Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

Daniel Kitabı - Numara Yüz On Yedi

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

Yakında çıkacak Pazar yasasının açığa çıkarılması: Kaçış işaretinin tipolojik analizi

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

Bayan White, yakında çıkarılacak Pazar yasasını, MS 66 yılında Roma ordularının Kudüs’ü kuşatmasıyla örneklenen “işaret” olarak tanımlar ve bunu yaparken, gözleri olduğu halde görmeyen, kulakları olduğu halde işitmeyen bir sınıfı da tanımlar.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> Sonsuzluk önümüzde uzanıyor. Perde kaldırılmak üzere. Bu ağır, sorumluluk gerektiren konumu işgal eden bizler, ne yapıyor, ne düşünüyoruz ki etrafımızda ruhlar helâk olurken bencil rahat düşkünlüğümüze sarılıyoruz? Yüreklerimiz büsbütün duyarsızlaştı mı? Başkalarının kurtuluşu için yapmamız gereken bir iş olduğunu hissedip anlayamıyor muyuz? Kardeşler, gözleri olup da görmeyen, kulakları olup da işitmeyenlerin zümresinden misiniz? Tanrı’nın size kendi iradesinin bilgisini vermesi boşuna mı? Size uyarı üstüne uyarı göndermesi boşuna mı? Yeryüzüne gelmek üzere olana dair ebedî hakikatin beyanlarına inanıyor musunuz, Tanrı’nın yargılarının halkın üzerinde asılı durduğuna inanıyor musunuz ve hâlâ rahatına düşkün, tembel, vurdumduymaz, zevkperest bir halde sakin sakin oturabilir misiniz?

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Tanrı’nın halkının sevgilerini bağlamasının ya da hazinelerini dünyada biriktirmesinin şimdi zamanı değildir. Erken öğrenciler gibi, ıssız ve tenha yerlere sığınmak zorunda kalacağımız zaman uzak değildir. Roma ordularının Yeruşalim’i kuşatması Yahudiye’deki Hristiyanlar için nasıl kaçış işareti olduysa, ulusumuzun papalığa ait Sebt’i zorunlu kılan kararnamede yetkiyi ele alması da bizim için bir uyarı olacaktır. O zaman büyük şehirleri terk etmenin, ardından da küçük olanları bırakıp dağlar arasındaki tenha yerlerde, gözlerden uzak evlere çekilmenin zamanı gelmiş olacaktır.” Testimonies, cilt 5, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında yürürlüğe girecek Pazar yasası, “büyük şehirleri terk etmek; ardından da dağlar arasındaki ıssız yerlerdeki inziva evlerine çekilmek üzere daha küçük şehirleri terk etmeye hazırlanmak” için bir uyarı sinyalidir (işaret). Laodikya Adventizmi, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasası krizinin, Büyük Mücadele’de sözü edilen “işaret”i yerine getirdiğinin büyük ölçüde farkında değildir. Bu, üç buçuk yılın başındaki “işaret”le örneklenir. Söz konusu “işaret”, MS 66 yılında gerçekleşen Kudüs’ün ilk kuşatmasında yerine gelmişti ve yakında gelecek Pazar yasasında yükseltilecek “sancak”ı tipler.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

