Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Two

Amerika için Gelecek ve 18 Temmuz 2020 - Sayı İki

Eating the Message

Mesajı Yemek

Author

Jeff Pippenger

Published

August 24, 2023

Formats

PDF
Word

Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

Sınanma süresi sona ermeden hemen önce, “Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme” emri verilir.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ve bana şöyle dedi: Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü vakit yakındır. Adaletsiz olan yine adaletsiz kalsın; murdar olan yine murdar kalsın; doğru olan yine doğruluğunu sürdürsün; kutsal olan yine kutsallığını sürdürsün. Vahiy 22:10, 11.

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

Vahiy'in beşinci bölümünde, Tanrı Baba tahtında oturmaktadır ve elinde yedi mühürle mühürlenmiş bir kitap vardır.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

> Ve tahtta oturanın sağ elinde, içi de dışı da yazılı, yedi mühürle mühürlenmiş bir tomar gördüm. Vahiy 5:1.

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

Birinci ayetten başlayıp yedinci bölüme kadar süren anlatıda, Yahuda oymağının Aslanı olarak temsil edilen İsa’nın, kitabı Babasının elinden alan ve mühürleri kademeli olarak açmaya başlayan kişi olduğunu görürüz. Altıncı mührü açıp mühürle temsil edilen mesajı sunduğunda, altıncı bölüm sona erer. Bu bölüm, yedinci bölüme geçiş sağlayan bir soruyla biter; yedinci bölümde, altıncı bölümün son ayetinde gündeme getirilen sorunun yanıtını buluruz.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Çünkü O'nun gazabının büyük günü geldi; ve kim ayakta durabilecektir? Vahiy 6:17.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

Yedinci bölüm, yüz kırk dört bini ve "büyük kalabalık"ı tanıtır. Tanrı'nın halkı yedinci bölümde sunulduktan sonra, mühürlerin yedincisi, yani sonuncusu açılır. Vahiy Kitabı'nda mühürlenmiş olan tek diğer peygamberlik sözü, onuncu bölümdeki yedi gök gürlemesidir. Basitçe ifade etmek gerekirse, Vahiy Kitabı'nda mühürlenmiş olup sınama süresi kapanmadan önce mührü açılabilecek tek peygamberlik sözü "yedi gök gürlemesi"dir.

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

Yıllardır, hatta on yıllardır, Future for America "yedi gök gürültüsü"nün neyi temsil ettiğini belirlemiştir. "Yedi gök gürültüsü", Millerit hareketinin 11 Ağustos 1840'tan 22 Ekim 1844'e kadar olan tarihini temsil eder. Sister White bu gerçeği doğrular ve ayrıca "yedi gök gürültüsü"nün "kendi sıralarıyla açıklanacak gelecekteki olayları" da temsil ettiğini ekler. Bu gerçeklerin ayrıntılı bir sunumu, bu peygamberlik gerçeklerine aşina olmayanlar için Habakkuk'un Tabloları'nda bulunabilir.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

Geçmişte sunulan yedi gökgürlemesine ilişkin gerçek hâlâ gerçektir; ancak bu yılın Ağustos ayından beri Rab bu konuların üzerinden elini çekmiş ve daha fazla anlayış açığa çıkmıştır. Vahiy’in onuncu bölümüyle başlayacağız, ardından Bayan White’ın bölümle ilgili yorumunu ele alacağız. Bunu yapmadan önce, yedi gökgürlemesinin ele alınışıyla ilgisi olmayan iki noktayı belirlememiz gerekiyor.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

Birinci nokta şu: Şimdi açığa çıkarılan yedi gök gürültüsünün gerçeğinin tespiti, yedi gök gürültüsünün temsil ettiği her şeyi yerine oturtmak için birkaç hakikat çizgisi gerektirir. Burada —dua ediyorum— kutsalların sabrı söz konusudur. Bununla bağlantılı ikinci nokta ise, bu makalelerin sesli sunumunu oluşturan programın okuma ve konuşma süresine ilişkin bir sınırlamasının bulunmasıdır. Makalelerin her birinin bu süreye sığması gerekir. Bu çalışmanın en başından şunu belirtmeliyim: Yedi gök gürültüsünün temsil ettiği gerçeği ortaya koymak için birkaç makale gerekecek. Şimdi onuncu bölüme geçelim.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

> Ve gökten inen, buluta bürünmüş başka bir güçlü melek gördüm; başının üzerinde bir gökkuşağı vardı, yüzü sanki güneş gibiydi, ayakları ise ateş sütunları gibiydi. Elinde açık küçük bir kitapçık vardı; sağ ayağını denizin üzerine, sol ayağını yeryüzü üzerine koydu ve aslan kükrediğinde olduğu gibi yüksek bir sesle haykırdı; haykırdığı anda yedi gök gürlemesi ses verdi. Ve yedi gök gürlemesi ses verince yazmaya hazırlanıyordum; fakat gökten bana, “Yedi gök gürlemesinin söylediklerini mühürle ve onları yazma” diyen bir ses işittim. Ve denizin üzerinde ve yeryüzünün üzerinde durduğunu gördüğüm melek elini göğe kaldırdı ve sonsuzlara dek yaşayan, göğü ve içindekileri, yeri ve içindekileri, denizi ve içindekileri yaratan üzerine ant içti ki artık zaman olmayacak. Ama yedinci meleğin sesinin duyulacağı günlerde, o ses vermeye başladığında, Tanrı’nın sırrı, kullarına, peygamberlere bildirdiği gibi tamamlanacaktır. Ve gökten işittiğim ses yine bana konuştu ve dedi ki: Git, denizin ve yeryüzünün üzerinde duran meleğin elinde açık olan o küçük kitapçığı al. Ben de meleğin yanına gidip ona, “Bana o küçük kitapçığı ver” dedim. O da bana dedi ki: “Al, onu yiyip bitir; karnını acılaştıracak, ama ağzında bal gibi tatlı olacak.” Ve küçük kitapçığı meleğin elinden alıp yiyip bitirdim; ağzımda bal gibi tatlıydı, ama onu yer yemez karnım acılaştı. Ve bana dedi ki: “Yine birçok halkın, ulusun, dilin ve kralın önünde peygamberlik etmelisin.” Vahiy 10:1-11.

