Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seven

Daniel Kitabı - Numara Yüz Yedi

The Prophetic Narrative: From Jeroboam to Josiah and the Restoration of the Old Paths

Peygamberlik Anlatısı: Yerovam'dan Yoşiya'ya ve Kadim Yolların İhyası

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.

1844 yılında, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Protestanlar Millerci hareketten ayrıldılar ve, on kuzey oymağı Yahuda’nın güney krallığından ayrıldığında Jeroboam’ın sahte bir ibadet sistemi tesis etmesiyle örneklendiği üzere, peygamberlikteki konumlarını Babil’in kızı olarak benimsediler. Jeroboam’ın iki altın buzağısı — biri Beytel kentinde (‘Tanrı’nın evi’/Kilise anlamına gelir), diğeri Dan’da (yargı/Devlet anlamına gelir) — Amerika Birleşik Devletleri’ni karakterize eden Kilise ve Devletin sahte sistemini sembolize ediyordu. Jeroboam’ın Kilise ve Devlet’e ilişkin sahte sisteminin tüm unsurları, Harun’un isyanında ortaya konan aynı yapıyı örnek almıştı. Böylece, Jeroboam’ın sahte ibadet sistemi, Harun’un sahte ibadet sisteminin bir suretiydi.

Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.

Yeroboam’ın sahte sistemi, Protestanlığın birinci meleğin hareketinden ayrılıp papalığın Roma canavarının bir kızı ya da sureti hâline geldiğinde benimsediği ibadet düzenini temsil ediyordu. Yeroboam’ın sahte sistemi daha kurulurken, Yahuda’dan bir peygamber onun sunağına ve sahte ibadet düzenine karşı çıktı. 1844’te, Roma’nın kızı olarak temsil edilen bir ibadet sistemini tesis etme rolünü üstlenen dinden dönen Protestanlığın daha en başında, Millerciler imanla göksel tapınağın En Kutsal Yerine girdiler ve Sebt’i kabul ettiler; böylece, Roma’nın otoritesinin alameti olan Pazar günü ibadetini sürdürmeyi seçen Roma’nın kızlarına peygamberce bir uyarı teşkil ettiler.

The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.

Yeroboam’ın karşısına çıkan Yahuda’dan gelen peygamber, orada o anda peygamberlikte bulundu.

> And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.

> Ve Rab'bin sözüyle sunağa karşı haykırdı ve dedi: Ey sunak, sunak! Rab şöyle diyor: İşte, Davut'un soyuna adı Yoşiya olan bir çocuk doğacak; ve üzerinde tütsü yakan yüksek yerlerin kâhinlerini senin üzerinde kurban edecek ve insanların kemikleri senin üzerinde yakılacak. Ve aynı gün şöyle diyerek bir belirti verdi: Rab'bin söylediği belirti şudur: İşte, sunak yarılacak ve üzerindeki küller dökülecek. 1 Krallar 13:2, 3.

The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.

Peygamberlikte “sunak” kelimesinin iki kez tekrarlanması yer alıyordu. Peygamberlikte bir kelimenin ya da ifadenin iki kez tekrarlanması, ikinci meleğin mesajının bir simgesini temsil eder; böylece ikinci meleğin geldiği ve Protestanlığın düşerek Babil’in kızı haline geldiği 1844 yılını belirler. Aynı zamanda peygamber bir işaret verdi; tıpkı 1844’te Milleritlerin Şabat’ın işaretini tanıması gibi. Sonraki ayetlerde Yerovam peygamberi tehdit ettiğinde, eli felç oldu; böylece alın ya da ele zorla dayatılan Babil’in işaretine gönderme yapıyordu ve bu işaret kabul edildiğinde bir kişiyi ruhsal olarak sonsuza dek sakat bırakır.

For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.

