Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eight

Roma vizyonu belirliyor - Sekiz Numara

Foundations of Sand: The Rejection of Prophetic Truth in Laodicean Adventism

Kumdan Temeller: Laodikya Adventizmi'nde Peygamberî Hakikatin Reddedilişi

Author

Jeff Pippenger

Published

August 18, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we referenced the following words of Jesus.

Son makalede İsa'nın aşağıdaki sözlerine atıfta bulunduk.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.

> Sahte peygamberlerden sakının; size koyun postuna bürünmüş olarak gelirler, ama içten içe yırtıcı kurtlardır. Onları meyvelerinden tanıyacaksınız. Dikenlerden üzüm, devedikenlerinden incir toplanır mı? Aynı şekilde her iyi ağaç iyi meyve verir; ama çürük ağaç kötü meyve verir. İyi ağaç kötü meyve veremez; çürük ağaç da iyi meyve veremez. İyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır. Bu yüzden onları meyvelerinden tanıyacaksınız. Bana, “Rab, Rab” diyen herkes göklerin egemenliğine girmeyecek; ancak göklerde olan Babamın isteğini yerine getiren girecek. O gün birçokları bana, “Rab, Rab, senin adınla peygamberlik etmedik mi? Senin adınla cinleri kovmadık mı? Senin adınla birçok olağanüstü işler yapmadık mı?” diyecek. O zaman ben de onlara açıkça şöyle diyeceğim: “Ben sizi hiç tanımadım. Benden uzaklaşın, ey kötülük yapanlar!” Bu nedenle bu sözlerimi işitip uygulayan herkesi, evini kaya üzerine kurmuş akıllı adama benzetirim. Yağmur yağdı, seller geldi, rüzgârlar esti, o eve çarptı; ama yıkılmadı, çünkü temeli kaya üzerindeydi. Bu sözlerimi işitip uygulamayan herkes ise, evini kum üzerine kurmuş akılsız adama benzer. Yağmur yağdı, seller geldi, rüzgârlar esti, o eve çarptı; ve yıkıldı; yıkılışı da çok büyük oldu. Matta 7:15-27.

The rebellion of 1863 marks the beginning of Laodicean Seventh-day Adventism building a false foundation upon the sand. Sand represents the satanic principle of pluralism, in contrast with the Rock of absolute truth. Absolute truth is established upon two witnesses, and the truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk, which Adventism has progressively set aside, are derived from the Bible and confirmed by the Spirit of Prophecy. Those truths are absolute.

1863’teki isyan, Laodikya ruhundaki Yedinci Gün Adventizminin kum üzerine yanlış bir temel inşa etmeye başlamasını işaret eder. Kum, mutlak gerçeğin Kayasıyla karşıtlık içinde, çoğulculuğun şeytani ilkesini temsil eder. Mutlak gerçek iki tanık üzerine kuruludur ve Adventizmin giderek bir kenara ittiği, Habakkuk’un iki kutsal çizelgesinde temsil edilen gerçekler Kutsal Kitap’tan türetilmiş, Peygamberlik Ruhu tarafından doğrulanmıştır. Bu gerçekler mutlaktır.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]

> Düşman, erkek ve kız kardeşlerimizin zihinlerini, bu son günlerde ayakta durabilecek bir halkı hazırlama işinden saptırmaya çalışıyor. Onun safsataları, zihinleri bu vaktin tehlikelerinden ve görevlerinden uzaklaştırmak için tasarlanmıştır. Mesih’in halkı için Yuhanna’ya vermek üzere gökten getirdiği ışığa pek az değer veriyorlar. Önümüzde duran sahnelerin özel ilgi görmeyi hak edecek kadar önemli olmadığını öğretiyorlar. İlahi kökenli gerçeği hükümsüz kılıyor ve bunun yerine sahte bir bilim sunarak Tanrı’nın halkını geçmiş deneyimlerinden mahrum bırakıyorlar. “Rab şöyle diyor: Yollarda durun, bakın, kadim yolları sorun; iyi yol nerededir ve onda yürüyün.” [Yeremya 6:16.]

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296–297.

> Hiç kimse imanımızın temellerini söküp atmaya kalkışmasın—çalışmamızın başlangıcında, Söz’ün dua ile incelenmesi ve vahiy yoluyla atılmış olan temelleri. Bu temeller üzerine elli yılı aşkın bir süredir inşa ediyoruz. İnsanlar yeni bir yol bulduklarını, atılmış olandan daha sağlam bir temel atabileceklerini sanabilirler; ama bu büyük bir aldatmadır. ‘Atılmış olanın dışında başka bir temeli hiç kimse atamaz.’ [1. Korintliler 3:11.] Geçmişte birçokları yeni bir iman inşa etmeye, yeni ilkeler kurmaya girişti; peki yaptıkları bina ne kadar ayakta kaldı? Çok geçmeden yıkıldı; çünkü Kaya üzerine kurulmamıştı. Tanıklıklar, cilt 8, 296-297.

When September 11, 2001 arrived so did the rains of the Holy Spirit.

11 Eylül 2001 geldiğinde, Kutsal Ruh'un yağmurları da geldi.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> Son yağmur Tanrı’nın halkının üzerine yağacak. Kudretli bir melek gökten inecek ve bütün yeryüzü onun yüceliğiyle aydınlanacak. Review and Herald, 21 Nisan 1891.

When the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God, the latter rain began to sprinkle. When September 11, 2001 arrived the floodgates of papal principles was released.

New York şehrinin büyük binaları Tanrı’nın bir dokunuşuyla yıkıldığında, son yağmur çiselemeye başladı. 11 Eylül 2001’de papalık ilkelerinin sel kapıları açıldı.

> “In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.