Commenting on chapter ten, Sister White states:

Onuncu bölüm hakkında yorum yaparken, White Hanım şöyle belirtir:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> Yuhanna’ya yol gösteren kudretli melek, İsa Mesih’ten başkası değildi. Sağ ayağını denizin, sol ayağını karanın üzerine koyması, Şeytan’la büyük çekişmenin kapanış sahnelerinde üstlendiği rolü gösterir. Bu duruş, tüm yeryüzü üzerindeki en üstün güç ve yetkisini ifade eder. Çekişme çağdan çağa daha da güçlenmiş ve kararlılık kazanmış, karanlık güçlerin ustalıklı faaliyetleri doruğa ulaştığında yaşanacak kapanış sahnelerine kadar da böyle devam edecektir. Şeytan, kötü insanlarla birleşerek, gerçeğin sevgisini kabul etmeyen tüm dünyayı ve kiliseleri aldatacaktır. Ama kudretli melek dikkat istiyor. Gür bir sesle haykırıyor. Gerçeğe karşı çıkmak için Şeytan’la birleşenlere sesinin güç ve yetkesini gösterecek.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> Bu yedi gök gürültüsü seslerini dile getirdikten sonra, küçük kitapla ilgili olarak Yuhanna’ya, Daniel’e olduğu gibi şu buyruk gelir: ‘Yedi gök gürültüsünün söylediklerini mühürle.’ Bunlar, sırayla açığa çıkarılacak gelecekteki olaylarla ilgilidir. Günlerin sonunda Daniel, kendisine düşen yerde duracaktır. Yuhanna küçük kitabın mühürünün açıldığını görür. Böylece Daniel’in peygamberlik sözleri, dünyaya verilecek birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajlarında yerli yerine oturur. Küçük kitabın mühürünün açılması, zamana ilişkin mesajdı.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> Daniel kitabı ile Vahiy kitabı birdir. Biri bir peygamberliktir, diğeri bir vahiydir; biri mühürlü bir kitap, diğeri açılmış bir kitaptır. Yuhanna, gök gürültülerinin dile getirdiği sırları işitti, ama onları yazmaması emredildi.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Yedi gök gürlemesinde ifade edilen, Yuhanna’ya verilen özel ışık, birinci ve ikinci meleklerin mesajları çerçevesinde gerçekleşecek olayların bir tasviriydi. Halkın bunları bilmesi en uygunu değildi, çünkü imanlarının mutlaka sınanması gerekiyordu. Tanrı’nın düzeni içinde en harika ve ileri gerçekler ilan edilecekti. Birinci ve ikinci meleklerin mesajları ilan edilecekti, ancak bu mesajlar kendi özel görevlerini yerine getirmeden önce daha fazla ışık açıklanmayacaktı. Bu, bir ayağı denizin üzerinde duran meleğin, en ciddi yeminle artık zamanın olmayacağını ilan etmesiyle temsil edilir. Yedinci Gün Adventist Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

11 Ağustos 1840’ta inen “güçlü melek” Mesih’ti ve elinde, Yuhanna’ya yemesi söylenen bir mesaj vardı. Yuhanna’nın yediği şey bir mesajdı, ancak bu açıkça dünyaya değil, Tanrı’nın halkına götürülmesi gereken bir mesajdı. Bu pasajda hedef kitlenin kim olduğunu görmek önemlidir; çünkü Mesih 11 Ağustos 1840’ta inerek birinci meleğin mesajının güç kazanmasını işaretlemiş ve böylece bu mesajın tüm dünyaya ne zaman taşınacağını belirtmiş olsa da, Yuhanna’nın yemesi gereken küçük kitapçık, Protestanlığın önderlik görevini Milleritlere devrettiği zamanı tanımlamaktadır. Mesih küçük kitapçıkla indiğinde, çöldeki kiliseyle olan antlaşma ilişkisini sona erdirdi ve aynı zamanda Millerit halkını yeni seçilmiş antlaşma halkı olarak belirledi. Milleritler, daha önce Tanrı’nın halkı olmayan bir halktı. Peygamberler birbirleriyle asla çelişmez.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me wh en he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

