Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seven

Yoel Kitabı ve Laodikyalı Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Yedinci

Number Seven

Yedi Numara

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word

In the first few articles we included the passage from The Desire of Ages which addresses Christ presenting the parable of the vineyard to the quibbling Jews. The parable of the song of the vineyard is also the song of Moses and the Lamb which the one hundred and forty-four thousand, and inspiration informs us that a “song” in prophecy represents an “experience.” The one hundred and forty-four thousand follow the Lamb whithersoever He goeth, so they will walk through the same experience as did Christ and Moses. Christ as the omega of ancient Israel’s prophetic history and Moses the alpha of ancient Israel’s prophetic history both lived in parallel periods when a former covenant people were being passed by and as a new covenant people were being chosen. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and of the Lamb by experiencing a history when a former covenant people are being passed by—while the Lord enters into covenant with His final covenant people.

İlk birkaç makalede, Mesih’in bağ benzetmesini itiraz eden Yahudilere sunmasını ele alan The Desire of Ages’tan pasajı dahil etmiştik. Bağın ezgisine ilişkin benzetme aynı zamanda yüz kırk dört binin söylediği Musa’nın ve Kuzu’nun ezgisidir; ve ilham bize peygamberlikte bir "ezgi"nin bir "deneyim"i temsil ettiğini bildirir. Yüz kırk dört bin, Kuzu nereye giderse O’nu oraya dek izler; bu yüzden Mesih ve Musa’nın yaşadığı aynı deneyimden geçeceklerdir. Eski İsrail’in peygamberlik tarihinin omega’sı olan Mesih ile alfa’sı olan Musa, hem eski bir antlaşma halkının bir kenara bırakıldığı hem de yeni bir antlaşma halkının seçildiği paralel dönemlerde yaşadılar. Yüz kırk dört bin, Rab’bin son antlaşma halkıyla antlaşmaya girdiği bir dönemde, önceki bir antlaşma halkının bir kenara bırakıldığı bir tarihi yaşayarak Musa’nın ve Kuzu’nun ezgisini söyler.

Prophetically when Christ was presenting the parable it aligns with Peter addressing the quibbling Jews at Pentecost. In the final crisis, Jesus presenting the parable to the quibbling Jews, represents those who are singing the song of the vineyard to the drunkards of Ephraim. Peter is presenting the same song at Pentecost, only he is singing in the key of Joel. The song of the vineyard is the song of a former covenant people being divorced during the same time that a new covenant people are being married to the Lord. The virgins who were disappointed and entered into the tarrying time were waiting for the marriage, and the perfect fulfillment would be that they are waiting for the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Peygamberlik açısından, Mesih benzetmeyi sunarken bu, Pentekost’ta Petrus’un itiraz eden Yahudilere hitap etmesiyle örtüşür. Son krizde, İsa’nın benzetmeyi itiraz eden Yahudilere sunması, Efrayim’in sarhoşlarına bağ ilahisini söyleyenleri temsil eder. Petrus Pentekost’ta aynı ilahiyi sunmaktadır; yalnız bunu Yoel’in makamında söylemektedir. Bağ ilahisi, eski antlaşma halkının boşandığı ve aynı zamanda yeni antlaşma halkının Rab’le evlendirildiği ilahidir. Hayal kırıklığına uğrayıp bekleme zamanına giren bakireler evliliği bekliyorlardı ve bunun mükemmel karşılığı, yüz kırk dört binin mühürlenmesini beklemeleridir.

The book of Joel begins with its first chapter describing how God’s vineyard has been destroyed by the drinkers of wine and strong drink, who have had the “new wine” cut off from their mouths. As soon as Jesus informed the Jews their kingdom would be taken from them and given to a group of husbandmen who will bring forth the genuine fruits of the vineyard, Jesus switched gears and cited the cornerstone in the temple that was set aside, but which was destined to become the capstone. The beginning was going to be repeated at the end, and when this truth is set forth, it is represented as “marvelous.”

Yoel kitabı, ilk bölümünde, Tanrı'nın bağının şarap ve sert içki içenler tarafından nasıl yok edildiğini ve “yeni şarabın” ağızlarından kesildiğini anlatarak başlar. İsa, Yahudilere krallıklarının ellerinden alınacağını ve bağın hakiki meyvelerini verecek bir bağcılar topluluğuna verileceğini bildirir bildirmez, ardından tapınaktaki bir köşe taşına atıfta bulundu; bu taş bir kenara konmuştu ama tepe taşı olmaya yazgılıydı. Başlangıç sonda tekrarlanacaktı ve bu gerçek ortaya konduğunda “harika” olarak nitelendirilirdi.

The “rule of first mention” in God’s Word informs us that because Joel first addresses the destruction of the vineyard that it is the primary point of his testimony. Joel is not alone for every major prophet begins their testimony addressing the sins and lost condition of Israel.

Tanrı'nın Sözü'ndeki "ilk bahsedilme kuralı", Joel'in önce bağın yıkımını ele almış olmasından hareketle, bunun onun tanıklığının esas noktası olduğunu bize bildirir. Joel yalnız değildir; çünkü her büyük peygamber, tanıklıklarına İsrail'in günahlarını ve kayıp durumunu ele alarak başlar.

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

Yeşaya’nın yirmi sekizinci bölümünde “Yeruşalim’i yöneten alaycı adamlar”, “Efrayim’in sarhoşları” ve “gurur tacı” olarak temsil edilir. “Taç” liderliği, “gurur” ise şeytani bir karakteri temsil eder.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law.

Sarhoşlar, Tanrı’nın yücelik “tacı” hâline gelen bakiye (“kalıntı”) ile tezat oluşturur; çünkü son yağmur sırasında Rab, çarmıhta “lütuf krallığı”nı kurmasıyla örneklenen şekilde “yücelik krallığı”nı kurar. Çarmıhtaki “lütuf krallığı”, “Pazar yasası”ndaki “yücelik krallığı”nın tipidir.

The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living also began. In the sealing time the outpouring of the Holy Spirit began at 9/11, as Jesus breathed a few drops. It is the foundation and the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry that is the capstone. “Marvelous” is a symbol of the period of the outpouring of the spirit from “9/11 unto the Sunday law.”

Geç yağmur, yüz kırk dört binin mühürlenmesinin ve yaşayanların yargısının da başladığı 9/11'de başladı. Mühürleme zamanında Kutsal Ruh'un dökülmesi 9/11'de başladı; İsa birkaç damla üfledi. Bu temeldir ve Gece Yarısı Çığlığı'ndaki Kutsal Ruh'un dökülmesi baş taşıdır. "Harika", "9/11'den Pazar Yasası'na kadar" Ruh'un dökülüşü döneminin bir sembolüdür.

The parallel, yet opposite symbolism of the “crown” representing leadership is set forth in the narrative of Isaiah twenty-eight when the drunkards who rule Jerusalem are passed by and the leadership of God’s church is given to the residue. This illustrates the parable of the vineyard. The drunkard’s crown is removed and the one hundred and forty-four thousand are then the crown which represents Christ’s kingdom. Isaiah teaches the same truth in chapter twenty-two when Shebna is cast into a far country and replaced with Eliakim. Whether it is the drunkards of Ephraim or Shebna in chapter twenty-two they both represent the leadership of God’s former covenant people being passed by.

“Taç”ın önderliği temsil etmesine ilişkin paralel ama zıt simgesellik, Yeruşalim’i yöneten sarhoşların atlandığı ve Tanrı’nın kilisesinin önderliğinin kalanlara verildiği Yeşaya yirmi sekizinci bölümün anlatısında ortaya konur. Bu, bağ benzetmesini gözler önüne serer. Sarhoşun tacı alınır ve yüz kırk dört bin, Mesih’in egemenliğini temsil eden taç olur. Yeşaya, Şebna’nın uzak bir ülkeye atılıp yerine Elyakim’in getirildiği yirmi ikinci bölümde de aynı gerçeği öğretir. İster Efrayim’in sarhoşları ister yirmi ikinci bölümdeki Şebna olsun, ikisi de Tanrı’nın eski antlaşma halkının önderliğinin atlandığını temsil eder.

Zechariah identifies the Triumphal Entry, which is also the Midnight Cry, and the verses that follow agree with Isaiah by identifying God’s people as a crown.

Zekeriya, Gece Yarısı Çığlığı da olan Zaferli Giriş’i tanımlar ve ardından gelen ayetler, Tanrı’nın halkını bir taç olarak tanımlayarak Yeşaya ile uyum içindedir.

