Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

Daniel Kitabı - Numara Yüz Elli Sekiz

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

Görümü Açığa Çıkarmak: Daniel Kitabındaki Yas Günlerini Anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, adı Belteşassar diye çağrılan Daniel’e bir şey vahyedildi; bu şey gerçekti, ama belirlenen süre uzundu. Daniel o şeyi anladı ve görümü kavradı. O günlerde ben, Daniel, tam üç hafta yas tuttum. Lezzetli ekmek yemedim; ne et ne de şarap ağzıma girdi; hiç kendime yağ sürmedim; ta ki tam üç hafta doluncaya kadar. Birinci ayın yirmi dördüncü günü, Hiddekel denen büyük ırmağın kıyısındaydım. Daniel 10:1-4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

Vahiy kitabının on birinci bölümündeki sembolik üç buçuk gün boyunca, iki tanık sokakta ölü yatarken, Belteşazar’a bir "şey" vahyedildi. Daha önce "görüm"ü (mareh) anlamıştı; çünkü dokuzuncu bölümde Gabriel zaten gelmiş ve ona görümü anlamasını sağlamıştı.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> Evet, ben dua ederken konuşuyordum ki, başlangıçtaki görümde gördüğüm o adam Cebrail, hızla uçarak akşam sunusu vaktinde bana dokundu. Bana bilgi verdi, benimle konuştu ve dedi ki: Ey Daniel, sana bilgelik ve anlayış vermek için şimdi geldim. Yakarışlarının başlangıcında buyruk çıktı ve ben sana bildirmeye geldim; çünkü sen çok sevilen birisin; bu nedenle sözü anla ve görümü düşün. Daniel 9:21-23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

Daniel’in “başlangıçta görüme ilişkin olarak görmüş olduğu adam Cebrail” sözü, sekizinci bölümde Kutsal Kitap peygamberliğinin krallıklarına dair görü yorumlaması için Cebrail’in Daniel’e açıkladığı peygamberlik tarihine ilişkin “chazon” görümüne atıfta bulunmaktadır. Ancak Daniel’in dokuzuncu bölümde dikkatle değerlendirmesi gereken “görüm”, görünüşe ilişkin “mareh” görümüydü. Ardından Cebrail, Daniel’e iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin tarihsel çözümlemesini sunar.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

Dokuzuncu bölüm, Darius’un ilk yılında gerçekleşti. Belteshazzar, "Cyrus’un üçüncü yılında" "görümü anladığını" söylediğinde, "mareh" görümünü iki yıldır anlamıştı. Belteshazzar’ın yas tuttuğu "o günlerde" anladığı "şey", yani İbranice "dabar" idi; ve bu uzun bir süreydi, çünkü belirlenen süre iki bin beş yüz yirmi yıldı.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

Daniel “şey”in bir kısmını zaten anlamıştı; çünkü dokuzuncu bölümde Levililer yirmi altı duasını yerine getiriyordu ve bu, “şey”in duasıdır. Yas tutmanın yirmi bir günü boyunca Belteshazzar’ın kavradığı “yedi zaman” hakkında artan bir ışık vardı ve o yas günlerinde “yedi zaman” üzerindeki ışığın artması, 1856’da “yedi zaman” üzerine artan ışığı sembolize ediyordu. Millerciler de daha önce “yedi zaman”ı biliyorlardı; çünkü onu ilan etmişlerdi; ama tarihlerinde Filadelfya hareketinden Laodikea hareketine geçtikleri tam noktada onları sınayacak ilave bir ışık vardı.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

Belteşatsar’ın yas günleri, Filadelfiya hareketinin 1856 yılında Laodikya hareketine ve ardından 1863 yılında Laodikyalı Adventist kiliseye dönüşmesi sırasındaki peygamberlik tarihine paraleldir. Gerek Belteşatsar’ın gerekse Millerci hareketin “yedi vakit” üzerine artan ışığa ilişkin tarihi, üçüncü meleğin Laodikya hareketinin yüz kırk dört binin Filadelfiya hareketine geçişiyle ve “yedi vakit” üzerine artan ışığın açıklanacağı bekleme zamanı sırasında, yani yas günlerinde, uyum içindedir.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

Belteshazzar hem bir elçiyi hem de bir hareketi temsil eder. Yas tuttuğu günlerde elçi "şey"i, yani Hakikati, anlamalıdır ve Michael 2023’te iki tanığı dirilttiğinde bu "şey"i bir harekete sunmalıdır.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

Birinci ayette Daniel’in anladığı belirtilen İbranice "mareh" sözcüğü (Mesih’in görünüşüne ilişkin görüm), Daniel’in son görümünde dört kez yer alır. İki kez "vision", iki kez de "appearance" olarak çevrilmiştir. Daniel bu sözcüğü birinci ayette ilk kez kullandığında, "vision"u anladığını belirtmektedir; ancak diğer üç atıf, Daniel’in görümü deneyimlediğini ifade etmektedir. Altıncı ayette, Mesih’in yüzü "şimşeğin 'appearance'i gibiydi".

