Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

Daniel Kitabı - Sayı Otuz Altı

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

Nebukadnezar'ın Peygamberlik Simgeselliği: Millerci Hareketin Tarihî Yol İşaretlerinin ve Ulai Nehri'ne dair Mühürlenmiş Görümün Ortaya Çıkarılması

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

Daniel kitabının birinci bölümü, 11 Ağustos 1840'tan 22 Ekim 1844'e kadar birinci ve ikinci meleklerin tarihini temsil eder. Daniel kitabının dördüncü bölümü de MÖ 723'ten 22 Ekim 1844'e kadar birinci ve ikinci meleklerin tarihini ele alır. Elbette bu, “satır üstüne satır” denilen geç yağmur metodolojisi olmadan görülemez.

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

Daniel kitabının dördüncü bölümündeki Nebukadnezar, çok karmaşık bir peygamberlik simgesidir. William Miller’ın tarihindeki Ulai Nehri görümünün mühürünün açılışını ele almaya başlarken onun neyi temsil ettiğini kendimize hatırlatmamız önemlidir. Nebukadnezar’ın ikinci rüyası, William Miller’ın ikinci rüyasına benzer biçimde, Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki “yedi vakit”i temsil ediyordu; bu, Daniel kitabının tamamını birbirine örerek birleştiren peygamberlik ipliğidir. Daniel, dördüncü bölümdeki Nebukadnezar’ın rüyasını yorumladığında, yaklaşan bir yargı konusunda onu uyardı ve böyle yapmakla 1798’de “zamanın sonu”nda tarih sahnesine giren birinci meleğin mesajını örneklemiş oldu.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

Nebukadnezar’a geleceği konusunda uyarı yapılan yargı gerçekleştiğinde, bu gerçekleşme, soruşturma yargısının başladığı 22 Ekim 1844’ü tipolojik olarak simgeliyordu. Dördüncü bölümde, hem Daniel’in verdiği uyarı mesajı hem de bu uyarıyla bağlantılı yargının gelişi “saat” sözcüğüyle temsil edilir. Nebukadnezar’ın yargısının “saati”, birinci meleğin mesajındaki Tanrı’nın yargısının “saatini” temsil ediyordu. Bu aynı zamanda, Tanrı’nın icraî yargısının başladığı Pazar yasasının “saatini” de tipolojik olarak simgeliyordu. Daniel kitabının dördüncü bölümünde, “saat” sözcüğüyle simgelenen 1798’de birinci meleğin mesajının gelişi ve 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişi daha sonra tekrarlanır ve genişletilerek ele alınır. “Tekrar et ve genişlet” tekniği, peygamberlikte, özellikle de Daniel kitabında tekrar tekrar görülen bir peygamberlik tekniğidir.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

Nebukadnezar yargının "saatine" vardığında, onun yargısı olan "yedi zaman" başladı ve kuzeyin kralı olarak, o zaman İsrail'in kuzey krallığına MÖ 723'te getirilen yargıyı temsil etti. Ona bir hayvanın yüreği verildi ve Kutsal Kitap peygamberliğinde bir hayvan bir krallıktır ve MÖ 723'ten 1798'e kadar, Daniel kitabında sık sık konu edilen putperestliğin iki biçimini temsil etti.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

Bin iki yüz altmış gün boyunca (bin iki yüz altmış yılı temsil eden) putperestliğin yıkıcı gücünü temsil etti; sonra da yine bin iki yüz altmış gün (bin iki yüz altmış yılı simgeleyen) papalığın yıkıcı gücünü temsil etti. Her iki yıkıcı gücün de özü aynıydı; çünkü papacılık, Hristiyanlık kisvesine bürünmüş putperestlikten ibarettir.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

