Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Two

Daniel Kitabı - Altmış İkinci Sayı

Unveiling the Jewels of William Miller’s Prophetic Vision: A Critical Examination of Adventism’s Departure from the ‘Great Light’ and the Call to Return to the True Foundations

William Miller’ın peygamberî vizyonunun mücevherlerini açığa çıkarma: Adventizmin 'Büyük Işık'tan sapmasına dair eleştirel bir inceleme ve gerçek temellere dönüş çağrısı

Author

Jeff Pippenger

Published

January 26, 2024

Formats

PDF
Word

The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.

William Miller’in rüyasındaki mücevherler, Milleritlerin tarihinde parladıklarından on kat daha parlak parlayacak. Milleritlerin, tarihleri boyunca artan bilgiye ilişkin anlayışı doğruydu, fakat eksikti. Anlayışları daha isabetli bir tarihsel bağlama yerleştirildiğinde daha ciddi sonuçları ortaya koyar; zira bu, mücevherlerin temsil ettiği peygamberlik hakikatlerini yalnızca genişletmekle kalmaz, aynı zamanda son günlerin on bakiresi için imtihanı da ortaya çıkarır. Millerit anlayışı iki öncü çizelgede (1843 ve 1850) temsil edilmiştir. Her iki çizelge de Habakkuk’un ikinci bölümünde peygamberlik edilen tabloların bir gerçekleşmesiydi ve çizelgelerin Habakkuk’un bir gerçekleşmesi olduğu gerçeği ile bu hakikatlerin Adventizmin temel hakikatleri olduğu gerçeği, Peygamberlik Ruhu tarafından bu şekilde tanımlanmıştır.

The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.

Milleritler, 22 Ekim 1844’teki büyük hayal kırıklığının ardından göksel tapınak ve tapınakla ilişkili hakikatlere dair bir anlayışa yönlendirildikçe, birkaç temel hakikatin anlaşılması daha da yüceldi. Ancak Adventizmin 1856’da Laodikya durumuna geçişi ve 1863’te “yedi zaman”ı nihai olarak reddetmeleri, onları Laodikya’nın çölüne sürükledi. 1850’lerden bu yana Adventizm aracılığıyla kayda değer bir hakikat ortaya çıkarılmamıştır. Bu iddiadan şüphe ediyorsanız, neden yanlış olduğunu belirtin.

The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.

Milleritler, Daniel kitabının ikinci bölümünü anlama konusunda haklıydılar, ancak anlayışları sınırlıydı. Adventizm hiçbir zaman Milleritlerin anlayışının ötesine geçmedi. Bugün, Daniel kitabının ikinci bölümünde temsil edilen sekiz krallığın tümü görülebilir; ayrıca Daniel’in Nebukadnezar’ın rüyasının sırrını anlamak için dua edişine dair sembolizm de görülebilir. O sır, nihai peygamberlik sırrını temsil eder (bütün peygamberler son günleri işaret etmektedir) ve son peygamberlik sırrı da Yuhanna’nın İsa Mesih’in Vahyi olarak tanımladığıdır. O sır, "zaman yakındır" olduğunda, lütuf kapısı kapanmadan hemen önce mühürü açılır; ve o sır şimdi, görmeyi seçenler için, mühürü açılıyor.

The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.

Daniel kitabındaki “günlük”e dair Millerci anlayış, ilhamla doğru olarak tanımlanmıştı; ancak 1901’e gelindiğinde Adventizm bu temel gerçeği reddetme sürecine girdi ve 1930’lara gelindiğinde de “günlük”ün Mesih’in tapınak hizmetinin bir yönünü temsil ettiğini iddia eden eski Protestan görüşüne geri dönmüştü. Peygamberlik Ruhu’na göre, o şeytani görüş “gökten kovulmuş meleklerden” gelmiştir. Bugün, “günlük”le ilgili doğru Millerci görüş yalnızca putperestliğin bir sembolü olarak değil, aynı zamanda gerçeği sevmeyenlerin üzerine güçlü bir aldanış getiren Adventizmin isyanının sembolü olarak da görülebilir.

The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.