Bu çalışmanın amaçları doğrultusunda, peygamberin dile getirdiği şu peygamberlik sözünü ele alıyoruz: "Davut'un soyundan, adı Yoşiya olacak bir çocuk doğacak; ve senin üzerinde, üzerinde buhur yakan yüksek yerlerin kâhinlerini kurban edecek ve insanların kemikleri senin üzerinde yakılacak." Yoşiya, "Tanrı'nın temeli" anlamına gelir ve Yeroboam'ın sahte ibadet sistemini başlatmasıyla simgelenen tarihsel dönemde inşa edilen Adventizmin temellerini temsil eder. Yeroboam'ın kurduğu sahte ibadet sistemine karşı Yoşiya, sahte ibadete öncülük eden kâhinleri cezalandıracaktı.

The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.

Peygamber, Rab’bin Yeroboam’ın tahta çıkış törenine gelirken kullandığı yoldan geri dönmemesi ve Beytel’de yiyip içmemesi yönündeki buyruğuna karşı geldi. Beytel’deki yalancı peygamberin yemeğini yediğinde, 1863’teki isyanla temsil edilen sapkın Protestanlığın öğretilerine ve sahte peygamberlik yöntemlerine 1844’ten sonra geri dönmeyi ve onlarla beslenmeyi seçenlerin başına gelecek ölümün bir simgesi olarak ortaya kondu. 1863’te isyan edenler, Beytel’deki yalancı peygamberle aynı ölüm döşeğini paylaşacaklardı. Sapkın Protestanlık için ölüm döşeği, 11 Ağustos 1840’tan 1844’e kadar uzanan tarihsel süreçti; o sırada, Tanrı’nın bir zamanlar seçilmiş halkı olan onlar bir kenara bırakılmış ve Roma’nın kızları haline gelmişlerdi. Laodikya Adventizmi’nin ölüm döşeği de, güçlü meleğin 11 Eylül 2001’de — 1840’ta yaptığı gibi — indiği tarihle, yakında gelecek Pazar yasasını temsil eden büyük depremin saati arasında olacaktır.

On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.

11 Eylül 2001'de, yüz kırk dört binin mühürlenmesi başladı ve melek, ülkede (Amerika Birleşik Devletleri) ve kilisede (Laodikya Adventizmi) işlenen iğrençliklerden ötürü iç çekip ağlayanların alınlarına bir işaret koyarak Kudüs'ün içinden geçmeye başladı. 11 Eylül 2001'de, Hezekiel'in dört iğrençliğiyle temsil edilen ataların günahları, o sırada başlayan mühürleme sürecinde mevcut imtihan edici hakikatler haline geldi.

The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.

1863’teki sınav, 1863’te reddedilmiş olan Levililer yirmi altıdaki “yedi vakit” ile temsil edilen Millerci hareketin temellerini kapsıyordu. Bu sınav, son yağmurun huzurunu bulmak için Yeremya’nın eski yollarına dönmeye yönelik isteklilik ya da isteksizliği içeriyordu. 1888’deki sınav ise, İhtiyarlar Jones ve Waggoner tarafından getirilen ve aynı zamanda imanla aklanma mesajı olan, Laodikya kilisesine yönelik mesajdı.

In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.

1856’da Laodikya’ya mesaj ilk kez Millerit hareketine ulaştı ve “yedi zaman”ın artan ışığıyla geldi; ancak hem Laodikya’ya yönelik mesajdaki çarelerle temsil edilen deneyim hem de peygamberlik tarihi mesajı 1863’te reddedildi. Deneyim, “görünüş”ün (mareh) görümüyle ve “peygamberlik tarihi”nin (chazon) görümüyle temsil ediliyordu; ikisi de reddedildi. Bu iki görüm 22 Ekim 1844’te yerine gelmişti ve on dokuz yıl sonra ikisi de reddedildi; çünkü İsa her zaman sonu başlangıçla bir tutar.

On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.

