Article

# Elijah - Number Twelve

Elijah - On İki Numara

Every valley shall be exalted

Her vadi yükseltilecek

Author

Jeff Pippenger

Published

October 17, 2023

Formats

PDF
Word

We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

Hâlâ İlyas’ı peygamberî bir simge olarak ele alıyoruz. İlyas, Ahab’a, üç yıl boyunca kendi sözü dışında yağmur yağmayacağını ilan etti.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> Gilat sakinlerinden Tişbeli İlyas Ahav’a şöyle dedi: “Huzurunda durduğum İsrail’in Tanrısı RAB yaşar ki, benim sözüm olmadıkça bu yıllarda ne çiy düşecek ne de yağmur yağacak.” 1 Krallar 17:1.

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

Mesih, Luka kitabında, üç yılın aslında üç buçuk yıl olduğunu bize bildirir.

> An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

> Ve dedi ki, Doğrusu size derim ki, hiçbir peygamber kendi memleketinde kabul görmez. Fakat size doğrusunu söyleyeyim ki, İlyas’ın günlerinde, göğün üç yıl altı ay kapandığı ve bütün ülkede büyük kıtlığın yaşandığı sırada, İsrail’de birçok dul kadın vardı; ama İlyas onlardan hiçbirine gönderilmedi; yalnız Sidon’un bir kenti olan Sarepta’daki dul bir kadına gönderildi. Luka 4:24-26.

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

Üç buçuk yıl Ahab ve İzebel zamanında yaşandı; bu da, Tiyatira kilisesinde İzebel olarak temsil edilen papalığın Karanlık Çağlar boyunca hüküm sürdüğü 538'den 1798'e kadar olan üç buçuk peygamberlik yılını işaret eder.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

> Bununla birlikte, sana karşı birkaç şeyim var: Kendini peygamber kadın diye adlandıran o kadın İzebel’in, kullarıma zina etmeyi ve putlara sunulan şeyleri yemeyi öğretmesine ve onları buna ayartmasına izin veriyorsun. Ona zinadan tövbe etmesi için zaman verdim; ama tövbe etmedi. İşte, onu bir yatağa atacağım; onunla zina edenleri de, yaptıklarından tövbe etmezlerse, büyük sıkıntıya sokacağım. Ve çocuklarını ölümle öldüreceğim; ve bütün kiliseler, böbrekleri ve yürekleri araştıran’ın ben olduğumu bilecek; ve her birinize işlerinize göre karşılık vereceğim. Vahiy 2:20-23.

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

İzebel’e “tövbe etmesi için tanınan süre”, İlyas’ın günlerinde üç buçuk yıldı; papalık zulmünün Karanlık Çağlarında ise 538’den 1798’e kadar üç buçuk peygamberlik yılıydı. İzebel’in ve onunla zina eden Avrupa krallarının cezası, sıkıntı yatağına atılmak ve onun çocuklarının ölümüydü. Karanlık Çağlar boyunca, sıkıntı yatağına atılmış sadık canlar da vardı, ama onlar yaşayacaktı. Sıkıntı yatağına atıldıklarında, sadıklar için yaşam, sadık olmayanlar için ölüm şeklindeki sonuç, onların “işleri”ne bağlıydı. Sadıkların sıkıntı yatağı sabır ve yaşam doğurdu. Sıkıntı yatakları, İlyas’ın Ahab’a bütün İsrail’i Karmel Dağı’na çağırmasını buyurmak üzere Sarepta’dan ayrılmasından hemen önce, üç buçuk yılın sonlarına doğru sona erecekti.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> Kiliseye yönelik zulüm, 1260 yıllık dönemin tamamı boyunca sürmedi. Tanrı, halkına merhamet ederek onların çetin sınanma döneminin süresini kısalttı. Kilisenin başına gelecek 'büyük sıkıntı'yı önceden bildirirken, Kurtarıcı şöyle dedi: 'Eğer o günler kısaltılmasaydı, hiç kimse kurtulamazdı; ama seçilmişler uğruna o günler kısaltılacaktır.' Matta 24:22. Reformasyonun etkisiyle zulüm, 1798'den önce sona erdirildi. Büyük Mücadele, 266, 267.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

Papalık için "sıkıntı yatağı" yargısı "çocuklarını ölümle öldürecekti", ancak "sıkıntı yatağı" yargısı, işleri sadakatlerini ortaya koyanlar için bir yaşam vaadi de içeriyordu; bu da Sarepta'lı dulun oğlunun ölümünde örneklendiği gibi.

