Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

Daniel Kitabı - Sayı Seksen Yedi

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

On Kız Benzetmesini Açığa Çıkarmak: Adventist Tarihi Boyunca Derin Bir Yolculuk

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

On kız benzetmesi, Adventist halkının tecrübesini tasvir eder.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Matta 25’teki on bakirenin meseli de Advent halkının tecrübesini tasvir eder.” Büyük Mücadele, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

Millerci Adventistler meseli harfi harfine yerine getirdiler.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ben sık sık, beşi akıllı ve beşi akılsız olan on bakirenin benzetmesine yönlendirilirim. Bu benzetme harfi harfine yerine gelmiştir ve gelecektir; çünkü bu zamana özel bir uygulanışı vardır ve üçüncü meleğin mesajı gibi, yerine gelmiştir ve zamanın sonuna dek mevcut gerçek olmaya devam edecektir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

Birinci meleğin hareketinin tarihi, üçüncü meleğin hareketini temsil eder ve benzetmenin asıl odağı, kızların yağa sahip olup olmadıklarıdır; yağ ise son yağmurun mesajıdır.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> Kötülük, aldatma ve aldanış içinde, ölümün ta gölgesinde yatan bir dünya var—uykuda, uykuda. Onları uyandırmak için ruhun çilesini kim hissediyor? Onlara hangi ses ulaşabilir? Aklım, şu işaretin verileceği geleceğe götürülüyor: ‘İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın.’ Ama bazıları kandillerini dolduracak yağı edinmeyi geciktirmiş olacak ve çok geç fark edecekler ki, yağla temsil edilen karakter devredilemez. O yağ, Mesih’in doğruluğudur. O, karakteri temsil eder ve karakter devredilemez. Hiç kimse onu bir başkası için elde edemez. Her biri, günahın her lekesinden arındırılmış bir karakteri kendisi için edinmelidir. Bible Echo, 4 Mayıs 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

Benzetmedeki "yağ", "karakter"i ve aynı zamanda "Mesih'in doğruluğu"nu temsil eder. Kutsallaştırılmış bir karakter, yalnızca Tanrı'nın Sözüyle beslenenler tarafından meydana getirilir.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Onları senin gerçeğinle kutsal kıl; senin sözün gerçektir. Yuhanna 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

“Yağ” aynı zamanda Tanrı'nın ruhunun mesajlarıdır.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> "Bize gönderdiği mesajları kabul etmediğimizde Tanrı'nın onuru zedelenir. Böylece, karanlıkta olanlara iletilmek üzere ruhlarımıza dökmek istediği altın yağı reddederiz." Review and Herald, 20 Temmuz 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

“Yağ”, Tanrı’nın Sözünde bulunan ve Mesih’in doğruluğunun kutsallaştırıcı varlığını ileten mesajlardır. On bakire benzetmesinde—ki bu aynı zamanda Habakkuk’un ikinci bölümündeki peygamberliktir—Mesih’in doğruluğunun mesajı olan Gece Yarısı Çığlığı mesajı, 1888’deki isyanda Jones ve Waggoner’ın mesajı tarafından temsil edilmiştir.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> "Rab, büyük merhametiyle, halkına kilise ihtiyarları Waggoner ve Jones aracılığıyla son derece kıymetli bir mesaj gönderdi. Bu mesaj, yüceltilmiş Kurtarıcıyı, bütün dünyanın günahları uğruna sunulan kurbanı, dünyanın önüne daha belirgin bir şekilde getirmek içindi. Kefil’e iman aracılığıyla aklanmayı ortaya koydu; Tanrı’nın bütün buyruklarına itaatte açığa çıkan Mesih’in doğruluğunu kabul etmeye halkı davet etti. Birçoğu İsa’yı gözden kaçırmıştı. Gözlerinin O’nun ilahi kişiliğine, erdemlerine ve insan ailesine olan değişmeyen sevgisine çevrilmesine ihtiyaçları vardı. İnsanlara zengin armağanlar dağıtsın, çaresiz insana kendi doğruluğunun paha biçilmez armağanını versin diye bütün güç O’nun ellerine verilmiştir. Tanrı’nın dünyaya verilmesini buyurduğu mesaj budur. Bu, gür bir sesle ilan edilmesi ve Ruhunun büyük ölçüde dökülmesiyle desteklenmesi gereken üçüncü meleğin mesajıdır." Din Görevlilerine Tanıklıklar, 91.