11 Eylül 2001'de, 1863 ve 1888 isyanlarının imtihanı yeniden sınayıcı bir hakikat oldu; çünkü her ikisi de Yeremya'nın eski yollarıyla bağlantılıydı. O tarihte son yağmur mesajı geldi ve 1919'un imtihanı da geldi; zira 1919'da, peygamberlik açısından herhangi bir anlamdan yoksun bir Mesih'in sahte müjdesi, sahte bir "barış ve güvenlik" mesajı olarak ortaya konuldu. 11 Eylül 2001'de Vahiy'in on sekizinci bölümündeki kudretli melek indiğinde, 1'den 3'e kadar olan ayetler yerine geldi ve bu ayetler "ilk ses"in mesajını temsil eder.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Şimdi, New York’un bir gelgit dalgasıyla silinip süpürüleceğini beyan ettiğime dair söz mü geliyor? Bunu ben asla söylemedim. Orada kat kat yükselen büyük binalara bakarken, ‘Rab yeri şiddetle sarsmak üzere ayağa kalktığında ne korkunç sahneler meydana gelecek! O zaman Vahiy 18:1–3’ün sözleri yerine gelecektir’ dedim. Vahiy’in on sekizinci bölümünün tümü, yeryüzünün üzerine gelecek olanlara dair bir uyarıdır. Fakat New York’un başına gelecekler konusunda özel olarak bana verilmiş bir ışık yok; yalnız şunu biliyorum ki, bir gün oradaki büyük binalar Tanrı’nın kudretinin çevirip altüst etmesiyle yıkılacaktır. Bana verilen ışıktan biliyorum ki, dünyada yıkım vardır. Rab’den gelecek bir söz, O’nun kudretli gücünün bir dokunuşu, ve bu devasa yapılar düşecektir. Dehşetini tasavvur edemeyeceğimiz sahneler meydana gelecektir.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.

Vahiy 18’deki meleğin gelişiyle, geç yağmur çiselemeye başladı ve Habakkuk’un ikinci bölümünde temsil edilen “peygamberlik tartışması” başladı. Tartışma, Kutsal Kitap peygamberliğini anlamaya yönelik iki yöntem ve bir sahte ile bir de gerçek “geç yağmur” mesajı üzerindeydi. Tartışma, Vahiy 18’in “ikinci sesi” geldiğinde sona erer; bu ses, Tanrı’nın modern Babil üzerindeki icra edilen yargısının başlangıcını belirler ve Tanrı’nın diğer koyunlarını Babil’den dışarı çağırır. İkinci sesin gelişi, yüz kırk dört binin mühürlenmesi sürecinin sonunu işaret eder; bu, dördüncü iğrençlikle temsil edilir ve o da Laodikya Adventizminin dördüncü ve son kuşağını, yakında gelecek Pazar yasası sırasında güneşe secde eder hâlde temsil eder.

The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.

Dinden dönmüş Protestanlığın, meleğin inişi ile 1844’ün kapanan kapısı arasındaki ölüm döşeği, meleğin inişi ile yaklaşan Pazar yasasının kapanan kapısı arasındaki Laodikya Adventizminin ölüm döşeğini önceden örnekledi. Yahuda’dan gelen peygamber, Beytel’in yalancı peygamberiyle aynı mezara gömüldü ve Kral Yoşiya reformunu başlattığında tam o mezarın önünde durdu. Adı “Tanrı’nın temelleri”ni temsil eden Kral Yoşiya’nın reformu, Tanrı’nın 11 Eylül 2001’de son gün halkını temellere geri götürmeye başlamasıyla başladı. Onun reformu, tapınağın yeniden onarılması işine girişildiğinde başlamıştı.

> And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.