> And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

> Ve bu olaylardan sonra, evin hanımı olan kadının oğlu hastalandı; hastalığı o kadar şiddetlendi ki onda nefes kalmadı. Kadın İlyas’a dedi ki: “Ey Tanrı adamı, seninle benim ne işim var? Günahımı anımsamaya ve oğlumu öldürmeye mi geldin?” İlyas ona, “Bana oğlunu ver” dedi. Onu kadının kucağından aldı, kaldığı üst odaya çıkardı ve kendi yatağına yatırdı. Sonra Rab’be seslenip şöyle dedi: “Ya Rab Tanrım, yanında konuk olduğum bu dul kadına, oğlunu öldürmekle kötülük mü getirdin?” Sonra çocuğun üzerine üç kez kapandı ve Rab’be yalvarıp şöyle dedi: “Ya Rab Tanrım, yalvarırım, bu çocuğun canı yeniden içine dönsün.” Rab İlyas’ın sesini işitti; çocuğun canı yeniden içine döndü ve dirildi. İlyas çocuğu aldı, üst odadan aşağı eve indirdi ve onu annesine verdi; İlyas, “Bak, oğlun yaşıyor” dedi. Kadın İlyas’a, “Şimdi bununla biliyorum ki sen Tanrı’nın adamısın ve ağzındaki Rab’bin sözü gerçektir” dedi. 1. Krallar 17:17-24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

Dul kadın, çocuğunu yeniden hayata döndüren 'Rab’bin sözü'nün 'hakikat' sözü olması nedeniyle İlyas’ın 'Tanrı’nın adamı' olduğunu anladı. İlyas’ın dul kadının oğlunun üzerine uzanmasından oluşan üç aşamalı süreç, dul kadın tarafından, İlyas’ın ağzındaki 'söz'ün 'hakikat' olduğu şeklinde anlaşıldı. İbranice 'emeth' sözcüğü, bu pasajda 'hakikat' olarak çevrilmiştir ve Alfa ve Omega’nın yaratıcı gücünü temsil eder. İbrani alfabesinin birinci, on üçüncü ve son harfinden oluşan bu İbranice kelime, ölüleri yeniden hayata döndürebilen Kudret’i temsil eder.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

Üç buçuk yılla temsil edilen sınanma zamanının ‘alanında’, sadıklar da tıpkı sadakatsizler gibi bir ‘sıkıntı yatağı’ yargısını aldılar. Zina eden ve putperestliğin öğretilerini öğreten fahişeyi izleyen sınıfın çocukları için bunun sonucu ölüm oldu. İlyas’ın talimatlarını izleyen ve ‘gerçek’ Söz’e inanan öteki sınıfa ise yaşam verildi.

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

Dul kadın, İlyas’ın ona biraz su getirmesi ve ona biraz ekmek vermesi yönündeki buyruğuna uymuştu; peygamberin sözüne olan itaati, Tiyatira’nın Karanlık Çağı’ndaki sadıkları temsil eder. (Şunu not etmek gerekir ki İlyas, dul kadına önce kendisini doyurmasını, ardından da oğlunu ve kendisini doyurmasını emrettiğinde, burada temsil edilen şey, yemeği ilk alanın İlyas olduğudur. Mesajı ilk alan odur, ardından da kilise.) Bize, sadıkların işlerinin sonunda başlangıçtakinden daha büyük olduğu bildirilir.

> And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

> Ve Tiyatira’daki kilisenin meleğine yaz: Gözleri ateş alevi gibi, ayakları parlak tunç gibi olan Tanrı Oğlu şöyle diyor: İşlerini, sevgini, hizmetini, imanını, sabrını ve işlerini biliyorum; ve sonuncularının ilklerinden daha çok olduğunu. Vahiy 2:18, 19.

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

Papalığa tövbe etmesi için verilen "zaman" boyunca sadıklar iyi "işler" gösterdiler; ancak sonraki işleri "ilklerinden daha çok" oldu. Bu "zaman" sona ererken Mesih, kiliseye "zina etmeyi ve putlara sunulan şeyleri yemeyi" öğreten Papalığa artık müsamaha göstermeme işini başlatan Reformasyonun sabah yıldızını gönderdi.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

> Galip gelen ve işlerimi sonuna dek sürdüren kişiye, uluslar üzerinde yetki vereceğim. Onları demir asayla yönetecek; çömlekçinin kapları gibi paramparça edecek; ben nasıl Babamdan aldıysam öyle. Ve ona sabah yıldızını vereceğim. Kulağı olan, Ruh'un kiliselere ne dediğini işitsin. Vahiy 2:26-29.