> Kötülüğün hüküm sürdüğü bu zamanda, “Rab şöyle diyor” ifadesini reddetmiş Protestan kiliseleri garip bir noktaya varacaklar. Dünyevileşecekler. Tanrı’dan ayrılışları içinde, yalanı ve Tanrı’dan dönmeyi ulusun yasası yapmaya çalışacaklar. Tanrı’nın tapınağında oturup kendini Tanrı diye gösteren günah adamının yitirilmiş üstünlüğünü geri getirecek yasalar çıkarmaları için ülkenin yöneticilerini etkilemeye çalışacaklar. Roma Katolik ilkeleri devletin koruması altına alınacak. Tanrı’nın yasasını yaşamlarının kuralı edinmemiş olanlar, Kutsal Kitap gerçeğinin itirazına artık hoşgörü göstermeyecek. Review and Herald, 21 Aralık 1897.

The Patriot Act marks the beginning of the protection of Roman Catholic principles, that progressively leads to the soon-coming Sunday law. On September 11, 2001 the four winds that represent Islam of the third woe, began to blow.

Patriot Act, Roma Katolik ilkelerinin korunmasının başlangıcına işaret eder; bu da kademeli olarak yakında gelecek Pazar günü yasasına yol açar. 11 Eylül 2001'de, üçüncü belanın İslam'ını temsil eden dört rüzgar esmeye başladı.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Melekler, öfkeli bir at olarak tasvir edilen, bağlarından kurtulup bütün yeryüzünün üzerinden hızla geçmek isteyen ve geçtiği her yerde yıkım ve ölüm saçan dört rüzgarı tutuyor.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "Ebedî dünyanın tam eşiğinde uyuyalım mı? Donuk, soğuk ve ölü mü olalım? Ah, keşke kiliselerimizde, halkının içine üflenmiş Tanrı’nın Ruhu ve nefesi bulunsa da, onlar ayakları üzerinde dursun ve yaşasın. Yolun dar, kapının da dar olduğunu görmeliyiz. Ama dar kapıdan geçtiğimizde, onun genişliği sınırsızdır." Manuscript Releases, cilt 20, 217.

The rain, wind, and flood arrived on September 11, 2001 and the Laodicean Seventh-day Adventist church was tested as were the Jews at the baptism of Christ, and as were the Protestants beginning on August 11, 1840. From that point until the rebellious prediction of July 18, 2020, the Laodicean Seventh-day Adventist house progressively fell, just as certainly as the Jew’s temple was pronounced desolate before the cross, and just as the Protestants transitioned unto apostate Protestantism at the first disappointment of April 19, 1844.

Yağmur, rüzgar ve sel 11 Eylül 2001'de geldi ve Laodikyalı Yedinci Gün Adventist Kilisesi, Mesih'in vaftizinde Yahudilerin sınandığı gibi ve 11 Ağustos 1840'tan itibaren Protestanların sınandığı gibi sınandı. O noktadan 18 Temmuz 2020'deki isyankar kehanete kadar, Laodikyalı Yedinci Gün Adventist evi adım adım yıkıldı; tıpkı Yahudilerin tapınağının çarmıhtan önce ıssız bırakılacağı ilan edildiği kadar kesin biçimde ve tıpkı Protestanların 19 Nisan 1844'teki ilk hayal kırıklığında dinden dönmüş Protestanlığa geçtikleri gibi.

The Laodicean movement of the third angel then entered into its final testing process, and as with the testing that began on September 11, 2001 the virgins were called to return to the old paths, which were the foundational truths of not only the Millerite movement of the first and second angels, but also the foundational truths of the movement of the third angel.

Üçüncü meleğin Laodikya hareketi o zaman nihai sınanma sürecine girdi ve 11 Eylül 2001 tarihinde başlayan sınanmada olduğu gibi, bakireler yalnızca birinci ve ikinci meleklerin Millerci hareketinin temel hakikatlerine değil, aynı zamanda üçüncü meleğin hareketinin temel hakikatlerine de geri dönmeye çağrıldı.

The symbol of the rejection of those foundational truths in the context of the strong delusion is the message Paul recorded in Second Thessalonians. That message is symbolized by “the daily” in the book of Daniel, for it was in the passage of Thessalonians that William Miller came to understand that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome.

Güçlü aldanış bağlamında bu temel hakikatlerin reddinin sembolü, Pavlus’un İkinci Selanikliler Mektubu’nda yazdığı mesajdır. Bu mesaj, Daniel kitabındaki “sürekli” ile simgelenir; çünkü William Miller, “sürekli”nin Daniel kitabında putperest Roma’yı temsil ettiğini Selanikliler mektubundaki pasajda anlamıştır.

There have been books penned that address the definition of “the daily” in the book of Daniel. Most are erroneous, though if you wish to review a paper from an Adventist theologian that gets it right, you could locate, The Mystery of the Daily, by John W. Peters. I do not intend to address that element of “the daily,” in this article. There are also other books that cover the history of the “who, what and why” that the false view of “the daily” was ultimately established within Laodicean Seventh-day Adventism.

Daniel kitabında geçen "the daily" teriminin tanımını ele alan kitaplar yazılmıştır. Çoğu hatalıdır; ancak konuyu doğru şekilde açıklayan Adventist bir ilahiyatçının çalışmasını incelemek isterseniz, John W. Peters’ın The Mystery of the Daily adlı eserini bulabilirsiniz. Bu yazıda "the daily" konusunun o yönüne değinmeyi düşünmüyorum. Ayrıca, "the daily" hakkındaki yanlış görüşün Laodikya Yedinci Gün Adventizmi içinde nihayetinde nasıl yerleştiğine ilişkin “kim, ne ve neden”in tarihini ele alan başka kitaplar da vardır.

The definition of the Hebrew word translated as “the daily”, and the history of rebellion against the foundational truth of “the daily” that began in earnest in 1901, has been repeatedly set forth in Habakkuk’s Tables and also in the recent articles on the book of Daniel.

“günlük” olarak çevrilen İbranice kelimenin tanımı ve 1901’de ciddiyetle başlayan “günlük”ün temel gerçeğine karşı isyanın tarihi, Habakkuk’un Tabloları’nda ve ayrıca Daniel kitabı üzerine son makalelerde defalarca ortaya konmuştur.

I intend to keep the focus of “the daily” in this article on the prophetic characteristics associated with the symbol of Rome being rejected. Any who genuinely accept the authority of the writings of Ellen White simply need to read the following to know what is the correct understanding of “the daily.”

