Article

# Panium - Number Twenty-Three

Panium - Yirmi Üç Numarası

After the league he shall work deceitfully

Antlaşmadan sonra hile ile davranacaktır.

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2026

Formats

PDF
Word

Daniel eleven verse twenty-four identifies the period which pagan Rome would rule supremely with the word “time.” A “time” represents 360 years in prophetic application, and those years began at the most famous naval battle of ancient history, the battle of Actium in 31 BC. There were other naval battles that were larger and strategically more sophisticated, but Actium was the most iconic naval battle through its association with Marc Antony and Cleopatra. Similar in historical significance to the collapse of the Berlin Wall in fulfillment of Daniel 11:40, and the Twin Towers of 9/11 in fulfillment of Revelation eighteen; for when God chooses the historical events to fulfill His prophetic Word, He does so in a fashion that reaches the attention of the largest possible audience.

Daniel 11:24, putperest Roma’nın en üstün egemenlik süreceği dönemi “zaman” sözcüğüyle tanımlar. Peygamberlik uygulamasında bir “zaman” 360 yılı temsil eder ve bu yıllar MÖ 31’de, antik tarihin en meşhur deniz savaşı olan Aktium Savaşı’nda başlamıştır. Daha büyük ve stratejik bakımdan daha gelişkin başka deniz savaşları da vardı, ancak Aktium, Marcus Antonius ve Kleopatra ile olan bağlantısı dolayısıyla en simgesel deniz savaşıydı. Tarihsel önem bakımından, Daniel 11:40’ın yerine gelişinde Berlin Duvarı’nın yıkılışına ve Vahiy 18’in yerine gelişinde 11 Eylül’deki İkiz Kuleler’e benzer; çünkü Tanrı, peygamberlik Sözü’nü yerine getirecek tarihsel olayları seçtiğinde, bunu mümkün olan en geniş kitlenin dikkatine ulaşacak bir tarzda yapar.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> Ve onunla yapılan antlaşmadan sonra hileyle davranacaktır; çünkü az bir halkla gelip güçlenecektir. Eyaletin en verimli yerlerine bile barış içinde girecek; ve ne babalarının ne de babalarının babalarının yapmış olduğu şeyi yapacaktır; avı, ganimeti ve serveti onların arasına dağıtacaktır; evet, bir süreliğine kaleleri karşısında düzenlerini tasarlayacaktır. Daniel 11:23, 24.

Uriah Smith concludes his observations of the league between Rome and the Maccabees of verse twenty-three by commenting upon the small people of the verse.

Uriah Smith, yirmi üçüncü ayetteki Roma ile Makabiler arasındaki ittifaka dair gözlemlerini, ayette sözü edilen küçük halk üzerine yorum yaparak sonuçlandırır.

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.

> Bu sırada Romalılar küçük bir halktı ve hilekârca, yahut kelimenin ifade ettiği üzere kurnazlıkla davranmaya başladılar. Ve bu noktadan itibaren, daha sonra eriştikleri kudretin doruğuna doğru sürekli ve hızlı bir yükselişle çıktılar.

> “[Verse twenty-four quoted].

> “[Yirmi dördüncü ayet alıntılanmıştır].”

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings’ leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> “Milletlerin Roma’dan önce değerli eyaletlere ve zengin topraklara girişmelerinin alışılmış tarzı savaş ve fetih yoluyla olmuştu. Roma ise şimdi, babaların yahut babalarının babalarının yapmadığı şeyi yapacaktı; yani, bu kazanımları barışçıl yollarla elde edecekti. Daha önce işitilmemiş olan, kralların vasiyet yoluyla krallıklarını Romalılara bırakmaları âdeti artık başlatılmış oldu. Roma bu suretle geniş eyaletlerin mülkiyetine geçti.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> “Böylece Roma’nın egemenliği altına girenler bundan hiç de az olmayan bir yarar sağladılar. Kendilerine şefkat ve müsamaha ile muamele edildi. Bu, avın ve ganimetin aralarında paylaştırılması gibiydi. Düşmanlarından korundular ve Roma kudretinin himayesi altında barış ve güvenlik içinde huzurla yaşadılar.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.

> Bu ayetin sonraki kısmına ilişkin olarak, Piskopos Newton, tahkimatlara karşı değil, tahkimatlardan hareketle tasarlanan planlar fikrini verir. Romalılar bunu, yedi tepeli şehirlerinin güçlü kalesinden yaptılar. “Bir süre için bile”; kuşkusuz peygamberlikte bir süre, 360 yıl. Bu yıllar hangi noktadan tarihlendirilecektir? Muhtemelen, bir sonraki ayette göz önüne getirilen olaydan. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.

Smith continues and identifies the battle of Actium in 31 BC as the starting point for the three hundred and sixty years. After quoting verse twenty-five Smith states the following.

Smith devam eder ve MÖ 31 yılında Aktium Savaşı’nı üç yüz altmış yılın başlangıç noktası olarak belirler. Smith, yirmi beşinci ayeti alıntıladıktan sonra şu ifadeyi kullanır.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time? — They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.

> “23. ve 24. ayetlerle, Yahudiler ile Romalılar arasında MÖ 161’de yapılmış olan ittifakın bu yakasına, Roma’nın evrensel hâkimiyeti elde etmiş bulunduğu zamana indirilmiş bulunuyoruz. Şimdi önümüzde duran ayet, güney kralı Mısır’a karşı yürütülen güçlü bir seferi ve büyük ve kudretli ordular arasında cereyan eden dikkate değer bir savaşın vukuunu göz önüne serer. Bu gibi olaylar o sıralarda Roma tarihinin içinde gerçekten meydana geldi mi? — Geldi. Savaş, Mısır ile Roma arasındaki savaştı; ve muharebe, Aktium Muharebesi idi. Bu çatışmaya yol açan şartlara kısaca bir göz atalım.

> “[Marc] Antony, Augustus Caesar, and Lepidus constituted the triumvirate which had sworn to avenge the death of Julius Caesar. This Antony became the brother-in-law of Augustus by marrying his sister, Octavia. Antony was sent into Egypt on government business, but fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen. So strong was the passion he conceived for her, that he finally espoused the Egyptian interests, rejected his wife, Octavia, to please Cleopatra, bestowed province after province upon the latter to gratify her avarice, celebrated a triumph at Alexandria instead of Rome, and otherwise so affronted the Roman people that Augustus had no difficulty in leading them to engage heartily in a war against this enemy of their country. This war was ostensibly against Egypt and Cleopatra; but it was really against Antony, who now stood at the head of Egyptian affairs. And the true cause of their controversy was, says Prideaux, that neither of them could be content with only half of the Roman empire; for Lepidus having been deposed from the triumvirate, it now lay between them, and each being determined to possess the whole, they cast the die of war for its possession.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “[Marc] Antonius, Augustus Sezar ve Lepidus, Julius Sezar’ın ölümünün intikamını almaya ant içmiş olan triumvirliği teşkil ettiler. Bu Antonius, Augustus’un kız kardeşi Octavia ile evlenerek onun eniştesi oldu. Antonius devlet işleri için Mısır’a gönderildi; fakat Mısır’ın sefih kraliçesi Kleopatra’nın hile ve cazibesine kurban düştü. Ona karşı duyduğu tutku öylesine güçlüydü ki, sonunda Mısır’ın çıkarlarını benimsedi, Kleopatra’yı hoşnut etmek için karısı Octavia’yı reddetti, onun tamahını doyurmak üzere eyalet üstüne eyalet bağışladı, Roma yerine İskenderiye’de bir zafer alayı kutladı ve başka suretlerle de Roma halkını öylesine gücendirdi ki, Augustus onları yurtlarının bu düşmanına karşı bir savaşa bütün yürekleriyle girişmeye sevk etmekte hiçbir güçlük çekmedi. Bu savaş görünüşte Mısır’a ve Kleopatra’ya karşıydı; fakat gerçekte, artık Mısır işlerinin başında bulunan Antonius’a karşıydı. Ve aralarındaki çekişmenin gerçek sebebi, Prideaux’nun dediği gibi, ikisinin de Roma imparatorluğunun yalnızca yarısıyla yetinememeleriydi; zira Lepidus triumvirlikten uzaklaştırılmış olduğundan, mesele artık onların arasında kalmıştı ve her biri bütününe sahip olmaya kararlı bulunduğundan, onu ele geçirmek için savaş zarını attılar.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Prophetically the battle of Actium identifies the Sunday law, for it represented the third conquering of the three geographical obstacles which established pagan Rome’s “universal dominion,” as Smith describes it. As with pagan Rome, it was when the third obstacle of papal Rome was driven from the city of Rome that the “universal dominion” of papal Rome began in 538. Those two witnesses address the Sunday law where and when modern Rome overcomes both the sixth and seventh kingdoms of Bible prophecy, and in doing so, overcomes its third obstacle; thus, establishing “universal dominion” for forty-two symbolic months.

Peygamberlik bakımından Actium savaşı Pazar yasasını tanımlar; zira Smith’in tasvir ettiği üzere, putperest Roma’nın “evrensel hâkimiyetini” tesis eden üç coğrafi engelin üçüncüsünün fethedilmesini temsil ediyordu. Putperest Roma’da olduğu gibi, papalık Roma’sının üçüncü engeli de Roma kentinden uzaklaştırıldığında, papalık Roma’sının “evrensel hâkimiyeti” 538 yılında başladı. Bu iki tanık, modern Roma’nın Kutsal Kitap peygamberliğinin hem altıncı hem de yedinci krallıklarını yenip böylece üçüncü engelini de aştığı yer ve zamanda Pazar yasasına işaret eder; böylelikle kırk iki simgesel ay boyunca “evrensel hâkimiyet” tesis edilir.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> Ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi; ve kırk iki ay sürmesi için ona yetki verildi. Vahiy 13:5.

## Rome Against Egypt

Roma Mısır’a Karşı

The prophetic dynamics of the war of Augustus of Rome, against Egypt and Cleopatra was motivated by the rebellion of Marc Antony, and those prophetic dynamics must of prophetic necessity represent the prophetic dynamics that are represented at the Sunday law.

Roma’nın Augustus’unun Mısır’a ve Kleopatra’ya karşı yürüttüğü savaşın peygamberlikteki dinamikleri, Mark Antony’nin isyanıyla harekete geçirilmişti; ve bu peygamberlikteki dinamikler, peygamberlik gereği, Pazar yasasında temsil edilen peygamberlikteki dinamikleri temsil etmek zorundadır.

