Article

# Laodicea - Number Three

Laodicea - Numara Üç

What are the Rules?

Kurallar nelerdir?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> Kendimiz bilmeliyiz ki Hristiyanlığı neyin oluşturduğunu, gerçeğin ne olduğunu, aldığımız imanın ne olduğunu ve Kutsal Kitap kurallarının—en yüce otorite tarafından bize verilen kuralların—neler olduğunu. 1888 Materyalleri, 403.

For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.

Birkaç yıldır Future for America, Vahiy kitabındaki yedi kilisenin yalnızca havarilerin zamanından dünyanın sonuna kadar modern İsrail’in tarihini temsil etmekle kalmadığını, aynı zamanda Musa’nın zamanından Stefanus’un taşlanmasına kadar kadim İsrail’i de temsil ettiğini tespit etmiştir. Adventizmin öncüleri bu hakikati öğretmediler, fakat onu temellendiren ilkeleri anladılar ve uyguladılar. İsa başlangıçtan sonu bildirir ve kadim İsrail modern İsrail’i temsil eder. Bu nedenle, modern İsrail’in peygamberlik özelliklerinin bir parçası olan her hakikat, kadim İsrail’de de mevcuttu.

Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.

Millerit hareketinin tarihinden önce, yedi kilise hakkındaki geleneksel Hristiyan görüşü, onların Yuhanna’nın döneminde Küçük Asya’daki gerçek kiliseleri temsil ettiğiydi. Geleneksel görüş ayrıca, tek tek kiliselere yönelik öğütlerin Hristiyanlık tarihi boyunca çeşitli kiliselere yönelik belirli öğütleri temsil ettiği şeklinde de anlaşılabileceğini ve aynı öğüt ile uyarıların bireysel Hristiyanlar için de geçerli olduğunu kabul ediyordu. Ayrıca, yedi kilisenin, havarilerin zamanından dünyanın sonuna kadar uzanan kilise tarihinin yedi dönemini temsil ettiğini de kabul ediyorlardı. Bu bakış açıları Millerit hareketinin tarihinden öncesine dayanır. William Miller’dan önceye giden geleneksel görüşü oluşturan, yedi kiliseye dair bu dört tespit, Kutsal Kitap’ın “tarihselci” yorumuna dayanıyordu ve hâlâ dayanmaktadır. Tanrı’nın meleklerinin William Miller’a benimsettiği yöntem de işte bu metodolojiydi.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> Asya’daki yedi kilise, Mesih’in kilisesinin, elçilerin günlerinden dünyanın sonuna dek, bütün dolambaçları ve dönemeçleriyle, bütün refah ve sıkıntılarıyla yedi biçimdeki tarihidir. Yedi mühür, yeryüzünün güçleri ve krallarının kilise üzerindeki icraatlarının ve aynı süre zarfında Tanrı’nın halkını koruyuşunun tarihidir. Yedi borazan, yeryüzüne, yani Roma krallığına gönderilen yedi kendine özgü ve ağır yargının tarihidir. Ve yedi kase, Papalık Roması’na gönderilen yedi son beladır. Bunlarla iç içe, yan kollar gibi dokunmuş daha birçok olay vardır ve bunlar, bütünü bizi ebediyetin okyanusunda sona ulaştırana dek peygamberliğin ulu nehrini doldurur.

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> "Bu, bana göre, Vahiy Kitabı'nda Yuhanna'nın peygamberliğinin planıdır. Ve bu kitabı anlamak isteyen kişi, Tanrı'nın sözünün diğer kısımları hakkında kapsamlı bir bilgiye sahip olmalıdır. Bu peygamberlikte kullanılan semboller ve mecazların hepsi aynı metinde açıklanmaz; bunlar diğer peygamberlerin yazılarında bulunmalı ve Kutsal Yazılar'ın diğer bölümlerinde açıklanmalıdır. Bu yüzden açıktır ki Tanrı, herhangi bir bölüm hakkında açık bir bilgi edinmek için bile bütünü incelememizi istemiştir." William Miller, Miller'ın Dersleri, cilt 2, 12. ders, 178.

Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.

