Article

# The Book of Daniel - Number Seven

Daniel Kitabı - Yedi Numara

Seven Kings

Yedi Kral

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

Yedi gök gürlemesi, 1798'den 22 Ekim 1844'e kadar olan tarihsel süreci temsil eder. Bu süreç, Yahuda Krallığı'nın MÖ 677'de Manasseh ile başlayıp MÖ 586'da Zedekiah'a kadar uzanan son yedi kralı tarafından simgelenmiştir.

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

Kutsal reform çizgilerinde, birinci meleğin güçlendirilmesinin bir özelliği, dünya çapında olan bir şeyi gösteren bir semboldür. 11 Ağustos 1840'ta birinci meleğin mesajı güçlendirildi ve mesaj daha sonra dünyanın her misyon istasyonuna taşındı.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> 1840-44 yıllarındaki Advent hareketi, Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürüydü; birinci meleğin mesajı dünyadaki her misyon istasyonuna ulaştırıldı. Büyük Mücadele, 611.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

Peygamberlik uyarınca o sırada, Vahiy’in onuncu bölümündeki melek indi ve bir ayağını karanın üzerine, öbürünü de denizin üzerine koydu. Kardeş White bunu, mesajın dünya çapındaki kapsamının bir simgesi olarak nitelendirdi.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "Meleğin, bir ayağı denizde, diğeri karada bulunan konumu, mesajın ilanının ne denli geniş kapsamlı olduğunu gösterir. Geniş suları aşacak ve başka ülkelerde, hatta tüm dünyaya ilan edilecektir." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, cilt 7, 971.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

Cyrus'un ilk fermanının ilanı, dünya çapında bir fermandı.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> Pers Kralı Kiros’un krallığının birinci yılında, RAB’bin Yeremya’nın ağzıyla söylediği söz yerine gelsin diye, RAB Pers Kralı Kiros’un ruhunu uyandırdı; böylece Kiros bütün ülkesinde bir bildiri yayımladı ve bunu yazıyla da duyurdu: "Pers Kralı Kiros şöyle diyor: Göklerin Tanrısı RAB bana yeryüzündeki bütün krallıkları verdi; Yahuda’da bulunan Yeruşalim’de O’na bir Tapınak yapmamı bana buyurdu. Halkının tümü arasından aranızda kim varsa, Tanrısı onunla olsun; Yahuda’da bulunan Yeruşalim’e çıksın ve Yeruşalim’de bulunan, İsrail’in Tanrısı RAB’bin Tapınağı’nı (O Tanrı’dır) inşa etsin. Ve kim nerede yabancı olarak yaşıyorsa, bulunduğu yerin halkı ona gümüşle, altınla, mallarla ve hayvanlarla, Yeruşalim’deki Tanrı’nın Tapınağı için gönülden sunulara ek olarak yardım etsin." Bunun üzerine Yahuda ve Benyamin’in aile başları, kâhinler ve Levililer, Tanrı’nın ruhunu uyandırdığı herkesle birlikte, Yeruşalim’de bulunan RAB’bin Tapınağı’nı yapmak üzere gitmek için kalktılar. Ezra 1:1-4.

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

11 Ağustos 1840’ta birinci melek dünyadaki her misyon istasyonuna taşındığı gibi, Kiros da ilk fermanını yayımlarken kendisini “yeryüzündeki bütün krallıkların” kralı olarak ilan eder. Vahiy 10’daki meleğin inişi, Bayan White’ın “İsa Mesih’in kendisinden başkası değildir” diye tanımladığı bu melek, Vahiy 18’deki güçlü melekle aynı peygamberî özelliklere sahiptir. Bayan White, birinci meleğin amacının Vahiy 18’deki meleğin amacıyla aynı olduğunu belirtir.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> "İsa, kudretli bir meleği yeryüzüne inerek yeryüzünün sakinlerini ikinci gelişine hazırlanmaları için uyarmakla görevlendirdi. Melek gökte İsa'nın huzurundan ayrılırken, son derece parlak ve görkemli bir ışık onun önünden ilerledi. Bana, görevinin yeryüzünü kendi görkemiyle aydınlatmak ve Tanrı'nın yaklaşan gazabı konusunda insanları uyarmak olduğu söylendi." Early Writings, 245.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

Birinci meleğe güç verilmesi, dünya çapındaki bir unsuru vurgulayan bir semboldür. Mesih dönemindeki ilk mesaj, Mesih'in vaftizinde güç kazandı. Kutsal Yazılar, bütün İsrail'in Yahya'nın mesajını dinlemek için çöle çıktığını belirtir.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> O zaman Yeruşalim, bütün Yahudiye ve Şeria Irmağı çevresindeki bütün bölge halkı ona akın etti. Günahlarını itiraf ederek Şeria Irmağı’nda ondan vaftiz oldular. Matta 3:5-6.