Kudüs’ün fiilî yıkımı MS 70 yılında Titus tarafından gerçekleştirildi ve Titus’un kuşatmasının ilk örneği MS 66’daki Cestius kuşatmasında görülmüştü; çünkü İsa, bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla gösterir. Kaçmak için İsa’nın verdiği “işaret”, Titus’un kuşatması değil, Cestius’un başlangıçtaki kuşatmasıydı. Biri başlangıçtaki kuşatmaydı, diğeri sondaki kuşatmaydı.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> Kudüs’ün yıkımında tek bir Hristiyan bile ölmedi. Mesih öğrencilerine uyarıda bulunmuştu ve O’nun sözlerine iman edenlerin hepsi vaat edilen işareti gözledi. “Kudüs’ün ordular tarafından kuşatıldığını gördüğünüzde,” dedi İsa, “onun ıssız kalmasının yaklaştığını bilin. O zaman Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın; onun ortasında bulunanlar da dışarı çıksın.” Luka 21:20, 21. Cestius komutasındaki Romalılar şehri kuşattıktan sonra, her şey derhal bir saldırı için elverişli görünürken, beklenmedik bir şekilde kuşatmayı kaldırdılar. Kuşatma altındakiler, başarılı bir direnişten umudu kesmiş, teslim olmak üzereyken, Roma generali görünürde en küçük bir neden olmaksızın kuvvetlerini geri çekti. Ama Tanrı’nın merhametli takdiri, kendi halkının iyiliği için olayları yönlendiriyordu. Bekleyen Hristiyanlara vaat edilen işaret verilmişti ve şimdi, Kurtarıcı’nın uyarısına uymak isteyen herkes için bir fırsat doğmuştu. Olaylar öyle yönlendirildi ki ne Yahudiler ne de Romalılar Hristiyanların kaçışını engelleyebildi. Cestius geri çekilince, Yahudiler Kudüs’ten çıkarak onun geri çekilen ordusunu kovalamaya koyuldular; ve her iki kuvvet de böylece tamamen meşgulken, Hristiyanlar şehri terk etme fırsatı buldular. Bu sırada, onları durdurmaya kalkışabilecek düşmanlardan ülke de temizlenmişti. Kuşatma sırasında Yahudiler Çardak Bayramı’nı kutlamak için Kudüs’te toplanmışlardı ve böylece ülke genelindeki Hristiyanlar rahatsız edilmeden kaçmayı başardılar. Gecikmeden, Şeria’nın ötesinde, Perea diyarındaki güvenli bir yer olan Pella kentine kaçtılar. Büyük Mücadele, 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

MS 66 yılında Cestius'un Kudüs kuşatması, Mesih'in o tarihteki Hristiyanlar için kayda geçirmiş olduğu uyarı "işaretini" yerine getirdi, fakat MS 70'te Titus'un kuşatması kaçmak için hiçbir "işaret" vermedi. O kuşatma sırasında şehirde hiç Hristiyan kalmamıştı ve o son kuşatma Kudüs'ün yıkımına yol açtı; ve Kudüs'ün yıkımında "bir tek Hristiyan bile ölmedi", çünkü Hristiyanlar o tarihin başında kaçmışlardı.

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> Yahudi kuvvetleri, Cestius ve ordusunu takip ederek onların artçılarına öyle bir şiddetle saldırdılar ki onları bütünüyle yok etmekle tehdit ettiler. Romalılar geri çekilmeyi ancak büyük güçlükle başarabildiler. Yahudiler neredeyse kayıpsız kurtuldular ve ganimetleriyle zafer içinde Kudüs’e döndüler. Ne var ki bu görünürdeki başarı onlara yalnızca kötülük getirdi. Bu, onlarda Romalılara karşı inatçı bir direniş ruhu uyandırdı; bu ruh da kısa sürede kaderi mühürlenmiş şehrin başına tarif edilemez bir felaket getirdi.

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> “Kuşatma Titus tarafından yeniden başlatıldığında, Kudüs’ün başına gelen felaketler korkunçtu. Şehir, milyonlarca Yahudinin surları içinde toplandığı Fısıh Bayramı sırasında kuşatıldı.” Büyük Mücadele, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

66 yılındaki Çardaklar Bayramı’ndan 70 yılındaki Fısıh’a kadar üç buçuk yıl vardır; bu da peygamberlik bağlamında bin iki yüz altmış güne tekabül eder. 66 yılından 70 yılına kadar putperest Roma mabedi ve orduyu ayaklar altında çiğnedi; tıpkı Papalık Roması’nın 538 yılından 1798’e kadar kırk iki ay boyunca kutsal kenti çiğnemesi gibi.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Ancak tapınağın dışındaki avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; ve kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayakları altında çiğneyecekler. Vahiy 11:2.