Ellen White, Miller’in benimsediği “tarihselci” görüşe katılır ve onu destekler; ancak Vahiy kitabına Miller’in gördüğünden daha derin bir anlayış getirmiştir, çünkü Miller tapınağı gerçekte olduğu gibi tanımamıştı. O, tapınağı yeryüzü olarak anlamıştı. Ellen White ise İsa’nın Vahiy kitabında yer alan kehanetleri sunarken bunu göksel Başkâhin olarak yürüttüğü hizmetle bağlantılı biçimde yaptığını fark etti.

When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.

Yuhanna dönüp Mesih’i gördüğünde, O başkâhin giysileri içinde şamdanların arasında yürümektedir; şamdanlar Kutsal Yer’dedir ve bu nedenle bu sahne, O’nun göğe yükselişinden sonraki tarihe, ancak 1844’te En Kutsal Yer’e geçmesinden önceki döneme aittir. Miller bu gerçeğin önemini anlayamazdı. Tyndale, Luther, John Wycliffe ya da ilk reformcuların herhangi biri de anlayamazdı. Hakikat ilerleyicidir; kusursuz gün gelinceye dek gitgide daha parlak parlar.

> “The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.

> Robinson ve Roger Williams tarafından soyluca savunulan büyük ilke (hakikatin ilerleyici olduğu, Hristiyanların Tanrı'nın kutsal sözünden parlayabilecek bütün ışığı kabul etmeye hazır olmaları gerektiği) onların soyundan gelenlerce gözden kaçırıldı. Reformun bereketlerini almada bu denli ayrıcalık tanınmış olan Amerika'daki Protestan kiliseleri (Avrupa'dakiler de aynı şekilde) reform yolunda ilerlemekte başarısız oldular. Zaman zaman birkaç sadık adam yeni hakikati ilan etmek ve uzun zamandır benimsenen yanılgıyı açığa çıkarmak için ortaya çıksa da, çoğunluk, Mesih'in zamanındaki Yahudiler veya Luther'in zamanındaki papacılar gibi, atalarının inandığı gibi inanmak ve onların yaşadığı gibi yaşamakla yetindi. Bu nedenle din yeniden şekilciliğe doğru yozlaştı; ve kilise Tanrı'nın sözünün ışığında yürümeyi sürdürseydi bir kenara atılacak olan hata ve hurafeler korunup benimsendi. Böylece Reformasyonun esinlediği ruh yavaş yavaş sönüp gitti; ta ki Protestan kiliselerinde reforma duyulan ihtiyaç neredeyse Luther'in zamanındaki Roma Kilisesi'ndeki kadar büyük olana dek. Aynı dünyevilik ve ruhsal uyuşukluk, insanların görüşlerine duyulan benzer türden bir saygı ve Tanrı'nın sözünün öğretilerinin yerine insan teorilerinin konulması söz konusuydu. Büyük Anlaşmazlık, 297.

If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.

Hakikatin tarih boyunca aşamalı olarak geliştiği gerçeği kabul edilmezse, bu son nesildeki herhangi bir yeni ışığın önemini fark etmek neredeyse imkânsız hâle gelebilir. Bir kişi "hakikat"in aşamalı niteliğini anlamayı bıraktığında, kendiliğinden geleneklere, göreneklere ve düşmüş insanın rehberliğine dayanmaya başlar.

The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.

Miller’in kullandığı metodoloji, havarilerle başlayan Kutsal Kitap gerçeğinin gelişimine tanıklık sunan bütün peygamberlik çizgisi boyunca kendini gösteren bir işarettir. Ne var ki, Miller’in temsil ettiği bu işarette, sonunda bir karşılığını gerektiren bir başlangıç buluyoruz. Çoğu kişi bu gerçekleri asla anlayamaz, ama Şeytan için durum böyle değildir.

Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.

