Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Two

Daniel Kitabı - Numara Yüz İki

The Triple Application of the Messenger: Unveiling Prophetic Dynamics

Peygamberin Üçlü Uygulaması: Peygamberî Dinamiklerin Keşfi

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

İlyas’ın üçlü uygulaması, Tanrı’nın icraî yargısı döneminde mesajı, habercisini ve hareketi ele alır; bu dönem Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar Yasası ile başlayıp lütuf kapısının kapanışına kadar sürer. İcraî yargı, Tanrı’nın yargısının merhametle karışık olduğu bir dönemden, yargılarının merhamet olmaksızın yedi son belâ hâlinde döküldüğü zamana kadar şiddetlenir.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

Antlaşma'nın Elçisi'nin yolunu hazırlayan habercinin üçlü uygulaması, Tanrı'nın soruşturma yargısının kapanış döneminde mesajı, haberciyi ve hareketi ele alır ve yüz kırk dört binin mühürlenmesi dönemini belirler. Bu dönem, Amerika Birleşik Devletleri'nde yakında yürürlüğe girecek Pazar günü yasasıyla sona erer; bu da Tanrı'nın icrai yargılarının başladığı zamandır.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

Vaftizci Yahya, Antlaşmanın Elçisi olan Mesih’in, Daniel 9:27’nin yerine getirilmesi olarak antlaşmayı onaylaması için yolu hazırladı. Böylece, Mesih’in kendi tapınağına aniden gelmesi ve Levioğullarını arındırması için de yolu hazırladı; Mesih bunu üç buçuk yıl süren hizmetinin başında ve sonunda yaptı. Fiziksel tapınağın temizlenmesi, Mesih’in, Levioğulları olarak temsil edilenlerin ruh tapınağını temizleme işinin bir simgesiydi.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

Tapınağı bizzat temizlemesi bir peygamberlik sözünün yerine gelmesiydi ve O bu işi Yuhanna 2:13-22’de gerçekleştirdiğinde, Kutsal Ruh öğrencilerin Eski Antlaşma’dan bir bölümü hatırlamalarını sağladı; bu bölüm, Malaki 3’ün yerine gelmesi kapsamında, O’nun öğrencileri arındırma ve temizleme hizmetinin bir parçasıydı.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

Yuhanna’daki bölümde Mesih, beden tapınağı yıkıldığında onu üç gün içinde yeniden ayağa kaldıracağını belirtti. İtirazkâr Yahudiler de, Herodes tarafından yürütülen ve tam da o yıl tamamlanan fiziksel tapınağın yeniden inşasının kırk altı yıl sürdüğünü ileri sürdüler. İsa, meleklerin, Kutsal Ruh’un ve peygamberlerin hizmeti aracılığıyla kendi Kelamında tesis ettiği peygamberlik sözüyle ilgili kurallardan birine örnek vererek öğrencilerini arındırıyordu.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

Harfî olanın ruhsal olanı temsil ettiğine dair peygamberî örneği ortaya koydu. Tapınağın bir sembolü olarak “kırk altı” sayısının peygamberî anahtarını ortaya koydu. “Kırk altı”, Musa’nın tapınakla ilgili talimatları almak üzere dağda kaldığı gün sayısıydı. “Kırk altı”, insan tapınağını oluşturan kromozomların sayısıdır. “Kırk altı”, önce putperestlik sonra da papalık tarafından çiğnenmiş olan ruhsal tapınağın yeniden kurulmasında tamamlanan yıl sayısıdır (1798–1844).