Milleritler, iki bin üç yüz yılın dolmasının doğru tarihine yönlendirildiler ve Adventizm, Büyük Hayal Kırıklığı’nın hemen ardından, o peygamberlikle ilişkili artan ışığı tanıdı; fakat 1856’dan 1863’e kadar ve hatta bugüne dek “yedi zaman”ı reddetmeleri nedeniyle, merkezi direkleri ve temeli olduğunu iddia ettikleri doktrinden hiçbir ilerleyen ışık görmediler. Bugün “yedi zaman”, (görmeye istekli olanlar tarafından), iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin her bir zaman dilimiyle doğrudan ilişkili olarak görülebilir.

The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.

İlk kırk dokuz yıl, toprağın her yedinci yılda dinlendiği döngünün yedi kez tekrarlanmasını temsil eder. Dört yüz doksan yıl ise yalnızca eski İsrail için bir sınanma dönemi değildir; aynı zamanda toprağın dinlenmesine izin verme buyruğuna karşı isyanın, toprağın toplam yetmiş yıl dinlenmekten alıkonulmasına yol açacak şekilde kaç yıl süreceğini de ortaya koyar (ki bu, tam da o isyanın esaret dönemidir). Mesih’in antlaşmayı onayladığı hafta, çarmıha kadar üç buçuk yıl ve çarmıhtan sonra üç buçuk yıl olarak düzenlenmiştir. O hafta Mesih bütün insanları topluyordu; çünkü eğer yukarı kaldırılırsa bütün insanları toplayacağını söylemişti.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.

> Şimdi bu dünyanın yargılanma zamanıdır; şimdi bu dünyanın hükümdarı dışarı atılacak. Ben de yeryüzünden yukarı kaldırıldığımda, bütün insanları kendime çekeceğim. Yuhanna 12:31, 32.

The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.

Mesih’in antlaşmayı teyit ettiği ve insanları Kendisine topladığı iki bin beş yüz yirmi gün, Tanrı’nın antlaşmasının davası yüzünden başkaldıran halkını dağıttığı iki bin beş yüz yirmi yılı temsil eder. İsrail’in kuzey krallığına karşı uygulanan “yedi kez”, MÖ 723’te başlayıp 1798’de sona eren iki bin beş yüz yirmi yıllık dağıtılmayı temsil ediyordu. 538 yılı iki dönemi ayırır ve her biri bin iki yüz altmış yıl süren ardışık iki dönem oluşturur. İlk dönem putperestliğin mabedi ve orduyu çiğnemesini, ikinci dönem ise papalığın gerçekleştirdiği çiğnemeyi temsil eder.

The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.

MÖ 677’de başlayıp 1844’te sona eren, güney krallığına karşı iki bin beş yüz yirmi yıllık “yedi zaman”, 22 Ekim 1844’te sona erdi. Bu, antlaşmanın lanetinin bir sembolüdür ve Kefaret Günü’nde çalınması gereken jübile borusunun çalınmasıyla sonuçlanmıştır. 22 Ekim 1844’te başlayan antitipik Kefaret Günü bir zaman dönemini temsil eder. Bu, Araştırıcı Yargı dönemidir ve o zaman dilimi içinde, kutsal yedili döngüsüyle ilişkilendirilen jübile borusunun çalınması gerekiyordu.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Ama yedinci meleğin sesinin işitileceği günlerde, o seslenmeye başladığında, Tanrı’nın sırrı, bunu kulları olan peygamberlere bildirdiği gibi tamamlanacaktır. Vahiy 10:7.

The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

22 Ekim 1844'te başlayan yedinci borazanın çalınması, Levililer 25'te belirtildiği üzere, kutsal yedili döngüsünün Yovel borusunu temsil eder. Milleritler iki bin üç yüz yıllık peygamberlik sözünün tarihlenmesi konusunda nihayetinde haklıydılar ve Adventizm Büyük Hayal Kırıklığı'nın hemen sonrasında bunun daha fazlasını anlamaya başladı; ancak Miller'in iki bin üç yüz yıllık dönemle ilgili "mücevheri" bugün on kat daha parlak parlıyor. İki bin üç yüz yıllık dönem içinde temsil edilen yedi dönemin her peygamberlik özelliğinin, Levililer'in 25. ve 26. bölümlerindeki iki bin beş yüz yirmi yıl ("yedi kez") ile doğrudan bir peygamberlik bağlantısı vardır.

