Article

# Elijah - Number Ten

Elijah - On Numara

1856

1856

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

Millerci hareket, Yeşaya kitabının yedinci bölümünde, MÖ 742’de başlayan altmış beş yıllık bir kehanetle temsil edilmişti. Yeşaya döneminde gerçekleşen o altmış beş yıl, 1798’den 1863’e kadar olan altmış beş yılı temsil eder. Alfa ve Omega her zaman sonu başlangıçla birlikte tasvir eder. Altmış beş yıllık kehanet, İsrail’in kuzey ve güney krallıklarına karşı “yedi kez”lik laneti tanımlar. Kuzey krallığına yönelik ilk “yedi kez”lik dönem, Yeşaya’nın bu kehaneti Kral Ahaz’a sunduktan on dokuz yıl sonra, MÖ 723’te başladı. Güney krallığına yönelik son “yedi kez”lik dönem ise altmış beş yılın sonunda, MÖ 677’de başladı.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

Efrayim’e karşı “yedi zaman” lanetinin ilki 1798’de sona erdi; bu, Daniel’in sekizinci ve dokuzuncu bölümlerindeki Ulai Nehri görüsünün mührünün açıldığı “sonun zamanı”ydı. Bu tarih, peygamberlik açısından hem birinci meleğin mesajının gelişini hem de Millerci hareketin peygamberî başlangıcını işaretledi. Yahuda’ya karşı “yedi zaman” lanetinin sonuncusu 1844’te sona erdi; bu, üçüncü meleğin mesajının gelişiydi. On dokuz yıl sonra, 1863’te, öngörünün başlangıcında temsil edilen altmış beş yıl, Millerci hareketin sonunu ve Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin başlangıcını işaretledi. 1863’ten yedi yıl önce, 1856’da, James White, Millerci hareketin artık Filadelfya kilisesi olmaktan çıkıp Laodikya kilisesi hâline geldiğini dile getirmeye başladı. Torunu, Ellen White’ın biyografisini yazarken 1856’nın tarihçesinden ve Laodikya mesajından söz eder.

## “The Laodicean Message

Laodikya Mesajı

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> Şabat’ı tutan Adventistler, Vahiy’in 2 ve 3. bölümlerindeki yedi kiliseye yönelik mesajların, yüzyıllar boyunca Hristiyan kilisesinin yaşadığı deneyimi resmettiği görüşünü benimsemişlerdi. Onlar, Laodikya kilisesine yönelik mesajın, artık “sözde Adventistler” diye adlandırdıkları, haftanın yedinci günü Şabatını kabul etmemiş olanlara uygulandığı sonucuna vardılar. 9 Ekim tarihli Review’de yayımlanan kısa bir başyazıda James White, şu ifadeyle giriş yaparak düşündürücü bazı sorular gündeme getirdi:

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> Soru yeniden gündeme gelmeye başlıyor: ‘Nöbetçi, geceden ne haber?’ Şimdilik yalnızca, ilişkili oldukları konuya dikkat çekmek amacıyla sorulmuş birkaç soruya yer var. İnanıyoruz ki yakında kapsamlı bir yanıt verilecektir.-Review and Herald, 9 Ekim 1856.

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> Sorduğu on bir soru içinde, doğrudan Laodikyalılara odaklanan altıncı olandı.

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> 6. Laodikyalıların hâli (ılık, ne soğuk ne sıcak) üçüncü meleğin mesajını benimsediğini söyleyenlerin cemaatinin durumunu uygun biçimde gözler önüne sermiyor mu? - Ibid.

> “The last question lays the matter open:

> Son soru meseleyi açığa çıkarıyor:

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> 11. Bir halk olarak durumumuz buysa, Gerçek Tanık'ın 'öğüdü'ne kulak vermedikçe Tanrı'nın lütfuna umut beslemek için gerçek bir dayanağımız var mı? Sana, zengin olman için benden ateşte arıtılmış altın satın almanı; giyinmen ve çıplaklığının utancı görünmemesi için beyaz giysiler almanı; ve görmen için gözlerine göz merhemi sürmeni öğütlüyorum. Sevdiğim herkesi azarlar ve terbiye ederim; bu yüzden gayretli ol ve tövbe et. İşte, kapıda durup kapıyı çalıyorum; biri sesimi işitir ve kapıyı açarsa, onun yanına girerim, onunla birlikte yemek yerim, o da benimle. Yenen kişiye benimle birlikte tahtımda oturmasına izin vereceğim; nitekim ben de yendim ve Babamla birlikte O'nun tahtına oturdum. Vahiy 3:18-21.-Aynı yerde.

