Article

# Panium - Number Six

Panium - 6 Numara

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

Daniel 11'deki Peygamberlik İşaretleri: SSCB'nin Çöküşü, Pazar Yasası ve Modern Roma'nın Yükselişi

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

1989’da SSCB’nin çöküşüyle birlikte Daniel 11’in kırkıncı ayeti yerine geldi. Kırk birinci ayet, tıpkı on altıncı ayet gibi, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasıdır. 1989’dan Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasına kadar kırkıncı ayet boştur. 1989’da SSCB’nin çöküşü, başlangıçta Antiochus Magnus tarafından yerine getirilen Daniel 11’in onuncu ayetinde de tanımlanmıştır.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

Seleukos hanedanından "kuzeyin kralı" III. Antiohos (Büyük), MÖ 223-187 arasında hüküm sürdü ve Üçüncü Suriye Savaşı'ndan (MÖ 246-241) sonra Ptolemaioslara ("güneyin kralı") kaybedilen toprakları geri almaya çalıştı. Dördüncü Suriye Savaşı'ndaki (MÖ 219-217) seferi, Koile Suriye, Fenike ve Filistin'i geri almayı hedefliyordu. MÖ 219'da Antiohos güneye yürüdü; Seleukeia Pieria'yı, Sur'u ve Ptolemais'i (Akka) ele geçirerek kıyıdaki kaleleri geri aldı. MÖ 218'de daha da ilerledi; Philadelphia'yı (Amman) aldı ve Gazze'ye kadar kaybedilmiş Seleukos topraklarını geri alma niyetiyle Mısır sınırına doğru bastırdı. Antiohos MÖ 218'de yürüyüşünü durdurdu, kazanımlarını sağlamlaştırdı ve belirleyici bir hamleye hazırlandı. Ptolemaios hanedanının kralı IV. Philopator, onu karşılamak üzere Mısırlı birliklerle takviye edilmiş bir ordu topladı. Daniel kitabının on birinci bölümünün onuncu ayeti, Antiohos'un bu hareketini ortaya koyar; böylece 1989'daki SSCB'nin çöküşünü önceden ima eder ve kırkıncı ayete tipolojik bir örnek teşkil eder.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Ama onun oğulları harekete geçecek ve çok büyük kuvvetler toplayacaklar; içlerinden biri mutlaka gelip sel gibi taşacak ve geçip gidecek; sonra geri dönecek ve kendi kalesine kadar yeniden kışkırtılacak. Daniel 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

Kırkıncı ayette “kuzeyin kralı taşar ve üzerinden geçer” ifadesi, onuncu ayetteki “kuzeyin kralının taşarak içinden geçmesi” ile örtüşür. Her iki ayette de aynı İbranice sözcükler vardır; yalnızca biraz farklı çevrilmiştir. Bu, Isaiah 8:8’de bulunan ifadeyle aynıdır.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> Ve Yahuda’dan geçecek; taşıp geçecek, boyna kadar varacak; kanatlarının açılması diyarının genişliğini dolduracak, ey İmmanuel. Yeşaya 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

Üç ayetin her biri, güney kralının kuzey kralı tarafından yenilgiye uğratıldığını gösterir. Kuzey kralı Antiochus, güney kralı Ptolemy'yi yener; tıpkı Sanherib'in güneydeki Yahuda Krallığı'na üstün geldiği gibi ve tıpkı kırkıncı ayette kuzey kralının 1989'da SSCB'yi silip süpürmesi gibi. Bu üç ayet ve bu ayetlerin tarihteki üç gerçekleşmesi, 'zamanın sonu'nun 1989'da olduğunu ortaya koyar. Dolayısıyla, onuncu ayet 1989'dur ve on altıncı ayet Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasasıdır; kırk birinci ayet de öyledir.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

On birden on beşe kadar olan ayetler, Kutsal Yazılardan bir bölümdür; ayrıca kırkıncı ayetin gizli tarihi kapsamında belirli peygamberlik yol işaretlerini tanımlayan tarihsel bir karşılığa da sahiptir. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasından önce, ancak 1989’dan sonra, Rafia Muharebesi ve onun sonuçları on birinci ve on ikinci ayetlerde ele alınır; Panium Muharebesi ise on üçüncü ile on beşinci ayetler arasında ele alınır.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