Daniel’in on ikinci bölümünde tanımlanan bir sembol olan "günlerin sonunda", 1798’deki "zamanın sonu"nu temsil eder; o vakitte krallığı ona iade edildi. Daniel’in dördüncü bölümündeki tanıklık ve Peygamberlik Ruhu, krallığı "günlerin sonunda" kendisine iade edildiğinde onun iman etmiş bir adam olduğunu bildirir. Böylece dört önemli gerçeğin peygamberî bir sembolü hâline gelir. Kendi "yedi vakti"nin ilk yarısında temsil ettiği putperestliğin ejderha gücü ile "yedi vakti"nin son yarısında temsil ettiği canavar gücü arasında peygamberî bağlantı olur. Bu iki gücün bir sembolü olarak, 1798’de yeniden tesis edilmiş bir krallık olarak dururken, o, Sur’un fahişesi unutulmuşken yetmiş sembolik yıl hükmedecek olan üçüncü ıssızlaştırıcı gücü (sahte peygamber) temsil eder. Babil’in kralı olarak Nebukadnezar, son günlerde modern Babil hâline gelecek üç güç arasındaki peygamberî bağı temsil eder; bu da dünyayı Armagedon’a götürür.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism represented the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denied the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri’nin doğuşunu, 1798’de bir kuzu olarak başlayan yeryüzünden çıkan canavar olarak temsil etti; bu durum, onun dönüşüm deneyimiyle sembolize ediliyordu. Aynı anda yeryüzünden çıkan canavarın üzerindeki iki boynuzu da temsil ederdi; Cumhuriyetçilik ve Protestanlık olarak bunlar, Amerika Birleşik Devletleri’nin gücünü ifade ediyordu; bu da onun dünyadaki en ayrıcalıklı ulus haline gelmesini sağlamıştı. Ne var ki yetmiş simgesel yılın sonunda bu iki boynuz, her ikisi de iki sınıfa bölünmüş olarak, sapmış Cumhuriyetçilik ve sapmış Protestanlık şeklinde temsil edilecekti. Cumhuriyetçiliğin boynuzu, Anayasa’nın kutsal ilkelerini açıkça hiçe sayan Demokrat Parti ile, Anayasa’nın savunucusu ve bayraktarı olduğunu ileri süren, fakat gerçekte Anayasa’nın kutsal ilkelerini inkâr eden ve o kutsal belgedeki ilkelere üstün gelsin diye gelenek ve görenekleri tercih eden Cumhuriyetçi Parti’den oluşacaktı.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

İki taraf, Mesih’in zamanında Sadukiler ve Ferisiler tarafından temsil ediliyordu. Sadukiler ile Ferisilerin ruhu, dinden dönmüş Protestanlığın boynuzunda da kendini gösterecekti; bir sınıf Pazar günü ibadetini savunurken, diğeri Sebt günü ibadetini. Nebukadnezar’ın, 1798’de, “günlerin sonunda” dönüşmüş hâli, Amerika Birleşik Devletleri’ni ve yeryüzü canavarının her iki boynuzunu da uygun biçimde temsil eder. Üç simgenin de, yani yeryüzü canavarı ile onun iki boynuzunun, kuzudan ejderhaya dönüşmesi mukadderdi.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

Nebukadnezar, “yedi vakit”inin sonunda, tarihî Babil krallığını son günlerdeki modern Babil’in sembolü olarak tanımlayan bağı temsil ediyordu; modern Babil, ejderha, canavar ve sahte peygamberden oluşur. Ayrıca, iki boynuzlu yeryüzü canavarının temsil ettiği üç peygamberî varlığı da temsil ediyordu; bu yeryüzü canavarı, Sur’un fahişesinin unutulduğu yetmiş sembolik yıl boyunca kuzudan ejderhaya dönüşür. Onun tarihî krallığının, yetmiş sembolik yıl boyunca hüküm süren krallığı örnekleyen krallığın ta kendisi olması manidardır.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Nebukadnezar’ın dördüncü bölümdeki sembolizmi, birinci bölümün üzerine yerleştirilmelidir. Bu uygulama yapıldığında, Millerci tarihin kilometre taşlarını bir araya getirir ve o dönemde mührü açılan Ulai Nehri görümüne ilişkin birkaç gerçeği doğrular. Millerci hareketin temeli ve ana sütunu, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ve on dördüncü ayetlerindeki soru ve cevaptı. Soru şuydu: “Sürekli sunu ve yıkım getiren başkaldırıyla ilgili görüm, hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altına alınmasına kadar ne kadar sürecektir?”