Şeytan, gökteki isyanından beri hakikate ve onun gelişimine direndi. Tarih, reformcuların Kutsal Kitap’ı nasıl inceleyeceklerini belirgin biçimde anlamaya başladıkları noktaya ulaştığında, Şeytan her zaman yaptığı gibi sahte alternatifler sundu. Gerçeği sahtelemeye yönelik çalışmalarına dair tarihsel kanıtlar, Ribera ve Louis de Alcazar gibi Cizvitlerin sahtecilik yöntemlerini özellikle Vahiy kitabına karşı odakladıklarını ortaya koyar. “Preterizm” diye adlandırılan bozulmuş yöntem, ikinci ve üçüncü yüzyıllarda bu yanlış yöntemin iki başlıca temsilcisiyle başladı. Bunlardan biri Eusebius of Caesarea (260-339), diğeri ise Victorinus of Pettau’ydu (yaklaşık 304’te öldü). Bu erken dönem tarihsel kişiliklerin her ikisi de, Vahiy kitabının Roma İmparatorluğu döneminde, kötü şöhretli imparator Nero gibi tarihsel figürler aracılığıyla yerine geldiğini öne süren yöntemi savundu.

In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.

On dokuzuncu yüzyılda Birleşik Krallık’tan John Darby (1800-1882), daha önce tespit ettiğimiz ve Truva atı Kutsal Kitap olarak nitelendirdiğimiz Scofield Referans Kutsal Kitabı’nın dipnotlarına da eklenen başka bir şeytani metodoloji tanıttı. “Dispensasyonalizm”, tarihi ve Tanrı’nın insanlıkla etkileşimini, Tanrı’nın planını farklı şekillerde yürüttüğü ayrı dönemlere, yani “dönemlere”, ayıran bir teolojik çerçevedir. Bunu burada not ediyorum; çünkü bu, Darby’nin şeytani fikirlerini yaydığı aynı çevreden gelen sesler tarafından Future for America hareketine sokulan yanlışlardan biridir. Future for America’ya saldıran Darby’nin fikirlerine, Fransız Devrimi’nin temsil ettiği aynı anarşiyi ve Sodom ile Gomora’nın temsil ettiği aynı ahlaksızlığı teşvik eden, sözde modern “woke” hareketinin felsefesi eşlik ediyordu.

Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.

Bugün modern Adventizmin ilahiyatçıları, hem Kutsal Kitap’ı hem de Peygamberlik Ruhu’nu baltalamak ve inkâr etmek amacıyla kullandıkları iki yönlü Kutsal Kitap yorumlama sistemine dayalı olarak, Kutsal Kitap’ın gerçeklerini parçalarına ayıran bir yöntem uygulamaktadır. İnsanları ya Kutsal Kitap dilleri uzmanları ya da Kutsal Kitap tarihi uzmanları olarak tanımlarlar. Böylece, Adventizmin ilahiyatçıları bugün, Tanrı’nın Sözünü ya düşmüş insanın tarih anlayışına ya da dil anlayışına dayalı olarak yorumlayıp Laodikya Adventizminin zihinlerini kontrol etmektedir. Şu anda okumakta olduğunuz mesaja saldırmak için sıkça kullanılan bu hatanın modern tezahürleri, Fransız Devrimi’nin sembolizmini ele aldığımızda bu makalelerde üzerinde daha fazla durulacaktır. Şeytan hayattadır ve zamanının kısa olduğunu bilir. Miller’in kurallarının sonuncusu olan on dördüncü kural, aşağıdaki paragrafla sona erer.

> “The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

> "Okullarımızda öğretilen ilahiyat daima mezhepçi bir inanca dayanır. Boş bir zihni alıp ona bu türden bir şeyi kazımak işe yarayabilir, ama bu her zaman bağnazlıkla sonuçlanır. Özgür bir zihin asla başkalarının görüşleriyle yetinmez. Gençlere ilahiyat öğreten bir öğretmen olsaydım, önce onların kapasitesini ve zihinlerini tanırdım. Bunlar iyiyse, Kutsal Kitap'ı kendileri için incelemelerini sağlar, onları dünyaya iyilik yapsınlar diye özgürce gönderirdim. Ama kendi akılları yoksa, onlara başkasının zihnini damgalardım, alınlarına 'bağnaz' yazardım ve onları köle olarak gönderirdim!" William Miller, Miller's Works, cilt 1, 24.

In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.

