını tamamen koparması emredildi; aksi hâlde Kıyiv Metropolitliği’nin mahkeme kararıyla feshedilmesiyle karşı karşıya kalacağı bildirildi. 2025’in sonları ve 2026’nın başları itibarıyla, devam eden baskınlar, parokyaların Ukrayna Ortodoks Kilisesi’ne aktarılması (2022’den bu yana 1.300’ün üzerinde), mahkeme davaları ve BM uzmanlarının Ukrayna Ortodoks Kilisesi’ne ilişkin din özgürlüğü kaygılarına dair uyarıları söz konusudur.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

Vatikan, Ukrayna Ortodoks Kilisesi’nin zorla lağvedilmesine alenen karşı çıkmıştır. Rusya ve Putin, bunu kanonik Ortodoksiye yönelik aleni bir zulüm olarak nitelendirmekte ve “Rus Ortodoks kiliselerinin” korunmasını her türlü barış müzakeresinde açık bir talep haline getirmişlerdir. Rus propagandası, Ukrayna Ortodoks Kilisesi’ni ve Ukrayna devletinin ona yönelik saldırılarını sürekli olarak “Nazizm” olarak göstermekte ve bunları “denazifikasyon” gerekçelerinin bir parçası olarak sunmaktadır.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

Putin, cüretkâr biçimde "mabede girecek" ve Ukrayna Ortodoksluğu üzerinde tam ruhanî hâkimiyet iddia ederek, Ukrayna’daki kilise teşkilatının tamamını Moskova’nın idaresi altına yeniden tâbi kılmaya teşebbüs edecek; Rus Ortodoks dünyasının meşru ruhanî reisi olarak tanınmayı talep edecektir.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

Bu, Ptolemaios’un Kutsalların Kutsalı’na girmesine tam bir paraleldir; Uzziah ise buhur yakmak isteyen Zelenskyy’dir. Ptolemaios’un isyanı Kutsalların Kutsalı’nda, Uzziah’ınki ise Kutsal Yer’deydi. “Sınır hattı” zaferinin coşkusuyla kabaran, Nazizmin vekâlet gücünü sona erdiren ve ardından yalnızca din alanına mahsus olan yere haddini aşarak giren bir Güney Kralı söz konusudur. Sonra ani, takdiri ilahînin eseri bir alçaltılma gelecek ve Putin sahneden çekilecek (tıpkı Ptolemaios IV’ün MÖ 204’te ölmesi gibi). ‘Zayıf halefler dönemi’nin doğurduğu bir güç boşluğunun ardından, Kuzey Kralı daha büyük bir kuvvetle geri dönecek ve 15. ayette modern Panium Muharebesi’nde galip gelecektir.

## Seventeen

On yedi

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

Raphia ve Panium savaşlarının çizgi üzerine çizgi biçiminde birleştiği tarihte, on yedi yıllık bir dönem üç kez görülür. İmparatorluğun doğu ve batı tahtlarının evlilik yoluyla bir araya getirildiği Milano Fermanı’ndan, krallığın 330 yılında bölünüp boşandığı zamana kadar geçen on yedi yıl. Bu on yedi yılın başlangıcı ve bitişi, birbiriyle ilişkili iki başka peygamberî dönemin işaret taşlarıdır. 64 yılında Neron ile başlayan bir zulüm dönemi işaretlenir ve bu dönem Büyük Konstantin’in döneminde sona erer. Neron’un zulüm döneminden, Konstantin’in temsil ettiği uzlaşmaya geçiş, Smyrna kilisesinden Pergamos kilisesine geçişi tanımlar. 313 ve Milano Fermanı, Smyrna kilisesinin sonunu tanımlar; on yedi yıllık dönemin sonu ise 330 yılıdır; bu yıl, Daniel 11:24’teki üç yüz altmış yıllık peygamberliğin yerine gelişiydi.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Barış içinde eyaletin en verimli yerlerine bile girecek; babalarının da atalarının da yapmadığını yapacak; ganimeti, yağmayı ve serveti aralarında dağıtacak; evet, bir süre için müstahkem yerlere karşı düzenler kuracak. Daniel 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

