Article

# The Book of Daniel - Number Eight

Daniel Kitabı - Sekiz Numara

A Process

Bir süreç

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Yahuda Kralı Yehoyakim'in krallığının üçüncü yılında Babil Kralı Nebukadnessar Yeruşalim'e geldi ve kenti kuşattı. Rab, Yahuda Kralı Yehoyakim'i, Tanrı'nın tapınağının eşyalarından bir kısmıyla birlikte onun eline verdi; Nebukadnessar bunları Şinar diyarına, tanrısının tapınağına götürdü ve eşyaları tanrısının hazine evine koydu. Daniel 1:1, 2.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

Daniel ve Vahiy kitapları aynı kitaptır ve Daniel kitabında sunulan aynı peygamberlik çizgileri Vahiy kitabında ele alınır. İsa Mesih’in Vahyi, lütuf kapısının kapanmasından hemen önce mühürleri açılan son peygamberlik mesajını temsil eder.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Geçmişte Vahiy kitabından doğru şekilde anlaşılmış, fakat örf ve gelenek tarafından mühürlenmiş olan hakikatler hâlâ hakikattir; bugün Yahuda oymağının Aslanı tarafından yeniden mühürleri çözülmekte ve bu hakikatler şimdi mükemmel yerine gelişlerini açığa çıkarmaktadır.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Geçmişte Daniel Kitabı’ndan doğru biçimde anlaşılmış, fakat örf ve âdet ile gelenek tarafından mühürlenmiş olan hakikatler hâlâ hakikattir ve bugün Yahuda oymağından Aslan tarafından yeniden mühürleri açılıyor; bu hakikatler şimdi kusursuz tamamlanışlarını ortaya koyuyor.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

Daniel, İsa Mesih'in Vahyi'ni temsil eden iki kitaptan sadece ilkidir.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

Jehoiakim, bir reform hareketindeki ilk mesajın güçlendirilmesinin bir sembolüdür. O aynı zamanda ahdin de bir sembolüdür; çünkü bir ismin değişmesi, peygamberlik açısından bir ahit ilişkisinin başlangıcını işaret eder. Tanrı'nın, daha önce Tanrı'nın ahit halkı olmayan bir halkla kurduğu ahit ilişkisi, ilk mesajın güçlendirilmesinde başlar.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız; merhamet bulmamıştınız, ama şimdi merhamet buldunuz. 1. Petrus 2:10.

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

Bir antlaşma ilişkisini temsil eden ad değişimi simgesi, Abram’ın adının Abraham’a, Sarai’nin adının Sarah’a, Jacob’un adının Israel’e ve Saul’un adının Paul’a değiştirilmesiyle ortaya konur. Bu simgeye dair başka tanıklıklar da vardır; ancak Daniel kitabının birinci bölümünde, Daniel’in adı Belteshazzar’a, Hananiah’ın adı Shadrach’a, Mishael’in adı Meshach’a ve Azariah’ın adı Abednego’ya değiştirilir.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

Rab bir halkla antlaşma ilişkisine girdiğinde, aynı anda önceki antlaşma halkını geride bırakır. Jehoiakim, geride bırakılmakta olan antlaşma halkını temsil eder ve Daniel, Hananiah, Mishael ile Azariah ise o sırada seçilmekte olan antlaşma halkını temsil eder. İnsanlar bir antlaşma ilişkisine girdiklerinde, antlaşmanın koşullarına bağlı kalıp kalmayacakları konusunda sınanırlar. Bu sınama, yeme eylemiyle temsil edilir.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

Adem ve Havva yeme eylemiyle sınamada başarısız oldular ve Tanrı ilk kez seçilmiş bir halkla antlaşma yaptığında, ilişkiye onları manna ile sınayarak başladı. Eski İsrail nihayetinde o sınamada başarısız oldu; fakat bunu yaparken, bir antlaşma sınamasının tek bir sınav değil, bir sınama süreci olduğuna dair ilk işareti ve ilk tanıklığı sundular. Onuncu sınamada, izleyen kırk yıl boyunca çölde ölmeleri kararlaştırıldı. Tanrı sonra Yeşu ve Kaleb ile antlaşma yaptı ve böylece şu gerçeğe tanıklık etmiş oldu: Rab seçilmiş bir halkla antlaşma yaptığında, önceki bir antlaşma halkını da geride bırakır. Eski İsrail’in sonunda, ki bu aynı zamanda ruhsal İsrail’in başlangıcıydı, Eski İsrail için son sınama süreci, ruhsal İsrail için ilk sınama süreciydi ve Gökten Gelen Ekmek olarak temsil edildi. Bu, ilk antlaşma sınama sürecinde manna ile önceden simgelenmişti.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