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> Açıktır ki James White, işin gerçeğinin farkına yeni yeni varıyordu. Review dergisinin bir sonraki sayısı, aynı başlık altında, yedi kiliseye ilişkin yedi sütunluk bir sunuma yer verdi. Açılış sözlerinde şöyle dedi:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> Bazı modern yorumcularla şu konuda hemfikir olmalıyız: Bu yedi kilise, Hristiyan çağının tamamını kapsayan yedi zaman diliminde, Hristiyan kilisesinin yedi durumunu temsil ettiği şeklinde anlaşılmalıdır.-Ibid., 16 Ekim 1856.

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> Daha sonra kehanete geçti ve her bir kiliseyi ayrı ayrı ele aldı. Yedinciye, Laodikya kilisesine gelince, şöyle dedi:

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> Bu kilisenin üzücü tasviri, bir halk olarak bizim için ne kadar da alçaltıcıdır. Ve bu korkunç tasvir, mevcut halimizin en mükemmel resmi değil midir? Öyledir; ve Laodikya kilisesine yönelik bu sorgulayıcı tanıklığın gücünden kaçmaya çalışmanın hiçbir faydası olmayacaktır. Rab, onu kabul etmemize ve ondan fayda görmemize yardım etsin.-Aynı yer.

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> Laodikya kilisesine iki sütun ayırdıktan sonra, kapanış sözleri güçlü bir çağrıda bulundu:

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> Sevgili kardeşler, dünyayı, benliği ve şeytanı yenmeliyiz; yoksa Tanrı’nın Egemenliği’nde payımız olmayacaktır. . . . Bu işe derhal sarılın ve imanla tövbe eden Laodikyalılara verilen lütuf dolu vaatleri sahiplenin. Rab’bin adıyla ayağa kalkın ve ışığınız O’nun mübarek adının yüceliği için parlasın.-Ibid.

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> Sahadan gelen tepki heyecan vericiydi. Ohio’dan G. W. Holt 20 Ekim’de şöyle yazdı:

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> "Evet, Tanrı'nın buyrukları ve İsa'nın imanı ile üçüncü mesajda bulunan bizlerin, bu sözlerin yöneltildiği kilise olduğuna gerçekten inanıyorum; ve görebilelim diye, denenmiş altını, beyaz giysileri ve göz merhemini talep etmede ne kadar acele etsek azdır.-Ibid., 6 Kasım 1856."

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> Kuzeydoğu’dan bu konuda yeni bir ses yükseldi: Massachusetts’in Princeton kentinden Stephen N. Haskell. Birinci Gün Adventisti olarak 20 yaşında vaaz etmeye başlamıştı; şimdi, üç yıl sonra, üçüncü meleğin mesajını benimsiyordu. Kutsal Kitap üzerinde derinlemesine çalışan bir öğrenci olarak, yedi kilise konusunu tanıtan White’ın kısa ilk başyazısını gördükten sonra, Review için kapsamlı bir yazı kaleme almaya karar verdi:

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> "Değinilen konu, son birkaç aydır benim için derin bir ilgi konusu olmuştur. … Bir süredir, iyi saydığım birçok nedenle, Laodikyalılara yönelik mesajın bize—yani üçüncü meleğin mesajına inananlara—ait olduğu kanaatine vardım. Bunlardan ikisini belirteceğim.—Ibid."

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> Bunu, sonuçlarına iki sütun ayırarak yapıyor. Sözlerini bitirirken şöyle dedi:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> "Üçüncü meleğin mesajına dair bir teori, düğün elbisesi, yani kutsalların doğruluğu, olmadan, asla, ama asla, bizi kurtaramaz. Rab korkusunda kutsallığı tamamlamalıyız.-Ibid."

