Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

İsa Mesih'in Vahyi - Numara Dokuz

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

Yeşaya'nın Son Peygamberlik Anlatısı: Mesih'in Vahyi ve 144.000'in Peygamberlik Rolü

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Yeşaya kitabı ve özellikle kırkıncı bölümden altmış altıncı bölüme kadar uzanan Yeşaya’nın son peygamberlik anlatısı, İsa Mesih’in Vahyi’yle doğrudan bağlantılı olan ve insanlık için tanınan mühletin sonuna yaklaşırken şimdi mühürü çözülmekte bulunan bir dizi önemli peygamberlik gerçeğini vurgulayan bir sunumdur. Bu gerçeklerden biri Alfa ve Omega’nın vahyidir. Kutsal Kitap’ta başka hiçbir kitap, bir şeyin sonunu onun başlangıcıyla birlikte gösteren Tanrı’nın karakterinin bu yönüne ilişkin Yeşaya’nın tanıklığına yaklaşmaz.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> Bunu yapıp gerçekleştiren, başlangıçtan beri kuşakları çağıran kim? Ben RAB, ilkim ve sonrakilerle birlikteyim; ben O’yum. Yeşaya 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

Yeşaya'da Tanrı, Tanrı olduğunu kanıtlayan şeyin ne olduğunu ortaya koyar.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> İsrail’in Kralı Rab ve onun kurtarıcısı, Orduların Rab’bi, şöyle diyor: Ben ilkinim ve sonuncuyum; benden başka Tanrı yoktur. Kadim halkı belirlediğim zamandan beri, benim gibi çağırıp duyuracak, bunu açıklayıp düzenleyecek kim var? Gelecek olanları, ileride olacakları onlara bildirsinler. Korkmayın, dehşete kapılmayın. O zamandan beri size bildirmedim mi, bunu duyurmadım mı? Sizler benim tanıklarımsınız. Benden başka Tanrı var mı? Hayır, başka Tanrı yok; ben hiçbirini bilmiyorum. Yeşaya 44:6-8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

Yeşaya’nın son peygamberlik anlatısı, İsa’nın vaat ettiği Tesellici’nin gelişinin kusursuz ve nihai gerçekleşmesini vurgular.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> Beni dinleyin, ey doğruluğun peşinden gidenler, Rab'bi arayanlar: oyulduğunuz kayaya ve kazılıp çıkarıldığınız çukurun ağzına bakın. Atanız İbrahim'e ve sizi doğuran Sara'ya bakın; çünkü onu tek başına çağırdım, onu kutsadım ve çoğalttım. Çünkü Rab Siyon'u teselli edecek; onun bütün viranelerini teselli edecek; ıssızlığını Aden gibi, çölünü Rab'bin bahçesi gibi kılacak; orada sevinç ve neşe bulunacak, şükran ve ezgi sesi. Yeşaya 51:1-3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

Teselli Edici 2023 yılının Temmuz ayında geldi. Yeşaya'nın anlatısında vurgulanan bir başka gerçek, yedi gök gürlemesinin gizli, üç aşamalı tarihçesidir. Bu, İbranice alfabesinin birinci, on üçüncü ve son harflerinden oluşturulmuş olan "emeth" adlı İbranice sözcüğün yapısıdır.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> Kentten gelen gürültü sesi, tapınaktan gelen ses, düşmanlarına karşılığını veren Rab’bin sesi. Yeşaya 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