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

Mesih’in hizmeti kadim İsrail’e yönelikti ve o peygamberlik anlamında bütün dünya, Mesih’in vaftizinin yeri olan Ürdün Nehri’ne çekilmişti. Ne var ki, vaftiz ayini ve Mesih vaftiz edildiğinde onun taşıdığı anlam, bütün dünyaya yönelikti.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

Jehoiakim adı "Tanrı yükselecek" anlamına gelir ve Mesih’in vaftizinde, Yuhanna Mesih’i sudan çıkardığında, sulu bir mezardan "yükselme" sembolü o güçlendirmenin bir unsuru hâline geldi. Daha önce alıntı yaptığımız Ezra’nın ilk dört ayetinin ardından, beşinci ayet buyruğu duyanların tepkisini şu sözlerle tanımlar: "O zaman Yahuda ve Benyamin’in aile başları, kâhinler ve Levililer, ruhu Tanrı tarafından uyandırılan herkesle birlikte, Yeruşalim’de bulunan Rab’bin evini inşa etmek üzere kalktılar." İlk mesaj güçlendirildiğinde, Jehoiakim adının temsil ettiği gibi bir yükseliş söz konusudur.

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

11 Eylül 2001'de, üçüncü meleğin güçlü hareketinin ilk mesajı, birinci meleğin güçlü hareketinin ilk mesajının güçlendirilmesiyle örneklendiği üzere güç kazandı. Bayan White, o tarihte İkiz Kulelerin yıkımı hakkında yorum yapar.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Şimdi, New York’un bir gelgit dalgasıyla süpürülüp götürüleceğini beyan ettiğimi mi söylüyorlar? Bunu asla söylemedim. Oradaki büyük binaların kat üzerine kat yükselişine bakarken şunu söyledim: ‘Rab, yeri dehşetle sarsmak üzere kalktığında ne korkunç sahneler cereyan edecek! O zaman Vahiy 18:1–3’teki sözler yerine gelecektir.’ Vahiy’in on sekizinci bölümünün bütünü, yeryüzüne gelecek olana dair bir uyarıdır. Ancak New York’a gelecek olana ilişkin özel bir ışığa sahip değilim; yalnızca şunu biliyorum: Bir gün oradaki büyük binalar, Tanrı’nın kudretinin altüst edişiyle yere serilecek. Bana verilen ışıkla biliyorum ki dünyada yıkım mevcuttur. Rab’den gelecek tek bir söz, O’nun kudretli gücünün tek bir dokunuşu, bu devasa yapıları çökertecektir. Korkunçluğunu tahayyül edemeyeceğimiz sahneler vuku bulacaktır.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

Yüz kırk dört binin tarihindeki ilk mesajın güçlendirilmesi sırasında Rab, "yeri şiddetle sarsmak" için "ayağa kalktı". Jehoiakim’in adı, ilk mesajın güçlendirilmesini simgeler. 11 Ağustos 1840’ta Rab tahtından kalktı, yeryüzüne indi ve kara ile denizin üzerinde durdu. Cyrus’un ilk fermanında sadıklar ayağa kalktı. Jehoiakim, yalnızca birinci meleğin gelişinin bir sembolü değildir; aynı zamanda birinci meleğin güçlendirilmesini de temsil eder.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

Yehoyakim, son üç kralın ilkini temsil eder; ama aynı zamanda Yeruşalim’in yıkımına yol açan yedi kralın beşincisini de temsil eder. Bu yedi kralın adları çok anlamlıdır. Bu yedi kral şunlardı: Manaşşe, Amon, Yoşiya, Yehoahaz, Yehoyakim, Yehoyakin ve Sidkiya.

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

Milleritlerin tarihinde Manaşşe, 1798'de zamanın sonunu temsil eder. Manaşşe "unutturan" anlamına gelir ve Sur'un fahişesinin yetmiş yıl boyunca unutulduğu yıl 1798'dir. Manaşşe en kötü krallardan biriydi ve dikkate alınması gereken peygamberî özellikler taşır.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

Yahuda’nın son yedi kralı, 1798’den 22 Ekim 1844’e kadar uzanan yedi gök gürlemesinin tarihini temsil eder. Manasseh yedi kralın ilkiydi ve yedilerin ilk kralı olarak, yedilerin son kralı Zedekiah’ı tipolojik olarak temsil ediyordu. İsa her zaman sonu başlangıçla özdeşleştirir. Yedilerin son kralı Zedekiah, Babil esaretine götürüldü. Son yedi kralın ilki de Babil esaretine götürüldü; bu, son kralın Babil esaretine götürülüşünü tipolojik olarak örnekliyordu.