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. And I will cut off the chariot from Ephraim, and the horse from Jerusalem, and the battle bow shall be cut off: and he shall speak peace unto the heathen: and his dominion shall be from sea even to sea, and from the river even to the ends of the earth.

> Sevinçten coş, ey Siyon kızı; haykır, ey Yeruşalim kızı: İşte, kralın sana geliyor; adildir ve kurtuluş getiren; alçakgönüllüdür ve bir eşeğe, evet, bir sıpaya, bir eşeğin yavrusuna binmiş olarak. Efrayim’den savaş arabasını, Yeruşalim’den atı ortadan kaldıracağım; savaş yayı da kırılacak. O, uluslara barış ilan edecek; egemenliği denizden denize, ırmaktan yeryüzünün uçlarına kadar uzanacak.

> As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water.

> Sana gelince, antlaşmanın kanıyla, içinde su olmayan kuyudan tutsaklarını salıverdim.

> Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even today do I declare that I will render double unto thee; When I have bent Judah for me, filled the bow with Ephraim, and raised up thy sons, O Zion, against thy sons, O Greece, and made thee as the sword of a mighty man.

> Hisara dönün, ey umut tutsakları; bugün bile sana iki kat vereceğimi ilan ediyorum. Kendim için Yahuda’yı yay gibi gereceğim, yayı Efrayim’le dolduracağım, ey Siyon, senin oğullarını, ey Yunanistan, senin oğullarına karşı kaldıracağım ve seni güçlü bir adamın kılıcı gibi yapacağım.

> And the Lord shall be seen over them, and his arrow shall go forth as the lightning: and the Lord God shall blow the trumpet, and shall go with whirlwinds of the south. The Lord of hosts shall defend them; and they shall devour, and subdue with sling stones; and they shall drink, and make a noise as through wine; and they shall be filled like bowls, and as the corners of the altar. And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Zechariah 9:9–17.

> Rab onların üzerinde görünecek, oku şimşek gibi fırlayıp gidecek; Rab Tanrı boruya üfleyecek ve güneyin kasırgalarıyla ilerleyecek. Orduların Rabbi onları savunacak; onlar da yiyip bitirecek, sapan taşlarıyla alt edecekler; içecek ve şarap içmiş gibi gürültü edecekler; kâseler gibi ve sunağın köşeleri gibi dolacaklar. O gün Rab, onların Tanrısı, onları halkının sürüsü gibi kurtaracak; çünkü onlar, ülkesinde bir sancak gibi yükseltilen tacın taşları gibi olacaklar. Çünkü onun iyiliği ne büyüktür, güzelliği ne yücedir! Tahıl delikanlıları, yeni şarap da genç kızları neşelendirecek. Zekeriya 9:9-17.

Verse eleven (9/11) states, “As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water.” Christ confirmed the covenant with many for one week, and the week began at His baptism. For three and a half years Christ walked among men and in the concluding period of those three and a half years Christ fulfilled Zechariah’s prediction identifying the triumphal entry of the Messiah into Jerusalem. The Midnight Cry began a period which led to Christ’s death, burial and resurrection. Christ’s baptism represents His death, burial and resurrection, so the beginning and ending of the period of three and a half years are the same.

On birinci ayet (9:11) şöyle der: "Sana gelince, antlaşmanın kanıyla, içinde su bulunmayan çukurdan tutsaklarını salıverdim." Mesih birçoklarıyla antlaşmayı bir hafta için sağlamlaştırdı ve bu hafta O’nun vaftiziyle başladı. Üç buçuk yıl boyunca Mesih insanların arasında yürüdü ve bu üç buçuk yılın son döneminde Mesih, kendi Yeruşalim’e görkemli girişini bildiren Zekeriya’nın peygamberliğini yerine getirdi. Gece Yarısı Çığlığı, Mesih’in ölümüne, gömülmesine ve dirilişine götüren bir dönemi başlattı. Mesih’in vaftizi O’nun ölümü, gömülmesi ve dirilişini temsil eder; bu yüzden üç buçuk yıllık dönemin başlangıcı ile sonu aynıdır.

Christ’s baptism typifies 9/11, and 9/11 marks the beginning of a period that ends at the Sunday law. At 9/11 the latter rain began to sprinkle and at the Sunday law it is poured out without measure as typified by Christ breathing upon the disciples a few drops of rain in advance of the outpouring at Pentecost.

Mesih’in vaftizi 11 Eylül’ün bir tipidir ve 11 Eylül, Pazar yasasında sona eren bir dönemin başlangıcını işaret eder. 11 Eylül’de geç yağmur serpmeye başladı ve Pazar yasasında, Pentekost’taki dökülüşten önce Mesih’in öğrencilerin üzerine üflemesiyle birkaç damla yağmurun önceden verilmesiyle tiplenmiş olduğu gibi, ölçüsüzce dökülecektir.

Zechariah 9:11 aligns with 9/11 and also the Midnight Cry which leads to the Sunday law. At 9/11 the Laodicean message arrived as present truth as it had done in 1856 and 1888. The Laodicean message is given to people who are unaware that they are dead. They are in a “pit” with no latter rain message, for their pit has no water. If Laodicea would just respond to the knocking on their hearts the Lord would raise them out of the pit, for until probation closes at the Sunday law they are “prisoners of hope.”

Zekeriya 9:11, 9/11 ile ve ayrıca Pazar yasasına götüren Gece Yarısı Çığlığı ile örtüşür. 9/11’de, Laodikya mesajı 1856 ve 1888’de olduğu gibi şimdiki hakikat olarak geldi. Laodikya mesajı, ölü olduklarının farkında olmayan insanlara verilir. Onlar, çukurlarında su olmadığı için, son yağmur mesajı olmayan bir “çukur”un içindedirler. Laodikya yüreklerinin kapısını çalan sese sadece karşılık verseydi, Rab onları çukurdan çıkarırdı; çünkü Pazar yasasında lütuf kapısı kapanana dek onlar “umut tutsakları”dır.

> As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water. Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even to day do I declare that I will render double unto thee. Zechariah 9:11, 12.

> Sana gelince de, antlaşmanın kanıyla tutsaklarını su bulunmayan çukurdan salıverdim. Ey umut mahkûmları, kaleye dönün; bugün bile sana iki kat vereceğimi ilan ediyorum. Zekeriya 9:11, 12.

9/11 empowered the message which arrived in 1989. That message is the third angel’s message, but in the structure and terms of the Millerite reformatory movement, 1989 marked the arrival of the first angel. The first angel’s message was empowered on August 11, 1840 by a fulfillment of a prophecy concerning Islam, and it identifies that 1989’s arrival of the third angel would be empowered by a fulfillment of a prophecy concerning Islam.

11 Eylül, 1989'da gelen mesajı güçlendirdi. O mesaj üçüncü meleğin mesajıdır; ancak Millerci reform hareketinin yapısı ve terimlerine göre, 1989 birinci meleğin gelişini işaretledi. Birinci meleğin mesajı, 11 Ağustos 1840'ta İslam'la ilgili bir peygamberliğin gerçekleşmesiyle güçlendirildi ve bu, 1989'da üçüncü meleğin gelişinin de İslam'la ilgili bir peygamberliğin gerçekleşmesiyle güçlendirileceğini belirtir.

When the prophecy of Islam was confirmed on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended, thus typifying the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. The empowerment of the first angel in 1840, and the empowerment of the second angel in 1844 both typify the empowerment of the third angel on 9/11. July 18, 2020 was the arrival of the second angel as typified by the first disappointment of the Millerites on April 19, 1844. The histories of both empowerments of the first and second angels of Millerite history, and also the history of the empowerment of the third angel on 9/11 provide witnesses to the empowerment of the message of the Midnight Cry that arrived in July 2023.

İslam’la ilgili peygamberlik sözünün 11 Ağustos 1840’ta doğrulanmasıyla Vahiy’in 10. bölümündeki melek indi; böylece 11 Eylül’de Vahiy’in 18. bölümündeki meleğin inişine örnek teşkil etti. 1840’ta birinci meleğin güçlendirilmesi ve 1844’te ikinci meleğin güçlendirilmesi, her ikisi de 11 Eylül’de üçüncü meleğin güçlendirilmesine örnek teşkil eder. 18 Temmuz 2020, 19 Nisan 1844’te Milleritlerin ilk hayal kırıklığı ile örneklenen ikinci meleğin gelişiydi. Millerit tarihindeki birinci ve ikinci meleklerin her iki güçlendirilmesinin tarihleri ile 11 Eylül’de üçüncü meleğin güçlendirilmesinin tarihi, Temmuz 2023’te gelen Gece Yarısı Çığlığı mesajının güçlendirilmesine tanıklık eder.