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

Mesih’in, papalığa tövbe etmesi için tanınan "mühlet"in başında, imanlılara karşı "birkaç şeyi" vardı; çünkü onlar, kendisine peygamber kadın diyen İzebel’in, "öğretmesine ve kullarımı zina etmeye ve putlara sunulan şeyleri yemeye ayartmasına" izin vermişlerdi. Ancak "mühlet"in sonunda, imanlılar papalığın ayartılarını sürdürmesine artık müsaade etmeyeceklerdi.

> “In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

> "On dördüncü yüzyılda İngiltere'de Reformasyonun 'sabah yıldızı' ortaya çıktı. John Wycliffe, Reformasyonun habercisiydi; yalnızca İngiltere için değil, tüm Hristiyan dünyası için. Ona dile getirmesi için izin verilen Roma'ya karşı o büyük protesto asla susturulmayacaktı. Bu protesto, bireylerin, kiliselerin ve ulusların özgürleşmesiyle sonuçlanacak mücadeleyi başlattı." Büyük Çekişme, 80.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

Tanrı'nın hizmetkârlarının beslendiği gıda, aldıkları öğretiler ya da mesajdır. Zina, kilisenin putperest öğretilerini dayatmak amacıyla devlet gücünü kullanmasıdır. İzebel'e tövbe etmesi için verilen "süre" içinde, kilise korunmak için çöle kaçtı.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

> Kadın çöle kaçtı; orada Tanrı’nın hazırladığı bir yer vardı, orada bin iki yüz altmış gün boyunca beslensin diye.... Ve kadına büyük bir kartalın iki kanadı verildi ki çöle, kendi yerine uçabilsin; orada yılanın önünden bir zaman, zamanlar ve yarım zaman boyunca beslenir. Ve yılan, onu sel alıp götürsün diye kadının ardından ağzından sel gibi su püskürttü. Ve yeryüzü kadına yardım etti; yeryüzü ağzını açtı ve ejderhanın ağzından püskürttüğü seli yuttu. Vahiy 12:6, 14-16.

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

Jezebel ve Ahab’ın zülmü sırasında, Obadiah papalık egemenliği döneminde çölün sağladığı korumayı temsil ediyordu.

> And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

> Ve Ahab, evinin kahyası olan Ovadya’yı çağırdı. (Ovadya RAB’den çok korkardı; çünkü İzebel RAB’bin peygamberlerini öldürdüğünde, Ovadya yüz peygamber alıp onları ellişer ellişer bir mağarada saklamış ve ekmek ve suyla beslemişti.) 1. Krallar 18:3, 4.

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

Obadya’nın peygamberleri ellişer kişilik gruplar hâlinde mağaralarda gizlemesi, papalığın öğretileriyle beslenmeyi reddeden ve ayrıca papalığın Avrupa krallarıyla zina etmesiyle simgelenen kutsal olmayan ilişkiyi kabul etmeyi de reddeden sadıkları beslemek için Tanrı’nın çölde hazırladığı yerin simgesidir. İlyas’ın yiyecek ve İzebel ile Ahab’dan korunma için Sarepta’daki dul kadına yönlendirildiği zaman dilimi, kilisenin çöle kaçtığı zaman dilimiydi; Tanrı’nın onlar için hazırladığı yer ise Obadya’nın yaptığı işle temsil edildi.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

İlyas’ın Sarepta’daki saklandığı yer, İbranice’de “Zarephath” diye adlandırılır ve arınma anlamına gelir. İzebel’e tövbe etmesi için tanınan süre dolunca, İlyas Ovadya’ya gidip Ahab’a tüm İsrail’i Karmel’e çağırmasını söyledi.

