Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-One

Daniel Kitabı - Numara Yüz Otuz Bir

Unveiling the Prophetic Tapestry: Connecting the Dots from Revelation to Present Realities

Peygamberlik Dokumasını Açığa Çıkarmak: Vahiy'den Günümüz Gerçeklerine Uzanan Bağlantıları Kurmak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word

In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.

Önceki makalelerde, Millercilerin on bakire benzetmesini, Habakkuk 2. bölümünü ve Hezekiel 12:21–28'i yerine getirmekte olduklarını kabul ettiklerini ortaya koyduk. Hezekiel’deki ayetler, son günlerde bu üç peygamberlik pasajı tam olarak yerine getirildiğinde, “her görümün etkisi”nin gerçekleşeceğini bildirir. Kardeş White da bu olguya değinir.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Vahiy’de Kutsal Kitap’taki bütün kitaplar buluşur ve sona erer. Burada Daniel kitabının tamamlayıcısı yer alır. Biri bir peygamberlik sözüdür; diğeri bir vahiydir. Mühürlenen kitap Vahiy değil, Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili olan kısmıdır. Melek şöyle buyurdu: “Ama sen, ey Daniel, sözleri gizli tut ve kitabı son zamana kadar mühürle.” Daniel 12:4. Elçilerin İşleri, 585.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”

On Bakire Benzetmesi, 11 Eylül 2001'de başlayıp yakında gelecek Pazar yasasında akılsız bakireler için kapı kapandığında sona erecek olan yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında harfi harfine tekrar edilir. Tarihin o döneminde, "Kutsal Kitap'ın bütün kitaplarının buluşup sona erdiği" ifadesinde temsil edilen her görümün etkisi görülür.

We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.

Önceki makalede, Daniel on birinci bölümün kırkıncı ayetinde temsil edilen ve yeryüzü canavarının Cumhuriyetçi boynuzunun siyasi tarihini ifade eden dışsal tarih çizgisini ortaya koymak için bir anlayış zemini inşa ediyorduk. Bu tarih, yeryüzü canavarının gerçek Protestan boynuzunun dinî tarihiyle paralel seyreder. Yeryüzü canavarının Cumhuriyetçi boynuzunu ele alan birkaç peygamberî çizgi belirledik ve bu çizgileri 1989’da son zamanda başlayan peygamberî tarihin üzerine yerleştiriyoruz.

The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.

1776'da başlayan ve 1798'de zamanın sonunda tamamlanan yeryüzü canavarının peygamberî dönemi, şu anda etkisini gösteren tüm hatları bir araya getirmek için kullanmayı amaçladığımız hattır. 1776'dan 1798'e kadarki dönem Alfa ve Omega'nın imzasını taşır; çünkü bir ulusun konuşması demek olan bir yasama eylemiyle başlar ve sona erer.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> “Ulusun konuşması, onun yasama ve yargı makamlarının eylemidir.” Büyük Mücadele, 443.

A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.

Yer canavarının başlıca özelliklerinden biri konuşmasıdır. Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, dini ve siyasi özgürlüğün kapılarını açan ilahi bir belgeydi ve böylece Avrupa’nın kralları ile Katolik Kilisesi tarafından yüzyıllar boyunca sürdürülen zulmün “selini” yuttu.

> And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.

> Ve yılan, kadının ardınca, onu sel sürükleyip götürsün diye ağzından sel gibi su çıkardı. Ve yeryüzü kadına yardım etti; yeryüzü ağzını açtı ve ejderhanın ağzından çıkan seli yuttu. Vahiy 12:15, 16.

At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.

Kutsal Kitap peygamberliğinde altıncı krallık olarak yeryüzü canavarının hükümranlığının sonunda, yine konuşacak; ancak bu kez Pazar günü yasasını dayatarak bir ejderha gibi konuşacak.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> Sonra yerden çıkan başka bir canavar gördüm; kuzuyu andıran iki boynuzu vardı ve ejderha gibi konuşuyordu. Vahiy 13:11.

The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.