> Ve bana dedi ki: İnsanoğlu, ayağa kalk; seninle konuşacağım. O benimle konuşurken ruh içime girdi ve beni ayağa kaldırdı; böylece benimle konuşanı işittim. Ve bana dedi ki: İnsanoğlu, seni İsrailoğullarına, bana başkaldırmış asi bir ulusa gönderiyorum; onlar ve ataları bugüne kadar bana karşı günah işlediler. Çünkü onlar küstah çocuklar ve yürekleri katıdır. Seni onlara gönderiyorum; onlara şöyle diyeceksin: Rab Tanrı böyle diyor. İster dinlesinler ister reddetsinler (çünkü asi bir halktırlar), yine de aralarında bir peygamber bulunduğunu bilecekler. Ve sen, insanoğlu, onlardan da sözlerinden de korkma; dikenler ve çalılar arasında olsan, akrepler arasında yaşasan bile. Sözlerinden korkma, bakışlarından yılma; asi bir halk olsalar da. Onlara benim sözlerimi söyleyeceksin; ister dinlesinler ister reddetsinler; çünkü pek asidirler. Ama sen, insanoğlu, sana söylediklerimi dinle; o asi halk gibi sen de asi olma; ağzını aç ve sana verdiğimi ye. Baktım ki bana doğru bir el uzatıldı; ve işte elinde bir kitap tomarı vardı; onu önüme serdi; önlü arkalı yazılıydı; içinde ağıtlar, yas ve felaket yazılıydı. Ayrıca bana dedi ki: İnsanoğlu, bulduğunu ye; bu tomarı ye ve git, İsrail halkına konuş. Ben de ağzımı açtım ve o bana o tomarı yedirdi. Ve bana dedi ki: İnsanoğlu, karnını doyur ve sana verdiğim bu tomarla bağırsaklarını doldur. Ben de onu yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı. Ve bana dedi ki: İnsanoğlu, kalk, İsrail halkına git ve onlara benim sözlerimle konuş. Çünkü sen garip bir konuşma ve zor bir dil kullanan bir halka değil, İsrail halkına gönderildin; sözlerini anlayamayacağın, garip konuşan, dili zor olan birçok halka değil. Seni onlara göndermiş olsaydım, kuşkusuz seni dinlerlerdi. Ama İsrail halkı seni dinlemeyecek; çünkü beni dinlemek istemiyorlar; çünkü bütün İsrail halkı küstah ve yürekleri katıdır. İşte, yüzünü onların yüzlerine karşı güçlü kıldım, alnını onların alınlarına karşı sağlam kıldım. Çakmak taşından daha sert, elmas gibi alnını yaptım; onlardan korkma, bakışlarından yılma; asi bir halk olsalar da. Ayrıca bana dedi ki: İnsanoğlu, sana söyleyeceğim bütün sözleri yüreğine al ve kulaklarınla işit. Hezekiel 2:1-3:10.

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

Mesih, Yuhanna’nın alıp yediği küçük tomarla indiğinde, bu tomar Yuhanna’nın ağzında “tatlılıkta bal gibiydi.” Vahyi alan Yuhanna da Hezekiel de Mesih’in “elinden” bir mesaj alır. Hezekiel’in ve dolayısıyla Yuhanna’nın iletmesi gereken mesaj “İsrail evi”neydi; İsrail’in dışındakilere değil. İsrail’in dışındakiler bu mesajı duymuş olsalardı onu kabul ederlerdi; ama İsrail değil, çünkü İsrail’in “bütün evi” “küstah ve katı yüreklidir.” İsrail’in tüm evi (bütün ev) bütünüyle isyankârdı. 1840’ta İsrail, Vahiy’in onuncu bölümünde çölde bulunan kilise olarak temsil edildi. Sınama sürelerini doldurmuşlardı.

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

Her ne kadar mesaj İsrail tarafından işitilmeyecek olsa da, peygambere yine de küçük kitabın mesajını onlara götürmesi emredildi; amaç, birinci meleğin ışığını reddetmelerinden onları sorumlu tutmaktı. Yargı kitaplarında, “aralarında” bulunmuş olan “peygamber”in mesajını işitmeyi reddettikleri için sorumlu tutulacaklardı. Peygamberi reddetmek, Cebrail meleği tarafından peygambere verilmiş olan mesajı reddetmektir; Cebrail ise o mesajı Mesih’ten almıştı; Mesih de onu Baba’dan almıştı. Mesih, elinde küçük kitabın mesajıyla indiğinde, bu, O’nun vaftizinde Kutsal Ruh’un inişiyle paralellik taşıyordu. Bu durum, Musa’nın yanan çalıdaki deneyimiyle önceden örneklendirilmişti ve aynı yol işareti her reform hareketinde bulunur.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> "Tanrı’nın yeryüzündeki işi, çağdan çağa, her büyük reform ya da dinî harekette dikkat çekici bir benzerlik sergiler. Tanrı’nın insanlarla muamelesinin ilkeleri her zaman aynıdır. Günümüzdeki önemli hareketlerin geçmiştekilerde bir karşılığı vardır ve kilisenin eski çağlardaki deneyimi, kendi zamanımız için büyük değer taşıyan dersler içerir." Büyük Tartışma, 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

11 Ağustos 1840'ta Osmanlı üstünlüğünün sona ermesi (ki bu, Yuhanna ile Hezekiel'in Mesih'in "elinde" bulunan küçük kitabı yedikleri zamandır), 1798'de "son zaman"a "gelmiş" olan birinci meleğin mesajının "güçlendirilmesini" işaret eder. Bu, Millercilerin başlıca peygamberlik kuralı olan "bir gün bir yıl" ilkesinin teyidiyle "güçlendirildi". Mesih daha sonra, vaftizinde yaptığı gibi, Millerci tapınağın temelini atmaya başladı.

> “Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

> Nathanael’in tereddütlü imanı artık güçlendi ve şöyle cevap verdi: “Rabbî, sen Tanrı’nın Oğlusun; sen İsrail’in Kralısın.” İsa ona şöyle cevap verdi: “Sana, seni incir ağacının altında gördüğümü söylediğim için mi iman ettin? Bunlardan daha büyük şeyler göreceksin.” Ve ona dedi ki: “Doğrusu, doğrusu size derim ki, bundan böyle göklerin açıldığını ve Tanrı’nın meleklerinin İnsanoğlu’nun üzerinde çıkıp indiğini göreceksiniz.”

