Article

# Panium - Number Five

Panium - Beş Numara

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

Senin Halkının Soyguncuları: Kehanette Roma’nın Yücelişi ve Düşüşü

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

Daniel Kitabı, 2. bölümdeki metal heykelden 11. bölümdeki krallar arasındaki karmaşık çatışmalara kadar görümlerinin tümüne işleyen tekrar ve genişletme ilkesini dokuyarak olağanüstü bir peygamberlik anlatısını gözler önüne serer. Bu çerçevede ikna edici bir tez ortaya çıkar: MÖ 31'deki Aktium Savaşı, MÖ 30'da Mısır'ın düşüşüyle sonuçlanarak, Daniel 11:25 ve 26'nın kilit bir gerçekleşmesi olarak öne çıkar ve putperest Roma'nın 360 yıllık egemenliğinin başlangıcını işaretler.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

Daniel 11, Büyük İskender'in MÖ 323'teki ölümünün ardından imparatorlukların yükselişi ve düşüşüyle başlar. Ancak 14. ayete gelindiğinde bir değişim yaşanır. MÖ 200 dolaylarında, III. Antiokhos (Magnus) çocuk kral V. Ptolemaios'a karşı Panium Savaşı'na hazırlanırken, Roma sıradan bir seyirci olarak değil, "halkının haydutları" olarak devreye girdi. Helenistik çalkantı ortamında Mısır'ın buğday tedarikini güvence altına alma kaygısıyla, Roma İkinci Makedonya Savaşı (MÖ 200-197) sırasında nüfuzunu ortaya koyarak peygamberlikteki rolünün zeminini hazırladı.

## Rome’s Dominance Over the Jews

Roma'nın Yahudiler üzerindeki hakimiyeti

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

MÖ 63'e geldiğimizde, 16. ayet, Pompeyus'un Yeruşalim'i basıp Kutsalların Kutsalı'na girerek ve "şanlı ülke" üzerinde Roma egemenliğini ilan ederek yerine gelir. Buradan itibaren 17–22. ayetler bir dizi Roma şahsiyetini izler: Pompeyus'un doğu seferleri; Jül Sezar'ın fetihleri ve MÖ 44'teki suikastı; Luka 2:1'de anılan, vergiler koyan ve MS 14'te sona eren Augustus Sezar'ın saltanatı; ve "antlaşmanın önderi"nin kırıldığı MS 31 yılında Mesih'in çarmıha gerilişi döneminde hüküm süren Tiberius. Yeruşalim'de Pompeyus'tan, MS 70'te Yeruşalim'de Titus'a uzanan bu peygamberlik çizgisi, Tanrı'nın halkı üzerindeki Roma egemenliğinin çizgisini ortaya koyar.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

Bir Romalı generalin tapınağı kirletmesiyle başlayıp bir Romalı generalin tapınağı yıkmasıyla sona eren bu çizgi, Alfa ve Omega’nın imzasını ortaya koyar. Kirletmeyle başlayıp yıkımla biten bu tarihsel çizgi, kendisi hakkında, “Bu tapınağı yıkın, ben de üç günde onu ayağa kaldıracağım” diyenin kirletilmesini ve yok edilmesini de içerir. Gerçek, İbrani alfabesinin birinci, on üçüncü ve son harfinden oluşur. Pompey ile başlayıp Titus ile biten çizgi, ortadaki bir tapınak yıkımını da içerir; bu yıkım, üç çarmıhtan ortadakiyle temsil edilir; bu çarmıhlar, Mesih’in antlaşmayı teyit etmek için geldiği haftanın tam ortasında dikilmişti. On altıdan yirmi ikiye kadar olan ayetler, gerçeğin imzasını taşıyan peygamberî bir çizgiyi temsil eder. Ayetlerin ortaya koyduğu tarih içinde birkaç önemli peygamberî çizgi daha vardır, ancak çizginin başlıca teması Roma’nın Yahudiler üzerindeki hâkimiyetidir.

