Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-One

Daniel Kitabı - Altmış Bir Numara

Unveiling the Prophetic Tapestry: Understanding Daniel’s Visions, the Covenant, and the Sealing Time in the Last Days

Peygamberlik Dokumasının Örtüsünü Kaldırmak: Daniel’in Görülerini, Antlaşmayı ve Son Günlerdeki Mühürleme Zamanını Anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

January 25, 2024

Formats

PDF
Word

Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.

Gabriel, dokuzuncu bölümde, sekizinci bölümde gösterilen iki görüm hakkında ona sezgi ve anlayış vermek için Daniel'e geldi.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> Ve bana bildirdi, benimle konuştu ve dedi: Ey Daniel, şimdi sana bilgelik ve anlayış vermek için geldim. Yakarışlarının başlangıcında buyruk çıktı ve ben bunu sana bildirmeye geldim; çünkü sen çok sevilensin; bu nedenle konuyu anla ve görümü düşün. Daniel 9:22, 23.

In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.

Daniel’in ihtiyaç duyduğu “anlayış”a sahip olabilmesi için, Cebrail ona hem “meseleyi” hem de “görümü” anlamasını söyledi. “Mesele”, kutsal yerin ve ordunun çiğnenmesine ilişkin görümdü ve “görüm” ise 22 Ekim 1844’teki görünüşe ilişkin görümdü. Bayan White, Daniel’in yetmiş yıllık esaret ile iki bin üç yüz yıl arasındaki ilişkiyi anlamaya çalıştığını bildirdiğinde bu iki görümü de vurgular. Yetmiş yıl, Cebrail’in “mesele” olarak tanımladığı şeydir ve “görüm” ise iki bin üç yüz yıldı. Cebrail iki bin üç yüz yılı yorumladığında, Daniel son günlerin “bilgeleri”ni temsil eder. Cebrail’in yorumunda “bilgeler” hem “meseleyi” hem de “görümü” tanır; kötüler anlamaz. Milleritler “meseleyi” ve “görümü” anladılar, ancak yalnızca sınırlı ölçüde.

The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.

Dört yüz doksan yıllık sınama süresi, Levililer yirmi beş ve yirmi altıda temsil edilen “yedi kez” antlaşmasına karşı dört yüz doksan yıllık isyana dayanmaktaydı. Yetmiş yıllık sürgün, toprağın dinlenmesine izin verilmeyen bütün yılların toplamıydı.

The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.

Mesih'in birçok kişiyle antlaşmayı sağlamlaştırdığı hafta, her biri bin iki yüz altmış gün olan iki dönemle temsil edilen antlaşmasıyla ilgili çekişmenin bir örneğiydi. O peygamberlik haftası, Tanrı'nın mührünü simgeleyen haç tarafından ikiye bölündü.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

> "Yaşayan Tanrı'nın mührü, halkının alınlarına konan nedir? Bu, meleklerin okuyabildiği, fakat insan gözlerinin okuyamadığı bir işarettir; çünkü yok eden melek bu kurtuluş işaretini görmek zorundadır. Anlayışlı zihin, Rab'bin evlat edindiği oğulları ve kızlarında Kalvarya'daki çarmıhın işaretini görmüştür. Tanrı'nın yasasının çiğnenmesi günahı ortadan kaldırılmıştır. Üzerlerinde düğün elbisesi vardır ve Tanrı'nın bütün buyruklarına itaatkâr ve sadıktırlar." El Yazmaları Yayınları, cilt 21, 52.

That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.

O hafta, 538 yılındaki Pazar günü yasasıyla (canavarın işareti) ikiye bölünen, her biri bin iki yüz altmış yıl süren iki dönemi temsil etti; bu dönemlerde önce putperestlik, ardından papalık kutsal yeri ve orduyu ayaklar altına aldı. Bin iki yüz altmış gün boyunca Mesih tanıklık etti; sonra bir başka bin iki yüz altmış gün boyunca aynı tanıklığı öğrencileri aracılığıyla sürdürdü. Bin iki yüz altmış yıl boyunca Şeytan putperestlik aracılığıyla tanıklık etti; ardından bir başka bin iki yüz altmış yıl boyunca tanıklığını papalık aracılığıyla sürdürdü.