Yeşaya’da sunulan bir diğer önemli hakikat, Pazar gününün zorla uygulanmasına ilişkin yasanın çıkarılmasından ötürü, Tanrı’nın icraî yargısının aracı olarak İslam’ın, önce Amerika Birleşik Devletleri üzerinde, ardından da dünya üzerinde oynadığı roldür.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> Ölçüyle, sürgün verdiğinde onunla çekişeceksin; o, doğu rüzgârı esen günde sert rüzgârını geri tutar. Yeşaya 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Bu gerçeklerin tümü, Gece Yarısı Çağrısı’nın mesajının bileşenleri olarak sınıflandırılabilir; bu çağrı, Baba’nın İsa’ya verdiği, İsa’nın Cebrail’e, Cebrail’in de Yuhanna’ya ilettiği ve Yuhanna’nın yazıp kiliselere gönderdiği İsa Mesih’in Vahyi mesajının, on bakire benzetmesiyle temsilidir. Vahiy’in on birinci bölümünde başlayan peygamberlik olaylar dizisini desteklemek için Yeşaya’nın son anlatısını kullanıyorduk ve şimdi on ikinci bölüme geldik; burada güneşe bürünmüş kadının, Yeşaya tarafından çok sağlam biçimde desteklenen şu sembolik anlatımla tasvir edildiğini görüyoruz: Mesih, bir şeyin sonunu, bir şeyin başlangıcıyla örnekler.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> Ve gökte büyük bir belirti göründü: Güneşle giyinmiş bir kadın; ay ayaklarının altında, başında on iki yıldızdan oluşan bir taç. Gebe olan kadın feryat ediyordu; doğum sancıları çekiyor, doğurmak için acı çekiyordu. Ve gökte başka bir belirti daha göründü: İşte, yedi başlı ve on boynuzlu, başlarının üzerinde yedi taç bulunan büyük kızıl bir ejderha. Kuyruğu göğün yıldızlarının üçte birini sürükleyip yeryüzüne attı; ve ejderha, doğar doğmaz çocuğunu yutmak için, doğurmaya hazır olan kadının önünde durdu. Kadın bir erkek çocuk doğurdu; bu çocuk bütün ulusları demir asa ile yönetecekti. Çocuğu Tanrı’ya ve O’nun tahtına götürüldü. Vahiy 12:1-5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

Vahiy 12'deki kadın, tarih boyunca Tanrı’nın seçilmiş halkının bir sembolüdür. Eski harfî İsrail’in on iki oymağı, Tanrı’nın seçilmiş antlaşma halkının başlangıcını temsil eder. On iki oymak, Mesih’in on iki öğrenciyi seçmesiyle birlikte eski harfî İsrail’in sonunu tipolojik olarak simgeler. Eski harfî İsrail’in sonunda bulunan o on iki öğrenci, modern ruhsal İsrail’in başında da on iki havariydi. Başlangıçtaki iki tanık ve sondaki bir tanık birleşerek, yüz kırk dört bini modern ruhsal İsrail’in sonu olarak tanımlayan üç tanığı oluşturur.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

Yüz kırk dört bin, aynı zamanda kardeşleri tarafından dışarı atılan alamettir. Onlar, Sodom ve Mısır’ın büyük kentinin sokağında yatan kurumuş kemiklerle dolu bir vadi olan, dipsiz kuyudan çıkan canavar tarafından öldürülenlerin alametidir. Onlar, kadının başına taktığı tacın taşları olan alamettir.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> Ve o gün Rab, onların Tanrısı, onları kendi halkının sürüsü gibi kurtaracak; çünkü onlar, onun ülkesinde bir sancak gibi yükseltilen tacın taşları gibi olacaklar. Zekeriya 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

Sancak, yani yüz kırk dört bin, taşlardır; tıpkı Mesih gibi.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> Hepsi aynı ruhsal içeceği içtiler. Çünkü kendilerine eşlik eden ruhsal kayadan içtiler. O kaya Mesih’ti. 1 Korintliler 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

Mesih, yüz kırk dört bini temsil eder; Petrus, Mesih’in reddedilmiş “diri taş” olduğu konusunda Pavlus’la aynı fikirde olup ayrıca Tanrı’nın halkının da “diri taşlar” olduğunu belirtir.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> Ona, insanlarca reddedilmiş ama Tanrı tarafından seçilmiş ve değerli olan diri taşa yaklaşarak siz de, diri taşlar olarak, ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak inşa ediliyorsunuz: İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’nın kabul ettiği ruhsal kurbanlar sunmanız için. 1. Petrus 2:4, 5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

Yüz kırk dört bin, yalnızca kadının tacındaki taşlar değildir; taçın ta kendisidir.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> Siyon uğruna susmayacağım, Yeruşalim uğruna sakin durmayacağım; doğruluğu aydınlık gibi ortaya çıkıncaya, kurtuluşu yanan bir kandil gibi parlayıncaya kadar. Uluslar senin doğruluğunu, bütün krallar görkemini görecek; Rab'bin ağzının koyacağı yeni bir adla çağrılacaksın. Rab'bin elinde bir görkem tacı, Tanrın'ın elinde bir krallık sorgucu olacaksın. Yeşaya 62:1-3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