Bu makalede "the daily"ye ilişkin odağı, Roma simgesinin reddiyle ilişkili peygamberlik özellikleri üzerinde tutmayı amaçlıyorum. Ellen White’ın yazılarının otoritesini samimiyetle kabul eden herkesin, "the daily"nin doğru anlaşılmasının ne olduğunu bilmesi için aşağıdakileri okuması yeterlidir.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> "Sonra 'Daily' ile ilgili olarak, 'kurban' kelimesinin insan bilgeliğiyle metne eklenmiş olduğunu ve metne ait olmadığını; ve Rab'bin bununla ilgili doğru görüşü yargı saati çağrısını verenlere verdiğini gördüm. 1844'ten önce birlik varken, neredeyse herkes 'Daily' konusundaki doğru görüşte birleşmişti; fakat 1844'ten beri, kargaşa içinde başka görüşler benimsendi ve karanlık ve kargaşa bunu izledi." Review and Herald, 1 Kasım 1850.

To reject William Miller’s understanding of “the daily” is to simultaneously reject the authority of the writings of Ellen White, for she saw “that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” She was also shown that the other views of “the daily” produced “darkness and confusion,” which are not attributes of Christ. Miller recognized “the daily” as pagan Rome when he studied Second Thessalonians.

"Sürekli"ye ilişkin William Miller'ın anlayışını reddetmek, aynı anda Ellen White'ın yazılarının otoritesini de reddetmek demektir; çünkü o şunu gördü: "Rab, onunla ilgili doğru görüşü, yargı saati çağrısını yapanlara verdi." Ayrıca, "sürekli" hakkındaki diğer görüşlerin "karanlık ve karmaşa" ürettiği kendisine gösterildi; bunlar Mesih'in nitelikleri değildir. Miller, İkinci Selanikliler'i incelediğinde "sürekli"yi putperest Roma olarak tanıdı.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> "Okumaya devam ettim ve onun [the daily] bulunduğu, Daniel'den başka bir yer bulamadım. Sonra [bir konkordansın yardımıyla] onunla bağlantılı olan şu sözleri ele aldım: 'ortadan kaldırmak;' 'the daily'yi ortadan kaldıracak; 'the daily ortadan kaldırıldığı zamandan itibaren,' vb. Okumaya devam ettim ve metinle ilgili hiçbir ışık bulamayacağımı düşündüm; sonunda 2 Selanikliler 2:7, 8'e geldim. 'Çünkü kanunsuzluğun sırrı şimdiden işliyor; yalnız şimdi engelleyen, yoldan çekilinceye kadar engelleyecek; ve sonra o kötü ortaya çıkarılacaktır,' vb. Ve o metne geldiğimde, ah, gerçek ne kadar açık ve görkemli göründü! İşte orada! İşte 'the daily' bu! Peki şimdi, Pavlus 'şimdi engelleyen' ya da engel olan ile neyi kastediyor? 'Günah adamı' ve 'kötü' ile Papalık kastediliyor. Peki, Papalığın ortaya çıkmasını engelleyen nedir? Elbette Putperestliktir; öyleyse, 'the daily' Putperestlik anlamına gelmelidir." -William Miller, Second Advent Manual, sayfa 66. Advent Review and Sabbath Herald, 6 Ocak 1853.

Ultimately, Laodicean Adventism set aside the correct understanding which was given to Miller and those who gave the judgment hour cry, for apostate Protestantism’s erroneous idea that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That understanding is absurd on many levels, but more than being fallacious, it claims that a satanic symbol is a symbol of Christ.

Sonuçta, Laodikya Adventizmi, Miller’e ve yargı saati çağrısını yapanlara verilen doğru anlayışı, “günlük”ün Mesih’in tapınaktaki hizmetini temsil ettiğine dair dinden dönen Protestanlığın yanlış düşüncesi uğruna bir kenara bıraktı. Bu anlayış birçok açıdan saçmadır; ancak hatalı olmanın ötesinde, şeytani bir sembolün Mesih’in sembolü olduğunu iddia eder.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> Böylece, ejderha öncelikle Şeytan’ı temsil ederken, ikincil bir anlamda putperest Roma’nın bir sembolüdür. Büyük Çekişme, 439.

Miller identified “the daily” as pagan Rome, the dragon, but Laodicean Adventism took the idea from fallen Protestantism that it represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The rejection of Miller’s identification of “the daily” as pagan Rome represents a rejection of a truth which is represented upon both the sacred charts that were a fulfillment of Habakkuk chapter two. It is therefore a rejection of a foundational truth, just as was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six.

Miller, "sürekli"yi putperest Roma, yani ejderha olarak tanımladı; ancak Laodikya Adventizmi, onun Mesih’in göksel tapınaktaki hizmetini temsil ettiğine dair fikri düşmüş Protestanlıktan aldı. Miller’in "sürekli"yi putperest Roma olarak tanımlamasının reddi, Habakkuk ikinci bölümün gerçekleşmesi olan her iki kutsal çizelgede de temsil edilen bir gerçeğin reddini ifade eder. Bu nedenle, tıpkı Levililer yirmi altıncı bölümdeki yedi zamanın reddinde olduğu gibi, temel bir gerçeğin reddidir.

To reject the truth that “the daily,” represents pagan Rome, is to reject the foundations of Adventism and the authority of the Spirit of Prophecy. Identifying a symbol of Satan as a symbol of Christ is parallel to identifying the work of Christ as the work of Satan.

"the daily"nin putperest Roma’yı temsil ettiği gerçeğini reddetmek, Adventizmin temellerini ve Peygamberlik Ruhu’nun otoritesini reddetmektir. Şeytan’a ait bir sembolü Mesih’in sembolü olarak tanımlamak, Mesih’in işini Şeytan’ın işi olarak tanımlamakla eşdeğerdir.

> “In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away from Christ. So long as one does this, he can find no hope or pardon, and he will finally lose all desire to be reconciled to God.” The Desire of Ages, 324.