The message is the message of the latter rain.

Mesaj, son yağmurun mesajıdır.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Son yağmur Tanrı’nın halkı üzerine yağacaktır. Güçlü bir melek gökten inecek ve bütün yeryüzü onun görkemiyle aydınlanacaktır.” Review and Herald, 21 Nisan 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

11 Eylül 2001'de kudretli melek indiğinde, geç yağmur çiselemeye başladı ve Milleritlerin tarihi, On Kız benzetmesi ile Habakkuk'un ikinci bölümünde temsil edildiği üzere, yeniden tekerrür etmeye başladı. İşte o zaman Tanrı'nın son gün halkı meleğin elindeki kitabı yedi; böylece Yeremya'nın eski yollarına geri götürüldüler ve uyarı borusunu çalacak nöbetçiler oldular. Boru uyarısı, Yeşaya tarafından gür bir çağrı olarak temsil edilen Laodikya mesajıydı.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Yüksek sesle haykır, esirgeme; sesini boru gibi yükselt ve halkıma isyanlarını, Yakup evine günahlarını bildir. Yeşaya 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

Birinci ve üçüncü meleklerin reform hareketi “zamanın sonu”nda başlar. O noktada “bilginin artışı” olur; bu artış, ancak bilgi resmî bir mesaj olarak yayımlandıktan sonra, o dönemde yaşayan nesli sınayacaktır. Daha sonra resmî hâle getirilmiş mesaj “güçlendirilir” ve bu güçlendirme bir meleğin inişiyle işaretlenir. Meleğin inişi Habakkuk’un tartışmasına işaret eder ve iki sınıf, bir mesajı geç yağmurun ya gerçek ya da sahte mesajı olarak tanımlamaya başlar. Sadık olanlar ise o zaman Tanrı’nın nöbetçileri olur ve uyarı borazanını çalmaya başlarlar.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

Gerçek borazan mesajı, Habakkuk’un iki levhasında temsil edilen ışığa dayanmaktadır. Bu, Laodikya’ya bir uyarıdır ve Tanrı’nın halkının günahlarını ifşa eden uyarıdır. Tartışma, bir kesim “alaycıların meclisi”ne dönüştüğünde ve gerçek bekçiler hayal kırıklığından önce sergiledikleri mesaja yönelik gayrete geri dönmeye çağrıldıklarında, ilk hayal kırıklığına kadar tırmanır. Bekçiler geri döndüklerinde, “gecikme zamanı”nda olduklarını ve başarısız olmuş görünen mesajın aslında gerçekleşeceğini, ancak Tanrı’nın düzenine göre olacağını fark ettiler. O mesaj kısa bir süre içinde (ama yine de bir süre boyunca) geliştirildi ve mesaj geldiğinde “Gece Yarısı Çığlığı” mesajı olarak temsil edildi; bu, meleğin indiği sırada güçlenmeye başlamış olan mesajın basitçe artmasıdır.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

Mesaj geldiğinde, meleğin inişi sırasında nöbetçi görevini kabul edenlerle bunu reddedenler arasında tam bir ayrışma gerçekleşti. Bu ayrışma, meleğin indiğinde başlayan geç yağmura konulan “ölçme” olmaksızın gerçekleşecek geç yağmurun dökülüşünden önce, mühürün yüz kırk dört bine vurulduğu anı belirler.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

Milleritlerin tarihi, yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasındaki geç yağmurun bir örneğidir. O tarihteki Habakkuk tartışması, biri doğru, diğeri sahte olan bir geç yağmur mesajına dayanıyordu. Pavlus, bir sınıfı gerçeği sevenler, diğer sınıfı ise gerçeği sevmedikleri ve bir "yalan"a inandıkları için güçlü bir aldanışa kapılanlar olarak tanımlar.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

Millerci hareket, "zamanın sonu"ndan başlayıp, "Gece Yarısı Çığlığı"ndaki Kutsal Ruh’un dökülüşüne kadar bilgi ve güçte artan gerçeğin bir gelişimini temsil eder. Millerci hareket, birbirine paralel olan belirli bazı işaret taşlarını tanımlamıştır: bir "zamanın sonu"; "bilginin artışı" ile temsil edilen mesajın bir "resmileştirilmesi"; bir meleğin inişiyle işaretlenen mesajın bir "güçlendirilmesi"; on bakire benzetmesini öne çıkaran bir "ilk hayal kırıklığı"; "Gece Yarısı Çığlığı" olarak temsil edilen Kutsal Ruh’un bir dökülüşü; ve ardından nihai bir "ikinci hayal kırıklığı", burada bir dönem kapısı "kapanır" ve başka bir dönem kapısı "açılır".