At Actium Rome conquered Egypt, a power which consisted of an alliance between a rebellious man and an unholy woman. The alliance of Antony and Cleopatra is the combination of church and state. At Actium, Augustine’s Rome conquered a power represented by an unholy combination of church and state.

Aktium’da Roma, isyankâr bir erkek ile kutsal olmayan bir kadının ittifakından oluşan Mısır’ı fethetti. Antonius ile Kleopatra’nın ittifakı, kilise ile devletin birleşimidir. Aktium’da Augustinus’un Roma’sı, kilise ile devletin kutsal olmayan bir birleşimiyle temsil edilen bir gücü fethetti.

## Image of the Beast

Canavarın Sureti

Cleopatra represents a corrupted church aligned with Antony, a symbol of Rome. Cleopatra was the ruler over their relationship, as represented by Uriah Smith, when he stated that Antony “fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen.” The alliance of church and state represented by Antony and Cleopatra identified Cleopatra as the power ruling in the relationship; so, the combination of church and state represented by their relationship meets the definition of the image of the beast—which is the combination of church and state with the woman in control of the relationship. Actium typified the soon-coming Sunday law.

Kleopatra, Roma’nın bir simgesi olan Antonius’la ittifak hâlindeki yozlaşmış bir kiliseyi temsil eder. Uriah Smith’in, Antonius’un “Mısır’ın sefih kraliçesi Kleopatra’nın hile ve cazibesine kurban gittiğini” belirttiğinde ifade ettiği üzere, Kleopatra onların ilişkisi üzerinde hüküm süren kişiydi. Antonius ile Kleopatra tarafından temsil edilen kilise ile devlet ittifakı, ilişkide hüküm süren gücün Kleopatra olduğunu ortaya koymaktaydı; böylece, onların ilişkisiyle temsil edilen kilise ile devlet birleşimi, kadının ilişki üzerinde denetimi elinde bulundurduğu kilise ve devlet birleşimi olan canavarın sureti tanımını karşılamaktadır. Aktium, çok yakında gelecek olan Pazar yasasının bir örneğiydi.

Augustus, represents the papal power conquering the United States at the soon-coming Sunday law. Marc Antony is the Republican horn of the earth beast and Cleopatra is the Protestant horn. Antony and Cleopatra come together and speak as a dragon at the soon-coming Sunday law. Both Cleopatra and Antony are symbols of a dragon power, and when they are fully joined together at the Sunday law—they speak as a dragon.

Augustus, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasında Amerika Birleşik Devletleri’ni fetheden papalık gücünü temsil eder. Marcus Antonius, yer canavarının Cumhuriyetçi boynuzudur; Kleopatra ise Protestan boynuzudur. Antonius ve Kleopatra bir araya gelir ve yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasında ejderha gibi konuşurlar. Hem Kleopatra hem de Antonius, bir ejderha gücünün sembolleridir; ve Pazar yasasında bütünüyle birleşip kaynaştıklarında, ejderha gibi konuşurlar.

## Dragons

Ejderhalar

Both Greece and Egypt prophetically represent a dragon power, and Antony also represented a dragon power. Egypt was the south in Daniel eleven and Greece was the west. Egypt was taken by Ptolemy I after Alexander’s kingdom divided into four parts. Ptolemy I then became the first prophetic king of the south and Cleopatra was the last Ptolemaic ruler in Egypt. Ptolemy was born in Macedon, the birth place of Alexander the Great.

Hem Yunanistan hem de Mısır peygamberlik bakımından bir ejderha gücünü temsil eder; Antony de bir ejderha gücünü temsil etmekteydi. Daniel on birde Mısır güneyi, Yunanistan ise batıyı temsil ediyordu. İskender’in krallığı dört parçaya bölündükten sonra Mısır, I. Ptolemaios tarafından ele geçirildi. Bunun ardından I. Ptolemaios peygamberlikte güneyin ilk kralı oldu; Kleopatra ise Mısır’daki son Ptolemaios hükümdarıydı. Ptolemaios, Büyük İskender’in doğum yeri olan Makedonya’da doğmuştur.

Macedon was in northern Greece, and claimed their ancestral origins were from Greek mythical heroes. The southern Greek city-states considered the Macedonians as more barbaric than the Hellenists of southern Greece. The Macedonians were a monarchy, and the southern city-states (poleis) like Athens, Sparta, Thebes, Corinth, etc., were in southern and central Greece and the Aegean islands. These poleis often had democratic, oligarchic, or mixed governments, while Macedon was a centralized monarchy with a strong royal dynasty (the Argeads). Still, they were all Hellenists, and when Rome came into history, they labelled the Hellenists Greek. Cleopatra was the last Ptolemaic ruler, which represented the northern kingdom’s monarchial tribe of Greeks from the area of Macedon, or northern Greece.

Makedonya, Yunanistan’ın kuzeyinde bulunuyordu ve atalarının kökeninin Yunan mitolojik kahramanlarına dayandığını ileri sürüyordu. Güney Yunan şehir-devletleri, Makedonları güney Yunanistan’ın Helenlerinden daha barbar sayıyordu. Makedonlar monarşi ile yönetiliyordu; Atina, Sparta, Thebai, Korinthos vb. gibi güney şehir-devletleri (poleis) ise güney ve orta Yunanistan’da ve Ege adalarında bulunuyordu. Bu poleis çoğu zaman demokratik, oligarşik veya karma yönetimlere sahipken, Makedonya güçlü bir kraliyet hanedanına (Argeadlar) sahip merkezi bir monarşiydi. Yine de bunların hepsi Helen idi ve Roma tarih sahnesine çıktığında, Helenleri Yunan olarak adlandırdı. Kleopatra, kuzey krallığının Makedonya ya da kuzey Yunanistan bölgesinden gelen Yunanların monarşik kabilesini temsil eden son Ptolemaios hükümdarıydı.

## King of the South

Güney Kralı

Cleopatra was the final ruler of the Ptolemaic kingdom that began with Ptolemy I when Alexander’s kingdom divided into four. At the battle of Actium the Ptolemaic kingdom, the literal king of the south, reached its end. The next king of the south would be spiritual Egypt, represented by atheistic France during the French Revolution history.

Kleopatra, İskender’in krallığı dörde bölündüğünde I. Ptolemaios ile başlayan Ptolemaios krallığının son hükümdarıydı. Aktium Muharebesi’nde, gerçek anlamdaki güney kralı olan Ptolemaios krallığı sonuna ulaştı. Güneyin bir sonraki kralı, Fransız Devrimi tarihindeki ateist Fransa tarafından temsil edilen ruhsal Mısır olacaktı.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.

> Ve onların ölü bedenleri, ruhsal bakımdan Sodom ve Mısır denilen büyük kentin sokağında yatacaktır; orası, Rabbimizin de çarmıha gerildiği yerdir. Vahiy 11:8.

Literal Egypt was the literal king of the south as related to the division of Alexander’s kingdom, but spiritual Egypt is represented as the king of the south by the prophetic attributes of Egypt, not a literal direction.

Mecazî değil, gerçek Mısır, İskender’in krallığının bölünmesiyle bağlantılı olarak gerçek güney kralıydı; fakat ruhsal Mısır, güney kralı olarak, Mısır’ın gerçek bir coğrafî yönüyle değil, peygamberlikte ona atfedilen nitelikleriyle temsil edilir.

## South and West

Güney ve Batı

Cleopatra being the last Ptolemaic ruler of the kingdom was prophetically a twofold power of Greek (west) and Egypt (south), whereas; the next, and then spiritual king of the south would be France, also a twofold power represented in Revelation eleven as Egypt and Sodom. The licentiousness of Sodom aligns with the licentiousness of Cleopatra of the west, and Cleopatra of the south aligns with the atheism of Egypt. The last literal king of the south’s twofold nature aligned with the first spiritual king of the south.

Krallığın son Ptolemaios hükümdarı olan Kleopatra, peygamberlik bakımından Grek (batı) ve Mısır’dan (güney) oluşan iki katlı bir güçtü; oysa sonraki ve ardından ruhsal güney kralı, Vahiy on birde Mısır ve Sodom olarak tasvir edilen yine iki katlı bir güç olan Fransa olacaktı. Sodom’un sefahati, batının Kleopatra’sının sefahatiyle uyumludur; güneyin Kleopatra’sı ise Mısır’ın ateizmiyle uyumludur. Güneyin son harfî kralının iki katlı doğası, güneyin ilk ruhsal kralıyla uyum içindeydi.

The battle of Actium was the unholy alliance of Antony’s dragon of Rome and Cleopatra’s dragon of the south and west. Antony and Cleopatra represent a church and a state, so the conquering of Actium by Augustus of Rome, represents a conquering where Rome prevails over an unholy twofold union typifying the image of the beast. Three hundred and sixty years later, in fulfillment of Daniel 11:24, Constantine divided Rome into east and west, leaving the woman of Rome in the west and moving the man of Rome to the east. A conquering of south and west typified the division of east and west after a “time” of three hundred and sixty years, at the battle of Actium. In an earlier encounter Antony was given eastern Rome and Augustus the west, so Actium brought together east and west, but only for a “time.”

Actium savaşı, Antonyus’un Roma ejderi ile Kleopatra’nın güneyin ve batının ejderi arasındaki kutsal olmayan ittifaktı. Antonyus ile Kleopatra bir kilise ile bir devleti temsil eder; dolayısıyla Roma’dan Augustus’un Actium’u fethetmesi, canavarın suretini simgeleyen kutsal olmayan ikili birliğe karşı Roma’nın üstün geldiği bir fethi temsil eder. Üç yüz altmış yıl sonra, Daniel 11:24’ün gerçekleşmesi olarak Konstantin, Roma’yı doğu ve batı diye böldü; Roma’nın kadınını batıda bırakıp Roma’nın erkeğini doğuya taşıdı. Güneyin ve batının fethedilmesi, Actium savaşında üç yüz altmış yıllık bir “zaman”ın ardından doğu ile batının bölünmesini simgeliyordu. Daha önceki bir karşılaşmada Antonyus’a doğu Roma, Augustus’a ise batı verilmişti; böylece Actium, doğu ile batıyı bir araya getirdi, fakat yalnızca bir “zaman” için.