> Mesih’i reddederek Yahudi halkı bağışlanmaz günahı işledi; ve merhamet çağrısını reddederek biz de aynı yanlışa düşebiliriz. O’nun görevlendirdiği habercileri dinlemeyi reddedip bunun yerine ruhu Mesih’ten uzaklaştırmak isteyen Şeytan’ın temsilcilerini dinlediğimizde, Yaşamın Önderi’ne hakaret eder ve O’nu Şeytan’ın sinagogu ile göksel evrenin önünde utandırmış oluruz. Kişi bunu yaptığı sürece ne umut ne de bağışlanma bulabilir ve sonunda Tanrı’yla barışma arzusunun tümünü yitirir. Çağların Arzusu, 324.

When Laodicean Adventism rejected the foundational understanding of “the daily” and the seven times, they not only rejected the authority of the Spirit of Prophecy, and the foundations, but they rejected the work of William Miller, who had been led to his understandings by the angel Gabriel and other angels.

Laodikya Adventizmi, “günlük” ve “yedi zaman” konularındaki temel anlayışları reddettiğinde, yalnızca Peygamberlik Ruhu’nun otoritesini ve temelleri reddetmekle kalmadı, aynı zamanda William Miller’ın çalışmasını da reddetti; oysa o, anlayışlarına melek Cebrail ve diğer melekler tarafından yönlendirilmişti.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> "Tanrı, Kutsal Kitap'a inanmamış bir çiftçinin yüreğine dokunmak ve onu peygamberlikleri araştırmaya yöneltmek için meleğini gönderdi. Tanrı'nın melekleri, zihnine yol göstermek ve Tanrı'nın halkı için hep karanlık kalmış peygamberlikleri anlayışına açmak üzere o seçilmiş olanı defalarca ziyaret ettiler. Hakikat zincirinin başlangıcı ona verildi ve o, Tanrı'nın Sözü'ne hayret ve hayranlıkla bakıncaya kadar halkadan halkaya araştırmaya yöneltildi. Orada kusursuz bir hakikat zinciri gördü. Eskiden esinlenmemiş saydığı o Söz şimdi güzelliği ve görkemiyle gözlerinin önünde açıldı. Kutsal Yazıların bir kısmının diğerini açıkladığını gördü; bir ayet anlayışına kapalı kaldığında, Söz'ün başka bir yerinde onu açıklayanı buldu. Tanrı'nın kutsal Sözü'nü sevinçle ve en derin saygı ve huşu ile karşıladı." Erken Yazılar, 230.

“His angel” is an expression that identifies the angel Gabriel.

"Onun meleği" ifadesi, melek Cebrail’i kasteder.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> Meleğin, 'Ben Tanrı’nın huzurunda duran Cebrail’im' sözleri, onun göğün saraylarında yüksek bir onur mevkiine sahip olduğunu gösterir. Daniel’e bir mesajla geldiğinde şöyle dedi: 'Bu konularda benimle birlikte duran kimse yoktur; yalnızca sizin önderiniz Mikail [Mesih].' Daniel 10:21. Kurtarıcı, Vahiy’de Cebrail’den söz ederek şöyle der: 'Onu meleği aracılığıyla kulu Yuhanna’ya gönderip bildirdi.' Vahiy 1:1." Çağların Arzusu, 99.

The identification of a satanic symbol as a symbol of Christ is not only a parallel to the unpardonable sin, but the unpardonable sin is also associated with the rejection of the messengers who Christ sends. “The daily” then becomes the symbol of the unpardonable sin, and when it is understood that the “chosen one,” William Miller was led to the correct understanding of that truth, and when it was thereafter rejected, it fits directly into Second Thessalonians, which is the very passage of Scripture where Miller made his discovery. To reject that truth, is evidence of not loving the truth, and that rebellion produces a removal of the Holy Spirit and the delivery of the unholy spirit of Satan, which Paul identifies as strong delusion.

Şeytani bir sembolün Mesih’in sembolü olarak tanımlanması, yalnızca bağışlanmaz günahla bir paralellik oluşturmakla kalmaz; bağışlanmaz günah aynı zamanda Mesih’in gönderdiği elçilerin reddedilmesiyle de ilişkilidir. "The daily" bu durumda bağışlanmaz günahın sembolü haline gelir; ve "seçilmiş olan" William Miller’ın o gerçeğin doğru anlayışına yönlendirildiğinin anlaşılıp, bunun ardından bu anlayış reddedildiğinde, bu durum Miller’in keşfini yaptığı Kutsal Yazılar’daki İkinci Selanikliler bölümüne doğrudan uyar. O gerçeği reddetmek, gerçeği sevmemenin kanıtıdır; ve bu isyan, Kutsal Ruh’un geri çekilmesine ve Pavlus’un "kuvvetli bir aldanış" olarak tanımladığı, kişinin Şeytan’ın kutsal olmayan ruhuna teslim edilmesine yol açar.

Just as “the robbers of thy people”, who “establish the vision”, “the daily” is a symbol of pagan Rome. In the context of Second Thessalonians, Paul teaches that the rejection of the message of chapter two is evidence that those who do so, do not love the truth. Because they do not love the truth represented in the chapter, they receive strong delusion.

‘Görümü gerçekleştiren’ ‘senin halkının zorbaları’ nasıl putperest Roma’yı simgeliyorsa, ‘sürekli sunu’ da putperest Roma’nın bir simgesidir. İkinci Selanikliler bağlamında Pavlus, ikinci bölümün mesajını reddetmenin, bunu yapanların gerçeği sevmediklerinin bir kanıtı olduğunu öğretir. Bölümde ortaya konan gerçeği sevmedikleri için, güçlü bir aldanışa kapılırlar.

All the prophets are addressing the last days, and previous inspired passages in this article identify that the strong delusion arrives upon those who do not love the truth during the outpouring of the Holy Spirit. One class is receiving the oil, and the other class is receiving strong delusion.