Pazar yasası belirlenen zamandır; çünkü o zamanda papalığın ölümcül yarası iyileşir ve papa yeryüzünün tahtına geri döner. Bu yetkinin verilmesi, 538'de papalığın tahta çıkarılmasıyla ve Aktium Savaşı’nda putperest Roma’nın tahta çıkarılmasıyla örneklendirilmişti. Peygamberî olarak tahta çıkarıldıktan sonra, putperest Roma 360 yıl boyunca mutlak olarak hüküm sürdü. Papalık 538’de tahta çıkarıldığında, bin iki yüz altmış yıl boyunca mutlak olarak hüküm sürdü. Pazar yasasıyla ölümcül yara iyileştiğinde, papalık sembolik 42 ay boyunca mutlak olarak hüküm sürecektir.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Onun başlarından birinin sanki ölümcül şekilde yaralandığını gördüm; ama ölümcül yarası iyileşti. Ve bütün dünya şaşkınlıkla canavarın peşinden gitti. Canavara yetki veren ejdere tapındılar; canavara da tapınıp şöyle dediler: “Canavar gibisi kim var? Onunla savaşmaya kim güç yetirebilir?” Ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi; ve kırk iki ay sürmesi için ona yetki verildi. Vahiy 13:3-5.

Verse 27 says “both” of these kings:

27. ayet, bu kralların 'ikisi' der:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> Bu iki kralın yüreği de kötülük yapmaya yönelmiş olacak ve aynı masada yalan söyleyecekler; ama başarıya ulaşmayacak, çünkü son belirlenen zamanda olacaktır. Daniel 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

Yirmi yedinci ayetteki iki kral, önceki iki ayette anılan ve daha sonra Aktium Savaşı’nda savaşan krallardır.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> Ve o, büyük bir orduyla gücünü ve cesaretini Güney’in kralına karşı harekete geçirecek; Güney’in kralı da çok büyük ve kudretli bir orduyla savaşa sürüklenecek; ama ayakta duramayacak; çünkü ona karşı düzenler kurulacak. Evet, onun sofrasından pay alanlar onu yok edecek, ordusu sel gibi taşacak; birçokları da öldürülüp yere düşecek. Daniel 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

Bu nedenle yirmi yedinci ayet, devam etmeden önce anlaşılması gereken bir anomali oluşturur. Yirmi dördüncü ayette "zaman", Actium Savaşı'nda başlayan ve 330 yılındaki belirlenmiş zamanda sona eren 360 yıllık bir dönemi temsil eder.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

Savaşta güney kralı, Marcus Antonius ile ittifak içinde bulunan Kleopatra idi. Onların ikisini de yenecek olan kuzey kralı ise Octavius’tu. Belirlenen vakitte (MÖ 31), daha önce bir masada oturup birbirlerine yalan söylemiş olan bu iki kral, Actium Savaşı’nda karşı karşıya gelecekti.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

Masadaki iki kral, Panium Savaşı’nın (13–15. ayetler) tarihiyle örtüşür; orada Antiochus Magnus ile Makedonyalı Phillip arasında bir ittifak vardı. Bu tarihî ittifak, Mesih zamanında Panium adında (Caesarea Philippi) temsil edilen sembolik ittifakla da karşılık bulur. İttifak, 1989’da SSCB’nin Reagan ile Papa II. Jean Paul arasındaki bir ittifak yoluyla süpürülüp atıldığı kırkıncı ayette de temsil edilir. İki kral, MÖ 31’den önce birbirlerine yalan söyler; bu, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasıyla örtüşür ve dolayısıyla onların yalanları, on altıncı ayetten önce, Rafya Savaşı’ndan on yedi yıl sonra Panium Savaşı’nda yerine gelen ve Pompey’in on altıncı ayetin gerçekleşmesi olarak Kudüs’ü fethetmesinden yüz otuz yedi yıl önce yaşanan 13–15. ayetlerin temsil ettiği tarih sırasında meydana gelir.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