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

Tapınağın iki kez temizlenmesi, üç günün kırk altı yıla eşitlendiği sembolizmi içerir. Lafzi olanın manevi olanı temsil ettiği ilkeyi de içerir. Bu, hem bir peygamberlik sözünün yerine gelişini hem de bir peygamberlik bildirisini temsil ediyordu. İki temizleme, bir sınıf tarafından yanlış anlaşılan, başka bir sınıfa ise açıklanan bir gerçeği temsil eder.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

İki temizleme, Tanrı’nın kilisesinin öyle bozulduğu bir zaman dilimini belirler ki, artık “zina eden engerekler nesli”dir; işaret kendilerine doğrudan açıklanmakta olduğu hâlde bir işaret aramaktadır; çünkü verilecek tek işaret, üç günde ayağa kaldırılan tapınağın yıkımının işaretidir.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

> Ey engerekler soyu, siz kötü olduğunuz halde nasıl iyi şeyler söyleyebilirsiniz? Çünkü ağız, yüreğin taşanı söyler. ... Sonra din bilginlerinden ve Ferisilerden bazıları, “Öğretmen, senden bir işaret görmek istiyoruz” diye cevap verdiler. Ama o onlara şöyle cevap verdi: “Kötü ve zina eden bir kuşak işaret arar; ama ona, peygamber Yunus’un işaretinden başka bir işaret verilmeyecektir. Çünkü Yunus nasıl üç gün üç gece balinanın karnında kaldıysa, İnsanoğlu da üç gün üç gece yerin bağrında kalacaktır.” Matta 12:34, 38-40.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

Yuhanna 2. bölümde yaptığı gibi, Antlaşmanın Habercisi'nin kendi tapınağına ansızın gelişinin üç ayrı gerçekleşmesinde bütün bu peygamberlik dinamikleri görülür.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> Yahudilerin Fısıh Bayramı yaklaşmıştı ve İsa Yeruşalim’e gitti. Tapınakta sığır, koyun ve güvercin satanları ve para bozanların oturduğunu buldu. Küçük iplerden bir kamçı yaparak hepsini, koyunlarla sığırları da, tapınaktan dışarı sürdü; para bozanların paralarını döktü ve masalarını devirdi. Güvercin satanlara da, “Bunları buradan götürün; Babamın evini bir ticaret evi yapmayın” dedi. Öğrencileri, “Evin için duyduğum gayret beni yiyip bitirdi” diye yazılmış olduğunu hatırladılar. Bunun üzerine Yahudiler ona, “Bu işleri yaptığını gördüğümüze göre, bize hangi belirtiyi gösteriyorsun?” dediler. İsa onlara şöyle karşılık verdi: “Bu tapınağı yıkın, ben de onu üç günde yeniden ayağa kaldıracağım.” Yahudiler, “Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı; sen onu üç günde mi ayağa kaldıracaksın?” dediler. Oysa O, kendi bedeninin tapınağından söz ediyordu. Bu yüzden O ölümden dirildikten sonra, öğrencileri O’nun onlara bunu söylemiş olduğunu hatırladılar; Kutsal Yazı’ya ve İsa’nın söylediği söze inandılar. Yuhanna 2:13-22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

Antlaşmanın Elçisi, Tanrı’nın Sözü’nü simgeleyen “gümüş” ve imanı simgeleyen “altın” gibi, Levioğullarını arındıracak ve ayrıca tasfiye edecekti. Antlaşmanın Elçisi, öğrencilerini peygamberlik “sözü”ne olan “imanlarını” artırarak arındıracaktı. Bu peygamberlik sözü arındırmak için tasarlanmıştı, ama aynı zamanda tasfiye etmek için de. O’nun peygamberlik Sözü her zaman bir sınamayı temsil eder ve O birdenbire tapınağına geldiği dönemde, Levioğulları O’nun peygamberlik Sözü aracılığıyla tasfiye edilir.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Yelgesi O’nun elindedir; harman yerini bütünüyle temizleyecek ve buğdayını ambara toplayacaktır.’ Matta 3:12. Bu, arındırma zamanlarından biriydi. Gerçek sözleri aracılığıyla saman buğdaydan ayrılıyordu. Azarı kabul edemeyecek kadar boş gururlu ve kendini doğruluğunda sayan, alçakgönüllü bir yaşamı benimseyemeyecek kadar dünyayı seven birçok kişi İsa’dan yüz çevirdi. Bugün de birçokları aynı şeyi yapmaktadır. Canlar bugün, Kefernahum havrasındaki o öğrencilerin sınandığı gibi sınanmaktadır. Gerçek yüreğe ulaştırıldığında, yaşamlarının Tanrı’nın isteğine uygun olmadığını görürler. Kendi içlerinde baştan sona bir değişikliğin gereğini görürler; fakat benliği inkâr eden işe girişmeye razı olmazlar. Bu nedenle, günahları ortaya çıkarıldığında öfkelenirler. Öğrencilerin İsa’yı bırakıp, ‘Bu söz çetindir; bunu kim dinleyebilir?’ diye söylenerek ayrıldıkları gibi, onlar da gücenip giderler.” Çağların Arzusu, 392.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