313 yılı ve Milano Fermanı’ndan itibaren geçen on yedi yıl, bir peygamberlik sözünün yerine gelişiyle başlar ve bir başka peygamberlik sözünün yerine gelişiyle sona erer. Başlangıcı işaretleyen ilk peygamberlik sözünün yerine gelişi, İzmir kilisesinden Bergama kilisesine geçişi tanımlar; ve söz konusu on yedi yılın sonunu işaretleyen peygamberlik sözünün yerine gelişi, Roma’nın Doğu ve Batı Roma olarak bölünmesini tanımlar. Bu on yedi yıl, belirli bir on yedi yıllık ilanla değil, peygamberlik tarihiyle tanımlanmaktadır. İkinci kilisenin üçüncü kiliseden ayrılışının alfa safhası, 360 yıllık zaman peygamberliğinin yerine gelişinde, imparatorluğun doğu ve batı olarak bölünmesiyle örtüşmüştür. Bu iki peygamberlik sözü, on yedi yıllık bir dönemi tesis eder ve eğer on yedi geçerli bir peygamberlik sembolüyse, iki ya da üç tanığın tanıklığına dayanarak meşru bir peygamberlik dönemi olarak teyit edilmeleri gerekir.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

Bu tanıklar, MÖ 457’de başlayan başka bir 250 yıllık dönemde mevcuttur. O tarihte Daniel 8:14’teki 2.300 yıllık peygamberlik başladı. MÖ 457, peygamberlik açısından bir başlangıç noktası ve yerleşik bir peygamberlik işaret taşıdır. Geleceğe 250 yıl uzatıldığında MÖ 207’ye ulaşılır; bu, Raphia ve Panium savaşları arasındaki tarihsel dönemdir. Raphia ve Panium savaşları birbirinden ayrılamaz; çünkü her ikisine de Büyük Antiokhos müdahil olmuştur. MÖ 217’deki Raphia Savaşı’ndan MÖ 200’deki Panium Savaşı’na kadar on yedi yıl vardır. 2.300 yıllık peygamberlik, başlangıcında, üçüncü ferman Yahuda’nın ulusal egemenliğini yeniden tesis ettiğinde bir tasarruf devri değişimini tanımlar; ve bitişinde de, Mesih Kutsal Yer’den En Kutsal Yer’e geçtiğinde bir tasarruf devri değişimi olmuştur. MÖ 207, Yahudiye üzerindeki Mısır yönetimi tasarruf devrinden, Güzel Ülke üzerindeki Seleukos yönetimi tasarruf devrine geçişi temsil eder. Güzel Ülke üzerindeki Seleukos denetiminin tasarruf devri, MÖ 167’de Makabilerin isyanını doğurdu.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

Neron’a ait 250 yıllık dönem, Büyük Konstantin’in tarihiyle sona erer ve iki savaş arasında nihayete eren 250 yıl, Büyük Antiokhos’un tarihidir. Raphia Savaşı’nda IV. Ptolemaios, Büyük Antiokhos’u mağlup etti ve IV. Ptolemaios on yedi yıl hüküm sürdü. Her iki 250 yıllık dönem de müstakil bir on yedi yıllık dönemi içerir. İkisinin de sonu, Büyük unvanıyla anılan bir hükümdarın tarihiyle biter. Her iki 250 yıllık dönem de belirlenmiş bir peygamberî dönüm noktasında başlar ve yine belirlenmiş bir peygamberî dönüm noktasında sona erer.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