Hem ilk hem de son olan o sınama sürecinde, İsa, antlaşma halkı olanların O'nun bedenini yemeleri ve O'nun kanını içmeleri gerektiğini söylediğinde, göksel Ekmek sınamasını tanımladı. Hizmetinin başka herhangi bir zamanında olduğundan daha çok öğrencisini o sunumda kaybetti. Hizmetindeki o tartışma, antlaşma sınama sürecinin tasvirinin doruk noktasıydı ve Kardeş White bu olayı Çağların Arzusu adlı eserinde uzun uzadıya yorumlar; bölümün başlığı “Celile'deki Kriz”dir. Celile adı “menteşe” ya da “bir dönüm noktası” anlamına gelir ve o bölümde, öğrencilerin neden O'ndan yüz çevirdiklerini açıklar. Onların, O'nun bedenini yeme ve O'nun kanını içme gereğine dair tanıklığını doğru peygamberî yöntemle değerlendirmeyi reddettiklerini belirtir. White, Şeytan'ın eski İsrail'in Kutsal Yazılar anlayışına aşılamış olduğu peygamberî kavramlara ilişkin örf ve geleneklere bağlı kaldıklarını tespit eder. Bu yanlış anlamalar da onlara, O'nun sözlerini ruhsal olarak değil de harfî biçimde uygulamak için, onların sandığı üzere, bir bahane sağladı. Ayrıca, Yuhanna'nın altıncı bölümünde (Yuhanna 6:66) İsa'dan “dönenler”in (Celile) artık ebediyen O'nunla yürümediklerini de belirtir.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

Kadim İsrail’in hem ilk hem de son antlaşma sınanma sürecinde şunu görürüz: Tanrı seçilmiş bir halkla antlaşma ilişkisine girdiğinde, aynı anda önceki antlaşma halkını geride bırakmaktadır. Ayrıca o halkı tek bir sınavla değil, bir sınanma süreciyle sınadığını görürüz. Yine, bu sınanma sürecinin yenilecek bir şeyle temsil edildiğini görürüz. Ayrıca yemeğin Tanrı’nın Sözü’nü temsil ettiğini ve sınavın yenilecek iki tür yiyecek arasında bir seçim içerdiğini görürüz. Tanrı’nın “yiyebilirsiniz” dediği her ağaçtan mı yeriz, yoksa yememiz yasaklanan ağaçtan mı yeriz? Ayrıca ne yiyeceğimizi seçmenin, sunulan yiyeceği nasıl yiyeceğimiz konusunda da bir sınav içerdiğini görürüz.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

Ruhsal İsrail’in sonunda, Millerci hareket zamanında, ilk mesaj 11 Ağustos 1840’ta güç kazandı. Orada Yehoyakim, o sırada Babil’e götürülüp onun kızları hâline getirilen Protestanları temsil eder. Vahiy 10’daki melek indiğinde ve elinde açık bir küçük kitapçık bulunduğunda, onlar bir sınavla karşı karşıya kaldılar. Nasıl ki Yehoyakim Nebukadnessar’ın taleplerine başkaldırdı ve ardından tutsaklığa sürüklendiyse, Protestanlar da Karanlık Çağlar’dan beraberlerinde getirdikleri gelenek ve göreneklere dayanarak meleğin elindeki yiyeceği yemeyi reddettiler.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

1844 yılının baharına gelindiğinde, sınama süreci Jehoiakim ve Protestanlar için bir “dönüm noktasına” ulaşmıştı ve tıpkı ruhsal İsrail için ilk sınama sürecinde olduğu gibi, onlar “döndüler” ve artık İsa ile birlikte yürümediler. O tarihte Daniel, Hananiah, Mishael ve Azariah, ağızlarında tatlı olan, fakat midelerinde acılaşan küçük kitabı yemeyi seçen Milleritleri temsil eder.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