Kapernaum’daki "sinagogda" "sınanan ruhlar", Mesih onlara O’nun bedenini yemeleri ve kanını içmeleri gerektiğini söylediğinde, bununla maddi bedenini ruhsal bir hakikati iletmek için kullandığını anlamayı reddettiler. Bu, Yuhanna’nın ikinci bölümünde tapınak hakkında yaptığı tıpatıp aynı peygamberî temsildi. Maddenin ruhsaldan önce geldiği ve onu temsil ettiği ilkesi, onların "işitmek" istemedikleri "zor bir söz" olarak kabul edildiğinde, arkalarını döndüler ve bir daha asla O’nunla birlikte yürümediler. Bu, Yuhanna 6. bölüm, 66. ayette (666) gerçekleşti; bu da yakında gelecek Pazar yasasını temsil eder; o ise 22 Ekim 1844 ile tiplenmişti ve o da sırasıyla Kalvari’deki çarmıhla tiplenmişti.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> O andan sonra, öğrencilerinin birçoğu geri döndü ve artık O’nunla birlikte yürümediler. Yuhanna 6:66.

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

Yuhanna’nın ikinci bölümünde Kutsal Ruh, öğrencilerin Tanrı’nın gayretini anlatan peygamberlik sözünü 'hatırlamalarını' sağladı; ayrıca 'gayretli' kelimesi, hem İbranice'de hem de Grekçe'de 'kıskanç' kelimesiyle aynı kelimedir.

> For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

> Çünkü evin için duyduğum gayret beni yiyip bitirdi; ve sana hakaret edenlerin hakaretleri üzerime geldi. Mezmurlar 69:9.

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

Tanrı’nın gayreti, yani O’nun kıskançlığı, O’nu kıskanç bir Tanrı olarak gösteren karakter unsurunu ifade eder; O’ndan nefret edenler üzerinde kıskançlığı üçüncü ve dördüncü kuşakta ortaya çıkar. Yuhanna ikinci bölümde, Kutsal Ruh, Antlaşma’nın Elçisi’nin gerçekleştirdiği arınmanın dördüncü ve son kuşakta gerçekleştiğini ortaya koyuyordu; ancak son kuşağın kâsesi dolduğunda bile, üçüncü kuşaktan hâlâ ayakta kalanlar daima vardır. O kuşak, zinakâr bir engerekler soyudur.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

Musa dördüncü kuşağı temsil ediyordu ve o sırada, kırk altı gün boyunca, tapınağın inşa edilmesi konusunda talimatlar aldı. O günlerde yasayı aldı; yasa, ikinci emrinde, Tanrı’nın kıskançlığının üçüncü ve dördüncü kuşaklarda kendini gösterdiğini belirtir.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Ve Abram’a dedi: Kesin olarak bil ki soyun kendilerinin olmayan bir ülkede yabancı olacak, onlara kulluk edecek; ve onlar soyuna dört yüz yıl boyunca eziyet edecekler. Ve ayrıca, onlara kulluk edecekleri ulusu ben yargılayacağım; ve ardından büyük mal mülkle çıkacaklar. Sen ise esenlik içinde atalarına kavuşacaksın; olgun bir yaşta gömüleceksin. Ama dördüncü kuşakta buraya yine gelecekler; çünkü Amorluların günahı henüz tamamlanmadı. Yaratılış 15:13-16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