Amerika Birleşik Devletleri 4 Temmuz 1776’da başladı ve bunun üzerinden 250 yıl geçtiğinde takvim 4 Temmuz 2026’yı gösterir; Amerika’yı “büyük” kılmaya çalıştığıyla bilinen Donald Trump o 250 yılı kutlayacaktır. 2026 ise, MÖ 457’den itibaren sayılan 250 yılın yaptığı gibi, Rafya ve Panium’un modern muharebelerinin—Ukrayna Savaşı ve Üçüncü Dünya Savaşı olarak bilinen—tarihinin ortasında son bulur. Bir güney kralının hükümranlığı, ilk Pazar yasası dönemi ve Rafya muharebesinden Panium’a kadar olan dönem, aynı peygamberî tarihle bağlantılı üç on yedi yıllık dönem teşkil eder. Üç 250 yıllık dönem, aynı peygamberî tarihlerde birlikte buluşur. Bu üç 250 yıllık dönem, Donald Trump’la ilişkilendirilen tarih bağlamında—kendisi ya Büyük Konstantin ya da Büyük Antiokhos olarak temsil edilerek—üç peygamberî hakikat çizgisi tesis eder.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

250’er yıllık üç hat, son günlerin üç farklı, fakat birbirini tamamlayan tasvirini sunar. Neron’un hattı, canavarın suretinin teşekkülüne dair peygamberî nitelikleri kusursuz biçimde yansıtan on yedi yıllık bir taviz tarihine işaret eder.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> Rab bana açıkça göstermiştir ki, canavarın sureti deneme süresi kapanmadan önce oluşturulacaktır; çünkü bu, Tanrı’nın halkı için onların ebedî kaderinin kendisiyle belirleneceği büyük sınav olacaktır. Sizin tutumunuz öylesine bir tutarsızlık yumağıdır ki, ancak pek az kişi aldanacaktır.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “Vahiy 13’te bu konu açıkça ortaya konmaktadır; [Vahiy 13:11–17 alıntılanmıştır].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Tanrı’nın halkının mühürlenmeden önce geçmesi gereken sınav budur. Tanrı’ya olan sadakatlerini, O’nun yasasını tutarak ve sahte bir Şabat’ı kabul etmeyi reddederek kanıtlayanların tümü, Rab Tanrı Yehova’nın sancağı altında yer alacak ve yaşayan Tanrı’nın mührünü alacaktır. Göksel kökenli gerçeği bırakıp Pazar Şabatı’nı kabul edenler ise canavarın işaretini alacaktır.” Manuscript Releases, cilt 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

Canavarın sureti, Kilise ile devletin birleşmesi olup, bu ilişki üzerindeki hakimiyet Kilise’nindir. Putperestliği Hristiyanlıkla bir araya getirmeye teşebbüs ederken Konstantin’in verdiği taviz, son günlerdeki tavizin klasik örneğidir.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “Bugün Birleşik Devletler’de kilisenin kurum ve uygulamalarına devletin desteğini sağlamak için sürmekte olan hareketlerde Protestanlar, papacıların izinden gitmektedirler. Dahası, papalığın Eski Dünya’da yitirmiş olduğu üstünlüğü Protestan Amerika’da yeniden kazanması için kapıyı açmaktadırlar. Ve bu harekete daha büyük bir önem kazandıran husus, gözetilen başlıca amacın Pazar gününe riayetin zorla uygulanması olmasıdır—Roma’dan kaynaklanan ve onun kendi yetkisinin işareti olduğunu ileri sürdüğü bir gelenek. Protestan kiliselerine nüfuz eden ve onları, papalığın daha önce yapmış olduğu aynı Pazar yüceltme işini yapmaya sevk eden şey, papalığın ruhudur—dünyevi törelere uyum ruhu, Tanrı’nın buyruklarının üstünde insan geleneklerine gösterilen hürmet ruhu.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> Okuyucu, yakında patlak verecek olan mücadelede kullanılacak vasıtaları anlamak isterse, Roma’nın geçmiş çağlarda aynı amaç uğruna başvurduğu yöntemlerin kaydını izlemesi yeterlidir. Papacılarla Protestanların birleşerek kendi dogmalarını reddedenlere nasıl davranacaklarını bilmek isterse, Roma’nın Sebt’e ve onun savunucularına karşı sergilediği ruha baksın.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> Kraliyet fermanları, genel konsiller ve seküler iktidarın desteklediği kilise nizamları, putperest bayramın Hıristiyan dünyasında şeref mevkiine ulaşmasını sağlayan basamaklardı. Pazar gününe riayeti zorunlu kılan ilk kamusal tedbir, Konstantin tarafından çıkarılan yasaydı (M.S. 321). Bu ferman, kentlilerin “güneşin saygıdeğer günü”nde dinlenmesini şart koşuyor, fakat kır halkına ziraî meşguliyetlerini sürdürme izni veriyordu. Fiilen putperest bir kanun olmakla birlikte, imparator Hıristiyanlığı ismî olarak kabul edişinden sonra onu uygulattı. Büyük Çekişme, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