> Kral Yoşiya’nın krallığının on sekizinci yılında, kral Azalya oğlu, Meşullam’ın torunu kâtip Şafan’ı Rab’bin evine göndererek şöyle dedi: “Başkâhin Hilkiya’ya git; kapı görevlilerinin halktan toplayıp Rab’bin evine getirdiği gümüşün sayımını yapsın. Onu Rab’bin evinin gözetiminden sorumlu işçilere teslim etsinler. Onlar da Rab’bin evindeki işi yapanlara, evin yıkık yerlerini onarmaları için versinler: marangozlara, yapıcılara ve duvarcılara; ayrıca evi onarmak için kereste ve yontma taş satın alınsın.” Kendilerine teslim edilen parayla ilgili onlardan hesap istenmedi; çünkü dürüstçe davrandılar. Başkâhin Hilkiya, kâtip Şafan’a, “Rab’bin evinde Yasa Kitabı’nı buldum” dedi. Hilkiya kitabı Şafan’a verdi, Şafan da onu okudu. Kâtip Şafan kralın yanına gelip şöyle haber verdi: “Kulların, Rab’bin evinde bulunan parayı topladı ve Rab’bin evinin gözetiminden sorumlu iş yapanların eline teslim etti.” Kâtip Şafan ayrıca krala, “Kâhin Hilkiya bana bir kitap verdi” diyerek kitabı gösterdi; Şafan kitabı kralın önünde okudu. Kral, Yasa Kitabı’nın sözlerini duyunca giysilerini yırttı. Ardından kral, kâhin Hilkiya’ya, Şafan oğlu Ahikam’a, Mikaya oğlu Akbor’a, kâtip Şafan’a ve kralın görevlisi Asaya’ya şunu buyurdu: “Gidip benim için, halk için ve bütün Yahuda için bulunan bu kitabın sözleri konusunda Rab’be danışın; çünkü atalarımız bu kitabın sözlerine kulak asmayıp bizimle ilgili yazılanların tümünü yerine getirmedikleri için, Rab’bin bize karşı alevlenen öfkesi büyüktür.” 2. Krallar 22:3-13.

The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.

Josiah adında bir çocuğun doğacağını bildiren kehanet, kudretli meleğin indiği ve O’nun son gün halkını eski yollara geri götürdüğü 11 Eylül 2001’i işaret eder. Bu iniş, aynı meleğin 11 Ağustos 1840’taki inişiyle örneklendirilmişti. Her iki iniş de İslam’a ilişkin bir peygamberliğin gerçekleştiğini işaret etti. Vahiy 9:15’te yer alan İslam’a ilişkin zaman peygamberliğinin yerine gelişinin önceden belirlenmesi ve bu ön bildirimin yayımlanmasıyla adı anılan tarihî kişi Josiah’dı.

In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.

Vahiy kitabının onuncu ya da on sekizinci bölümündeki meleğin her iki inişinde de “Josiah” adı işaretlenir. Josiah Litch, 11 Ağustos 1840’ta yerine gelen İslam’la ilgili mesajı sundu; ve 11 Eylül 2001’de, Jeroboam’un tarihindeki itaatsiz peygamber tarafından ortaya konan, “Josiah” adında bir çocuğun doğumuna dair peygamberlik, melek son günlerdeki halkını, itaatsiz peygamber ile Jeroboam arasındaki yüzleşmenin yerine geldiği temel tarihe geri götürürken, Laodikya Adventizmi içinde yerine geldi. Kutsal Kitap tanıklığı, gelecek bir Josiah’a dair bir öngörüyü belirlemişti; ve itaatsiz peygamberle simgelenen tarih 1844’te tekrarlandığında, onun ada ilişkin öngörüsü bir kez daha peygamberlik anlatısına yerleştirildi.

On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.

11 Eylül 2001'de, Yahuda oymağından Aslan, son günlerin halkını Yeremya'nın eski yollarına geri götürdü; bu yollar, Antlaşmanın Habercisi'nin 22 Ekim 1844'te ansızın geleceği tapınağı inşa ettiği kırk altı yılı temsil ediyordu. Yoşiya, tapınağın onarım işini başlatırken Musa'nın lanetini keşfetmişti. Yüz kırk dört binin işi, Yeşaya tarafından bir yeniden kurma işi olarak temsil edilir.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> Eski harabeleri yeniden inşa edecekler, önceki viraneleri ayağa kaldıracaklar ve harap şehirleri, birçok kuşağın bıraktığı yıkıntıları onaracaklar. Yeşaya 61:4.