The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.

Milleritler, “kendilerini yücelttiler” ve “düştüler” diye nitelenen “senin halkının haydutları”nın Antiyokhos Epifanes’i simgelediği yönündeki dinden dönmüş Protestanlık ve Katoliklik iddiasını reddettiler ve haklıydılar. Tanrı’nın peygamberlik sözünde “görümü pekiştiren senin halkının haydutları” olarak temsil edilenin Roma olduğunu biliyor ve bu gerçeği savunuyorlardı; görümü pekiştiren, adı sanı pek bilinmeyen ve tarihsel açıdan önemsiz bir Suriyeli kral değil.

Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.

Bugün Adventist ilahiyatçılar “senin halkının haydutları”nın Antiochus Epiphanes olduğunu öğretiyor. Bugün, Millerit tarihinde, bir kenara bırakılmakta olan eski antlaşma halkının görümü anlamadığını ve anlayamayacağını savunan argüman (ki bu, “senin halkının haydutları”nın doğru anlaşılmasıyla temellendirilmektedir) yeniden bir kenara bırakılmakta olan eski antlaşma halkı tarafından tekrarlanmaktadır.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Vahiy olmayan yerde halk mahvolur; fakat kanunu tutan ne mutludur. Süleyman’ın Meselleri 29:18.

The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.

Milleritler, Levililer yirmi altıda geçen iki bin beş yüz yirmi yılın ("yedi zaman"), Kutsal Kitap’taki en uzun ve sonuncu zaman peygamberliği olduğunu doğru olarak öğrettiler, ancak Laodikya Adventizmi bu "mücevheri" 1863’te reddetti ve bugün, (görmek isteyenler tarafından), yalnızca Milleritlerin "yedi zaman"ı Kutsal Kitap’taki en uzun zaman peygamberliği olarak tanımlamakta haklı oldukları değil, aynı zamanda Tanrı’nın gazabı olan "lanet"in İsrail’in hem kuzey hem de güney krallıklarına karşı uygulandığı da görülebilir.

Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.

Bugün, Daniel kitabının (diğer peygamberler gibi) ele aldığı o iki gazabın ilgili sonuçlarının, Mesih'in Millerci tapınağı kurduğu kırk altı yıllık bir dönemin iki uç noktasını (ilki ve sonuncusu) oluşturduğu görülebilir; bu, Musa'nın çölde kurulan tapınak çadırının inşasına ilişkin talimatları almak üzere dağda kaldığı kırk altı günle, Ferisilerin, tüccarlar ve sarraflar tarafından “yıkılmış” bir tapınağın arındırılması yoluyla O'nun “diriltmesi” hakkında Mesih'le yaptıkları konuşmada atıfta bulundukları, Hirodes'in tapınağı yenilemesinin kırk altı yılıyla ve ayrıca kırk altı kromozomla yaratılmış olan insanî tapınağı, yani bedeninin dirilişiyle örneklenir. Bugün Millerci temel gerçekler her zamanki kadar doğrudur, ancak artık on kat daha derindir.

Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.

Bugün (görmek isteyenler için) görülebilir ki, Mesih, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinde kendisini Palmoni (Harika Sayıcı ya da Sırların Sayıcısı) olarak tanıttığında, iki bin üç yüz yılı temsil eden bir görüm ile iki bin beş yüz yirmi yılı temsil eden başka bir görüm arasındaki bağlantıyı ortaya koyuyordu. Bu iki peygamberlik döneminin ilişkisi fark edildiğinde, bunların papalık egemenliğinin bin iki yüz altmış yıllık dönemiyle doğrudan bağlantılı olduğu; bunun da Daniel kitabının on ikinci bölümündeki bin iki yüz doksan yıl ve aynı ayetteki bin üç yüz otuz beş yılla bağlantılı olduğu görülebilir.

The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.

Daniel sekizinci bölümün on üçüncü ve on dördüncü ayetlerindeki iki görümle ilişkili peygamberlik dönemlerinin çok daha fazla doğrudan bağlantısı vardır, fakat bunlar yalnızca görmek isteyenler tarafından fark edilir. Ama bugün, iki görümün bir araya getirdiği tüm zaman dönemlerinin bağlantılarının ötesinde, Palmoni adının (Harika Sayıcı ya da Sırların Sayıcısı) vahyi söz konusudur. Millerciler bu iki ayet konusunda haklıydı, ama sınırlıydılar ve bugün Adventizm tamamen ve bütünüyle karanlık içinde.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.

