Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Daniel Kitabı - Yüz Doksan Yedi Numara

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

Peygamberî Açılımın: Mesih'in İkinci Toplanışı ve Vahiy Anlatısında İslam'ın Eskatolojik Rolü

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word

We are now identifying that one of the events represented by the Seven Thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

Artık Yedi Gök Gürültüsü ile temsil edilen olaylardan birinin Mesih’in halkını ikinci kez toplama işi olduğunu ve bu işe Temmuz 2023’te başladığını tespit ediyoruz. Millerit tarihi, bu işin, mesajın arka planını İslam’ın savaşlarının oluşturduğu bir zeminde gerçekleştirildiğini belirtir.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the Third Woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Mesaj, İsa Mesih’in Vahyi’dir; bu vahyin mührü, lütuf kapısı kapanmadan hemen önce kaldırılır; ancak o mesaj, Üçüncü Felaket’in mesajı tarafından taşınır (onun bağlamına yerleştirilmiştir). Rab’bin 1849’da elini ikinci kez uzattığı tam o zamanda, Kardeş White, İslam’ın bir sembolü olan öfkeli ulusların sarsılması üzerine yorum yapıyordu.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> 16 Aralık 1848'de Rab bana göklerin güçlerinin sarsılmasını gösterdi. Matta, Markos ve Luka'nın kaydettiği belirtileri verirken Rab “gök” dediğinde göğü, “yer” dediğinde de yeri kastettiğini gördüm. Göklerin güçleri güneş, ay ve yıldızlardır. Göklerde hüküm sürerler. Yerin güçleri ise yeryüzünde hüküm sürenlerdir. Göklerin güçleri Tanrı'nın sesiyle sarsılacak. O zaman güneş, ay ve yıldızlar yerlerinden oynatılacak. Yok olup gitmeyecekler, fakat Tanrı'nın sesiyle sarsılacaklar.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> Karanlık, ağır bulutlar yükselip birbiriyle çarpıştı. Atmosfer yarıldı ve geriye doğru çekildi; sonra, Tanrı’nın sesinin geldiği Orion’daki açıklıktan yukarı bakabildik. Kutsal Kent o açıklıktan inecek. Yeryüzünün güçlerinin şimdi sarsılmakta olduğunu ve olayların sırayla gerçekleştiğini gördüm. Savaş ve savaş söylentileri, kılıç, kıtlık ve salgın hastalık önce yeryüzünün güçlerini sarsacak; sonra Tanrı’nın sesi güneşi, ayı ve yıldızları ve bu yeryüzünü de sarsacak. Avrupa’daki güçlerin sarsılmasının, bazılarının öğrettiği gibi, göklerin güçlerinin sarsılması olmadığını; bunun öfkeli ulusların sarsılması olduğunu gördüm. Erken Yazılar, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Tarihçiler, 1848’de Avrupa uluslarını sarsan şeyin İslam ordularının faaliyetleri olduğunu doğruluyor; çünkü kehanet dilinde onlar, ulusları öfkelendiren güç olarak simgelenirler. 1840’tan 1844’e uzanan tarihte, Rabbin elini ikinci kez uzattığına ilişkin ilk tanıklıkta, Gece Yarısı Çığlığı mesajı Exeter kamp toplantısına ulaştı. Oradan da 22 Ekim 1844’e kadar bu mesaj, Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu kıyı şeridi boyunca bir gelgit dalgası gibi yayıldı. O hareketin örneği Mesih’in Kudüs’e zafer alayıyla girişi olmuştu; Mesih’i Kudüs’e taşıyan da bir eşekti.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the Third Woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Gece Yarısı Çağrısı'nın mesajı, İsa Mesih'in Vahyi'nin tüm peygamberlik mesajını temsil eder, ancak bu Vahiy, ulusları öfkelendiren Üçüncü “Vay” bağlamındaki İslam çerçevesine yerleştirilmiştir; çünkü İsa Mesih'in Vahyi olan mesajı taşıyan İslam'dır. İsa, Yahuda oymağının Aslanıdır ve O, “merkep”in mesajına bağlıdır.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Yahuda, kardeşlerinin öveceği sensin; elin düşmanlarının ensesinde olacaktır; babanın oğulları önünde eğilecek. Yahuda bir aslan yavrusudur; avdan, oğlum, yükseldin; eğildi, aslan gibi, yaşlı aslan gibi çöktü; onu kim ayağa kaldırabilir? Hükümdarlık asası Yahuda’dan ayrılmayacak, ayaklarının arasından yönetici eksik olmayacak, Şilo gelinceye kadar; halk ona toplanacaktır. Sıpasını asmaya, eşeğinin yavrusunu seçkin asmaya bağlayacak; giysilerini şarapta, elbiselerini üzümün kanında yıkayacak. Gözleri şaraptan kızaracak, dişleri sütten bembeyaz olacak. Yaratılış 49:8-12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