The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.

Eski İsrail’in itaatsizliği yüzünden Tanrı’nın "davası" haline gelen antlaşma, toprağın dinlendirilmesini ve her kırk dokuzuncu yılda kutlanacak jübileyi öngören Levililer kitabının yirmi beşinci bölümündeki antlaşmaydı.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.

> RAB, Sina Dağı’nda Musa’ya konuşarak şöyle dedi: İsrailoğullarına söyle ve onlara de ki: Size verdiğim ülkeye girdiğinizde, ülke RAB için Şabatını tutacak. Altı yıl tarlanıza tohum ekeceksiniz, altı yıl bağınızı budayacak ve ürününü toplayacaksınız; ama yedinci yılda ülke için dinlenme Şabatı, RAB’be ait bir Şabat olacaktır; tarlanızı ekmeyeceksiniz, bağınızı budamayacaksınız. Hasadınızdan kendiliğinden biteni biçmeyeceksiniz, budanmamış asmanın üzümlerini toplamayacaksınız; çünkü bu ülke için dinlenme yılıdır. Ülkenin Şabatı sizin için yiyecek olacaktır; sizin, erkek kölenizin, cariyenizin, ücretli işçinizin ve yanınızda konuk olan yabancının; sığırlarınız ve ülkenizdeki yabanıl hayvanlar için de, ülkenin vereceği bütün ürün yiyecek olacaktır. Kendinize yılların yedi Şabatını, yani yedi kez yedi yılı sayacaksınız; böylece yılların yedi Şabatının süresi size kırk dokuz yıl olacak. Sonra yedinci ayın onuncu gününde, Kefaret Günü’nde, bütün ülkenizde boruyu çaldırarak jübile borusunu öttüreceksiniz. Elliinci yılı kutsal sayacaksınız ve ülkenin her yerinde, orada yaşayanların tümüne özgürlük ilan edeceksiniz; bu yıl sizin için bir jübile olacak; herkes kendi mülküne dönecek ve herkes kendi ailesine dönecek. O ellinci yıl sizin için jübile olacaktır; ekmeyeceksiniz, o yıl kendiliğinden yetişeni biçmeyeceksiniz ve budanmamış asmanın üzümlerini toplamayacaksınız. Çünkü o jübiledir; sizin için kutsal olacaktır; tarladan çıkan ürününü yiyeceksiniz. Bu jübile yılında herkes kendi mülküne dönecektir. Levililer 25:1-13.

The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

İki bin üç yüz yıllık peygamberliğin ilk dönemi, tıpkı Mesih’in antlaşmayı teyit ettiği hafta ve dört yüz doksan yıl gibi, Levililer kitabının yirmi beşinci ve yirmi altıncı bölümlerindeki “yedi kez” ile doğrudan ilişkilidir.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.

> Öyleyse şunu bil ve anla ki, Yeruşalim’i onarmak ve yeniden inşa etmek için emrin verilmesinden Mesih Önder’e kadar yedi hafta ve altmış iki hafta olacaktır: sokak yeniden inşa edilecek, duvar da; sıkıntılı zamanlarda bile. Daniel 9:2.

Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.

MÖ 457'de başlayan altmış dokuz hafta, Mesih'in vaftizine ve antlaşmayı tasdik ettiği haftanın başlangıcına götürür; bu, Tanrı'nın "çekişmesi" antlaşmasıydı. Ama "yedi hafta ve altmış iki hafta" ifadesiyle altmış dokuz haftadan ayrılmış yedi haftalık bir dönem (kırk dokuz yıl) vardı. MÖ 457'den başlayarak kırk dokuz yıl olacaktı; bu, açıkça Levililer kitabı yirmi beşinci bölümdeki antlaşmaya ve jübile kutlamasına bir göndermeydi. Bu kırk dokuz yıl yalnızca jübile döngülerinin bir simgesi değil, aynı zamanda Haftalar Bayramı'nın kırk dokuz gününü izleyen ellinci gün olan Pentekost'un da bir simgesiydi.