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> Ve Rab Manasse'ye ve halkına konuştu; ama onlar kulak asmadılar. Bunun üzerine Rab, Asur kralının ordusunun komutanlarını onların üzerine getirdi; onlar Manasse'yi dikenler arasında yakalayıp zincirlerle bağladılar ve onu Babil'e götürdüler. Sıkıntıdayken Tanrısı Rab'be yalvardı ve atalarının Tanrısı'nın önünde çok alçaldı. Ona dua etti; o da onun yalvarışını kabul edip yakarışını işitti ve onu Yeruşalim'e, krallığına yeniden getirdi. O zaman Manasse, Rab'bin Tanrı olduğunu anladı. 2. Tarihler 33:10-13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

Manaşşe’nin Rab’bin Tanrı olduğunu öğrenmesi, krallığından uzaklaştırılıp sonra krallığına yeniden getirilmesiyle gerçekleşti. Nebukadnessar da, tıpkı Manaşşe gibi, krallığından uzaklaştırılıp ardından krallığına yeniden getirildiğinde Rab’bi tanıdı.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> Ve günlerin sonunda, ben Nebukadnezar, gözlerimi göğe kaldırdım ve anlayışım bana geri geldi; Yüceler Yücesi’ni kutsadım, sonsuza dek yaşayanı övdüm ve onurlandırdım; onun egemenliği sonsuz bir egemenliktir ve krallığı kuşaktan kuşağa sürer. Yeryüzünün bütün sakinleri bir hiç sayılır; o, göklerin ordusunda ve yeryüzünün sakinleri arasında dilediğini yapar; onun elini kimse durduramaz, ona, ‘Ne yapıyorsun?’ diyemez. Aynı zamanda aklım bana geri geldi; ve krallığımın görkemi için onurum ve görkemim bana geri verildi; danışmanlarım ve soylularım bana başvurdular; ve krallığımda tahtımda yeniden yerime getirildim ve bana üstün bir ihtişam daha katıldı. Şimdi ben Nebukadnezar, göklerin Kralı’nı över, yüceltir ve onurlandırırım; yaptığı bütün işler gerçektir ve yolları adildir; ve gururla yürüyenleri alçaltmaya kadirdir. Daniel 4:34-37.

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

Manaşşe’nin yaşadığı deneyim Nebukadnezar’ın başına geldi. Manaşşe, Yahuda’nın son üç kralının tarihinde “son zamanı” ve yetmiş yıllık tutsaklıkla ilgili peygamberlik sözünün gelişini temsil eder. Nebukadnezar, tıpkı 1798’in yedi gök gürültüsünün tarihinde “son zaman” olması gibi, üç fermanın tarihinde “son zamanı” temsil eder. Az önce anılan ayetlerde, Nebukadnezar’ın aklı başına “günlerin sonunda” gelir. “Günlerin sonu”na Daniel kitabının on ikinci bölümünde de atıfta bulunulur.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Ama sen, son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda payına düşen yerde duracaksın. Daniel 12:13.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

Daniel kitabının on ikinci bölümündeki "günlerin sonu", "son zaman"dır; çünkü Daniel'e "son gelinceye kadar git" denmişti. O zamanda Daniel "payına düşen yerde duracaktı." "Payına düşen yerde durmak" amacını yerine getirmek demektir; ve Daniel, kitabının günlerin sonunda—yani "son zaman"da—mühürü çözüldüğünde bunu yaptı. O zamanda "bilginin artışı" olacaktı; bunu bilge olanlar anlayacaktı. Nebukadnezar'ın günlerinin sonunda "anlayışı" ona geri döndü.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> "Tanrı bir insana yapması için özel bir görev verdiğinde, o kişi Daniel’in yaptığı gibi, kendisine düşen yerde ve konumda durmalı, Tanrı’nın çağrısına yanıt vermeye, O’nun amacını yerine getirmeye hazır olmalıdır." Manuscript Releases, cilt 6, 108.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

Manaşşe, Yahuda’nın son üç kralının tarihinde "zamanın sonu"nu temsil eder; Nebukadnezar ise üç fermanda "zamanın sonu"nu temsil eder. Manaşşe’yi oğlu Amon izledi.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

Amon "eğitim" anlamına gelir ve mühürü açılan mesaj konusunda "bilgeleri" eğitecek bir "bilgi artışı"nın yaşandığı dönemi temsil eder. Ardından Amon’u, yedi kral arasında peygamberlik tarihçesi oldukça iyi, ancak karmaşık olan tek kral Yoşiya izledi.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