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

Kutsal Kitap’taki yüzlerce, hatta binlerce eklenmiş kelime arasında, metne ait olmadığını ilhamın belirlediği tek ek kelime “kurban”dır. Bu kelime uygun biçimde çıkarıldığında, “sürekli olan” ve “isyan”ın iki ayrı yıkıcı güç olduğu açıkça anlaşılır. Kardeş White, “kurban” sözcüğünün insan bilgeliğiyle eklendiğini ve metne ait olmadığını özellikle belirtir; ve aynı pasajda, Millercilerin “sürekli olan”ı putperestlik olarak tanımlamakta haklı olduklarını da ifade eder. On üçüncü ayetteki sorunun içindeki dilbilgisel terimler, Mesih tarafından Kardeş White’ın yazıları aracılığıyla titizlikle belirlenmiştir; ve metinlerin ve ilhamla verilmiş ek talimatların ışığında değerlendirildiğinde, soru şudur: “Hem kutsal yeri hem de Tanrı’nın halkını çiğnemek üzere olan putperestlik ve papalık adlı iki yıkıcı güçle ilgili görüm ne kadar sürecektir?”

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

Bu nedenle, Nebukadnezar 1798’de “zamanın sonu”nda konumlandırıldığında, dönüşmüş bir adamı temsil eder ve bu nedenle Adventizmin merkezi sütunu ve temelini anlayacak olan “akıllıları” temsil eder. Dönüşümü, o dönemde mühürü açılan “bilginin artması”nı anlayan “akıllıları” tanımlar; ancak onun bizzat peygamberlik sembolizmi, şu sorunun konusu olan tarihi doğrudan betimler: “Tanrı’nın halkını (ordu) ve Tanrı’nın kutsal yerini çiğneyip ayaklar altına alacak putperestliğin ve papalığın ıssız bırakan gücünün görümü ne kadar sürecek?” “Bilginin artması”nı anlayan bir “akıllı kız”ın simgesi olarak William Miller’ı temsil eder; çünkü Miller, 1798’de, “zamanın sonu”nda başlayan tarihte “akıllı” olanların simgesidir.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

Nebukadnezar, "sonun zamanı" yol işaretinin bir sembolüdür ve birinci bölüme uygulandığında, o zamanda birinci meleğin gelişini de temsil eder; çünkü dördüncü bölümde, Daniel'in Nebukadnezar'a uyarı mesajını verdiği "saat", birinci meleğin geldiği zamanı işaret eder ve bu 1798'dir. Nebukadnezar'ın yargısının geldiği "saat" ise 22 Ekim 1844'te Tanrı'nın araştırıcı yargısının başlangıcının "saatini" temsil ediyordu. Dördüncü bölümde Nebukadnezar sembolizmiyle ortaya konan yol işaretleri, MÖ 723, 538, 1798 (sonun zamanı) ve 22 Ekim 1844'tür.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