Yeryüzü canavarı, papalığın gücü elinden alındığında 1798'de altıncı krallık olarak ortaya çıktı.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> Ve Papalık, gücünden yoksun bırakılıp zulümden vazgeçmeye zorlandığında, Yuhanna ejderhanın sesini yankılamak ve aynı zalim ve küfürkâr işi sürdürmek üzere yükselen yeni bir güç gördü. Kiliseye ve Tanrı'nın yasasına karşı savaş açacak son güç olan bu güç, kuzu gibi boynuzları olan bir canavarla simgelenmişti. Signs of the Times, 1 Kasım 1899.

In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.

1798’de, papalık ölümcül yarasını aldığında, Amerika Birleşik Devletleri konuştu ve Alfa ve Omega söz konusu olduğunda her zaman olduğu gibi, başlangıçtaki konuşma sondaki konuşmayı önceden haber verdi. Yabancılar ve İsyan Yasaları 1798’de yasalaştırıldı; bu da sonunda yasadışı göç ve medyayı ele alan yasaları önceden haber veriyordu.

The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.

1776'dan 1798'e kadar ele aldığımız dönem, Alfa ve Omega'nın imzasını taşır; çünkü başlangıçta Bağımsızlık Bildirgesi'nin "konuşmasını" işaret eder; bu da 1798'deki Yabancılar ve Hıyanet Yasalarının habercisidir. Bu dönemin ortasında Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nı bulursunuz. Dönem, yeryüzü canavarının egemenliğinin peygamberî bir tasvirini sunar; zira başlangıcında kuzu gibi "konuşur", fakat dönem bir ejderhayı temsil eden yasalarla sona erer. Ancak çoğu zaman olduğu gibi, bir şeyin başlangıcı ve sonu zıtlarla örtüşür. Dönemin ilk işaret taşı son işaret taşında temsil edilir ve ortadaki işaret taşı, ON ÜÇ eyalet tarafından onaylanan Amerika Birleşik Devletleri Anayasasıydı. İbranice "hakikat" sözcüğü, İbrani alfabesinin ilk harfi, ardından on üçüncü harfi ve ardından son harfiyle oluşturulmuştu.

The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.

Şu anda ele aldığımız dönem, Hakikat olan İlk ve Son’un imzasını taşır. Bu dönem, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak yeryüzü canavarının egemenliğinin başlangıcına götüren bir dönemi temsil eder ve bu nedenle, yeryüzü canavarının Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak egemenliğinin sonuna götüren bir dönemi de temsil eder. Bu dönem, 1989’da, sonun zamanında başladı. 1776’dan 1798’e kadar olan dönem, Yabancılar ve İsyan Yasalarıyla temsil edildiği üzere yeryüzü canavarının bir ejderha gibi konuştuğu yakında çıkacak Pazar yasasına kadar 1989’dan uzanan dönemin üzerine bindirilmelidir.

It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”

Çalışmamıza bir başka peygamberlik gerçeğini daha dahil etmek yerinde olacaktır. Bu gerçek, çoğu kez gözden kaçırılan bir sembol olarak "zamanın sonu"nun bir unsurudur. Laodikya Adventizmi 1798'in "zamanın sonu" olduğunu pekâlâ biliyor olabilir, ancak anlayışı genellikle orada sona erer; çünkü her reform çizgisinin diğer reform çizgileriyle paralel olduğunun farkında değildir. Her reform çizgisi "zamanın sonu" ile başlar.

Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.

Musa, Mesih’i simgeledi ve Musa bu gerçeği doğrudan dile getirdi; Petrus da bunu Elçilerin İşleri kitabında doğruladı.

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> Tanrın RAB, aranızdan, kardeşleriniz arasından benim gibi bir peygamber çıkaracak; onu dinleyeceksiniz. Tesniye 18:15.

Jesus was to be “like unto” Moses.

İsa, Musa'ya "benzer" olacaktı.

> And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.