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> "Tanrı, Vahiy 14'ün mesajlarına peygamberlik çizgisinde kendi yerlerini vermiştir ve onların işi bu dünyanın tarihinin kapanışına kadar sona ermeyecektir. Birinci ve ikinci meleğin mesajları hâlâ bu zaman için gerçektir ve ardından gelenle paralel olarak yürümelidir. Üçüncü melek uyarısını yüksek sesle ilan eder. 'Bunlardan sonra,' dedi Yuhanna, 'büyük kudrete sahip başka bir meleğin gökten indiğini gördüm ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı.' Bu aydınlanmada, üç mesajın tümünün ışığı birleşmiştir." The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

Yüz kırk dört binin hareketlerine tipik bir örnek teşkil eden Millerci hareket, Daniel kitabının 8. bölümünün 13 ve 14. ayetlerinde geçen iki bin üç yüz yıl ve iki bin beş yüz yirmi yıla ilişkin peygamberlik sözleriyle yakından bağlantılıydı. "Zamanın sonu", Tanrı’nın İsrail’in kuzey krallığına karşı gazabının "yedi zaman"ının sonunda geldi. Miller’in mesajının 1831’de resmileşmesi, Kral James İncilinin yayımlanmasından iki yüz yirmi yıl sonra gerçekleşti.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> "Bay Miller, bu mesajla başka ülkelerde harekete geçenler gibi, görevini gazetelerde ve broşürlerde yazıp yayımlayarak yerine getirmeyi önce düşündü. Görüşlerini ilk olarak Brandon, Vt.'de basılan Baptist bir gazete olan Vermont Telegraph'ta yayımladı. Bu, 1831 yılındaydı." John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

Üçüncü meleğin "zamanın sonu" hareketi, 1863’teki isyandan itibaren geçen yüz yirmi altı yılın tamamlanmasının ardından, 1989’da ortaya çıktı. "Yüz yirmi altı", "yedi vaktin" bir sembolüdür. Her iki hareket de "yedi vaktin" yerine gelmesiyle başladı.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

Üçüncü melek hareketinin mesajı, 1996 yılında, Our Firm Foundation adlı bir dergide yayımlanan “The Time of the End” başlıklı yazı dizisiyle resmî olarak şekillendirildi. Bu yazılar, 1776’daki Bağımsızlık Bildirgesi’nden iki yüz yirmi yıl sonra yayımlandı. Her iki hareketin mesajı da, iki yüz yirmi yılın sonunda gelen mesaja doğrudan bağlı bir tarihsel olayın üzerinden iki yüz yirmi yıl geçtikten sonra resmî olarak şekillendirildi.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

"İki yüz yirmi" sayısı, MÖ 677'de başlayan Tanrı'nın Yahuda'nın güney krallığına karşı gazabının "yedi zamanı" ile Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayetinde belirtilen iki bin üç yüz yılın MÖ 457'deki başlangıcı arasındaki bağlantıyı (bir bağ) temsil eder. İki yüz yirmi sayısı bu iki kehaneti birbirine bağlar ve bu iki kehanet, Adventizm'in temel ayetleri olan Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ve on dördüncü ayetlerinde birlikte sunulmuştur. Bu ayetlerde Mesih kendisini peygamberce "o belirli aziz" olarak tanıttı; bu, İbranice "Palmoni" kelimesinin çevirisidir ve "Harika Sayıcı" anlamına gelir.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

Harika Sayıcı, peygamberliğin iki çizgisini temsil eden iki görümü, Sister White’ın Adventizmin merkezi sütunu olarak tanımladığı tam da o iki ayette tanıtır. Başlangıç noktası, 1844’te yerine geldikleri zamana iki yüz yirmi yıllık sembolik bir bağla bağlanır. Habakkuk’un ikinci bölümü yirminci ayetle sona erer; böylece Harika Sayıcı, “iki yüz yirmi” sayısını farklı bir ifadeyle işaretler; çünkü ayet, o tarihte başlayan antitipik Kefaret Günü’nün temel bir özelliğini tanımlar.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Ama Rab kutsal tapınağındadır; bütün dünya onun önünde sussun. Habakkuk 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