Pazar yasasına götüren ve yeniden de götürecek olan taviz sürecinin seyri, 313’ten 330’a uzanan on yedi yıllık dönemle temsil edilir; 321’deki ilk Pazar yasası ise tarihî seyrin orta noktasıdır. Başlangıçta Doğu ile Batı’nın evliliği, sonunda ise Doğu ile Batı’nın boşanması vardır. İlk Pazar yasası, isyanı temsil eden orta dönüm noktasıdır; tıpkı İbranî alfabesinin on üçüncü harfinin önüne birinci harf, arkasına da alfabenin yirmi ikinci ve son harfi getirildiğinde İbranice “hakikat” kelimesini teşkil etmesi gibi. Başlangıçtaki evlilik ile sondaki boşanma, alfa harfinin omega harfiyle mutabakatını gösterir. Neron ile başlayan iki yüz elli yıllık dönem, Mesih’in imzasını taşır ve son günlerdeki şimdiki hakikat mevzuuna hitap eder.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

MÖ 457 ile başlayan 250 yıllık dönem, Raphia’dan Panium’a uzanan on yedi yıllık süre içinde yer alan Büyük Antiokhos tarafından temsil edilen devlet idaresini vurgulamaktadır. Bunu devlet idaresi olarak anlıyoruz; çünkü MÖ 457’de 2300 yıllık bir peygamberlik de başlamıştır. Bu 2300 yıl, Tanrı’nın kurtuluş işine tanıklık eden peygamberliğin iç çizgisidir ve kilise idaresine ilişkin bir simgeyle örtüşür. Nero ile başlayan 250 yıllık dönemden farklı olarak, MÖ 457’de başlayan dönem, Amerika’yı ve ardından dünyayı büyük kılmaya çalışan son Amerikan başkanının, barışın bin yıllık altın çağına dair yanlış Katolik kavramını teşvik ederken üstlendiği siyasal rolü ele almaktadır.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

Vahiy 13’teki yerden çıkan canavar olan Amerika Birleşik Devletleri’nin iki yüz elli yılı, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığının sona erişini işaret eder; bu krallık başladığı gibi, savaşın ortasında sona erer. Tarihin galipleri, korunan tarih kaydını belirler. Ejderhanın gücüyle desteklenen küreselci Demokratlar mevcut anarşiyi bir devrim olarak görürken, çok konuşup eyleme geçmeyen Cumhuriyetçiler bu mevcut tarihi bir iç savaş olarak görürler. Demokratlar, Kutsal Kitap peygamberliğinde geçen ejderhanın temsilcileridir ve Cumhuriyetçiler de imandan dönmüş Protestanlar olarak temsil edilir; ya da Yuhanna’nın Vahiy 16’daki ifadesiyle, onlar sahte peygamberdirler. Amerika Birleşik Devletleri bir devrim savaşıyla başladı ve bir devrim savaşıyla sona erer. Cumhuriyetçi Parti bir iç savaş içinde başladı ve bir iç savaş içinde sona erer. Cumhuriyetçiler, Demokratların devrim olarak adlandırdığı şeyi iç savaş olarak görürler.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

Trump, son Cumhuriyetçi başkan olarak, İç Savaş’ın haricî tarihinde zuhur etmiş olan ilk Cumhuriyetçi başkanın peygamberî niteliklerine sahiptir. Lincoln’ün haricî İç Savaşı, aynı zamanda, 1863’te—Azatlık Bildirgesi’nin ilan edildiği o yıl—sona eren, Yeşaya’nın yedinci bölümünün sekizinci ayetindeki peygamberliğin dâhilî tarihiydi. İki taraf arasındaki ayrım, birincil ve kurucu bir peygamberî ilkedir. Bu ayrım Kabil ile Habil’le başladı; Mesih zamanında ise, bir Habil’i öldürmek üzere olan Kabil’in iki sınıfı olarak Sadukiler ve Ferisiler tarafından temsil edildiler.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