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> James White, Laodikya kilisesine yönelik mesaja ilişkin başyazılarını sürdürürken, Şabat'ı tutan Adventistlerin artık Review'de okumakta oldukları kavramlar şaşırtıcıydı; ancak dikkatli, dua ederek yapılan değerlendirmede bunların uygulanabilir olduğu görüldü. Editöre gönderilen mektuplar oldukça genel bir mutabakat gösteriyor ve bir uyanışın sürmekte olduğuna işaret ediyordu. Bu harekete geçirici mesajın bir heyecanın ürünü olmadığı, Nisan 1857'de yayımlanan ve “Gayretli Olun ve Tövbe Edin” başlığını taşıyan Tanıklık No. 3’teki ilk makale tarafından teyit edildi. Şöyle başlıyordu: “Rab bana, kilisenin mevcut ılık durumu hakkında bazı şeyleri görümde gösterdi; bunları size anlatacağım.” -1T, s. 141. Burada Ellen White, dünyevi refah ve mülkler aracılığıyla kiliseye yönelik Şeytan’ın saldırıları konusunda kendisine gösterilenleri sundu. Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, cilt 1, s. 342-344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

Millerci hareket peygamberlik açısından Filadelfya kilisesi olarak başladı ve 1856’da Laodikya kilisesi oldu. Yedi yıl sonra hareket sona erdi ve Yedinci Gün Adventist Kilisesi Laodikya kilisesi olarak başladı ve Rabbin ağzından kusulana kadar böyle kalacaktır. Yüz kırk dört binin hareketi, tıpkı Millerci hareketin Sardis kilisesinin bünyesinden çıkması gibi, Laodikya kilisesinin bünyesinden çıktı. Yüz kırk dört binin hareketi, ilk hareketin Filadelfya’dan Laodikya’ya geçmesi ve son hareketin Laodikya’dan Filadelfya’ya geçmesi bakımından Millerci hareketle paraleldir. Millerci tarihte Filadelfya’dan Laodikya’ya geçiş noktası açıkça 1856 yılıyla işaretlenmiştir; dolayısıyla geçiş noktası son harekette de işaretlenmelidir, çünkü Tanrı asla değişmez. Geçiş noktası, Vahiy’in on birinci bölümünde sokaklarda öldürülen iki peygamberle belirlenir.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> Tanıklıklarını tamamladıklarında, dipsiz çukurdan çıkan canavar onlara karşı savaş açacak, onları yenecek ve öldürecek. Cesetleri, ruhsal olarak Sodom ve Mısır diye adlandırılan ve Rabbimizin de çarmıha gerildiği o büyük kentin sokağında yatacak. Vahiy 11:7, 8.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

Son hareket ölecek, sonra ayağa kalkacak ve ardından sancak olarak yeniden diriltilecekti. Böylece Cumhuriyetçi boynuzla aynı hizaya gelecekti. Cumhuriyetçi boynuz canavar için bir heykel yapar; heykelini yaptığı canavar Vahiy on yedinci bölümde ele alınır ve o canavar, ölümcül bir yara almış olan beşinci baş olarak tanımlanır; sekizinci baş olarak diriltilecekti. Yediden biri olan sekizinci olarak diriltilecekti.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> Ve bir zamanlar var olup şimdi olmayan canavar, kendisi sekizincidir; yedidendir ve yıkıma gider. Vahiy 17:11.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

Cumhuriyetçi boynuz o canavarın bir suretini meydana getirecekti ve bu nedenle öldürülecek, ardından diriltilecekti. Diriltildiğinde, yediden biri olmakla birlikte sekizinci baş olacaktı. Protestan boynuz, Cumhuriyetçi boynuzla aynı yeryüzü canavarına biner ve aynı peygamberî dinamiklere sahip olması gerekir. Millerci harekette Filadelfya’dan Laodikeia’ya geçiş, son harekette Laodikeia’dan Filadelfya’ya geçişi önceden örnekler.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

Son hareket 18 Temmuz 2020’de ölümcül bir yara aldığında, Laodikya olarak öldü. Vahiy 11’de temsil edildiği üzere Filadelfiya’ya geçtiğinde, yediden olan sekizinci kiliseyi temsil ederdi. 2020 yılındaki ölümün, Cumhuriyetçi boynuzda bir paraleli vardı; çünkü 1989’da başlayan zamanın sonundan beri altı başkan olmuştu. Altıncı başkan ölümcül bir yara aldı; bu yara 2024’te iyileşecek. O baş, böylece 1989’da başlayan zamanın sonundan beri Amerika Birleşik Devletleri’nin sekizinci başı olacak ve yediden olacak. Her iki boynuz da sekizinciye dönüşen altıncıydı. Bu hakikat, sınama süresinin kapanışından hemen önce mühürü açılan İsa Mesih’in Vahyi mesajının büyük bir parçasıdır.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