Adventizm’in merkezi sütununu temsil eden ve doğrudan Harika Sayıcı tarafından ortaya konulan iki peygamberlik dönemi, birbirine iki yüz yirmi yılla bağlanmıştır ve bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla özdeşleştiren İsa (Harika Sayıcı), onların sonunu 22 Ekim 1844’te iki yüz yirmi sayısıyla işaretledi.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

Birinci meleğin hareketi, üçüncü meleğin hareketinde olduğu gibi, “zamanın sonu”nda (sırasıyla 1798 ve 1989) başladı; burada Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman” tanımlanır. Her iki tarihte de bir sonraki işaret taşı, iki yüz yirmi yılın tamamlanmasıyla belirlenir; bu aynı zamanda “yedi zaman”ın peygamberî bir özelliğidir; çünkü iki görümün (chazon ve mareh) başlangıç noktaları, onları birbirine bağlayan iki yüz yirmi yıllık bir dönemi temsil eder.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

1611'de Kral James İncili'nin yayımlanması, Miller'ın mesajının Vermont Telegraph gazetesinde yayımlandığı şekliyle resmileştirilmesi, Bağımsızlık Bildirgesi'nin yayımlanması ve Our Firm Foundation dergisinde The Time of the End'in yayımlanması, bunların hepsi birer yayındı. Her iki 220 yıllık dönemin de başlangıcı ve sonu, tarihsel bir işaret noktası olarak bir yayını temsil eder. “İki yüz yirmi” sayısı peygamberî bir bağın simgesidir ve dört yayının tümü hem yayın olmaları bakımından birbirine bağlıdır, hem de kendi tarihlerinde “bilginin artışı” olarak temsil edilen mesajla birbirine bağlanır.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

1611'deki Kutsal Kitap, müjdenin göksel saraylardan insanlığa iletilmesini temsil eder. Miller'ın mesajı zaman peygamberlikleri bağlamına yerleştirilmişti ve Habakkuk'un iki kutsal tablosu, Miller'ın mesajının tarihin çizgileriyle görsel olarak tasvir edildiğinin kolayca anlaşılmasını sağlar. "Vermont" "yeşil bir dağ" anlamına gelir ve ilhama göre "yeşil" imanın bir sembolüdür.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> "Bu rüya bana umut verdi. Yeşil ip aklımda imanı simgeliyordu ve Tanrı'ya güvenmenin güzelliği ve sadeliği ruhuma doğmaya başladı." Hristiyan Deneyimi ve Öğretileri, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

Miller'in mesajı resmileştirildi ve sadık kilise tarafından tebliğ edildi, çünkü son günlerde bir "dağ" bir "kilise"dir.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Son günlerde, Rab’bin evinin dağı dağların tepesinde kurulacak, tepelerin üzerine yüceltilecek; bütün uluslar ona akacak. Birçok halk gelip şöyle diyecek: “Gelin, Rab’bin dağına, Yakup’un Tanrısı’nın evine çıkalım; O bize yollarını öğretecek, biz de O’nun yollarında yürüyeceğiz.” Çünkü yasa Siyon’dan, Rab’bin sözü Yeruşalim’den çıkacak. Yeşaya 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

Miller'in resmileştirilmiş sınama mesajı sadık kiliseden geldi ve The Telegraph adlı yayın, tıpkı King James İncili gibi, gökten gelen bir mesajı temsil eder; çünkü iki Yunanca kelimeden türetilen "telegraph" sözcüğü uzaktan gelen bir mesajdır. İlk kelime (tele) "uzak" ya da "uzakta" anlamına gelir, ikinci kelime (grapho) ise "yazmak veya kaydetmek" demektir. Birlikte "uzaktan yazmak veya iletmek" anlamına gelirler. 1611'de Tanrı, King James İncili'nin hazırlanması aracılığıyla mesajını gökten iletti ve iki yüz yirmi yılın sonunda, ilk kez 1831'de Vermont Telegraph'ta resmileştirilen Miller'in mesajı da Tanrı'nın mesajını gökten iletti. O mesaj, 1798'de "sonun zamanı"nda açılan "bilginin artması"ydı; bu da o nesil için üç aşamalı bir sınama süreci ortaya çıkardı. O tarih, Future for America'nın tarihine örnek teşkil etti.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