Eski İsrail’in son kuşağında, Petrus’un “ruhsal bir ev” diye adlandırdığı Hristiyan kilisesinin tapınağı inşa edildi. O dönemde Tanrı, gayretiyle tapınağı iki kez temizleyerek kıskançlığını ortaya koydu. 1844’te Tanrı, Milleritlerin ruhsal tapınağını ayağa kaldırmış ve bir kez daha eski seçilmiş halkı es geçmişti. O tarihte Antlaşma Elçisi 22 Ekim 1844’te ansızın geldi.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

Onun ortaya çıkışı, William Miller’ın hizmeti aracılığıyla hazırlanmıştı. Protestanlar ve Milleritler 22 Ekim 1844’e yaklaşırken, iki sınıf sınandı. Protestanlar için imtihan, 1798’de birinci meleğin gelişiyle sonun zamanında geldi. Levi’nin oğullarını hem "temizlemek" hem de "arındırmak" üzere olan mesaj 1831’de resmileştirildikten sonra, 11 Ağustos 1840’ta birinci meleğin mesajı güçlendirildiğinde Protestanların sınanması başladı. 19 Nisan 1844’te Protestanlar sınavda başarısız oldular ve Babil’in kızları oldular.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

Sonra ikinci melek geldi ve Milleritlerin inancı sınandı; bir arınma ve tasfiye gerçekleştirildi. İkinci meleğin mesajı 12-17 Ağustos'ta Exeter kamp toplantısında güç kazandığında, Milleritlerin akıllı ve akılsız olanlarının birbirinden ayrılmasıyla sınanması tamamlandı.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

Akıllılar ile akılsızlar arasındaki farkı belirleyen şey, Gece Yarısı Çağrısı’nın peygamberlik mesajı olan yağın kendisiydi. Üçüncü melek 22 Ekim 1844’te vardığında, tapınak (kırk altı yılda) inşa edilmişti. O anda Antlaşma’nın Elçisi ansızın kendi tapınağına geldi.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Mesih’in, mabedin arındırılması için başkâhinimiz olarak en kutsal yere gelişi — Daniel 8:14’te göz önüne serildiği üzere; İnsanoğlu’nun, Daniel 7:13’te sunulduğu gibi, Günleri Eskisi’ne gelişi; ve Rab’bin, Malaki tarafından önceden bildirildiği üzere, kendi tapınağına gelişi — aynı olayın tasvirleridir; ve bu olay ayrıca, Mesih’in Matta 25’teki on kız benzetmesinde anlattığı, güveyin düğüne gelişiyle de temsil edilmektedir.” The Great Controversy, 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

İşte o zaman Antlaşma'nın Elçisi, Malaki'nin üçüncü bölümünde Levi'nin oğulları olarak tanımlanan Millerci müritleri arındırma ve tasfiye etme işine başladı.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> Birinci ve ikinci meleğin mesajlarının etkisiyle Damat’ı karşılamak üzere dışarı çıkanların birçoğu, dünyaya verilecek son sınayıcı mesaj olan üçüncüyü reddetti ve son çağrı yapıldığında benzer bir tutum takınılacaktır.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> Bu benzetmenin her bir ayrıntısı titizlikle incelenmelidir. Biz ya akıllı ya da akılsız kızlar tarafından temsil ediliriz. Review and Herald, 31 Ekim 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

11 Ağustos 1840’ta birinci meleğin mesajı güçlendirildiğinde, kalabalıklar Millerci harekete katıldı. Ardından 19 Nisan 1844’te, büyük bir kesim hareketten ayrıldı. 22 Ekim 1844’te, geleneksel görüşe göre, imanla En Kutsal Yere giren yaklaşık elli can vardı. Başlangıçta üçüncü meleğin ışığını takip edenlerin sayısının yaklaşık elli can olduğunu varsayarsak, birinci ve ikinci meleğin mesajlarını kabul eden “birçoğunun” “üçüncüyü, son sınayıcı mesajı” reddettiğinin bize bildirildiğinde bunun anlamı nedir?

