Article

# The Book of Daniel - Number Four

Daniel Kitabı - Numara Dört

The Plummet

Düşüş

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

Levililer yirmi altıncı bölümdeki "yedi kez"i, Daniel kitabında temsil edildiği şekliyle ele alıyoruz. Bunu yapıyoruz çünkü "yedi kez"in peygamberlik özelliklerinden biri, yapıcıların reddettiği "sendeleme taşı"nı temsil etmesidir. Kutsal Yazılarda temsil edilen bu sendeleme taşını, görülebilir ama görülmeyen bir hakikat olarak tanımlıyorum. Onu görenler için kıymetlidir; fakat onu görmeyenler için sadece üzerine takılıp düştükleri şey olmakla kalmaz, aynı zamanda onları un ufak eden taştır.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

Mesih, yapıcıların reddettiği taşı sunduğunda, köşe taşının köşenin “başı” olacağını belirtti. Kutsal Yazılar’da reddedilen taşla ilgili mesaj, her zaman Tanrı’nın önceki antlaşma halkını bir kenara bırakmasıyla, aynı anda ise daha önce Tanrı’nın halkı olmayan bir halkla antlaşmaya girmesiyle ilgilidir.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> İsa onlara dedi: "Kutsal Yazılar'da, 'Yapıcıların reddettiği taş, işte başköşe taşı oldu; bu Rab'bin işidir ve gözümüzde harikadır' sözünü hiç okumadınız mı? Bunun için size söylüyorum: Tanrı'nın Egemenliği sizden alınacak ve onun meyvelerini veren bir ulusa verilecektir. Bu taşın üzerine düşen herkes paramparça olacak; o da kimin üzerine düşerse onu ezip toz edecektir." Matta 21:42-44.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

Kutsal meleklerin yönlendirmesiyle William Miller’in ulaştırıldığı ilk “zamana ilişkin peygamberlik”, Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki “yedi zaman”dı. Laodikya Adventizmi, Rab’bin Miller’in hizmeti aracılığıyla bir araya getirdiği temel gerçekleri yıkma sürecini, Miller’in keşiflerinin ilkini reddederek başlattı. Elbette, kutsal bir temele ilişkin her peygamberliksel tasvir, “Taş” olan Mesih’in bir tasviridir; bu nedenle 1863’te “yedi zaman”ın reddedilmesi, yalnızca temel gerçekleri reddetme sürecinin başlangıcını işaret etmekle kalmaz, aynı zamanda Mesih’in reddedilmesini de temsil eder. Reddedilen taşla ilgili Mesih’in tanıklığında olduğu gibi, Petrus da temel taşla bağlantılı peygamberliklerden birinin nihayetinde onun “başköşe taşı” olacağını belirlediğini ifade eder.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> Bunun için Kutsal Yazı'da şöyle yazılıdır: İşte, Siyon’a seçilmiş, değerli bir baş köşe taşı koyuyorum; ona iman eden utandırılmayacaktır. Buna göre iman edenler için o değerlidir; ama itaatsiz olanlar için, yapıcıların reddettiği taş köşenin baş taşı oldu; itaatsiz oldukları için söze takılıp tökezleyenler içinse bir sürçme taşı ve bir tökezleme kayasıdır; nitekim buna da belirlenmişlerdi. Ama siz seçilmiş bir soy, krallık kâhinleri, kutsal bir ulus, Tanrı’nın öz halkısınız; sizi karanlıktan harika ışığına çağıranın övgülerini duyurmanız için. Bir zamanlar halk değildiniz, şimdi ise Tanrı’nın halkısınız; bir zamanlar merhamet bulmamıştınız, şimdi ise merhamet buldunuz. 1. Petrus 2:6-8.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