Ferisiler ve Sadukiler, farklı gerekçelerle de olsa, sonuçta aynı mutabakatla Mesihlerini çarmıha germeyi kabul edenleri temsil eder. Ferisiler, yasayı muhafaza etme iddiasındaydılar, fakat bunu yapmıyorlardı; tıpkı Cumhuriyetçilerde olduğu gibi. Ferisiler, asıl ilahi yasayı muhafaza ettiklerini ileri sürüyorlardı; ancak yasayı kendi bağnaz mantıklarıyla yorumluyorlardı. Ferisiler için asıl Yasa neyse, Cumhuriyetçiler için de Anayasa odur; yani desteklediklerini iddia ettikleri, ama desteklemedikleri bizzat o Anayasa. Sadukiler Tanrı’nın kudretini reddettiler; ve Ferisilerden daha küçük bir mezhep olmalarına rağmen, Mesih’in zamanında Yahudiye’nin dini ve siyasi sahnesini onlar kontrol ediyordu. Demokratlar, Cumhuriyetçilerden daha küçük bir mezheptir; iktidarda kalabilmek için hile yapmak zorunda kalacakları kadar küçüktürler. Yine de iktidarda kalırlar; çünkü herkes için eşit adaleti savunduklarını beyan eden karşıtları, savunduklarını ileri sürdükleri yasanın ilkelerini uygulatmak için hiçbir şey yapmazlar.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

Güneşin altında yeni bir şey yoktur ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki iki siyasî parti, Ferisiler ve Sadukiler peygamberlik sahnesinin nasıl bir parçası idiyse, aynı ölçüde onun bir parçasıdır. Elbette bu peygamberlik çizgisi boyunca başka birçok benzerlik vardır; ne var ki, ancak, her ne kadar birbirlerinin hasmı olsalar da kutsallığa karşı birleşen bu iki kutsal olmayan gücün peygamberlik ilişkisini gördüğünüzde, Ptolemy ile Uzziah’ı doğru ışıkta görürsünüz. Her iki güneyli kral da aynı mabette kurban takdim etmeye teşebbüs etti; fakat Mısır’dan olan Ptolemy bir ejderha gücünü temsil eder—Demokratlar. Yahuda’nın kralı olarak Uzziah ise şanlı diyarın önderidir; bu da mürtet Protestanlık, yani sahte peygamber—Cumhuriyetçiler.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

Ejder ile sahte peygamber arasındaki ilişki, klasik olarak Karmel Dağı’nda temsil edilmiştir. Dağda, Ahab ejderi; İzebel’in Baal ve Aştarot peygamberleri ise İlyas’a karşı duran sahte peygamberleri temsil etti. İzebel olan canavar, yine de Samiriye’de perde arkasındaydı. Ejderin sahte peygamberle birleşimi, çarmıhta putperest Roma ile Yahudilerin birleşmesiyle de temsil edilmiştir; Pazar yasasında Demokratlar ile Cumhuriyetçilerin birleşmesi de böyle olacaktır. Birleşik bir gücün unsurları, yeryüzü canavarının Cumhuriyetçilik boynuzunun içinde yer alan Demokratlar ve Cumhuriyetçiler tarafından temsil edilmektedir. Bu iki kutsal olmayan siyasî güç Kabil ile temsil edilmektedir; Habil’in soyu da ikili bir bölünmeye sahiptir.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