“Halkın toplanması” Yahuda aracılığıyla gerçekleşir. Mesih, Yahuda olarak, aynı zamanda “Asma”dır; “seçkin asma” “eşeğin yavrusuna” bağlanmıştır. Onun “giysileri” “şarap”ta yıkanmıştır; bu da “üzümün kanı” idi. Mesih, Getsemani’de kan terlediğinde kanını dökmeye başladı ve Getsemani “zeytin presi” anlamına gelir. Getsemani’den çarmıha kadar, tüm insanları kendisine toplamak için kıymetli kanını döktü.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> Şimdi bu dünyanın yargılanmasıdır; şimdi bu dünyanın hükümdarı dışarı atılacaktır. Ben ise, yeryüzünden yukarı kaldırılırsam, herkesi kendime çekeceğim. Bunu, nasıl bir ölümle öleceğini belirtmek için söyledi. Yuhanna 12:31-33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Mesih’in bütün insanları Kendisine çekme işi iki aşamalı bir süreçtir; çünkü önce “İsrail’in sürgünlerini” toplar ve sonra diğer sürüsünü Kendisine çekmek için onları bir sancak olarak kullanır.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> Ben iyi çobanım; koyunlarımı tanırım ve koyunlarım beni tanır. Baba beni nasıl tanıyorsa, ben de Baba’yı öyle tanırım; koyunlar uğruna canımı veririm. Bu sürüden olmayan başka koyunlarım da var; onları da getirmeliyim ve onlar da sesimi işitecekler; ve tek bir sürü, tek bir çoban olacak. Yuhanna 10:14-16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Yüz kırk dört bin, O’nu tanıyan “koyunlar”dır. “Diğer koyunlar” ise sancağı gördüklerinde ve işittiklerinde Babil’den çıkan O’nun sürüsüdür. O, sancağını—ki bu O’nun koyunlarıdır—yükseltmeden önce, onları ikinci kez toplar. Bu kutsal tarih çizgisi, Daniel kitabının on birinci bölümünün on üçten on beşe kadar olan ayetleriyle örtüşür ve bu nedenle kırkıncı ayetin gizli tarihiyle de uyumludur. Bu, gerçek Protestan boynuzunun çizgisini temsil eder; bu çizgi, sapkın Protestan boynuzunun, sapkın Cumhuriyetçi boynuzun ve Sur’un fahişesinin gelişinin tarihi içinde, kırk birinci ayetin Pazar yasasından hemen önce seyreder. Gerçek Protestan boynuzunun çizgisi, yüz kırk dört binin mühürlendiği hem tarihi hem de mesajı temsil eder.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