## 31 BC and 330

MÖ 31 ve 330

Jesus always illustrates the end with the beginning, so the conquering of Actium in 31 BC typifies the division of the empire into east and west in 330. Actium of 31 BC was the alpha of the omega in the 360 years that concluded in 330. Both 31 BC and 330 typify the soon-coming Sunday law as represented in verse sixteen and forty-one of Daniel eleven.

İsa her zaman sonu başlangıçla örneklediği için, MÖ 31’deki Aktium zaferi, 330 yılında imparatorluğun doğu ve batı olarak bölünmesini simgelemektedir. MÖ 31’deki Aktium, 330’da son bulan 360 yıl içindeki omeganın alfasıydı. Hem MÖ 31 hem de 330, Daniel on birinci bölümün on altıncı ve kırk birinci ayetlerinde tasvir edildiği üzere, yakında gelecek olan pazar yasasını simgelemektedir.

## Another Symbol

Bir Başka Sembol

Antony of Rome, aligned with Cleopatra of the south and of the west represents a threefold alliance within their twofold union of the image of the beast. The cross also aligns with the Sunday law, and therefore with Actium and 330. At the cross a twofold union of church and state is represented by the Jews (corrupted church) joining with Rome (state) to murder Christ. The third party in the union at the cross is represented by Barabbas, a false Christ, whose name means “son of the father.” Barabbas is symbolically a false prophet when contrasted with Christ as the true prophet. Rome was Antony, and Cleopatra of the south and west represented the Jews and Barabbas.

Güneyin ve batının Kleopatra’sıyla hizalanmış olan Roma’nın Antonius’u, canavarın suretinin ikili birliğinin içinde üçlü bir ittifakı temsil eder. Haç da Pazar yasasıyla ve dolayısıyla Actium ve 330 ile hizalanır. Haçta, kilise ile devletin ikili birliği, Yahudilerin (yozlaşmış kilise) Mesih’i öldürmek üzere Roma’ya (devlet) katılmasıyla temsil edilir. Haçtaki birliğin üçüncü tarafı, adı “babanın oğlu” anlamına gelen sahte bir Mesih olan Barabbas tarafından temsil edilir. Barabbas, hakiki peygamber olan Mesih ile karşılaştırıldığında, simgesel olarak sahte bir peygamberdir. Roma Antonius’tu; güneyin ve batının Kleopatra’sı ise Yahudileri ve Barabbas’ı temsil ediyordu.

The cross also aligns with Elijah on Mount Carmel where the choice was over who was the true or false prophet. The false prophet then was a twofold symbol consisting of the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal is a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity. The Jews at the cross were Ashtaroth, the female deity and Barabbas, the counterfeit of the Man of Sorrows, was the male deity Baal.

Çarmıh, aynı zamanda Karmel Dağı’ndaki İlyas’la da uyumludur; orada mesele, kimin gerçek, kimin sahte peygamber olduğu hususundaki seçimdi. O dönemde sahte peygamber, Baal’ın peygamberleri ile koruluğun kâhinlerinden oluşan ikili bir simgeydi. Baal erkek bir ilâhtır ve koruluğun kâhinleri dişi bir ilâh olan Aştoret’i temsil ediyordu. Çarmıhta Yahudiler dişi ilâh Aştoret’i temsil ediyor, Acıların Adamı’nın sahtesi olan Barabba ise erkek ilâh Baal’ı temsil ediyordu.

Cleopatra was both the queen of the south and the queen of the west. Antony was the image of Rome, part of the threefold triumvirate sworn to avenge the assassination of Julius. Julius death by twenty-three wounds represented the papacies deadly wound in 1798, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven. Augustine at Actium represents the healing of that deadly wound. The wound is healed when Antony and Cleopatra die. Antony and Cleopatra represent the image of the beast in the United States that is a threefold prophetic entity, consisting of the earth beast and its two horns. Antony is one part and Cleopatra represents the other two parts. Whether it is Antony’s Rome, or Cleopatra’s Egypt and Greece, they die together at the Sunday law when the sixth kingdom of Bible prophecy ends. Prophetically Cleopatra in relation to Antony is the mixture of church craft and statecraft, with the church craft seducing and controlling the statecraft.

Kleopatra hem güneyin kraliçesi hem de batının kraliçesiydi. Antonius, Julius’un suikastının öcünü almak üzere yemin etmiş üçlü triumvirliğin bir parçası olarak Roma’nın suretiydi. Julius’un yirmi üç yara ile ölümü, Daniel on birinci bölümün kırkıncı ayetinin yerine gelmesiyle 1798’de papalığın ölümcül yarasını simgeliyordu. Actium’daki Augustus, bu ölümcül yaranın iyileşmesini temsil eder. Yara, Antonius ile Kleopatra öldüğünde iyileşir. Antonius ile Kleopatra, Birleşik Devletler’deki canavarın suretini temsil eder; bu, yer canavarından ve onun iki boynuzundan oluşan üçlü bir peygamberlik varlığıdır. Antonius bir parçadır ve Kleopatra öteki iki parçayı temsil eder. İster Antonius’un Roma’sı olsun, ister Kleopatra’nın Mısır’ı ve Yunanistan’ı, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı sona erdiğinde, Pazar yasasında birlikte ölürler. Peygamberlik açısından Kleopatra’nın Antonius’a nispetle anlamı, kilise siyaseti ile devlet siyasetinin karışımıdır; burada kilise siyaseti, devlet siyasetini baştan çıkarır ve denetim altına alır.

## The Second Death Typified

İkinci Ölümün Tipolojik Önceden Gösterimi

At another prophetic level Cleopatra’s relation to Julius Caesar and Marc Antony represents two times that the church craft of Cleopatra is in a relationship with the statecraft of the Roman Empire. She was left by Julius in 1798 at her first symbolic death, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven; and then she comes to her end with none to help, at Actium in fulfillment of verse forty-five of Daniel eleven. Verse forty is the alpha of her first deadly wound that is to be healed and the omega of verse forty-five is where she receives her second and final death.

Başka bir peygamberlik düzeyinde, Kleopatra’nın Julius Caesar ve Marc Antony ile olan ilişkisi, Kleopatra’nın kilise ustalığının Roma İmparatorluğu’nun devlet ustalığıyla ilişki içinde bulunduğu iki zamanı temsil eder. Daniel on birinci bölüm kırkıncı ayetin yerine gelmesiyle, ilk simgesel ölümünde, 1798’de Julius tarafından terk edildi; ardından Daniel on birinci bölüm kırk beşinci ayetin yerine gelmesiyle, Actium’da yardımcısı olmaksızın sonuna gelir. Kırkıncı ayet, iyileştirilecek olan ilk ölümcül yarasının alfasıdır; kırk beşinci ayetin omegası ise, onun ikinci ve son ölümünü aldığı yerdir.

As with the four Roman powers of verse sixteen through twenty-two, Cleopatra as a biblical symbol has more than one meaning, based upon the context. Julius left her in 1798 when kingly support was removed, and then her deadly wound is healed at the Sunday law, but the ten kings of Revelation seventeen ultimately destroy her with fire, when she meets her second and final death.

On altıncı ayetten yirmi ikinci ayete kadar olan dört Roma gücünde olduğu gibi, Kutsal Kitap’taki bir simge olarak Kleopatra da bağlama göre birden fazla anlama sahiptir. Krallık desteği ortadan kaldırıldığında Julius onu 1798’de terk etti; ardından onun ölümcül yarası Pazar yasasıyla iyileştirilir; fakat Vahiy on yedideki on kral, o ikinci ve son ölümüyle karşılaştığında, sonunda onu ateşle yok eder.

Cleopatra is a symbol of the twofold nature represented by the atheism of Pharoah’s Egypt, and the religious philosophy of Greece. Her twofold nature represents the statecraft of Egypt and the church craft of Greece. Greek religious philosophy is represented by the Greek goddess Athena, who was enshrined as a statue in her temple, called the Parthenon. Athena is the symbol of wisdom, and as a woman she represents a religion of human education, in contrast with Divine education.

Kleopatra, Firavun’un Mısır’ının ateizmi ile Yunanistan’ın dinî felsefesinin temsil ettiği iki katlı tabiatın bir simgesidir. Onun iki katlı tabiatı, Mısır’ın devlet siyasetini ve Yunanistan’ın kilise siyasetini temsil eder. Yunan dinî felsefesi, Parthenon denilen tapınağında bir heykel olarak muhafaza edilen Yunan tanrıçası Athena ile temsil edilir. Athena hikmetin simgesidir ve bir kadın olarak, İlâhî eğitime karşıt biçimde, beşerî eğitimin bir dinini temsil eder.

The two horns of the United States are Republicanism and Protestantism, which were typified in France by Egypt and Sodom. Egypt is statecraft and Sodom is church craft; thus, Republicanism aligns with Egypt and Protestantism with Sodom. Republicanism is Egypt and Protestantism is Sodom and Greece. The symbol of human education is the Greek goddess Athena, whose temple was the Parthenon that finds its modern twin in Nashville, Tennessee’s Parthenon temple. The symbol of the corrupt church that aligns with the Republican horn in the United States at the Sunday law is represented as Cleopatra, Ashtaroth, Salome and Sodom.

Amerika Birleşik Devletleri’nin iki boynuzu Cumhuriyetçilik ve Protestanlıktır; bunlar Fransa’da Mısır ve Sodom ile simgelenmiştir. Mısır devlet yönetimi sanatıdır ve Sodom kilise siyaseti sanatıdır; dolayısıyla Cumhuriyetçilik Mısır’la, Protestanlık ise Sodom’la örtüşür. Cumhuriyetçilik Mısır’dır ve Protestanlık Sodom ve Grek’tir. Beşerî eğitimin simgesi, mabedi Parthenon olan Grek tanrıçası Athena’dır; bu mabedin modern ikizi ise Tennessee, Nashville’deki Parthenon mabedinde bulunur. Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar yasası sırasında Cumhuriyetçi boynuzla ittifak kuran yozlaşmış kilisenin simgesi Kleopatra, Aştoret, Salome ve Sodom olarak temsil edilir.

Cleopatra portrays the atheism of Pharoah and the religion of the Greeks. The religion that accompanies the philosophy of atheism is the worship of Greek education. Jesus always illustrates the end with the beginning and the tree in the garden that was forbidden to eat was the tree of the knowledge of good and evil, typifying the religion of Greek philosophy that Sister White calls, “higher education.” It identifies and emphasizes Cleopatra’s Greek religion of wisdom as the corrupted and counterfeit of true education in the great controversy between Christ and Satan.