> And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

> Ovadya yolda giderken, işte, İlyas onunla karşılaştı; onu tanıdı, yüzüstü yere kapandı ve, “Efendim İlyas sen misin?” dedi. O da ona, “Benim,” diye karşılık verdi; “Git, efendine söyle: İşte, İlyas burada.” 1. Krallar 18:17, 18.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

İlyas'ın Sarepta'daki dul kadınla birlikte kaldığı dönem Karanlık Çağları simgeler. İlyas ile dul kadının öyküsünde, o, ölmek üzere olduğu için iki odun parçası topluyordu. Peygamberlikte bir dul kadın kiliseyi temsil eder ve o, çölde ölmek üzere olan kiliseyi temsil ediyordu.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

> Ve Sardis'teki kilisenin meleğine yaz; Tanrı'nın yedi Ruhu'na ve yedi yıldıza sahip olan şöyle diyor; Senin işlerini biliyorum; yaşayan biri olarak bir adın var, ama ölüsün. Uyanık ol ve geride kalan, ölmek üzere olanları güçlendir; çünkü Tanrı'nın önünde işlerini kusursuz bulmadım. Vahiy 3:1, 2.

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

O, "iki odun parçası topluyordu" ve İlyas onu böldüğünde ölümüne hazırlanıyordu.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

> RAB’bin sözü ona şöyle geldi: “Kalk, Sidon’a bağlı Sarefat’a git ve orada kal; bak, orada bir dul kadına seni beslemesini buyurdum.” O da kalkıp Sarefat’a gitti. Kente varıp kentin kapısına geldiğinde, işte, orada bir dul kadın odun topluyordu. Ona seslenip şöyle dedi: “Lütfen içmem için bir kapla biraz su getir.” Kadın su getirmeye giderken, ona tekrar seslenip dedi ki: “Lütfen elinde bir parça ekmek de getir.” Kadın dedi ki: “Senin Tanrın RAB yaşar ki, elimde bir ekmek yok; yalnızca küpte bir avuç un ve çömlekte biraz yağ var. İşte, şimdi iki odun parçası topluyorum; gidip onu kendim ve oğlum için hazırlayayım ki yiyelim ve sonra ölelim.” 1. Krallar 17:8-12.

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

Sarepta’lı dul kadın “iki çöp” topluyordu. Dul kadın, İzebel zamanındaki sadıkları temsil eder. Oğlu ise, Tiyatira’nın tarihi boyunca ilk dirilişte diriltilecekleri vaadiyle ölenleri temsil eder.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

> Tahtlar gördüm; üzerlerine oturmuş olanlar vardı ve onlara yargı yetkisi verildi. İsa’ya tanıklık ve Tanrı’nın sözü uğruna başı kesilmiş olan, canavara da onun heykeline de tapınmamış, alınlarına ya da ellerine onun damgasını almamış olanların ruhlarını da gördüm; dirildiler ve Mesih’le birlikte bin yıl egemenlik sürdüler. Öteki ölüler ise bin yıl tamamlanıncaya dek dirilmediler. Bu, birinci diriliştir. Birinci dirilişte payı olan kutsanmış ve kutsaldır; bunların üzerinde ikinci ölümün yetkisi yoktur; ama Tanrı’nın ve Mesih’in kâhinleri olacaklar ve onunla birlikte bin yıl egemenlik sürecekler. Vahiy 20:4-6.

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

Dul kadın ayrıca Sardis’teki layık bulunan ve beyaz giysiler verilmiş az sayıdaki kişileri de temsil eder.

> Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

> Sardis’te bile giysilerini kirletmemiş birkaç kişi var; beyazlar içinde benimle birlikte yürüyecekler; çünkü buna layıktırlar. Galip gelen, beyaz giysiler giyecek; adını yaşam kitabından silmeyeceğim; tersine, adını Babamın ve meleklerinin önünde anacağım. Vahiy 3:4, 5.

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

Dördüncü kilise olan Tiyatira’da sadakatle ölen ve dul kadının oğlu tarafından temsil edilenlere, beşinci mühürde beyaz giysiler verildi.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Beşinci mührü açtığında, Tanrı’nın sözü uğruna ve taşıdıkları tanıklık uğruna öldürülmüş olanların canlarını sunağın altında gördüm. Yüksek sesle şöyle haykırdılar: “Ey Kutsal ve Gerçek Rab, yeryüzünde yaşayanları ne zamana dek yargılamayacak ve kanımızın öcünü almayacaksın?” Onların her birine beyaz kaftanlar verildi; ve kendilerine, kendileri gibi öldürülecek olan yoldaş kullarıyla kardeşlerinin sayısı tamamlanıncaya kadar kısa bir süre daha dinlenmeleri gerektiği söylendi. Vahiy 6:9-11.