> Şimdi, kardeşler, biliyorum ki bunu bilgisizlikle yaptınız; yöneticileriniz de öyle. Ama Tanrı, bütün peygamberlerinin ağzından önceden bildirdiği, Mesih’in acı çekeceği gerçeğini böylece yerine getirdi. Bu yüzden tövbe edin ve Tanrı’ya dönün ki Rab’bin huzurundan ferahlık zamanları geldiğinde günahlarınız silinsin; ve Rab daha önce size bildirilen İsa Mesih’i gönderecektir. Göklerin, Tanrı’nın dünyanın başlangıcından beri bütün kutsal peygamberlerinin ağzından söylediği, her şeyin eski haline getirileceği zamanlara dek onu ağırlaması gerekir. Çünkü Musa gerçekten atalara şöyle demiştir: ‘Tanrınız Rab, kardeşleriniz arasından benim gibi bir peygamber çıkaracaktır; size ne söylerse her şeyde onu dinleyeceksiniz. Ve o peygamberi dinlemek istemeyen her can halk arasından yok edilecektir.’ Evet, Samuel’den başlayarak ardından gelen ve konuşmuş olan bütün peygamberler de bu günleri önceden bildirdiler. Elçilerin İşleri 3:17-24.

The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.

Musa’nın tarihindeki zamanın sonu onun doğumuydu ve bu, Mesih’in doğumunu simgeliyordu. Hem Mesih’in hem de Musa’nın doğumları sırasında, o kuşağı sınayacak bir bilgi artışı oldu. Her iki doğumla ilgili bilgi, hem Mısır’daki hem de Roma’daki ejderha gücünün, peygamberlikte vadedilenleri öldürmeye teşebbüs etmesine yol açtı. Tepelerdeki çobanlar ve doğudan gelen bilge adamlar, zamanın sonunda bilgi artışını anlayanları temsil eder.

What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.

Sıklıkla gözden kaçan şey, “zamanın sonu” döneminde iki işaret noktası bulunduğudur. Doğan yalnızca Musa değildi; ondan üç yıl önce kardeşi Harun doğmuştu. Mesih doğmadan altı ay önce kuzeni Yahya doğmuştu. 1798, “zamanın sonu”nun en yaygın kabul gören işaretidir; ve 1798’de, Karanlık Çağlar boyunca fahişenin üzerine bindiği canavar (siyasal aygıt) öldürüldü ve bir yıl sonra o canavarın üzerine binmiş olan “kadın” da öldü.

In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.

1989'da iki başkan vardı. Reagan, 1989'daki yemin törenine kadar görevdeydi ve ardından Birinci Bush görevine başladı. Bin iki yüz altmış yılın sonu, Babil'deki yetmiş yıllık esaretle temsil edilmişti ve Darius'un yeğeni General Cyrus, şölen gecesi Belshazzar'ı idam ettiğinde, asıl kral Darius'tu. Darius ve Cyrus, o zamanın sonu döneminin iki işaret taşını temsil eder.

The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.

Musa ile Harun, Yahya ile İsa, Daryus ile Kiros, papalık ile papa ve Reagan ile Bush arasındaki peygamberî ilişkiler, doğru yöntemle incelendiğinde, hepsi peygamberî bir ışık kaynağıdır. Burada vurguladığımız şu noktadır: İsa’nın kuzeni Yahya, “çölde haykıranın sesi”ydi; bu role Musa’nın kardeşi Harun örnek teşkil etmişti; Harun, Musa ile buluşmak ve onun sesi olmak için çöle gitmişti.

In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.

Mesih'in meshedilmesinden önceki otuz yıllık dönemde ve Mesih karşıtının ortaya çıkışından önceki otuz yılda, bir 'ses'i işaret eden bir yol işareti vardır. Mesih için bu, çölde haykıran Yahya'nın sesiydi. 533'te Jüstinyen, Mesih karşıtını sapkınların düzelticisi ve Kilise'nin başı olarak tanımlayan bir ferman çıkardı. Jüstinyen'in fermanı, 538'de Orleans Konsili'nde alınan Pazar yasası 'kararı'na hazırlık yapan 'ses' oldu.

General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.

General Cyrus'un ordusu, Darius'un Babil'i fethetmesinin an meselesi olduğunu belirten sesti.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:

> Kiros’un ordusunun Babil surlarının önüne gelişi, Yahudiler için sürgünden kurtuluşlarının yaklaştığına dair bir işaretti. Kiros’un doğumundan bir yüzyıldan fazla önce, Vahiy onu adıyla anmış ve Babil kentini gafil avlayarak ele geçirmesi ve sürgündekilerin serbest bırakılması için yolu hazırlaması gibi bizzat yapacağı işlerin kayda geçirilmesini sağlamıştı. Söz, Yeşaya aracılığıyla şöyle bildirilmişti:

> “‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

> "'RAB, meshettiği Kiros’a şöyle diyor: Sağ elinden tuttum, ulusları onun önünde dize getirmek için; ... önünde çift kanatlı kapıları açmak için; kapılar kapanmayacak. Senin önünden gideceğim, sarp yerleri düzleyeceğim; tunç kapıları parçalayacağım, demir sürgüleri keseceğim; karanlığın hazinelerini ve gizli yerlerin saklı zenginliklerini sana vereceğim; öyle ki seni adınla çağıran ben RAB, İsrail’in Tanrısı olduğumu bilesin.' Yeşaya 45:1-3." Peygamberler ve Krallar, 551.