Bu nedenle, içinde bulunduğumuz tarihi örnekleyen Millerci tarih konusunda net olmak önemlidir. Ellen White, James White’ın Laodikya’nın harekete uygulanmasını 1856’da teyit etti; dolayısıyla bu, insan mantığıyla türetilmiş bir uygulama değildir. Yedinci Gün Adventist Kilisesi Cumhuriyetçi boynuzla yasal olarak bağlantı kurulmadan yedi yıl önce, ilhamla Laodikya kilisesi olarak belirlendi. Bu, Yedinci Gün Adventist Kilisesi tarihinde onun çıplak, yoksul, kör, sefil ve perişan olmaktan başka bir şey olduğu tek bir gün dahi bulunmadığı anlamına gelir. Bu peygamberlik gerçeği, Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki dört giderek artan iğrençliği Adventizmin dört nesli olarak tanımak için bağlam ve gerekçe sağlar.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

Millerci tarihe, Yeşaya 7’nin altmış beş yıllık yapısından hareketle yaklaşıldığında, yedi vakit kehanetinin Millerci hareketin tüm tarihini kuşatan peygamberî bir şemsiye olduğu anlaşılır. 1856’da Laodikya kilisesine yönelik mesaj, Millerci Adventizm için şimdiki hakikat hâline geldi. Laodikya mesajını sunan James ya da Ellen White değildi; o, Sadık ve Gerçek Tanık’tı.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> Laodikya’daki kilisenin meleğine yaz: Amin olan, sadık ve gerçek tanık, Tanrı’nın yaratılışının başlangıcı şöyle diyor: İşlerini biliyorum; ne soğuksun ne sıcak. Keşke soğuk ya da sıcak olsaydın. Böylece ılık olduğun ve ne soğuk ne de sıcak olduğun için seni ağzımdan kusacağım. Çünkü, ‘Zenginim, malım mülküm arttı, hiçbir şeye ihtiyacım yok’ diyorsun; oysa sefil, acınacak halde, yoksul, kör ve çıplak olduğunu bilmiyorsun. Sana öğüt veriyorum: Zengin olasın diye benden ateşte arıtılmış altın satın al; giyinesin diye beyaz giysiler al ki çıplaklığının utancı görünmesin; göresin diye de gözlerine göz merhemi sür. Sevdiklerimi azarlayıp terbiye ederim; bu yüzden gayretli ol ve tövbe et. İşte, kapıda durup kapıyı çalıyorum; her kim sesimi işitir ve kapıyı açarsa, onun yanına gireceğim ve onunla birlikte yemek yiyeceğim, o da benimle. Galip gelene, benimle birlikte tahtımda oturma yetkisi vereceğim; nitekim ben de galip geldim ve Babamla birlikte O’nun tahtına oturdum. Kulağı olan, Ruh’un kiliselere ne söylediğini işitsin. Vahiy 3:14-22.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

Gerçek Tanık, bir kimse O'nun sesini "işitirse", O'nun içeri girip "onunla yemek yiyeceğini" belirtir. Laodikea kapıyı açarsa, Mesih içeri girer ve onlarla yemek yer. Mesih'in içeri girmesine izin verilirse, bir mesaj getirir; çünkü yemek yemenin sembolizmi bir mesajın kabul edilmesini temsil eder. Mesaj basitçe Laodikea mesajı olarak genelleştirilebilir, ancak bu, O'nun sunduğu mesajın neyi temsil ettiğine dair sığ bir değerlendirmedir. 1856'da Hiram Edson, Tanrı'nın meleklerinin William Miller'a fark ettirip ilan ettirdiği ilk "zaman kehaneti"nin anlaşılmasını genişleten peygamberî bilgileri içeren sekiz makaleden oluşan bir dizi ortaya koydu. Bu sekiz makalede Edson, Yeşaya 7'deki altmış beş yılı doğru biçimde tespit eder.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