Kleopatra, Firavun’un ateizmini ve Greklerin dinini tasvir eder. Ateizm felsefesine eşlik eden din, Grek eğitimine tapınmadır. İsa daima sonu başlangıçla örneklendirir; bahçede yenmesi yasaklanan ağaç, iyiyle kötünün bilgisi ağacıydı ve bu, Kızkardeş White’ın “yüksek eğitim” diye adlandırdığı Grek felsefesi dinini simgeler. Bu, Mesih ile Şeytan arasındaki büyük mücadelede, Kleopatra’nın hikmetle ilgili Grek dinini gerçek eğitimin yozlaştırılmış ve sahte karşılığı olarak tanımlar ve vurgular.

Nashville, Tennessee is called the “Athens of the south,” and Cleopatra was the last literal queen of the south. The last queen of the south typified the next and first spiritual king of the south, fulfilled by atheistic France. Atheistic France typifies the United States, where in Nashville, Tennessee, “Athens of the south” the Parthenon temple for the goddess Athena is symbolically represented. The temple is located at 2500 West End in Nashville. The number twenty-five represents the closed door of Matthew twenty-five’s three parables. Cleopatra as both the queen of the “south” and “west” comes to her “end” in Athens of the south.

Tennessee, Nashville “güneyin Atinası” olarak adlandırılır; Kleopatra ise güneyin son gerçek kraliçesiydi. Güneyin son kraliçesi, ateist Fransa’da gerçekleşen, güneyin sonraki ve ilk ruhsal kralının bir örneğiydi. Ateist Fransa, Tennessee, Nashville’de—“güneyin Atinası”nda—tanrıça Athena’ya ait Parthenon tapınağının simgesel olarak temsil edildiği Amerika Birleşik Devletleri’nin bir örneğidir. Tapınak, Nashville’de 2500 West End’de bulunmaktadır. Yirmi beş sayısı, Matta yirmi beşin üç meselindeki kapanmış kapıyı temsil eder. Hem “güney”in hem de “batı”nın kraliçesi olan Kleopatra, güneyin Atinası’nda kendi “son”una gelir.

With these considerations of Actium, Cleopatra, Augustus and Antony we return to verse twenty-four through verse thirty of Daniel eleven. Perhaps, the vaguest part of the passage is when they speak lies at one table.

Aktium, Kleopatra, Augustus ve Antonius’a ilişkin bu değerlendirmelerle Daniel on birinci bölümün yirmi dördüncü ayetinden otuzuncu ayetine dönüyoruz. Belki de pasajın en muğlak kısmı, aynı sofrada yalan söylediklerinden söz edilen bölümdür.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> Bu iki kralın yüreği kötülük etmeye yönelecek; bir sofrada oturup yalan söyleyecekler; ama bu başarılı olmayacaktır; çünkü son yine belirlenmiş vakitte gelecektir. Daniel 11:27.

The time appointed in the verse is 330, the end of the “time” of verse twenty-four. The time appointed represents the Sunday law for the United States and it also represents the close of human probation for the world. Before the Sunday law the two kings, whose hearts were to do mischief will speak lies to one another at one table. Before the Sunday law of verses sixteen and forty-one of Daniel eleven, two kings will speak lies at one table, but their lies do not prosper. Who are the two kings that speak lies to one another? Before we answer that thought, I will remind us of some symbolism we have previously addressed in this series.

Ayette tayin edilen vakit 330’dur; yirmi dördüncü ayetteki “vaktin” sonudur. Tayin edilen vakit, Amerika Birleşik Devletleri için Pazar yasasını temsil eder; aynı zamanda dünya için insanî deneme süresinin kapanışını da temsil eder. Pazar yasasından önce, yürekleri fesat işlemek üzere olan iki kral, bir sofrada birbirlerine yalan söyleyecektir. Daniel on birinci bölümün on altıncı ve kırk birinci ayetlerindeki Pazar yasasından önce, iki kral bir sofrada yalan söyleyecek, fakat yalanları başarıya ulaşmayacaktır. Birbirlerine yalan söyleyen bu iki kral kimlerdir? Bu düşünceyi cevaplamadan önce, bu dizide daha önce ele almış olduğumuz bazı simgeleri hatırlatmak istiyorum.

The four Roman rulers represent a variety of prophetic symbols depending on what context they are considered. Though Roman rulers, as a symbol they essentially represent the prophetic history of ancient Judah as they transitioned from the Seleucid domination into the domination of the Romans.

Dört Roma hükümdarı, hangi bağlamda ele alındıklarına bağlı olarak çeşitli peygamberlik simgelerini temsil eder. Roma hükümdarları olmakla birlikte, bir simge olarak esasen, eski Yahuda’nın Seleukos egemenliğinden Roma egemenliğine geçişi sırasında yaşanan peygamberlik tarihini temsil ederler.

Pompey was a general and the next three Roman rulers were all Caesars. Julius in relation to Augustus represented two threefold unions with the two triumvirates, the first unofficial, the second official. All four rulers represent the Sunday law in certain contexts. Pompey conquered the glorious land, Julius, represented by twenty-three stab wounds is the first angel, for he is the first Caesar, and he typifies the third angel, which was Tiberias. Tiberias at the cross, which is the Sunday law is also represented by twenty-three, for twenty-three represents the at-one-ment; and the cross is a most essential part of the work of Christ in combining His Divinity with our humanity. So, Julius and Tiberias are the first and third message, represented by twenty-three.

Pompey bir generaldi ve sonraki üç Roma hükümdarının tümü Sezar idi. Julius, Augustus’la ilişkisi bakımından, iki triumvirlik ile iki üçlü birliği temsil eder: ilki resmî olmayan, ikincisi ise resmî olan. Dört hükümdarın tümü belirli bağlamlarda Pazar yasasını temsil eder. Pompey yüce ülkeyi fethetti; Julius, yirmi üç bıçak darbesiyle temsil edilerek birinci melektir, çünkü o ilk Sezar’dır ve üçüncü meleği, yani Tiberias’ı örnekler. Çarmıhta bulunan Tiberias, ki bu Pazar yasasıdır, yirmi üç ile de temsil edilir; çünkü yirmi üç, kefareti temsil eder; ve çarmıh, Mesih’in Kendi İlahiyatını bizim insanlığımızla birleştirme işinin son derece asli bir parçasıdır. Dolayısıyla Julius ile Tiberias, yirmi üç ile temsil edilen birinci ve üçüncü mesajdır.

Julius was not the romantic figure he is often portrayed as in Hollywood lore; he was a ruthless man bent on power. Tiberias was worse than Julius, for his vileness is even addressed in the verse, for the last letter of the Hebrew alphabet is twenty-two and the first letter is one. The alpha is smaller than the omega and Tiberias’ vileness is located in verse twenty-two, which is the last letter of the Hebrew alphabet, and in between the two vile persons represented by Julius and Tiberias was Augustus. Augustus represents the height of the glory of Rome’s power and prestige. As the opposite of the first and third message he is represented by the letter thirteen, which is a symbol of rebellion. Augustus secured his kingdom by subduing the rebellion of Antony and Cleopatra, the most famous rebellion of Rome’s history.

Julius, Hollywood efsanelerinde kendisine sıklıkla atfedildiği gibi romantik bir şahsiyet değildi; güce susamış, acımasız bir adamdı. Tiberias ise Julius’tan daha kötüydü; zira onun alçaklığı ayette dahi ele alınmaktadır; çünkü İbrani alfabesinin son harfi yirmi iki, ilk harfi ise birdir. Alfa, omegadan daha küçüktür ve Tiberias’ın alçaklığı, İbrani alfabesinin son harfi olan yirmi ikinci ayette yer almaktadır; Julius ile Tiberias tarafından temsil edilen bu iki alçak kişinin arasında ise Augustus vardı. Augustus, Roma’nın kudret ve itibarının görkeminin doruğunu temsil eder. Birinci ve üçüncü mesajın karşıtı olarak, isyanın simgesi olan on üç sayısıyla temsil edilir. Augustus, krallığını Roma tarihinin en meşhur isyanı olan Antonius ile Kleopatra’nın isyanını bastırarak sağlamlaştırdı.

Augustus is the Roman power who conquered the third obstacle and in doing so he represented the Sunday law, and the Roman power who reigns during the forty-two symbolic months of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. When placed before the Sunday law Pompey is both 1798 and 1989, making Pompey a symbol of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War from 219 unto 217 BC, in fulfillment of verse ten of chapter eleven. Julius Caesar is then aligned with verses eleven and twelve and the battle of the borderline, the battle of Raphia in 217 BC. There Julius is also Antiochus Magnus, and Augustus Caesar is also Antiochus Magnus in verse fifteen’s battle of Panium. Then in verse sixteen Tiberias is the Sunday law, but he is not Antiochus Magnus, for there he is Pompey, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The verse marks the end of the Seleucid Empire typifying the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.

Augustus, üçüncü engeli fetheden Roma gücüdür; böyle yapmakla da Pazar yasasını ve Vahiy 13. bölümün isyanına ait kırk iki simgesel ay boyunca hüküm süren Roma gücünü temsil etmiştir. Pazar yasasının önüne yerleştirildiğinde Pompeius hem 1798’dir hem de 1989’dur; böylece Pompeius, 219’dan MÖ 217’ye kadar süren dördüncü Suriye Savaşı’nı sona erdiren Antiochus Magnus’un bir simgesi hâline gelir; bu da on birinci bölümün onuncu ayetinin yerine gelişidir. Ardından Julius Caesar, on birinci ve on ikinci ayetlerle ve sınır hattı savaşıyla, yani MÖ 217’deki Raphia Savaşı’yla hizalanır. Orada Julius da Antiochus Magnus’tur ve Augustus Caesar da on beşinci ayetteki Panium Savaşı’nda yine Antiochus Magnus’tur. Sonra on altıncı ayette Tiberius Pazar yasasıdır, ancak orada Antiochus Magnus değildir; çünkü orada o Pompeius’tur; zira İsa sonu her zaman başlangıçla resmeder. Bu ayet, Seleukos İmparatorluğu’nun sonunu işaret eder; bu da Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak Birleşik Devletler’in sonunu örneklemektedir.