1776’daki Bağımsızlık Bildirgesi, Vahiy 13’teki yeryüzünden çıkan canavarın başlangıcını temsil eder. Bu, Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcını temsil eder ve bu yolla ABD’nin sonunda bağımsızlığın kısıtlanacağını işaret eder. Future for America’nın mesajı (adının da ima ettiği gibi), Bağımsızlık Bildirgesi’nin yayımlanmasıyla başlangıçta örneklenen sonu tanımlar. İki yüz yirmi yıl sonra, 1996’da, The Time of the End dergisini çıkarmış olan hizmet, daha önce Future for America olarak adlandırılmış olan tüzel kişiliği aldı. O yıl, Our Firm Foundation adlı yayında yer almış makalelerden oluşan The Time of the End dergisi yayımlandı.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

Future for America adlı hizmetin adı, Bağımsızlık Bildirgesi'nin tarihine atıfta bulunur; çünkü o yayın Amerika Birleşik Devletleri'nin başlangıcını işaretlemiştir ve İsa her zaman sonu başlangıçla örnekler. Yayının başlığı Sonun Zamanı olup, hem 1989'daki "sonun zamanı"nı hem de Mikail ayağa kalktığında deneme süresinin sonunu ele alır. Yayındaki formüle edilmiş mesaj (Daniel on birinci bölüm, kırkıncı ayetten kırk beşinci ayete kadar), 1989'da Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle (sonun zamanı) mühürü açılmıştır; mühürü açılan ayetler, 1989'dan başlayıp on ikinci bölümün birinci ayetine kadar ilerleyen bir tarih dizisi sunar; orada Mikail'in ayağa kalktığı ve insanlığın deneme süresinin kapandığı belirtilir.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

Bağımsızlık Bildirgesi’nin 1776’daki yayımlanmasından The Time of the End dergisinin yayımlanmasına kadar geçen süre iki yüz yirmi yıla tekabül eder ve başlangıç ile son aynı peygamberlik konularını ele almaktadır. The Time of the End yayını, ilk olarak Our Firm Foundation adlı yayında makaleler halinde yayımlanmış bölümlerden derlenmiştir ve Millerit hareketinin temel hakikatlerine (ki bu "our firm foundation"dır) bağlı kalmadan 1989’daki "zamanın sonu"nda "bilginin artışı"nı anlamanın imkânsız olduğunu belirten peygamberlik hakikatini temsil eder.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

Birinci ve üçüncü meleğin hareketlerinin paralel tarihlerinde, “son zaman” olarak temsil edilen kilometre taşı ile mesajın “resmileştirilmesi”ni temsil eden kilometre taşı, her ikisi de Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman”ın peygamberî unsurlarını içerir. Paralel tarihlerdeki bir sonraki kilometre taşı, mesajın güçlendirilmesidir; bu da ya 11 Ağustos 1840’ta Vahiy onuncu bölümün meleğinin ya da 11 Eylül 2001’de Vahiy on sekizinci bölümün meleğinin inişiyle işaretlenmiştir. Vahiy dokuzuncu bölümdeki ikinci felaketin gerçekleşmesi, Vahiy onuncu bölümün meleğini indirdi ve Vahiy onuncu bölümdeki üçüncü felaketin gerçekleşmesi, Vahiy on sekizinci bölümün meleğini indirdi.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

Paralel tarihlerde, melek indiği anda son yağmur 'serpilmeye' başlar. O noktada mesaj, öngörülen olayın doğrulanmasıyla 'güçlendirilir'. Milleritler için, Vahiy 9:15'teki ikinci Vay'da İslam'a ilişkin zaman peygamberliğinin yerine gelişi, Osmanlı üstünlüğünün sona ermesiydi. Yüz kırk dört binin hareketi için ise bu, Vahiy 10:7'de yer alan, yedinci borazan zamanındaki üçüncü Vay bağlamında İslam'a ilişkin bir peygamberlik olan 'ulusların öfkelenmesi'ydi; New York şehrinin büyük binaları yıkıldığında yerine geldi.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

Paralel tarihlerdeki başlıca yol işaretlerinin her birinin, iki bin üç yüz yılı ile iki bin beş yüz yirmi yılı temsil eden iki görüm arasındaki ilişkiye imzasını atan Harikulade Sayıcı’nın işiyle doğrudan bağlantıları vardır. Meleğin inişinde görevlendirilen peygamberlik nöbetçileri, Laodikya’ya yönelik mesajı da içeren bir uyarı borusu çalar; bu mesaj 1856’da “yedi zaman”la ilgili daha büyük ışığın açığa çıkarılmasıyla doğrudan bağlantılıydı. Habakkuk’un iki levhasının yol işareti, “yedi zaman”ı görsel olarak gösteren 1843 ve 1850 öncü çizelgeleriyle temsil edilir ve her paralel tarihte meleğin inişi ile “ilk hayal kırıklığı” arasındaki döneme denk gelmiştir.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