When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.

Bir peygamberlikteki "zamanın sonu"nun iki tanık ya da iki işaret taşıyla belirlendiği fark edildiğinde, iki işaret taşından birinin yaklaşan tarihsel döneme ilişkin bir tanımlama, duyuru veya uyarıyı temsil ettiği de fark edilebilir. Aaron, John, Cyrus ve Justinian, zamanın sonundan önce gelen bir işaret taşını temsil eder. 1798’deki zamanın sonu, 1776’dan 1798’e kadar uzanan dönemin sonudur. O tarihsel dönemin ortasındaki işaret taşı, yaklaşan tarihsel dönem için çölde haykıran sestir. O tarihsel dönem, bir kralın ya da papanın diktatoryal yönetimini reddeden bir yayınla başladı ve bir diktatörün karakterini temsil eden bir yayınla sona erdi. Ortadaki yayın, gelecek tarihsel döneme ilişkin “uyarıyı” temsil ediyordu ve uyarı, tarihin sonunda Amerika Birleşik Devletleri Anayasası’nın yürürlükten kaldırılacağı yönündeydi.

That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.

O tarih çizgisi 1989’da tekrar edilmeye başlandı ve Pazar yasasında, iki yüz yıl önce yani 1789’da çölden gelen uyarı reddedildiğinde sona erer. 1989, kırkıncı ayetin sonunda sonun zamanıydı ve 1798’deki sonun zamanıyla örtüşür. 1989, 1776 ile örtüşür ve Pazar yasası 1798’i temsil eder. Her görümün etkisinin yerine getirildiği tarihin ortasında, 11 Eylül 2001’de başlayan ve 1789’daki uyarıya kadar süren tarih tamamlanır ve Anayasa geçersiz kılınır. Tanrı asla değişmez, bu yüzden ortada bir işaret taşı olmalıdır. O işaret taşı, yakında gelecek Pazar yasasıyla başlayacak peygamberlik tarihi için bir uyarıyı temsil eder.

1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.

1989, kırkıncı ayette yer alan ve kırk birinci ayetteki Pazar yasasına götüren zamanın sonunu işaret eder. Zamanın sonundan sonra ama Pazar yasasından önce gelen uyarı mesajı 11 Eylül 2001’di. Bu, tarihin o döneminin sonunda, 11 Eylül 2001’de gelen ve hemen dizginlenen Üçüncü Felaket’in beklenmedik bir sürpriz olarak yeniden vuracağını ve binlerce şehrin yok edileceğini uyarır. O yıkım geldiğinde Şeytan olağanüstü işine başlayacaktır ve o iş yakında gelecek Pazar yasasında başlar.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> Keşke Tanrı’nın halkı, şimdi neredeyse bütünüyle putperestliğe gömülmüş binlerce şehrin yaklaşan yıkımının bilincinde olsaydı! Ama gerçeği ilan etmesi gerekenlerin birçoğu kardeşlerini suçluyor ve mahkûm ediyor. Tanrı’nın dönüştürücü gücü zihinlerin üzerine geldiğinde, belirgin bir değişim olacak. İnsanların eleştirme ve yıkma eğilimi kalmayacak. Işığın dünyaya parlamasını engelleyen bir konumda durmayacaklar. Eleştirileri, suçlamaları sona erecek. Düşmanın güçleri savaşa toplanıyor. Önümüzde çetin çatışmalar var. Kenetlenin, erkek ve kız kardeşlerim, kenetlenin. Mesih’le birleşin. '“Bir ittifak” demeyin... onların korkusundan korkmayın, dehşete düşmeyin. Bizzat Orduların Rab’bini kutsal sayın; korkunuz O olsun, dehşetiniz O olsun. Ve O bir sığınak olacak; ama İsrail’in iki evi için bir sürçme taşı ve bir tökezleme kayası, Yeruşalim’in sakinleri için bir tuzak ve bir kapan olacak. Ve onlardan birçoğu sendeleyecek, düşecek, kırılacak, tuzağa düşecek ve yakalanacak.'