Adventizmin başlangıcındaki temel taşı, köşenin baş taşı olur. Yeşaya, Mesih ve Petrus’la aynı fikirdedir; temel taşını, yerine yeni bir antlaşma halkı getirilen antlaşma halkını temsil etmek için kullanır. Tanıklığında, ölümle antlaşma yapmış ve bir yalanı kabul etmiş bir sınıfı temsil eder. Onların kabul ettiği yalan, Pavlus’un, gerçeğin sevgisini kabul etmedikleri için ölümle antlaşma yapanların üzerine güçlü bir aldanış getirdiğini söylediği yalandır.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> Bu nedenle, Yeruşalim’deki bu halka hükmeden alaycı adamlar, Rab’bin sözünü işitin. Çünkü şöyle dediniz: Ölümle bir antlaşma yaptık, ölüler diyarıyla anlaşmaya vardık; sel gibi taşan kırbaç geçip gittiğinde bize uğramayacak; çünkü yalanı sığınağımız yaptık ve yalan örtüsü altında saklandık. Bu nedenle Egemen Rab şöyle diyor: İşte, Siyon’da temel için bir taş koyuyorum, denenmiş bir taş, değerli bir köşe taşı, sağlam bir temel; ona iman eden acele etmeyecek. Yargıyı ölçü ipi, doğruluğu çekül kılacağım; dolu yalan sığınağını süpürüp götürecek, sular gizlenme yerini basacak. Ölümle yaptığınız antlaşma bozulacak, ölüler diyarıyla yaptığınız anlaşma ayakta kalmayacak; sel gibi taşan kırbaç geçip gittiğinde onun tarafından çiğneneceksiniz. Yeşaya 28:14-18.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

“Yedi vakit” yalanlarla örtülmüştür ve Tanrı eski antlaşma halkını bir yana bırakıp yüz kırk dört binle antlaşmaya girdiğinde, bir zamanlar reddedilmiş köşe taşı olan taş, köşenin “başı” konumuna yükselecektir. Bu gerçeği anlayanlar için o değerlidir; anlamayanlar içinse, köşenin başı olan taş onları yalnızca ezmekle kalmaz, aynı zamanda mecazi olarak onların mezar taşı olur.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

Daniel kitabında, sekizinci bölümün on dokuzuncu ayetinde, gazabın “nihai sonu”nu buluruz; bu da gazabın bir de “ilk sonu” olması gerektiğini gösterir. MÖ 677 yılından 22 Ekim 1844’e kadar olan zaman dilimi, mabedin (ve ordunun) ayaklar altında çiğneneceği dönemi temsil eder. Ama Daniel kitabı on birinci bölüm, otuz altıncı ayete göre, gazap tamamlanıncaya kadar papalık başarılı olacaktı. Eğer sekizinci bölümdeki gazabın sonu bir zaman döneminin sonunu temsil ediyorsa, o hâlde on birinci bölümdeki gazabın sonu da bir zaman döneminin sonunu temsil eder. Kutsal Kitap açıkça bunu öğretir; ancak bu gerçek, ölümle antlaşma yapanlar tarafından yalanlarla örtbas edilmiştir.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

Her iki gazabın sonu, aynı uzunluktaki bir zaman diliminin sonunu temsil eder; çünkü ikisi de dağılma, tutsaklık ve kölelikten oluşan ve iki bin beş yüz yirmi yıl süren aynı lanetin gerçekleşmesiydi. Kuzey Krallığı, MÖ 723’te Asur kralı onları tutsak aldığında, "yedi zaman"ın dağılma, tutsaklık ve köleliğine ilk maruz kalan oldu. Güney Krallığı aynı akıbete MÖ 677’de uğradı. Yeremya bu gerçeği doğrular.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> İsrail dağılmış bir koyundur; aslanlar onu sürüp götürdüler: önce Asur kralı onu yiyip bitirdi; en sonunda da bu Babil kralı Nebukadnessar onun kemiklerini kırdı. Yeremya 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

Yeremya, aşamalı bir yargıyı tanımlıyor. Asurlular MÖ 723’te kuzey krallığını ortadan kaldırıyor, sonra MÖ 677’de başkentleri olan Babil’e Manasseh’i götürüyorlar. Ardından Nebuchadnezzar Jehoiakim’i götürüyor ve böylece MÖ 606’da yetmiş yıllık esaretin başlangıcını işaretliyor. Sonra Nebuchadnezzar Zedekiah’ı götürüyor ve MÖ 586’da Kudüs’ü yıkıyor.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

Güney krallığına, isyanlarına devam ederlerse kuzey krallığıyla aynı akıbete uğrayacakları uyarısı yapılmıştı. Kuzey krallığına yönelik yargı, güney krallığı üzerinde uygulanacaktı ve o yargının simgesi, Yahuda’nın üzerine gerilecek bir ölçü ipiydi. İşaya’nın tanıklığında bu sadece “ölçü ipi”ydi; ancak izleyen pasajda “ölçü ipi”, “Samiriye’nin ölçü ipi”dir.