Miller’in çalışmasının başlangıcı “yedi zaman”ın keşfiydi ve Miller’in hizmetinin adını taşıyan hareketin sona ermesinden yedi yıl önce, tam da o peygamberliğe ilişkin daha derin bir vahiy Millerci Adventizme sunuldu. Bu, ilhamla Laodikyalılar olarak tanımlandıkları yılın aynısında sunuldu. Peygamberlik zamanıyla hesaplandığında, iki bin beş yüz yirmi gün sonra, 1863’te, Miller’in peygamberlik zamanına ilişkin ilk keşfi reddedildi. Advent hareketi için Laodikya mesajı 1856’da geldi ve Rab, içeri girebilip giremeyeceğini görmek için sekiz makaleyle kapıyı sekiz kez çaldı. Hareketin sonunda, Sadık ve Gerçek Tanık, halkıyla birlikte, hareketin başlangıcındaki o ilk zaman mesajıyla beslenerek sofraya oturmak istedi. Halkı bunu yemeyi reddetti ve yedi yıl, yani iki bin beş yüz yirmi peygamberlik günü sonra, halkı, Davut’un anahtarıyla açılmış ve William Miller’in eline verilmiş olan kapıyı kapattı. Kendilerini bir yalanla besleyen yaşlı bir Samiriyeli peygambere geri döndüler ve bir eşek ile bir aslanın arasında ölmek üzere kaderlerini mühürlediler.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

1856'da, Protestan boynuzu Görüm Vadisi'nin krizi içindeydi, çünkü görümün olmadığı yerde halk yok olur. 1856'da, Cumhuriyetçi boynuzu da bir kriz içindeydi.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

1856 yılı, Bleeding Kansas olarak bilinen Kansas-Missouri Sınır Savaşı'ndaki şiddetli çatışmaların devamına sahne oldu. Mücadele, Kansas'ın Birliğe özgür bir eyalet mi yoksa köleci bir eyalet mi olarak katılacağı üzerindeydi. Çatışma, kölelik yanlısı ve kölelik karşıtı yerleşimciler arasında şiddetli çarpışmaları içeriyordu.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

22 Mayıs 1856'da, Güney Karolina'dan kölelik yanlısı Temsilciler Meclisi üyesi Preston Brooks, Massachusetts Senatörü Charles Sumner'a bastonuyla vahşice saldırdığında, ABD Senatosu salonunda şiddetli bir olay da yaşandı. Sumner, "Kansas'a Karşı Suç" başlıklı kölelik karşıtı bir konuşma yapmıştı; bu, Brooks'u derinden öfkelendirmişti. Bastonla dövme olayı, kölelik meselesi etrafında Kuzey ile Güney arasındaki artan gerilimleri gözler önüne serdi.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

1856 yılında, 1854'te kabul edilen Kansas-Nebraska Yasası'nın yol açtığı siyasi çalkantıya bir tepki olarak Cumhuriyetçi Parti kuruldu; bu yasa, köleliğin yeni topraklara yayılmasına karşı giderek artan muhalefeti tetiklemişti. Partinin ilk ulusal kongresi Philadelphia'da yapıldı ve 1856 seçiminde John C. Fremont partinin ilk başkan adayı olarak seçildi.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

Kansas-Nebraska Yasası, Kansas ve Nebraska bölgelerini oluşturdu ve bu bölgelerdeki yerleşimcilere sınırları içinde köleliğe izin verip vermeyeceklerine karar verme yetkisi tanıdı. "Halk egemenliği" olarak bilinen bu anlayış, Louisiana Bölgesi’nde 36°30' paralelinin kuzeyinde köleliği yasaklamış olan 1820 Missouri Uzlaşması’nı fiilen yürürlükten kaldırdı. Yasa, bölgelerdeki kölelik meselesi üzerinde derin bir etki yarattı. Daha önce Kansas gibi, köleliğin yasak olduğu topraklar olarak görülen bölgelere köleliğin yayılma olasılığını açtığı için bölgesel gerilimleri yeniden alevlendirdi. Kansas-Nebraska Yasası’nın kabul edilmesi, Kansas Bölgesi’ne, halk egemenliği oylamasının sonucunu etkilemeyi uman kölelik yanlısı ve kölelik karşıtı yerleşimcilerin akınına yol açtı. Bölge üzerindeki denetim için yürütülen bu rekabet, şiddetli çatışmalara ve 1856’da “Kanlı Kansas” olarak bilinen bir kanunsuzluk dönemine neden oldu.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

1856 başkanlık seçimi önemli bir siyasi olaydı. Demokrat James Buchanan, Cumhuriyetçi John C. Fremont ve Amerikan Partisi’nden eski Başkan Millard Fillmore arasında üçlü bir yarışa sahne oldu. James Buchanan seçimi kazandı ve Amerika Birleşik Devletleri’nin 15. Başkanı oldu.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