> Durun ve şaşın; bağırın, feryat edin: Onlar şarapla değil, sarhoşturlar; kuvvetli içkiyle değil, sendeleyip dururlar. Çünkü Rab üzerinize derin uyku ruhunu döktü ve gözlerinizi kapadı; peygamberlerinizin ve önderlerinizin — görenlerin — gözlerini perdeledi. Ve bütün görüm sizin için mühürlü bir kitabın sözleri gibi oldu; insanlar onu okur yazar birine verip, “Ne olur, bunu oku” derler; o da, “Okuyamam; çünkü mühürlüdür” der. Kitap okur yazar olmayana da verilip, “Ne olur, bunu oku” denir; o da, “Ben okur yazar değilim” der. Yeşaya 29:9-12.

Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.

Kardeş White, William Miller’a Vahiy Kitabı konusunda “büyük bir ışık” verildiğini belirtir; ancak Miller’in Vahiy’in 12., 13., 17. ve 18. bölümlerine dair anlayışı, açıkçası, doğru değildi. Bu yanlış anlayışlar iki kutsal çizelgede yer almaz; fakat Vahiy Kitabı’nın 9. bölümüyle ilgili olarak temsil edilen “mücevher”, İslam’ın Üç Vay ile temsil edildiğidir.

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> "Vaizler ve halk, Vahiy kitabını gizemli ve Kutsal Yazıların diğer bölümlerinden daha az önemli olarak gördüler. Fakat ben bu kitabın, son günlerde yaşayacak olanların özel yararı için verilmiş gerçek bir vahiy olduğunu ve onların gerçek konumlarını ve görevlerini belirlemelerinde onlara rehberlik etmesi için verildiğini gördüm. Tanrı, William Miller’ın zihnini peygamberlik sözlerine yöneltti ve ona Vahiy kitabı hakkında büyük bir ışık verdi." Erken Yazılar, 231.

The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.

White Kardeş’in yazılarındaki “büyük ışık” ifadesi çok açıklayıcıdır. Miller, kutsal melekler bu konularda “zihnini yönlendirdiği” için Vahiy’in kiliselerini, mühürlerini ve borazanlarını anladı. Miller’a verilen “büyük ışık” iki kutsal tabloda temsil edildi ve “büyük ışık” olan doktrinel gerçekler rüyasında “mücevherler” olarak tanımlandı. Adventizm’e o “büyük ışık” verildi ve 1863’ten itibaren onun üzerini sahte mücevherlerle örtmeye başladı. “Işık” ilkesinin özü şudur: “ışık”, Mesih’in bir kişiyi ya da bir halkı yargılamak için kullandığı şeydir.

Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.

“Işık” yalnızca bir halkı yargılamakla kalmaz; 1856’da yaptıkları gibi (bu, birçok örnekten yalnızca biridir) direnmeselerdi sahip olabilecekleri “ışık” da yargılar. “Işık”la ilişkilendirilen bir başka özellik, reddedilen “ışık”ın buna karşılık gelen ölçüde bir karanlık doğurmasıdır. Adventizm, Adventizmin temellerini temsil eden ve Tanrı tarafından Miller’a verilen “büyük ışığı” reddetti ve örtbas etti.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Yüzeyin altını gören, bütün insanların yüreklerini okuyan Biri, “büyük ışık” almış olanlar hakkında şöyle der: ‘Ahlaki ve ruhsal durumları yüzünden kederlenip hayrete düşmüyorlar.’ Evet, kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden haz duyuyor. Ben de onların aldanışlarını seçeceğim ve korkularını başlarına getireceğim; çünkü ben çağırdığımda, hiçbiri cevap vermedi; konuştuğumda işitmediler; ama gözlerimin önünde kötülük yaptılar ve hoşlanmadığım şeyi seçtiler.’ ‘Tanrı onlara güçlü bir aldanış gönderecek ki yalana inansınlar,’ çünkü kurtulabilmeleri için gerçeğe olan sevgiyi kabul etmediler, ‘ama haksızlıktan zevk aldılar.’ Yeşaya 66:3, 4; 2. Selanikliler 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Göksel Öğretmen sordu: 'Zihni, doğru temel üzerine inşa ettiğini ve Tanrı'nın senin işlerini kabul ettiğini iddia etmekten daha güçlü hangi aldanış kandırabilir; oysa gerçekte birçok işi dünyevi politika uyarınca yapıyor ve Yehova'ya karşı günah işliyorsun? Ah, bu, zihinleri ele geçiren büyük bir aldatmadır, büyüleyici bir yanılsamadır; "bir zamanlar gerçeği bilmiş" olan insanlar dindarlığın biçimini onun ruhu ve gücü sanıp, kendilerini zengin, malları artmış ve hiçbir şeye ihtiyaçları yok diye düşündüklerinde, oysa gerçekte her şeye ihtiyaçları vardır.' Tanıklıklar, cilt 8, 249, 250.

Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.

Adventizmin 1856'da hâline geldiği Laodikya, bir zamanlar "büyük ışık" verilmiş olanları temsil eder; ancak onlar "İkinci Selanikliler"deki "güçlü aldanış"ı almaya yazgılıdır; bu arada, sahte sikkeler ve mücevherler katarak inşa ettikleri yanlış temelin Tanrı tarafından belirlenmiş olduğuna inanırlar; oysa gerçekte kum üzerine kurulmuş bir temeldir. Adventizm, "büyük ışığa, büyük kanıtlara sahip olmuş bir kilise"dir; ama "Rabbin" "gönderdiği" "mesajı" bir kenara atmış bir "kilise"dir ve o zamandan beri "en mantıksız iddiaları ve yanlış varsayımları ve yanlış teorileri" kabul etmiştir.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> Kutsanmamış din adamları Tanrı'ya karşı saf tutuyor. Aynı nefeste hem Mesih'i hem de bu dünyanın tanrısını övüyorlar. Sözde Mesih'i kabul ederken, Barabba'yı kucaklıyorlar ve eylemleriyle, 'Bu Adam değil, Barabba' diyorlar. Bu satırları okuyan herkes dikkat etsin. Şeytan neler yapabileceğiyle övünüyor. Mesih'in kendi kilisesinde var olsun diye dua ettiği birliği bozabileceğini sanıyor. Şöyle diyor: 'Gidip bir yalan ruhu olacağım; aldatabildiklerimi aldatmak, eleştirmek, mahkûm etmek ve tahrif etmek için.' "Büyük ışık" ve büyük kanıtlar görmüş bir kilisede aldatmanın ve yalancı tanıklığın oğlu ağırlansın; o kilise Rab'bin gönderdiği mesajı bir kenara atacak ve en akıl dışı iddiaları, yanlış varsayımları ve sahte teorileri kabul edecektir. Şeytan onların budalalıklarına güler; çünkü gerçeğin ne olduğunu bilir.

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> Birçoğu, ellerinde Şeytan’ın cehennemî meşalesinden tutuşturulmuş sahte peygamberlik meşalesiyle kürsülerimizde duracak. Şüpheler ve imansızlık beslenirse, çok şey bildiklerini sanan halkın arasından sadık vaizler uzaklaştırılacak. “Bilmiş olsaydın,” dedi Mesih, “sen de, hiç değilse bu gününde, esenliğine ait olan şeyleri! Fakat şimdi bunlar gözlerinden gizlendi.”