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> Bu nedenle İsrail’in Tanrısı RAB şöyle diyor: İşte, Yeruşalim ve Yahuda’nın üzerine öyle bir kötülük getiriyorum ki, bunu işiten herkesin iki kulağı çınlayacak. Yeruşalim’in üzerine Samiriye’nin ölçü ipini ve Ahab’ın evinin çekülünü uzatacağım; Yeruşalim’i, bir adamın bir tabağı silip ters çevirir gibi sileceğim. Mirasımın geri kalanını terk edecek ve onları düşmanlarının eline teslim edeceğim; bütün düşmanlarına yem ve yağma olacaklar. Çünkü gözümde kötü olanı yaptılar ve atalarının Mısır’dan çıktığı günden bugüne dek beni öfkelendirdiler. 2. Krallar 21:12-15.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

Az önce alıntılanan ayetlerde dikkate alınması gereken iki peygamberî ifade vardır. İlki kulakların çınlaması, diğeri ise çeküldür. Bu ayetlerde Samiriye’nin ölçü ipi, Ahab’ın evinin çekülü olarak da tanımlanır. Ölçü ipi ve çekül, yargının araçlarıdır; yapı sürecinde kullanılırlar. Ayetlerde, Samiriye ve Ahab’ın eviyle temsil edilen kuzey krallığına karşı uygulanmış olan aynı yargının Yahuda ve Yeruşalim’in üzerine getirileceği belirtilir. Uyarı dile getirildiğinde, İsrail’in kuzey krallığı çoktan istilaya uğramış, fethedilmiş, yıkılmış ve köleliğe götürülmüştü. Tanrı’nın yargısına ilişkin mesaj, uyarıyı işitenlerin kulaklarının çınlamasına yol açar. Hem çekül hem de kulakların çınlaması Kutsal Yazılarda üçer kez geçer. Her birinde, Tanrı’nın kendi halkına karşı öfkesini temsil ederler.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> Ve Rab geldi, durdu ve diğer zamanlarda olduğu gibi seslendi: “Samuel, Samuel.” Bunun üzerine Samuel, “Konuş; çünkü kulun dinliyor,” diye cevap verdi. Rab Samuel’e dedi ki: “İşte, İsrail’de öyle bir şey yapacağım ki, onu işiten herkesin iki kulağı çınlayacak. O gün, Eli’nin eviyle ilgili söylediğim bütün sözleri onun aleyhine yerine getireceğim; başladığımı da tamamlayacağım.” 1. Samuel 3:10-12.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

Eli’nin soyunun yıkılışı, bunu işiten herkesin iki kulağını da çınlatacak kehanettir. Samuel zamanında kulakların çınlaması, Eli’nin soyunun es geçilmesini simgeler. Samuel’e verilen bildirinin gerçekleşmesi, Eli’nin soyunun yıkılması ve Samuel’in peygamber olarak tesis edilmesiydi. Samuel, Petrus’un dediği gibi, geçmişte Tanrı’nın halkı olmayan ama şimdi olan bir halkı temsil eder; çünkü Samuel peygamber olarak tesis edildiğinde Eli’nin soyu yıkıldı. Yeremya da kulakları çınlatan, Yeruşalim’in önderliğine karşı bir yargı ilan eder.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> Ve deyin: Ey Yahuda kralları ve Yeruşalim’in sakinleri, Rabbin sözünü işitin; Orduların Rabbi, İsrail’in Tanrısı şöyle diyor: İşte, bu yerin üzerine öyle bir kötülük getireceğim ki, bunu işiten herkesin kulakları çınlayacak. Yeremya 19:3.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