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

Karanlık Çağlar’ın şehitlerine beyaz giysiler verildi ve kendileri gibi öldürülecek başka bir papalık şehit grubu ortaya çıkana kadar mezarlarında dinlenmeleri söylendi. Onlar üç buçuk yıllık bir süre boyunca papalık tarafından katledilmişlerdi ve papalığın nihayetinde yargılanacağı vaat edildi; ancak bu, yakında gelecek Pazar yasası krizi sırasında ikinci bir papalık şehit grubunun öldürülmesine kadar gerçekleşmeyecekti. Kardeş White, şehitlerin papalığın yargılanması yönündeki talebini Vahiy kitabındaki iki pasajla ilişkilendirir.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> "Beşinci mühür açıldığında, Vahyi gören Yuhanna görümde sunağın altında Tanrı'nın Sözü ve İsa Mesih'in tanıklığı uğruna öldürülenler topluluğunu gördü. Bundan sonra, sadık ve doğru olanların Babil'den çıkmaya çağrıldığı, Vahiy'in on sekizinci bölümünde anlatılan sahneler geldi. [Vahiy 18:1-5, alıntılandı.]" Manuscript Releases, 20. cilt, 14.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

Vahiy’in on sekizinci bölümündeki birinci ila beşinci ayetler, birinci ve dördüncü ayetlerdeki iki sesi temsil eder. İkinci ses, Babil’den çıkma çağrısıdır ve üçüncü meleğin güçlü hareketinin Tanrı’nın diğer sürüsünü Babil’den çağırdığı sırada, Pazar yasası zulmünün başlangıcını işaret eder. O ayrıca beşinci mühürdeki pasajı yedinci mührün açılışına yerleştirir.

> “[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> [Vahiy 6:9-11 alıntılandı]. Burada Yuhanna’ya gerçekte olmayan, fakat gelecekte bir zaman diliminde gerçekleşecek sahneler sunuldu.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> "Vahiy 8:1-4 alıntılanmıştır." Manuscript Releases, 20. cilt, 197.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

Vahiy kitabının sekizinci bölümünün birden dörde kadar olan ayetlerinde yedinci mühür açılır.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

> Ve yedinci mührü açtığında, gökte yaklaşık yarım saat sessizlik oldu. Tanrı’nın önünde duran yedi meleği gördüm; onlara yedi borazan verildi. Ve başka bir melek, elinde altın bir buhurdanla sunağın yanında durdu; ona, tahtın önünde bulunan altın sunağın üzerine, bütün kutsalların dualarıyla birlikte sunması için çok tütsü verildi. Ve tütsünün dumanı, kutsalların dualarıyla birlikte, meleğin elinden Tanrı’nın huzuruna yükseldi. Vahiy 8:1-4.

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

Beşinci mühürde, yeryüzünün krallarıyla zina eden fahişeye yargı getirmesi için Tanrı’dan dilekte bulunan Karanlık Çağlar’ın şehitlerinin duaları, yedinci mühür açıldığında “Tanrı’nın huzuruna” yükselir. İlham, yedinci mührün açılışını Vahiy 18’in ikinci sesiyle ilişkilendirir; çünkü Tanrı onun günahlarını ikinci seste hatırlar ve ardından yargısını iki katına çıkarır. Biri Karanlık Çağlar’ın şehitleri için, diğeri Pazar yasası krizindeki kan dökümü için.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Ve gökten başka bir ses işittim: "Ey halkım, ondan çıkın ki onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız. Çünkü onun günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı. Size yaptığı gibi siz de ona karşılık verin; yaptıklarına göre ona iki kat karşılık verin; doldurduğu kâsede ona iki kat doldurun." Vahiy 18:4-6.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

Sardis'te giysilerini kirletmemiş olan birkaç kişi, 1798'de sona eren Tiyatira tarihinden çıkanları temsil ederler. Onlar, 1844'te düğüne giden Sareptalı dul tarafından temsil edilir.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Daniel 8:14’te ortaya konulan, mabedin arındırılması için başkâhinimiz olarak Mesih’in En Kutsal Yer’e gelişi; Daniel 7:13’te gösterildiği gibi İnsanoğlu’nun Günlerin Eskisi’ne gelişi; ve Malaki tarafından önceden bildirilen Rab’bin mabedine gelişi, aynı olayı anlatır; ve bu, Matta 25’te Mesih’in on bakire benzetmesinde anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 426.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

Dul kadın, ölümünden önceki son yemeğini hazırlıyordu; o sırada İlyas ondan kendisine hizmet etmesini emretti. O, Tiyatira’daki sadık azınlığın simgesidir; ayrıca “ateş” için “iki çubuk” toplayan Sardis’teki sadık azınlığa doğru bir geçişi de temsil eder.