Vahiy’in yazarı Yuhanna’nın yaşadığı dönemin hemen ardından ve Reformasyon günlerinde, Şeytan, doğru Kutsal Kitap yorumunu karıştırıp yok etmek için aktif olarak sahte peygamberlik yöntemleri geliştiriyordu. Bu tarihsel olgularla ilgili bazen gözden kaçan nokta, bu şeytani yöntemlerin hepsinin doğrudan yalnızca Vahiy kitabını hedef almış olmasıdır. Şeytani karmaşayı yayan bu kişilerin her birinin odak noktası oydu. Vahiy kitabı her zaman Şeytan’ın hedefi olmuştur. Şeytan, savaşması gerekenin Vahiy kitabı olduğunu bilir. Bu gerçeği fark ettiğimizde, başka bir önemli gerçek tarafından gölgelenmiş olan görünmeyen bir başka gerçekliği de fark edebiliriz.

The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.

Cizvitlerin sahte yöntemi, Roma Kilisesi’nin papasının Kutsal Kitap kehanetlerine göre Deccal olduğu gerçeğinin açık biçimde anlaşılmasını engellemek üzere tasarlanmıştı. Her bir Protestan reformcu bu gerçeği fark edip tespit etti. Bu nedenle, Ribera ve Louis de Alcazar gibi kişilerin doğru tarihi geçmişte sözlü ve yazılı yayınlar yoluyla kamuoyuna sunulduğunda, Ribera ve Louis de Alcazar gibi kişilere dair tarih, “günah adamı”nın doğru anlaşılmasını engellemeye yönelik şeytani çabaları göstermek amacıyla kullanıldı. Bu şeytani yöntemlerin devreye sokulmasının amacını ifşa eden yazılı ya da sözlü tanıklıklar kendi sınırları içinde doğrudur; fakat Şeytan, Deccal’i Roma’nın papası olarak tanımlayan Kutsal Kitap’taki kanıtları basitçe gizlemekten daha fazlasını örtbas etmeye çalışıyordu.

There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.

Vahiy kitabında, sayısı altı yüz altmış altı olan adam konusunun ötesinde, Kutsal Kitap yorumuna dair bu sahte sistemlerin ürettiği karmaşayla örtbas edilmiş gerçekler vardır. Bu gerçeklerden biri de, yedi kilisenin en tam gelişimiyle anlaşıldığında ortaya çıkan gerçektir. Yedi kilisenin içinde, 11 Eylül 2001’de başlayan ve Pazar yasası krizinde sona eren tarihe doğrudan hitap eden gerçekler bulunmaktadır. Şeytan bu ışığı gömülü tutmaya çalışagelmiştir ve Vahiy kitabında bulunan, yalnızca Roma papasının Deccal olarak tanımlanmasıyla sınırlı olmayan birçok hakikat cevherini perdelemek için şeytani yöntemler icat etmiştir.

Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.

‘Günahın adamı’ 538 yılında açığa çıkarılmadan önce, Eusebius ve Victorinus gibi kişiler, papalık iktidarının yükselişini gizlemek amacıyla Vahiy Kitabı’na saldırdılar. Tarih içinde daha sonra Mesih, Tiyatira’ya verdiği vaadi yerine getirdi ve Reformasyonun sabah yıldızını (Wycliffe) ortaya çıkardı; ardından Şeytan, şeytani işini savunup sürdürmek üzere iki önde gelen tarihî figürü sahneye çıkardı. Gerçeğin gelişimi üzerine uzun süreye yayılan savaş, Vahiy Kitabı’nın sırrının mühürleri açıldığında (sınanma süresinin sona ermesinden hemen önce) doruk noktasına ulaşır ve bu savaş, Miller’ın da Sister White’ın da asla tanımadığı yedi kiliseden gelen ışığı içerir; ancak hem Miller’ın hem de Peygamberlik Ruhu’nun bu yeni ışığı desteklediği kolaylıkla gösterilebilir, çünkü yeni ışık asla eski ışıkla çelişmez.

> “It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.

> "Gerçeğe sahip olduğumuz bir gerçektir ve sarsılamayan ilkelerimize sıkı sıkıya tutunmalıyız; ancak Tanrı'nın gönderebileceği herhangi bir yeni ışığa kuşkuyla bakmamalı ve şöyle dememeliyiz: 'Gerçekten, şimdiye dek aldığımız ve benimsediğimiz eski gerçeğin dışında daha fazla ışığa ihtiyacımız olduğunu göremiyoruz.' Biz bu tutumu sürdürürken, Gerçek Tanık'ın tanıklığı durumlarımıza şu azarı yöneltir: 'Ve bilmezsin ki sefil, acınacak, yoksul, kör ve çıplaksın.' Kendilerini zengin, malca artmış ve hiçbir şeye muhtaç değilmiş gibi hissedenler, Tanrı'nın huzurundaki gerçek durumları konusunda körlük içindedirler ve bunu bilmezler." Review and Herald, 7 Ağustos 1894.