Âdem ve Havva’yı da dahil edersek, sınamanın yeme eylemiyle temsil edildiğine dair elimizde dört klasik şahit vardır. İlk ve sonun imzasını taşıyan birkaç peygamberlik şahitimiz vardır. Mannanın sınamasının şahitliği bir ilk şahitliktir ve Gökten Gelen Ekmek’in sınaması ruhsal İsrail için hem ilk sınama, hem de eski İsrail için son şahitliktir. Küçük kitapçığın sınaması hem ilktir hem de sondur. Bu, ruhsal İsrail’in çölde kilise olarak dolaşmasının sonudur ve Tanrı’nın nihai olarak adlandırılmış halkı olmak üzere seçilenlerin ilkindir. Millerciler, Protestanlığın gerçek boynuzu olarak tanımlanacak olan Tanrı’nın adlandırılmış halkının başlangıcıydı. İlk mesaj güçlendirildiğinde başlayan sınama sürecine dair birkaç şahit vardır.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

O sınanma süreçlerinde, öğrencilerin neredeyse tamamının yüz çevirdiği bir "dönüm noktası" gelir. Yeşu ve Kaleb'in tanıklığı üzerine bütün İsrail yüz çevirdi ve Mısır'a dönmeye çalıştı. Celile'deki kilisede, öğrencilerin çoğu yüz çevirdi. İsa Alfa ve Omega olduğu için, sınanma sürecinin sonunda temsil edilen "dönüm noktası" sınanma sürecinin başında da gösterilir. Kadim İsrail'e kudret helvası ilk verildiğinde, talimatlardan hemen sapanlar vardı. Mesih'in vaftizi sırasında O ayrılıp çöle gitti. Kardeş White, dönüm noktası sembolünü çok bilgilendirici bir şekilde kullanır.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> Ulusların ve kilisenin tarihinde dönüm noktası olan dönemler vardır. Tanrı’nın takdiriyle, bu farklı krizler geldiğinde, o zaman için ışık verilir. Kabul edilirse ruhsal ilerleme olur; reddedilirse ruhsal gerileme ve mahvoluş gelir. Rab, Sözünde, Müjde’nin atılgan yayılma işini — geçmişte nasıl sürdürüldüğünü ve gelecekte de, şeytani güçlerin son şaşırtıcı hamlelerini yapacakları kapanıştaki çatışmaya kadar, nasıl sürdürüleceğini — açığa koymuştur. O sözden anlıyoruz ki, iyiyle kötünün — karanlığın prensi Şeytan ile yaşamın Prensi Mesih’in — son büyük çatışmasını başlatacak güçler şimdi iş başındadır. Ama Tanrı’yı seven ve O’ndan korkanlar için yaklaşan zafer, O’nun tahtının göklerde kurulmuş olması kadar kesindir. Bible Echo, 26 Ağustos 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

Eski İsrail'e manna ilk kez verildiğinde, o tarihsel süreç için ışık verildi. Mesih'in vaftizinde o tarihsel süreç için ışık verildi. 11 Ağustos 1840'ta o tarihsel süreç için ışık verildi. Bu dönüm noktalarının her biri, nihayetinde başka bir dönüm noktasında sona eren bir sınama sürecinin başlangıcını işaret eder; o anda, önceden antlaşma halkı olanlar yüz çevirir ve artık Mesih'le yürümezler.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

Bu çeşitli sınamalar, hem eski antlaşma halkı hem de yeni antlaşma halkı için bir sınama sürecini temsil ettiğinden, sınama sürecinin iki ayrı tamamlanışı vardır. Sınama sürecinin tamamlanışı ve dolayısıyla Millerit tarihinde Protestanlar için nihai dönüm noktası 1844 baharıydı. Sınama sürecinin tamamlanışı (1844 sonbaharında), yani bizzat Milleritlerin dönüm noktası ise, Tanrı’nın eski halkı için gerçekleşen dönüm noktasından sonra geldi.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