The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.

Yoşiya'nın tapınağı onarıp eski haline kavuşturma işi, Yeşaya'nın Tanrı'nın son günlerdeki halkının yerine getirdiğini belirttiği iştir; çünkü bütün peygamberler, yaşadıkları günlerden çok son günlerden söz ederler. Bu işin bir örneği de Ezra döneminde Babil'den çıkanlarda görülür.

> For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.

> Çünkü biz köleydik; yine de Tanrımız köleliğimizde bizi terk etmedi, tersine Pers krallarının gözünde bize merhamet gösterdi; bize yeniden can versin, Tanrımızın evini kurmamızı ve onun yıkıntılarını onarmamızı sağlasın ve Yahuda'da ve Yeruşalim'de bize bir sur sağlasın diye. Ezra 9:9.

The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.

Ezra’nın yürüttüğü çalışma, onların Babil’den çıktıktan sonra tamamlandı ve Yoşiya’nın yaptığı tapınağın onarımı işini, Tanrı’nın son günlerdeki halkı için Yeşaya tarafından tanımlanan işi temsil eder; ve bu iş 11 Eylül 2001’de başladı. Yuhanna da Vahiy’de bu işi tanımlar.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.

> Gökten işittiğim ses yine bana seslendi ve şöyle dedi: Git, denizin ve yerin üzerinde duran meleğin elinde açık duran küçük kitabı al. Ben de meleğe gittim ve ona dedim: Bana küçük kitabı ver. O da bana dedi: Al ve onu ye; karnını acılaştıracak, ama ağzında bal gibi tatlı olacak. Ben de küçük kitabı meleğin elinden aldım ve onu yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı; ama onu yer yemez karnım acılaştı. Ve bana dedi: Birçok halk, ulus, dil ve kralların önünde yine peygamberlik etmelisin. Bana asa gibi bir kamış verildi; melek durup şöyle dedi: Kalk, Tanrı’nın tapınağını, sunağı ve orada ibadet edenleri ölç. Ama tapınağın dışındaki avluyu dışarıda bırak, onu ölçme; çünkü uluslara verilmiştir; ve kutsal kenti kırk iki ay ayak altında çiğneyecekler. Ve ben iki tanığıma güç vereceğim; çuval bezi giymiş olarak bin iki yüz altmış gün peygamberlik edecekler. Vahiy 10:8-11:3.

In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”

Bu pasajda Yuhanna, melek 11 Ağustos 1840'ta indiğinde elindeki mesajı yemiş olan, ama 22 Ekim 1844'ün acı hayal kırıklığını da yaşamış Millercileri temsil eder. 1844'teki acı hayal kırıklığı noktasında duran Yuhanna'ya, Tanrı'nın son günlerdeki halkının bir simgesi olarak, 1840'tan 1844'e kadarki dönemle temsil edilen deneyimi tekrarlaması gerektiği söylendi; bu da 11 Eylül 2001'e ve yakında gelecek Pazar yasasına işaret ediyordu. Ona, "Birçok halk, ulus, dil ve kralın önünde yine peygamberlik etmelisin" denildi; bu, melek Vahiy on sekizinci bölümde indiğinde ve Vahiy onuncu bölümün tarihinin "satır üstüne satır" tekrarlandığı zamanda, bütün dünyanın aydınlatılmasını temsil ediyordu.

In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.