Yirmi sekizinci ayette, hem Kleopatra’ya (güney kralı) hem de Mark Antony’ye galip gelen Oktavius, “büyük servetle kendi diyarına döner; ve yüreği kutsal antlaşmaya karşı olacaktır; ve büyük işler yapacak, sonra da kendi diyarına dönecektir.” Uriah Smith, bu iki zaferi MÖ 31 yılında Aktium ve MS 70 yılında Yeruşalim’in yıkılışı olarak tanımlar. Dolayısıyla yirmi sekizinci ayet, 360 yılın başlangıcı olan Aktium Savaşı ile başlayan ve MS 70 yılında Yeruşalim’in yıkılışını kapsayan bir tarihi belirlemektedir.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> Sonra büyük zenginliklerle ülkesine dönecek; yüreği kutsal antlaşmaya karşı olacak; harekete geçecek ve kendi ülkesine dönecek. Daniel 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

Yirmi dördüncü ayetin son ifadesinden (bir zaman için dahi) itibaren, MÖ 31’de başlayan ve otuz birinci ayetin son ifadesinde (ıssız bırakan iğrençliği yerleştirecek) 538’de yerine gelerek sona eren bir tarihî çizgi söz konusudur. Bu çizgi, putperest Roma’nın üç yüz altmış yıl boyunca mutlak biçimde hüküm sürmeye başlamasını işaret eden Aktium Savaşı ile başlar. Çizgi, 538’de papalık Romasının bin iki yüz altmış yıl boyunca mutlak biçimde hüküm sürmeye başlamasıyla sona erer. Ayetler ve onları yerine getiren tarih içinde 330’da belirlenen zaman, Kutsal Kitap peygamberliğinin dördüncü krallığı olarak putperest Roma tarihindeki bir bölünmeyi temsil eder. Üç yüz altmış yıllık ilk mutlak hükümranlık döneminin ardından, imparatorluğun çözülmesi anlamına gelen iki yüz sekiz yıl gelir; bu, 538 yılında, otuz birinci ayette papalığın tahta çıkmasından önce yaşanır. Bu sekiz ayetin sıralamasında yalnızca yirmi yedinci ayet, MÖ 31’deki Aktium Savaşı’ndan önce meydana gelen bir tarihsel gerçekleşmeyi tanımlar.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

Yirmi yedinci ayet, 'belirlenmiş zaman'dan önce iki kral arasında bir görüşmeyi bildirir ve yirmi dokuzuncu ayet bir 'belirlenmiş zamanı' bildirir. Yirmi yedinci ayetteki 'belirlenmiş zaman' üç yüz altmış yıllık dönemin başlangıcıdır ve yirmi dokuzuncu ayetteki 'belirlenmiş zaman' üç yüz altmış yıllık dönemin bitişidir. Başlangıç ve bitiş bir 'belirlenmiş zaman'ı temsil eder.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

Putperest Roma’nın güçlenmesi, Daniel 8:9’da tasvir edilen üçüncü coğrafi engeli fethettiğinde başladı.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Onlardan birinden küçük bir boynuz çıktı; güneye, doğuya ve güzel ülkeye doğru son derece büyüdü. Daniel 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

Güçlenme, Aktium Savaşı'nda ve sekizinci bölümün dokuzuncu ayetinde anlatılan güneyin kralının (Mısır) müteakip boyunduruk altına alınmasıyla başladı.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

Putperest Roma'nın Kutsal Kitap peygamberliğindeki dördüncü krallık olarak egemenliği, Papalık Roması üçüncü coğrafi engelini aştığında 538 yılında sona erdi. Aktium Savaşı'ndan 538 yılına kadar olan tüm beş yüz altmış sekiz yıllık dönem, putperest Roma'nın üçüncü engelini aşarak Kutsal Kitap peygamberliğindeki dördüncü krallık haline gelmesiyle başlar ve Papalık Roması üçüncü coğrafi engelini aştığında sona erer.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

Kutsal Kitap peygamberliğindeki dördüncü krallık olarak, bu temsilde ortaya konan tarih iki döneme ayrılır: ilki Roma’nın yükselişi, ardından Roma’nın düşüşünü tasvir eden bir dönem. Yükseliş döneminin başlangıcı, aynı zamanda putperest Roma’nın Kutsal Kitap peygamberliğinde dördüncü krallık olarak hüküm sürdüğü tüm dönemin başlangıcıdır. Roma’nın yükseliş dönemi belirlenmiş bir zamanda başlar ve belirlenmiş bir zamanda biter; ayrıca kuzey ve güney krallıklarının birleşmesiyle başlar. Doğu ve Batı krallıkları olarak ikiye bölünmesiyle sona erer. Başlangıç ve bitişin belirlenmiş birer zamana denk gelmesi ve yine bu başlangıç ile bitiş, İskender’in krallığının dört bölünmesini temsil eder.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