“İsrail’in dışlanmışları”, Yeremya’nın “alaycılar topluluğu” diye, Yuhanna’nın ise Smyrna ve Philadelphia kiliselerine hitap edilen Vahiy’in ikinci ve üçüncü bölümlerinde “Şeytan’ın havrası” diye tanımladığı kesime karşıt bir safı temsil eder. Philadelphia’dakiler, Vahiy’in yedinci bölümündeki “yüz kırk dört bin”i temsil eder ve Smyrna, aynı bölümün sayısı sayılamayan “büyük kalabalık”ıdır. Son günlerdeki kurtarılmış iki sınıf, yalan söyleyenlerle ve Şeytan’ın havrasında bulunan, Tanrı’nın halkı olduklarını iddia edenlerle çekişme içindedir; çünkü kendilerinin Yahudi olduklarını söylerler.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Hakiki Protestan boynuzunun çizgisi, o sırada bir kenara bırakılmakta olan eski antlaşma halkıyla kendileri arasındaki çekişmeden oluşur. Aynı tarihsel süreçte, sadıklar ayrıca irtidat etmiş Protestanlık ve Katoliklik çizgisiyle de çekişme içindedir. Bu üç dini oluşum, hakiki Protestan boynuzunun çizgisi içinde mikro düzeyde ejderhayı, canavarı ve sahte peygamberi temsil eder.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> "Ben, sözde kilisenin ve sözde Adventistlerin, Yahuda gibi, hakikate karşı çıkmak üzere onların nüfuzunu kazanmak için bizi Katoliklere ele vereceklerini gördüm. Kutsallar o zaman gözden ırak bir topluluk olacak, Katoliklerce pek bilinmeyecek; fakat imanımızı ve adetlerimizi bilen kiliseler ve sözde Adventistler (çünkü Sebt Günü nedeniyle bizden nefret ediyorlardı; onu çürütemiyorlardı) kutsalları ele verip onları halkın kurumlarını hiçe sayanlar olarak Katoliklere bildirecekler; yani, Sebt Günü’nü tuttuklarını ve Pazar’ı hiçe saydıklarını." Spalding ve Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Bu pasajla daha önce de ilgilendik ve bunu yaparken, Sister White bu sözleri kaleme aldığında “nominal kilise” ve “nominal Adventist” ifadelerinin anlam ve kullanımının farklı olduğunu tespit ettik. Yine de peygamberler, kendi tarihleri için söylediklerinden çok, son günler için konuştular; bu nedenle bu pasajda, son günlerdeki nominal kilise dinden dönmüş Protestanlık olacaktır. “Nominal” sözcüğü “yalnızca isimde” anlamına gelir.

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

Sözde Protestan kilisesi, 1844'te, Kutsalların Kutsalı'na imanla girmeye karşı isyan ettiğinde Roma'yı protesto etmeyi bıraktı. Orada yedinci gün Şabat'ının doğru ibadet günü olduğunu fark edebilirdi. Bunun yerine, Katolikliğin işareti olan güneşe tapınmayı sürdürdü. "Protestan" sözcüğünün tek tanımı olan Roma'yı "protesto etmek", onun yetki sembolünü kabul etmişseniz imkânsızdır; Roma Kilisesi, bu sembolü Kutsal Kitap'taki ibadet gününü yedinci gün Şabat'ından Pazar gününe değiştirme yetkisi olarak defalarca belirtmiştir.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