> “In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

> "Bu ilk birkaç öğrencinin aracılığıyla Hristiyan kilisesinin temeli bireysel çabayla atılıyordu. Yuhanna önce öğrencilerinden ikisini Mesih'e yönlendirdi. Sonra bunlardan biri kardeşini buldu ve onu Mesih'e getirdi. Ardından Filipus'u kendisini izlemeye çağırdı ve o da Natanael'i aramaya gitti." Peygamberlik Ruhu, 2. cilt, 66.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

11 Ağustos 1840’ta Mesih, elinde açık duran küçük kitapla indiğinde, bu, Mesih’in yeryüzündeki yaşamındaki reform hareketinde simgesel olarak önceden gösterilmişti; çünkü her reform hareketi aynı yol işaretlerine sahiptir. Musa’nın öncülük ettiği reform hareketinde de aynı yol işareti vardı. Musa’nın yanan çalıda yaşadığı deneyim, Mesih’in vaftizinde Kutsal Ruh’un inişini simgeliyordu; bu da 1840’ı simgeliyordu; bu da Vahiy 18’deki güçlü meleğin indiği 11 Eylül 2001’i simgeler.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

Birinci meleğin mesajının "gelişi", ikinci meleğin mesajının "gelişi" ve üçüncü meleğin mesajının "gelişi" melekler tarafından temsil edilir. Birinci meleğin elinde küçük bir kitap vardır, ikinci meleğin elinde bir yazı vardı ve üçüncü meleğin elinde bir parşömen vardı. İki ya da üçünün tanıklığıyla bir gerçek doğrulanır. Üç meleğin de, ister gelişlerinde ister güçlendirilmelerinde, elinde bir mesaj vardır.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

Yuhanna ve Hezekiel, birinci meleğin mesajının 'güçlendirildiği' sırada onu yiyenleri temsil ederler; bu, birinci meleğin mesajının 1798'de 'geldiği' zamandan farklı bir tarihî dönüm noktasıdır.

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

Bir mesajın "gelişi" ile onun "güç kazanması" arasındaki fark, dikkat edilmesi son derece önemli bir ayrımdır. Aşağıdaki pasajı incelerken, birinci meleğin amacının, Vahiy on sekizde yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatan meleğin amacıyla aynı olduğuna dikkat edin. Ayrıca, her mesajın bir bölünmeye yol açarak tapınanları iki sınıfa ayırdığına dikkat edin.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> Bana, yeryüzünde olup biten işe bütün göğün gösterdiği ilgi gösterildi. İsa, kudretli bir meleğe [ilk melek] inip yeryüzünün sakinlerini ikinci gelişine hazırlanmaları için uyarması görevini verdi. Melek, gökte İsa’nın huzurundan ayrılırken, son derece parlak ve görkemli bir ışık onun önünden gidiyordu. Görevinin, yeryüzünü kendi görkemiyle aydınlatmak ve insanları Tanrı’nın yaklaşan gazabı konusunda uyarmak olduğu bana söylendi. Kalabalıklar ışığı kabul etti. Bunlardan bazıları çok ciddi görünüyordu, diğerleri ise sevinçli ve mest olmuştu. Işığı kabul edenlerin hepsi yüzlerini göğe çevirdi ve Tanrı’yı yüceltti. Her ne kadar herkesin üzerine saçılmış olsa da, bazıları yalnızca onun etkisi altına girdi, ancak onu yürekten kabul etmedi. Birçoğu büyük bir öfkeyle doldu. Din görevlileri ve halk, kötülerle birleşti ve kudretli meleğin saçtığı ışığa şiddetle karşı koydu. Ama onu kabul edenlerin hepsi dünyadan uzaklaştı ve birbirleriyle sıkı sıkıya birleşti.

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

> Şeytan ve melekleri, mümkün olduğu kadar çok kişinin zihnini ışıktan uzaklaştırmak için var gücüyle çalışıyorlardı. Onu reddedenler karanlıkta bırakıldı. Tanrı’nın meleğinin, göksel kökenli mesaj onlara sunulurken ortaya koydukları karakteri kaydetmek için, O’na bağlı olduğunu söyleyen halkını en derin bir dikkatle izlediğini gördüm. Ve İsa’ya sevgi duyduklarını söyleyen pek çok kişi göksel mesaja küçümseme, alay ve nefretle sırt çevirirken, elinde bir parşömen bulunan bir melek utanç verici kaydı tuttu. İsa’nın kendisine bağlı olduğunu söyleyen izleyicileri tarafından bu şekilde hor görülmesine karşı bütün gök öfkeyle doldu.

> “I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

> Güvenenlerin, Rab’lerini beklenen zamanda göremeyince yaşadıkları hayal kırıklığını gördüm. Geleceği gizlemek ve halkını bir karar noktasına getirmek Tanrı’nın amacıydı. Mesih’in gelişine dair belirli bir zaman vaaz edilmeden, Tanrı’nın tasarladığı iş gerçekleşmiş olmazdı. Şeytan, yargıyla ve imtihan devresinin sonuyla bağlantılı büyük olayları çok uzak bir geleceğe bakarak beklemeleri için birçok kişiyi yönlendiriyordu. Halkın, şu an için ciddi bir hazırlık arayışına sevk edilmesi gerekliydi.

> “As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

> Zaman geçtikçe, meleğin ışığını tam olarak kabul etmemiş olanlar mesajı hor görenlerle birleşti ve hayal kırıklığına uğrayanlara dönüp alay ettiler. Melekler, Mesih’in kendilerini O’nun takipçisi olarak ilan edenlerin durumunu kayda geçirdi. Belirlenmiş zamanın geçmesi onları sınayıp ortaya çıkarmıştı ve pek çoğu terazide tartıldı, eksik bulundu. Yüksek sesle Hristiyan olduklarını iddia ediyorlardı; ne var ki neredeyse her bakımdan Mesih’i izlemekte başarısız oldular. Şeytan, İsa’nın sözde takipçilerinin durumuna sevinçle coştu.