The period of the sealing begins at 9/11 and ends at the Sunday law. It begins with Christ breathing a few drops of the latter rain and ends with tongues of fire carrying a message to the world at Pentecost. Peter identified Pentecost as a fulfillment of Joel. That being the fact of the matter it establishes that Christ’s breathing was also a fulfillment of Joel, for the Pentecostal season has a specific beginning and ending that demonstrates that the alpha is also the omega. The day of Christ’s resurrection the barley first fruit offering was made, and fifty days later on Pentecost the wheat first fruit offering was lifted up. 9/11 typifies the Midnight Cry that arrives just before and leads to the Sunday law. The perfect fulfillment of Zechariah 9:9 representation of the Midnight Cry is post-July 2023.

Mühürlenme dönemi 11 Eylül’de başlar ve Pazar yasasında sona erer. Mesih’in geç yağmurdan birkaç damlasını üflemesiyle başlar ve Pentekost’ta dünyaya bir mesaj taşıyan ateşten dillerle sona erer. Petrus, Pentekost’u Yoel’deki sözlerin bir yerine gelişi olarak tanımladı. Durum böyle olduğuna göre, bu, Mesih’in üflemesinin de Yoel’deki sözlerin bir yerine gelişi olduğunu gösterir; çünkü Pentekost dönemi, alfanın aynı zamanda omega olduğunu gösteren belirli bir başlangıca ve sona sahiptir. Mesih’in diriliş günü arpanın ilk ürün sunusu yapıldı ve elli gün sonra Pentekost’ta buğdayın ilk ürün sunusu kaldırıldı. 11 Eylül, Pazar yasasından hemen önce gelen ve ona götüren Gece Yarısı Çığlığı’nı simgeler. Gece Yarısı Çığlığı’nın Zekeriya 9:9’daki temsilinin kusursuz yerine gelişi Temmuz 2023 sonrasındadır.

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

> Çok sevin, ey Siyon kızı; haykır, ey Yeruşalim kızı: İşte, senin kralın sana geliyor; adil ve kurtarıcıdır; alçakgönüllüdür ve bir eşeğe, bir de eşeğin yavrusu olan sıpaya binmiş olarak. Zekarya 9:9.

So Zechariah agrees with Isaiah’s symbolization of God’s people being a crown, but he adds that the crown is also the ensign when he recorded, “for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land“, and Zechariah further echoes the joy associated with Joel’s symbols of “corn” and “new wine,” by stating, “corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids.” As we consider the record of the drunkards of Ephraim in chapter twenty-eight, take note that this is the biblical chapter that identifies the “rest and the refreshing.” This is one of the primary passages in the Scriptures concerning the latter rain, so these drunkards of Ephraim must be the same drunks Joel speaks of.

Buna göre Zekeriya, Tanrı’nın halkının bir taçla simgelenmesi konusunda Yeşaya’yla hemfikirdir; ama “çünkü onlar bir tacın taşları gibi olacak, onun ülkesinde bir sancak gibi yükseltilecekler” diye kaydederken, tacın aynı zamanda sancak olduğunu da ekler ve Zekeriya, “tahıl genç erkekleri neşelendirecek, yeni şarap da genç kızları” diyerek Yoel’in “tahıl” ve “yeni şarap” simgeleriyle bağlantılı sevince de yankı verir. Yirmi sekizinci bölümde Efrayim’in sarhoşlarıyla ilgili kaydı ele alırken, bunun “dinlenme ve rahatlama”yı tanımlayan Kutsal Yazılar’daki bölüm olduğuna dikkat edin. Bu, son yağmurla ilgili Kutsal Yazılar’daki başlıca pasajlardan biridir; öyleyse Efrayim’in bu sarhoşları, Yoel’in sözünü ettiği aynı sarhoşlar olmalıdır.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. …

> Kibir tacına, Efrayim’in sarhoşlarına vay hâllerine! Görkemli güzellikleri, şaraba yenik düşenlerin bereketli vadilerinin başında duran solan bir çiçek gibidir! İşte, Rab’bin kudretli ve güçlü biri vardır; dolu kasırgası ve yok edici fırtına gibi, taşan güçlü suların seli gibi, onu eliyle yere çarpacak. Kibir tacı, Efrayim’in sarhoşları, ayaklar altında çiğnenecek; ve bereketli vadinin başındaki görkemli güzellik solan bir çiçek olacak ve yazdan önceki erken meyve gibi; ona bakan, onu görür görmez, daha elindeyken yiyip bitirir. O gün Orduların Rabbi, halkının kalanı için bir yücelik tacı ve bir güzellik tacı olacak; yargıda oturana yargı ruhu, savaşı kapıya kadar geri çevirenlere güç olacak. Ama onlar da şarap yüzünden saptılar, sert içki yüzünden yoldan çıktılar; kâhin ve peygamber sert içki yüzünden saptılar, şarapla yutuldular, sert içki yüzünden yoldan çıktılar; görüde yanılıyor, yargıda sendeleyip düşüyorlar. Çünkü bütün masalar kusmuk ve pislikle dolu; temiz bir yer kalmamış. ...

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned.

> Durun ve hayrete düşün; bağırın, feryat edin: sarhoşlar, ama şarapla değil; sendeleyip duruyorlar, ama sert içkiyle değil. Çünkü Rab üzerinize derin uyku ruhunu döktü ve gözlerinizi kapadı; peygamberleri ve önderlerinizi, görenleri örttü. Ve bütün görüm, sizin için mühürlü bir kitabın sözleri gibi oldu; insanlar onu okur yazar birine verip, “Yalvarırım, bunu oku,” derler; o da, “Okuyamam, çünkü mühürlü,” der. Sonra kitap okur yazar olmayana verilir ve, “Yalvarırım, bunu oku,” denir; o da, “Ben okuma yazma bilmem,” der.

> Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 28:1–8; 29:9–16.

> Bu nedenle Rab dedi ki: Bu halk ağızlarıyla bana yaklaşır ve dudaklarıyla bana saygı gösterir, ama yüreklerini benden uzaklaştırmışlardır; bana yönelik korkuları ise insanların buyruğuyla öğretilmiştir. Bu yüzden, işte, bu halkın arasında şaşılacak bir iş yapmaya girişeceğim, şaşılacak bir iş ve bir harika; çünkü bilge adamlarının bilgeliği yok olacak ve ihtiyatlı adamlarının anlayışı gizlenecektir. Vay öğütlerini Rab’den derinlere gizlemeye çalışanların hâline; işleri karanlıktadır ve derler ki, Kim bizi görüyor? Kim bizi biliyor? Kuşkusuz sizin her şeyi altüst edişiniz çömlekçinin çamuru gibi sayılacaktır: çünkü yapılan iş, onu yapana, Beni o yapmadı, diyebilir mi? Ya da biçim verilmiş olan, onu biçim verene, Onun anlayışı yoktu, diyebilir mi? Yeşaya 28:1-8; 29:9-16.

The Lord is going to do a “marvelous work” among the drunkards of Ephraim as he removes their wisdom and understanding, the very two elements associated with understanding the increase of knowledge when a prophetic message is unsealed. It is the wise who understand. Part of the “marvelous work” is removing the knowledge that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah from the minds of the drunkards of Ephraim. The separation of the wise and wicked is part of the Lord’s “marvelous work.” It is the everlasting gospel. After Christ led the quibbling Jews through the parable of the vineyard and thus trapped them into pronouncing their own judgment, He asked a question from Psalm 118:

Rab, Efrayim’in ayyaşları arasında, onların bilgeliklerini ve anlayışlarını, peygamberlik mesajının mührü açıldığında bilgi artışını anlamakla ilişkilendirilen tam da bu iki unsuru, ortadan kaldırırken “olağanüstü bir iş” yapacak. Bilge olanlar anlar. “Olağanüstü iş”in bir parçası, Yahuda oymağının Aslanı tarafından mührü açılan bilginin Efrayim’in ayyaşlarının zihinlerinden uzaklaştırılmasıdır. Bilgelerle kötülerin ayrılması, Rab’bin “olağanüstü işi”nin bir parçasıdır. Bu, ebedî müjdedir. Mesih, münakaşa eden Yahudileri bağ benzetmesi aracılığıyla yönlendirip böylece onları kendi yargılarını ilan etmeye tuzağa düşürdükten sonra, Mezmur 118’den bir soru sordu:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvelous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> Yapıcıların reddettiği taş, köşenin baş taşı oldu. Bu, Rab'bin işidir; gözümüzde harikadır. Bu, Rab'bin yaptığı gündür; onda sevinelim ve coşalım. Mezmurlar 118:22-24.