James Buchanan’ın başkanlığı, Kuzey ile Güney arasındaki artan gerilim ve bölünmeleri etkili bir şekilde ele alma konusundaki başarısızlığıyla en çok bilinir; bu durum, görevden ayrılmasından kısa süre sonra Amerikan İç Savaşı’nın patlak vermesiyle sonuçlandı. Başkanlığı, liderlik ve kriz yönetimindeki bu önemli başarısızlıklar nedeniyle Amerikan tarihinin en başarısız başkanlıklarından biri olarak genellikle görülür.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

1857'deki kötü şöhretli Dred Scott Kararı, kölelerin — ister köleleştirilmiş olsunlar ister özgür — vatandaş olmadıklarını ve federal mahkemelerde dava açamayacaklarını ilan etti. Ayrıca Kongre'nin Amerika Birleşik Devletleri'nin topraklarında köleliği engelleyemeyeceğini ilan etti. Demokrat Partili Buchanan, kölelik yanlısı Dred Scott Kararı'nı alenen destekledi.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

Demokrat Buchanan’ın kölelik yanlısı tutumu, gerilimlerin İç Savaş’a kadar tırmanmasına izin vermekle kalmadı; ülke ekonomisini yönetememesi de 1857 Paniği’ne yol açtı; bu, Büyük Buhran’dan önce Amerikan tarihindeki en büyük ekonomik durgunluklardan biriydi. 1857 Paniği, birkaç yıl süren şiddetli bir ekonomik bunalıma yol açtı. İşletmeler ve bankalar kapandı, işsizlik arttı ve borsa geriledi.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

Buchanan’ın başkanlığı sırasında Güney eyaletleri Birlik’ten ayrılma sürecini başlattı ve 1860’ta Cumhuriyetçi Abraham Lincoln’ün seçilmesine tepki olarak kopup ayrıldılar. Buchanan, ayrılma krizine karşı pasif bir yaklaşım benimsedi ve federal hükümetin ayrılmayı zorla engelleme yetkisi bulunmadığını savundu. Bu kararlı eylem eksikliği, ayrılma hareketinin ivme kazanmasına olanak sağladı. Güçlü liderlikten yoksun oluşu ve ayrılma krizini ele almak için kararlı adımlar atma konusundaki isteksizliği, Güney’in Birlik’ten askeri bir direnişle karşılaşmadan ayrılabileceği algısına katkıda bulundu.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

1860 yılında, Cumhuriyetçi Parti'nin ilk başkanı Abraham Lincoln seçildi. 1 Ocak 1863’te Başkan Lincoln, Konfederasyonun kontrolündeki topraklardaki tüm köleleştirilmiş insanların serbest bırakılacağını ilan eden nihai Köleliğin Kaldırılması Bildirgesi’ni imzalayıp yayımladı. Bu yürütme emri, çatışmayı yalnızca Birliği korumakla sınırlı bir mücadele olmaktan çıkarıp köleliği sona erdirme mücadelesine de dönüştürdüğü için İç Savaş üzerinde önemli bir etki yarattı. Köleliğin Kaldırılması Bildirgesi, köleleştirilmiş tüm bireyleri derhal özgür kılmadı. Bu bildiri özellikle Birliğin yetkisinin sınırlı olduğu, Konfederasyonun denetimindeki topraklar için geçerliydi. Birlik kuvvetleri ilerleyip Konfederasyon toprakları üzerinde kontrol sağladıkça bildiri uygulamaya kondu ve bu bölgelerdeki köleleştirilmiş insanlar serbest bırakıldı. Köleliğin Kaldırılması Bildirgesi, Amerika Birleşik Devletleri’nde köleliğin nihai olarak kaldırılmasına giden yolda kritik bir adımdı ve 6 Aralık 1865’te kabul edilip onaylanan ABD Anayasası’na eklenen On Üçüncü Değişikliğin yolunu açtı.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

1850’lerden itibaren Cumhuriyetçi boynuz, kölelik meselesinin yarattığı bir kriz içindeydi. Ülkedeki iki temel bölünme, iki temel siyasi düşünce sınıfı tarafından temsil ediliyordu. 1856’da, kölelik karşıtı ve kölelik yanlısı gruplar, kölelik konusundaki görüşlerini savunmak amacıyla Kansas Bölgesi’ne taşındıkça bir ayrışma süreci başladı; tam da o sırada Filadelfya, Laodikya’dan ayrılıyordu. Demokratlar kölelik yanlısıydı ve Cumhuriyetçiler kölelik karşıtıydı.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