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

Antlaşmanın Habercisi ansızın kendi tapınağına geldi ve göksel tapınağın ışığını ve üçüncü meleğin mesajını, üçüncü meleğin deneyimine giren o elli kişiye açığa çıkardı; ancak onlar başlangıçta dağınıktılar. O zamanki hayal kırıklıkları ilk hayal kırıklığından daha büyüktü; yine de Kardeş White'ın bildirdiğine göre, onların hayal kırıklığı çarmıhtan sonra öğrencilerin yaşadıkları kadar büyük değildi.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

Her iki paralel tarihte de Mesih, hayal kırıklığına uğrayanlara peygamberlik sözünü açtı ve 1850’ye gelindiğinde Kardeş White, Rab’bin o zaman halkını toplamak için elini yeniden uzattığının kendisine gösterildiğini belirtir.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> "23 Eylül [1850]’de Rab bana, halkının geriye kalanını geri almak için elini ikinci kez uzattığını ve bu toplanma zamanında çabaların iki katına çıkarılması gerektiğini gösterdi. Dağılma zamanında İsrail vurulup parçalandı; ama şimdi toplanma zamanında Tanrı halkını iyileştirip yaralarını saracak. Dağılma zamanında, gerçeği yaymak için yapılan çabalar pek az etki yaptı, pek az şey ya da hiç başarabildi; ama toplanma zamanında, Tanrı halkını toplamak için elini uzattığında, gerçeği yayma çabaları murad edilen etkisini gösterecektir. Herkes işte birlik içinde ve gayretli olmalıdır. Şimdi toplanma zamanında bizi yönlendirecek örnekler için dağılma dönemine başvurmanın utanç verici olduğunu gördüm; çünkü Tanrı şimdi bizim için o zaman yaptığından fazlasını yapmazsa, İsrail asla toplanmayacaktır. Gerçeğin bir gazetede yayımlanması, vaaz edilmesi kadar gereklidir." Review and Herald, 1 Kasım 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

Çarmıhta öğrenciler dağılmıştı ve o tarihte, üç gün sonra, O dağılmış öğrencilerini toplamaya başladı. 1844’ün bitiminden yaklaşık üç yıl sonra Mesih, dağılmış sürüsünü toplamaya başladı. O dönemde halkını yayıncılık işine başlamaya ve Habakkuk’un iki tablosundan ikincisini yayımlamaya yönlendirdi; bu, 1850’nin sonunda basıldı ve ardından 1851 Ocak ayında Review and Herald’da satışa sunulmaya başlandı.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

1843 tablosu, birinci ve ikinci meleğin mesajlarının tarihinde kurulan tapınağı arındıran mesajın fiziksel temsili olmuştu. Üçüncü meleğin gelişiyle Tanrı işini tamamlamayı ve halkını eve götürmeyi planladı, fakat onlar eski İsrail gibi isyan ettiler ve hem eski hem de modern İsrail çölde dolaşmaya mahkûm edildi. Üçüncü meleğin ışığını başlangıçta kabul eden o Adventistler, mesajlarının fiziksel temsili olan 1850 tablosunu taşıyarak imanla devam etselerdi, İsa’nın ikinci gelişini getirebilir ve eve gidebilirlerdi. Ama onların yazgısı, Yeşu ve Kalev ile on sadakatsiz casusun tarihini tekrar etmekti.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> "Adventistler, 1844’teki büyük hayal kırıklığından sonra imanlarına sıkı sıkıya sarılıp ilahî takdirin açtığı yolda birlik içinde yürümüş, üçüncü meleğin mesajını kabul edip Kutsal Ruh’un gücüyle onu dünyaya ilan etmiş olsalardı, Tanrı’nın kurtuluşunu görürlerdi; Rab onların gayretleriyle kudretle iş görürdü; çalışma tamamlanırdı ve Mesih, halkını ödüllerine kavuşturmak üzere şimdiye kadar gelmiş olurdu. Fakat hayal kırıklığını izleyen şüphe ve belirsizlik döneminde, advent imanlılarının birçoğu imanlarından vazgeçti... Böylece çalışma sekteye uğradı ve dünya karanlıkta kaldı. Tüm Adventist topluluk Tanrı’nın emirleri ve İsa’nın imanında birleşmiş olsaydı, tarihimiz ne kadar da bambaşka olurdu!" Evangelism, 695.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