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> Birinci ayın yirmi dördüncü günü, Hiddekel denilen büyük ırmağın kıyısındayken, gözlerimi kaldırıp baktım; işte, keten giysiler içinde bir adam vardı; beline Uphaz’ın saf altınından bir kuşak bağlamıştı. Bedeni de beril gibiydi, yüzü şimşeğin görünüşü gibiydi, gözleri ateş kandilleri gibiydi; kolları ve ayakları parlatılmış tunç rengindeydi ve sözlerinin sesi bir kalabalığın sesi gibiydi. Görümü yalnız ben, Daniel, gördüm; benimle birlikte olan adamlar görümü görmediler; ama üzerlerine büyük bir titreme düştü, öyle ki saklanmak için kaçtılar. Böylece yalnız kaldım ve bu büyük görümü gördüm; içimde hiç güç kalmadı; çünkü benzim soldu ve gücümü yitirdim. Daniel 10:4-8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

"Vision" olarak çevrilen başka bir İbranice kelime daha vardır; İbranice "mareh" kelimesinin bazı özelliklerini ortaya koyduktan sonra onu ele alacağız. Önceki ayetlerde "appearance" olarak geçer; bu da İbranice "mareh" kelimesidir. Aynı kelime on altıncı ayette "vision" olarak çevrilmiştir. On altıncı ayette Mesih’in görümü Daniel’i kederlendirmiştir.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> Ve işte, insanoğullarının suretinde biri dudaklarıma dokundu; sonra ağzımı açtım ve konuştum; önümde durana şöyle dedim: Ey efendim, bu görü yüzünden kederlerim üzerime çöktü ve bende hiç kuvvet kalmadı. Daniel 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

"‘Kederler’ olarak çevrilen İbranice sözcük ‘menteşe’ anlamına gelir ve o ayette Daniel’in gördüğü Mesih’in görünmesine dair ‘görüm’ bir menteşeyi döndürdü. Peygamberlikte ‘menteşe’ bir dönüm noktasını temsil eder."

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> Geçmişin tarihinden öğrenilmesi gereken dersler vardır; ve herkes, Tanrı’nın şimdi de her zaman yaptığı gibi aynı ilkelerle işlediğini anlasın diye bunlara dikkat çekilmektedir. O’nun eli, şimdi de, O’nun işinde ve uluslar arasında, tıpkı müjdenin ilk kez Aden’de Âdem’e ilan edildiği zamandan beri olduğu gibi görülmektedir.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> Ulusların ve kilisenin tarihinde dönüm noktası olan dönemler vardır. Tanrı’nın takdiriyle, bu farklı krizler geldiğinde, o zaman için ışık verilir. Kabul edilirse ruhsal ilerleme olur; reddedilirse, ardından ruhsal gerileme ve batış izler. Rab, kendi sözünde, Müjde’nin taarruzi çalışmasının geçmişte nasıl yürütüldüğünü ve gelecekte, şeytani güçlerin son olağanüstü hamlesini yapacakları nihai çatışmaya kadar, nasıl yürütüleceğini açığa koymuştur. Bible Echo, 26 Ağustos 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

On altıncı ayet, Belteşassar’ın temsil etmekte olduğu tarihte bir dönüm noktasını ifade eder. Bu, hem Cumhuriyetçi boynuz (ulus) hem de Protestan boynuz (kilise) için bir dönüm noktasıdır. Bir krizi temsil eder ve o tarih için özel ışığın verildiği noktayı ifade eder. Daniel için dönüm noktası, Daniel’e üç kez dokunulacak olmasının ikincisinde, kendisine “dokunulduğu” anda gerçekleşti. Daniel’e üç kez dokunulacaktı; kendisine ikinci kez dokunulduğunda, bu Daniel için bir dönüm noktasıydı ve bu dönüm noktası, Daniel’in “mareh” görümünü gördüğü üç seferden ikincisiydi.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> Ve işte, insanoğullarının suretinde biri dudaklarıma dokundu; sonra ağzımı açtım ve konuştum; önümde durana şöyle dedim: Ey efendim, bu görü yüzünden kederlerim üzerime çöktü ve bende hiç kuvvet kalmadı. Daniel 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