The Lord is to accomplish “a marvelous work and a wonder” upon the drunkards of Ephraim and it includes removing their ability to recognize truth. The “head stone of the corner” is marvelous in the eyes of those who possess Joel’s “new wine.”

Rab, Efrayim'in ayyaşları üzerinde "olağanüstü bir iş ve bir harika" gerçekleştirecektir ve buna, gerçeği ayırt etme yeteneklerinin ellerinden alınması da dahildir. "Başköşe taşı", Yoel'in "yeni şarabı"na sahip olanların gözünde harikadır.

The drunkards cannot read the book that is sealed whether it is the leadership represented as “learned” or the laity represented by the “not learned.” It is impossible for the drunkards to understand rightly the prophetic testimony of Scriptures as represented as “the book that is sealed.” The drunkards are also twice identified as being “out of the way.” Once again this is recorded in Isaiah twenty-eight a premier latter rain passage of Scripture, where Isaiah identifies the “rest and refreshing” that the drunkards would not hear. The “rest and refreshing” is a message, for it can be heard.

Sarhoşlar, mühürlü kitabı okuyamaz; “okumuş” olarak temsil edilen önderlik de, “okumamış” olarak temsil edilen din adamı olmayanlar da okuyamaz. Kutsal Yazıların peygamberlik tanıklığı “mühürlü kitap” olarak temsil edilir; sarhoşların bunu doğru şekilde anlaması imkânsızdır. Sarhoşlar ayrıca iki kez “yoldan sapmış” olarak tanımlanır. Bu da yine, Kutsal Yazılarda “son yağmur” üzerine başlıca bir pasaj olan Yeşaya yirmi sekizde kaydedilmiştir; burada Yeşaya, sarhoşların kulak vermeyeceği “dinlenme ve rahatlama”yı tanımlar. “Dinlenme ve rahatlama” bir mesajdır; çünkü duyulabilir.

That drunkenness has taken the drunkards out of the way of Jeremiah’s “old paths” which is the “way” to walk in and find the latter rain, represented as “rest” by Jeremiah. The rejection of the latter rain message by the drunkards of Ephraim is a specific subject of God’s Word. They are drunk because they refused to return to the foundational history which provides the blueprint for the history of the one hundred and forty-four thousand which is the history of the latter rain.

O sarhoşluk, sarhoşları Yeremya'nın “eski yolları”ndan, yani içinde yürünüp Yeremya'nın “dinlenme” olarak temsil ettiği son yağmurun bulunacağı “yol”dan uzaklaştırdı. Efrayim'in sarhoşlarının son yağmur mesajını reddetmesi, Tanrı'nın Sözünde ele alınan belirli bir konudur. Onlar, yüz kırk dört binin tarihi—ki bu, son yağmurun tarihidir—için bir şablon sağlayan temel tarihe geri dönmeyi reddettikleri için sarhoşturlar.

The “marvelous work” that is accomplished upon the drunkards of Ephraim occurs during the outpouring of the latter rain. During the latter rain a testing message produces two classes of worshippers, which are illustrated by the “wine” which they partake of. The wicked have refused to base their prophetic application upon the lines of sacred history and those who employ the “line upon line” methodology of Isaiah twenty-eight partake of the “new wine.” The wicked’s drunkenness is manifested by their inability to understand prophecy, and their blind condition was caused by an unwillingness to return to the foundational old paths. Jesus rebuked the quibbling Jews by asking if they had ever read about the stone which is rejected, and becomes the head of the corner.

Efrayim’in sarhoşları üzerinde gerçekleştirilen “olağanüstü iş”, geç yağmurun dökülüşü sırasında meydana gelir. Geç yağmur sırasında sınayıcı bir mesaj, ibadet edenleri iki sınıfa ayırır; bu iki sınıf içtikleri “şarap” ile tasvir edilir. Kötüler, peygamberlik yorumlarını kutsal tarihin çizgilerine dayandırmayı reddetmişlerdir; Yeşaya yirmi sekizdeki “satır üstüne satır” yöntemini kullananlar ise “yeni şarap” içer. Kötülerin sarhoşluğu, peygamberliği anlayamamalarıyla kendini gösterir ve onların körlüğü, temel oluşturan eski yollara geri dönmek istemeyişlerinden kaynaklanmıştır. İsa, münakaşa eden Yahudileri, reddedilen taşın baş köşe taşı olduğuna dair hiç okuyup okumadıklarını sorarak azarladı.

The stone which becomes the head of the corner represents that the prophetic truth that the foundation or cornerstone is duplicated in the capstone. The alpha stone is also the omega stone. The primary prophetic principle which establishes and upholds the methodology of line upon line, (which is the methodology of the latter rain) is that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The primary prophetic principle in the Millerite movement was the day for a year principle that was confirmed when the angel of Revelation ten descended. The primary prophetic principle in the movement of the one hundred and forty-four thousand is that the beginning illustrates the end which was confirmed when the angel of Revelation eighteen descended.

Başköşe taşı hâline gelen taş, temel ya da köşe taşının tepe taşında yinelendiğine dair peygamberlik gerçeğini temsil eder. Alfa taşı aynı zamanda Omega taşıdır. Satır üzerine satır yöntemini (ki bu, son yağmurun yöntemidir) kuran ve sürdüren temel peygamberlik ilkesi, bir şeyin başlangıcının onun sonunu gösterdiğidir. Millerci hareketteki temel peygamberlik ilkesi, Vahiy onuncu bölümdeki melek indiğinde doğrulanan gün-yıl ilkesiydi. Yüz kırk dört binin hareketindeki temel peygamberlik ilkesi ise, başlangıcın sonu gösterdiği ilkesidir; bu ilke, Vahiy on sekizinci bölümdeki melek indiğinde doğrulanmıştır.

God’s prophetic Word is very detailed in its explanation of the factors involved with the latter rain. One of those facts is that the drunkards of Ephraim are not capable of recognizing the latter rain, and this was typified by the Jews who were suggesting to Peter that the disciples were drunk. The main principle of the methodology is directly set forth as Alpha and Omega repeatedly within God’s Word, but the Word has been sealed unto them. The methodology, the main prophetic rule and the message of the latter rain are some of the sanctified themes in a prophetic line of history that is represented as a “marvelous work.”

Tanrı'nın peygamberlik sözü, geç yağmurla ilgili etkenleri açıklarken çok ayrıntılıdır. Bu olgulardan biri, Efrayim'in sarhoşlarının geç yağmuru fark edemeyecek durumda olmalarıdır; bunun bir örneği de öğrencilerin sarhoş olduğunu Petrus'a söyleyen Yahudilerdi. Metodolojinin temel ilkesi, Tanrı'nın sözünde defalarca Alfa ve Omega olarak doğrudan ortaya konmuştur, ama Tanrı'nın sözü onlara mühürlenmiştir. Metodoloji, başlıca peygamberlik kuralı ve geç yağmurun mesajı, "olağanüstü bir iş" olarak temsil edilen bir peygamberlik tarih çizgisindeki kutsal temalardan bazılarıdır.

> Again the word of the Lord of hosts came to me, saying, Thus saith the Lord of hosts; I was jealous for Zion with great jealousy, and I was jealous for her with great fury. Thus saith the Lord; I am returned unto Zion, and will dwell in the midst of Jerusalem: and Jerusalem shall be called a city of truth; and the mountain of the Lord of hosts the holy mountain. Thus saith the Lord of hosts; There shall yet old men and old women dwell in the streets of Jerusalem, and every man with his staff in his hand for very age. And the streets of the city shall be full of boys and girls playing in the streets thereof.

> Yine Orduların Rab’binin sözü bana geldi, şöyle dedi: Orduların Rab’bi şöyle diyor: Siyon’u büyük bir kıskançlıkla kıskandım, onu büyük bir öfkeyle kıskandım. Rab şöyle diyor: Siyon’a geri döndüm ve Yeruşalim’in ortasında yaşayacağım; Yeruşalim’e doğruluk kenti denilecek ve Orduların Rab’binin dağı kutsal dağ diye anılacak. Orduların Rab’bi şöyle diyor: Yeruşalim’in sokaklarında yine yaşlı erkekler ve yaşlı kadınlar oturacak; her biri, yaşlılığından ötürü elinde asasıyla. Kentin sokakları ise o sokaklarda oynayan erkek ve kız çocuklarıyla dolup taşacak.