Kulakların çınlamasına dair üç atıfın tamamı, ölümle antlaşma yapmış bir antlaşma halkıyla ilişkilidir ve bu halk ardından istila edilir, fethedilir, yok edilir, dağıtılır ve köleliğe götürülür. Kulakların çınlaması, Tanrı’nın gazabının yargısının bir simgesidir; bu yargının simgesi Kutsal Yazılar’da da “çekül” sözcüğüyle üç kez temsil edilir. Bunu zaten 2. Krallar ve Yeşaya’da okuduk; ama Kutsal Yazılar’da “çekül”e ilişkin bir başka atıf daha vardır ve o atıfta “çekül” sözcüğü, önceki iki atıftakinden farklı bir İbranice sözcükten çevrilmiştir.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> Benimle konuşan melek yine geldi ve beni, uykusundan uyandırılan bir adam gibi uyandırdı; ve bana, “Ne görüyorsun?” dedi. Ben de dedim ki: “Baktım; işte tepesi üzerinde bir çanağı olan, tümüyle altından bir şamdan; tepesi üzerindeki yedi kandili ve o yedi kandile giden yedi boru. Ve yanında iki zeytin ağacı, çanağın sağ yanında biri, sol yanında öteki.” Bunun üzerine benimle konuşan meleğe, “Bunlar nedir, efendim?” diyerek cevap verdim. Benimle konuşan melek cevap verip bana, “Bunların ne olduğunu bilmiyor musun?” dedi. Ben, “Hayır, efendim” dedim. O da bana şöyle cevap verip dedi: “Bu, Zerubbabil’e RAB’bin sözüdür: ‘Kuvvetle değil, kudretle değil, ancak Ruhumla,’ diyor Orduların RAB’bi. ‘Ey büyük dağ, sen kimsin? Zerubbabil’in önünde ova olacaksın; ve o, “Lütuf, lütuf onun üzerine!” diye bağırışlarla onun tepe taşını çıkaracak.’” Ayrıca RAB’bin sözü bana geldi: “Bu evin temelini Zerubbabil’in elleri attı; onu yine onun elleri bitirecek; ve Orduların RAB’binin beni size gönderdiğini bileceksin. Çünkü küçük şeylerin gününü kim küçümsedi? Onlar sevinecek ve o yedisiyle birlikte Zerubbabil’in elinde çekülü görecekler; bunlar bütün yeryüzünü dolaşan RAB’bin gözleridir.” Sonra ben cevap verip ona dedim: “Şamdanın sağında ve solunda bulunan şu iki zeytin ağacı nedir?” Yine cevap verip ona dedim: “Kendilerinden iki altın boru aracılığıyla altın yağı boşaltan şu iki zeytin dalı nedir?” O bana cevap verip dedi: “Bunların ne olduğunu bilmiyor musun?” Ben, “Hayır, efendim” dedim. O da dedi: “Bunlar, bütün yeryüzünün RAB’binin yanında duran iki meshedilmiş kişidir.” Zekeriya 4:1-14.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

İkinci Krallar ve Yeşaya yirmi sekizde “plummet” olarak çevrilen sözcük “mishqâl”dır ve “ağırlık” anlamına gelir. Her iki pasajda da hatta bir ağırlık (plummet) eklenecekti. Ağırlık, terazide kullanılan şeydir ve yargıyı temsil eder. Üzerinde ağırlık bulunan hat, bir yargı hattıdır. Samiriye’nin hattı, “yedi vakit” ya da iki bin beş yüz yirmi yıllık dönemdi. Kuzey krallığının üzerine getirilmiş olan aynı zaman dilimi, güney krallığının üzerine de getirilecekti. Her bir hattın sonu, Daniel kitabında ya son gazabın sonu ya da ilk gazabın sonu olarak tanımlanır. Bu dönem, Daniel’de, Yeruşalim ve ordunun putperestlik ve papalık olmak üzere iki viran edici güç tarafından ayaklar altına alınacağı dönem olarak temsil edilir. Her iki dönem de kendi başkentleri istila edilip fethedilip yıkıldığında ve halkları köleliğe sürüldüğünde başlayacaktı.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

Ama Zekeriya kitabında, "plummet" sözcüğü iki İbranice kelimenin birleşiminden oluşur. İlk kelime "’eben"dir; hem "inşa etmek" hem de "taş" anlamına gelir. "Bir yapı taşı" anlamına gelir. Bu kelime daha sonra "bölmek ya da ayırmak" anlamına gelen İbranice "bedı̂yl" kelimesiyle birleştirilir. Zekeriya’daki "plummet", üzerine inşa edilen ve bir ayrım ve bölünme meydana getiren taştır. Bu bölünme, ibadet edenlerin iki sınıfı arasındadır; bunlardan biri, taşı gördüğünde sevinir, onu köşe taşı yapar ve onun üzerine inşa eder; diğeri ise onu görmez, reddeder, onun üzerinde sürçer ve sonunda onun tarafından ezilir; böylece o, onların baş taşı ya da mezar taşı olur. Bir sınıf hayatla antlaşma yapar, diğeri ölümle antlaşma yapar.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