There are more alignments to be made of the four Roman rulers, and the line represents the hidden history of verse forty. The Maccabean line of verse twenty-three also illustrates the hidden history of verse forty. Then in verses twenty-four, the story of pagan Imperial Rome is represented by a time—three hundred and sixty years. The line of Roman history represented from verse twenty-four through to verse thirty is also an illustration of the hidden history of verse forty. It ends in verse thirty-one when the subject changes from pagan to papal Rome. Pagan Rome is still in the verse, but there it is not represented as the fourth kingdom of Bible prophecy, but as the political power that placed the papacy on the throne in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law, so verse thirty-one is aligning with verses sixteen and forty-one. Verse twenty-four introduced the battle of Actium and the history associated with the line.

Dört Roma hükümdarına ilişkin yapılacak daha fazla hizalama vardır ve bu çizgi, kırkıncı ayetin gizli tarihini temsil eder. Yirmi üçüncü ayetteki Makabi çizgisi de kırkıncı ayetin gizli tarihini gözler önüne serer. Ardından yirmi dördüncü ayette, putperest İmparatorluk Roma’sının öyküsü bir zamanla—üç yüz altmış yılla—temsil edilir. Yirmi dördüncü ayetten otuzuncu ayete kadar temsil edilen Roma tarih çizgisi de kırkıncı ayetin gizli tarihinin bir tasviridir. Bu çizgi, konu putperest Roma’dan papalık Roma’sına değiştiğinde otuz birinci ayette sona erer. Putperest Roma hâlâ ayetin içindedir, fakat orada Kutsal Kitap peygamberliğinin dördüncü krallığı olarak değil, 538 yılında papalığı tahta yerleştiren siyasî güç olarak temsil edilir. 538 yılında papalık bir pazar yasası çıkardı; dolayısıyla otuz birinci ayet on altıncı ve kırk birinci ayetlerle hizalanmaktadır. Yirmi dördüncü ayet, Actium Muharebesi’ni ve bu çizgiyle ilişkili tarihi tanıttı.

Verse twenty-four is identifying when pagan Rome began to rule supremely for three hundred and sixty years, and then in verse thirty-one papal Rome begins to rule supremely for twelve hundred and sixty-years. The beginning and ending of the line bear the signature of Christ, the Alpha and Omega. In the verses we have the history of Marc Antony, Cleopatra and Augustus Caesar. In verse sixteen pagan Rome conquered the Seleucid Empire in 65 BC, and then Judah in 63 BC. The third obstacle of Actium in 31 BC identified the end of the kingdom of Egypt, as typified by the first obstacles of the Seleucid’s in 65 BC. Once again, we find the signature of the First and the Last. 65 BC was the first of three obstacles and it represented the conquering of the king of the north and 31 BC represented the third of three obstacles and it represented the conquering of the king of the south. Judah, as the middle obstacle of the three obstacles, was having a civil war within the walls of Jerusalem when Pompey arrived in 63 BC. The second obstacle is a symbol of rebellion.

Yirmi dördüncü ayet, putperest Roma’nın üç yüz altmış yıl boyunca üstün egemenlik sürmeye ne zaman başladığını belirlemektedir; ardından otuz birinci ayette papalık Roma’sı bin iki yüz altmış yıl boyunca üstün egemenlik sürmeye başlar. Hattın başlangıcı ve sonu, Alfa ve Omega olan Mesih’in imzasını taşımaktadır. Ayetlerde Mark Antony, Kleopatra ve Augustus Sezar’ın tarihini görmekteyiz. On altıncı ayette putperest Roma, MÖ 65’te Seleukos İmparatorluğu’nu, ardından MÖ 63’te Yahuda’yı fethetti. MÖ 31’deki Actium’un üçüncü engeli, MÖ 65’te Seleukosların ilk engelleriyle tiplenen Mısır krallığının sonunu tanımladı. Bir kez daha, İlk ve Son Olan’ın imzasını buluyoruz. MÖ 65, üç engelden birincisiydi ve kuzey kralının fethedilmesini temsil ediyordu; MÖ 31 ise üç engelden üçüncüsüydü ve güney kralının fethedilmesini temsil ediyordu. Üç engelin ortadaki engeli olan Yahuda, Pompeius MÖ 63’te geldiğinde Yeruşalim surları içinde bir iç savaş yaşamaktaydı. İkinci engel, isyanın bir simgesidir.

In 538, the third obstacle for papal Rome was driven out of the City of Rome. That obstacle was the Goths, and there the fifth kingdom of Bible prophecy began; right where the fourth kingdom ended. And just as the fourth kingdom began at its third obstacle, the kingdom of Egypt was defeated, as had been typified in the first obstacle of the Seleucid kingdom. This identifies that the prophetic testimony found in verses twenty-four through to verse thirty, represent a line that is also to be located in the hidden history of verse forty. For this reason, it is essential to consider the various prophetic relationships that are represented by Marc Antony, Cleopatra, Julius Caesar, Pompey and Augustus Caesar.

538’de, papalık Roması için üçüncü engel Roma Şehri’nden çıkarıldı. Bu engel Gotlardı ve orada, Kutsal Kitap peygamberliğinin beşinci krallığı başladı; tam dördüncü krallığın sona erdiği yerde. Ve tıpkı dördüncü krallığın üçüncü engelinde başladığı gibi, Mısır krallığı da, Seleukos krallığının birinci engelinde önceden tipolojik olarak gösterilmiş olduğu üzere, yenilgiye uğratıldı. Bu, yirmi dört ila otuzuncu ayetlerde bulunan peygamberlik tanıklığının, kırkıncı ayetin gizli tarihinde de yer alması gereken bir çizgiyi temsil ettiğini ortaya koymaktadır. Bu nedenle, Marcus Antonius, Kleopatra, Julius Caesar, Pompeius ve Augustus Caesar tarafından temsil edilen çeşitli peygamberlik ilişkilerini dikkate almak zorunludur.

So is the vaguest part of the passage of verse twenty-four unto thirty, when they speak lies at one table?

Öyleyse, yirmi dörtten otuza kadar olan ayetlerin en belirsiz kısmı, onlar aynı sofrada yalan konuştuklarında mı ortaya çıkar?

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> Ve bu iki kralın yüreği kötülük etmeye meyledecek; aynı sofrada yalan söyleyecekler; fakat bu başarılı olmayacaktır; çünkü son yine belirlenmiş vakitte gelecektir. Daniel 11:27.

Uriah Smith identifies the two kings as Marc Antony and Augustus Caesar.

Uriah Smith, iki kralı Marcus Antonius ve Augustus Sezar olarak tanımlar.

> “Verse twenty-seven quoted

> “Yirmi yedinci ayet aktarıldı”

> “Antony and Caesar were formerly in alliance. Yet under the garb of friendship they were both aspiring and intriguing for universal dominion. Their protestations of deference to, and friendship for, each other, were the utterances of hypocrites. They spoke lies at one table. Octavia, the wife of Antony and sister of Caesar, declared to the people of Rome at the time Antony divorced her, that she had consented to marry him solely with the hope that it would prove a pledge of union between Caesar and Antony. But that counsel did not prosper. The rupture came; and in the conflict that ensued, Caesar came off entirely victorious.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.

> “Antonius ve Sezar eskiden ittifak hâlindeydiler. Ne var ki dostluk kisvesi altında her ikisi de evrensel hâkimiyet peşinde koşuyor ve entrikalar çeviriyordu. Birbirlerine karşı saygı ve dostluk gösterilerine dair beyanları, ikiyüzlülerin sözlerinden ibaretti. Aynı sofrada yalan söylüyorlardı. Antonius’un karısı ve Sezar’ın kız kardeşi olan Oktavia, Antonius onu boşadığı sırada Roma halkına, onunla evlenmeye yalnızca bunun Sezar ile Antonius arasında bir birlik teminatı olacağı ümidiyle razı olduğunu beyan etti. Fakat o öğüt başarılı olmadı. Kopuş geldi; ve ardından gelen çatışmada Sezar bütünüyle galip çıktı.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.

When Octavia identified that her marriage to Antony was as a pledge of union, it identified the marital alliance which had been typified earlier in chapter eleven with the Hellenistic-era marriage of Berenice to the Seleucid king Antiochus II Theos around 252 BC. Berenice was the daughter of Ptolemy II Philadelphus. Octavia and Berenice represent diplomatic marriages or prophetically, treaties. Verses five through ten identify the history of the diplomatic marriage between the southern and northern kingdoms, and when Marc Antony and Octavian, later known as Augustus Caesar, arranged the marriage, they also divided the kingdom into east and west.

Octavia, Antonius’la olan evliliğinin bir birleşme taahhüdü olduğunu ortaya koyduğunda, bu durum, daha önce on birinci bölümde Helenistik dönemde Berenike’nin yaklaşık MÖ 252’de Seleukos kralı II. Antiokhos Theos ile yaptığı evlilikle örneklendirilmiş olan evlilik ittifakını belirginleştirdi. Berenike, II. Ptolemaios Philadelphos’un kızıydı. Octavia ile Berenike, diplomatik evlilikleri yahut peygamberlik bakımından antlaşmaları temsil eder. Beşinci ayetten onuncu ayete kadar olan kısım, güney ve kuzey krallıkları arasındaki diplomatik evliliğin tarihini ortaya koyar; Marc Antonius ile daha sonra Augustus Caesar olarak bilinen Octavian evliliği düzenlediklerinde, krallığı da doğu ve batı olarak taksim ettiler.

The Pact of Brundisium (40 BC) was a negotiated settlement between Marc Antony and Octavian (later Augustus) to resolve tensions in the Second Triumvirate after near-civil war. It involved dividing Roman territories (Antony east, Octavian west) and was sealed by Antony’s marriage to Octavia (Octavian’s sister). In 39 BC the original five-year Triumvirate term expired, Antony sailed to Italy with 300+ ships that were initially denied to land at Brundisium, so they ultimately docked at Tarentum. Octavian met him there after prolonged mediations produced by an unwillingness of Antony’s army to fight with Octavian’s army and vise versa. Octavia played a key mediating role, persuading Antony to support Octavian against Sextus Pompey. They renewed the Triumvirate for another five years (to 32 BC), with Antony providing Octavian 120 ships in exchange for promised troops (which Octavian later withheld).