> “He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

> Onları tuzağına düşürmüştü. Çoğunluğu doğru yoldan ayrılmaya sevk etmişti ve onlar göğe başka bir yoldan tırmanmaya çalışıyorlardı. Melekler, Siyon’da saf ve kutsal olanların günahkârlarla ve dünyayı seven ikiyüzlülerle birbirine karıştığını gördüler. İsa’nın gerçek öğrencilerini gözetip kollamışlardı; ama yozlaşmış olanlar kutsal olanları etkiliyordu. Kalpleri İsa’yı görme arzusu ile yanıp tutuşanlara, kendilerini kardeşleri olarak tanıtanlar O’nun gelişinden söz etmeyi yasaklıyorlardı. Melekler durumu izlediler ve Rab’lerinin gelişini seven geriye kalanlara sempati duydular.

> “Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

> Başka bir kudretli melek [ikinci melek] yeryüzüne inmesi için görevlendirildi. İsa onun eline bir yazı verdi ve yeryüzüne geldiğinde, 'Babil düştü, düştü' diye haykırdı. Sonra hayal kırıklığına uğrayanların yeniden gözlerini göğe kaldırdıklarını, Rab'lerinin gelişini imanla ve umutla beklediklerini gördüm. Ama birçoğu sanki uyuyormuş gibi, uyuşuk bir halde kalmış görünüyordu; yine de yüzlerinde derin bir kederin izini görebiliyordum. Hayal kırıklığına uğrayanlar Kutsal Yazılardan bekleme zamanında olduklarını ve görümün gerçekleşmesini sabırla beklemeleri gerektiğini anladılar. Rab'lerini 1843'te beklemelerine yol açan aynı kanıtlar, O'nu 1844'te beklemelerine de yol açtı. Yine de çoğunluğun, imanlarına 1843'te damgasını vuran o coşkuya sahip olmadığını gördüm. Hayal kırıklıkları imanlarını zayıflatmıştı.

> “As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

> Tanrı’nın halkı ikinci meleğin çağrısında birleşince, gök orduları bu mesajın etkisini en derin ilgiyle izledi. Hristiyan adını taşıyan birçok kişinin, hayal kırıklığına uğramış olanlara küçümseme ve alayla yüklendiklerini gördüler. Alaycı dudaklardan, “Henüz göğe alınmadınız!” sözleri dökülürken, bir melek bunları yazdı. Melek, “Tanrı ile alay ediyorlar,” dedi. Dikkatim, eski zamanlarda işlenmiş benzer bir günaha yöneltildi. İlyas göğe alınmıştı ve pelerini Elisa’nın üzerine düşmüştü. O zaman, Tanrı adamını hor görmeyi anne babalarından öğrenmiş kötü gençler Elisa’nın peşine düşüp alay ederek, “Çık yukarı, ey kel baş; çık yukarı, ey kel baş!” diye bağırdılar. O’nun hizmetkârına bu şekilde hakaret etmekle Tanrı’ya hakaret ettiler ve cezalarını oracıkta buldular. Aynı şekilde, kutsalların göğe alınacağı düşüncesiyle alay edip küçümseyenler de Tanrı’nın gazabına uğrayacak ve Yaratıcılarıyla oyun etmenin hafife alınacak bir şey olmadığını hissedeceklerdir.

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

> İsa, O’nun halkının zayıflamış imanını canlandırıp güçlendirmek ve onları ikinci meleğin mesajını ve yakında gökte atılacak önemli adımı anlamaya hazırlamak için diğer melekleri hızla uçmaları konusunda görevlendirdi. Bu meleklerin İsa’dan büyük bir güç ve ışık aldıklarını ve görevlerini yerine getirip ikinci meleğin işine yardım etmek üzere hızla yeryüzüne uçtuklarını gördüm. Melekler, “İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın,” diye haykırırken, Tanrı’nın halkının üzerine büyük bir ışık parladı. Sonra bu hayal kırıklığına uğramış olanların ayağa kalktıklarını ve ikinci melekle uyum içinde, “İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın,” diye ilan ettiklerini gördüm. Meleklerden gelen ışık her yerde karanlığı delip geçti. Şeytan ve onun melekleri bu ışığın yayılmasını ve amaçlanan etkisini göstermesini engellemeye çalıştılar. Gökten gelen meleklerle çekişiyor, Tanrı’nın halkı aldattığını ve bütün ışıklarına ve güçlerine rağmen dünyayı Mesih’in gelmekte olduğuna inandıramayacaklarını onlara söylüyorlardı. Ama Şeytan yolu tıkamaya ve halkın zihinlerini ışıktan uzaklaştırmaya çabalasa da, Tanrı’nın melekleri işlerini sürdürdüler....