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> Yine de, Tanrı'nın temeli sarsılmazdır. Rab kendisine ait olanları bilir. Kutsal kılınmış hizmetkârın ağzında hile bulunmamalıdır. Gün gibi açık olmalı, kötülüğün her türlü lekesinden arınmış bulunmalıdır. Kutsal kılınmış bir hizmet ve basın, bu itaatsiz kuşağın üzerine gerçeğin ışığını saçmada bir güç olacaktır. Işık, kardeşler, daha çok ışığa ihtiyacımız var. Siyon'da boru çalın; kutsal dağda alarm verin. Rab'bin ordusunu, kutsal kılınmış yüreklerle, Rab'bin halkına ne söyleyeceğini işitmek üzere toplayın; çünkü işitmek isteyen herkes için ışığını artırmıştır. Silahlanıp donansınlar ve savaşmaya, güçlü olana karşı Rab'bin yardımına koşmaya gelsinler. Bizzat Tanrı, İsrail için çalışacaktır. Her yalancı dil susturulacaktır. Meleklerin elleri, kurulmakta olan aldatıcı düzenleri altüst edecektir. Şeytan'ın kaleleri asla zafer kazanmayacaktır. Zafer, üçüncü meleğin mesajına eşlik edecektir. Rab'bin ordusunun komutanı Eriha'nın surlarını nasıl yıktıysa, Rab'bin buyruklarını tutan halkı da öylece zafer kazanacak ve karşıt unsurların tümü bozguna uğrayacaktır. Gökten gönderilmiş bir mesajla kendilerine gelmiş olan Tanrı'nın hizmetkârları hakkında hiçbir can yakınmasın. Artık onlarda kusur aramayın, 'Fazla kesinler; çok sert konuşuyorlar' demeyin. Sert konuşabilirler; ama bu gerekli değil mi? O'nun sesine ya da mesajına kulak vermezlerse, Tanrı dinleyenlerin kulaklarını çınlatacaktır. O, Tanrı'nın sözüne direnenleri kınayacaktır.

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> Şeytan, bir halk olarak aramıza, bizi azarlayıp paylayan ve hatalarımızı bırakmaya çağıran hiçbir şeyin girmemesi için mümkün olan her tedbiri almıştır. Ama Tanrı’nın sandığını taşıyacak bir halk vardır. İçimizden bazıları çıkıp gidecek; artık sandığı taşımayacaklar. Ama bunlar gerçeğe set çekmek için duvarlar dikemezler; çünkü o, sona kadar ileriye ve yukarıya doğru gidecektir. Geçmişte Tanrı insanlar yetiştirdi ve hâlâ O’nun buyruğunu yerine getirmeye hazırlanmış, fırsat bekleyen insanları vardır—yalnızca iyi karılmamış harçla sıvanmış duvarlar gibi olan kısıtlamaların içinden geçip gidecek insanlar. Tanrı Ruhunu insanların üzerine koyduğunda, onlar çalışır. Rab’bin sözünü ilan edecekler; seslerini boru gibi yükseltecekler. Gerçek, onların elinde küçülmeyecek veya gücünü yitirmeyecektir. Halka suçlarını ve Yakup’un evine günahlarını gösterecekler. Din Hizmetkârlarına Tanıklıklar, 409-411.

To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.

"the daily"nin şeytanî simgesini Mesih'in simgesi olarak tanımlamak, "aynı nefeste Mesih'i ve bu dünyanın tanrısını övmektir. Görünüşte Mesih'i kabul ederken, Barabbas'ı kucaklarlar ve davranışlarıyla, 'Bu Adam değil, Barabbas,' derler." Miller'ın rüyasında "mücevherler" olarak temsil edilen ve ayrıca iki kutsal tabloda görsel olarak gösterilen hakikatler, Miller'a verilmiş olan ve Adventizm'in reddettiği "büyük ışık"tır.

They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.

Şeytani bir sembolle Mesih’i yücelttiklerini beyan ediyor ve Tanrı’nın temeli üzerinde durduklarını iddia ediyorlar; oysa bu, o kusurlu öğretisel yapı üzerine yerini alan herkes için güçlü bir aldanış doğuran sahte bir temeldir. Güneşin altında yeni bir şey yoktur ve modern İsrail yalnızca kadim İsrail’in peygamberî izinde yürümektedir.

> “One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?

> Ruhumu ağırlaştıran bir mesele var: Işık ve gerçeğe sürekli direniş yüzünden yitirilen Tanrı sevgisinin büyük eksikliği ve faal hizmette bulunanların, kanıt üstüne kanıt yığılmışken bile, Tanrı’nın gönderdiği bildirinin işini etkisizleştirmek için kullandıkları nüfuz. Onlara Yahudi ulusunu gösteriyor ve şöyle soruyorum: Kardeşlerimizi, sınama süresinin sonuna dek, körce direnişin aynı yolundan geçmeye mi bırakacağız? Eğer bir halkın susmayacak, gece gündüz haykıracak ve Tanrı’nın verdiği uyarıları duyuracak gerçek ve sadık bekçilere ihtiyaç duyduğu bir zaman olduysa, o halk Yedinci Gün Adventistleridir. Büyük ışığa ve kutsanmış fırsatlara sahip olup, ayrıcalık bakımından Kapernaum gibi göğe kadar yüceltilmiş olanlar, bunları geliştirmedikleri için, kendilerine verilen ışığın büyüklüğüyle orantılı bir karanlığa mı bırakılacaklar?