## Leagues and Treaties

İttifaklar ve Antlaşmalar

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

23. ayet, MÖ 161-158 yıllarına geri dönerek, Yahudilerin Yahuda Makabi önderliğinde Roma ile bir ittifak kurdukları (1 Makabiler 8) dönemi "tekrar eder ve genişletir". Bu, Roma’nın seleflerinden farklı olan benzersiz imparatorluk kurma stratejisini—antlaşmalar ve ittifaklar yoluyla fetih yöntemini—vurgular. 24. ayet ise bu safhayı, Roma’nın "bir süre için bile kalelerden planlarını kurgulayacağını" belirterek tamamlar.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> Onunla bir antlaşma yapıldıktan sonra hilekârca davranacak; çünkü yükselip az sayıda insanla güçlenecek. Eyaletin en bereketli yerlerine bile barış içinde girecek; babalarının da dedelerinin de yapmadığını yapacak; ganimeti, yağmayı ve serveti aralarında dağıtacak. Evet, bir süre için müstahkem yerlere karşı planlar yapacak. Daniel 11:23, 24.

## For a Time

Bir süreliğine

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

"Against" olarak çevrilen kelime, "from" kelimesi olarak anlaşılabilir. Roma, tasarılarını "from" diye önceden bildirir. Ayetteki "from" kelimesi, imparatorluğun siyasi ve askeri kalbi olan Roma şehrini stratejilerinin üssü olarak işaret eder. "Zaman" kehanet açısından 360 yıldır; Actium'dan sonra MÖ 30'da Mısır'ın düşmesiyle başlar ve Konstantin'in Roma'yı bırakıp Konstantinopolis'e taşındığı 330 yılında sona erer.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

25. ve 26. dizeler doğrudan Aktium’un kendisine odaklanır.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> Ve büyük bir orduyla güneyin kralına karşı gücünü ve cesaretini toplayacak; güneyin kralı da çok büyük ve güçlü bir orduyla savaşa kışkırtılacak; ama dayanamayacak, çünkü ona karşı planlar kuracaklar. Evet, onun sofrasından yiyenler onu yok edecek; ordusu sel gibi sürüklenip gidecek ve birçokları öldürülerek düşecek. Daniel 11:25, 26.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

MÖ 31'de, Roma'yı "kuzeyin kralı" olarak temsil eden Octavian, "güneyin kralı" olan Kleopatra'nın Mısır'ına karşı büyük bir deniz savaşında kuvvetlerini seferber etti. Antonius ve Kleopatra'nın "çok büyük ve güçlü ordusu" tökezledi; stratejik "düzenler" (Agrippa'nın taktikleri), Antonius'un müttefiklerinin ihanetleri ve saf değiştirmeleri ile Kleopatra'nın savaş ortasındaki geri çekilişi yüzünden bozguna uğradı. MÖ 30'a gelindiğinde Mısır bir Roma eyaletiydi ve bu, putperest Roma'nın tartışmasız egemenliğini başlattı. MÖ 30'dan 330'a uzanan bu 360 yıllık dönem, Roma'nın üstünlüğünün başlangıçtaki kalesinde merkezlenmesiyle örtüşür; Konstantin'in hamlesi, Daniel 8:11'in önceden bildirdiği gibi, bu kaleyi "yıktı".

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Evet, kendini ordunun önderine kadar yüceltti; onun tarafından günlük sunu kaldırıldı ve tapınağının yeri yıkıldı. Daniel 8:11.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

Konstantin, Konstantinopolis uğruna Roma şehrini gözden çıkarınca, Roma’da papalık kilisesinin Roma’nın temsil ettiği otorite makamını devralmasına imkân veren bir güç boşluğu bıraktı. Bu eylem, Vahiy on üçüncü bölümün ikinci ayetini yerine getirdi.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Gördüğüm canavar bir pars gibiydi; ayakları ayının ayakları gibiydi, ağzı ise aslanın ağzı gibiydi. Ejderha ona gücünü, tahtını ve büyük yetki verdi. Vahiy 13:2.