Tüm peygamberler son günleri ele alıyor ve bu makaledeki önceki ilhamlı pasajlar, Kutsal Ruh’un dökülüşü sırasında gerçeği sevmeyenlerin üzerine kuvvetli aldanışın geldiğini gösteriyor. Bir grup yağı alıyor, diğer grup ise kuvvetli aldanışı alıyor.

The Holy Spirit is poured out during the history when the Holy Spirit is being removed from those who reject the increase of knowledge that is opened up during the two testing periods of the sealing time from September 11, 2001 to the soon-coming Sunday law. Repeating a prior passage:

Kutsal Ruh, 11 Eylül 2001’den yakında gelecek Pazar yasasına kadar olan mühürlenme zamanının iki sınama döneminde açığa çıkarılan bilginin artışını reddedenlerden Kutsal Ruh’un çekildiği tarihsel süreçte dökülür. Önceki bir pasajın tekrarı:

> “Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.

> Son günlere bakarak, aynı sonsuz güç, “kurtulmaları için gerçeği sevmediler” denilenler hakkında şöyle der: “Bu nedenle Tanrı onlara yalana inansınlar diye güçlü bir aldanış gönderecek; öyle ki gerçeğe inanmayıp haksızlıktan zevk alanların hepsi mahkûm edilsin.” Onlar O'nun Sözü'nün öğretilerini reddettikçe Tanrı Ruhu'nu geri çeker ve onları sevdikleri aldanışlara bırakır. Erken Yazılar, 46.

Line upon line, Daniel teaches that in the last days, it is the robbers of thy people, (a symbol of Rome) that establishes the vision. The robbers are also represented as “the daily.” Solomon teaches that in the last days those who do not have the vision, perish, which is to be naked. To be made naked is to be a Laodicean, and a Laodicean is a foolish virgin.

Satır satır, Daniel öğretir ki son günlerde görümü tesis edenlerin, senin halkının eşkıyaları (Roma’nın bir sembolü) olduğunu. Eşkıyalar ayrıca “sürekli olan” olarak da temsil edilir. Süleyman, son günlerde görümü olmayanların helak olacağını, bunun da çıplak olmak demek olduğunu öğretir. Çıplak kılınmak Laodikealı olmak demektir ve Laodikealı akılsız bir bakiredir.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Akılsız kızların temsil ettiği Kilise'nin durumu, aynı zamanda Laodikya hâli olarak da anılır." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

To be a foolish virgin when the message of the Midnight Cry arrives is to manifest what John records in Revelation chapter sixteen as, “the shame of thy nakedness.” John’s warning in the sixth plague is in relation to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet who, since 1989, are in the process of leading the world to Armageddon.

Gece Yarısı Feryadı'nın mesajı geldiğinde akılsız bir bakire olmak, Yuhanna'nın Vahiy'in on altıncı bölümünde “çıplaklığının ayıbı” olarak kaydettiğini açığa çıkarmaktır. Yuhanna'nın altıncı belada yaptığı uyarı, ejderha, canavar ve sahte peygamberden oluşan üçlü birlikle ilgilidir; bu birlik, 1989'dan beri dünyayı Armagedon'a götürme sürecindedir.

Paul’s message in Second Thessalonians is not simply about pagan Rome being represented by Daniel as “the daily,” but the chapter is emphasizing the relationship of pagan Rome to papal Rome. Pagan Rome restrained (withholdeth) the man of sin from coming to the throne of the earth in 538. Once pagan Rome was taken away, then “the mystery of iniquity,” “that wicked” who is the pope of Rome, is revealed. In the chapter Paul is identifying a specific prophetic relationship between pagan and papal Rome. To reject the teaching of the chapter is to reject the truth and receive strong delusion.

İkinci Selanikliler’de Pavlus’un mesajı, Daniel tarafından “günlük” olarak temsil edilen putperest Roma’dan ibaret değildir; bölüm, putperest Roma ile Papalık Roma’sı arasındaki ilişkiye vurgu yapmaktadır. Putperest Roma, günah adamının 538’de yeryüzünün tahtına çıkmasını alıkoydu (engelledi). Putperest Roma ortadan kaldırıldığında ise “kanunsuzluğun gizemi”, Roma’nın papası olan “o kötü”, açığa çıktı. Bu bölümde Pavlus, putperest ve Papalık Roma’sı arasında belirli bir peygamberlik ilişkisini tanımlamaktadır. Bölümün öğretisini reddetmek, gerçeği reddetmek ve güçlü bir aldanışa kapılmaktır.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> Kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın; çünkü o gün gelmeyecek, önce bir dinden dönme olacak ve mahvoluşun oğlu olan günah insanı açığa çıkacaktır. Bu kişi, Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeyin karşısına dikilen ve kendini onların üzerine yücelten, öyle ki Tanrı’nın tapınağında Tanrıymış gibi oturup kendisinin Tanrı olduğunu gösterendir. Aranızdayken size bunları söylediğimi hatırlamıyor musunuz? Şimdi de onun kendi zamanında açığa çıkmasını engelleyenin ne olduğunu biliyorsunuz. Çünkü yasa tanımazlığın gizemi şimdiden işliyor; yalnız, şu anda engelleyen, yoldan çekilinceye kadar engellemeyi sürdürecektir. Ondan sonra da Rab’bin ağzının soluğuyla tüketeceği ve gelişinin parlaklığıyla yok edeceği o yasa tanımaz kişi açığa çıkacaktır. Onun gelişi, Şeytan’ın etkinliğine göre, her türlü güç, belirti ve yalancı harikayla, ayrıca kurtulmaları için gerçeği sevmeyi kabul etmedikleri için mahvolanlarda görülen her türlü haksızlık aldatmacasıyla olacaktır. Bu nedenle Tanrı, yalana inanmaları için üzerlerine güçlü bir aldanış gönderir; öyle ki gerçeğe iman etmeyip haksızlıktan hoşlananların hepsi mahkûm edilsin. 2. Selanikliler 2:3-12.

Why are these last-day people “damned?” Why are they sent “strong delusion?” Why do they “perish” and thus reveal the shame of their nakedness? The passage states it is because they do not love the truth, and the truth set forth in the chapter identifies that pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, would prevent papal Rome, the fifth kingdom of Bible prophecy, from ascending to the throne until paganism was taken away.