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

> "İsa’nın Kutsal Yer’deki hizmeti sona erip En Kutsal Yer’e geçtiğinde ve içinde Tanrı’nın yasası bulunan sandığın önünde durduğunda, dünyaya üçüncü bir mesajla başka bir kudretli melek gönderdi. Meleğin eline bir parşömen verildi ve o, güç ve ihtişam içinde yeryüzüne inerken, insanoğluna şimdiye dek ulaştırılmış en korkunç tehditle birlikte dehşet verici bir uyarıyı ilan etti. Bu mesaj, önlerinde duran ayartı ve ıstırap saatini onlara göstererek Tanrı’nın çocuklarını tetikte tutmak için tasarlanmıştı. Melek şöyle dedi: ‘Canavar ve onun suretiyle yüz yüze bir mücadeleye sürüklenecekler. Sonsuz yaşam için tek umutları sebat etmektir. Canları tehlikede olsa bile gerçeğe sıkı sıkıya sarılmalıdırlar.’ Üçüncü melek mesajını şöyle bitirir: ‘İşte burada kutsalların sabrı vardır; burada Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar vardır.’ Bu sözleri tekrar ederken, göksel tapınağı işaret etti. Bu mesajı benimseyen herkesin zihni, İsa’nın sandığın önünde durduğu En Kutsal Yer’e yönlendirilir; O, merhametin hâlâ sürdüğü herkes için ve Tanrı’nın yasasını bilmeden çiğnemiş olanlar için son aracılığını yapmaktadır. Bu kefaret, hem yaşayan doğrular hem de ölmüş doğrular için yapılmaktadır. Mesih’e güvenerek ölen, fakat Tanrı’nın buyrukları üzerine ışığı almamış oldukları için bu buyrukların ilkelerini çiğnerken bilmeden günah işlemiş olanların hepsi buna dahildir." Early Writings, 245-254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

Aynı kitabın birkaç sayfa ilerisinde, az önce anılan aynı kavramları ele alırken, Bayan White, Millerci tarihteki üç mesajın reddinin Mesih’in tarihinde örneklenmiş olduğunu belirtir. Orada, bir sonraki sınamaya geçilebilmesi için her bir sınamada başarılı olunmasını gerektiren ilerleyici bir sınama sürecini tanımlayan iki tanık sunar.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> Ben iyi korunmuş ve sarsılmaz duran bir topluluk gördüm; cemaatin yerleşik imanını sarsmak isteyenleri hiçbir surette tasvip etmiyorlardı. Tanrı onlara hoşnutlukla baktı. Bana üç basamak gösterildi—birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajları. Yanımdaki melek şöyle dedi: “Bu mesajlardan bir taşını yerinden oynatan ya da bir çivisini kıpırdatanın vay haline. Bu mesajların doğru anlaşılması hayati önemdedir. Canların kaderi, onların nasıl kabul edildiklerine bağlıdır.” Yine bu mesajların içinden geçirildim ve Tanrı’nın halkının deneyimlerini ne denli pahalıya mal ederek edindiklerini gördüm. Bu, çok acı çekme ve şiddetli mücadeleler yoluyla elde edilmişti. Tanrı onları adım adım yönlendirmiş, sonunda onları sağlam, sarsılmaz bir platformun üzerine yerleştirmişti. Bazı kişilerin platforma yaklaşıp temeli incelediklerini gördüm. Kimileri sevinçle derhal üzerine çıktı. Diğerleri ise temelde kusur bulmaya başladılar. İyileştirmeler yapılmasını istediler; o zaman platform daha mükemmel olacak ve insanlar çok daha mutlu olacaktı. Bazıları onu incelemek için platformdan inip temelin yanlış atılmış olduğunu ilan ettiler. Fakat gördüm ki neredeyse hepsi platform üzerinde sıkı sıkıya duruyor ve inenlere şikayetlerine son vermeleri için öğütte bulunuyorlardı; çünkü Tanrı Usta Yapıcıydı ve onlar O’na karşı savaşıyorlardı. Onları sağlam platforma getirmiş olan Tanrı’nın harika işlerini anlattılar ve birlik içinde gözlerini göğe kaldırıp yüksek sesle Tanrı’yı yücelttiler. Bu, şikayet etmiş ve platformdan ayrılmış olanların bazısını etkiledi; onlar da alçakgönüllü bir ifadeyle yeniden onun üzerine çıktılar.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> Dikkatim Mesih'in ilk gelişinin ilanına geri yöneltildi. İsa'nın yolunu hazırlamak için Yahya, İlyas'ın ruhu ve gücüyle [birinci meleğin mesajını temsil eden] gönderildi. Yahya'nın tanıklığını reddedenler, İsa'nın öğretilerinden [ikinci meleğin mesajını temsil eden] yarar görmediler. Onun gelişini önceden bildiren mesaja karşı çıkışları, O'nun Mesih olduğuna dair en güçlü kanıtı kolayca kabul edemez hale gelmelerine yol açtı. Şeytan, Yahya'nın mesajını reddedenleri daha da ileri götürerek, Mesih'i reddedip çarmıha germeye [üçüncü meleğin mesajını temsil eden] sevk etti. Böyle yapmakla, kendilerini, göksel tapınağa giden yolu onlara öğretecek olan Pentekost günündeki bereketi [Vahiy 18'deki meleği temsil eden] alamayacakları bir konuma koydular. Tapınağın perdesinin yırtılması, Yahudi kurbanlarının ve törenlerinin artık kabul edilmeyeceğini gösterdi. Büyük Kurban sunulmuş ve kabul edilmişti; ve Pentekost günü inen Kutsal Ruh, öğrencilerin zihinlerini yeryüzündeki tapınaktan, İsa'nın kendi kanıyla, kefaretinin faydalarını öğrencilerinin üzerine dökmek üzere girmiş olduğu göksel tapınağa taşıdı. Ama Yahudiler tam bir karanlıkta bırakıldılar. Kurtuluş planı konusunda sahip olabilecekleri bütün ışığı kaybettiler ve yine de yararsız kurbanlarına ve sunularına güvenmeye devam ettiler. Göksel tapınak yeryüzündekinin yerini almıştı; yine de bu değişiklikten haberleri yoktu. Bu yüzden Mesih'in kutsal yerdeki aracılığından yararlanamadılar.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> "Birçoğu, Yahudilerin Mesih’i reddedip çarmıha germesi karşısında dehşete kapılır; ve Onun utanç verici kötü muamelelere uğrayışının hikâyesini okurken, Onu sevdiklerini düşünür ve Petrus’un yaptığı gibi Onu inkâr etmeyeceklerini ya da Yahudilerin yaptığı gibi Onu çarmıha germeyeceklerini sanırlar. Ama herkesin yüreklerini okuyan Tanrı, duyduklarını ileri sürdükleri İsa sevgisini sınamadan geçirdi. Bütün gök, birinci meleğin mesajının kabul edilişini derin bir ilgiyle izledi. Fakat İsa’yı sevdiğini söyleyen ve haçın hikâyesini okurken gözyaşı döken birçok kişi, Onun gelişine dair müjdeyle alay etti. Mesajı sevinçle kabul edeceklerine, bunun bir aldanış olduğunu ilan ettiler. Onun görünüşünü sevenlerden nefret ettiler ve onları kiliselerden dışladılar. İlk mesajı reddedenler, ikincisinden yarar göremediler; aynı şekilde, göksel mabedin en kutsal yerine imanla İsa’yla birlikte girmeye hazırlamak için verilmiş olan gece yarısı haykırışından da yarar görmediler. Ve önceki iki mesajı reddederek, anlayışlarını öylesine kararttılar ki, en kutsal yere giden yolu gösteren üçüncü meleğin mesajında hiçbir ışık göremiyorlar. Gördüm ki, Yahudiler İsa’yı çarmıha gerdiği gibi, isimde kalan kiliseler de bu mesajları çarmıha germişti; bu yüzden en kutsal yere giden yolu bilmiyorlar ve orada İsa’nın aracılığından yararlanamıyorlar. Yahudilerin işe yaramaz kurbanlarını sundukları gibi, onlar da İsa’nın terk ettiği bölmeye işe yaramaz dualar sunuyorlar; ve Şeytan, bu aldatmacadan memnun olarak, dindar bir kimliğe bürünüyor ve bu sözde Hristiyanların zihinlerini kendine çekiyor; onları ağına bağlamak için gücüyle, alametleriyle ve yalancı harikalarıyla çalışıyor." Erken Yazılar, 258-261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