The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.

Yeni ışık için başlıca ölçüt, yerleşik hakikate aykırı düşüp düşmediği ve temel hakikatleri destekleyip desteklemediğidir.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.

> "Tanrı’nın kudreti neyin hakikat olduğunu tanıklık ettiğinde, o hakikat ebediyen hakikat olarak kalmalıdır. Tanrı’nın verdiği ışığa aykırı sonradan öne sürülen hiçbir varsayım dikkate alınmamalıdır. İnsanlar, kendilerine göre hakikat olan, fakat hakikat olmayan Kutsal Yazılar yorumlarıyla ortaya çıkacaklardır. Bu zaman için olan hakikati Tanrı, imanımızın temeli olarak bize vermiştir. Kendisi bize neyin hakikat olduğunu öğretmiştir. Biri, sonra bir diğeri, Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nun tezahürü altında vermiş olduğu ışığa karşıt yeni bir ışıkla ortaya çıkacaktır." Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 162.

Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:

Şeytan, Yuhanna’nın Vahiy Kitabı’nda yer alan mesajları kaydetmesinden beri bu kitabı saldırılarının hedefi yapmıştır. İsa şöyle dedi:

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.

> Ama gözleriniz ne mutlu ki görüyor; kulaklarınız ne mutlu ki işitiyor. Çünkü size doğrusunu söyleyeyim, birçok peygamber ve doğru kişi sizin gördüklerinizi görmek istediler de göremediler; sizin işittiklerinizi işitmek istediler de işitemediler. Matta 13:16, 17.

The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.

Görme ve işitmeye bağlı olan bereket, İsa Mesih’in Vahyi’nin mesajını anlama bereketidir. Yuhanna, mesajı görüp işiten “son günler”dekileri temsil ederken melek Cebrail’e tapınmak için yere kapandı; o da Yuhanna’yı bunu yapmaması için hemen uyardı.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.

> Ben Yuhanna, bunları gördüm ve işittim. İşitip gördüğümde, bana bunları gösteren meleğin ayaklarının dibinde tapınmak için yüzüstü yere kapandım. O ise bana, “Sakın yapma! Çünkü ben, seninle, kardeşlerin olan peygamberlerle ve bu kitabın sözlerini tutanlarla birlikte bir hizmetkârım; Tanrı’ya tapın.” dedi. Vahiy 22:8, 9.

Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.

Gabriel ve John, yalnızca Yaratıcı'ya ibadet etmeleri gereken yaratılmış varlıklardır. Melekler de dahil olmak üzere birçok peygamber ve salih kişi, dünyanın sonunda tekrarlandığında Gece Yarısı Çağrısı'nın mesajını "görmeyi" ve "duymayı" arzu etmişlerdir.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> İsa Mesih şöyle dedi: “Gören gözlerinize, işiten kulaklarınıza ne mutlu! Size doğrusunu söyleyeyim ki, birçok peygamber ve doğru kişi sizin gördüklerinizi görmeyi arzuladı da göremedi; sizin işittiklerinizi işitmeyi arzuladı da işitemedi” [Matta 13:16-17]. 1843 ve 1844 yıllarında görülenleri gören gözler ne mutludur.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> "Mesaj verildi. Ve mesajın tekrarlanmasında gecikme olmamalıdır, çünkü zamanın alametleri yerine gelmektedir; kapanış işi yapılmalıdır. Kısa zamanda büyük bir iş yapılacaktır. Yakında Tanrı’nın takdiriyle verilecek bir mesaj gür bir haykırışa dönüşerek büyüyecek. O zaman Daniel, tanıklığını vermek için kendine düşen yerde duracak." Manuscript Releases, cilt 21, 437.

What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Salih adamların (Yuhanna) ve yoldaş kullarının (melekler) görmeyi arzuladığı şey, dünyanın Tanrı’nın yüceliğiyle aydınlanacağı Adventizmin sonunda Gece Yarısı Çığlığının nihai yerine gelişiydi. Son yağmurda gücün o nihai tezahürü, İsa Mesih’in Vahyi’nin mühürlerinin açılmasıyla gerçekleşir.

> Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.

> Bu kurtuluş hakkında, size gelecek olan lütufla ilgili peygamberlik eden peygamberler titizlikle araştırıp soruşturdular: İçlerinde olan Mesih’in Ruhu’nun, Mesih’in çekeceği acılara ve ardından gelecek yüceliğe önceden tanıklık ettiğinde hangi zamanı ya da nasıl bir zamanı işaret ettiğini araştırıyorlardı. Onlara, bunları kendileri için değil, bizim için hizmet ettikleri vahyedildi; gökten gönderilen Kutsal Ruh aracılığıyla size müjdeyi duyuranlar tarafından şimdi size bildirilen bu şeylere melekler bile yakından bakmayı arzu ederler. Bu nedenle zihinlerinizi hazırlayıp ayık olun ve umutlarınızı bütünüyle, İsa Mesih’in açıklanışında size getirilecek olan lütfa bağlayın. 1. Petrus 1:10-13.

The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.

Peygamberler, salih insanlar ve melekler, Tanrı'nın “lütfu” ya da gücünün, Gece Yarısı Çığlığı’nın nihai gerçekleşmesi sırasında döküldüğü zamanda yaşamayı arzulamışlardır. Tanrı’nın yaratıcı gücü olan o “lütuf”, İsa Mesih’in Vahyi mühürlü olmaktan çıkarıldığında insanlara getirilir. Şeytan bilir ki Tanrı’nın yaratıcı gücünü halkına iletmenin yolu, Vahiy kitabında mührü açılan mesajla gerçekleşir; bu nedenle Vahiy kitabında bulunan ışığı saptırmak, bastırmak ve örtbas etmek onun en büyük çabası olmuştur. Bu ışık, günah adamının kimliğinin tespitinden ibaret değildir; zira o hakikat, yüzyıllar önce tüm Protestan reformcular tarafından bütünüyle belgelendirilmiştir.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.

> Rab’bin gününde Ruh’ta idim ve arkamda boru sesi gibi güçlü bir ses işittim. Şöyle diyordu: Ben Alfa ve Omega’yım, İlk ve Son’um; gördüğünü bir kitaba yaz ve onu Asya’daki yedi kiliseye gönder: Efes’e, Smirna’ya, Bergama’ya, Tiyatira’ya, Sardis’e, Filadelfya’ya ve Laodikiya’ya. Benimle konuşanın kim olduğunu görmek için döndüm; dönünce yedi altın şamdan gördüm. Ve şamdanların ortasında, İnsanoğlu’na benzer biri vardı; ayaklarına kadar uzanan bir giysi giymişti ve göğsü altın bir kuşakla kuşatılmıştı. Başı ve saçları yün gibi, kar kadar beyazdı; gözleri ateş alevi gibiydi. Ayakları sanki fırında kızgın hale gelmiş parlak tunç gibiydi; sesi de çok suların sesi gibiydi. Sağ elinde yedi yıldız vardı; ağzından iki ağızlı keskin bir kılıç çıkıyordu; yüzü bütün gücüyle parlayan güneş gibiydi. Onu görünce, sanki ölmüş gibi ayaklarının dibine düştüm. O ise sağ elini üzerime koyup bana dedi ki: Korkma; Ben İlk ve Son’um; yaşayan Ben’im; ölmüştüm, işte sonsuza dek yaşıyorum; Amin. Ölümün ve ölüler diyarının anahtarları bendedir. Gördüğün şeyleri, şimdi olanları ve bundan sonra olacakları yaz. Vahiy 1:10-19.

While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.

Adventizm “tarihselci” metodolojiyi savunurken, Vahiy 2 ve 3’teki tüm kiliselerin son kilisede tekrarlandığını kabul ediyordu. Ne yazık ki on dokuzuncu yüzyılın sonunda, Şeytan çoktan Adventizmin gözlerini, “peygamberliğin büyük hakikatlerinin emanetçileri” olarak sorumluluklarının vazgeçilmez bir parçası olan kutsal metodolojiye, onun korunmasına ve uygulanmasına kapatıyordu. Metodoloji Adventizm içinde bir kenara bırakılırken bile, kutsal metodolojiyi uygulayanlar hâlâ vardı. Laodikiya’nın tarihine tüm kiliseleri uygulamanın peygamberliğin geçerli bir uygulaması olduğunu göstermek için “Story of the Seer of Patmos” adlı kitabı bir tanık olarak kullanıyoruz. Aşağıdakiler, sözünü ettiğim noktayı ortaya koyan o kitaptan alıntılardır.