Mesih, yüz kırk dört bini simgeler. O Kaya’dır, onlar ise “taşlar”dır. Onlar, “Rabbin elinde bir görkem tacıdır” ve Mesih de görkem tacıdır.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> O gün, Orduların Rab’bi, halkının artakalanı için yücelik tacı ve güzellik diyademi; yargı kürsüsünde oturana yargı ruhu, savaşı kapıda geri püskürtenlere de güç olacaktır. Yeşaya 28:5, 6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

On iki sayısını başlangıç ve son bağlamında ele aldığımızda, kadın, Sina Dağı'ndaki kadim İsrail'den, yüz kırk dört binin tarihine kadar seçilmiş antlaşma halkını temsil eder. Onlar Mesih tarafından tipolojik olarak temsil edilmiştir ve O'nun doğumu, 18 Temmuz 2020'de öldürüldükleri sokaktan kurumuş ölü kemiklerin dirilişini tipolojik olarak temsil etmiştir. Hezekiel otuz yedinin bu denli özlü biçimde tanımladığı ve o iki peygamberi hayata döndüren iki aşamalı süreç, Adem'in yaratılışında 'ilk kez anılır'.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

Âdem iki aşamada yaratıldı. Önce biçimlendirildi, sonra Mesih onun içine yaşam nefesini üfledi; tıpkı Hezekiel'de dört rüzgârdan gelen nefesin kuru kemiklere can vermesi gibi. Âdem, tamamen olgun bir adam olarak yaratıldı; ama yaratılışı yine de onun doğumuydu. Yüz kırk dört bin, ölüm vadisinden geçen sokakta üç buçuk sembolik gün boyunca ölü yattıktan sonra doğar. Yüz kırk dört bin, “demir değnekle hükmedecek” olan “erkek çocuğu” doğuran kadından doğar. Tarih boyunca kilisenin simgesi olarak, Vahiy 12’deki kadın, Daniel 2’deki “dağ” ile aynı sembolizmi temsil eder.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> "Vahiy mühürlü bir kitaptır, ama aynı zamanda açılmış bir kitaptır. Bu dünyanın tarihinin son günlerinde gerçekleşecek harika olayları kaydeder. Bu kitabın öğretileri kesindir; mistik ve anlaşılmaz değildir. Daniel’de olduğu gibi aynı peygamberlik çizgisi burada da ele alınır. Tanrı bazı peygamberlik sözlerini tekrarlamıştır; böylece onlara önem verilmesi gerektiğini göstermiştir. Rab büyük önemi olmayan şeyleri tekrar etmez." Manuscript Releases, 9. cilt, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

Daniel'de bulunan aynı peygamberlik çizgisi Vahiy'de de ele alınır. İnsan eli değmeden dağdan kesilip çıkarılan Daniel'in taşı, Petrus'un "yaşayan taşlarıdır"; bunlar "ruhsal bir ev, kutsal bir kâhinlik olarak" inşa edilir. Daniel'in taşı aynı zamanda yüz kırk dört bini de temsil eder. Dağ, tarih boyunca Tanrı'nın kilisesidir.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> Ve bu kralların günlerinde, göklerin Tanrısı hiçbir zaman yıkılmayacak bir krallık kuracaktır; krallık başka bir halka bırakılmayacak; tersine, bu krallıkların hepsini parçalayacak ve yok edecek ve sonsuza dek ayakta kalacaktır. Çünkü sen, eller değmeden dağdan bir taşın koparıldığını ve onun demiri, bronzu, kili, gümüşü ve altını parça parça ettiğini gördün; Yüce Tanrı kral’a bundan sonra olacakları bildirmiştir; rüya gerçektir ve yorumu da güvenilirdir. Daniel 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