Üç dokunuşa az sonra değineceğiz. Daniel’in “mareh” kelimesini dört kez kullanmasının ilkinde, görümü anladığına tanıklık eder; son üç atıf ise, görünüşü gerçekten gördüğünde yaşadığı deneyimi belirtir. Görünüşe ilişkin görümü üçüncü kez belirttiği yer, kendisine üçüncü kez dokunulan on sekizinci ayettir.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> Sonra yine insan görünümünde biri gelip bana dokundu ve beni güçlendirdi. Daniel 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

On altıncı ayetteki ikinci dokunuşta, yani “marah” görüme yapılan ikinci atıfta, gücü tükenmiştir; fakat üçüncü dokunuşta gücü geri verilir. Onuncu, on altıncı ve on sekizinci ayetlerde Daniel’e dokunulur. Altıncı ayette Daniel, Mesih’in görünümünü, ardından da Cebrail’i görür; onuncu ayette ise Cebrail Daniel’e ilk kez dokunur.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> Sonra gözlerimi kaldırıp baktım, ve işte, ketenler giymiş bir adam vardı; beline Uphaz’ın hâlis altını kuşanmıştı. Bedeni de zebercet gibiydi; yüzü şimşeğin görünüşü gibiydi; gözleri ateş meşaleleri gibi, kolları ve ayakları parlatılmış tunç rengindeydi; sözlerinin sesi de bir kalabalığın sesi gibiydi. Ve görümü yalnız ben, Daniel, gördüm; çünkü benimle birlikte olan adamlar görümü görmediler; fakat onların üzerine büyük bir titreme düştü; öyle ki, gizlenmek için kaçtılar. Bu yüzden yalnız kaldım ve bu büyük görümü gördüm; bende hiç güç kalmadı; çünkü güzelliğim içimde bozulmaya döndü ve hiç kuvvetim kalmadı.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> Onun sözlerinin sesini işittim; sözlerinin sesini işittiğimde, yüzüstü yere kapanmış olarak derin bir uykuya daldım, yüzüm de yere dönüktü. Ve işte, bir el bana dokundu; beni dizlerim ve ellerimin avuçları üzerinde doğrulttu. Bana dedi ki: Ey Daniel, çok sevilen adam, sana söylediğim sözleri anla ve ayağa kalk; çünkü şimdi sana gönderildim. O bu sözü bana söyledikten sonra, titreyerek ayağa kalktım. Sonra bana dedi ki: Korkma, Daniel; çünkü anlamaya ve Tanrının önünde nefsini alçaltmaya yüreğini koyduğun ilk günden beri sözlerin işitildi, ve ben senin sözlerin üzerine geldim. Fakat Pers krallığının reisi bana yirmi bir gün karşı koydu; ama işte, baş reislerden biri olan Mikail yardımıma geldi; ben de orada Pers kralları yanında kaldım. Şimdi ise son günlerde halkının başına gelecek olanları sana bildirmek için geldim; çünkü görü bu vakitten daha nice günler içindir. Daniel 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

Sonra, on altıncı ayette, Daniel Mesih’in görümünü gördüğü sırada ona ikinci kez dokunulur.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> Ve o bana böyle sözler söylediğinde, yüzümü yere çevirdim ve dilsiz kaldım. Ve işte, insanoğullarının benzerine benzeyen biri dudaklarıma dokundu; o zaman ağzımı açtım, konuştum ve önümde durana dedim: Ey efendim, gördüğüm görüm yüzünden sancılarım üzerime çöktü ve hiç gücüm kalmadı. Çünkü bu efendimin kulu, bu efendimle nasıl konuşabilir? Zira bana gelince, o anda içimde hiç güç kalmadı, bende nefes de kalmadı. Daniel 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