Daniel kitabının birinci bölümünde Millerci tarihin yol işaretleri, 1798'de "zamanın sonu"na ulaşmış olan ilk mesajın güçlendirilmesinin bir sembolü olan Jehoiakim ile başlar. Jehoiakim tarafından temsil edilen ilk mesajın güçlendirilmesi, 11 Ağustos 1840'ı işaret eder. Jehoiakim'in yenilgiye uğratılması, Babil'in hükümranlığının yetmiş yılını başlatır ve bu, Cyrus'un fermanıyla sona erer. Daniel kitabının birinci bölümü, bir beslenme testi olarak temsil edilen, ardından bir görsel testin geldiği ve bir turnusol testiyle sonuçlanan üç aşamalı bir sınama sürecini tanımlar. Bu üç test, 11 Ağustos 1840'ı temsil eder; o sırada, İsa Mesih'ten aşağı olmayan bir şahsiyet olan kudretli melek, Tanrı'nın halkının o zaman "yemesi" gereken küçük bir kitapla gökten indi; tıpkı Daniel ve üç yiğidin, Babil'in diyetini değil, baklagil diyetini yemeyi seçmeleri gibi.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

O sürecin ikinci imtihanı, Protestan kiliselerin Miller’in mesajını (birinci meleğin mesajını) reddetmelerinin açığa çıkışını temsil ediyordu; böylece Millerci hareket ile, o andan itibaren peygamberlik bağlamındaki rollerine sapkın Protestanlık olarak giren Protestan kiliseler arasında bir ayrım görülebiliyordu. Bu iki sınıf arasındaki fark, Babil diyetinin yerine semavi gıdayı yemeleri sayesinde Daniel ve üç yiğidin bedenlerinin daha güzel ve daha besili görünmesi kadar belirgindi. Bu ayrım, 1843’ün Kutsal Kitap yılı sonunda (19 Nisan 1844’te), on bakire benzetmesindeki bekleme zamanı geldiğinde belirgin biçimde ortaya çıktı.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

Turnusol testi olan üçüncü sınav, üç yılın ardından "saat"in geldiği ve Nebukadnezar’ın bizzat değerlendirerek Daniel’i ve üç yiğidi Babil’in bilginlerinden "on kat" daha üstün ilan ettiği 22 Ekim 1844’ü temsil ediyordu. Daniel kitabının dördüncü bölümünü birinci bölümün üzerine yerleştirmek, Millerci tarihin yol işaretlerini ortaya çıkarır: 1798’deki "sonun zamanı"; 11 Ağustos 1840’ta ilk meleğin mesajının güçlendirilmesi; 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığı; ve 22 Ekim 1844’teki büyük hayal kırıklığı.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

Millerit tarihinin belirli dönüm noktalarını belirlemenin ötesinde, iki bölüm, “satır üzerine satır” bir araya getirildiğinde, birinci meleğin mesajını ortaya koyar, iki bin üç yüz günle ilgili temel doktrinin konusu olan iki yıkım getiren gücü tanımlar ve ayrıca Daniel kitabının mührü açıldığında her zaman gerçekleşen, Daniel on ikideki üç aşamalı sınama sürecini gösterir.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

Ayrıca, 1798’de bilgelerin sembolü olarak Nebukadnezar’ın, dördüncü bölümdeki ikinci rüyasıyla birlikte, hareketi gerçek Protestan boynuzu haline gelecek olan William Miller’ı temsil ettiğini de belirtirler. Adventizmin temel hakikatlerini temsil eden William Miller’ın çalışması, Habakkuk’un iki levhası üzerinde temsil edilmiştir; Tanrı da o kutsal levhaların her ikisinin hazırlanışını yönlendirmiştir.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