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> Dünya bir tiyatrodur. Oyuncular, yani onun sakinleri, son büyük dramda rollerini oynamaya hazırlanıyorlar. Tanrı gözden kaçırılıyor. İnsanlığın büyük kitleleri arasında birlik yoktur; yalnızca insanlar bencil amaçlarını gerçekleştirmek için ittifak kurduklarında vardır. Tanrı olup biteni izliyor. İsyankâr kullarına ilişkin amaçları gerçekleşecektir. Tanrı bir süreliğine kargaşa ve düzensizlik unsurlarının egemenlik sürmesine izin veriyor olsa da, dünya insanların eline bırakılmamıştır. Alttan gelen bir güç, dramanın son büyük sahnelerini ortaya çıkarmak için çalışıyor; Şeytan Mesih kılığında geliyor ve gizli cemiyetlerde birbirlerine kenetlenenlerin içinde adaletsizliğin bütün aldatıcılığıyla etkinlik gösteriyor. İttifak kurma tutkusuna boyun eğenler, düşmanın planlarını hayata geçiriyorlar. Nedenin ardından sonuç gelecektir.

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> "Günahkârlık neredeyse sınırına ulaştı. Karmaşa dünyayı dolduruyor ve büyük bir dehşet yakında insanların üzerine çökecek. Son çok yakın. Gerçeği bilen bizler, yakında dünyanın üzerine ezici bir sürpriz olarak çökecek olana hazırlanmalıyız." Review and Herald, 10 Eylül 1903.

The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”

1789'da Anayasa'nın kabul edilmesiyle örneklenen uyarı, yüz kırk dört binin mühürlenmesi başladığında ikinci Kadeş'e geri dönen üçüncü meleğin uyarısıdır. Bu uyarı, Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki ilk sesin uyarısıdır ve o sırada yalnızca New York kentinin büyük binaları yıkılmadı, Anayasa'nın özünün kendisi de değiştirildi. Anayasa, temel felsefesi basitçe "kişi suçluluğu kanıtlanana kadar masumdur" diye tanımlanabilecek İngiliz hukukunu esas alarak kaleme alındı. Anayasa, temel felsefesi basitçe "kişi masumiyeti kanıtlanana kadar suçludur" diye tanımlanabilecek Roma hukukunu reddetmek amacıyla yazıldı.

The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.

1789'da Anayasa ile temsil edilen vahşi doğadan gelen uyarı, 11 Eylül 2001'deki uyarıyı temsil eder ve yalnızca yanan binalar o tarihi harfi harfine bir gerçekleşmeyle damgalamakla kalmadı, Patriot Yasası'nın kabulü (konuşarak) da bu uyarıyı temsil etti.

The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.

Patriot Yasası (2001 tarihli Terörizmi Engellemek ve Önlemek İçin Gerekli Uygun Araçları Sağlayarak Amerika’yı Birleştirme ve Güçlendirme Yasası), 11 Eylül 2001’deki terör saldırılarından kısa bir süre sonra Amerika Birleşik Devletleri Kongresi’ne sunuldu. Tasarı, 23 Ekim 2001’de Temsilciler Meclisi’ne ve 24 Ekim 2001’de Senato’ya sunuldu. 26 Ekim 2001’de Başkan George W. Bush tarafından yasalaştırıldı. Patriot Yasası, hükümetin terör eylemlerini soruşturma ve önleme kapasitesini artırmayı ve gözetim ile kolluk yetkilerini genişletmeyi amaçladı ve bir kişinin suçluluğu kanıtlanıncaya kadar masum olduğunu belirleyen İngiliz hukukunun temel ve esas ilkesini reddetti. Bugün hâlâ hükümet içindeki elit tarafından hukuki süreci, mahremiyeti ve adil yargılanmayı baypas etmek için kullanılmaktadır.

We will continue this study in our next article.