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

Hem putperest Roma hem de papalık yönetimindeki Roma, Yeruşalim’i bin iki yüz altmış gün (yıl) boyunca çiğnedi; bu da modern Roma’nın, son günlerin ruhsal Yeruşalim’ini simgesel olarak bin iki yüz altmış gün boyunca çiğneyeceğini ortaya koyar. Bu simgesel dönem, ölümcül yaranın iyileştiği anda, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında çıkarılacak Pazar günü yasasıyla başlayacaktır.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Ve başlarından birinin ölümcül biçimde yaralanmış gibi olduğunu gördüm; ve onun ölümcül yarası iyileşti; ve bütün dünya canavarın ardından hayranlıkla gitti. Ve canavara kudret veren ejderhaya tapındılar; ve canavara da tapınıp, “Canavar gibi kim vardır? Onunla savaşmaya kim güç yetirebilir?” dediler. Ve ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi; ve kırk iki ay sürmesi için ona yetki verildi. Vahiy 13:3–5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

Papalık zulmünün sembolik kırk iki ayı, Pazar yasası krizinin “saati”dir. Bu “saat” bir “işaret” (sancak) ile başlar ve “işaretler” ile sona erer. Pazar yasasında sancağın “işareti”, hâlâ Babil’de bulunan her Hristiyanı, diğer tepelerin üzerine yüceltilmiş (yükseltilmiş) şanlı kutsal dağa kaçmaya sevk edecektir.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Son günlerde, Rab’bin evinin dağı dağların tepesinde kurulacak, tepelerin üzerine yüceltilecek; bütün uluslar ona akacak. Birçok halk gelip şöyle diyecek: “Gelin, Rab’bin dağına, Yakup’un Tanrısı’nın evine çıkalım; O bize yollarını öğretecek, biz de O’nun yollarında yürüyeceğiz.” Çünkü yasa Siyon’dan, Rab’bin sözü Yeruşalim’den çıkacak. Yeşaya 2:2, 3.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

Pazar günü ibadetini dayatan ferman çıkınca şehirlerden kaçış, hem 66 yılında Hristiyanların kaçışıyla hem de 538 yılında çöle kaçan kilisenin kaçışıyla örneklendirildi.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Kadın çöle kaçtı; orada Tanrı tarafından kendisi için hazırlanmış bir yer vardı. Orada bin iki yüz altmış gün boyunca beslenecekti. Vahiy 12:6.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

Kudüs’ün yıkımı, ilk kuşatmadan son kuşatmaya kadar üç buçuk yıl sürdü; ancak yaklaşan yıkıma dair bir uyarı mesajı yedi yıl boyunca verildi: ilk kuşatmadan üç buçuk yıl önce ve ondan üç buçuk yıl sonra.

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> İsa Mesih'in Yeruşalim'in yıkımı hakkında verdiği tüm kehanetler harfiyen yerine geldi. Yahudiler O'nun uyarı sözlerinin doğruluğunu yaşadılar: 'Hangi ölçüyle ölçerseniz, size de aynı ölçüyle ölçülecektir.' Matta 7:2.

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> Felaket ve yıkımı haber veren alametler ve harikalar belirdi. Gecenin ortasında tapınağın ve sunağın üzerinde doğal olmayan bir ışık parladı. Gün batımında bulutların üzerinde, savaşa toplanan savaş arabaları ve savaşçılar tasvir edilmişti. Kutsal yerde gece hizmet eden kâhinler esrarengiz seslerle dehşete kapıldılar; yer sarsıldı ve “Buradan ayrılalım” diye haykıran sayısız ses işitildi. Yirmi adamın bile güçlükle kapatabildiği kadar ağır olan ve sağlam taş döşemeye derinlemesine mıhlanmış muazzam demir sürgülerle emniyete alınmış büyük doğu kapısı, gece yarısı, görünür bir etken olmaksızın açıldı. - Milman, Yahudilerin Tarihi, 13. kitap.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> Yedi yıl boyunca bir adam, şehre gelecek felaketleri ilan ederek Kudüs’ün sokaklarında aşağı yukarı gidip gelmeyi sürdürdü. Gündüz gece çılgın bir ağıt okur, şöyle haykırırdı: 'Doğudan bir ses! Batıdan bir ses! Dört rüzgârdan bir ses! Kudüs’e ve tapınağa karşı bir ses! Damatlara ve gelinlere karşı bir ses! Bütün halka karşı bir ses!'-Ibid. Bu tuhaf kişi hapsedildi ve kırbaçlandı, ama dudaklarından tek bir şikâyet çıkmadı. Hakaret ve kötü muameleye yalnızca şu karşılığı verirdi: 'Vay, vay Kudüs’e!' 'Vay, vay onun sakinlerine!' Önceden haberini verdiği kuşatmada öldürülene dek uyarı haykırışı dinmedi. Büyük Mücadele, 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