27. ve 29. ayetlerdeki iki belirlenmiş zaman, Roma’nın mutlak otoriteyle hüküm sürdüğü dönemi tanımlayan başlangıç ve bitiş işaretlerini temsil eder. Daniel 11’in 41. ve 16. ayetlerinin yerine gelmesi olan ABD’deki Pazar yasasıyla, modern Roma’nın kırk iki sembolik ay boyunca mutlak otoriteyle hüküm süreceği dönem başlar. 27. ayetteki ilk belirlenmiş zaman ABD’deki Pazar yasasıdır ve ikinci belirlenmiş zaman ise, yeryüzündeki son ulusun ABD’nin örneğini izleyerek son Pazar yasasını yürürlüğe koyduğu ve böylece putperest sabatının dünya çapında zorla uygulanmasını belirlediği zamanı temsil eder.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

Bu iki peygamberî dönüm noktası, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasası ile dünya çapında Pazar yasasının uygulanmasıdır; ve bu iki Pazar yasası, yirmi yedinci ve yirmi dokuzuncu ayetlerdeki iki belirlenmiş vakittir. Yirmi yedinci ayetteki ilk belirlenmiş vakit, 321’de Konstantin’in Pazar yasasıyla da örneklendi; 538’de Orleans Konseyi’nde kabul edilen papalık Pazar yasası ise dünya çapındaki Pazar yasasını temsil eder.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

On üçüncü ile on beşinci ayetlerin bağlamında Panium Savaşı, on altıncı ayetin Pazar yasasından önce gelen tarihtir. Bu tarih içinde birbirlerine yalan söyleyen iki kralın buluşması gerçekleşir. On üçüncü ile on beşinci ayetler, onuncu ile on altıncı ayetlerde temsil edilen tarihin bir parçasıdır. Ayetler, onuncu ayette Dördüncü Suriye Savaşı’nı, on birinci ayette Rafia Savaşı’nı ve on ikinci ayette o savaşın sonrasını belirtir. On üçüncü ile on beşinci ayetler, Panium Savaşı’nın gerçekleştiği ve halkının yağmacıları olarak temsil edilen putperest Roma’nın peygamberlik anlatısına girdiği MÖ 200 yılının tarihini temsil eder.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

Daniel 11'in 40. ayeti 1989'da SSCB'nin çöküşünü, 16. ayeti ise Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasasını işaret eder. Belirlenmiş zamandan önce birbirlerine yalan söyleyen iki kralın "buluşması" —ki bu Aktium Savaşı'ydı—, 1989'daki zamanın sonunu izleyen ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasasında sona eren 40. ayetin tarihsel anlatısı içinde gerçekleşir. 27. ayet, 40. ayetin gizli tarihinde, 1989'dan sonra fakat Pazar yasasından önce gerçekleşen bir işaret taşıdır. 27. ayetteki "buluşma", Pazar yasasında Roma'nın güçlendirilmesinden önceki bir işaret taşıdır. 538'de papalığın güçlendirilmesine giden yolda birkaç işaret taşı vardır ve bu işaret taşları da belirlenmiş zamandan önce meydana gelir. Bu peygamberî işaret taşlarından biri, 533'teki Justinianus fermanıdır; bu, Daniel 11'in 30. ayetindeki "antlaşmayı terk edenlerle iş birliği" ifadesini yerine getirmiştir.

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

Pagan Roma tarihindeki belirlenmiş zamana götüren diğer yol işaretleri şunlardır: pagan Roma’nın devrilip eşzamanlı olarak “makamı” papalık gücüne verdiği 330 yılı. 496’da Klovis “gücünü” papalığa verdi. Daniel yedinin yerine gelmesi olarak, pagan Roma papalık için “üç boynuzu” ortadan kaldırdı; sonuncusu 538’de Ostrogotların Roma kentinden çıkarılmasıydı. 508’de paganizm dini ülkenin yasal dini olmaktan çıkarıldı ve yerine Katoliklik kondu. 538, kırk birinci ayetteki Pazar yasasını temsil eder ve 496, Reagan’ın tıpkı Klovis gibi gücünü Roma’nın papasına adadığı 1989’u temsil eder. 330 yılı Pazar yasasını işaret eder; çünkü orada papalık otorite makamına geri döner.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