Bu çalışmaya bir sonraki makalemizde devam edeceğiz.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> Bu korkutucu ve ciddi zamanda durumumuz nedir? Yazık! Kilisede gurur, ikiyüzlülük, aldatma, süs ve giyime düşkünlük, hafiflik ve eğlence merakı, üstünlük hırsı nasıl da egemen! Bütün bu günahlar zihni bulandırdı; öyle ki, ebedî şeyler ayırt edilemedi. Bu dünyanın tarihinin neresinde olduğumuzu bilelim diye Kutsal Yazılar’ı araştırmayacak mıyız? Bu zamanda bizim için yürütülen işe ve bu kefaret işi ilerlerken günahkârlar olarak almamız gereken yere dair anlayış kazanmayacak mıyız? Canlarımızın kurtuluşuna biraz olsun değer veriyorsak, kesin bir değişiklik yapmalıyız. Rab’bi gerçek bir tövbe ile aramalıyız; günahlarımız silinsin diye onları derin bir yürek ezikliğiyle itiraf etmeliyiz.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> Artık büyülü zeminde kalmamalıyız. Sınanma süremizin sonuna hızla yaklaşıyoruz. Her bir can sorsun: Tanrı’nın huzurunda nasıl duruyorum? Adlarımızın Mesih tarafından dile getirileceği ve akıbetimizin kesin olarak hükme bağlanacağı anın ne kadar yakın olduğunu bilmiyoruz. Ah, bu kararlar ne olacaktır! Doğrular arasında mı sayılacağız, yoksa kötüler arasında mı?

> “Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.

> Kilise ayağa kalksın ve Tanrı’nın önünde geri düşüşlerinden tövbe etsin. Bekçiler uyansınlar ve boruya kesin bir ses versinler. Duyurmamız gereken kesin bir uyarıdır. Tanrı kullarına buyuruyor: “Yüksek sesle haykır, geri durma; sesini boru gibi yükselt ve halkıma suçlarını, Yakup’un evine günahlarını bildir.” Halkın dikkati mutlaka kazanılmalıdır; bu yapılamazsa bütün çaba boşunadır; gökten bir melek inse ve onlara konuşsa bile, sözleri, sanki ölümün soğuk kulağına konuşuyormuş gibi, daha fazla yarar sağlamaz. Kilise uyanıp harekete geçmelidir. Kilise yolu hazırlamadan Tanrı’nın Ruhu asla gelmez. Ciddi bir yürek yoklaması olmalı. Birlikte ve sebatla edilen dua olmalı ve imanla Tanrı’nın vaatlerine sarılınmalı. Eski zamanlarda olduğu gibi bedeni çulla örtmek değil, ruhun derin bir alçalışı olmalı. Kendimizi tebrik etmek ve yüceltmek için en ufak bir nedenimiz yok. Tanrı’nın kudretli eli altında kendimizi alçaltmalıyız. O, gerçek arayıcıları teselli edip kutsamak için görünecektir.

> “The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.

> Görev önümüzde; ona koyulacak mıyız? Hızla çalışmalı, kararlı adımlarla ilerlemeliyiz. Rab'bin büyük günü için hazırlanmalıyız. Kaybedecek vaktimiz yok, bencil amaçlarla meşgul olacak zamanımız yok. Dünya uyarılmalı. Işığı başkalarına ulaştırmak için bireyler olarak ne yapıyoruz? Tanrı her insana yapacağı işi bırakmıştır; herkesin yerine getireceği bir rol vardır ve bu işi ancak ruhlarımızı tehlikeye atma pahasına ihmal edebiliriz.

> “O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.

> "Ey kardeşlerim, Kutsal Ruh’u kederlendirip onun ayrılmasına mı sebep olacaksınız? Onun huzuruna hazır olmadığınız için mübarek Kurtarıcı’yı dışarıda mı bırakacaksınız? İsa’nın sizin için taşıdığı yükü taşımaya katlanamayacak kadar rahatınızı çok sevdiğiniz için, canları gerçeğin bilgisi olmadan helâk olmaya mı bırakacaksınız? Uykudan uyanalım. ‘Ayık olun, uyanık durun; çünkü düşmanınız İblis, kükreyen bir aslan gibi dolaşır, yutabileceği birini arar.’" Review and Herald, 22 Mart 1887.

Back to Articles