Habil’in hattı, Kabil’in dış hattına nispetle iç hattır ve iki bakire zümresiyle temsil edilir. Yerden çıkan canavar olan Amerika Birleşik Devletleri’nin Protestan boynuzunun ilerleyişi, Amerika Birleşik Devletleri’nin Kutsal Kitap peygamberliğinde altıncı krallık olduğu 1798’de Sardis kilisesiyle başlayan bir dizi dinî tasfiye ile temsil edilir. Sardis, yaşadığını ileri süren bir ada sahip olan, fakat ölü bir kiliseydi. 1798’e gelindiğinde, papalık kilisesinden kopmuş Protestan mezhepler çoktan Roma’ya geri dönmekteydi. Hristiyanlara ilk kez Antakya’da “Hristiyan” adı verildi.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> Öğrencilerin ilk kez Hristiyanlar olarak adlandırıldığı yer Antakya’ydı. Bu ad onlara verildi; çünkü vaazlarının, öğretilerinin ve konuşmalarının başlıca konusu Mesih’ti. Öğrencilerinin O’nun bizzat varlığıyla kutsandığı, yeryüzündeki hizmetinin günlerinde gerçekleşen olayları durmadan anlatıyorlardı. Usanmadan O’nun öğretileri ve şifa mucizeleri üzerinde duruyorlardı. Titreyen dudaklarla ve yaşlı gözlerle bahçede çektiği ıstırabı, ihaneti, yargılanması ve idamını; düşmanlarının O’na reva gördüğü ağır hakaret ve işkenceye katlanırken sergilediği tahammül ve alçakgönüllülüğü; ve O’na zulmedenler için dua ederken gösterdiği Tanrısal merhameti anlatıyorlardı. Dirilişi ve göğe yükselişi ile, gökte, düşmüş insan için Aracı olarak sürdürdüğü hizmet, üzerinde sevinçle durdukları konulardı. Mesih’i vaaz edip dualarını O’nun aracılığıyla Tanrı’ya yönelttikleri için, putperestlerin onları Hristiyanlar diye adlandırmaları pek yerindeydi.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> "Onlara Hristiyan adını veren Tanrı'ydı. Bu, Mesih'e bağlananların hepsine verilen kraliyet adıdır. Yakup daha sonra bu ad hakkında şöyle yazdı: 'Zenginler sizi ezmiyor ve sizi mahkemelere sürüklemiyorlar mı? Adıyla çağrıldığınız o değerli ada küfretmiyorlar mı?' Yakup 2:6, 7. Ve Petrus şöyle ilan etti: 'Bir kimse Hristiyan olarak acı çekerse utanmasın; tersine, bu konuda Tanrı'yı yüceltsin.' 'Mesih'in adı uğruna kınanırsanız ne mutlusunuz; çünkü yücelik Ruhu ve Tanrı'nın Ruhu üzerinizde durmaktadır.' 1. Petrus 4:16, 14." Elçilerin İşleri, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

Efes kilisesine Hıristiyan adı verildi; bu da zulüm gören Smirna kilisesine yol açtı; onu Bergama dönemindeki uzlaşma kilisesi izledi. Papalık tahta çıktığında, bir ayrışma Tanrı’nın gerçek kilisesini çöldeki kilise olarak ayırt etti. Roma kilisesi Tiyatira idi. Bin iki yüz altmış yıllık çöl döneminin sonunda Protestan kilisesi ortaya çıktı ve o andan itibaren Protestan boynuzu ilahî bir sınamalar ve tasfiyeler dizisiyle temsil edilir.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

Protestanlık, Martin Luther’in 1517’de 95 tezini kapıya çivilemesiyle başladı ve "23" yıl sonra, 1540’ta Cizvit tarikatı kuruldu. 2013’te Habakkuk’un Tabloları’nın 95’inci ve son sunumu kapıya çivilendi ve 13 Mart 2013’te ilk Cizvit papa göreve başladı. Martin Luther, tam da o tarihsel süreçte Papa Leo tarafından aforoz edildi. Varın siz değerlendirin...