Miller'in, peygamberlik tarihine ilişkin bakış açısı onu üç yıkım getiren gücün bulunduğunu fark etmekten alıkoyduğu için, doğru biçimde görmediği birkaç peygamberlik gerçeği vardı; yalnızca putperestlik (ejderha) ve papalık (canavar) değil, aynı zamanda sapkın Protestanlık (sahte peygamber). Tanrı'nın takdiriyle, tarihteki bakış açısı tarafından sınırlanmış olan Miller'in o peygamberlik anlayışları Habakkuk'un iki kutsal levhası üzerinde yer almadı.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Daniel kitabının dördüncü bölümünde yer alan Nebukadnezar’ın ikinci rüyası, William Miller’ın ikinci rüyasını temsil eder. Her iki rüya da "yedi vakit"i ele alır ve Miller’ın rüyası, 1863’te başlayan ve Gece Yarısı Çığlığı’na kadar tırmanan çalışmasının reddedilişini ortaya koyar. Her iki rüya da bir dağılma döneminin ardından bir krallığın yeniden tesis edilmesiyle sona erer. Bu nedenle, 1798’de mühürünün açıldığı Ulai Nehri görüsünü doğrudan ele almadan önce, Miller’ın ikinci rüyasını inceleyeceğiz.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> Rüyamda Tanrı’nın, görünmeyen bir el aracılığıyla bana, yaklaşık on inç uzunluğunda, kenarları altı inç olan kare biçimli, abanozdan yapılmış ve üzerine inciler özenle kakılmış, özenle işlenmiş bir kutu gönderdiğini gördüm. Kutunun üzerinde bir anahtar bağlıydı. Hemen anahtarı alıp kutuyu açtım; şaşkınlık ve hayretle gördüm ki, kutu her türden ve boydan mücevher, elmas, kıymetli taş ve her ebat ve değerde altın ve gümüş sikkelerle doluydu; hepsi kutunun içinde kendi yerlerine güzelce yerleştirilmişti; bu düzenleriyle, ancak güneşinkiyle kıyaslanabilecek bir ışık ve ihtişam yansıtıyorlardı.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> İçindekilerin parlaklığı, güzelliği ve değeri yüreğimi sevinçten taşırmış olsa da, bu harika manzaranın keyfini tek başıma çıkarmanın benim görevim olmadığını düşündüm. Bu yüzden onu odamda bir orta sehpanın üzerine koydum ve arzu eden herkesin gelerek bu hayatta insanoğlunun gördüğü en görkemli ve en parlak manzarayı görebileceğini duyurdum.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> İnsanlar içeri girmeye başladı; önce sayıları azdı, ama giderek bir kalabalığa dönüştüler. Kutunun içine ilk kez baktıklarında hayrete düşüp sevinç çığlıkları atıyorlardı. Fakat izleyiciler çoğaldıkça herkes mücevherleri kurcalamaya başlıyor, onları kutudan çıkarıp masanın üzerine saçıyordu. Sahibinin benden kutuyu ve mücevherleri yeniden isteyeceğini düşünmeye başladım; ve onların etrafa saçılmasına izin verirsem, onları eskisi gibi kutudaki yerlerine asla yeniden yerleştiremeyeceğimi; ve sorumluluk çok büyük olacağından bunun hesabını asla veremeyeceğimi hissettim. Bunun üzerine insanlara onları ellememeleri, kutudan çıkarmamaları için yalvarmaya başladım; ama ben ne kadar yalvardıysam, onlar o kadar çok saçtılar; ve şimdi sanki onları odanın her yanına, yere ve odadaki her mobilyanın üzerine saçıyorlardı.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> Sonra, gerçek mücevherler ve sikkelerin arasına sayısız sahte mücevher ve kalp para saçtıklarını gördüm. Aşağılık davranışları ve nankörlükleri beni son derece öfkelendirdi ve bunun için onları azarlayıp payladım; fakat ben onları ne kadar azarladıysam, sahte mücevherlerle sahte parayı o kadar çok gerçeklerin arasına saçtılar.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> O anda nefsen öfkelendim ve onları odadan dışarı atmak için fiziksel güç kullanmaya başladım; ama ben birini dışarı itip çıkarırken üçü daha içeri giriyor ve içeri toz toprak, talaş, kum ve her türden çöp taşıyorlardı; ta ki gerçek mücevherlerin, elmasların ve sikkelerin her birinin üzerini kaplayıp hepsini gözden gizleyinceye kadar. Mücevher kutumu da paramparça ettiler ve çöplerin arasına saçtılar. Kederime ya da öfkeme kimsenin aldırmadığını düşündüm. Tamamen cesaretim kırıldı, yüreğim daraldı ve oturup ağladım.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> Böylece büyük kaybım ve mesuliyetim yüzünden ağlayıp yas tutarken Tanrı’yı hatırladım ve bana yardım göndermesi için içtenlikle dua ettim. Hemen kapı açıldı ve bir adam odaya girdi; bunun üzerine odadaki herkes çıktı. Adamın elinde bir temizlik fırçası vardı; pencereleri açtı ve odadaki kir ve çöpü odadan fırçalamaya başladı.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> Ona dur diye haykırdım, çünkü çerçöpün arasında saçılmış bazı değerli mücevherler vardı.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Bana 'korkma' dedi, çünkü 'onlarla ilgilenecekti'.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> "Sonra, o kir ve çöpleri, sahte mücevherleri ve sahte sikkeleri süpürürken, hepsi bir bulut gibi yükselip pencereden dışarı çıktı ve rüzgâr onları alıp götürdü. O telaşta gözlerimi bir anlığına kapadım; açtığımda, bütün o çerçöp yok olmuştu. Kıymetli mücevherler, elmaslar, altın ve gümüş sikkeler ise odanın dört bir yanına bol bol saçılmıştı."