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

Daniel kitabının 8. bölümünde, her ikisi de "kutsal yer" diye çevrilen iki farklı İbranice sözcük, Daniel kitabındaki kutsal yer anlatısını ayırt eder. Daniel kitabı, Mesih ile Şeytan arasındaki bir savaşı, Mesih’in ve Şeytan’ın yeryüzündeki temsilcileri aracılığıyla resmeder. Daniel’in başında, Şeytan’ın yeryüzündeki temsilcisi olan Babil Yeruşalim’i fetheder; on birinci bölümün kırk beşinci ayetinde ise Yeruşalim Babil’i fetheder. Yeruşalim kenti ile Babil kenti tarafından temsil edilen krallıklar “güç kaleleri”dir. Babil ve Yeruşalim kentleri hem güç kalesidir hem de ikisinin de kentin içinde kendi tapınakları vardır. Pantheon tapınağı Roma kentindedir ve peygamberlik anlatısında bunun karşılığı Yeruşalim’deki tapınaktır. Babil ve Roma kenti, Yeruşalim’in taklitleridir.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Daniel 8’de iki İbranice kelime vardır: 11. ayette “miqdash”; burada küçük boynuz (putperest Roma), Konstantin 330’da taşındığında, “mabetinin yeri”ni (Roma şehri) yere indirir. Diğer kelime 13 ve 14. ayetlerde “qodesh”tir; burada Tanrı’nın mabedi 2300 gün sonra arındırılmayı bekler. Her iki kelime de “mabet” olarak çevrilse de, “miqdash” hem Tanrı’nın kalesini hem de putperest bir kaleyi ifade edebilir; oysa “qodesh” Kutsal Kitap’ta yalnızca Tanrı’nın mabedini ifade etmek için kullanılır.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

Daniel 11:31'de, "güç mabedi" (Roma şehri), barbarlar ve Vandallar Roma'ya savaşı getirince kirletilir. Ayetteki "kollar" 496'da Klovis ile başladı ve Ostrogotların şehirden çıkarıldığı 538'de papalık Roması tam anlamıyla egemen konuma gelene kadar sürdü.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

Aktium’dan başlayan kehanet çizgisi 330’un ötesine uzanır. 30. ayetteki “Kittim’in gemileri”, 455’te Roma’yı yağmalayan ve Batı Roma’nın çöküşünü işaret eden Genserik komutasındaki Vandalları tanımlar. Ardından Papalık Roma yükselir; 538’den 1798’e kadar, yani 1260 yıl hüküm sürer; ta ki Napolyon’un Generali Berthier, VI. Pius’u ele geçirerek “ölümcül yarayı” vurana kadar. MÖ 30’dan 330’a uzanan putperest Roma’nın 360 yılı, Papalık Roma’nın 1260 yılını yansıtır; her ikisi de üçüncü bir engelin (Mısır, Ostrogotlar) düşmesiyle başlar.

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

Modern "kuzeyin kralı" 40. ayette ortaya çıkar. 1989'da papalık, Reagan'ın ABD'siyle (savaş arabaları, gemiler ve atlılar olarak simgelenen) gizlice ittifak kurarak "güneyin kralı" olan SSCB'yi (ateizm/Komünizm) devirir. 41. ayet, papalığın "şanlı diyarı" fethederek Protestan ABD'yi Katolik ABD'ye dönüştürdüğünü belirtirken, 42 ve 43. ayetler, Mısır tarafından temsil edilen Birleşmiş Milletler'in, Birleşmiş Milletler (ejderha), Vatikan (canavar) ve Amerika Birleşik Devletleri'nden (yalancı peygamber) oluşan üçlü bir birliğe boyun eğdiğini ve dünyanın Armageddon'a sürüklendiğini belirtir. 45. ayet, bu gücün sonunu "yardım edecek kimse olmadan" öngörür; yarası kırk birinci ayette iyileştirilir, ancak kaderi kırk beşinci ayette mühürlenir.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

MÖ 31’deki Actium, 25 ve 26. ayetlerin odağıdır ve Roma’nın 360 yıllık hükümranlığını kendi mabet-kalesinden başlatır. On dördüncü ayeti bir çekince olarak alarak, on altıncı ayetten otuz birinci ayette papalık Roma’ya geçişe kadar anlatılan putperest Roma hikâyesi, putperest Roma’nın eksiksiz hattını oluşturur. Bu hat üç bölüme ayrılır. On altıncıdan yirmi ikinci ayete kadar olan bölüm, Roma’nın antik İsrail üzerindeki egemenlik hattıdır. Yirmi üçüncü ve yirmi dördüncü ayetler, Roma’nın askerî güçle birlikte ittifaklar ve antlaşmalar yoluyla fethederken başvurduğu imparatorluk kurma işini tanımlar. Yirmi dördüncü ayetten otuz birinci ayetteki son ifadeye kadar olan kısım, Roma’nın kendini yücelttiği ve ardından bir düşüşün geldiği bir dönemi temsil eden iki parçalı bir hattır.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