Bu son günlerin insanları neden “lanetlenmiş” sayılıyor? Neden onlara “güçlü bir aldanış” gönderiliyor? Neden “mahvoluyorlar” ve böylece çıplaklıklarının utancını açığa vuruyorlar? Pasaj, bunun gerçeği sevmedikleri için olduğunu bildirir; ve bölümde ortaya konan gerçek, Kutsal Kitap peygamberliğinin dördüncü krallığı olan Putperest Roma’nın, putperestlik ortadan kaldırılıncaya dek, Kutsal Kitap peygamberliğinin beşinci krallığı olan Papalık Roma’nın tahta çıkmasını engelleyeceğini belirtir.

The relationship between pagan and papal Rome that is identified in the chapter is also identified by John with the relationship of the church of Pergamos and the church of Thyatira. Pergamos aligns with pagan Rome and Thyatira is papal Rome. Paul and John provide two witnesses of the relationship of the two powers, as does the book of Daniel.

Bölümde tanımlanan putperest Roma ile Papalık Roma'sı arasındaki ilişki, Yuhanna tarafından Bergama ve Tiyatira kiliseleri arasındaki ilişkiyle de özdeşleştirilir. Bergama putperest Roma'yı, Tiyatira ise Papalık Roma'sını temsil eder. Pavlus ve Yuhanna, bu iki gücün ilişkisine iki tanık olarak karşımıza çıkar; Daniel Kitabı da öyle.

In the book of Daniel, the relationship of pagan Rome with papal Rome is repeatedly set forth. In Daniel two, it is represented by the mixture of iron with miry clay. In Daniel seven both pagan and papal Rome are the “diverse” kingdoms, and though Daniel two illustrates the two powers as a mixture, chapter seven identifies that the papal power proceeds out of the ten horned kingdom of pagan Rome. In Daniel eight the little horn of verses nine through twelve is Rome in both its phases. Verses nine and eleven are the little horn in the masculine tense, thus identifying pagan Rome, and verses ten and twelve are the little horn in the feminine tense, thus identifying papal Rome.

Daniel kitabında, putperest Roma ile Papalık Roması arasındaki ilişki defalarca ortaya konur. Daniel 2'de, bu ilişki demirin balçıkla karışımıyla temsil edilir. Daniel 7'de hem putperest Roma hem de Papalık Roması "farklı" krallıklardır; ve Daniel 2 iki gücü bir karışım olarak tasvir ederken, 7. bölüm papalık gücünün putperest Roma'nın on boynuzlu krallığından çıktığını belirtir. Daniel 8'de, 9'dan 12'ye kadar olan ayetlerdeki küçük boynuz her iki safhasıyla da Roma'dır. 9 ve 11. ayetlerde küçük boynuz eril biçimdedir, böylece putperest Roma'yı tanımlar; 10 ve 12. ayetlerde ise küçük boynuz dişil biçimdedir, böylece Papalık Roması'nı tanımlar.

In Daniel chapter eight, verse thirteen, pagan and papal Rome are portrayed as two desolating powers. Pagan Rome is “the daily” desolating power, and papal Rome is the transgression desolating power. In chapter eleven, verse thirty-one “the daily” desolating power of pagan Rome places the abomination desolating power, which is the papal power. In chapter twelve, verse eleven “the daily” desolating power of pagan Rome is removed in order to set up the abomination desolating power of the papacy.

Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinde, putperest Roma ile Papalık Roma’sı iki yıkıma uğratan güç olarak tasvir edilir. Putperest Roma “günlük” yıkıma uğratan güçtür; Papalık Roma’sı ise yıkıma uğratan başkaldırı gücüdür. On birinci bölüm, otuz birinci ayette putperest Roma’nın “günlük” yıkıma uğratan gücü, Papalık gücü olan yıkıma yol açan iğrençliği yerleştirir. On ikinci bölüm, on birinci ayette ise Papalığın yıkıma yol açan iğrençliğini kurmak için putperest Roma’nın “günlük” yıkıma uğratan gücü kaldırılır.

The relationship of the two desolating powers of Rome is a primary theme of the books of Daniel and Revelation, and that relationship is what Paul identifies as the truth that must be loved if a person will shun the strong delusion that is produced by believing a lie. God is never redundant, and each representation of the relationship of pagan Rome with papal Rome provides its own special testimony upon the subject, but to reject the symbol of Rome in the last days, is to reject the latter rain and receive strong delusion in its place. It is to be forever identified as a naked Laodicean.

Roma’nın iki yıkıcı gücü arasındaki ilişki, Daniel ve Vahiy kitaplarının başlıca temasıdır; ve Pavlus, bir kimsenin bir yalana inanmanın doğurduğu güçlü aldanmadan sakınabilmesi için sevilmesi gereken gerçeğin bu ilişki olduğunu belirtir. Tanrı asla gereksiz yere kendini tekrar etmez ve putperest Roma ile papalık Roma’sı arasındaki ilişkinin her bir temsili konuya dair kendine özgü bir tanıklık sunar; ancak son günlerde Roma’nın simgesini reddetmek, geç yağmuru reddetmek ve onun yerine güçlü bir aldanış almak demektir. Bu, ebediyen çıplak bir Laodikyalı olarak damgalanmak demektir.

The Laodicean Adventist historians, though manifesting no sacred respect for the role and work of William Miller, do identify that it was his recognition of the relationship of pagan and papal Rome that was the prophetic structure which he built “all” of his prophetic applications. Gabriel and the other angels led Miller to understand the relationship of pagan and papal Rome, but in his history, he did not see Rome as a threefold entity consisting of the dragon, the beast and the false prophet.