Yüz kırk dört binin Gece Yarısı Çığlığı mesajı aynı zamanda geç yağmur olarak da temsil edilir ve Tanrı'nın, Daniel'in taşının temsil ettiği krallığı 'kurması' tam da geç yağmur zamanında olur.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Son yağmur temiz olanların üzerine geliyor—o zaman hepsi onu eskiden olduğu gibi alacak.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> Dört melek elini çektiğinde, Mesih kendi krallığını kuracak. Elinden gelen her şeyi yapanlar dışında hiç kimse son yağmuru almayacak. Mesih bize yardım edecek. Herkes, Tanrı’nın lütfuyla, İsa’nın kanı aracılığıyla galip gelebilir. Bütün gök bu işe ilgi duyuyor. Melekler de ilgileniyor. Spalding ve Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

İslam’ın dört rüzgârı Pazar yasası ilan edildiğinde serbest bırakılır ve sonra Mesih kendi krallığını kurar. Bu, Daniel kitabının ikinci bölümündeki ruhsal krallıkların günlerinde gerçekleşir. Nebukadnezar’ın rüyasındaki son dört ruhsal krallık, ilk dört tarihî krallıkla örneklendirilmişti. Tarihî Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma, ruhsal Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma’yı temsil eder.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

Ruhsal Babil, 1798’de ölümcül bir yara alan altın baştır; bu durum, Nebukadnetsar’ın “yedi vakit” boyunca geçici olarak iktidardan uzaklaştırılmasıyla örneklendirilmiştir. Ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliği, yediden olan sekizinci krallığı oluşturduğunda, ikinci bölümdeki Nebukadnetsar’ın heykelinde temsil edilen tüm ruhsal krallıklardan meydana gelecektir. Ölü papalık ve dirilmiş papalık, heykeldeki dört ruhsal krallığın başlangıcında ve sonunda ruhsal altın başı oluşturur. Dört krallığın ikincisi olarak Amerika Birleşik Devletleri, ruhsal Med-Pers olarak temsil edilir. Dört krallığın üçüncüsü olarak Birleşmiş Milletler, ruhsal Yunanistan olarak temsil edilir ve birlikte, yediden olan sekizinci krallığı kurmak üzere ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliğini oluştururlar. Papalık Deccal’dir ve Mesih’i taklit etmeye çalışır. Bu bakımdan, son dört ruhsal krallık içinde papalık ilki ve sonuncusudur.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

Dağdan koparılan taş, bütün yeryüzünü dolduran bir krallık olur ve “bu kralların günlerinde” bir sancak olarak dikilir; çünkü imgedeki tüm ruhsal krallıklar “son günlerde” etkin biçimde temsil edilir. Sancağın yükseltilmesi, yani Mesih’in krallığının kurulması, İslam’ın dört rüzgârı serbest bırakıldığında ve Pazar yasası sırasında geç yağmur ölçüsüzce döküldüğünde gerçekleşir.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

Dağdan koparılan taş, "demir, tunç, kil, gümüş ve altın" ile temsil edilen yeryüzünün tüm ruhsal krallıklarını paramparça edecek. Yüz kırk dört bin, Vahiy on ikide "erkek çocuk" olan Mesih'i temsil eder; onun doğumu, yüz kırk dört binin doğumunun bir örneğiydi. "Erkek çocuk", "tüm ulusları demir bir asayla yönetecektir." O asayla ulusları parçalayacak.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> Kararı bildireceğim: Rab bana dedi ki, “Sen benim oğlumsun; bugün ben seni doğurdum. Benden dile, ulusları mirasın olarak, yeryüzünün en uç sınırlarını da mülkün olarak sana vereyim. Onları demir bir değnekle kıracaksın; çömlekçinin kabı gibi paramparça edeceksin.” Mezmur 2:7-9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