70 yılında bizzat Kudüs’ün nihai yıkımından önce, "felaket ve uğursuz akıbeti" bildiren "işaretler ve mucizeler" görüldü. Uyarı "işaretleri", ilk kuşatmadan önce üç buçuk yıl boyunca ve yıkıma götüren üç buçuk yıl boyunca ortaya çıktı. Yaklaşan yıkımı belirleyen "işaretler" (çoğul olarak), "kaçmaya dair uyarı işareti" değil, sınama süresinin yakında kapanacağına dair bir beyandı.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

538'den 1798'e kadar ruhsal Yeruşalim'in ayaklar altına alınışı sırasında, kaçma uyarısının "işareti", "ıssızlığın iğrençliği"nin, "günah insanı"nın "mahvoluşun oğlu" olarak "açığa çıkarıldığı" zamandı; "Tanrı diye adlandırılan ya da kendisine tapınılan her şeyin karşısında durur ve hepsinin üzerine kendini yüceltir; öyle ki Tanrı'nın tapınağında Tanrıymış gibi oturarak kendini Tanrı olarak gösterir."

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> Öyleyse, peygamber Daniel’in sözünü ettiği ıssız bırakan iğrençliğin kutsal yerde durduğunu gördüğünüzde (okuyan anlasın.) Matta 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

O dönemin Hristiyanları o "işareti" fark ettiklerinde, bin iki yüz altmış yıl boyunca çöle kaçtılar.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Sadık kalmak isteyenlerin, rahiplik kisvelerine büründürülerek kiliseye sokulan aldatmacalar ve iğrençlikler karşısında dimdik durabilmeleri çetin bir mücadeleyi gerektiriyordu. Kutsal Kitap imanın ölçütü olarak kabul edilmiyordu. Din özgürlüğü öğretisi sapkınlık sayılıyordu ve onu savunanlar nefretle karşılanıp takibata uğratılıyorlardı.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> Uzun ve çetin bir mücadeleden sonra, sadık azınlık, eğer o hâlâ yalan ve putperestlikten kurtulmayı reddederse, sapmış kiliseyle her türlü birlik bağını koparmaya karar verdi. Tanrı’nın sözüne itaat etmek istiyorlarsa ayrılığın mutlak bir gereklilik olduğunu gördüler. Kendi ruhları için ölümcül olan hatalara göz yummaya da, çocuklarının ve torunlarının imanını tehlikeye atacak bir örnek teşkil etmeye de cesaret etmediler. Barış ve birliği temin etmek için, Tanrı’ya sadakatle bağdaşan her türlü tavizi vermeye hazırdılar; ancak ilke feda edilerek elde edilecek bir barışın bile çok pahalıya mal olacağını düşünüyorlardı. Eğer birlik ancak hakikat ve doğruluktan ödün verilerek sağlanabiliyorsa, varsın ayrılık, hatta savaş olsun. Büyük Mücadele, 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

Papalık zulmünün bin iki yüz altmış yıllık süresinin sonuna yaklaşırken "işaretler" (çoğul olarak) vardı ve putperest Roma'nın bizzat Yeruşalim'i çiğnediği bin iki yüz altmış günün sonundaki "işaretler"de olduğu gibi; o "işaretler" kaçmayı gerektiren işaretler değildi.