Sonra insana benzeyen biri yine gelip bana dokundu ve beni güçlendirdi. Ve dedi: Ey çok sevilen adam, korkma; esenlik sana olsun; güçlü ol, evet, güçlü ol. O benimle konuştuktan sonra güçlendim ve dedim: Efendim konuşsun; çünkü beni güçlendirdin. Sonra dedi ki: Bilir misin, niçin sana geldim? Şimdi ise Pers prensiyle savaşmak için geri döneceğim; ben çıkıp gidince, işte, Yunanistan’ın prensi gelecek. Ama sana gerçeğin kitabında yazılı olanı göstereceğim; ve bu konularda benimle birlikte duran yoktur, yalnızca prensiniz Mikail. Daniel 10:18-21.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> Daniel'e üç kez dokunuldu; birinci ve üçüncü kez ona melek Cebrail dokundu. İkinci kez ona dokunan ise Mesih'ti. Daniel aynı İbranice sözcüğü dört kez kullandı; ancak bu dört kullanımın ilkinde, birinci ayette, "görüyü" anladığını belirtiyordu. Bir gerçeği anlamak önemlidir, ama bu, tıpkı diğer üç seferde yaptığı gibi, gerçeği deneyimlemekle aynı şey değildir.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

Daniel’in yas günleri sona erdiğinde, daha yas günleri bitmeden önce anladığı görümün bir tecrübesi ona verildi. Bu tecrübe, üç dokunuşla temsil edilen üç adımdan oluşur. İlk ve son dokunuşlar Cebrail tarafından gerçekleştirildi, ortadaki dokunuş ise Mesih tarafından yapıldı. İlk ve son dokunuşlar, İbranice alfabesinin ilk ve son harfleriydi. O ikinci adımda Daniel, Rabbine karşı isyankâr bir günahkâr olduğunu kabul eder; bu nedenle ortadaki dokunuş isyanı temsil eder; bu da İbranice alfabesinin on üçüncü harfiyle simgelenir.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Ama Petrus artık sandalları da yükü de aldırmıyordu. Şimdiye dek tanık olduğu tüm diğerlerinden üstün olan bu mucize, onun için ilahi gücün bir tezahürüydü. İsa'da, bütün doğayı kendi egemenliği altında tutan birini gördü. İlahi varlığın huzuru, onun kendi kutsallıktan yoksunluğunu açığa çıkardı. Efendisine duyduğu sevgi, kendi imansızlığı yüzünden duyduğu utanç, Mesih'in alçalışına duyduğu minnettarlık ve hepsinden öte, sonsuz saflığın huzurunda kendi kirliliğini hissetmesi, onu büsbütün sarstı. Arkadaşları ağın içindekileri sağlama alırken, Petrus, 'Benden uzak dur; çünkü ben günahlı bir adamım, ya Rab,' diyerek Kurtarıcı'nın ayaklarına kapandı.

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> Aynı ilahi kutsallığın varlığı, peygamber Daniel’in Tanrı’nın meleğinin önünde ölü gibi yere düşmesine neden olmuştu. O şöyle dedi: “Görkemim içimde bozulmaya dönüştü ve hiç gücüm kalmadı.” Yeşaya da Rab’bin yüceliğini gördüğünde, “Vay başıma! Çünkü mahvoldum; çünkü ben dudakları kirli bir adamım ve dudakları kirli bir halkın arasında yaşıyorum; çünkü gözlerim Kral’ı, orduların Rabbi’ni gördü” diye haykırdı. Daniel 10:8; Yeşaya 6:5. Zayıflığı ve günahıyla insanlık, ilahi olanın kusursuzluğuyla karşı karşıya getirildi ve o kendini bütünüyle yetersiz ve kutsal olmayan biri olarak hissetti. Tanrı’nın büyüklüğünü ve haşmetini görme lütfu verilen herkes için de durum böyle olmuştur.

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> Petrus, “Benden uzak dur; çünkü ben günahlı bir adamım!” diye haykırdı; yine de O’ndan ayrılamayacağını hissederek İsa’nın ayaklarına sarıldı. Kurtarıcı karşılık verdi: “Korkma; bundan böyle insan tutacaksın.” Yeşaya, Tanrı’nın kutsallığını ve kendi değersizliğini gördükten sonra ilahî mesaj kendisine emanet edildi. Petrus da, kendini inkâr etme ve ilahî güce dayanma noktasına getirildikten sonra, Mesih için yapacağı hizmete çağrıyı aldı. Çağların Özlemi, 246.