Brundisium Antlaşması (MÖ 40), neredeyse bir iç savaşın ardından İkinci Triumvirlik içindeki gerginlikleri çözmek üzere Marcus Antonius ile Octavianus (daha sonra Augustus) arasında müzakere edilmiş bir uzlaşmaydı. Bu uzlaşma, Roma topraklarının bölüşülmesini içeriyordu (Antonius doğuyu, Octavianus batıyı alıyordu) ve Antonius’un Octavia (Octavianus’un kız kardeşi) ile evliliğiyle mühürlendi. MÖ 39’da Triumvirliğin ilk beş yıllık süresi sona erdi; Antonius, 300’ü aşkın gemiyle İtalya’ya yelken açtı, ancak bu gemilerin başlangıçta Brundisium’a çıkmasına izin verilmediği için sonunda Tarentum’a yanaştılar. Octavianus, Antonius’un ordusunun Octavianus’un ordusuyla savaşmak istememesi ve bunun tersinin de geçerli olması nedeniyle yürütülen uzun arabuluculukların ardından orada onunla buluştu. Octavia, Sextus Pompeius’a karşı Octavianus’u desteklemesi için Antonius’u ikna ederek başlıca bir arabulucu rolü oynadı. Triumvirliği beş yıl daha (MÖ 32’ye kadar) yenilediler; buna göre Antonius, vaat edilen birlikler karşılığında Octavianus’a 120 gemi verdi (bu birlikleri Octavianus daha sonra vermedi).

In 32 BC there was an open break between the two antagonists. Relations had deteriorated through propaganda, Antony’s eastern focus (with Cleopatra), and Octavian’s consolidation in the west. Octavian rejected later conference proposals from Antony before Actium.

MÖ 32 yılında iki hasım arasında açık bir kopuş yaşandı. İlişkiler, propaganda, Antonius’un doğuya yönelmesi (Kleopatra ile birlikte) ve Octavianus’un batıda güçlerini pekiştirmesi nedeniyle kötüleşmişti. Octavianus, Actium’dan önce Antonius’un daha sonra sunduğu konferans tekliflerini reddetti.

In the diplomatic marriage with the king of the north (Antiochus) and the king of the south (Ptolemy), it was the southern king that supplied the bride, with the diplomatic marriage of Antony (the east) and Octavian (the west); the bride was supplied by the west. Both diplomatic marriages failed and the supplier of the daughter or sister was ultimately victorious over the power who broke the treaty.

Kuzeyin kralıyla (Antiochus) güneyin kralı (Ptolemaios) arasındaki diplomatik evlilikte gelini sağlayan güney kralıydı; Antony (doğu) ile Octavianus (batı) arasındaki diplomatik evlilikte ise gelin batı tarafından sağlandı. Her iki diplomatik evlilik de başarısız oldu ve kızı ya da kız kardeşi sağlayan taraf, antlaşmayı bozan güç üzerinde sonunda galip geldi.

## The Testimony of Three

Üçün Tanıklığı

At the end of the Seleucid Empire there was a third treaty where lies were spoke at one table. This occurred in the context of the Fifth Syrian War (202–195 BC), when Antiochus III Magnus exploited the weakness of the Ptolemaic Kingdom after Ptolemy IV Philopator’s death in 204 BC. Ptolemy V Epiphanes (Ptolemy V) ascended the throne as a child (around age 5–6), leaving Egypt under regents and vulnerable to internal chaos, native revolts, and external threats.

Seleukos İmparatorluğu’nun sonunda, yalanların aynı sofrada söylendiği üçüncü bir antlaşma vardı. Bu, Beşinci Suriye Savaşı’nın (MÖ 202–195) bağlamında gerçekleşti; o sırada III. Antiochus Magnus, IV. Ptolemaios Philopator’un MÖ 204’te ölümünün ardından Ptolemaios Krallığı’nın zayıflığından yararlandı. V. Ptolemaios Epiphanes (V. Ptolemaios) çocuk yaşta (yaklaşık 5–6 yaşlarında) tahta çıktı; bu da Mısır’ı naiplerin yönetimi altında bırakarak iç kargaşaya, yerli isyanlara ve dış tehditlere karşı savunmasız hale getirdi.

Antiochus Magnus had already invaded and seized much of the Ptolemaic territories in Coele-Syria, Palestine, and Asia Minor after victories like the Battle of Panium (200 BC). Rather than fully conquering Egypt (which risked Roman intervention, as Rome was pressuring him to stay out of certain areas), he pursued a diplomatic marriage alliance as a “protector” figure. In 197/195 BC, as part of the peace treaty ending the war, Antiochus Magnus betrothed and then married his young daughter Cleopatra I Syra (also called Cleopatra Syra) to the child Ptolemy V (the marriage took place in 193 BC at Raphia; Ptolemy was 16, Cleopatra 10).

Antiochus Magnus, Panium Muharebesi (MÖ 200) gibi zaferlerin ardından Coele-Suriye, Filistin ve Küçük Asya’daki Ptolemaios topraklarının büyük kısmını zaten istila etmiş ve ele geçirmişti. Mısır’ı tümüyle fethetmek yerine (ki bu, Roma’nın belirli bölgelerden uzak durması için ona baskı yapması nedeniyle Roma müdahalesi riskini doğuruyordu), bir “koruyucu” figürü olarak diplomatik bir evlilik ittifakı izledi. MÖ 197/195’te, savaşı sona erdiren barış antlaşmasının bir parçası olarak, Antiochus Magnus küçük yaştaki kızı Kleopatra I Syra’yı (Kleopatra Syra olarak da adlandırılır) çocuk yaştaki Ptolemaios V ile nişanladı ve ardından evlendirdi (evlilik MÖ 193’te Raphia’da gerçekleşti; Ptolemaios 16, Kleopatra 10 yaşındaydı).

This was framed as a generous gesture: Antiochus positioned himself as an ally and “protector” of the young king, securing peace while retaining gains in Asia. The marriage gave him indirect influence over Egypt through his daughter (he hoped she would remain loyal to her Seleucid roots and act as a pro-Syrian voice in the Ptolemaic court). The ploy backfired for Cleopatra sided with her husband and Egypt, not her father, undermining Antiochus’s long-term control. This mirrors the Pact of Brundisium (40 BC) and related to Roman events in several ways.

Bu, cömert bir jest olarak sunuldu: Antiochus kendisini genç kralın müttefiki ve “koruyucusu” olarak konumlandırdı; Asya’daki kazanımlarını muhafaza ederken barışı güvence altına aldı. Evlilik, kızı aracılığıyla ona Mısır üzerinde dolaylı nüfuz sağladı (onun Seleukos köklerine sadık kalacağını ve Ptolemaios sarayında Suriye yanlısı bir ses olarak hareket edeceğini umuyordu). Ne var ki bu düzen ters tepti; çünkü Kleopatra babasının değil, kocasının ve Mısır’ın yanında yer aldı ve böylece Antiochus’un uzun vadeli denetimini zayıflattı. Bu, Brundisium Paktı’nı (MÖ 40) yansıtır ve çeşitli yönlerden Roma olaylarıyla ilişkilidir.

Just as Antony married Octavia (sister of Octavian) to bind rival powers after near-war, Antiochus used his daughter’s marriage to Ptolemy V to formalize a temporary peace and territorial division (Seleucids kept conquests in the north, Ptolemy retained Egypt the south).

Antonius, neredeyse savaşa varan bir çatışmanın ardından rakip güçleri bağlamak için Octavia (Octavianus’un kız kardeşi) ile nasıl evlendiyse, Antiochus da kızının V. Ptolemaios ile evliliğini geçici bir barışı ve toprakların bölüşümünü resmileştirmek için kullandı (Seleukoslar kuzeydeki fetihleri ellerinde tuttular, Ptolemaios ise güneyde Mısır’ı elinde bulundurdu).

Antiochus acted as a de facto guardian over the child-king Ptolemy V (via family ties), similar to how Octavian (and the Triumvirate) positioned themselves amid power vacuums or rivalries. In both cases, the “stronger” figure (Antiochus/Octavian) sought leverage over a vulnerable counterpart through kinship. Both arrangements brought short-term stability but ‘did not prosper’ long-term due to underlying distrust—Cleopatra favored Egypt (undermining Antiochus), while Antony’s eastern focus (Cleopatra VII) led to the breakdown with Octavian.

Antiochus, çocuk-kral V. Ptolemaios üzerinde (aile bağları aracılığıyla) fiilî bir vasi gibi hareket etti; tıpkı Octavianus’un (ve Triumvirlik’in), iktidar boşlukları ya da rekabet ortamlarında kendilerini konumlandırmaları gibi. Her iki durumda da “daha güçlü” figür (Antiochus/Octavianus), akrabalık yoluyla savunmasız bir karşı taraf üzerinde nüfuz elde etmeye çalıştı. Her iki düzenleme de kısa vadeli bir istikrar sağladı, ancak altta yatan güvensizlik sebebiyle uzun vadede “başarıya ulaşmadı”—Kleopatra Mısır’ın tarafını tuttu (Antiochus’u zayıflatarak), Antonyus’un doğuya yönelimi ise (VII. Kleopatra) Octavianus’la kopuşa yol açtı.

Ptolemy V’s minority under regents parallels the instability after Julius Caesar’s death (leading to the Triumvirate’s formation and power struggles). The marriage of Berenice to Antiochus marked the beginning of the Seleucid Empire’s history in Daniel eleven, and the marriage of Antiochus Magnus daughter to the Egyptian child king, marked the ending of the Seleucid Empire. The ending of the marriage of Marc Antony to Octavia marked the ending of the Ptolemaic kingdom. The ending of Judah as God’s covenant people took place at the cross, and that Judean kingdom began with the Maccabees and the league they made with Rome. All of these prophetic lines are represented within the narrative of Daniel chapter eleven, and they all align with the hidden history of verse forty. Beginning in verse five we have the treaty of Berenice, that leads to Antiochus the Great and the treaty of his daughter Cleopatra Syra, that takes place in the history of the Maccabees of verse twenty-three. The Maccabees become part of the line based upon their rebellion against Antiochus Epiphanes, one of the last of the Seleucid Dynasty.