> Thus saith the Lord of hosts; If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes? saith the Lord of hosts. Thus saith the Lord of hosts; Behold, I will save my people from the east country, and from the west country; And I will bring them, and they shall dwell in the midst of Jerusalem: and they shall be my people, and I will be their God, in truth and in righteousness. Thus saith the Lord of hosts; Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which were in the day that the foundation of the house of the Lord of hosts was laid, that the temple might be built. For before these days there was no hire for man, nor any hire for beast; neither was there any peace to him that went out or came in because of the affliction: for I set all men every one against his neighbour. But now I will not be unto the residue of this people as in the former days, saith the Lord of hosts. Zechariah 8:1–11.

> Her Şeye Egemen RAB şöyle diyor: Bu günlerde bu halkın kalanının gözünde bu olağanüstü ise, benim gözümde de mi olağanüstü olacak? diyor Her Şeye Egemen RAB. Her Şeye Egemen RAB şöyle diyor: İşte, halkımı doğu diyarından da batı diyarından da kurtaracağım; onları getireceğim ve Yeruşalim’in ortasında yaşayacaklar; onlar benim halkım olacak, ben de gerçek ve doğruluk içinde onların Tanrısı olacağım. Her Şeye Egemen RAB şöyle diyor: Bu günlerde, tapınağın yapılabilmesi için Her Şeye Egemen RAB’bin evinin temeli atıldığı gün peygamberlerin ağzından çıkan bu sözleri işiten sizler, elleriniz güçlü olsun. Çünkü bu günlerden önce ne insan için ücret vardı, ne de hayvan için; sıkıntı yüzünden dışarı çıkana da içeri girene de esenlik yoktu; çünkü herkesi komşusuna karşı çevirmiştim. Ama şimdi bu halkın kalanı için eski günlerdeki gibi davranmayacağım, diyor Her Şeye Egemen RAB. Zekeriya 8:1-11.

Zechariah states, “Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which were in the day that the foundation of the house of the Lord of hosts was laid, that the temple might be built.” What strengthens God’s people is the message of the foundation that becomes the headstone. That message is that the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Zekeriya şöyle der: "Bu günlerde peygamberlerin ağzından çıkan bu sözleri işiten sizler, elleriniz kuvvetli olsun; çünkü bu sözler, Orduların RAB'binin evinin temeli, tapınağın yapılması için atıldığı gün söylenmişti." Tanrı'nın halkını güçlendiren şey, baştaşa dönüşen temel hakkındaki mesajdır. Bu mesaj, Millerci tarihin yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlandığıdır.

Christ askes, “If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes?” That question identifies the prophetic period of God’s “marvelous work” that is the subject of every prophet, but it also identifies when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is the same point as when they are sealed, and the same point the movement changes from militant to triumphant, which is also where the work of combining divinity with humanity among this group of people is finalized as the sanctuary is truly cleansed. This can be recognized in the verses for the prophetic history represented by His “marvelous work” is marvelous in God’s eyes and the eyes of the remnant, and eye to eye is a symbol of unity. The unity here represented is speaking of the sealing of God’s people who follow the Lamb withersoever He goeth who have reached a point that they would die rather than sin and misrepresent the character of Christ.

Mesih şöyle sorar: “Bu günlerde bu halkın kalanının gözünde bu iş harika görünüyorsa, benim gözümde de harika mı olacaktır?” Bu soru, her peygamberin konusu olan Tanrı’nın “harika işi”nin peygamberlik dönemini belirler, ama aynı zamanda yüz kırk dört binin Laodikya hareketinin yüz kırk dört binin Filadelfya hareketine ne zaman dönüştüğünü de belirler. Bu, onların mühürlendiği noktayla aynıdır ve hareketin savaşçıdan muzaffer olana dönüştüğü aynı noktadır; aynı zamanda, tapınak gerçekten arındırılırken bu insanlar topluluğu içinde ilahiyet ile insanlığın birleştirilmesi işinin tamamlandığı yerdir. Bu, ayetlerde tanınabilir; çünkü O’nun “harika işi”yle temsil edilen peygamberlik tarihi hem Tanrı’nın gözünde hem de kalanın gözünde harikadır ve göz göze olmak birlik sembolüdür. Burada temsil edilen birlik, Kuzu nereye giderse gitsin onu izleyen ve günah işlemekten ve Mesih’in karakterini yanlış yansıtmaktan ise ölmeyi tercih edecek düzeye gelmiş olan Tanrı’nın halkının mühürlenmesinden söz eder.

Micah identifies the foundational history of ancient Israel as “marvelous things.”

Micah, eski İsrail'in temel tarihini "olağanüstü şeyler" olarak nitelendirir.

> According to the days of thy coming out of the land of Egypt will I show unto him marvellous things. Micah 7:15.

> Mısır ülkesinden çıktığın günlerde olduğu gibi ona harikalar göstereceğim. Mika 7:15.

The “marvelous works” are foundational history which is “marvelous” because the foundational history is repeated in the ending history, represented by the capstone. The “marvelous works” are the history that begins with the corner stone and ends with the “cap stone.” His “marvelous works” were manifested in the history of Moses and repeated in the history of Christ. Moses was the corner stone and Christ was the cap stone. Moses is alpha and Christ omega prophetically.

"Harika işleri", temel tarihtir ve "harika"dır; çünkü temel tarih, baş taşının simgelediği sondaki tarihte tekrarlanır. "Harika işleri", köşe taşıyla başlayıp "baş taşı"yla biten tarihtir. Onun "harika işleri" Musa'nın tarihinde ortaya çıktı ve Mesih'in tarihinde tekrarlandı. Musa köşe taşıydı ve Mesih baş taşıydı. Peygamberlikte Musa alfa, Mesih ise omegadır.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” The Desire of Ages, 797.

> "Musa’dan başlayarak, Kutsal Kitap tarihinin başlangıcı olan, Mesih kendisiyle ilgili olanları bütün Kutsal Yazılarda açıkladı." Çağların Arzusu, 797.

Moses taught, and Peter used Moses’ words at Pentecost to identify that Moses typified Christ.

Musa öğretti; Petrus ise Pentekost’ta Musa’nın sözlerini kullanarak Musa’nın Mesih’i önceden temsil ettiğini gösterdi.

> But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:18–24.

> Ama Tanrı, Mesih’in acı çekeceğini bütün peygamberlerinin ağzıyla önceden bildirmiş olduğu şeyleri böylece yerine getirmiştir. Bu nedenle tövbe edin ve Tanrı’ya dönün ki, Rab’bin huzurundan ferahlama zamanları geldiğinde günahlarınız silinsin; ve size önceden müjdelenmiş olan İsa Mesih’i gönderecektir: Onu, gökler, dünyanın başlangıcından beri Tanrı’nın bütün kutsal peygamberlerinin ağzıyla söylediği her şeyin eski haline getirileceği zamanlara kadar kabul etmek zorundadır. Çünkü Musa atalara şöyle demiştir: ‘Rab Tanrınız, kardeşleriniz arasından benim gibi bir peygamber sizin için çıkaracaktır; size ne söylerse her şeyde onu dinleyeceksiniz.’ Ve o peygamberi dinlemeyen her can, halk arasından yok edilecektir. Evet, Samuel’den başlayıp ardından gelen bütün peygamberlerin hepsi de bu günleri önceden bildirdiler. Elçilerin İşleri 3:18-24.

Moses as alpha and Christ as omega was established by Peter’s second witness of Moses at the Pentecostal outpouring, and in so doing Peter is emphasizing and identifying that a primary component of the latter rain message (and the controversy raised against it) is the prophetic principle of “alpha and omega.” That principle is the one hundred and forty-four thousand’s counterpart to the year/day principle in Millerite history. The principle of “alpha and omega” is the principle of ‘the foundation becoming the cap stone,’ it is the principles of ‘Moses and the Lamb;’ and therefore is identified by inspiration as one of the verses in the song of the vineyard, which is also the song of Moses and the Lamb.

Musa’nın alfa ve Mesih’in omega olarak ortaya konulması, Pentekost’taki dökülüş sırasında Petrus’un Musa’ya dair ikinci tanıklığıyla gerçekleşti; ve böyle yapmakla Petrus, geç yağmur mesajının (ve ona karşı ortaya çıkan tartışmanın) temel bir bileşeninin “alfa ve omega” peygamberlik ilkesi olduğunu vurgulamakta ve ortaya koymaktadır. Bu ilke, Millerci tarihteki yıl/gün ilkesinin yüz kırk dört bin için muadilidir. “Alfa ve omega” ilkesi, “temelin kapak taşına dönüşmesi” ilkesidir; “Musa ve Kuzu”nun ilkeleridir; ve bu nedenle ilhamla bağın şarkısındaki dizelerden biri olarak tanımlanır; ki bu aynı zamanda Musa ve Kuzu’nun şarkısıdır.