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

"İki değnek", önce putperestlik, ardından da papalık tarafından ayaklar altına alınmış olan kadim İsrail’in her iki evini temsil eder; ama 1798–1844 tarihsel döneminde "tek değnek" olarak bir araya getirilip birleştirileceklerdi.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Rab’bin sözü yine bana geldi: “Ayrıca sen, insanoğlu, kendine bir çubuk al ve üzerine şöyle yaz: ‘Yahuda için ve onunla birlikte olan İsrailoğulları için.’ Sonra başka bir çubuk daha al ve üzerine şöyle yaz: ‘Yusuf için —Efrayim’in çubuğu— ve onunla birlikte olan bütün İsrail halkı için.’ Sonra onları birbirine ekleyip tek bir çubuk yap; senin elinde tek olsunlar. Halkından olanlar sana, ‘Bunlarla ne demek istediğini bize göstermeyecek misin?’ diye konuştuklarında onlara de ki: ‘Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, Efrayim’in elindeki Yusuf’un çubuğunu ve onunla birlikte olan İsrail’in oymaklarını alıp Yahuda’nın çubuğuyla birlikte ona katacağım; onları tek bir çubuk yapacağım ve benim elimde tek olacaklar.’ Üzerine yazdığın çubuklar, onların gözleri önünde senin elinde olacak. Onlara de ki: ‘Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, İsrailoğullarını gittikleri ulusların arasından alacağım, onları her yandan toplayıp kendi topraklarına getireceğim. Ülkede, İsrail’in dağlarında onları tek bir ulus yapacağım; hepsi için tek bir kral olacak. Bundan böyle iki ulus olmayacaklar, bir daha da asla iki krallığa bölünmeyecekler. Artık putlarıyla, iğrenç şeyleriyle ya da herhangi bir günahlarıyla kendilerini kirletmeyecekler; ama yaşadıkları ve günah işledikleri bütün yerlerden onları kurtaracağım ve onları arındıracağım. Böylece onlar benim halkım olacak, ben de onların Tanrısı olacağım. Kulum Davut onların üzerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak. Hükümlerimde yürüyecek, kurallarımı tutacak ve onları uygulayacaklar. Kulum Yakup’a verdiğim, atalarınızın yaşadığı ülkede oturacaklar; kendileri, çocukları ve çocuklarının çocukları orada sonsuza dek yaşayacaklar; kulum Davut sonsuza dek onların önderi olacak. Onlarla bir esenlik antlaşması da yapacağım; bu, onlarla sonsuz bir antlaşma olacak. Onları yerleştireceğim ve çoğaltacağım; kutsal yerimi sonsuza dek aralarında kuracağım. Konutum da onların arasında olacak; evet, ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım olacak. Kutsal yerim sonsuza dek aralarında olduğunda, uluslar İsrail’i kutsayanın ben Rab olduğumu bilecekler.’” Hezekiel 37:15-28.

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

İlyas, Ahab’ı ve bütün İsrail’i Karmel Dağı’na çağırmak üzere Sarepta’dan ayrıldığında, çöle kaçmış olan dul kilise, 22 Ekim 1844’teki düğünden önce dul kadını arındıran ateş için iki çubuk topluyordu. İki çubuğun toplanması, Yeşaya 7’de tanımlanan son altmış beş yıllık dönemde gerçekleştirilen Millerci hareketin toplanmasıdır. Kuzey krallığı Musa’nın lanetine MÖ 723’ten 1798’e kadar uğradı ve güney krallığı aynı lanete MÖ 677’den 1844’e kadar uğradı. 1844’te, o iki gerçek ulusun ruhsal torunları, tek bir çubuk, yani tek bir ulus olarak bir araya getirildi.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

En azından Hezekiel, iki çubuğu tek bir ulus haline gelen iki ulus olarak tanımlar.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Çünkü Suriye’nin başkenti Şam’dır, Şam’ın başı Resin’dir; altmış beş yıl içinde Efrayim kırılacak, artık bir halk olmayacak. Efrayim’in başkenti Samiriye’dir, Samiriye’nin başı da Remalya’nın oğludur. Eğer iman etmezseniz, kesinlikle duramayacaksınız. Yeşaya 7:8, 9.

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

Altmış beş yıllık kehanete inanmazsak, ayakta duramayacağız.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

Bir sonraki yazıda Elijah'ın sembolizmini sunmaya devam edeceğiz.

Back to Articles