Naipler altında bulunan V. Ptolemaios’un küçük yaşta oluşu, Julius Caesar’ın ölümünden sonraki istikrarsızlığa (Triumvirlik’in kurulmasına ve iktidar mücadelelerine yol açan sürece) paraleldir. Berenike’nin Antiokhos ile evliliği, Daniel on birinci bölümde Seleukos İmparatorluğu tarihinin başlangıcını işaret etmişti; Antiokhos Magnus’un kızının Mısırlı çocuk kralla evliliği ise Seleukos İmparatorluğu’nun sonunu işaret etti. Marcus Antonius’un Octavia ile evliliğinin sona ermesi, Ptolemaios krallığının sonunu işaret etti. Yahuda’nın Tanrı’nın antlaşma halkı olarak sona erişi çarmıhta gerçekleşti; o Yahudi krallığı ise Makabilerle ve onların Roma ile yaptıkları ittifakla başlamıştı. Bu peygamberlik çizgilerinin tümü Daniel on birinci bölümün anlatısı içinde temsil edilmektedir ve hepsi kırkıncı ayetin gizli tarihiyle uyum içindedir. Beşinci ayetten başlayarak, Berenike’nin antlaşmasıyla karşılaşırız; bu da Büyük Antiokhos’a ve onun kızı Kleopatra Syra’nın antlaşmasına götürür; bu olay, yirmi üçüncü ayetin Makabiler tarihinin içinde yer alır. Makabiler, Seleukos Hanedanı’nın son temsilcilerinden biri olan Antiokhos Epifanes’e karşı isyanları nedeniyle bu çizginin bir parçası hâline gelirler.

Antiochus Epiphanes is the Antiochus who was in Egypt in 168 BC near Alexandria during the Sixth Syrian War. Antiochus Epiphanes had invaded Egypt and was on the verge of capturing Alexandria. The Ptolemaic rulers appealed to Rome for help. Rome sent Popillius Laenas (with just a small entourage—no army) to deliver an ultimatum from the Senate; Antiochus must immediately withdraw from Egypt and Cyprus, or face war with Rome. When Antiochus received the letter and asked for time to consult his advisors, Popillius—described as stern and imperious—took his walking stick and drew a circle in the sand around the king’s feet. He then declared, “Before you step out of that circle, give me a reply to lay before the Senate.”

Antiochus Epiphanes, MÖ 168 yılında Altıncı Suriye Savaşı sırasında İskenderiye yakınlarında Mısır’da bulunan Antiochus’tur. Antiochus Epiphanes Mısır’ı istila etmiş ve İskenderiye’yi ele geçirmenin eşiğine gelmişti. Ptolemaios hanedanının yöneticileri yardım için Roma’ya başvurdular. Roma, Senato’dan gelen bir ültimatomu iletmek üzere Popillius Laenas’ı (yalnızca küçük bir maiyetle—ordu olmaksızın) gönderdi; Antiochus derhal Mısır’dan ve Kıbrıs’tan çekilmeli, aksi takdirde Roma ile savaşla yüzleşmeliydi. Antiochus mektubu aldığında ve danışmanlarına danışmak için süre istediğinde, sert ve buyurgan olarak tasvir edilen Popillius, bastonunu alıp kralın ayaklarının çevresindeki kumun üzerine bir çember çizdi. Ardından şöyle dedi: “O çemberin dışına adım atmadan önce, Senato’nun önüne koymam için bana bir cevap ver.”

The implication was clear; Antiochus could not leave the circle without committing to Rome’s demands—crossing it without agreement would mean war. Stunned and humiliated, Antiochus hesitated briefly but then agreed to comply, withdrew his forces from Egypt, and returned to Syria. This bold act of diplomacy (backed by Rome’s growing reputation for power) forced the retreat without a battle, showcasing Rome’s emerging dominance in the eastern Mediterranean. It’s widely cited as an origin for the phrase “drawing a line in the sand” (though it was literally a circle).

Anlam açıktı; Antiochus, Roma’nın taleplerini kabul etmeksizin o çemberin dışına çıkamazdı—mutabakat olmaksızın onu aşması savaş anlamına gelecekti. Şaşkına dönmüş ve aşağılanmış olan Antiochus kısa süre tereddüt etti, ancak ardından boyun eğmeyi kabul etti, kuvvetlerini Mısır’dan çekti ve Suriye’ye döndü. Diplomasinin bu cüretkâr hamlesi (Roma’nın giderek artan kudret itibarıyla desteklenen) bir muharebe yaşanmaksızın geri çekilmeyi zorunlu kıldı ve Roma’nın doğu Akdeniz’de belirmekte olan hâkimiyetini gözler önüne serdi. Bu olay, “kumda bir çizgi çekmek” ifadesinin kökenlerinden biri olarak yaygın biçimde anılır (gerçi kelimenin tam anlamıyla bir çemberdi).

Antiochus Epiphanes also became the Protestant understanding of the power that exalts himself, falls and establishes the vision in verse fourteen of Daniel eleven.

Antiochus Epiphanes, Daniel on birinci bölümün on dördüncü ayetindeki kendini yücelten, düşen ve görümü tesis eden gücün Protestan anlayışı hâline de gelmiştir.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ve o zamanlarda güney kralına karşı birçokları ayaklanacaktır; ayrıca halkının zorbaları da görümü gerçekleştirmek için kendilerini yüceltecekler; fakat düşeceklerdir. Daniel 11:14.

Antiochus IV Epiphanes reigned 175–164 BC, and was the eighth of thirteen Seleucid kings. He sought to impose Hellenistic culture and unify his empire under Greek religious practices. He plundered the Temple in 169 BC, banned Jewish practices (circumcision, Sabbath observance, Torah study), and forced sacrifices to pagan gods. In December 167 BC he erected a pagan altar (to Zeus) on top of the Jewish altar of burnt offerings in the Temple and sacrificed a pig, along with other profane acts. The desecration was the final straw for observant Jews, who saw it as the ultimate violation of the Temple’s sanctity and God’s law. It sparked immediate resistance when Mattathias (a priest from Modein) refused a Seleucid officer’s order to sacrifice to pagan gods and killed an apostate Jew and the officer, then fled to the hills with his sons (the future Maccabees). This ignited guerrilla warfare and revolt from 167–160 BC which aimed to restore Jewish worship, leading to the rededication of the Temple (Hanukkah) in 164 BC under Judas Maccabeus.

IV. Antiokhos Epiphanes MÖ 175–164 yılları arasında hüküm sürmüş olup, on üç Seleukos kralının sekizincisiydi. Helenistik kültürü dayatmayı ve imparatorluğunu Grek dinî uygulamaları altında birleştirmeyi amaçladı. MÖ 169’da Mabed’i yağmaladı, Yahudi uygulamalarını (sünnet, Şabat’a riayet, Tora incelemesi) yasakladı ve putperest ilahlara kurban sunulmasını zorunlu kıldı. MÖ 167 yılının Aralık ayında Mabed’deki Yahudi yakmalık sunu sunağının üzerine putperest bir sunak (Zeus’a adanmış) dikti ve başka kutsallığa aykırı fiillerle birlikte bir domuz kurban etti. Bu murdarlık, Mabed’in kutsallığına ve Tanrı’nın yasasına yönelik nihai ihlal olarak gören dindar Yahudiler için bardağı taşıran son damla oldu. Bu durum, Mattathias’ın (Modeinli bir kâhin) bir Seleukos görevlisinin putperest ilahlara kurban sunma emrini reddedip irtidat etmiş bir Yahudiyi ve görevliyi öldürmesinin, ardından oğullarıyla birlikte (ileride Makkabiler olarak anılacak olanlar) tepelere kaçmasının üzerine derhâl direnişi ateşledi. Bu, MÖ 167–160 yılları arasında Yahudi ibadetini yeniden tesis etmeyi amaçlayan gerilla savaşını ve isyanı başlattı; bunun sonucunda MÖ 164’te Yahuda Makkabi önderliğinde Mabed yeniden takdis edildi (Hanuka).

At the beginning and ending of the Seleucid Empire there was a significant treaty represented by a diplomatic marriage that possessed the element of division of either east and west, or north and south. As the Seleucid Empire waned Antiochus Epiphanes becomes the symbol of the rising Roman power, and the focus of the Maccabean’s indignation. Later in history he becomes the counterfeit of the prophetic symbol that establishes the vision. The power in verse twenty-two of chapter eleven is broken when the prince of the covenant was broken.

Seleukos İmparatorluğu’nun başlangıcında ve sonunda, doğu ile batı ya da kuzey ile güney şeklindeki bölünme unsurunu taşıyan diplomatik bir evlilikle temsil edilen önemli bir antlaşma vardı. Seleukos İmparatorluğu zayıflarken, Antiochus Epiphanes yükselen Roma gücünün simgesi ve Makabilerin öfkesinin odağı hâline gelir. Daha sonra tarihte, görümü tesis eden peygamberlik simgesinin sahte karşılığı olur. On birinci bölümün yirmi ikinci ayetindeki güç, antlaşma önderi kırıldığında kırılır.

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> Ve bir selin kollarıyla onun önünden silinip süpürülecekler ve kırılacaklardır; evet, antlaşmanın önderi de. Daniel 11:22.

Antiochus Epiphanes’ reign ended in 164 BC, almost two hundred years before Christ, “the prince of the covenant” was “broken” at the cross. What we wish to note here is that the Seleucid Empire began and ended with a diplomatic treaty marriage where the deceit between the two parties is a matter of the historical record. During the reign of Antiochus Epiphanes, the Maccabean revolt began, which typified the American Revolution. In the history of the Maccabees their struggle to throw off the Seleucid power included a significant treaty with Rome. The verse that identifies the treaty directly identifies Rome as working deceitfully, or telling lies at the treaty table.

Antiochus Epiphanes’in hükümranlığı MÖ 164 yılında, Mesih’in, “antlaşmanın önderi”nin, çarmıhta “kırılmasından” yaklaşık iki yüz yıl önce sona erdi. Burada dikkat çekmek istediğimiz husus şudur: Seleukos İmparatorluğu, iki taraf arasındaki hilenin tarihî kayıtlarda sabit olduğu diplomatik bir antlaşma evliliğiyle başlamış ve yine böyle bir evlilikle sona ermiştir. Antiochus Epiphanes’in hükümranlığı sırasında, Amerika Devrimi’ni örnekleyen Makabi isyanı başladı. Makabilerin tarihinde, Seleukos egemenliğini üzerlerinden atma mücadeleleri Roma ile yapılan önemli bir antlaşmayı da içeriyordu. Antlaşmayı doğrudan tanımlayan ayet, Roma’yı da antlaşma masasında hileyle davranan, yahut yalan söyleyen bir güç olarak doğrudan tanımlamaktadır.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. Daniel 11:23.