The beginning and ending that is represented by the various prophetic lines represent the history where God accomplishes His “marvelous works,” and it is the light that is brought out from recognizing what the symbol of “marvelous works” represents that transforms a Laodicean unto a Philadelphia thus becoming a stone in a temple that is being built, as was the Millerite temple built in 46 years leading up to October 22, 1844 when the Lord suddenly came to His temple.

Çeşitli peygamberlik çizgilerinin temsil ettiği başlangıç ve son, Tanrı’nın kendi “harika işlerini” gerçekleştirdiği tarihi temsil eder; ve “harika işler” sembolünün neyi temsil ettiğinin anlaşılmasından doğan ışık, bir Laodikyalıyı bir Filadelfyalıya dönüştürür; böylece inşa edilmekte olan bir tapınakta bir taş haline gelir; tıpkı Rab’bin ansızın kendi tapınağına geldiği 22 Ekim 1844’e kadar geçen 46 yılda Millerit tapınağının inşa edilmesi gibi.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:3–10.

> Eğer gerçekten Rab’bin lütufkâr olduğunu tatmışsanız, insanlar tarafından reddedilmiş olsa da Tanrı tarafından seçilmiş ve değerli olan yaşayan taş olan O’na yaklaşarak, siz de yaşayan taşlar olarak, ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak inşa ediliyorsunuz; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı tarafından kabul edilen ruhsal kurbanlar sunmak için. Bu nedenle Kutsal Yazı’da da şöyle denmiştir: “İşte, Siyon’a seçkin, değerli bir köşe taşı koyuyorum; ona iman eden asla utandırılmayacaktır.” Böylece, iman edenler için O değerlidir; ama itaatsiz olanlar için, “Yapıcıların reddettiği taş köşenin baş taşı oldu” ve “tökezleme taşı ve sürçme kayası”dır; çünkü Söz’e itaatsizlik ettikleri için tökezlerler; ve buna da atanmışlardı. Ama siz, seçilmiş bir nesil, kraliyet kâhinliği, kutsal bir ulus, Tanrı’nın özel halkısınız; sizi karanlıktan harika ışığına çağıranın övgülerini ilan edesiniz diye. Bir zamanlar halk değildiniz, şimdi ise Tanrı’nın halkısınız; bir zamanlar merhamet bulmamıştınız, şimdi ise merhamet buldunuz. 1. Petrus 2:3-10.

To be called into His marvelous light identifies when the call is made, for the waymark of 1888, which is aligned by inspiration as the rebellion of Korah in the alpha history of Moses is brought to the last days it aligns with 9/11, when the Laodicean message arrives with the third angel according to inspiration. Laodiceans in prophecy are “blind,” meaning they are in darkness, and the call to come out of darkness began when the Laodicean message arrived in 1856, 1888 and 9/11. At 9/11 the “call out of darkness” was not only a call to understand the light of the angel of Revelation eighteen, but also a call to the hearer into the very history where God’s “marvelous works” will find their perfect fulfillments.

Onun olağanüstü ışığına çağrılmak, çağrının ne zaman yapıldığını gösterir; çünkü ilham uyarınca Musa’nın alfa tarihindeki Korah’ın isyanıyla özdeşleştirilen 1888’in işaret taşı, bu tarih son günlere taşındığında, üçüncü melekle birlikte Laodikya mesajının geldiği 11 Eylül’le hizalanır. Peygamberlikte Laodikyalılar “kördür”, yani karanlıktadırlar, ve karanlıktan çıkma çağrısı, Laodikya mesajının 1856’da, 1888’de ve 11 Eylül’de gelişinde başladı. 11 Eylül’de “karanlıktan çık” çağrısı yalnızca Vahiy 18’in meleğinin ışığını anlamaya bir çağrı değildi; aynı zamanda dinleyeni, Tanrı’nın “harika işleri”nin tam gerçekleşmelerini bulacağı bizzat tarihin içine çağıran bir çağrıydı.

It has been demonstrated repeatedly over the past three decades that the prophetic definition of the “everlasting gospel” is a history where a prophetic truth is unsealed which initiates a three-step testing process, with two characteristics of distinction in the three tests. The first two tests are different in nature than the third, for the third is a litmus test which demonstrates whether you passed the first and second tests. The other distinction in the everlasting gospel is that you must pass the current test to be involved with the following test.

Son otuz yıl boyunca defalarca gösterilmiştir ki "sonsuz müjde"nin peygamberlik tanımı, mühürü açılan bir peygamberlik gerçeğinin üç aşamalı bir sınama sürecini başlattığı bir tarihsel süreçtir ve bu üç sınamada iki ayırt edici özellik vardır. İlk iki sınamanın mahiyeti üçüncüden farklıdır; çünkü üçüncü, bir turnusol testidir ve birinci ile ikinci sınamayı geçip geçmediğinizi gösterir. Sonsuz müjdedeki diğer ayırt edici özellik ise, bir sonraki sınamaya dahil olabilmek için mevcut sınamayı geçmeniz gerektiğidir.

The history of the “marvelous works” is also the history where the “everlasting gospel” reaches its climax, for the hour of judgment that is announced by the first angel and identified as the everlasting gospel finds its perfect fulfillment beginning at 9/11. The judgment that is being warned about for the Millerites was October 22, 1844 when the door closed in the parable of the ten virgins, thus typifying the Sunday law when the door closes again in the parable of the ten virgins. 9/11 is announcing that the hour of God’s executive judgment begins at the Sunday law, just as the Millerites announced that the hour of the investigative judgment began on October 22, 1844.

“Olağanüstü işler”in tarihi, aynı zamanda “ebedî müjde”nin doruk noktasına ulaştığı tarihtir; çünkü birinci melek tarafından ilan edilen ve ebedî müjde olarak tanımlanan yargı saati, 11 Eylül’den itibaren kusursuz biçimde yerine gelmeye başlar. Milleritlere yönelik uyarıda söz konusu edilen yargı, On Bakire Benzetmesi’nde kapının kapandığı 22 Ekim 1844’tü; böylece, On Bakire Benzetmesi’nde kapının yeniden kapanacağı Pazar yasasını simgeliyordu. 11 Eylül, Tanrı’nın icraî yargısının saatinin Pazar yasasında başlayacağını ilan etmektedir; tıpkı Milleritlerin, araştırma yargısı saatinin 22 Ekim 1844’te başladığını ilan ettikleri gibi.

From 9/11 unto the Sunday law is a period that is represented as “Gods’ marvelous works,” and just as the foundational stone that becomes “the head of the corner,” and just as the “Pentecostal season,” and just as “Habakkuk chapter two,” and as “the sealing time of the one hundred and forty-four thousand,” and as “the image of the beast testing time,” and as “the everlasting gospel,” and as “the sacred history of 1840 to 1844,” and as the history of “Revelation chapter ten,” and as “the history from Christ’s baptism unto His death.”

11 Eylül’den Pazar Yasası’na kadar olan dönem, “Tanrıların harika işleri” olarak ve “baş köşe taşı” hâline gelen temel taşı olarak, “Pentekost dönemi” olarak, “Habakkuk ikinci bölüm” olarak, “yüz kırk dört binin mühürlenme zamanı” olarak, “canavarın suretinin sınanma zamanı” olarak, “sonsuz müjde” olarak, “1840’tan 1844’e kadar olan kutsal tarih” olarak, “Vahiy onuncu bölümün tarihi” olarak ve “Mesih’in vaftizinden O’nun ölümüne kadar olan tarih” olarak temsil edilen bir dönemdir.

The history represented in a fractal by His baptism began the period of 2520 days that ended at the cross. Christ’s baptism represented His death, burial and resurrection which was literally fulfilled at the end of the 1260 days.

O'nun vaftiziyle fraktal olarak temsil edilen tarih, çarmıhta sona eren 2520 günlük dönemi başlattı. Mesih'in vaftizi, O'nun ölümü, gömülmesi ve dirilişini temsil ediyordu; bu da 1260 günün sonunda harfiyen gerçekleşti.

When the Holy Spirit descended at Christ’s baptism it typified the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. 1260 prophetic days later the events symbolized by baptism were literally fulfilled at the cross. The history from the baptism to the cross contains a symbolic alpha history which is fulfilled literally at the end of the period. The alpha and omega histories are fractals of the entire overall history. The history from the baptism to the cross is “God’s marvelous works,” and that history is also represented by “Christ’s baptism” and also by His literal “death, burial and resurrection,” and therefore also by “the baptism of ancient Israel at the Red Sea,” and also by “the baptism of the eight souls during the history of Noah.” All of these periods represent the history of His “marvelous works.”