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> "Marah" görümü, Mesih’in görünüşüne dairdir; ancak Daniel’in bu sözcüğü ikinci ve dördüncü kullanımı melek Cebrail’e işaret eder. İlkinde Belteşazzar’ın görümü anladığı belirtilir, fakat son üçünde Daniel’in görümü yaşadığı anlatılır. Daniel’in görümü yaşadığı üç olayda ona ayrıca dokunulur.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

“Mareh” görümü, Mesih’in görünüşünün görümüdür; ancak Daniel’in bu sözcüğü ikinci ve dördüncü kullanımında melek Cebrail tasvir edilmektedir. İlk kullanım, Belteşassar’ın görümü anladığına dair bir ifadeydi; fakat son üç kullanım, Daniel’in görümü tecrübe ettiğini göstermektedir. Daniel’in görümü tecrübe ettiği bu üç defada, kendisine aynı zamanda dokunulmuştur.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

Gabriel ona ilk kez dokunur dokunmaz, Daniel’i elleri ve dizleri üzerine oturttu. Sonra Daniel’e söylediği sözleri anlamasını ve ayağa kalkmasını emretti; Daniel de titremekte olmasına rağmen ayağa kalktı. Ardından Gabriel, Daniel’in yasının yirmi bir günü boyunca neler olduğunu ona ayrıntılarıyla açıkladı. Yirmi bir gün boyunca Pers krallarıyla mücadele ettikten sonra, Michael’ın gökten inip savaşa katıldığını; daha sonra da Gabriel’in Daniel’in dualarına cevap vermek ve Daniel’e "son günlerde halkına neler olacağını" açıklamak için geldiğini belirtti. Michael gökten indiğinde, Gabriel Daniel’e son günleri açıklamak üzere gönderildi.

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

Cebrail’in açıklaması, yirmi bir günlük yasın sonunda Daniel’e verildi; bu da, Vahiy kitabının on birinci bölümünün ‘satır üstüne satır’ uygulamasında, Hezekiel kitabının otuz yedinci bölümünde Hezekiel’e ölü kemiklere, iki peygamberi mezarlarından diriltmek amacıyla, iki kez peygamberlik etmesi emrinin verildiği zamanı temsil eder. Bu, Mikail’in gökten inip Musa’nın bedenini dirilttiği ve Yahuda kitabında Şeytan’la muhatap olmayı reddettiği sırada gerçekleşir. Cebrail ona yas günlerine genel bir bakış sunduktan sonra Daniel’e yine de iki kez daha dokunulacaktır.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

Gabriel sözünü bitirince, Daniel “yüzünü yere çevirdi ve dilsiz kaldı”; sonra Mesih’in Kendisi Daniel’in “dudaklarına dokundu”; ardından Daniel “ağzını açtı, konuştu ve önümde duran kişiye şöyle dedi: Efendim, bu görüm yüzünden kederlerim üzerime çöktü ve bende hiç güç kalmadı. Çünkü efendimin kulu olan ben, efendimle nasıl konuşabilirim? Çünkü bende hemen hiçbir güç kalmadı, bende nefes de kalmadı.”

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

Cebrâil sözünü bitirdikten sonra Daniel, “yüzünü yere çevirdi ve dilsiz oldu”; ardından bizzat Mesih Daniel’in “dudaklarına dokundu”; bunun üzerine Daniel “ağzını açtı, konuştu ve önümde durana dedi ki, Efendim, bu görümler yüzünden acılarım üzerime döndü ve bende hiç kuvvet kalmadı. Çünkü bu efendimin kulu bu efendimle nasıl konuşabilir? Zira bana gelince, o anda içimde hiç kuvvet kalmadı, bende nefes de kalmadı.”

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> "Göksel ziyaretçi bekleyen elçiye şöyle buyurdu: 'Git ve bu halka söyle: Gerçekten işitirsiniz ama anlamazsınız; gerçekten görürsünüz ama kavramazsınız. Bu halkın yüreğini duyarsızlaştır, kulaklarını ağırlaştır ve gözlerini kapa; yoksa gözleriyle görür, kulaklarıyla işitir, yürekleriyle anlar, döner ve şifa bulurlar.'" Ayetler 9, 10.

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> Peygamberin görevi açıktı; yaygın kötülüklere karşı çıkmak için sesini yükseltecekti. Ama umuda dair bir güvence olmadan bu işe girişmekten çekiniyordu. 'Rab, daha ne kadar?' diye sordu. 11. ayet. Senin seçtiğin halktan hiç kimse anlayıp tövbe ederek şifa bulmayacak mı?