> Onunla yapılan antlaşmadan sonra hileyle davranacaktır; çünkü az bir halkla yükselip güçlenecektir. Daniel 11:23.

Every prophetic line that precedes the time of the end in verse forty contains a broken treaty. Uriah Smith commenting on verse thirty’s “them that forsake the holy covenant” records the following:

Kırkıncı ayetteki son zaman öncesinde yer alan her peygamberlik satırı, bozulmuş bir antlaşma içerir. Uriah Smith, otuzuncu ayetteki “kutsal antlaşmayı terk edenler” ifadesi hakkında yorum yaparken şunları kaydeder:

> “‘Indignation against the covenant;’ that is, the Holy Scriptures, the book of the covenant. A revolution of this nature was accomplished in Rome. The Heruli, Goths, and Vandals, who conquered Rome, embraced the Arian faith, and became enemies of the Catholic Church. It was especially for the purpose of exterminating this heresy that Justinian decreed the pope to be the head of the church and the corrector of heretics. The Bible soon came to be regarded as a dangerous book that should not be read by the common people, but all questions in dispute were to be submitted to the pope. Thus was indignity heaped upon God’s word. And the emperors of Rome, the eastern division of which still continued, had intelligence, or connived with the Church of Rome, which had forsaken the covenant, and constituted the great apostasy, for the purpose of putting down ‘heresy.’ The man of sin was raised to his presumptuous throne by the defeat of the Arian Goths, who then held possession of Rome, in A.D.538.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.

> “‘Antlaşmaya karşı öfke’; yani Kutsal Yazılar’a, antlaşma kitabına karşı öfke. Bu nitelikte bir devrim Roma’da gerçekleştirildi. Roma’yı fetheden Heruliler, Gotlar ve Vandallar, Aryan inancını benimsediler ve Katolik Kilisesi’nin düşmanları oldular. Justinianus’un papayı kilisenin başı ve sapkınların ıslah edicisi olarak ilan etmesi, özellikle bu sapkınlığı kökünden yok etmek amacıylaydı. Kısa zamanda Kutsal Kitap, sıradan halk tarafından okunmaması gereken tehlikeli bir kitap olarak görülmeye başlandı; ihtilaf konusu olan bütün meselelerin ise papaya sunulması gerekiyordu. Böylece Tanrı’nın sözü üzerine aşağılanma yığıldı. Ve doğu bölümü hâlâ varlığını sürdüren Roma imparatorları, antlaşmayı terk etmiş ve büyük dönekliği oluşturmuş olan Roma Kilisesi ile ‘sapkınlığı’ bastırmak amacıyla mutabakat kurdular yahut ona göz yumdular. Günah adamı, o sırada Roma’nın hâkimiyetini elinde bulunduran Aryan Gotları’nın M.S. 538’de yenilgiye uğratılmasıyla küstah tahtına yükseltildi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.

Verse five of Daniel eleven identifies the line of history where the king of the south provides a diplomatic bride as a symbol of a treaty that was thereafter broken by the king of the north. The retaliation of the king of the south typified the retaliation of Napoleon’s spiritual king of the south against the papal king of the north in 1798. The broken treaty of verses five through nine typified Napoleon’s broken treaty of Tolentino, which typified Putin’s claim of a broken treaty by NATO. The retaliation of Napoleon typified the retaliation of Putin against the Ukraine in 2014. Verse ten’s retaliation of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War aligns with Napoleon in 1798 and also Putin in 2014. Following verse fifteen’s battle of Panium n 200 BC, Antiochus arranged a diplomatic marriage with the hidden intent of taking Egypt under his command without employing military boots on the ground. Antiochus Magnus throne was passed to his son, who was assassinated which brought Antiochus Magnus’s youngest son, Antiochus Epiphanes to the throne. His actions in implementing Greek customs and religion brought about the Maccabean revolt, that led to the deceitful treaty with Rome in verse twenty-three. Verse twenty-four introduces pagan Rome and identifies Antony and Augustus’s table of lies. In verse thirty pagan Rome enters into dialogue with the papal church, who are noted as them that had broken the holy covenant.

Daniel on birinci bölümün beşinci ayeti, güney kralının daha sonra kuzey kralı tarafından bozulacak bir antlaşmanın simgesi olarak diplomatik bir gelin sağladığı tarih çizgisini tanımlar. Güney kralının misillemesi, 1798’de Napolyon’un ruhsal güney kralının, kuzeyin papalık kralına karşı misillemesini örnekledi. Beşinci ayetten dokuzuncu ayete kadar olan bozulmuş antlaşma, Napolyon’un bozulmuş Tolentino Antlaşması’nı örnekledi; bu da Putin’in NATO tarafından bozulmuş bir antlaşma iddiasını örnekledi. Napolyon’un misillemesi, Putin’in 2014’te Ukrayna’ya karşı misillemesini örnekledi. Onuncu ayette Antiochus Magnus’un Dördüncü Suriye Savaşı’nı sona erdiren misillemesi, 1798’deki Napolyon’la ve ayrıca 2014’teki Putin’le uyumludur. On beşinci ayetteki MÖ 200’deki Panium Savaşı’nın ardından, Antiochus, yerde askerî birlikler kullanmaksızın Mısır’ı kendi buyruğu altına alma yönündeki gizli niyetle diplomatik bir evlilik düzenledi. Antiochus Magnus’un tahtı oğluna geçti; oğlu suikastla öldürüldü ve bu durum Antiochus Magnus’un en küçük oğlu Antiochus Epiphanes’i tahta çıkardı. Onun Grek örflerini ve dinini uygulamaya koyma yönündeki eylemleri, Makkabi isyanına yol açtı; bu da yirmi üçüncü ayette Roma ile yapılan hilekâr antlaşmaya götürdü. Yirmi dördüncü ayet putperest Roma’yı tanıtır ve Antony ile Augustus’un yalanlar sofrasını belirtir. Otuzuncu ayette putperest Roma, kutsal antlaşmayı bozmuş olanlar olarak belirtilen papalık kilisesiyle diyaloğa girer.

Verses twenty-four to thirty is the testimony of pagan Rome and verses thirty-one to forty provide the testimony of papal Rome. Every line of Daniel eleven verse one on through verse forty represents a line of prophecy that is applied in the hidden history of verse forty. The line of the Seleucid kingdom, the line of the Ptolemaic kingdom, the line of the Judean kingdom of the Maccabees, the line of pagan Rome and the line of papal Rome all illustrate the history of 1989 unto the Sunday law. Each of those lines identify a broken treaty as a major element of the history.

Yirmi dörtten otuzuncu ayete kadar olan bölüm putperest Roma’nın tanıklığıdır; otuz birden kırkıncı ayete kadar olan bölüm ise papalık Roma’sının tanıklığını sunar. Daniel 11. bölüm 1. ayetten 40. ayete kadar olan her satır, kırkıncı ayetin gizli tarihinde uygulanan bir peygamberlik çizgisini temsil eder. Seleukos krallığının çizgisi, Ptolemaios krallığının çizgisi, Makabiler’in Yahudiye krallığının çizgisi, putperest Roma’nın çizgisi ve papalık Roma’sının çizgisi, 1989’dan Pazar yasasına kadar olan tarihi bütünüyle resmeder. Bu çizgilerin her biri, bozulmuş bir antlaşmayı tarihin başlıca unsurlarından biri olarak ortaya koyar.

It is Rome that establishes the vision of Daniel eleven, and both pagan and papal Rome’s prophetic treaties of deceit are marked as progressive and as occurring before Rome ruled supremely for their respective and distinct prophetic periods. Both powers marked the beginning of the prophetic period of supremacy as beginning when their third obstacle was overcome. Before the soon coming Sunday law in the United States there will be a treaty of deceit between two powers. Four times the two powers have been the kings of the south and the north, once between the glorious land of Judah and Rome, once between two parts of the Roman triumvirate and once between pagan and papal Rome. In both deceitful treaties concerning Rome it amounted to a treaty between one half of the Roman empire, whether Antony of the east, Augustus of the west, or pagan Rome of the east and papal Rome of the west. Four treaties of deceit between the kings of the north and south, two between the kings of the east and west and one between the soon-to-be king of the north and the glorious land.

Daniel on birinci bölümün görümünü kuran Roma’dır; hem pagan Roma’nın hem de papalık Roma’sının hileli peygamberlik antlaşmaları, ilerleyici nitelikte ve Roma kendi ayrı ve kendine özgü peygamberlik dönemleri boyunca üstün bir şekilde hüküm sürmeden önce gerçekleşen olaylar olarak işaretlenmiştir. Her iki güç de üstünlük peygamberlik döneminin başlangıcını, üçüncü engellerinin ortadan kaldırıldığı anda başlıyor olarak belirlemiştir. Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında gelecek olan pazar yasasından önce, iki güç arasında hileli bir antlaşma olacaktır. Dört kez bu iki güç güneyin ve kuzeyin kralları olmuştur: bir kez Yahuda’nın görkemli ülkesi ile Roma arasında, bir kez Roma triumvirliğinin iki parçası arasında ve bir kez pagan Roma ile papalık Roma arasında. Roma’yla ilgili her iki hileli antlaşmada da bu, Roma İmparatorluğu’nun bir yarısı arasında yapılan bir antlaşma anlamına geliyordu; ister doğunun Antonius’u, ister batının Augustus’u, ister doğunun pagan Roma’sı ve batının papalık Roma’sı olsun. Kuzeyin ve güneyin kralları arasında dört hileli antlaşma; doğunun ve batının kralları arasında iki antlaşma ve yakında kuzeyin kralı olacak güç ile görkemli ülke arasında bir antlaşma.

This concludes our initial presentation of the book of Daniel. The Panium series represents the conclusion of the series on the book of Daniel, which is the introduction to the hidden history of verse forty which we will continue to consider in the next article.

Böylece Daniel kitabına ilişkin ilk sunumumuzu tamamlamış oluyoruz. Panium dizisi, Daniel kitabı üzerine olan dizinin sonucunu teşkil etmektedir; bu dizi de kırkıncı ayetin gizli tarihine giriş niteliğinde olup, bunu bir sonraki makalede incelemeyi sürdüreceğiz.

Back to Articles