“Belirlenen zaman”, 330 yılında 360 yıllık dönemin tamamlanmasıdır. Yirmi yedinci ayetten otuz birinci ayetin son ifadesine kadar olan bölüm — ıssızlaştıran iğrençlik olarak temsil edilen papalık gücünün 538 yılında ne zaman tahta çıkarıldığını belirten — putperest Roma’nın üç yüz altmış yıllık mutlak egemenlik dönemi bağlamındaki tarihidir; bunu iki yüz sekiz yıllık kademeli bir çöküş izler.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Bu nedenle, yirmi dördüncü ayetin "zamanı" MÖ 31'de güney kralının, kuzey kralının egemenlik alanına eklenmesiyle başlar ve 330 yılında kuzey kralının doğu ve batı olarak bölünmesiyle sona erer. 330'dan 538'e kadar putperest Roma giderek dağılır. Putperest Roma'nın çöküşünün çeşitli aşamalarıyla bağlantılı çeşitli peygamberlik tanımlamaları, peygamberlik öğrencisinin Tanrı'nın peygamberlik sözünü tanımasına imkân veren peygamberlik çıpalarıdır. Daniel on birinci bölümün on dördüncü ayetinin yerine gelişinde Roma görümü doğrular ve bunu yapma yollarından biri de kendi düşüşü aracılığıyladır. Ayet şöyle der: "Halkının yağmacıları da görümü doğrulamak için kendilerini yüceltecek; ama düşecekler."

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

Roma, Chittim’in gemileri tarafından saldırıya uğradığında ve ardından güneye saldırdığında, bu ne ilki gibi ne de sonuncusu gibiydi; çünkü buradan itibaren Roma gücünün düşüşü tasvir edilmektedir. Vahiy kitabının sekizinci bölümünde yer alan yedi borazanın ilk dördü, nihayetinde Batı Roma’yı 476 yılı itibarıyla sona erdiren dört büyük gücü özellikle tanımlar. Senin halkının yağmacıları kendilerini yüceltip sonra düştüklerinde görüm tesis edilir. Peygamberlik görümü, Roma’nın düşüşü çerçevesi üzerinde resmedilmiştir. Batılı pagan Roma’nın düşüşü 330’dan 538’e kadar sürdü. Papalık Roma’sı 1798’de düştü. Beşinci ve altıncı borazanların tarihçesinde, Doğu Roma 1453’te Osmanlı Türklerine düştü. Bu üç düşüş, senin halkının yağmacıları tarafından tesis edilen görümün bir parçasıdır.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Ayet şöyle der: "Ayrıca, halkının yağmacıları görümü tesis etmek için kendilerini yüceltecekler; fakat düşecekler." MÖ 31'den 330'a kadar putperest Roma, dünya üzerindeki üstünlüğünde "kendini yüceltti". 330'dan 538'e kadar putperest Roma, Tanrı'nın tapınağına oturup kendisini Tanrı ilan edecek olan günah adamına yer hazırlamak için geri düştü. 538'den 1798'e kadar papalık gücü "kendini yüceltti" ve 1798'de düştü. MÖ 31'den 330'a kadar Batı Roma, Roma İmparatorluğu'nun merkezi olduğunu "yüceltti" ve 330'dan 476'ya kadar düştü. 330'da Konstantin, Konstantinopolis'in Doğu Roma'nın merkezi olduğunu "yüceltti" ve 1453'te Doğu Roma düştü. Roma'nın çeşitli temsillerinin dönemlerinin her biri, Roma'nın yüceldiği bir dönemi, ardından da onun düşüşünü gösteren bir dönemi barındırır; çünkü "halkının yağmacıları görümü tesis etmek için kendilerini yüceltecekler; fakat düşecekler."