"Sözde Adventistler", Yedinci Gün Adventisti olduklarını söyleyen, ama aynı zamanda, ikrarına ihanet etmiş bir öğrencinin simgesi olan Yahuda olarak da tanımlanan kimselerdir. Sözde Yedinci Gün Adventist kilisesi "kutsallardan" nefret edecek ve o kutsallar o zaman "gözden ırak bir halk" "olacak". Onlar, "Sebt Günü yüzünden", "çürütemedikleri" gerçeği nedeniyle bu gözden ırak kutsallardan nefret ederler. Kardeş White'ın tarihinde Sebt Günü gerçeği yedinci gün Sebtiydi, fakat bu, son günlerin çürütülemeyen Sebt gerçeğinin bir örneğiydi ve bu, 1863'teki isyanlarında Laodikya Yedinci Gün Adventizmi tarafından ilk kez reddedilen öğretidir. Bu öğreti, William Miller tarafından keşfedilen ilk temel gerçekti ve Yeremya'nın eski yollarıyla temsil edilen, sözde Adventistlerin yürümeyi reddettikleri Adventizmin temel gerçeklerini temsil eder. O Sebt gerçeği, Levililer yirmi altıdaki "yedi kez"dir.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Philadelphia ve Smyrna’dan oluşan gerçek Protestanlık çizgisi, Yahuda olarak temsil edilenler tarafından ihanete uğrar. Yahuda, İsa’ya üç kez ihanet etmek üzere anlaşma yaptı; böylece çarmıhtan önce başlayan ve çarmıhta son bulan aşamalı bir ihaneti ortaya koydu. Daniel 11’in on altıncı ayeti, çarmıhla simgelenmiş olan Pazar yasasını temsil eder. Bu nedenle, on altıncı ayetteki Pazar yasasına götüren ayetlerde, ki bu aynı zamanda kırk birinci ayetteki Pazar yasasıdır, son günlerin kutsalları üç aşamalı bir ihanete maruz bırakılır. Bu ihanet, Rab’bin son günlerdeki sancağı altında olanları ikinci kez topladığı dönemde gerçekleşir.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> O gün, halklar için bir sancak olarak duracak İşay’ın kökü ortaya çıkacak; uluslar ona yönelecek ve konutu görkemli olacak. O gün, Rab, halkının sağ kalanlarını — Asur’dan, Mısır’dan, Patros’tan, Kûş’tan, Elam’dan, Şinar’dan, Hamat’tan ve deniz adalarından — geri almak için elini ikinci kez uzatacak. Uluslar için bir sancak dikecek, İsrail’in sürgünlerini toplayacak ve Yahuda’nın dağılmışlarını yeryüzünün dört bucağından bir araya getirecek. Efrayim’in kıskançlığı da sona erecek, Yahuda’nın düşmanları yok edilecek; Efrayim Yahuda’yı kıskanmayacak, Yahuda da Efrayim’e baskı yapmayacak. Ama batıya doğru Filistlilerin omuzlarına saldıracaklar; doğudakileri hep birlikte yağmalayacaklar; Edom ve Moav üzerine ellerini uzatacaklar; Ammon oğulları onlara boyun eğecek. Yeşaya 11:10-14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Yeşaya, bu pasajın tarihsel bağlamını onuncu ayette “o gün” ifadesiyle belirler. Dolayısıyla o “gün”, onuncu ayetten önceki ayetlerde tanımlanmıştır. Bu özel peygamberlik anlatısını “o gün”ün ne zaman olduğunu saptamamıza olanak veren bir göndermeye kadar geriye doğru izlediğimizde, onuncu bölümün birinci ayetine ulaşırız.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Adaletsiz yasalar çıkaranlara ve dayattıkları zulmü kaleme alanlara yazıklar olsun! Yeşaya 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

White Kardeş, bu ayetteki "adaletsiz hüküm"ü yakında çıkacak Pazar günü yasası olarak tanımlar:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> "Dura ovalarında altın heykelin dikildiği gibi, putperest bir Şabat tesis edilmiştir. Ve Babil kralı Nebukadnezar bu heykele eğilip tapınmayan herkesin öldürüleceğine dair bir ferman yayımladığı gibi, Pazar kurumuna saygı göstermeyen herkesin hapis ve ölümle cezalandırılacağı da ilan edilecektir. Böylece Rab'bin Şabatı ayaklar altına alınmaktadır. Ama Rab şöyle buyurmuştur: 'Haksız kararnameler çıkaranlara, dayattıkları zulmü yazıya dökenlere vay haline' [Yeşaya 10:1]. [Sefanya 1:14-18]" El Yazmaları Yayınları, cilt 14, s. 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before, He brings His Executive Judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Rab'bin halkını ikinci kez toplamasının bağlamı, yaklaşan Pazar yasası krizinin tarihine yerleştirilmiştir; çünkü Yeşaya, onuncu bölümün on ikinci ayetinde, haksız hüküm olan Pazar yasası sırasında kendi İcraî Yargısını getirmeden önce Rab'bin halkı arasında bir işi tamamlayacağından söz eder.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> Bu yüzden, Rab Siyon Dağı'nda ve Yeruşalim'de bütün işini tamamladığında, Asur kralının kibirli yüreğinin ürününü ve mağrur bakışlarının görkemini cezalandıracağım. Yeşaya 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