Tanrı’nın son günlerdeki halkı yeniden peygamberlik ettiğinde tekrarlanacak tarihin belirlenmesiyle bağlantılı olarak, Yuhanna’ya Tanrı’nın tapınağını “kalk ve ölç” denildi. “Ölçmesi” özellikle belirlenmişti; çünkü o, midesinin 22 Ekim’deki hayal kırıklığıyla acılaştığı 1844 yılına yerleştirilmişti. Ona tapınağı ölçmesi, ancak avluyu dışarıda bırakması söylendi; avlunun, onu bin iki yüz altmış yıl boyunca çiğneyecekleri ulusların zamanını temsil ettiği kendisine bildirildi. Bin iki yüz altmış yıl 1798’de sona erdi. Yuhanna ölçmeye 1798’de başlayacak ve ruhsal tapınağın ve ruhsal Yeruşalim’in çiğnendiği önceki bin iki yüz altmış yılı dışarıda bırakacaktı. O, 1844’teki hayal kırıklığı anında bulunuyordu; dolayısıyla 1798’den 1844’e kırk altı yıl vardır. Bu kırk altı yıl tapınağı temsil eder.

When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:

Yuhanna'nın, Tanrı'nın son gün halkı olarak, 1840'tan 1844'e kadar yaptıkları gibi, yeniden peygamberlik etmesi, melek İslam'a ilişkin bir peygamberliğin gerçekleşmesi üzerine indiğinde başlayacaktı. Onların yeniden peygamberlik etme işleri, tapınağın ölçülmesini gerektirecekti ve bu çalışma “kadim yollar”ın araştırılmasını temsil edecekti; bu, “tapınak”la temsil edilen ve 1798'de zamanın sonu döneminde başlayıp 1844'teki büyük hayal kırıklığıyla sona eren tarihti. Yeremya'nın kadim yollarını — ki bu, Yuhanna'nın “kırk altı yıllık tapınağı”dır — araştırma işine başladıklarında, Musa'nın laneti tapınağın her yanına saçılmış molozların arasında bulundu ve gelecek olan Yoşiya'ya ilişkin kehanet yerine geldi. Yoşiya'nın işi ayrıca Yeşaya tarafından da yeniden tanımlanır:

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> Ve senden olanlar eski viraneleri yeniden inşa edecek; birçok kuşağın temellerini yeniden kuracaksın; sana “gedikleri onaran”, “oturulsun diye yolları onaran” denilecek. Yeşaya 58:12.

God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.

Tanrı’nın son günlerdeki halkı, Yeremya’nın “eski yolları” olan “üzerinde yaşanacak yolları” eski haline getirmeliydi. Yoşiya ve Ezra’nın dönemlerindeki çalışanların yaptığı gibi, eski harap yerleri yeniden inşa etmeliydiler. “Satır üzerine satır” metodolojisini kullanmalıydılar; çünkü kırk altı yılda yapılan tapınakla temsil edilen Adventizm’in temel tarihini yalnızca “yükseltmek”le kalmayacak, bunu yaparken “nice nesillerin temellerini de yükselteceklerdi.” Her reform hareketinin bir temel işi temsil ettiğini ve “satır üzerine satır”ın 1798’den 1844’e kadar olan son günlerin temellerini tanımladığını tespit etmeliydiler. “Gediği” onarmalıydılar; ve gedik, bir kapta ya da bir duvarda daha büyük bir felakete yol açan ilk yarılmayı temsil eder. Onarılması gereken “gedik” 1863’teki isyandı.

When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.

Yoşiya 11 Eylül 2001’de geldiğinde Tanrı’nın son günlerdeki halkı Yeremya’nın eski yollarına döndü ve Millerci tarihi ölçmeye başladı. “Gediği” keşfettiler. “Eski viraneleri” inşa ederken Miller’in rüyasındaki mücevherlerin gerçeğini tespit ettiler. Yoşiya’nın yaptığı gibi “yedi kez”i keşfettiler ve Levililer yirmi altının gerçeğini yeniden tesis ettiler ve böylece “önceki yıkıntıları” ayağa kaldırdılar. Levililer yirmi altıdaki “ilk” ve “son” yıkımları yeniden tesis ettiklerinde, bunlardan birinin 1798’de, diğerinin 1844’te sona erdiğini fark ettiler. Böylece, eski yıkıntıları ayağa kaldırma çalışmaları, Yuhanna’ya verilen ve tapınağı ölçmesine imkân tanıyan o “ölçü kamışı”nın ta kendisi oldu.