The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:

İki bin üç yüz yılın ilk kırk dokuz yılı, dört yüz doksan yıl ve antlaşmanın teyit edildiği hafta, Levililer yirmi altıda “yedi kez” olarak temsil edilen iki bin beş yüz yirmi yıl ile doğrudan bağlantılıdır. İki bin üç yüz yıllık peygamberliğin her unsuru, Adventizmin 1863’te bir kenara bırakıp reddettiği “yedi kez” ile doğrudan bağlantılıdır. “Yedi kez”, Yovel antlaşmasının bir simgesidir ve bu nedenle şu da not edilmelidir: 22 Ekim 1844’te iki bin üç yüz yıl sona erdiğinde, iki bin beş yüz yirmi yıl da tam o gün sona ermiştir; çünkü Musa Levililer yirmi beşinci bölümde şunu kaydetmiştir:

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

> Ve kendiniz için yedi Şabat yılı, yani yedi kez yedi yıl sayacaksınız; ve bu yedi Şabat yılının süresi size kırk dokuz yıl olacak. Sonra yedinci ayın onuncu gününde, Kefaret Gününde, jübile borusunu ülkenizin her yerinde çaldıracaksınız. Levililer 25:8, 9.

Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”

İki bin üç yüz yıl içindeki her peygamberlik dönemi, Levililer yirmi altıdaki “yedi kez” ile, her iki peygamberlik döneminin bittiği gün de dahil olmak üzere, doğrudan ilişkilidir. İlk kırk dokuz yıl, Tanrı’nın halkı Babil’den çıkarken tamamlanacak olan Yeruşalim’in yeniden inşası ve onarımına işaret ediyordu. Mabed üçüncü fermandan önce tamamlanmıştı; tıpkı Millerci mabedin de üçüncü melek gelmeden önce tamamlanmış olması gibi. Yine de MÖ 457’den sonra, “sokağın” “yeniden inşa edilmesi” ve “surun”, “sıkıntılı zamanlarda bile”, yapılması gerekiyordu. Alfa ve Omega olarak İsa, bir şeyin sonunu her zaman onun başlangıcıyla gösterir ve 22 Ekim 1844’ten sonra Millerciler “sokağı” ve “suru”, “sıkıntılı zamanlarda” tamamlamalıydı.

Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.

Kardeş White, Kudüs’ü çevreleyen kelimenin tam anlamıyla bir koruma duvarını Tanrı’nın yasasının bir sembolü olarak tanımlar; 22 Ekim 1844’ten hemen sonra ise imanlılar göksel tapınağa yönlendirildi ve Tanrı’nın yasasını (duvarı) kabul ettiler. Tanrı’nın yasasını, Şabat da dahil, tanıyabilmek için Millerciler Eski İsrail’le yapılan antlaşmaya geri yönlendirildiler. Kelimenin tam anlamıyla “sokağın” yeniden tesisi, Millerciler Yeremya’nın “eski yolları”na döndüklerinde ruhsal olarak gerçekleştirilen yeniden tesistir. Duvarın ve sokağın tesis edildiği dönemde olacak “sıkıntılı zamanlar” 1844’ten sonra gerçekleşecekti; o sırada yaklaşmakta olan ve çok geçmeden tam da o tarihsel süreçte başlayacak olan İç Savaş bu sıkıntılı zamanları temsil ediyordu.

Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.

Sadık olsalardı, kölelerin serbest bırakıldığı Yubile’nin sembolik ellinci yılına ulaşacaklardı; bu aynı zamanda, özgürlük mesajının tüm dünyaya gittiği Pentikost’un ellinci günüyle de temsil ediliyordu. Ancak 1844’ten sonra çoğu Şabat ışığına karşı çıktı ve 1863’te, kendilerine İlyas (William Miller) tarafından iletilen Musa’nın mesajını (“yedi zaman”) da reddettiler. Başka bir deyişle, onarmaları ve üzerinde yürümeleri gereken “sokak”tan (eski yollardan) yüz çevirdiler.

Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.

İsa her zaman sonu başlangıçla açıklar ve son günlerde on bakire meseli tekrarlandığında, Kudüs’ün yeniden kurulması işi yine gerçekleştirilecektir. “Sokak ve duvar” “sıkıntılı zamanlarda” inşa edilecek. Şimdi o sıkıntılı zamanlara giriyoruz. 22 Ekim 1844, yakında çıkacak Pazar yasasını simgeler; bu yüzden Vahiy 11’deki “büyük depremin saati” geldiğinde, sokak ve duvar sıkıntılı zamanlarda inşa edilecek. Şimdi bu sıkıntılı zamanları, İslam’ın tırmanan savaşının yol açtığı “ulusların öfkelenmesi” olarak tanımlayacağız.