Mesih'in tarihinde, sınama süreci tapınağı iki kez temizlemesiyle tanımlanır: bir kez hizmetinin başlangıcında ve bir kez de hizmetinin sonunda.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “İsa açık hizmetine başladığında, Tapınak’ı kutsala saygısızlıkla kirletilmesinden arındırdı. Hizmetinin son eylemlerinden biri de Tapınak’ın ikinci kez arındırılmasıydı. Aynı şekilde, dünyayı uyarmaya yönelik son çalışmada kiliselere iki ayrı çağrı yapılır. İkinci meleğin mesajı şudur: ‘Babil yıkıldı, yıkıldı, o büyük kent; çünkü fuhşunun gazabının şarabını bütün uluslara içirdi’ (Vahiy 14:8). Ve üçüncü meleğin mesajının yüksek sesli çağrısında gökten şöyle diyen bir ses işitilir: ‘Ey halkım, ondan çıkın ki günahlarına ortak olmayasınız ve belalarından da pay almayasınız. Çünkü günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun suçlarını hatırladı’ (Vahiy 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

Peygamberlik Ruhu'nun yazılarında, Mesih’in iki tapınak temizliğinin sınama süreci Malaki’nin üçüncü bölümüyle uyumludur.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> Tapınağı dünyanın alıcı ve satıcılarından arındırırken, İsa, yüreği günahın kirliliğinden—ruhu yozlaştıran dünyevi arzular, bencil tutkular ve kötü alışkanlıklardan—arındırma görevini ilan etti. Malaki 3:1-3 alıntılandı. Çağların Arzusu, 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

Tanrı’nın halkının arındırılması, birkaç peygamberlik çizgisiyle defalarca ilişkilendirilen sınanma sürecini temsil eder. Adem ve Havva’dan başlayıp Millerit tarihine kadar uzanan her bir atıf, yüz kırk dört binin arındırılmasını temsil eder.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “Dünya tarihinin son günlerinde, Tanrı’nın buyruklarını tutan halkıyla olan antlaşması yenilenecektir.” Review and Herald, 26 Şubat 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

Yüz kırk dört binin arınma süreci, insanlığın denenme süresi kapanmadan hemen önce mührü açılan İsa Mesih’in Vahyini birlikte temsil eden iki kitaptan ilki olan Daniel kitabındaki ilk göndermedir. Yüz kırk dört binin arınma süreci aynı zamanda mühürleme süreci olarak da temsil edilir. Arınma, mühürleme sürecinin ilk mesajı 11 Eylül 2001’de başladığında, bu kilise ve dünya için bir dönüm noktasıydı. Vahiy kitabının on sekizinci bölümünde, dünyayı görkemiyle aydınlatan melek o zaman geldi. Ne var ki Vahiy 18’de, meleğin elinde yemesi için bir şey olduğu şeklinde tasvir edilmez—ama oradadır. Küçük kitap oradadır. Yeşaya peygamberin “satır üzerine satır” olarak temsil ettiği yöntemi “yemeyi” seçenler tarafından kolayca fark edilebilir.

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

"Satır üstüne satır" yerleştirerek, 11 Eylül 2001'de Mesih indiğinde, yanında "mana", "gökten gelen ekmek" ve "küçük kitap" olarak temsil edilmiş bir "küçük kitap" da bulunduğunu anlıyoruz. Ancak 11 Eylül 2001'de, Jehoiakim tarafından temsil edilen eski seçilmiş halk, Adventizm'in gelenek ve göreneklerine bağlı kalmayı seçti ve böylece Pazar yasasıyla tamamlanacak olan Babil esaretine doğru yürüyüşlerine başladılar.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Şimdi, New York’un bir gelgit dalgasıyla silinip süpürüleceğini ilan ettiğime dair bir haber mi dolaşıyor? Bunu asla söylemedim. Orada kat üstüne kat yükselen o büyük binalara bakarken, ‘Rab yeri korkunç biçimde sarsmak üzere ayağa kalktığında ne korkunç sahneler yaşanacak! O zaman Vahiy 18:1–3’ün sözleri yerine gelecektir,’ dedim. Vahiy’in on sekizinci bölümünün tamamı, yeryüzüne gelecek olana dair bir uyarıdır. Ama New York’a ilişkin olarak neyin geleceği konusunda özel bir ışığım yok; yalnızca bir gün oradaki büyük binaların, Tanrı’nın gücünün döndürmesi ve altüst etmesiyle yere serileceğini biliyorum. Bana verilen ışıktan, dünyada yıkımın olduğunu biliyorum. Rab’den gelecek bir tek söz, O’nun kudretli gücünün bir tek dokunuşu, ve bu muazzam yapılar yıkılacaktır. Öyle sahneler meydana gelecek ki, dehşetini hayal bile edemeyiz.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