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

1798’de Sardis kilisesi “Protestan” adını sahiplendiğini ileri sürüyordu; ancak Roma’ya geri dönmekle bu ada sadık kalamıyordu. 1844’te Millerci Adventizm Protestanlığın meşalesini devraldığında, bu, Tanrı’nın tapınağını kurduğu Yahuda oymağıyla kan bağı bulunan bir ulus olan İsrail’in ilk kralı Yeroboam’a karşı bir kınama teşkil ediyordu. Yeroboam, ulusunun eski esaretini temsil eden dine dayanan sahte bir ibadet düzeni kurdu. Öyküyle bağlantılı bütün peygamberî anlamıyla birlikte bir canavarın putunu dikerek Harun’un temel başkaldırısını yineledi. Ne var ki onun adama töreninde Millerci Adventizm, gerçek ibadeti Tanrı’nın yaşadığı mabede yöneltmeyi sürdürme konusundaki isteksizliğini kınadı. Yeroboam, ibadetin odağının Beytel ve Dan’da olmasını istiyordu; bu da 1844’te Mesih’in En Kutsal Yer’e girişinde O’nu izlemeyi reddeden Sardis’tekileri temsil ediyordu.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

Millerit Adventizm, Roma'nın dinine geri dönmeyi seçti ve Miller'in mesajını reddetmek suretiyle henüz sahte peygamberler olarak ifşa edilmiş bulunanların bizzat aynı doktrinel argümanlarını, yedi zamanın peygamberî mesajını reddetmelerini meşrulaştırmak amacıyla teolojik otoriteleri olarak benimsedi. Millerit Adventizm, itaatsiz peygamberde olduğu gibi, Tanrı'nın yönlendirmesini izlemek yerine kendi yolunu seçti. Akıllı ve akılsız bakirelerin tüm imtihan ve tasfiyelerinde, peygamberî tarihte Protestan Reformu'ndan itibaren, akılsızlar tarafından seçilen yol, kurtarıldığınız diyarın tapınmasına geri döndüren yoldur; ve denildiği gibi, "bütün yollar Roma'ya çıkar." Yeremya'nın eski yolları hariç tüm yollar.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

Protestan Reformu, Tanrı’nın halkını Vaat Edilmiş Topraklar’a götürmek üzere Musa’nın Mısır’a dönüşüyle tipolojik olarak temsil edilmişti. Esaret diyarından çıkar çıkmaz Tanrı, seçtiği halkına yasasını vermeyi amaçladı. Musa’nın çizgisinde ve Protestan Reformu’nun çizgisinde, kurtuluşun hemen ardından isyan zuhur etti. Tanrı, yaşayan bir ada sahip olduklarını iddia eden, fakat William Miller’in mesajı zamanına gelindiğinde ölü olan Sardis’i sınadı. 1844’te iki arındırma gerçekleşti; ilki, Protestan olduklarını ileri sürmüş, ancak ölü oldukları kanıtlanmış olan Sardis kilisesinin arındırılmasıydı; ardından ise aynı yıl, on bakire benzetmesinin yerine gelmesi uyarınca Milleritler arındırıldı.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

Demokratlar ve Cumhuriyetçiler, birlikte Vahiy on üçüncü bölümdeki yeryüzü canavarı üzerindeki Cumhuriyetçi boynuzu oluşturan iki siyasî sınıfı temsil eder. Bilge ve akılsız bakireler, birlikte yeryüzü canavarı üzerindeki Protestan boynuzu oluşturan iki dinî sınıftır. Bilge bakireler, Antakya’da verilen ilk ada sahiptir. Bilge bakireler Hristiyanlardır; ama aynı zamanda ad alma vaadine sahip olan Filadelfyalılardır.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> Yenen kişiyi Tanrımın tapınağında bir sütun kılacağım; artık oradan bir daha çıkmayacak. Onun üzerine Tanrımın adını ve Tanrımın kentinin adını—Tanrımdan gökten inen Yeni Yeruşalim’i—ve kendi yeni adımı yazacağım. Vahiy 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

Tanrı'nın halkını 'Hristiyan' diye adlandırması ilk kez Antakya'da gerçekleşti; yüz kırk dört binin Laodikya hareketinin yüz kırk dört binin Filadelfya hareketine dönüştüğü tarih ise, aynı zamanda Antakya kenti adını ondan alan Büyük Antiokhos’un tarihidir; Raphia ile Panium muharebeleri arasındaki 250 yıllık bir dönemin sonunda temsil edilen de odur.

We will continue these things in the next article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

Back to Articles