Tanrı’nın Oğlu Baba’dan doğmuştur. Birçoğu bu gerçeği alıp onu kendi yıkımlarına sebep olacak şekilde çarpıtır. “Begotten” doğurmak anlamına gelir, ancak biliyoruz ki Mesih’in var olmadığı bir zaman hiç olmamıştır.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> "'Şimdi Ruh açıkça söylüyor ki, son zamanlarda bazıları imandan sapacak, aldatıcı ruhlara ve şeytanların öğretilerine kulak verecek; ikiyüzlülük içinde yalan söyleyecekler; vicdanları kızgın demirle dağlanmış olacak.' Dinden dönme hareketinin son gelişmelerinden önce bir iman karmaşası olacaktır. Tanrı'nın gizemi konusunda açık ve belirgin fikirler olmayacaktır. Hakikatler birer birer bozulacaktır. 'Ve tartışmasız, dindarlığın gizemi büyüktür: Tanrı bedende göründü, Ruh'ta aklandı, meleklerce görüldü, uluslara duyuruldu, dünyada iman edildi, yüceliğe alındı.' Mesih'in önceden var oluşunu inkâr eden ve bu nedenle onun ilahiyetini inkâr eden birçok kişi vardır; onu kişisel bir Kurtarıcı olarak kabul etmezler. Bu, Mesih'i tamamen inkâr etmektir. O, başlangıçtan beri Baba ile bir olan, Tanrı'nın biricik Oğlu'ydu. Alemler onun aracılığıyla yaratıldı." Signs of the Times, 28 Mayıs 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Mesih, Baba’dan “doğan” olarak tanımlandığında, bu, Mesih’le ilişkili bir gerçeği ifade eder; ancak bu gerçek, insan ebeveynliği modeline zorlandığında yok edilir. Tanrı’yı insani bakış açısından değerlendiremeyiz. Tanrı’yı ancak O’nun, kendisi hakkında bize sunduğu değerlendirme doğrultusunda değerlendirebiliriz.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> Kötü kişi yolunu, adaletsiz adam da düşüncelerini bıraksın; Rab’be dönsün, O da ona merhamet edecektir; Tanrımıza da dönsün, çünkü O bol bol bağışlayacaktır. Çünkü düşüncelerim sizin düşünceleriniz değil, yollarınız da benim yollarım değil, diyor Rab. Çünkü gökler yerden ne kadar yüksekse, benim yollarım da sizin yollarınızdan, düşüncelerim de düşüncelerinizden o kadar yüksektir. Yeşaya 55:7-9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

‘Begotten’ kelimesini, Baba’nın Mesih’i doğurduğu bir zaman bulunduğunu göstermek için eğip bükmek, ‘ayartıcı ruhlara ve şeytanların öğretilerine kulak vermek’tir. Şimdiki çalışmamızın amacı bakımından, yalnızca şunu belirtiyorum: Vahiy’in on ikinci bölümündeki kadın, ulusları demir değnekle yönetecek olan ‘erkek çocuğu’ doğuracaktı. Yüz kırk dört bin de ulusları demir değnekle yönetecek.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

Thyatira kilisesi, papalığın ölümcül yarası Pazar yasasında iyileştiğinde geri döner. O tarihte, Tanrı'nın halkına verilen vaat, galip gelenlerin "uluslar"ı "demir asa" ile yönetecekleridir.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> Ve galip gelene ve benim yaptıklarımı sonuna dek sürdürene, uluslar üzerinde yetki vereceğim: Onları demir değnekle yönetecek; çömlekçinin kapları gibi paramparça edilecekler; nitekim ben de Babamdan aldım. Vahiy 2:26-27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

Tiyatira kilisesinin son tezahüründe bulunan Tanrı’nın halkı, yüz kırk dört bindir. Kadın başlangıçta Mesih’i doğurdu ve sonunda Kuzu’yu izleyen yüz kırk dört bini doğurur.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> Ve tahtın önünde, dört canlı yaratığın ve ihtiyarların önünde sanki yeni bir ezgi söylüyorlardı; yeryüzünden satın alınmış olan yüz kırk dört bin dışında hiç kimse o ezgiyi öğrenemedi. Bunlar, kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakiredirler. Kuzu nereye giderse onu izlerler. Bunlar, Tanrı'ya ve Kuzu'ya ilk ürünler olarak insanlar arasından satın alınmışlardır. Vahiy 14:3, 4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

Mesih "ilk" doğdu ve yüz kırk dört bin Kuzu’yu izler; bu yüzden "son" doğarlar. Mesih "Tanrı’ya alındı"; Vahiy on birdeki iki tanık da öyle. Onun her iki çocuğu da Baba’ya yükselir.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> Ve demir bir asa ile bütün ulusları yönetecek olan bir erkek çocuk doğurdu; çocuğu ise Tanrı’ya ve O’nun tahtına götürüldü. Vahiy 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

Orduların Rabbi olan Mesih aynı zamanda "Yakup’un payı"dır ve İsrail "mirasının asası"dır ve İsrail ayrıca O’nun "savaş baltası" ve "savaş silahları"dır; O onu "ulusları paramparça etmek" için kullanır.