> “I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

> Genel Konferans'ta toplanacak kardeşlerimize, Laodikelilere verilen mesaja kulak vermeleri için yalvarmak istiyorum. Onlarınki ne büyük bir körlük hali! Bu konu defalarca dikkatinize sunuldu, fakat ruhsal durumunuzdan duyduğunuz hoşnutsuzluk, bir reformu gerçekleştirecek kadar derin ve acı verici olmadı. 'Ben zenginim, servetçe çoğaldım, hiçbir şeye ihtiyacım yok' diyorsun; oysa sefil, zavallı, yoksul, kör ve çıplak olduğunu bilmiyorsun. Kendini aldatma suçu kiliselerimizin üzerindedir. Birçoğunun dini yaşamı bir yalandır. Manuscript Releases, cilt 16, 106, 107.

“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.

"Capernaum", İsa'nın kendi şehri olarak seçtiği kentti.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> Kapernaum’da, İsa gidip geliş seyahatleri arasında kalırdı ve orası “kendi şehri” olarak anılmaya başladı. Orası Celile Gölü’nün kıyısındaydı ve, bizzat üzerinde olmasa bile, Gennesaret’in güzel ovasının sınırlarına yakındı. The Desire of Ages, 252.

Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.

Mesih, eskiden Yeruşalim'i seçtiği gibi Kefernahum'u seçti.

> And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.

> Onun oğluna bir oymak vereceğim; öyle ki kulum Davut, adımı oraya koymak için kendime seçtiğim şehir olan Yeruşalim’de daima önümde bir kandili olsun. 1. Krallar 11:36.

Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.

Mesih, 1844’te Adventizmi kendi şehri olarak seçti ve 1863’e gelindiğinde, Adventizm Laodikya rahatlığı ve zenginliğinin bir simgesi olan "Eriha" şehrini yeniden inşa etmişti. Eski İsrail nasılsa, modern İsrail de öyledir. Adventizm, Tanrı’nın özel şehrinin vatandaşları olduklarına inanır, ancak vatandaşlığın kanıtını sağlayan "büyük ışık"ı reddetti. Eli, Hofni ve Pinehas zamanındaki Şilo gibi, Adventizm kendisine alma fırsatı verilmiş olan "büyük ışık"a göre yargılanacaktır.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> Kendilerini Tanrı’nın çocukları olarak ilan edenler arasında ne kadar az sabır gösterilmiştir, ne kadar çok acı söz söylenmiştir, inancımızdan olmayanlara karşı ne çok kınama dile getirilmiştir. Birçoğu, diğer kiliselere mensup olanlara büyük günahkârlar gözüyle bakmıştır; oysa Rab onları böyle görmemektedir. Diğer kiliselerin üyelerine bu şekilde bakanların, Tanrı’nın kudretli eli altında alçalmaya ihtiyaçları vardır. Onların kınadığı kişiler belki de pek az ışığa, az sayıda fırsat ve ayrıcalığa sahip olmuşlardır. Eğer bizim kiliselerimizin birçok üyesinin sahip olduğu ışığa sahip olsalardı, çok daha hızlı ilerleyebilir ve imanlarını dünyaya daha iyi temsil edebilirlerdi. Işıklarıyla övünüp de onun içinde yürümeyenler hakkında Mesih şöyle der: 'Ama size diyorum ki, yargı gününde Sur ve Sayda için durum sizinkinden daha katlanılabilir olacaktır. Ve sen, Kapernaum [büyük ışığa sahip olan Yedinci Gün Adventistleri], [ayrıcalık bakımından] göklere kadar yükseltilmiş olan, cehenneme indirileceksin; çünkü sende yapılan güçlü işler Sodom’da yapılmış olsaydı, bugüne dek ayakta kalırdı. Ama sana diyorum ki, yargı gününde Sodom diyarının hali seninkinden daha katlanılabilir olacaktır.' O sırada İsa karşılık verip şöyle dedi: 'Göklerin ve yerin Rabbi, Baba, sana şükrediyorum; çünkü bu şeyleri [kendi değerlendirmelerine göre] bilge ve akıllılardan gizledin ve bunları bebeklere açıkladın.'