The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.

Yahuda oymağından Aslan, halkını eski yollara geri götürdü; böylece son yağmur mesajını bulabildiler ve son yağmur mesajı da üçüncü eyvahın İslam mesajıdır. Nihayetinde Habakkuk’un, 1843 ve 1850 öncü çizelgeleriyle temsil edilen iki kutsal levhasını keşfettiklerinde, temelin Vahiy’in sekizinci bölümündeki “üç eyvah”ı içerdiğini ve ikinci eyvahın, Millerci tapınağın inşa edildiği o temel tarihsel dönemde sona ermiş olduğunu gördüler. Sonra, peygamberliklerin üçlü uygulanması kuralının, Yeremya’nın eski yollarına geri döndüklerinde “dinlenme ve ferahlatma”yı —ki bu, birinci ve ikinci eyvahın iki tanığıyla tanımlanıp tesis edilen üçüncü eyvahın son yağmur mesajıdır— tanıyabilmeleri için, Yahuda oymağından Aslan tarafından önceden yerine konulduğunu fark ettiler.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> Düşman, kardeşlerimizin zihinlerini, bu son günlerde ayakta durabilecek bir halkı hazırlama işinden saptırmaya çalışıyor. Onun safsataları, zihinleri içinde bulunduğumuz zamanın tehlikelerinden ve görevlerinden uzaklaştırmak için tasarlanmıştır. Onlar, Mesih’in halkı için Yuhanna’ya vermek üzere gökten getirdiği ışığa hiçbir değer vermezler. Önümüzde duran sahnelerin özel bir ilgi görmeyi gerektirecek kadar önemli olmadığını öğretirler. Göksel kökenli gerçeği etkisiz kılarlar ve Tanrı’nın halkının geçmiş deneyimlerini ellerinden alarak, bunun yerine onlara sahte bir bilim verirler.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> “‘RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın ve eski yolları sorun; iyi yolun nerede olduğunu araştırın ve onda yürüyün.’ Yeremya 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Hiç kimse imanımızın temellerini—işimizin başlangıcında, Söz’ün dua dolu incelenişi ve vahiy aracılığıyla atılmış olan temelleri—söküp atmaya kalkışmasın. Son elli yıldır biz bu temeller üzerine bina etmekteyiz. İnsanlar yeni bir yol bulduklarını ve atılmış olandan daha sağlam bir temel atabileceklerini sanabilirler. Fakat bu büyük bir aldanıştır. Atılmış olandan başka hiç kimse başka bir temel atamaz.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> “Geçmişte birçok kişi yeni bir iman inşa etmeye, yeni ilkeler tesis etmeye girişmiştir. Fakat onların inşası ne kadar süre ayakta kaldı? Çok geçmeden yıkıldı; çünkü Kaya’nın üzerine kurulmamıştı.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “İlk öğrenciler insanların sözleriyle yüzleşmek zorunda kalmadılar mı? Sahte kuramları dinlemek zorunda kalmadılar mı ve sonra, her şeyi yaptıktan sonra, dimdik durup şöyle demediler mi: ‘Atılmış olandan, yani İsa Mesih’ten başka hiç kimse başka bir temel atamaz’? 1. Korintliler 3:11.”

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Öyleyse güvenimizin başlangıcını sona kadar sarsılmaz bir biçimde korumalıyız. Bu halka, onları dünyadan nokta nokta çıkarıp şimdiki hakikatin berrak ışığına getiren, Tanrı’dan ve Mesih’ten kudret sözleri gönderilmiştir. Dudakları kutsal ateşle dokundurulmuş olan Tanrı’nın kulları, mesajı ilan etmişlerdir. İlahi beyan, ilan edilen hakikatin gerçekliğine mührünü basmıştır.” Testimonies, cilt 8, 296, 297.

Back to Articles