Bu, hem 538’in hem de 330’un belirlenmiş zamanı temsil ettiğini, bunun da on altıncı ve kırk birinci ayetler olduğunu ortaya koyar. 496, 1989’u temsil eder; Daniel on birdeki onuncu ve kırkıncı ayetler ile Yeşaya 8:8’in gerçekleşmesini ifade eder. 508, krallığın dininin Katoliklik lehine bir kenara bırakıldığı zamanı tanımlar. 496’da Clovis’le başlayıp 508’e kadar, krallığın yasal dininin aşamalı olarak kaldırılıp yerine konması gösterildi. 330’da başlayan tarihte, Batı Roma’nın aşamalı çöküşü ilk dört borazanla temsil edilir; böylece Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasında başlayan aşamalı yıkım tanımlanır.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

321 yılında Konstantin’in Pazar yasasının ardından putperest Roma’nın tedrici çöküşü, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallık olan Amerika Birleşik Devletleri’nin Pazar yasasına ulaştığında yaşayacağı düşüşü örneklemektedir. Ardından, Bayan White’ın “ulusal dinden dönmeyi ulusal yıkım izleyecektir” sözleriyle ifade ettiği gibi, dört borazan yargısı Amerika Birleşik Devletleri’nin üzerine getirilir. Hezekiel de dört türlü cezaya tanıklık eder.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> Rab’bin sözü yine bana geldi ve şöyle dedi: “İnsanoğlu, bir ülke bana karşı ağır bir suçla günah işlediğinde, elimi onun üzerine uzatacağım, ekmek asasını kıracağım, üzerine kıtlık göndereceğim ve ondan insanı da hayvanı da yok edeceğim. Orada bu üç kişi, Nuh, Daniel ve Eyüp bulunsaydı bile, doğruluklarıyla yalnız kendi canlarını kurtarabilirlerdi, diyor Rab Tanrı. Eğer ülkenin içinden zararlı vahşi hayvanlar geçirir, ülkeyi viran edip ıssız bırakırlarsa, öyle ki hayvanlar yüzünden içinden kimse geçemesin; orada bu üç adam bulunsaydı bile, var olduğum sürece, diyor Rab Tanrı, ne oğullarını ne de kızlarını kurtarabilirlerdi; yalnız kendileri kurtulurdu, ama ülke ıssız kalırdı. Ya da o ülkeye kılıç getirir ve ‘Kılıç, ülkenin içinden geç’ dersem; öyle ki ondan insanı da hayvanı da yok edersem; orada bu üç adam bulunsaydı bile, var olduğum sürece, diyor Rab Tanrı, ne oğullarını ne de kızlarını kurtarabilirlerdi; yalnız kendileri kurtulurdu. Ya da o ülkeye salgın hastalık gönderir ve ondan insanı da hayvanı da yok etmek için gazabımı kan dökerek onun üzerine boşaltırsam; Nuh, Daniel ve Eyüp orada bulunsaydı bile, var olduğum sürece, diyor Rab Tanrı, ne oğul ne kız kurtarabilirlerdi; yalnız doğruluklarıyla kendi canlarını kurtarabilirlerdi. Çünkü Rab Tanrı şöyle diyor: Ben dört ağır yargımı —kılıcı, kıtlığı, zararlı vahşi hayvanı ve salgını— ondan insanı da hayvanı da yok etmek için Yeruşalim’in üzerine gönderdiğimde, hele o zaman nasıl olur? Ama bakın, orada oğullar ve kızlar olmak üzere bir kalıntı bırakılacak ve dışarı çıkarılacak; işte size gelecekler. Yollarını ve yaptıklarını göreceksiniz; Yeruşalim’e getirdiğim kötülük, ona getirdiğim bütün kötülükler konusunda teselli bulacaksınız. Onların yollarını ve yaptıklarını gördüğünüzde sizi teselli edecekler; ve Rab Tanrı diyor ki, onun içinde yaptığım her şeyi sebepsiz yapmadığımı bileceksiniz.” Hezekiel 14:12-23.

We will continue these considerations in the next article.

Bu değerlendirmelere bir sonraki makalede devam edeceğiz.

Back to Articles