"Papalığın cezalandırılmasının Pazar yasasıyla başlamasından önce Rab'bin 'yaptığı' 'Siyon ve Yeruşalim üzerindeki iş', yüz kırk dört binin mühürlenmesidir. Hezekiel'in dokuzuncu bölümünde, yazıcının mürekkep hokkasını taşıyan adam Yeruşalim'in içinden geçerek 'ülkede yapılan iğrençlikler için inleyip ağlayan' ve kilisede yapılanlar için de inleyip ağlayanların üzerine bir işaret koyar. Bu iş, Rab'bin İsrail'in sürgün edilmişlerini ikinci kez bir araya toplama sürecini de kapsar. Onları yeryüzünün dört köşesinden toplar ve 'yeryüzünün dört köşesi' sekiz coğrafi bölgeyle temsil edilir. Sekiz sayısı, canavarın suretinin sınanma sürecinin simgesidir; bu da sancak olacakların nihai toplanışının, canavarın sureti sınamasının yeryüzünde yürütüldüğü dönemde gerçekleştiğini gösterir."

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

“Efrayim”in “Yahuda’yı kıskanmaması” ve “Yahuda”nın “Efrayim’i ezmemesi” ile temsil edilen birlik, Yahuda’nın düşmanları kesilip atıldığında gerçekleşir. Peygamberlik açısından, Yahuda tarafından temsil edilen eski antlaşma halkı, ya da Şeytan’ın havrası, ya da alaycılar topluluğu, ya da Millerci tarihin Protestanları, ya da Mesih’in tarihindeki Yahudiler, ilk hayal kırıklığında “kesilip atılır”. Yeremya tam da o tarihi temsil ettiğinde, alaycılar topluluğuna asla geri dönemeyeceği kendisine talimat verildi; ancak onlar tövbe etmeyi seçerlerse ona geri dönebilirlerdi.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

18 Temmuz 2020'den Pazar yasasına kadar Rab, son gün halkını ikinci kez toplayacaktır. Onları, Yahuda ve Yeruşalim üzerindeki bütün işini tamamlamakta olduğu bir dönemde, dünyanın dört bir yanından toplayacaktır. O mühürleme döneminde, Tanrı'nın son gün halkı gözlerden ırak olacak, ancak yine de çalışmalarına karşı olan üçlü bir birlikle karşı karşıya kalacaklar.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Katoliklik, üçlü birliğin canavarıdır ve onun kızlarından biri, Kardeş White’ın sözde kilise olarak tanımladığı zümredir. Onlar yalancı peygamberi temsil eder. Yahuda ile temsil edilen sözde Laodikealı Adventistler, bu temsilde ejderhayı temsil eder. 1863’teki isyan, ilk Kadeş’te, Yeşu ve Kaleb’in mesajını reddedip Mısır’a dönmeyi seçtiklerinde eski İsrail’in isyanıyla örneklendirilmişti. Mısır, ejderhayı simgeler.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> İnsanoğlu, yüzünü Mısır kralı Firavun’a karşı çevir ve ona ve bütün Mısır’a karşı peygamberlik et; söyle ve de ki, Rab Yahve şöyle diyor: İşte, sana karşıyım, ey Mısır kralı Firavun, kendi ırmaklarının ortasında yatan, “Irmağım benimdir, onu kendim için ben yaptım” diyen büyük ejderha. Hezekiel 29:2, 3.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Kadeş’teki isyan, Mısır’dan çıkarılmış seçilmiş halkın reddedilmesine ve ölümüne yol açan sınama sürecinin onuncu sınavını temsil ediyordu ve 22 Ekim 1844’te Filadelfya Millerci Adventizmi’nin üzerine gelen ve 1863’teki isyanla sonuçlanan sınama sürecinin nihai sınavını tipolojik olarak simgeliyordu. Eski İsrail tarihinin tam sonunda Yahudiler, “Uzaklaştırın onu, uzaklaştırın onu, çarmıha gerin” diye haykırdılar. Pilatus onlara, “Kralınızı mı çarmıha gereyim?” dedi. Başkâhinler, “Sezar’dan başka kralımız yok” diye cevap verdiler. İlk isyanda da son isyanda da eski antlaşma halkı, ejderhanın bir simgesini (Mısır ve putperest Roma) kralları olarak kabul etti.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His divinity to their humanity.