Laodikyalı Adventist tarihçiler, William Miller’in rolüne ve çalışmalarına hiçbir kutsal saygı göstermeseler de, onun putperest Roma ile Papalık Roma arasındaki ilişkiyi fark edişinin, peygamberlik uygulamalarının “tümünü” üzerine kurduğu peygamberlik çerçevesi olduğunu tespit ederler. Cebrail ve diğer melekler, Miller’in putperest Roma ile Papalık Roma arasındaki ilişkiyi anlamasına rehberlik ettiler, ancak o, kendi tarih anlayışında Roma’yı ejderha, canavar ve sahte peygamberden oluşan üçlü bir varlık olarak görmedi.

In his time the United States had not yet begun its role as the false prophet, for the Protestants of the United States did not become the daughters of Rome until 1844, and the foundational work of Miller had already been located upon the 1843 chart which was produced in May of 1842.

Onun döneminde Amerika Birleşik Devletleri henüz sahte peygamber rolünü üstlenmeye başlamamıştı; çünkü Amerika Birleşik Devletleri’nin Protestanları 1844’e kadar Roma’nın kızları olmamıştı ve Miller’in temel çalışması da Mayıs 1842’de hazırlanan 1843 çizelgesinde zaten yerini almıştı.

In 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven were unsealed, and the messenger for that period of time recognized that there were three powers whose prophetic activities ran through verses forty to forty-five of chapter eleven. The king of the south in verse forty is the dragon power, the king of the north is the papal power who had been delivered its deadly wound in the beginning of the verse in 1798, at the hands of the dragon power of Napoleonic France. In the verse the papal power begins the work of healing its deadly wound. In 1989 the king of the north retaliates against the dragon power of the Soviet Union, who had then become the king of the south. When the beast of Catholicism retaliated against the Soviet Union it came with the proxy army of the United States, the false prophet of Revelation chapter sixteen. The dragon king of the south, the beast king of the north and the false prophet of chariots, horsemen and ships are all illustrated in verse forty, and the prophetic line ends in verse forty-five, when the papal power “comes to his end with none to help.”

1989’da Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetinin mühürleri açıldı ve o dönemin habercisi, on birinci bölümün kırkıncı ayetinden kırk beşinci ayetine kadar uzanan ayetlerde peygamberlik faaliyetleri görülen üç güç bulunduğunu fark etti. Kırkıncı ayetteki güneyin kralı ejderha gücüdür; kuzeyin kralı ise, ayetin başında 1798’de Napolyon Fransası’nın ejderha gücünün eliyle öldürücü darbe almış olan papalık gücüdür. Bu ayette papalık gücü, öldürücü yarasının iyileştirilmesi işine başlar. 1989’da kuzeyin kralı, o sırada güneyin kralı haline gelmiş olan Sovyetler Birliği’nin ejderha gücüne karşı misillemede bulunur. Katolikliğin canavarı Sovyetler Birliği’ne karşı misillemede bulunduğunda, Vahiy kitabının on altıncı bölümündeki yalancı peygamber olan Amerika Birleşik Devletleri’nin vekil ordusuyla geldi. Güneyin ejderha kralı, kuzeyin canavar kralı ve arabalar, atlılar ve gemilerle gelen yalancı peygamberin hepsi kırkıncı ayette tasvir edilir ve peygamberlik çizgisi, papalık gücünün “ona yardım edecek kimse olmadan sonuna geldiği” kırk beşinci ayette sona erer.

Armageddon, in Revelation sixteen is a symbolic geographical area identifying the rebellion of mankind that precedes the return of Christ. Armageddon is a symbol of the word is made from two words, “Har” meaning mountain, and “Megiddo,” which is the valley of Jezreel. The fact that John combined a mountain with Megiddo, when Megiddo is a valley, informs the student of prophecy that Armageddon is a symbol, which contains a geographical reference, for there is no mountain in the valley of Jezreel.

Vahiy 16’da Armagedon, İsa Mesih’in dönüşünden önceki insanlık isyanını tanımlayan sembolik bir coğrafi bölgedir. Armagedon sözcüğü bir semboldür ve iki kelimeden oluşur: “Har” (dağ anlamına gelir) ve Yizreel Vadisi olan “Megiddo.” Megiddo bir vadi olduğu hâlde Yuhanna’nın onu bir dağla birleştirmiş olması, Yizreel Vadisi’nde dağ bulunmadığından, Armagedon’un coğrafi bir göndermeyi içeren bir sembol olduğunu peygamberlik öğrencisine bildirir.

The Jezreel Valley is situated between the three seas (Mediterranean Sea, Sea of Galilee, and Dead Sea) and Jerusalem. It is relatively central in northern Israel, with these three bodies of water and Jerusalem located around it in different directions. Verse forty-five of Daniel eleven is where the king of the north comes to his end with none to help, and the verse identifies his geographical end as between the seas and the glorious holy mountain of Jerusalem. Verse forty of Daniel eleven introduces the three powers that are the subjects of the healing of the deadly wound of the papal power and its ultimate end.

Yizreel Vadisi, üç deniz (Akdeniz, Celile Denizi ve Ölü Deniz) ile Kudüs arasında yer alır. İsrail’in kuzeyinde nispeten merkezi bir konumdadır; bu üç su kütlesi ve Kudüs, farklı yönlerde onun çevresinde bulunur. Daniel kitabının on birinci bölümünün kırk beşinci ayetinde, Kuzey Kralı’nın yardım eden kimse olmadan sona erdiği anlatılır ve ayet, onun coğrafi sonunu denizlerle Kudüs’ün görkemli kutsal dağı arasında olarak tanımlar. Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayeti, papalık gücünün ölümcül yarasının iyileşmesi ve onun nihai sonu bağlamında ele alınan üç gücü tanıtır.

The first phrase of the verses identifies the time of the end in 1798, when the papacy received its deadly wound and verse forty-five identifies its permanent deadly wound. The prophetic history between the first and last death of the papal power identifies the rebellion of mankind as they restore the ascendancy of the papal power, when its deadly wound is healed in advance of the papal power’s ultimate demise. The six verses bear the signature of truth, for the beginning and end are both the death of the papal power, and the middle verses are the rebellion of mankind as the first deadly wound is healed.