While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.

"Sıkıntı zamanı" hakkında daha önce yazılmış olanları açıklarken, Early Writings adlı kitapta yer alan bir açıklama yaptı.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> 1. 33. sayfada şu ifade yer almaktadır: 'Kutsal Şabat'ın, Tanrı'nın gerçek İsrail'i ile inanmayanlar arasındaki ayıran duvar olduğunu ve öyle olmaya devam edeceğini; ve Şabat'ın, Tanrı'nın sevgili, bekleyen kutsallarının yüreklerini birleştirecek büyük mesele olduğunu gördüm. Tanrı'nın, Şabat'ı görmeyen ve tutmayan çocukları olduğunu gördüm. Onlar bununla ilgili ışığı reddetmemişler. Ve sıkıntı zamanının başlangıcında, dışarı çıkıp Şabat'ı daha tam olarak ilan ederken Kutsal Ruh'la doldurulduk.'

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "Bu görüş, Sebt Günü’nü tutan Advent kardeşlerden pek azının bulunduğu ve bunlardan da çok azının, onun tutulmasının Tanrı’nın halkıyla imansızlar arasında bir çizgi çekmeye yetecek ölçüde önemli olduğunu sandığı 1847 yılında verildi. Şimdi o görüşün gerçekleşmesi görülmeye başlanıyor. Burada sözü edilen 'o sıkıntı zamanının başlangıcı', belaların dökülmeye başlanacağı zamana değil, Mesih’in mabette bulunduğu, onların dökülmesinden hemen önceki kısa bir döneme işaret eder. O zamanda, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zamanda 'son yağmur' ya da Rab’bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi belanın döküleceği dönemde kutsalların ayakta durmaları için onları hazırlamak üzere." Erken Yazılar, 85.

There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.

Sınama döneminin kapanışından önce, “ulusların öfkeleneceği ama yine de dizginleneceği” kısa bir zaman dilimi vardır. Aynı zamanda “son yağmur” gelir. “Ulusların öfkelenmesi”, Vahiy’in on birinci bölümünde tanımlanan bir simgedir.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> Uluslar öfkelendi; senin gazabın geldi; ölülerin yargılanacağı, kulların olan peygamberlere, kutsallara ve adından korkanların hepsine—büyük küçük—ödül vereceğin ve yeryüzünü yok edenleri yok edeceğin zaman da geldi. Vahiy 11:18.

Sister White comments on this verse.

Kardeş White bu ayet hakkında yorum yapıyor.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> Ulusların öfkesi, Tanrı’nın gazabı ve ölüleri yargılama zamanının birbirinden ayrı ve farklı olduğunu, birinin diğerini izlediğini; ayrıca Mikail’in henüz ayağa kalkmadığını ve eşi benzeri görülmemiş sıkıntı zamanının da henüz başlamadığını gördüm. Uluslar şimdi öfkeleniyor, ancak Başkâhinimiz kutsal yerdeki işini tamamladığında ayağa kalkacak, intikam giysilerine bürünecek ve o zaman son yedi bela dökülecek.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> "Gördüm ki, dört melek İsa'nın tapınakta yaptığı iş tamamlanıncaya kadar dört rüzgarı tutacak ve sonra son yedi bela gelecek." Erken Yazılar, 36.

The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.

“Ulusların öfkelenmesi”, lütuf kapısının kapanmasından hemen önce gerçekleşir; çünkü onu “Tanrı’nın gazabı” izler. “Tanrı’nın gazabı”, lütuf kapısının kapandığı anda gerçekleşir; “ölüleri yargılama zamanı” ise bin yıllık dönem sırasında gerçekleşen bir yargıya atıfta bulunur ve 1844’te başlayan ölülerin yargısını kastetmez.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.