18 Temmuz 2020’de “Yahuda’nın düşmanları” “kesilip atıldı” ve yüz kırk dört binin tapınağı kuruldu. Geriye kalan tek şey, Antlaşma’nın Elçisi’nin ansızın kendi tapınağına gelmesinden önce tapınağın arındırılmasıydı. Millerit tarihinin tapınağı 1798’den 1844’e kadar kırk altı yılda inşa edilmişti. 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığında Protestanlar kesilip atıldı ve Şeytan’ın sinagogunun, alaycıların meclisinin, Roma’nın bir kızının parçası oldular. O noktadan 22 Ekim 1844’e kadar, sadıkların Mesih’i En Kutsal Yer’e takip etmelerinden önce bir arınma süreci gerçekleşti; böylece O, ilahiyetini onların insanlığıyla birleştirme işini gerçekleştirebilsin.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Tanrı’nın diğer sürüsünü Babil’den çağırmak için kullandığı sancak olsunlar diye, adaletsiz fermanın hemen öncesinde ikinci kez toplanan gerçek Protestan boynuzunun tarihi, mürted Cumhuriyetçi ve Protestan boynuzların birleşip ruhsal fuhuş işleyerek tek beden, yani tek bir tapınak hâline geldikleri ve bunun da canavarın sureti olduğu aynı dönemde gerçekleşir. Tanrı’nın tapınağı ise aynı anda Mesih’in suretini oluşturmaktadır.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> Rab’den Yeremya’ya gelen söz şuydu: Rabbin evinin kapısında dur; orada bu sözü duyur ve de ki: “RAB’be tapınmak üzere bu kapılardan giren Yahudalıların tümü, Rabbin sözünü dinleyin. Orduların Rabbi, İsrail’in Tanrısı şöyle diyor: Yollarınızı ve yaptıklarınızı düzeltin; ben de bu yerde oturmanızı sağlayacağım. ‘Rabbin tapınağı, Rabbin tapınağı, Rabbin tapınağıdır bunlar’ diyerek yalan sözlere güvenmeyin. Çünkü eğer yollarınızı ve yaptıklarınızı gerçekten düzeltirseniz; bir kimseyle komşusu arasında adaleti gerçekten uygularsanız; yabancıya, öksüze ve dul kadına baskı yapmaz, bu yerde masum kan dökmez ve kendi zararınıza başka ilahların peşinden gitmezseniz; o zaman, atalarınıza verdiğim ülkede, bu yerde sonsuza dek oturmanızı sağlayacağım. Bakın, size yarar sağlamayan yalan sözlere güveniyorsunuz. Çalacak, öldürecek, zina edecek, yalan yere ant içecek, Baal’a tütsü yakacak ve tanımadığınız başka ilahların ardına düşecek; sonra da adımla anılan bu evde gelip önümde duracak ve ‘Bütün bu iğrençlikleri yapmak için mi kurtarıldık?’ mı diyeceksiniz? Adımla anılan bu ev sizin gözünüzde bir haydutlar inine mi döndü? İşte, bunu ben de gördüm, diyor Rab.”

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> Ama şimdi, başlangıçta adımı koyduğum, Şilo’da bulunan yerime gidin ve İsrail halkımın kötülüğü yüzünden ona ne yaptığımı görün. Ve şimdi, Rab şöyle diyor: Siz bütün bu işleri yaptınız; ben de size sabah erkenden kalkıp konuştum, ama dinlemediniz; sizi çağırdım, ama yanıt vermediniz. Bu nedenle, adımın anıldığı ve güvendiğiniz bu eve ve size ve atalarınıza verdiğim yere, Şilo’ya yaptığımın aynısını yapacağım. Ve sizi gözümün önünden atacağım; nasıl ki bütün kardeşlerinizi, Efrayim’in tüm soyunu attıysam. Bu yüzden bu halk için dua etme; onlar için ne feryat yükselt ne de dua et; benim katımda aracılık etme, çünkü seni dinlemeyeceğim. Yahuda kentlerinde ve Yeruşalim sokaklarında ne yaptıklarını görmüyor musun? Yeremya 7:1-17.

Back to Articles