Ayetlerin ilk ifadesi, papalığın ölümcül yarasını aldığı 1798'de sonun zamanını belirtir ve kırk beşinci ayet onun kalıcı ölümcül yarasını belirtir. Papalık gücünün ilk ve son ölümü arasındaki peygamberlik tarihi, papalık gücünün ölümcül yarasının nihai yok oluşundan önce iyileştirildiği sırada, insanlığın papalık gücünün üstünlüğünü yeniden tesis ederken sergilediği isyanı ortaya koyar. Altı ayet, gerçeğin imzasını taşır; çünkü başlangıç ve sonun her ikisi de papalık gücünün ölümüdür ve ortadaki ayetler, ilk ölümcül yara iyileşirken insanlığın isyanıdır.

Miller was given light from heavenly angels upon the relation of pagan and papal Rome. The key for Miller’s understanding of the prophetic model, which he employed for all of his prophetic applications, was “the daily” in Second Thessalonians. “The daily” in that chapter is pagan Rome, which is what established the vision that William Miller came to understand, for it is Rome, the robbers of thy people in verse fourteen of chapter eleven, that establishes the vision.

Miller, putperest Roma ile Papalık Roma’sı arasındaki ilişki konusunda göksel meleklerden aydınlatma aldı. Onun, bütün peygamberlik uygulamalarında kullandığı peygamberlik modelini anlamasının anahtarı, 2. Selanikliler’deki “günlük”tü. O bölümdeki “günlük” putperest Roma’dır; William Miller’in kavradığı görümü tesis eden de budur; çünkü görümü tesis eden, on birinci bölümün on dördüncü ayetinde “senin halkının soyguncuları” olarak anılan Roma’dır.

The messenger raised up to understand the increase of knowledge in 1989 came to understand the threefold nature of Rome. Miller was the messenger of the first and second angels, and he understood the first and second manifestations of Rome to establish the vision he presented to the world. The messenger of the third angel came to understand all three manifestations of Rome in order to establish the vision he was given to proclaim to the world.

1989'da bilginin artışını anlamak üzere görevlendirilen elçi, Roma'nın üçlü doğasını anladı. Miller birinci ve ikinci meleklerin elçisiydi ve dünyaya sunduğu vizyonu temellendirmek için Roma'nın birinci ve ikinci tezahürlerini anladı. Üçüncü meleğin elçisi ise, dünyaya ilan etmesi için kendisine verilen vizyonu temellendirmek amacıyla Roma'nın üç tezahürünün tamamını anladı.

The first manifestation of Rome was pagan Rome. Out of pagan Rome came papal Rome, the second manifestation. Out of the first two manifestations came modern Rome, the threefold alliance of the dragon, the beast and false prophet.

Roma'nın ilk tezahürü putperest Roma'ydı. Putperest Roma'dan, ikinci tezahür olan Papalık Roma'sı ortaya çıktı. İlk iki tezahürden modern Roma doğdu: ejderha, canavar ve sahte peygamberden oluşan üçlü ittifak.

We will continue the line of the controversy of “the daily” in Advent history in the next article.

Advent tarihindeki "günlük" tartışmasına bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Görünüşün ötesini gören, bütün insanların yüreklerini okuyan Biri, büyük ışık almış olanlar hakkında şöyle der: 'Ahlaki ve ruhsal durumları yüzünden kederlenip dehşete düşmüyorlar.' Evet, kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden zevk alıyor. Ben de onların aldanışlarını seçeceğim ve korkularını başlarına getireceğim; çünkü çağırdığımda yanıt veren olmadı; konuştuğumda işitmediler; tersine, gözümün önünde kötülük yaptılar ve hoşnut olmadığım şeyi seçtiler.' 'Tanrı onlara, yalana inansınlar diye güçlü bir yanılgı gönderecek,' çünkü kurtulmaları için gerçeği sevmediler, 'ama haksızlıktan zevk aldılar.' Yeşaya 66:3, 4; 2. Selanikliler 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> "Göksel Öğretmen sordu: 'Gerçekte birçok şeyi dünyevi hesaplara göre yürütüp Yehova'ya karşı günah işlerken, doğru temelin üzerine inşa ettiğiniz ve Tanrı'nın işlerinizi kabul ettiği iddiasından daha güçlü hangi aldanış aklı aldatabilir? Ah, bu, bir zamanlar gerçeği bilmiş olanların dindarlığın şeklini onun ruhu ve kudreti sanıp, kendilerini zengin, malları artmış ve hiçbir şeye ihtiyaçları yok zannettikleri hâlde gerçekte her şeye muhtaç oldukları zaman zihinleri ele geçiren büyük bir aldatma, büyüleyici bir aldanıştır.'"

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> Tanrı, giysilerini lekesiz tutan sadık kullarına karşı değişmedi. Ama birçoğu “Barış ve güvenlik” diye haykırıyor; oysa ansızın bir yıkım üzerlerine geliyor. Tam bir tövbe olmadıkça, insanlar itiraf ederek yüreklerini alçaltıp gerçeği İsa’da olduğu gibi kabul etmedikçe, asla cennete giremeyecekler. Saflarımızda arınma gerçekleştiğinde, artık zengin olduğumuzu, malca çoğaldığımızı ve hiçbir şeye ihtiyaç duymadığımızı övünerek rahatça oturmayacağız.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> "Kim dürüstçe şöyle diyebilir: 'Altınımız ateşte sınanmıştır; giysilerimiz dünyadan lekesizdir'? Öğretmenimizin sözde doğruluğun giysilerine işaret ettiğini gördüm. Onları çıkarıp altındaki kirliliği açığa çıkardı. Sonra bana dedi ki: 'Kendilerindeki kirliliği ve karakterlerinin çürümüşlüğünü gösterişkâr bir biçimde nasıl örtbas ettiklerini görmüyor musun? 'Sadık şehir nasıl bir fahişe oldu!' Babamın evi bir ticarethane yapıldı, ilahî varlığın ve yüceliğin çekip gittiği bir yer hâline geldi! Bu yüzden zayıflık var ve güç eksik.'" Tanıklıklar, cilt 8, 249, 250.

Back to Articles