Early Writings adlı kitaptaki pasajlar, Future for America'nın hizmeti aracılığıyla defalarca öğretilmiştir. Ancak bu pasajların ortaya koyduğu, gözden kaçmış gerçekler de vardır.

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

Millerci hareket tarihindeki yol işaretleri, Kutsal Kitap’taki birkaç reform hareketi üzerine temellendirilmiştir. Her reform hareketinde bulunan yol işaretlerine biraz aşinalık olmadan, bir mesajın ne zaman “geldiği” ve ne zaman “güçlendirildiği” ayrımının önemini anlamak pek olası değildir. Ayrıca, paralel reform hareketlerine aşina olanların çoğunun, reform hareketlerinin çeşitli yol işaretlerinin bazı çok önemli niteliklerini gözden kaçırmış olması da muhtemeldir.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

"Yedi gökgürlemesi", Adventizmin başlangıcındaki olayları ve Adventizmin sonundaki olayları temsil eder; lütuf kapısının kapanmasından hemen önce mühürü açılan ışıktır. Bize bildirilmektedir ki, "yedi gökgürlemesi" hem "birinci ve ikinci meleğin mesajları altında vuku bulacak olayların bir tasviri"ni, hem de "kendi sıralarıyla açıklanacak gelecekteki olayları" temsil eder. "Yedi gökgürlemesi" Alfa ve Omega'nın imzasını taşır.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

"Birinci ve ikinci meleklerin mesajları" altında gerçekleşen "olayların tasviri", üçüncü meleğin mesajı altında gerçekleşen olayları temsil eder. Yuhanna'ya, yedi gök gürlemelerinin dile getirdiklerini yazmaması emredildiğinde, bu buyruk, Daniel'e kitabını mühürlemesi için verilen buyrukla önceden örneklenmişti; çünkü bize bildirildiğine göre, "yedi gök gürlemeleri seslerini yükselttikten sonra, küçük kitapla ilgili olarak buyruk tıpkı Daniel'e olduğu gibi Yuhanna'ya gelir: 'Yedi gök gürlemelerinin söylediklerini mühürle.'"

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

Hezekiel ve Yuhanna, 1840’ta birinci meleğin güçlendirildiği sırada Tanrı’nın halkının mesajı yemesini tasvir eder ve peygamber Yeremya, birinci meleğin mesajı başarısız olmuş gibi göründüğünde Tanrı’nın halkı arasında yaşanan hayal kırıklığını tasvir eder.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Sözlerini buldum ve onları yedim; sözün yüreğimin sevinci ve coşkusu oldu; çünkü ben senin adınla anılıyorum, ey orduların Rab Tanrısı. Alay edenlerin topluluğunda oturmadım, sevinmedim de; senin elin yüzünden tek başıma oturdum; çünkü beni hiddetle doldurdun. Neden acım sürekli, yaramsa şifa bulmaz, iyileşmeyi reddediyor? Büsbütün bana bir yalancı gibi ve kuruyan sular gibi mi olacaksın? Bu yüzden Rab şöyle diyor: Geri dönersen seni yeniden getireceğim ve önümde duracaksın; ve eğer kıymetliyi değersiz olandan ayırırsan, ağzım olacaksın; onlar sana dönsünler, ama sen onlara dönme. Seni bu halk için tahkim edilmiş tunç bir duvar yapacağım; sana karşı savaşacaklar, ama sana üstün gelemeyecekler; çünkü seni kurtarmak ve kurtuluşa erdirmek için seninleyim, diyor Rab. Seni kötülerin elinden kurtaracağım, dehşet verici olanların elinden de seni kurtarıp geri alacağım. Yeremya 15:16-21.