Josiah, "Tanrı’nın temeli" anlamına gelir ve "zamanın sonu"nda mühürleri açılmış olan gerçeklerin tesis edilmesini temsil eder. Amon tarafından temsil edilen bilgi artışı, Gabriel ve diğer kutsal meleklerin rehberliğiyle William Miller tarafından bir araya getirildi. Miller’in çalışması, hareketin temellerini attığı için Josiah adıyla temsil edilir. Josiah hakkında daha söylenecek çok şey var, ancak biz onun oğlu Jehoahaz’a geçeceğiz.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> Yehoahaz tahta çıktığında yirmi üç yaşındaydı ve Yeruşalim'de üç ay krallık yaptı. Annesinin adı, Livna'lı Yeremya'nın kızı Hamutal'dı. Atalarının hepsinin yaptığı gibi RAB'bin gözünde kötü olanı yaptı. Firavun Neko, Yeruşalim'de hüküm sürmesin diye onu Hamat ülkesindeki Rivla'da zincire vurdu; ülkeye yüz talant gümüş ve bir talant altın haraç koydu. Firavun Neko, Yoşiya'nın oğlu Elyakim'i babası Yoşiya'nın yerine kral yaptı ve adını Yehoyakim olarak değiştirdi. Yehoahaz'ı da alıp Mısır'a götürdü ve o orada öldü. 2 Krallar 23:31-34.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

Jehoahaz, 'Jehovah ele geçirdi' anlamına gelir ve o, Pharaohnecho tarafından esir alındı. Josiah’ın oğlu Jehoahaz, Pharaohnechoh tarafından esir alındı ve yerine 'yükselten Tanrı' anlamına gelen kardeşi Eliakim getirildi. Pharaohnechoh daha sonra Eliakim’in adını 'Tanrı yükselecek' anlamına gelen Jehoiakim olarak değiştirdi. Bir ismin değiştirilmesi bir antlaşma ilişkisinin sembolüdür ve ilk mesajın güçlendirilmesi sırasında Tanrı bir halkla antlaşmaya girerken, aynı anda önceki bir antlaşma halkını da bir kenara bırakır.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

11 Ağustos 1840'ta, üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün boyunca serbest bırakılmış dört rüzgârla temsil edilen Osmanlı İmparatorluğu dizginlendi; ya da Jehoahaz adının anlamıyla, "ele geçirildi". Aynı zamanda, Eliakim kral yapıldı ve adı "Tanrı yükselecek" anlamına gelen Jehoiakim olarak değiştirildi. Jehoiakim'i, Kutsal Yazılar'da üç adı bulunan oğlu Jehoiachin izledi.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

Jehoiachin adı, "Rab kuracak ve tesis edecek" anlamına gelir. Jehoiakim'in oğluydu ve 1844 ilkbaharında, Tanrı'nın yeni, gerçek, Protestan boynuzu "kurup tesis etmesiyle" ikinci meleğin gelişini işaretler. İkinci meleğin mesajı, Gece Yarısı Çağrısı'nın mesajıyla güçlendirildi ve Jeconiah ile Coniah "Tanrı tesis edecek" anlamına gelir. Aynı anlama sahip bu üç ad, Gece Yarısı Çağrısı'nın ikinci meleğin mesajıyla birleşmesini temsil eder. Yüz kırk dört binin mühürlenmesi, Gür Çağrı sırasında Kutsal Ruh'un son dökülüşünde gerçekleşir. Yüz kırk dört binin mühürlenmesi, Millerci hareketin Gece Yarısı Çağrısı'nda örneklenmişti ve Jehoiachin, Jeconiah ve Coniah olarak da adlandırılır ve mühürlemenin bir simgesidir.

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> Varlığım hakkı için, Rab diyor ki: Yahuda kralı Jehoiakim’in oğlu Coniah sağ elimdeki mühür yüzüğü olsa bile, yine de seni oradan söküp alırdım; ve canına kastedenlerin eline, korktuğun kimselerin eline, hatta Babil kralı Nebuchadrezzar’ın ve Kaldelilerin eline teslim edeceğim. Seni ve seni doğuran anneyi, doğmadığınız başka bir ülkeye atacağım; ve orada öleceksiniz. Ama dönmeyi arzuladıkları ülkeye, oraya geri dönmeyecekler. Bu adam Coniah hor görülen, kırık bir put mudur? İçinde hiçbir hoşnutluk bulunmayan bir kap mıdır? Neden o ve soyu kovuluyor ve bilmedikleri bir ülkeye atılıyorlar? Ey yeryüzü, yeryüzü, yeryüzü, Rabbin sözünü işit. Yeremya 22:24-29.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

Jehoiachin, Jeconiah ve Coniah, ikinci meleğe Gece Yarısı Çığlığı mesajının eklendiği mühürleme zamanını temsil eder. O, akılsızların mühürleme zamanını temsil eder. Kötü kral, mühürleme zamanında Rab’bin ağzından sonsuza dek kusulduklarından canavarın işaretini almaya yazgılı olan akılsız Laodikyalı bakireleri temsil eder.