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Sonra masanın üzerine, öncekinden çok daha büyük ve daha güzel bir sandık koydu ve mücevherleri, elmasları, paraları avuç avuç toplayıp sandığın içine attı; içlerinden bir tek bile kalmayıncaya kadar, oysa elmasların bazısı iğne ucu kadar bile büyük değildi.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Daha sonra bana 'Gel ve gör.' diye seslendi.

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> "Sandığın içine baktım, ama gördüğüm manzara gözlerimi kamaştırdı. Önceki görkemlerinin on katıyla parlıyorlardı. Onları etrafa saçıp toza toprağa karıştırıp çiğneyen o kötü kişilerin ayakları tarafından kumda adeta ovularak parlatılmış olduklarını düşündüm. Sandıkta güzel bir düzen içinde, her biri yerli yerinde dizilmişlerdi; onları içine atan adamın görünür hiçbir çabası olmaksızın. Büyük bir sevinçle haykırdım ve o haykırış beni uyandırdı." Erken Yazılar, 81-83.

We will address Miller’s dream in the next article.

Miller'in rüyasını bir sonraki yazıda ele alacağız.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

Aşağıdaki, James White tarafından Miller’in rüyasını Advent Herald’da yayımlarken yazılmış, William Miller’in ikinci rüyasının girişidir.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> Aşağıdaki rüya, iki yıldan fazla önce Advent Herald'da yayımlandı. O zaman bunun geçmiş İkinci Geliş tecrübemizi açıkça ortaya koyduğunu ve Tanrı'nın rüyayı dağılmış sürünün yararı için verdiğini gördüm.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> Rab'bin büyük ve korkunç gününün yaklaştığının belirtileri arasında Tanrı rüyaları koymuştur. Bkz. Yoel 2:28-31; Elçilerin İşleri 2:17-20. Rüyalar üç şekilde gelebilir; birincisi, “işin çokluğundan.” Bkz. Vaiz 5:3. İkincisi, Şeytan’ın kötü ruhunun ve aldatmasının etkisi altındaki kişiler, ondan kaynaklanan rüyalar görebilir. Bkz. Tesniye 8:1-5; Yeremya 23:25-28; 27:9; 29:8; Zekeriya 10:2; Yahuda 8. Ve üçüncüsü, Tanrı her zaman halkını, meleklerin ve Kutsal Ruh’un aracılığıyla gelen rüyalarla az çok öğretmiş ve hâlâ da öğretmektedir. Gerçeğin apaçık ışığında duranlar Tanrı’nın kendilerine bir rüya verdiğinde bunu bileceklerdir; ve böyleleri sahte rüyalarla aldatılıp yoldan saptırılmaz.