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> Kurtarıcı gelişinin işaretlerini verir; dahası, bu işaretlerden ilkinin ne zaman görüneceğini de belirler: “O günlerin sıkıntısından hemen sonra güneş kararacak, ay ışığını vermeyecek, yıldızlar gökten düşecek ve göklerin güçleri sarsılacak; o zaman gökte İnsanoğlu’nun işareti görünecek; o zaman yeryüzündeki bütün kabileler yas tutacak ve İnsanoğlu’nu göğün bulutları üzerinde güç ve büyük görkemle geldiğini görecekler. Ve O, meleklerini gür bir borazan sesiyle gönderecek, onlar da Onun seçtiklerini dört rüzgârdan, göğün bir ucundan öbür ucuna kadar toplayacaklar.”

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> Büyük papalık zulmünün sonunda, Mesih şöyle bildirdi: güneş karartılacak ve ay ışığını vermeyecek. Ardından, yıldızlar gökten düşecek. Ve O şöyle der: 'İncir ağacından bir benzetme öğrenin; dalı henüz körpeyken ve yaprak verdiğinde, yazın yakın olduğunu bilirsiniz; aynı şekilde siz de, bütün bunları gördüğünüzde, O'nun yakın, hatta kapıda olduğunu bilin.' Matta 24:32, 33, kenar notu.

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> Mesih gelişinin belirtilerini vermiştir. Yakın olduğunda, hatta kapıda olduğunda bunu bilebileceğimizi bildiriyor. Bu belirtileri görenler için şöyle der: 'Bütün bunlar gerçekleşmeden bu kuşak geçmeyecek.' Bu belirtiler ortaya çıktı. Artık kesin olarak biliyoruz ki Rab'bin gelişi yakındır. 'Gök ve yer geçip gidecek,' diyor, 'ama benim sözlerim asla geçmeyecek.' Çağların Arzusu, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

Papalık Roma tarafından "Yeruşalim’in çiğnenmesinin üç buçuk yılı" sona ererken, Mesih’in gelişine işaret eden ve Millerci tarihi başlatan bir dizi "işaret" ortaya çıktı. Millerci tarih son günlerde harfine kadar aynen tekrarlanacaktır. "Büyük papalık zulmünün kapanışında" görülen o "işaretler", putperest Roma’nın 66’dan 70’e Yeruşalim’i çiğnediği üç buçuk yılın kapanışında görülen "işaretler" tarafından tiplenmişti. Bu nedenle, iki şahit esasına dayanarak, modern Roma tarihindeki kaçmaya yönelik uyarı işareti olan büyük depremin saatinde kaldırılacak sancağa dair bir "işaret" olacak ve ayrıca son günlerde modern Roma’nın zulüm döneminin kapanışında meydana gelecek "işaretler" (çoğul) de olacaktır.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> Luka’nın 21. bölümünü okuyun. Orada Mesih şu uyarıyı yapar: “Kendinize dikkat edin; yoksa yürekleriniz oburluk, sarhoşluk ve bu yaşamın kaygılarıyla ağırlaşır ve o gün üzerinize habersizce gelir. Çünkü o, bütün yeryüzünde yaşayanların hepsine bir tuzak gibi gelecektir. Öyleyse uyanık durun ve her zaman dua edin ki, bütün bunlardan kaçıp kurtulmaya ve İnsanoğlu’nun huzurunda durmaya layık sayılabilesiniz” (Luka 21:34-36).

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> Zamanın alametleri dünyamızda yerine geliyor, ama yine de kiliseler genel olarak uyku halinde gösteriliyor. Çağrı, ‘İşte damat geliyor; onu karşılamak için dışarı çıkın’ diye geldiğinde, lambalarında yağ olmadığını fark eden akılsız bakirelerin yaşadıklarından ibret almayacak mıyız? Onlar yağ satın almaya giderken, damat bilge bakirelerle birlikte düğün şölenine girdi ve kapı kapandı. Akılsız bakireler ziyafet salonuna vardıklarında beklenmedik bir retle karşılaştılar. Şölenin sahibi, ‘Sizi tanımıyorum,’ dedi. Gecenin karanlığında, ıssız sokakta dışarıda ayakta kaldılar. El Yazmaları Yayınları, cilt 15, 229.

Back to Articles