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> Yoldan sapan Yahuda uğruna ruhunun taşıdığı yük boşuna taşınmayacaktı. Görevi bütünüyle sonuçsuz kalmayacaktı. Yine de birçok kuşaktır çoğalan kötülükler onun günlerinde ortadan kaldırılamayacaktı. Yaşamı boyunca sabırlı, yürekli bir öğretmen—umudun olduğu kadar yıkımın da peygamberi—olmak zorundaydı. İlahi amaç sonunda gerçekleştiğinde, onun çabalarının ve Tanrı’nın bütün sadık habercilerinin emeklerinin tam meyvesi ortaya çıkacaktı. Geriye kalan bir kesim kurtarılacaktı. Bunun gerçekleşebilmesi için, uyarı ve yakarış mesajları isyankâr ulusa iletilmeliydi; Rab şöyle buyurdu: ‘Kentler sakinlerinden yoksun kalıp viran oluncaya, evlerde insan kalmayıncaya, ülke tümüyle ıssızlaşıncaya, Rab insanları uzaklara sürünceye ve ülkenin ortasında büyük bir terk edilmişlik oluncaya dek.’ 11 ve 12. ayetler.

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> Tövbe etmeyenlerin başına gelecek ağır yargılar—savaş, sürgün, zulüm, uluslar arasında güç ve itibarın yitirilmesi—bunların tümü, bunlarda gücenmiş bir Tanrı’nın elini görenlerin tövbeye yönelmesi için gelecekti. Kuzey krallığının on oymağı yakında uluslar arasına dağıtılacak ve kentleri ıssız kalacaktı; düşman ulusların yıkıcı orduları topraklarının üzerinden defalarca geçecekti; hatta Yeruşalim sonunda düşecek ve Yahuda tutsak olarak götürülecekti; yine de Vaat Edilmiş Ülke sonsuza dek bütünüyle terk edilmiş kalmayacaktı. Göksel ziyaretçinin Yeşaya’ya verdiği güvence şuydu: “İçinde bir onda bir olacaktır, Ve geri dönecek ve tüketilecektir: Terebint ve meşe gibi, Yapraklarını döktüklerinde özleri onlarda kalan: Böylece kutsal tohum da onun özü olacaktır.” 13. ayet.

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> Tanrı’nın amacının nihai olarak gerçekleşeceğine dair bu güvence, Yeşaya’nın yüreğine cesaret verdi. Dünyevi güçler Yahuda’ya karşı saf bağlasa ne çıkar? Rab’bin elçisi muhalefet ve direnişle karşılaşsa ne çıkar? Yeşaya, Kral’ı, Orduların Rabbi’ni görmüştü; serafların şu ilahisini işitmişti: ‘Bütün yeryüzü O’nun görkemiyle doludur;’ yoldan sapan Yahuda’ya yönelik Yehova’nın iletilerine Kutsal Ruh’un ikna edici gücünün eşlik edeceğine dair vaadi vardı; ve peygamber önündeki iş için yüreklendirildi. 3. ayet. Uzun ve çetin görevi boyunca bu görümün anısını yanında taşıdı. Altmış yıl ya da daha uzun bir süre, Yahuda’nın oğullarının önünde bir umut peygamberi olarak durdu; kilisenin gelecekteki zaferine ilişkin öngörülerinde giderek daha da cesurlaştı. Prophets and Kings, 307-310.

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> Tanrı’nın amacının nihai olarak gerçekleşeceğine dair bu güvence, Yeşaya’nın yüreğine cesaret verdi. Dünyevi güçler Yahuda’ya karşı saf bağlasa ne çıkar? Rab’bin elçisi muhalefet ve direnişle karşılaşsa ne çıkar? Yeşaya, Kral’ı, Orduların Rabbi’ni görmüştü; serafların şu ilahisini işitmişti: ‘Bütün yeryüzü O’nun görkemiyle doludur;’ yoldan sapan Yahuda’ya yönelik Yehova’nın iletilerine Kutsal Ruh’un ikna edici gücünün eşlik edeceğine dair vaadi vardı; ve peygamber önündeki iş için yüreklendirildi. 3. ayet. Uzun ve çetin görevi boyunca bu görümün anısını yanında taşıdı. Altmış yıl ya da daha uzun bir süre, Yahuda’nın oğullarının önünde bir umut peygamberi olarak durdu; kilisenin gelecekteki zaferine ilişkin öngörülerinde giderek daha da cesurlaştı. Prophets and Kings, 307-310.

Back to Articles