> “It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> "Unutulmamalıdır ki, Mesih'in ikinci gelişinden önceki son kilisede Ephesus, Smyrna ve Pergamos'un deneyimi nasıl tekrar edilecekse, aynı şekilde Thyatira'nın tarihi de son nesilde bir karşılığını bulacaktır." Stephen N. Haskell, Patmos'un Görümcüsünün Hikayesi, 69.

Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”

Haskell, ilk dört kilisenin deneyiminin tekrarlandığını haklı olarak belirtir; ya da onun dediği gibi, "son nesilde bir karşılığı olacaktır."

> “He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

> "Testi uyguladı, ancak hepsi dünyanın Kurtarıcısını karşılamak zorunda olduğu zaman olarak 1843 yılına işaret ediyordu. Mesih'in ilk gelişindeki halkın durumu şimdi tekrarlanıyordu." Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.

Haskell, William Miller’ın 1843’ü Mesih’in İkinci Gelişi olarak belirlemesinden söz ediyor ve ilk gelişin koşullarının Milleritler döneminde tekrarlandığını belirtir. Haskell haklıydı ve Sister White, Miller’in bizzat Vaftizci Yahya tarafından temsil edildiğini doğrular.

> “As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.

> "Vaftizci Yahya nasıl İsa'nın ilk gelişini müjdeleyip O'nun gelişine yol hazırladıysa, William Miller ve ona katılanlar da Tanrı'nın Oğlu'nun ikinci gelişini ilan ettiler." Erken Yazılar, 229.

Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.

Haskel, hatta Hristiyanlığın putperestlikle uzlaşmasını temsil eden üçüncü kilise olan Pergamos’un tarihi sırasında, beşinci kilise olan Sardis’in tarihinin tekrarlandığını tespit eder.

> “There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

> "Bergama'nın tarihinde, Hristiyanlığın putperestliğin öldüğünü sandığı bir zaman vardı; ama gerçekte, görünürde yenilmiş olan din galip gelmişti. Putperestlik vaftiz olup kiliseye girdi. Sardis günlerinde bu tarih tekerrür etti." Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”

Sardis, Reformasyon kilisesiydi; uyanmış ve papalığın şeytani safsatalarına karşı çıkmıştı, fakat işleri tamamlanmadan önce çoktan Roma’ya geri dönmeye başlamışlardı. Pergamos kilisesi gibi, papalık sisteminin öldüğünü düşündüler; oysa gerçekte hâlâ yaşıyordu. Haskell ayrıca, artakalan kilisenin üzerine “geçmiş bütün çağların birikmiş ışınları”nın parladığını belirtir.

> “Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> "Bu son kilisenin—geriye kalanın—üzerine, geçmiş bütün çağların birikmiş ışıkları vurur." Stephen N. Haskell, Patmoslu Kâhinin Hikâyesi, 69.

I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.

Haskell’in, yedi kilise tarafından temsil edilen aşamalı tarihin, eski İsrail’in tarihinde de yerine getirildiğini fark ettiğini öne sürmüyorum; fakat o, "bütün geçmiş çağların birikmiş ışınları" "son kilise"nin üzerine "parlar" diye yazdığında o gerçeği kesinlikle savunmaktadır. Eski İsrail, "geçmiş çağların" "ışınları" arasında yer alır. Ve yedi kilisenin sembolizmini eski İsrail’in tarihinde tanımak için gerekli ilkeleri savunsa da, o sembollerde temsil edilen paralellikleri ne kadar derinlemesine fark ettiğinden emin değilim. Ayrıca, yedi kilisenin temsil ettiği tarihlerdeki ve bizim yöneldiğimiz daha da önemli bir yönü fark etmediğinden de eminim.

We will address this truth in our next article.

Bu gerçeği bir sonraki yazımızda ele alacağız.

Back to Articles