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

“Soyguncular” olarak çevrilen İbranice kelime, kökün birincil anlamı olan “yarıp geçmek” ya da “bozmak” ile daha yakından örtüştüğü için “yarıp geçenler” diye çevrilmesi daha uygundur; zira “soyguncular” salt hırsızlığı ima eder. Bu terim, yalnızca mal çalmak değil, sınırları, yasaları ya da ahitleri ihlal edenleri ima eder. Kutsal Kitap kehanetinde yarıp geçen olan Roma’dır; her ne kadar on dördüncü ayette “soyguncular” diye çevrilmiş olsa da. Daniel kitabının ikinci bölümünde Roma demir krallıktır, ve yedinci bölümde de dördüncü canavar yine Roma’dır.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Bundan sonra gece görümlerimde şunu gördüm: İşte, korkunç ve dehşet verici, son derece güçlü dördüncü bir canavar; büyük demir dişleri vardı. Yutup parçaladı, geri kalanını ayaklarıyla çiğnedi. Kendinden önce gelen bütün canavarlardan farklıydı; on boynuzu vardı. Daniel 7:7.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

Dördüncü canavar—ki bu Roma’dır—"demir" dişlere sahiptir, çünkü ikinci bölümde demir olarak temsil edilen aynı dördüncü krallıktır. Yedinci ayette Roma’nın dördüncü canavarı "parça parça eder" ve parça parça ettiğinde "kalanı ayaklarıyla çiğnedi." Roma’nın canavarı demir krallıktır ve parça parça etme ile kalanı çiğneme özelliği zulüm eylemini temsil eder. Eski İsrail’e uğratılan zulüm bir "işaret"ti.

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> Üstelik, Tanrın Rabbin sesini dinlemediğin, sana buyurduğu buyruklarını ve kurallarını tutmadığın için, bütün bu lanetler senin üzerine gelecek, seni kovalayacak ve yok oluncaya dek seni yakalayacak. Ve bunlar senin üzerinde ve soyunun üzerinde sonsuza dek bir işaret ve bir ibret olacak. Çünkü her şeyin bolluğu içinde Tanrın Rab’be sevinçle ve yürek sevinciyle hizmet etmedin; bu nedenle Rab’bin sana karşı göndereceği düşmanlarına açlıkta, susuzlukta, çıplaklıkta ve her şeyin yokluğunda hizmet edeceksin; boynuna demir bir boyunduruk geçirecek, seni yok edinceye dek. Rab, sana karşı uzaktan, yeryüzünün uçlarından, kartal gibi hızla uçan, dilini anlamayacağın bir ulus getirecek; çehresi sert bir ulus; yaşlıya saygı göstermeyen, gence lütuf etmeyen. Yasa’nın Tekrarı 28:45-50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

Eski İsrail’in isyanları nedeniyle başlarına gelen lanetler, "bir işaret ve bir ibret, ve senin soyun üzerinde sonsuza dek"tir. Lanet, "sert yüzlü bir ulus" aracılığıyla onların üzerine getirilecekti. Yedinci bölümde "parçalara ayıran ve geriye kalanı ayaklar altında çiğneyen" demir dişli canavar, aynı zamanda İskender’in krallığının bölünmesinden ortaya çıkan dördüncü krallıktır ve tıpkı Tesniye’de Musa ile olduğu gibi, o krallık, dili eski İsrail’in anlamayacağı bir ulustur. Daniel’in sekizinci bölümündeki Roma krallığı, sert yüzlü ve farklı bir dil konuşan bir ulustur.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> Şimdi, o kırıldı ve onun yerine dört tanesi yükseldi; o ulustan dört krallık yükselecek, ama onun gücüyle değil. Ve onların krallıklarının son döneminde, isyankârların günahı doruğa ulaştığında, sert çehreli ve muammalı sözleri anlayan bir kral ortaya çıkacak. Daniel 8:22, 23.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

"Senin halkının yağmacıları (kırıp-geçirenleri)" görümü doğrular; kendilerini yüceltirler ve düşerler. Dördüncü demir krallık, kendisini yüceltirken en üstün biçimde hüküm süren putperest Roma idi; fakat onun nihai düşüşü, görümü doğrulayan peygamberî bir özellik hâline geldi. Tanrı’nın halkını zulüm yoluyla çiğnedikleri için "kırıp-geçirenler"dir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

Back to Articles