1856'da, Kanayan Kansas yaklaşan savaşın küçük bir örneğini temsil ediyordu. O yıl kölelik yanlısı bir Demokrat, Cumhuriyetçi boynuzun başına seçildi ve onun etkisiz liderliği, bu yakın son günlere kadar etkisiz bir başkanlığın sembolü haline geldi. O, Buchanan'ın başkanlığının geride bıraktığı karmaşayı temizlemek zorunda kalan ilk Cumhuriyetçi başkandan önce gelmişti.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

1863 yılına gelindiğinde, Cumhuriyetçi boynuz Vahiy 13’teki yeryüzü canavarının tarihindeki en önemli yürütme emrini çıkardı. Yürütme emri köleliği ele alıyordu. Bildirgede yer alan bir paragraf şöyle der: "Rabbimizin yılı bin sekiz yüz altmış üçte, Ocak ayının birinci günü, Amerika Birleşik Devletleri’ne karşı o sırada isyan halinde bulunan herhangi bir eyaletin ya da bir eyaletin belirlenmiş bir kısmının sınırları içinde köle olarak tutulan tüm kişiler o anda, o andan itibaren ve sonsuza dek özgür olacaktır; ve Amerika Birleşik Devletleri’nin yürütme hükümeti, buna askerî ve deniz kuvvetleri yetkisi de dâhil, bu kişilerin özgürlüğünü tanıyacak ve koruyacak ve bu kişilerin, ya da onlardan herhangi birinin, fiilî özgürlüklerini elde etmek için gösterecekleri çabaları bastırmaya yönelik hiçbir eylemde bulunmayacaktır." Kölelik sorununa ilişkin çözüm o noktada tarihsel olarak tamamlanmamış olsa da, Lincoln "herhangi bir eyalette ... köle olarak tutulan tüm kişiler o anda, o andan itibaren ve sonsuza dek özgür olacaktır" diye yazdığında, Anayasa’nın özü tanınmış olur.

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

Lincoln, 'bütün insanlar eşit yaratılmıştır' diyen Anayasada ifade edilen temel ilkeye geri dönüyordu. Lincoln, Protestan boynuzun kendi temel peygamberliğini — yani kölelik hakkındaki peygamberliği — reddettiği aynı zamanda, temel hakikatlere geri dönüyordu. Bu nedenle, tam da Cumhuriyetçi boynuz kölelikle ilgili tarihteki en önemli 'yürütme emrini' çıkarırken, Protestan boynuz da Musa'nın andı ve lanetiyle temsil edilen kölelik peygamberliği konusunda peygamberlik tarihindeki en önemli yürütme emrini çıkardı. Cumhuriyetçi boynuz temellere dönmeyi seçti, Protestan boynuz ise kendi temelini reddedip kendisine asla geri dönmemesi emredilen şeylere geri dönmeyi seçti.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

1863’te Cumhuriyetçi boynuz, Jeroboam ve Rehoboam zamanında eski İsrail’in krallığı nasıl bölündüyse, iki kampa bölünmüştü. 1863’te Protestan boynuz, Jeroboam’ın Bethel ve Dan’daki iki sunağıyla temsil edildiği gibi, yasal olarak Cumhuriyetçi boynuza bağlandı. İki boynuz tarih boyunca birbirine paralel ilerler ve özellikle 1863’ün tarihi, son günlerin tarihini temsil eder.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

Millerci tarih, birkaç peygamberlik uyarısıyla yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlanır. Bu uyarılardan biri, Millerci tarihte hedef kitlenin önce hareketin dışındakiler, ardından da bizzat hareketin kendisi olmasıdır. Yüz kırk dört bin hareketinde, Vahiy on sekizdeki iki ses iki hedef kitleyi tanımlar, ancak bu hedefler Millerci tarihin ters sıradadır. İlk hedef Tanrı’nın halkıdır ve ikinci ses hâlâ Babil’de olan Tanrı’nın diğer sürüsüne yöneliktir.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

Başka bir peygamberî uyarı da şudur: Her iki tarih de bir kiliseden diğerine intikal etse de, Milleritler Filadelfya’dan Laodikya’ya geçti ve üçüncü meleğin kudretli hareketi Laodikya’dan Filadelfya’ya geçer. Bu, Milleritlerin altıncı kiliseden yedinci kiliseye geçtiklerini ve yüz kırk dört binin yedinci kiliseden, yediye ait olan sekizinci kiliseye geçtiklerini gösterir.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