> Ve gökten inen bir meleği gördüm; elinde dipsiz çukurun anahtarı ve büyük bir zincir vardı. Ve ejderhayı, o eski yılanı, İblis denilen, Şeytan olanı yakaladı ve onu bin yıl boyunca bağladı. Ve onu dipsiz çukura attı, onu kapattı ve üzerine bir mühür vurdu; ta ki bin yıl tamamlanıncaya kadar artık ulusları aldatmasın; bundan sonra ise kısa bir süre için salıverilmesi gerekecek. Ve tahtlar gördüm; üzerlerine oturdular ve yargı onlara verildi; ve İsa’nın tanıklığı ve Tanrı’nın sözü uğruna başı kesilenlerin, canavara da heykeline de tapmamış, alınlarına ya da ellerine onun işaretini almamış olanların ruhlarını gördüm; ve onlar yaşadılar ve Mesih’le birlikte bin yıl hüküm sürdüler. Vahiy 20:1-4.

The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.

Azizlere 'verilen' yargı, onların binyıl boyunca kötüler hakkında hüküm vereceklerini, kendilerinin yargılandığını değil, belirtir.

> “During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.

> Birinci ve ikinci diriliş arasındaki bin yıl boyunca kötülerin yargısı gerçekleşir. Elçi Pavlus bu yargıya, ikinci gelişten sonra gerçekleşecek bir olay olarak işaret eder. “Rab gelinceye dek zamanı gelmeden hiçbir şeyi yargılamayın. O, karanlığın gizli şeylerini aydınlığa çıkaracak ve yüreklerin niyetlerini açığa vuracaktır.” 1. Korintliler 4:5. Daniel, Günlerin Eskisi geldiğinde, “yargı Yüceler Yücesi’nin kutsallarına verildi” diye bildirir. Daniel 7:22. Bu zamanda doğrular Tanrı için krallar ve kâhinler olarak egemenlik sürer. Yuhanna Vahiy’de şöyle der: “Tahtlar gördüm; üzerlerine oturdular ve yargı onlara verildi.” “Tanrı’nın ve Mesih’in kâhinleri olacaklar ve O’nunla birlikte bin yıl egemenlik sürecekler.” Vahiy 20:4, 6. İşte bu zamanda, Pavlus’un önceden bildirdiği gibi, “kutsallar dünyayı yargılayacaklardır.” 1. Korintliler 6:2. Mesih’le birlik içinde, kötüleri yargılarlar; yaptıklarını yasa kitabı, Kutsal Kitap ile karşılaştırır ve her davayı bedende yapılan işlere göre karara bağlarlar. Sonra, kötülerin çekeceği pay, yaptıklarına göre belirlenir; ve ölüm kitabında adlarının karşısına kaydedilir.

> “Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.

> Şeytan ve kötü melekler de Mesih ve O'nun halkı tarafından yargılanır. Pavlus şöyle der: "Melekleri yargılayacağımızı bilmiyor musunuz?" 3. ayet. Yahuda da şöyle bildirir: "Kendi ilk konumlarını korumayan, fakat kendi meskenlerini terk eden melekleri O, büyük günün yargısına kadar karanlıkta ebedî zincirlerle alıkoymuştur." Yahuda 6.

> “At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

> Bin yılın bitiminde ikinci diriliş gerçekleşecektir. O zaman kötüler ölümden diriltilecek ve “yazılı hükmün infazı” için Tanrı’nın huzuruna çıkacaklardır. Böylece, doğruların dirilişini anlattıktan sonra, vahyi alan kişi şöyle der: “Ölülerin geri kalanı bin yıl tamamlanıncaya kadar dirilmedi.” Vahiy 20:5. Ve Yeşaya, kötüler hakkında şöyle der: “Tutsaklar çukura toplandığı gibi bir araya toplanacaklar ve zindana kapatılacaklar; uzun günlerden sonra da cezalandırılacaklar.” Yeşaya 24:22. Büyük Mücadele, 660, 661.

It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”

Dolayısıyla, “ulusların öfkelendirilmesi”nin, dünyanın başına mühlet sona ermeden önce gelen “sıkıntılı zamanlar”a işaret ettiği ve “uluslar öfkelendirildiğinde” aynı anda “dizginlendikleri” açıktır.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.

> "Ulusların öfkesi, Tanrı'nın gazabı ve ölüleri yargılama zamanının birbirinden ayrı ve farklı olduğunu, bunların birbiri ardınca geldiklerini gördüm." Early Writings, 36.