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> Yakup’un payı onlara benzemez; çünkü o her şeyin yaratıcısıdır; İsrail de onun mirasının payıdır; Orduların Rabbi onun adıdır. Sen benim savaş baltam ve savaş silahlarımsın; çünkü seninle ulusları paramparça edeceğim ve seninle krallıkları yok edeceğim. Yeremya 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

Mesih ve yüz kırk dört bin, demir bir asa ile ulusları hem yönetir hem de parça parça eder. Mesih "Yakup'un payı"dır, ama O'nun halkı da öyledir.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Çünkü Rab'bin payı halkıdır; Yakup onun payına düşen mirastır. Tesniye 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

Dağdan koparılan taş, Tanrı’nın kilisesini temsil eder; yeryüzünü O’nun yüceliğiyle dolduran bu kilisenin son tezahürüdür ve Tanrı’nın savaş baltası olarak kullanılıp heykelin ayaklarına vurur, o krallıkları "yazın harman yerlerinin samanı"na çevirir. O krallıklar rüzgârla savrulur.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> Sonra demir, kil, tunç, gümüş ve altın birlikte paramparça edildi; yazın harman yerlerindeki saman çöpü gibi oldular. Rüzgar onları alıp götürdü, onlardan hiçbir iz kalmadı. Heykeli vuran taş ise büyük bir dağ olup bütün yeryüzünü doldurdu. Daniel 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

Kadının sembolizmini göğe kaldırılan sancak bağlamına yerleştirmek gerekliydi; çünkü Vahiy’in on ikinci bölümü, gökte başlayan Mesih ile Şeytan arasındaki bir savaşın başlangıcını tanımlar ve böyle yapmakla, Mesih ile Şeytan arasındaki büyük çekişmenin sonunu belirleyen bir göksel savaşı da tanımlar. Vahiy’in on ikinci ve on üçüncü bölümleri büyük çekişmenin son savaşını tasvir eder; bunu da Şeytan’ın temsilcilerini ve yüz kırk dört bini göklerde savaşırken göstererek yapar.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

Bir sonraki yazıda, başlangıçta başlayan gökteki savaş tarafından örneklenen "son günler"de gökteki savaşı ele alacağız.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> Yeryüzünden çıkan başka bir canavar daha gördüm; kuzununkine benzer iki boynuzu vardı ve ejderha gibi konuşuyordu. İlk canavarın bütün yetkisini onun huzurunda kullanıyordu ve yeryüzünü ve orada yaşayanları, ölümcül yarası iyileşen ilk canavara tapınmaya zorluyordu. Büyük harikalar yapıyordu; öyle ki insanların gözü önünde gökten yere ateş indiriyordu. Canavarın önünde yapma yetkisi verilmiş olan o mucizelerle yeryüzünde yaşayanları aldatıyordu ve yeryüzünde yaşayanlara, kılıçla yaralanıp yine de hayatta kalan canavarın bir heykelini yapmalarını söylüyordu. Canavarın heykeline yaşam nefesi vermeye gücü vardı; böylece canavarın heykeli hem konuşuyordu hem de canavarın heykeline tapınmayanların öldürülmesini sağlıyordu. Küçük de büyük de, zengin de fakir de, özgür de köle de herkesin sağ eline ya da alnına bir damga almasını sağlıyordu; öyle ki, canavarın damgasını ya da adını ya da adının sayısını taşımayan hiç kimse satın alamaz veya satamazdı. İşte burada bilgelik var. Anlayışı olan, canavarın sayısını hesaplasın; çünkü bu bir insanın sayısıdır. Onun sayısı altı yüz altmış altıdır. Vahiy 13:11-18.

Back to Articles