Vaftizci Yahya ve William Miller, Mesih’in ansızın gelip Kutsal Ruh’un gücüyle kurtuluş mesajını tüm dünyaya götürecek bir halkı arındırması için yol hazırladılar. Mesih’in öğrencileri görevlerini yerine getirdi, fakat Adventizmin başlangıcı bunu yapmadı. 1856’ya gelindiğinde Laodikya durumuna düşmüşler, “yedi zaman”ın ilerleyen ışığını reddetmişler ve 1863’te, yakında çıkacak Pazar yasasına kadar uzanacak giderek artan bir isyan sürecini başlatmışlardı. 1863’teki isyan, on casusun isyanıyla örneklendirilmişti. Kırk yıllık çöl dolaşmasının sonunda, eski İsrail aynı sınamayla yeniden yüz yüze getirildi; böylece modern İsrail’in başlangıçtaki sınamaya geri getirilişine bir örnek sağlanmış oldu.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

Kadeş’teki on casusun isyanı, kırk yıl sonra yine Kadeş’te tekrarlandı. Çölde kırk yıllık dolaşmaya yol açan on casusun isyanı, modern İsrail’in Laodikya’nın çölünde kendi dolaşmalarına neden oldukları 1863’teki isyanı temsil eder. Kırk yılın sonunda eski İsrail yeniden Kadeş’e getirildi; böylece, Millerci Adventizmi 1863’teki isyanda arındıran sınavın, Antlaşmanın Habercisi yeniden ansızın kendi tapınağına geldiğinde tekrarlanacağını gösterir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

> Gilead ve Başan’ın fethi sırasında, neredeyse kırk yıl önce Kadeş’te İsrail’i uzun süren çöl dolaşmasına mahkûm eden olayları hatırlayan birçok kişi vardı. Vaat edilen topraklarla ilgili casusların raporunun birçok bakımdan doğru olduğunu gördüler. Kentler surlarla çevrili ve çok büyüktü, içinde devler yaşıyordu; onların yanında İbraniler adeta cüce kalıyordu. Ama şimdi, babalarının ölümcül hatasının Tanrı’nın gücüne güvenmemek olduğunu görebiliyorlardı. Yalnızca bu, onların güzel ülkeye hemen girmelerini engellemişti.

> “When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

> Kenan’a girmeye ilk kez hazırlanırken, bu girişim, şimdi olduğundan çok daha az zorluk barındırıyordu. Tanrı, halkına, O’nun sesine itaat ederlerse önlerinden gideceğini ve onlar için savaşacağını vaat etmişti; ayrıca ülkenin sakinlerini kovmak için eşekarıları da gönderecekti. Ulusların korkuları henüz genel olarak uyanmamıştı ve ilerleyişlerini engellemek için pek az hazırlık yapılmıştı. Ama Rab şimdi İsrail’e ilerlemesini buyurduğunda, tetikte ve güçlü düşmanlara karşı ilerlemeleri ve yaklaşımlarına direnmek üzere hazırlanmış büyük ve iyi eğitilmiş ordularla çarpışmaları gerekiyordu.

> “In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

> “Og ve Sihon’la mücadelelerinde halk, babalarının apaçık biçimde başarısız olduğu aynı sınavla karşı karşıya getirildi. Ama bu kez sınav, Tanrı İsrail’e ilerlemesini buyurduğunda olduğundan çok daha ağırdı. Rab’bin adıyla bunu yapmaları emredildiğinde ilerlemeyi reddettikleri günden beri yollarındaki zorluklar büyük ölçüde artmıştı. Tanrı hâlâ halkını işte böyle sınar. Ve eğer sınava dayanamazlarsa, onları yine aynı noktaya getirir; ikinci seferde sınav onlara daha da yaklaşır ve öncekinden daha ağır olur. Bu, sınava katlanıncaya kadar sürer; ya da hâlâ başkaldırıyorlarsa, Tanrı ışığını onlardan geri çeker ve onları karanlıkta bırakır.” Atalar ve Peygamberler, 436, 437.

Back to Articles