Kutsal Ruh, Mesih’in vaftizinde indiğinde, 11 Eylül’de Vahiy 18’deki meleğin inişini sembolize etti. 1260 peygamberî gün sonra, vaftizin sembolize ettiği olaylar çarmıhta kelimenin tam anlamıyla yerine geldi. Vaftizden çarmıha uzanan tarih, dönemin sonunda kelimenin tam anlamıyla gerçekleşen sembolik bir alfa tarihini içerir. Alfa ve omega tarihleri, bütün tarihin fraktallarıdır. Vaftizden çarmıha kadar olan tarih, "Tanrı’nın harika işleri"dir ve bu tarih aynı zamanda "Mesih’in vaftizi" ile ve O’nun kelimenin tam anlamıyla "ölümü, gömülmesi ve dirilişi" ile, bu nedenle "Kızıldeniz’de eski İsrail’in vaftizi" ile ve ayrıca "Nuh’un tarihindeki sekiz canın vaftizi" ile de temsil edilir. Bu dönemlerin hepsi O’nun "harika işleri"nin tarihini temsil eder.

When it comes to the number 8 as a symbol of resurrection it was those eight souls on the ark that are the first mention of the number eight as a symbol, and with the rule of first mention, all the prophetic details are in the first mention. The eight souls are going from the old earth to a new earth, are they not?

Dirilişin simgesi olarak 8 sayısı söz konusu olduğunda, bu sayının bir sembol olarak ilk kez anılması gemideki o sekiz canla karşımıza çıkar; ve ilk bahsedilme kuralına göre, tüm peygamberce ayrıntılar ilk bahsedilişte yer alır. O sekiz can eski dünyadan yeni bir dünyaya gidiyor, öyle değil mi?

Those eight souls lived through the time of the rain, but all who refused the warning message of the rain died, correct? The “8” souls that go to the new earth that are represented with the history of the rejected warning message, the closed door, the rain and the new earth went through a dispensational change from the old world to the new world.

O sekiz can yağmur döneminden sağ çıktı, fakat yağmurla ilgili uyarı mesajını reddedenlerin hepsi öldü, doğru mu? Reddedilen uyarı mesajının, kapanan kapının, yağmurun ve yeni yeryüzünün tarihiyle temsil edilen ve yeni yeryüzüne giden “8” can, eski dünyadan yeni dünyaya dönemsel bir değişimden geçti.

The dispensational change that marks the eight souls who are the one hundred and forty-four thousand is the transition from Laodicea unto Philadelphia, which is also the transition from the church militant composed of wheat and tares unto the church triumphant composed of only the first fruit wheat offering that is lifted up as an ensign offering for all the world to see, similar to viewing a lone boat upon stormy waters. Those people are the 8 that is of the 7, and the history of the ark crossing and the Red Sea crossing are both illustrations of His “marvelous works.”

Yüz kırk dört bin olan sekiz canı belirleyen dönemsel değişim, Laodikya’dan Filadelfya’ya geçiştir; bu aynı zamanda, buğday ve delicelerden oluşan savaşan kiliseden, bütün dünyanın görmesi için bir sancak sunusu olarak yükseltilen yalnızca buğdayın ilk ürün sunusundan oluşan muzaffer kiliseye geçiştir; tıpkı fırtınalı sularda tek başına bir tekneyi seyretmek gibi. O kişiler yediden olan sekizdir ve geminin geçişinin tarihi ile Kızıldeniz’den geçişin tarihi, her ikisi de O’nun “harika işleri”nin birer örneğidir.

Those souls are they who were resurrected in fulfillment of Revelation 11:11. They are God’s covenant people, represented by their father Abraham who bore the token of the covenant through circumcision that was to take place on the eighth day.

O ruhlar, Vahiy 11:11’in yerine gelmesiyle dirilenlerdir. Onlar, sekizinci günde yapılması gereken sünnet aracılığıyla antlaşmanın işaretini taşıyan babaları İbrahim tarafından temsil edilen Tanrı’nın antlaşma halkıdır.

All these lines represent the same period of time, and that period of time begins with the foundations of 9/11 and ends at the Sunday law. 9/11 is the foundation stone and the Sunday law is the cap stone. In the history of rebuilding Jerusalem in the time of Nehemiah and Ezra the foundation was completed during the history of the first decree and the temple itself was finished well before the third decree. In Millerite history the foundations were established in May of 1842 when the 1843 chart was published. The Millerite temple was to be forty-six years in erecting, from 1798 unto 1844. Before October 22, 1844 the Millerite temple was finished, the cap stone being the Midnight Cry. When the Midnight Cry concluded on October 22, 1844 the alpha and third decree of 457 BC had met its counterpart in the omega of 1844. 457 BC as the alpha to the 2300 years and 1844 as the omega. Both the same at one level, for a decree or an angel are both messages, and they both typify the Sunday law, where there will be a decree and where the third angel’s message swells to a loud cry.

Bu hatların hepsi aynı zaman dilimini temsil eder ve bu zaman dilimi 11 Eylül’ün temeliyle başlar ve Pazar yasasında sona erer. 11 Eylül temel taşıdır ve Pazar yasası kapak taşıdır. Nehemya ve Ezra zamanında Kudüs’ün yeniden inşası tarihinde, temel birinci ferman döneminde tamamlandı ve tapınağın kendisi üçüncü fermandan çok önce tamamlandı. Millerci tarihte temeller, 1843 tablosu yayımlandığında, 1842 Mayısında atıldı. Millerci tapınak 1798’den 1844’e kadar kırk altı yılda inşa edilecekti. 22 Ekim 1844’ten önce Millerci tapınak tamamlanmıştı; kapak taşı ise Gece Yarısı Çığlığıydı. Gece Yarısı Çığlığı 22 Ekim 1844’te sona erdiğinde, MÖ 457’nin alfası ve üçüncü fermanı, 1844’ün omegasında karşılığını bulmuştu. 2300 yılın alfası olarak MÖ 457 ve omegası olarak 1844. Bir düzeyde ikisi de aynıdır; çünkü bir ferman ya da bir melek ikisi de birer mesajdır ve her ikisi de Pazar yasasını örnekler; orada bir ferman olacak ve üçüncü meleğin mesajı gür bir haykırışa kadar büyüyecektir.

From 457 BC until 408 BC, forty-nine years were identified by Daniel as the period of time when the Jews would finish building “the street shall be built again, and the wall, even in troublous times.”

Daniel, MÖ 457'den MÖ 408'e kadar olan kırk dokuz yılı, Yahudilerin "sokak yeniden inşa edilecek ve sur da, hem de sıkıntılı zamanlarda" diye bildirilen inşaatı tamamlayacakları dönem olarak belirledi.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Öyleyse bil ve anla ki, Yeruşalim’i onarmak ve yeniden inşa etmek için buyruk çıktığı andan Mesih Önder’e kadar yedi hafta ve altmış iki hafta geçecek; sokak yeniden yapılacak, sur da; hem de sıkıntılı zamanlarda. Daniel 9:25.

457 BC and 1844 are the alpha and omega to the prophecy of the 2300 years. They both typify the Sunday law, for as an alpha and omega they are the same, and the disappointment of 1844 is aligned by inspiration with the disappointment of the cross. If 1844 typifies the cross, and it does, then its alpha counterpart (457 BC) does so as well. 1844 unto 1863 illustrates the testing process of the third angel. That testing process is represented by the 49 years between the third decree, the Sunday law decree and the finishing of the work of the street and the wall that takes place in troublous time.

MÖ 457 ve 1844, 2300 yıl kehanetinin alfası ve omegasıdır. Alfa ve omega olarak aynıdırlar; bu yüzden her ikisi de Pazar günü yasasını simgeler ve 1844’ün hayal kırıklığı ilhamla çarmıhın hayal kırıklığıyla ilişkilendirilir. 1844 çarmıhı simgeliyorsa—ki simgeler—onun alfa karşılığı (MÖ 457) da aynı şekilde simgeler. 1844’ten 1863’e kadar olan dönem, üçüncü meleğin sınama sürecini gösterir. Bu sınama süreci, üçüncü ferman—Pazar günü yasası fermanı—ile sıkıntılı zamanda gerçekleşen sokak ve duvar işinin tamamlanması arasındaki 49 yıl tarafından temsil edilir.