At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.

"Uluslar öfkelendiğinde" zamanında, son yağmur yağmaya başlar.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> O sırada, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zaman 'son yağmur' ya da Rab'bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi bela döküldüğünde ayakta durabilmeleri için azizleri hazırlamak üzere. Erken Yazılar, 85.

There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.

Öyle bir an vardır ki "uluslar öfkelenir", ama aynı anda "dizginlenirler". İşte o zaman Mesih yücelik krallığını kurar; çünkü O, krallığını son yağmur zamanında kurar.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Son yağmur temiz olanların üzerine geliyor—o zaman hepsi onu eskiden olduğu gibi alacak.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> "Dört melek bırakınca, Mesih krallığını kuracaktır. Geç yağmuru, ancak ellerinden gelen her şeyi yapanlar alır." Spalding ve Magan, 3.

The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Erken Yazılar’daki önceki iki pasaj, uluslar öfkelendiğinde ve aynı anda “dizginlendiğinde”, dört meleğin dört rüzgârı dizginlediğini ortaya koyar. Dolayısıyla ulusların öfkelenmesi “dört rüzgâr” olarak temsil edilir. Ayrıca, dört meleğin öfkeli ulusları dizginlediği zamanda geç yağmurun geleceğini de belirtti. Geç yağmurun gelişiyle başlayan ve ulusların öfkelenip yine de dizginlendiği bu zaman dilimi, Mikail ayağa kalkana ve insanların sınanma süresi kapanana kadar devam eder. Bu dönem, kurtuluşun kapanmakta olduğu zamandır ve bu nedenle En Kutsal Yer’de Mesih’in son işini temsil eder; bu iş, insanların günahlarını ya da adlarını yargı kitaplarından sildiği zaman dilimi olarak tanımlanır. Meleklerin dört rüzgârı dizginlediği o zaman dilimi, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanıdır.

Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.

Üçüncü Vay’ın İslamı, “ulusları öfkelendiren” güçtür ve üçüncü Vay 11 Eylül 2001’de geldi, ancak İslam derhal “dizginlendi.” “Doğu rüzgarı” İslam’ın bir simgesidir ve Yeşaya “doğu rüzgarını”, Tanrı’nın “tuttuğu” (zapt ettiği) “sert rüzgar” olarak tanımlar. İslam’ın savaşı, defalarca doğum sancısı çeken bir kadın olarak tasvir edilir; çünkü bu, 11 Eylül 2001’de başlayan ve tırmanan bir savaştır; Vahiy 18’in güçlü meleği indiğinde, bu iniş New York şehrinin büyük binalarının yıkılmasıyla işaretlendi.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Şimdi, New York’un bir gelgit dalgası tarafından silinip süpürüleceğini beyan ettiğime dair söz mü geliyor? Bunu ben hiçbir zaman söylemedim. Orada kat üstüne kat yükselen büyük binalara bakarken, ‘Rab yeri şiddetle sarsmak üzere ayağa kalktığında ne korkunç sahneler gerçekleşecek!’ dedim. O zaman Vahiy 18:1–3’ün sözleri yerine gelecektir. Vahiy’in on sekizinci bölümünün tamamı, yeryüzünün üzerine gelmekte olanlara dair bir uyarıdır. Fakat New York’un başına özellikle ne geleceği konusunda bana verilmiş özel bir ışık yok; yalnızca şunu biliyorum ki, bir gün oradaki büyük binalar Tanrı’nın kudretinin döndürüp altüst etmesiyle yıkılacaktır. Bana verilen ışıktan biliyorum ki, dünyada yıkım vardır. Rab’den bir söz, O’nun kudretli gücünün bir dokunuşu, ve bu devasa yapılar yere düşecektir. Öyle sahneler gerçekleşecektir ki, bunların dehşetini hayal bile edemeyiz.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.

1843 ve 1850 tablolarında İslam "savaş atları" olarak temsil edilir. Vahiy'in dokuzuncu bölümünde, birinci ve ikinci "Vay" bağlamında İslam'ın açıklandığı yerde, İslam'ın karakteri İslam'ın kralının adıyla tanımlanır.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> Ve onların başında, dipsiz çukurun meleği olan bir kral vardı; İbranice'de adı Abaddon'dur, fakat Yunanca'da adı Apollyon'dur. Vahiy 9:11.