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

Yeremya, tıpkı Yuhanna ve Hezekiel gibi, küçük kitabın sözlerini bulmuştu ve o da mesajı yemişti; ancak mesaj, başarısız olmuş bir mesaj (su) hâline gelmişti. Sanki Tanrı yalan söylemiş gibiydi; bu elbette imkânsızdır, fakat “yalan” suçlaması Habakkuk’ta temsil edilen ilk Millerci hayal kırıklığında Yeremya’yı konumlandırmanın anahtarını sağlar.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Nöbetimde duracağım, kulede yerimi alacağım ve bana ne diyeceğini, azarlandığımda ne karşılık vereceğimi görmek için gözeteceğim. Rab bana cevap verip şöyle dedi: Görümü yaz, onu levhalara açıkça yaz ki onu okuyan koşsun. Çünkü görüm belirlenmiş bir zaman içindir; sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecek. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek. Habakkuk 2:1-3.

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

İlk meleğin mesajının görümü, Tanrı’nın “eli” tarafından yönlendirilen 1843 öncü çizelgesinin üzerine yazılmıştı.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> "1843 çizelgesinin Rab’bin eli tarafından yönlendirildiğini ve değiştirilmemesi gerektiğini; rakamların O’nun istediği gibi olduğunu; elinin rakamların üzerinde olup bazı rakamlardaki bir hatayı gizlediğini ve eli kaldırılıncaya kadar bunu kimsenin göremediğini gördüm." Erken Yazılar, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

1843’ün “belirlenen vakti” çizelge üzerinde gösterilmişti ve bu yüzden ona 1843 çizelgesi denir. Habakkuk’taki “görümü yaz ve onu levhalar üzerine açıkça yaz” buyruğunun yerine getirilmesi olarak 1842’de yayımlandı. Görü “levhalar” üzerine, çoğul olarak, açık kılınmalıydı; bu da Rab 1843 çizelgesindeki yanılgıdan elini çektiğinde bunun 1850 öncü çizelgesinde düzeltileceğini belirtmekteydi. Bu yanılgı ilk hayal kırıklığını doğurdu ve Yeremya, 11 Ağustos 1840’ta küçük kitabı yemiş olan ve 1843’ün belirlenen vakti tutmayınca hayal kırıklığına uğrayanları temsil eder.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

Yeremya 1840'ta küçük kitabı yediğinde bu, yüreğinin "sevinci ve coşkusu" olmuştu; ama hayal kırıklığı geldiğinde, artık "sevinmiyordu" ve Tanrı'nın "eli" nedeniyle "yalnız oturdu". Tanrı'nın eli, "bazı rakamlardaki bir hatayı" örtmüştü; bu da Yeremya'nın Tanrı'nın yalan söylemiş olabileceği ihtimalini düşünmesine yol açmıştı. Yeremya'ya verilen vaat şuydu: Umutsuzluğundan "geri dönerse", Tanrı Yeremya'yı kendi "ağzı" yapacaktı. Yeremya hayal kırıklığından Tanrı'ya geri döner ve on bakire benzetmesinin gecikme zamanında olduğunu fark ederse, Tanrı onu, görümün tam olarak ne zaman gelmesi gerektiğini ve artık gecikmeyeceğini belirleyecek bir sözcü olarak kullanacaktı.

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

Burada bu olguları ortaya koymanın amacı, meleğin tüm mesajlarında, onların "gelişleri" ve "güçlendirilmeleri"nin iki sınıf tapınan ortaya çıkaran bir ölüm-kalım mesajı sunduğunu göstermektir. Üç melek, kademeli bir sınama sürecinin üç adımıdır. Vurgulamak istediğimiz nokta açısından daha da önemlisi, 1989’da "zamanın sonu" geldiğinde ve Daniel’in son altı ayetinin mühürleri açılarak yargının kapanışı ilan edildiğinde, yedi gök gürlemesine dair anlayış kısa süre içinde fark edilmiş olsa da, üçüncü meleğin tarihinin sonunda yedi gök gürlemesinin mühürlerinin bir kez daha açılması söz konusudur.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

Adventizmin başlangıç tarihçesi, 1798’de birinci meleğin mührünün açılmasıyla başlar ve Rab’bin bir hayal kırıklığı ortaya çıkması için elini üzerinde tuttuğu bir gerçeğin mührünün açılmasıyla sona erer. Bundan sonra O elini çekti (mührü açtı) ve bekleme zamanı mesajını açıkladı.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

Adventizmin sona ermesinin tarihi, 1989’da üçüncü meleğin mesajının mührünün açılmasıyla başlar ve bir hayal kırıklığına yol açmak için Rabbin elini üzerinde tuttuğu bir gerçeğin mührünün açılmasıyla biter. Şimdi elini çekiyor ve böylece ilk hayal kırıklığı ve gecikme zamanı mesajının mührünü açıyor. 18 Temmuz 2020’nin amacının mührünü açıyor.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Bu nedenle RAB şöyle diyor: Eğer geri dönersen, seni yeniden kabul ederim ve huzurumda durursun; ve eğer değerliyi değersiz olandan ayıklarsan, benim ağzım olursun. Bırak onlar sana dönsün; ama sen onlara dönme. Bu halka karşı seni tunçtan sağlam bir sur yapacağım. Sana karşı savaşacaklar, ama sana üstün gelemeyecekler; çünkü seni kurtarmak ve seni özgür kılmak için seninleyim, diyor RAB. Kötülerin elinden seni kurtaracağım, zalimlerin elinden seni fidyeyle kurtaracağım. Yeremya 15:19-21.

Back to Articles