457 BC unto 408 BC is the alpha history of the 2300 years that illustrates the omega history of 1844 unto 1863. Those two histories illustrate the history of the one hundred and forty-four thousand after they are sealed at the Sunday law until human probation closes. The work of the one hundred and forty-four thousand is to call men and women back to the “old paths” which is portrayed by Isaiah as rebuilding the old waste places, and which Jeremiah identifies as the path that leads to the latter rain message. The “wall” is the law of God which the one hundred and forty-four thousand will represent unto the entire world as an ensign. This will take place in the troublous times of the third woe of Islam, for it is Islam that angers the nations. The work and the troublous times continue until Michael stands up.

MÖ 457'den MÖ 408'e kadar olan dönem, 2300 yılın alfa tarihidir; 1844'ten 1863'e kadar olan omega tarihini tasvir eder. Bu iki tarih, Pazar yasasında mühürlendikten sonra, insanlık için imtihan süresi kapanana kadar yüz kırk dört binin tarihini gözler önüne serer. Yüz kırk dört binin işi, Yeşaya'nın eski viranelerin onarılması olarak tasvir ettiği ve Yeremya'nın son yağmur mesajına götüren yol olarak tanımladığı "eski yollara" erkekleri ve kadınları geri çağırmaktır. "Duvar", yüz kırk dört binin tüm dünyaya bir sancak olarak sunacağı Tanrı'nın yasasıdır. Bu, ulusları öfkelendirenin İslam olması nedeniyle, İslam'ın üçüncü belasının sıkıntılı zamanlarında gerçekleşecektir. Çalışma ve sıkıntılı zamanlar Mikail ayağa kalkıncaya kadar sürer.

So, if you can see it 457 BC to 408 BC is a prophetic period that began at the third decree and typified a prophetic period that began in 1844 with the arrival of the third angel and ended in 1863, then you can see that their connection with the 2300-year prophecy as either starting point or and ending point identifies them as alpha and omega in relation to each other. The troublous times of Nehemiah illustrate the troublous time leading up to and including the Civil War. The forty-nine-year period in the alpha history represents the 19-year-period in the omega history. That 19-year-period was also represented by the 19 years at the beginning of the 65-year prophecy of Isaiah.

Öyleyse, eğer görebiliyorsanız, MÖ 457’den MÖ 408’e uzanan dönem, üçüncü fermanla başlayan ve üçüncü meleğin gelişiyle 1844’te başlayıp 1863’te sona eren bir peygamberlik dönemini tipolojik olarak örnekleyen bir peygamberlik dönemidir; o zaman, 2300 yıllık peygamberlikle, ya bir başlangıç noktası ya da bir bitiş noktası olarak kurdukları bağlantının, onları birbirlerine göre alfa ve omega olarak tanımladığını görebilirsiniz. Nehemya’nın sıkıntılı zamanları, İç Savaş’a kadar uzanan ve onu da kapsayan sıkıntılı zamanı örnekler. Alfa tarihindeki kırk dokuz yıllık dönem, omega tarihindeki on dokuz yıllık dönemi temsil eder. Bu on dokuz yıllık dönem, ayrıca Yeşaya’nın altmış beş yıllık peygamberliğinin başlangıcındaki on dokuz yıl tarafından da temsil edilmiştir.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Suriye’nin başı Şam’dır, Şam’ın başı da Rezin’dir; ve altmış beş yıl içinde Efrayim dağıtılacak, artık bir halk olmayacak. Yeşaya 7:8.

Isaiah set forth this prophecy in 742 BC and 19 years later in 723 BC the northern kingdom was carried away into captivity for 2520 years ending in 1798. The 19 years from 742 BC unto 723 BC align with the 19 years from 1844 unto 1863, for the first 19 years is the alpha of this prophecy and the last 19 is the omega. In the history of 19 years wicked king Ahaz was confronted by Isaiah with the message of the latter rain as represented in verse eight as the message of the “seven times.” Ahaz rejected the message, as did Laodicean Millerite Adventism in 1863.

Yeşaya bu peygamberliği MÖ 742’de bildirdi ve on dokuz yıl sonra, MÖ 723’te, kuzey krallığı 1798’de sona erecek 2520 yıllık bir sürgüne götürüldü. MÖ 742’den MÖ 723’e kadar olan 19 yıl, 1844’ten 1863’e kadar olan 19 yılla örtüşür; çünkü ilk 19 yıl bu peygamberliğin alfasıdır ve son 19 yıl ise omegadır. O on dokuz yıllık dönemde, kötü Kral Ahaz, sekizinci ayette “yedi zaman” olarak temsil edilen geç yağmur mesajıyla Yeşaya tarafından yüzleştirildi. Ahaz bu mesajı reddetti; 1863’te Laodikya ruhundaki Millerci Adventizm de öyle yaptı.

During that period, Ahaz’s high priest visited Assyria, brought back the design of their pagan temple, and Ahaz had it constructed in the courtyard of the God’s temple. This line is parallel to the story of the disobedient prophet who was not to return to Judah the same way he came, but did and was deceived by a false and lying prophet, representing the return to apostate Protestant methodology in order to hide from the Millerite understanding of the “seven times” in a classic fulfillment of a dog returning to its own vomit.

O dönemde, Ahaz’ın başkâhini Asur’u ziyaret etti, onların putperest tapınağının tasarımını geri getirdi ve Ahaz bunu Tanrı’nın tapınağının avlusunda inşa ettirdi. Bu durum, geldiği yoldan Yahuda’ya geri dönmemesi gereken, ama dönen ve sahte ve yalancı bir peygamber tarafından aldatılan itaatsiz peygamberin öyküsüyle paralellik gösterir; “yedi kez” konusundaki Millerci anlayıştan saklanmak amacıyla dinden dönmüş Protestan yöntemlerine geri dönüşü, köpeğin kendi kusmuğuna dönmesinin klasik bir gerçekleşmesi olarak temsil eder.

This was taking place while a Civil War between the northern kingdom and southern kingdom is getting under way, thus typifying the Civil War in the United States when the period of 19 years was repeated. 742 BC unto 723 BC represents the 19-year-period of 1844 unto 1863, which represents the period from the Sunday law until the close of probation. The history of 9/11 unto the Sunday law is the history of the image of the beast test within the United States that is duplicated in the world image of the beast test beginning at the Sunday law. For this reason, the 19-year periods that represent the Sunday law to the close of probation, also represent the history of 9/11 unto the Sunday law, which is the history of His “marvelous works.”

Bu, kuzey krallığı ile güney krallığı arasında bir İç Savaş patlak vermek üzereyken gerçekleşiyordu; böylece 19 yıllık dönemin tekrarlandığı Amerika Birleşik Devletleri’ndeki İç Savaşı simgeliyordu. MÖ 742’den 723’e kadar olan dönem, 1844’ten 1863’e kadar olan 19 yıllık dönemi temsil eder; bu da Pazar yasasından mühletin kapanışına kadar olan dönemi temsil eder. 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan tarih, Amerika Birleşik Devletleri içindeki canavarın sureti imtihanının tarihidir; bu imtihan, Pazar yasasıyla başlayarak dünyanın canavarın sureti imtihanında yinelenir. Bu nedenle, Pazar yasasından mühletin kapanışına kadar olan dönemi temsil eden 19 yıllık dönemler, aynı zamanda 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan tarihi de temsil eder; bu da O’nun "harika işleri"nin tarihidir.

We will continue in the next article.

Bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nr flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God.

> Rab'bin sözü bana geldi ve şöyle dedi: İnsanoğlu, İsrail diyarında kullandığınız şu atasözü nedir: Günler uzuyor ve her görüm boşa çıkıyor? Onlara bu yüzden şöyle de: Rab Tanrı şöyle diyor: Bu atasözünü ortadan kaldıracağım ve artık İsrail’de atasözü olarak kullanılmayacak; ama onlara şöyle söyle: Günler yakındır ve her görümün sonucu da yakındır. Çünkü İsrail evinin içinde artık boş bir görüm de olmayacak, yaltakçı kehanet de. Çünkü ben Rab'ım: Konuşacağım ve konuşacağım söz gerçekleşecek; artık ertelenmeyecek. Çünkü sizin günlerinizde, ey isyankâr ev, sözü söyleyeceğim ve onu yerine getireceğim, diyor Rab Tanrı.

> Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> RAB’bin sözü yine bana geldi; şöyle dedi: İnsanoğlu, bak, İsrail halkından olanlar şöyle diyorlar: “Onun gördüğü görüm çok sonraki günler içindir ve uzak zamanlar hakkında peygamberlik ediyor.” Bu yüzden onlara de ki: “Egemen RAB şöyle diyor: Artık sözlerimden hiçbiri ertelenmeyecek; söylediğim söz gerçekleşecek,” diyor Egemen RAB. Hezekiel 12:21-28.

Back to Articles