"New York"un "büyük binaları" 11 Eylül 2001'de "Tanrı'nın kudretinin dönüp devirmesi ve altüst etmesiyle yıkıldığında", Vahiy 18'deki meleğin ışığı bütün yeryüzünü doldurdu, çünkü Vahiy 13'ün yeryüzü canavarının tarihinde bir dönüm noktası gelmişti.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> Ulusların ve kilisenin tarihinde dönüm noktası olan dönemler vardır. Tanrı’nın takdiriyle, bu çeşitli krizler geldiğinde, o zamana ait ışık verilir. Kabul edilirse ruhsal ilerleme olur; reddedilirse ruhsal gerileme ve felaket izler. Bible Echo, 26 Ağustos 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

Vahiy on sekizinci bölümün meleğinin ışığı 11 Eylül 2001’de geldiğinde, ışığı kabul edenler ruhsal olarak ilerledi, ışığı reddedenler ise ruhsal olarak geriledi ve isyankâr yolculuklarına başlayarak, üçüncü meleğin habercileri olarak yaptıkları iman ikrarını ebediyen mahvedecekleri Pazar yasasının oluşturduğu nihai dönüm noktasına doğru yöneldiler. Yuhanna 6:66’da Celile’de olup da geri dönen ve artık Mesih’le yürümeyenler, ilk kez O’nun vaftizinde gelen ışıktan yüz çeviriyorlardı; orası da o sınama tarihindeki ilk mesajın güçlendirildiği yerdi. Daniel kitabının birinci bölümünde, ilk mesajın güçlendirildiği o dönemde ibadet eden iki sınıf tasvir edilir. Yehoyakim, iman konusunda karaya oturanları temsil eder; Daniel, Hananya, Mişael ve Azarya ise sadıkları temsil eder.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> Yahuda Kralı Yehoyakim’in krallığının üçüncü yılında Babil Kralı Nebukadnessar Yeruşalim’e geldi ve onu kuşattı. Rab, Yahuda Kralı Yehoyakim’i, Tanrı’nın Tapınağı’nın eşyalarının bir kısmıyla birlikte onun eline teslim etti; Nebukadnessar bunları Şinar diyarına, kendi tanrısının tapınağına götürdü ve bu eşyaları tanrısının hazine odasına koydu. Kral, hadımlarının başı Aşpenaz’a, İsrailoğulları’ndan, kral soyundan ve soylulardan bazı gençleri getirmesini buyurdu; kusursuz, yakışıklı, her türlü bilgelikte yetenekli, bilgide usta, kavrayışlı, kralın sarayında hizmet etmeye elverişli ve kendilerine Kildanilerin yazısı ve dili öğretilecek gençler. Kral onlara her gün kralın yiyeceklerinden ve içtiği şaraptan pay ayırdı; böylece üç yıl beslenip yetiştirileceklerdi ki, sonunda kralın huzuruna çıkabilsinler. Bunların arasında Yahuda oymağından Daniel, Hananya, Mişael ve Azarya vardı. Hadımların başı onlara ad verdi: Daniel’e Belteşassar, Hananya’ya Şadrak, Mişael’e Meşak, Azarya’ya ise Abed-Nego adını verdi. Ama Daniel, kralın yiyeceklerinden kendisine ayrılan payla ya da kralın içtiği şarapla kendini kirletmemeye yüreğinde karar verdi; bu yüzden kendini kirletmemesi için hadımların başından izin istedi. Daniel 1:1-8.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

Daniel, Hananiah, Mishael ve Azariah Yahuda’nın çocuklarıydı. Hadım edildiler; böylece Adventizmin son neslini temsil ediyorlardı. Nebuchadnezzar, birçok eski kral gibi, köle olarak hizmet ettiklerinde ve kralın eşleri ve cariyeleriyle bir araya geldiklerinde kralın duyabileceği her türlü kaygıyı ortadan kaldırmak için Yahuda’dan olan dört genci hadım ettirdi.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

Sembolik olarak Adventizmin son neslini temsil eder; çünkü bu dördünden sonra Yahuda’nın soyu artık devam etmeyecektir. Dört, tüm dünyayı simgeleyen bir sayıdır ve bu nedenle, 11 Eylül 2001’i Tanrı’nın peygamberlik sözünün bir gerçekleşmesi olarak tanıyan dünya genelindeki Yedinci Gün Adventistlerinin son neslini temsil eder.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