"Gecikme zamanı" yol işareti, 1843’teki başarısız tahminle doğrudan bağlantılıdır; bu tahmin, hem iki bin üç yüz yılın hem de iki bin beş yüz yirmi yılın yerine gelmesine dairdi. Geceyarısı Çığlığı’nın mesajı, bu iki peygamberlik döneminin yakında gerçekleşecek olan yerine gelişinin tanımlanmasıydı. Son yol işaretindeki kapanmış dönemsel "kapı", bu iki peygamberlik döneminin yerine gelişini belirler ve yedinci ya da Yovel borusunun çalınmaya başladığı yeri işaret eder. Her tarihteki her yol işareti doğrudan "yedi zaman"la bağlantılıdır ve "yedi zaman" her iki tarihi birbirine bağlayan bağı temsil eder; her iki tarih de geç yağmur mesajını temsil eder.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> "'Söze itaatsizlik ederek sürçenler için,' Mesih bir tökezleme kayasıdır. Ama 'yapıcıların reddettiği taş, köşenin baş taşı oldu.' Reddedilmiş taş gibi, Mesih yeryüzündeki hizmetinde ihmale ve kötü muameleye katlanmıştı. O, 'insanlar tarafından hor görülen ve reddedilen; acılar adamı, kederi tanımış biri: ... hor görüldü ve biz O'na değer vermedik.' Yeşaya 53:3. Ama yüceltileceği zaman yakındı. Ölüler arasından dirilişiyle 'kudretle Tanrı'nın Oğlu' olduğu ilan edilecekti. Romalılar 1:4. İkinci gelişinde göğün ve yerin Rabbi olarak açığa çıkacaktı. Şimdi O'nu çarmıha germek üzere olanlar O'nun büyüklüğünü tanıyacaklardı. Bütün evrenin önünde, reddedilmiş taş köşenin baş taşı olacaktı."

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “Ve ‘taş kimin üzerine düşerse, onu ezip toz edecektir.’ Mesih’i reddeden halk, çok geçmeden şehirlerinin ve uluslarının yıkıldığını görecekti. Görkemleri kırılacak ve rüzgâr önündeki toz gibi savrulacaktı. Peki Yahudileri mahveden neydi? Üzerine bina etmiş olsalardı kendileri için güvence olacak olan kaya idi. Hor görülen Tanrı iyiliği, reddedilen doğruluk, küçümsenen merhamet idi. İnsanlar kendilerini Tanrı’ya karşı koymak üzere konumlandırdılar ve kurtuluşları olacak her şey, yıkımlarına dönüştü. Tanrı’nın yaşama yönelik olarak takdir ettiği her şeyi, onlar ölüm olarak buldular. Yahudilerin Mesih’i çarmıha germesinde, Yeruşalim’in yıkımı içerilmişti. Golgota’da dökülen kan, onları hem bu dünya hem de gelecek dünya için yıkıma batıran ağırlık oldu. Tanrı’nın lütfunu reddedenlerin üzerine yargının geleceği o büyük son günde de böyle olacaktır. Onların sürçme kayası olan Mesih, o zaman kendilerine öç alan bir dağ gibi görünecektir. Doğrular için yaşam olan O’nun yüzünün görkemi, kötüler için yiyip bitiren bir ateş olacaktır. Reddedilen sevgi ve hor görülen lütuf yüzünden, günahkâr yok edilecektir.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> Pek çok benzetme ve tekrarlanan uyarılarla İsa, Yahudilerin Tanrı’nın Oğlu’nu reddetmelerinin nasıl bir sonuca yol açacağını gösterdi. Bu sözlerle O, her çağda Kendisini Kurtarıcıları olarak kabul etmeyi reddeden herkesle konuşuyordu. Her uyarı onlar içindir. Kutsallığı çiğnenmiş mabet, itaatsiz oğul, kötü bağcılar, hor gören yapıcılar, her günahkârın deneyiminde karşılığını bulur. Tövbe etmedikçe, onların önceden haber verdiği akıbet onun olacaktır. Çağların Arzusu, 599, 600.

Back to Articles