The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.

Bu ayet, yani dokuzuncu bölüm on birinci ayet, kehanet olarak, ister Eski Ahit’te (İbranice) ister Yeni Ahit’te (Yunanca) temsil edilsin, İslam’ın karakterinin Abaddon ya da Apollyon olduğunu belirtir. Her iki isim de "yıkım ve ölüm" anlamına gelir.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "Melekler, kopup kurtulmaya ve bütün yeryüzünün üzerine atılmaya çalışan, yolunda yıkım ve ölümü getiren öfkeli bir at olarak tasvir edilen dört rüzgârı tutuyor." Manuscript Releases, 20. cilt, 217.

The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.

Dört rüzgar, Kutsal Kitap peygamberliğindeki öfkeli attır; kopup kurtulmaya çalışmaktadır. Öfkeli atın peygamberlikteki özelliklerinden biri, dizginlenmiş olmasıdır; ancak o, dizginlerini koparıp tüm yeryüzüne "yıkım ve ölüm" getirmeye çalışmaktadır.

We will continue to address these subjects in the next article.

Bu konuları bir sonraki makalede ele almaya devam edeceğiz.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> Keşke Tanrı’nın halkı, şimdi neredeyse bütünüyle putperestliğe gömülmüş binlerce şehrin yaklaşan yıkımının bilincinde olsaydı! Ama gerçeği ilan etmesi gerekenlerin birçoğu kardeşlerini suçluyor ve mahkûm ediyor. Tanrı’nın dönüştürücü gücü zihinlerin üzerine geldiğinde, belirgin bir değişim olacak. İnsanların eleştirme ve yıkma eğilimi kalmayacak. Işığın dünyaya parlamasını engelleyen bir konumda durmayacaklar. Eleştirileri, suçlamaları sona erecek. Düşmanın güçleri savaşa toplanıyor. Önümüzde çetin çatışmalar var. Kenetlenin, erkek ve kız kardeşlerim, kenetlenin. Mesih’le birleşin. '“Bir ittifak” demeyin... onların korkusundan korkmayın, dehşete düşmeyin. Bizzat Orduların Rab’bini kutsal sayın; korkunuz O olsun, dehşetiniz O olsun. Ve O bir sığınak olacak; ama İsrail’in iki evi için bir sürçme taşı ve bir tökezleme kayası, Yeruşalim’in sakinleri için bir tuzak ve bir kapan olacak. Ve onlardan birçoğu sendeleyecek, düşecek, kırılacak, tuzağa düşecek ve yakalanacak.'

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> Dünya bir tiyatrodur. Oyuncular, yani onun sakinleri, son büyük dramda rollerini oynamaya hazırlanıyorlar. Tanrı gözden kaçırılıyor. İnsanlığın büyük kitleleri arasında birlik yoktur; yalnızca insanlar bencil amaçlarını gerçekleştirmek için ittifak kurduklarında vardır. Tanrı olup biteni izliyor. İsyankâr kullarına ilişkin amaçları gerçekleşecektir. Tanrı bir süreliğine kargaşa ve düzensizlik unsurlarının egemenlik sürmesine izin veriyor olsa da, dünya insanların eline bırakılmamıştır. Alttan gelen bir güç, dramanın son büyük sahnelerini ortaya çıkarmak için çalışıyor; Şeytan Mesih kılığında geliyor ve gizli cemiyetlerde birbirlerine kenetlenenlerin içinde adaletsizliğin bütün aldatıcılığıyla etkinlik gösteriyor. İttifak kurma tutkusuna boyun eğenler, düşmanın planlarını hayata geçiriyorlar. Nedenin ardından sonuç gelecektir.

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> "Günahkârlık neredeyse sınırına ulaştı. Karmaşa dünyayı dolduruyor ve büyük bir dehşet yakında insanların üzerine çökecek. Son çok yakın. Gerçeği bilen bizler, yakında dünyanın üzerine ezici bir sürpriz olarak çökecek olana hazırlanmalıyız." Review and Herald, 10 Eylül 1903.

Back to Articles