Yedinci Gün Adventistleri, Tanrı'nın peygamberlik sözünün konusudur; çünkü onlar yüz kırk dört bin olmak üzere çağrılanlardır. Ne var ki peygamberlik mirasları 1863’te atalarının isyanıyla başladı. O ilk isyanı fark etmek neredeyse imkansızdır; çünkü tırmanan isyanın dört kuşağının gelenek ve adetleriyle örtülmüştür. Fark edilmesi zor olsa da, Daniel kitabının dokuzuncu bölümünde nihayet yaptığı gibi, görülüp kabul edilmelidir. O, bunu Tanrı’nın peygamberlik sözünde yer alan gerçeği tanıyarak yaptı.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

Daniel ve üç yiğidin doğrudan kaynaklandıkları isyan, onları kuşatan putperest etkilerden ayrı durmayı babalarının reddetmesiydi. 1863’te Laodikya Adventizmi, Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman”ı Miller’ın tanımlamasının reddini desteklemek için, dinden dönmüş Protestanlık ve Katolikliğin Kutsal Kitap metodolojisine geri döndü. Daniel ve üç yiğit için o isyan, Kral Hizkiya tarafından temsil ediliyordu.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

Kral Hizkiya Rab’be ölmemek için yalvardı ve Rab ona on beş yıl daha verince duası kabul edildi. Böylece, Yahuda’nın en kötü krallarından biri ve ayrıca Yahuda’nın yedi aşamalı fethedilip köleleştirilmesi sürecinin başlangıcını işaretleyen kral olan Manaşşe’nin babası oldu. 1856’da, Sadık Tanık Laodikya Adventizmi’nin kapısını çalmaya geldi, fakat onlar benliğe ölmeyip yaşamayı seçtiler. 1863’e gelindiğinde, “Eriha”yı yeniden inşa etmiş ve nihayetinde 11 Eylül 2001’i, Pazar yasasında sona eren ruhsal Babil’in köleliğine doğru üç aşamalı yolculuklarının başlangıcı olarak tanımalarını engelleyen tırmanan isyanı başlatmışlardı.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

Kral Hizkiya için 1863, yaşamak için ettiği duanın kabul edildiği zamandı. Rab, duasının kabul edildiğine dair bir işaret verdi. Tanrı, güneşi hareket ettirerek duayı doğruladı ve Babilliler, ne anlama geldiğini bilmeseler de göklerde Tanrı’nın etkinliğini gördüler. Babilliler daha sonra güneşi kontrol etme gücüne sahip olan Tanrı hakkında bilgi edinmek için Yeruşalim’e geldiler. Göğün Tanrısı’nı yüceltmek yerine Kral Hizkiya, benliğe ölmek yerine, adını o tapınağa ve o şehre koymayı seçmiş olan Tanrı yerine kendi tapınağını ve şehrini yüceltmeyi seçti.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