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> "Ve şimdi, Rab diyor ki: Siz bütün bu işleri yaptığınız için, size erkenden kalkıp konuştuğum halde dinlemediniz; sizi çağırdım, ama cevap vermediniz; bu yüzden adımla anılan ve güvendiğiniz bu eve ve size ve atalarınıza verdiğim yere, Şilo'ya yaptığım gibi yapacağım. Ve sizi gözümün önünden atacağım; nasıl ki bütün kardeşlerinizi, hatta Efrayim'in bütün soyunu attıysam."

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> Rab, aramızda büyük önem taşıyan kurumlar kurmuştur ve bunlar, dünyevi kurumların yönetildiği gibi değil, Tanrı'nın düzenine göre yönetilmelidir. Mahvolmakta olan canlar her türlü yolla kurtulsun diye, yalnızca O'nun yüceliği gözetilerek yönetilmelidir. Ruh'tan gelen tanıklıklar Tanrı'nın halkına ulaştı; yine de birçoğu azarlamalara, uyarılara ve öğütlere kulak asmadı.

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> 'Şunu şimdi işitin, ey akılsız ve anlayışsız halk; gözü olup görmeyen, kulağı olup işitmeyen: Benden korkmaz mısınız? diyor Rab. Huzurumda titremez misiniz? Denize, aşamayacağı ebedî bir yasa ile kumdan sınır koyan Ben değil miyim? Dalgaları coşsa da üstün gelemezler; kükreseler de onu geçemezler. Ama bu halkın yüreği dönek ve isyankârdır; döndüler ve uzaklaştılar. Yüreklerinde, “Mevsiminde hem ilk yağmuru hem son yağmuru veren, bize hasadın belirlenmiş haftalarını ayıran Tanrımız Rab’den artık korkalım” demezler. Kötülükleriniz bunları sizden çevirdi, günahlarınız iyiyi sizden alıkoydu. ... Yetimin davasına bakmazlar, yine de refah içindedirler; yoksulun hakkını yargılamazlar. Bütün bunlar için cezalandırmayacak mıyım? diyor Rab; böyle bir ulustan canım öç almayacak mı?'

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> "Rab şöyle demeye mecbur mu kalacak, ‘Bu halk için dua etme; onlar için ne feryat ne de dua yükselt; bana şefaatte bulunma; çünkü seni işitmeyeceğim’? ‘Bu yüzden yağmurlar tutuldu ve geç yağmur olmadı. . . . Bundan böyle bana, “Babam, gençliğimin rehberisin” diye seslenmeyecek misin?’" Review and Herald, 1 Ağustos 1893.

We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.

Vahiy Kitabı konusunda William Miller’e verilen “büyük ışık” üzerine incelememizi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

> Mesih, gerçek dini örneklemek ve insanların yüreklerini ve eylemlerini yönetmesi gereken ilkeleri yüceltmek üzere dünyaya geldiğinde, böylesine büyük bir ışık almış olanların üzerinde yalan öylesine derin bir hâkimiyet kurmuştu ki, artık ışığı kavrayamaz olmuşlardı ve gerçeğin uğruna geleneği bırakmaya hiç de meyilli değillerdi. Göksel Öğretmeni reddettiler, kendi adet ve uydurmalarını koruyabilmek için yüceliğin Rabbi’ni çarmıha gerdiler. Aynı ruh bugün dünyada da kendini göstermektedir. İnsanlar, gelenekleri sarsılır ve yeni bir düzen getirilir diye, gerçeği araştırmaya isteksizdir. İnsanlıkta sürekli bir yanılma eğilimi vardır ve insanlar doğal olarak insan düşüncelerini ve bilgiyi fazlasıyla yüceltmeye meyillidir; oysa ilahi ve ebedi olan ne fark edilir ne de takdir edilir. Şabat Okulu Çalışması Üzerine Öğütler, 47.

Back to Articles