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> 'Ve dedi ki, Şimdi sözlerimi dinleyin; aranızda bir peygamber varsa, ben RAB, kendimi ona bir görümde bildireceğim ve onunla rüyada konuşacağım.' Çölde Sayım 12:6. Yakup dedi ki, 'RAB'bin meleği benimle rüyada konuştu.' Yaratılış 31:2. 'Ve Tanrı Aramlı Lavan’a geceleyin rüyada geldi.' Yaratılış 31:24. Yusuf’un rüyalarını okuyun, [Yaratılış 37:5-9], sonra da bunların Mısır’da gerçekleşmesinin ilginç öyküsünü. 'Givon’da RAB geceleyin rüyada Süleyman’a göründü.' 1. Krallar 3:5. Daniel’in ikinci bölümündeki o büyük ve önemli heykel rüyada verildi; aynı şekilde yedinci bölümdeki dört canavar vb. de. Hirodes bebek Kurtarıcı’yı yok etmeye kalkıştığında, Yusuf Mısır’a kaçması için rüyada uyarıldı. Matta 2:13.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> 'Ve SON GÜNLERDE, şöyle diyor Tanrı: Ruhumdan bütün insanların üzerine dökeceğim; oğullarınız ve kızlarınız peygamberlik edecek, gençleriniz görümler görecek, yaşlılarınız rüyalar görecek.' Elçilerin İşleri 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> Peygamberlik armağanı, rüyalar ve görümler aracılığıyla, burada Kutsal Ruh’un meyvesidir ve son günlerde bir işaret oluşturacak kadar açığa çıkacaktır. Bu, müjde kilisesinin armağanlarından biridir.

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> 'Ve O, bazılarını elçi; bazılarını PEYGAMBER; bazılarını müjdeci; bazılarını da çoban ve öğretmen olarak verdi; kutsalların donatılması, hizmet görevinin yapılması ve Mesih'in bedeninin geliştirilmesi için.' Efesliler 4:11-12.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> "Ve Tanrı kilisede bazılarını atadı: önce elçiler, sonra PEYGAMBERLER," vb. 1. Korintliler 12:28. "PEYGAMBERLİK SÖZLERİNİ küçümsemeyin." 1. Selanikliler 5:20. Bkz. ayrıca Elçilerin İşleri 13:1; 21:9; Romalılar 7:6; 1. Korintliler 14:1, 24, 39. Peygamberler ya da peygamberlik sözleri, Mesih’in kilisesinin ruhsal gelişmesi içindir; ve Tanrı’nın sözünden, onların müjdeciler, çobanlar ve öğretmenlerden önce ortadan kalkacağına dair ortaya konabilecek hiçbir kanıt yoktur. Ama itiraz eden şöyle der: "O kadar çok sahte görüm ve rüya oldu ki, bu tür şeylerden hiçbirine güvenemiyorum." Şeytanın da bir taklidi olduğu doğrudur. Onun her zaman sahte peygamberleri olmuştur ve aldatma ve zaferinin bu son saatinde onları şimdi de beklememiz kuşkusuzdur. Taklitleri var diye bu tür özel vahiyleri reddedenler, aynı mantıkla biraz daha ileri gidip Tanrı’nın insana bir rüyada ya da görümde kendini hiç açıkladığını da inkâr edebilirler; çünkü taklit her zaman var olmuştur.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> Rüyalar ve görümler, Tanrı’nın insana kendisini açıkladığı araçlardır. Bu yolla peygamberlere konuştu; peygamberlik armağanını İncil kilisesine verilen armağanlar arasına yerleştirdi ve rüyaları ve görümleri 'SON GÜNLER'in diğer belirtileri arasında saydı. Amin.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> "Yukarıdaki açıklamalardaki amacım, itirazları kutsal yazılara uygun bir biçimde ortadan kaldırmak ve okuyucunun zihnini bundan sonraya hazırlamaktı." James White.

Back to Articles