Bu isyan üzerine, soyundan gelen çocukların Babil'de köle ve hadım olacaklarına dair bir peygamberlik sözü verildi. Bu çocuklar Daniel, Hananiah, Mishael ve Azariah idi ve 11 Eylül 2001’i, dünya uluslarının ve kilisenin tarihinde, yüz kırk dört bini sınayıp mühürleyecek ışığın verildiği bir dönüm noktası olarak tanıyan Yedinci Gün Adventistlerinin ruhsal son neslini temsil ederler.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> O günlerde Hizkiya ölümcül bir hastalığa yakalanmıştı. Amots oğlu peygamber Yeşaya yanına geldi ve ona şöyle dedi: “RAB şöyle diyor: Evini düzene koy; çünkü öleceksin, artık yaşamayacaksın.” Bunun üzerine Hizkiya yüzünü duvara döndü ve RAB’be şöyle dua etti: “Ey RAB, yalvarırım, şimdi anımsa; önünde doğrulukla ve bütün yürekle yürüdüğümü, gözünde iyi olanı yaptığımı.” Ve Hizkiya hıçkıra hıçkıra ağladı. Yeşaya daha orta avluya çıkmadan RAB’bin sözü ona geldi: “Geri dön ve halkımın önderi Hizkiya’ya de ki: ‘Baban Davut’un Tanrısı RAB şöyle diyor: Duanı işittim, gözyaşlarını gördüm. İşte, seni iyileştireceğim; üçüncü gün RAB’bin Tapınağı’na çıkacaksın. Ömrüne on beş yıl katacağım; seni ve bu kenti Asur kralının elinden kurtaracağım; bu kenti kendi adım uğruna ve kulum Davut’un hatırı için savunacağım.’” Yeşaya, “Bir incir lapası alın” dedi. Onlar da aldılar ve çıbanın üzerine koydular; Hizkiya iyileşti. Hizkiya Yeşaya’ya, “RAB’bin beni iyileştireceğine ve üçüncü gün RAB’bin Tapınağı’na çıkacağıma ilişkin belirti ne olacak?” dedi. Yeşaya, “RAB’den, RAB’bin söylediğini yapacağını gösteren şu belirtiyi alacaksın: Gölge on derece ileri mi gitsin, yoksa on derece geri mi dönsün?” dedi. Hizkiya, “Gölgenin on derece ileri gitmesi kolaydır; hayır, gölge on derece geri dönsün” diye yanıt verdi. Peygamber Yeşaya RAB’be yakardı; RAB de Ahaz’ın güneş saatinde inmiş olan gölgeyi on derece geri çevirdi. O günlerde Babil Kralı Baladan’ın oğlu Berodak-Baladan, Hizkiya’nın hastalandığını duyduğundan ona mektuplar ve bir armağan gönderdi. Hizkiya onları dinledi ve onlara değerli eşyalarının bulunduğu bütün evi, gümüşünü, altınını, baharatlarını, değerli merhemini, silah deposunun tümünü ve hazinelerinde bulunan her şeyi gösterdi; Hizkiya’nın evinde de egemenliği altındaki her yerde de onlara göstermediği hiçbir şey kalmadı. Bunun üzerine peygamber Yeşaya Kral Hizkiya’nın yanına geldi ve ona, “Bu adamlar ne dediler? Sana nereden geldiler?” diye sordu. Hizkiya, “Uzak bir ülkeden, Babil’den geldiler” dedi. Yeşaya, “Evinde ne gördüler?” diye sordu. Hizkiya, “Evimde ne varsa hepsini gördüler; hazinelerim arasında onlara göstermediğim hiçbir şey yok” diye cevap verdi. Yeşaya Hizkiya’ya, “RAB’bin sözünü dinle” dedi. “İşte, günler geliyor; evinde ne varsa ve bugüne dek atalarının biriktirdiği ne varsa hepsi Babil’e götürülecek; hiçbir şey kalmayacak, diyor RAB. Senden doğacak oğullarından bazılarını da alıp götürecekler; onlar Babil kralının sarayında hadım olacaklar.” Hizkiya Yeşaya’ya, “Söylediğin RAB’bin sözü iyidir” dedi. Sonra, “Benim günlerimde esenlik ve doğruluk olacaksa, bu iyi değil mi?” dedi. Hizkiya’nın öteki işleri, bütün gücü ve nasıl bir havuz ve su yolu yapıp kente su getirdiği, Yahuda krallarının tarih kitabında yazılı değil mi? Hizkiya atalarına kavuştu; yerine oğlu Manaşşe kral oldu. 2. Krallar 20:1-21.

The next verse says:

Bir sonraki ayet şöyle der:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> Manaşşe kral olmaya başladığında on iki yaşındaydı ve Yeruşalim'de elli beş yıl krallık yaptı. Annesinin adı Heftsiba'ydı. 2 Krallar 21:1.

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

Kral Hizkiya Rab’bin isteğini kabul etmiş ve sadece evini düzene koyup ölmüş olsaydı sonuç ne olurdu? Ona fazladan on beş yıl verildi ve üç yıl sonra kötü Manaşşe doğdu. 1856’da, Adventizm Filadelfya’dan Laodikya’ya geçişi kabul etmiş, evini düzene koymuş ve William Miller’ın temel hakikatlerini olduğu gibi bırakmış olsaydı ne olurdu? Sanırım bu sorunun cevabını asla bilemeyeceğiz; ancak bildiğimiz şu ki: “Daniel, kralın yiyeceğinin payıyla da içtiği şarapla da kendini kirletmemeye yüreğinde karar verdi.”

We will continue Daniel chapter one in the next article.

Daniel Kitabı’nın birinci bölümüne bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

Back to Articles