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

Tanrı'nın sağ elindeki mühür yüzüğü O'nun mührüdür ve yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasında Rab'bin ağzından kusulanlar, elinde “yedi zaman”ın çekülü bulunan adam olan Zerubbabil ile karşıtlık içindedir.

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> Yahuda’nın valisi Zerubbabil’e söyle: “Göğü ve yeri sarsacağım; krallıkların tahtlarını devireceğim ve yabancı ulusların krallıklarının gücünü yok edeceğim; savaş arabalarını ve onlara binenleri devireceğim; atlar ve binicileri düşecek, herkes kardeşinin kılıcıyla yere serilecek. O gün,” diyor Her Şeye Egemen Rab, “seni, Şealtiel’in oğlu kulum Zerubbabil, alacağım,” diyor Rab, “ve seni bir mühür yüzüğü gibi yapacağım; çünkü seni seçtim,” diyor Her Şeye Egemen Rab. Hagay 2:21-23.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

“Yedi vakit” olan “tökezleme taşı”, Zerubbabil’in elindeki “çekül”dür ve o, Tanrı’nın yüz kırk dört bini mühürlemek için kullandığı “mühür yüzüğü” olarak temsil edilir. Mühür yüzüğü, ya da “işaret”, Yeruşalim’de yapılan iğrençliklerden ötürü “iç çekip feryat edenlerin” üzerine konur. İç çekip feryat etmek, mühürlenenlerin deneyimini tanımlar; iç çekip feryat etmek, “yedi vakit”in çaresine verdikleri içsel karşılığın simgesidir. Bu, kendi günahları ve atalarının günahları için bir itiraftır. Bu, 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığından beri Tanrı’yla yürümediklerini ve Tanrı’nın da onlarla yürümediğini kabul etmektir. Bu, Filadelfiya’nın Laodikya’ya geçiş yaptığı dönemde, 1863’te başarısız olunan sınavdır. Bu, Coniah ile temsil edilenlerin sonsuza dek akılsız Laodikyalı bakireler olarak, Zerubbabil ile temsil edilenlerin ise sonsuza dek bilge Filadelfiyalı bakireler olarak tesis edildikleri dönemi örnekliyordu.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

Jehoichin’in ardından, yedi kralın sonuncusu olan Zedekiah geldi. Manasse 1798’i ve “zamanın sonu”nu temsil ettiğine göre, Zedekiah da görümün “konuşacağı ve yalan söylemeyeceği” 22 Ekim 1844’ü temsil etmelidir. Zedekiah, iki İbranice kelimenin birleşiminden oluşan bir addır. Bu kelimelerden biri “Yehova”dır ve Daniel kitabı sekizinci bölüm, on dördüncü ayette “arındırıldı” olarak çevrilen kelimeyle birleştirilmiştir. Zedekiah, 22 Ekim 1844’te başlayan Tanrı’nın tapınağının arındırılması anlamına gelir.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

Yahuda’nın son yedi kralı, 1798’den 22 Ekim 1844’e kadar olan aşamalı tarihi temsil eder. Yehoyakim, 11 Ağustos 1840’ın simgesidir; bu da 11 Eylül 2001’i temsil eder. O, birinci meleğin mesajının güçlendirilmesinin bir simgesidir ve Daniel kitabının birinci bölümünün birinci ayetinde tanıtılır. Dolayısıyla, Daniel kitabının birinci bölümünün bağlamı ve zemini, Vahiy onuncu bölümde temsil edildiği gibi, birinci meleğin mesajının güçlendirilmesidir. Vahiy onuncu bölümde Mesih, elinde Yuhanna’ya yemesi emredilen küçük bir kitapla indi. Bu yüzden Daniel kitabındaki ilk sınav yeme ile ilgilidir.

We will continue these subjects in the next article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> Ve bana dedi: Ey insanoğlu, karnını doyur ve sana verdiğim bu tomarla bağrını doldur. Sonra onu yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı. Hezekiel 3:3.

Back to Articles