Cumhuriyetçi boynuz, 1863 dolaylarındaki tarihsel süreçte, kölelik yanlısı bir ulustan kölelik karşıtı bir ulusa doğru hareketine başladı. O tarihsel dönemin krizi, bugün "son günler"de de aynı hasımlar olan iki siyasi partiyi kurdu. Tıpkı o dönemin ilk Cumhuriyetçi başkanının savaşın bitiminden sadece birkaç gün sonra suikasta kurban gitmesi gibi, son Cumhuriyetçi başkan da sembolik olarak suikasta uğradı ve dünya sevinirken sokakta ölü gibi bırakıldı. Ona suikast, İç Savaş sona erdikten yalnızca birkaç gün sonra değil, nihai iç savaş başlamadan hemen önce düzenlendi.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

İlk Cumhuriyetçi başkandan önce Amerikan tarihinin en etkisiz başkanı vardı ve son Cumhuriyetçi başkandan önce de aynısı olacaktır. İlk Cumhuriyetçi başkandan önce görev yapan Demokrat başkanın etkisizliği, iç savaşa dönüşen krizi tetikledi ve şimdi aynı etkisizlik yaşanıyor. Son Cumhuriyetçi başkandan önce gelen Demokrat başkan ekonomiyi öyle bir şekilde yönetti ki, o zamana kadarki Amerikan tarihinin en büyük ekonomik çöküşünü ortaya çıkardı. İki boynuz Pazar yasasına kadar paralel ilerler. 1863’te her iki boynuzun da ilk kuşağı başladı ve her iki boynuz için de dördüncü ve son kuşak doğuya dönük olacak ve güneşe eğilip tapınacaktır.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

İlyas mesajı, uyarı mesajını doğrulayan Tanrı’nın yargılarıyla daima birlikte gelir. Dünya toplumu şimdi tıpkı tufandan önceki insanlar gibi yaşıyor. Yiyor, içiyor ve ortaya çıkabilecek her türlü sorunu küreselci teknoloji devlerinin çözeceğini bekliyorlar. Tanrı’nın Sözü, dünyanın şimdi büyük bir krizin eşiğinde olduğunu bildiriyor.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> 'Geceden ne haber?' Bu mesajların önemini kavrıyor muyum? Büyük iyileştirici düzenin kapanış çalışmasında tuttukları yeri anlıyor muyum? 'Peygamberliğin güvenilir sözü'ne o kadar aşina mıyım ki, çevremde cereyan eden olaylarda Gelen Kral’ın kapıda olduğuna dair açık kanıtları görebileyim? Tanrı’nın verdiği ışık karşısında üzerime düşen sorumluluğu hissediyor muyum? O’nun vekili olarak bana emanet edilen her yeteneği, mahvolanları kurtarmak için yerinde bir gayretle kullanıyor muyum? Yoksa ılık ve ilgisiz miyim, kötü bir dünyayla kısmen iç içe, Tanrı’nın bana verdiği imkân ve yetenekleri büyük ölçüde kendimi tatmin için kullanıp, davasının ilerlemesinden çok kendi rahatım ve konforumu mu önemsiyorum? Tutumumla, 'dünyada Yedinci Gün Adventistlerinin boruya belirsiz bir ses verdiği ve dünyalıların yolunu izlediği' yönünde giderek güç kazanan kanaati mi pekiştiriyorum?

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> Dünyayı günahkârlığı nedeniyle cezalandırmak üzere yaklaşan Tanrı’nın ayak seslerini duyuyoruz. Zamanın sonu kapımızda. Dünyanın sakinleri yakılmak üzere demetler halinde bağlanıyor. Siz de yabani otlarla birlikte bağlanacak mısınız? Her yıl binlerce ve binlerce ve on binin on katı ruhun mahvolduğunu, günahları içinde öldüğünü fark ediyor musunuz? Tanrı’nın belaları ve yargıları şimdiden etkisini gösteriyor ve gerçeğin ışığı yollarına parlamadığı için ruhlar mahvoluyor. Genel Konferans Günlük Bülteni, 1 Nisan 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> Canımla geceleyin seni özledim; evet, içimdeki ruhumla seni erkenden arayacağım; çünkü yargıların yeryüzünde olduğu zaman, dünyanın sakinleri doğruluğu öğrenecek. Yeşaya 26:9.

Back to Articles