Zekeriya'nın tarihinde, eski İsrail Yeruşalim'i yeniden inşa edip onarmak üzere henüz Babil'den çıkmıştı. Zerubbabil vali olarak atanmış ve çalışmayı denetlemekle görevlendirilmişti. İşin başında temel taşını koydu ve işin sonunda da baş taşı, yani tepe taşını yerleştirdi. Zerubbabil, "Babil'in soyundan gelen" anlamına gelir. Bütün peygamberlik sözleri son günleri işaret eder ve Zerubbabil'in adı, temel taşının konulduğu zamandaki birinci meleğin mesajının tarihinin bir sembolüdür; adı, baş taşının, yani tepe taşının yerleştirildiği zamandaki üçüncü meleğin mesajının da bir sembolüdür. Kutsal Ruh'un dökülüşünün tezahürü, ister ilk harekette ister ikinci harekette olsun, Zerubbabil'in adıyla (Babil'in soyundan gelen) temsil edilir; çünkü bu, "Babil'in soyunun" son nesline, Babil'den çıkmaları çağrısında bulunan mesajı temsil eder. Bu, ilk harekette gerçekleşen Gece Yarısı Çağrısı'nın mesajını temsil eder ve Gür Çağrı'nın son hareketinde gerçekleşmek üzere olanını da temsil eder.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

İki zeytin ağacı, iki zeytin dalı ve iki altın borunun yağı içine boşalttığı kapları temsil eden iki meshedilmiş kişi:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Bütün dünyanın Rabbi’nin yanında duran meshedilmiş olanlar, bir zamanlar örtücü keruv olarak Şeytan’a verilmiş olan mevkie sahiptir. Tahtını çevreleyen kutsal varlıklar aracılığıyla Rab, yeryüzünün sakinleriyle sürekli iletişimini sürdürür. Altın yağ, Tanrı’nın, imanlıların kandillerini titreyip sönmemeleri için sağladığı lütfu temsil eder. Eğer bu kutsal yağ, Tanrı’nın Ruhu’nun bildirileri aracılığıyla gökten dökülmeseydi, kötülüğün güçleri insanlar üzerinde bütünüyle egemenlik kurardı.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Tanrı’nın bize gönderdiği mesajları kabul etmediğimizde O’nun yüceliğine saygısızlık etmiş oluruz. Böylece, karanlıkta olanlara ulaştırılmak üzere O’nun ruhlarımıza dökmek istediği altın yağı reddetmiş oluruz. ‘İşte, damat geliyor; onu karşılamaya çıkın’ çağrısı geldiğinde, kutsal yağı almamış, Mesih’in lütfunu yüreklerinde özenle saklayıp korumamış olanlar, akılsız bakireler gibi, Rab’leriyle buluşmaya hazır olmadıklarını göreceklerdir. Kendi içlerinde yağı elde edecek güce sahip değildirler ve yaşamları yıkıma uğrar. Ama Tanrı’nın Kutsal Ruhu istenirse, Musa’nın yaptığı gibi, ‘Yüceliğini bana göster’ diye yalvarırsak, Tanrı’nın sevgisi yüreklerimize dökülüp yayılacaktır. Altın borular aracılığıyla altın yağ bize aktarılacaktır. ‘Ne güçle, ne kuvvetle, ancak Benim Ruhumla olacak,’ diyor Her Şeye Egemen RAB. Doğruluk Güneşi’nin parlak ışınlarını alarak Tanrı’nın çocukları dünyada ışıklar olarak parlarlar.” Review and Herald, 20 Temmuz 1897.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

Zekeriya, iki zeytin ağacının kimler olduğunu defalarca sormuş, böylece iki tanığa ilişkin çeşitli sembollere dikkat çekmişti. Bayan White, iki zeytin ağacını Vahiy 11'deki iki tanık olarak tanımlar.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> “İki tanık konusunda peygamber ayrıca şöyle beyan eder: ‘Bunlar, yeryüzünün Tanrısının huzurunda duran iki zeytin ağacı ve iki şamdandır.’ Mezmur yazarı ise, ‘Sözün ayaklarıma çıra, yoluma ışıktır’ dedi. Vahiy 11:4; Mezmurlar 119:105. İki tanık, Eski ve Yeni Antlaşma’nın Kutsal Yazılarını temsil eder.” Büyük Mücadele, 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

Zekeriya, bu iki tanığın kim olduğunu anlamak istemişti. Fransız Devrimi’nde bunlar Eski ve Yeni Ahit’ti. Dipsiz kuyudan çıkan canavar tarafından sokakta öldürülen Musa ve İlyas olarak temsil edilmişlerdi. Onlar, 18 Temmuz 2020’de öldürülen Future for America’nın hizmetini temsil ederler.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

Bölümün başında, Zekeriya uyandırıldıktan sonra, kurumuş, cansız kemikler bir araya getirildiğinde, ama henüz can bulmamışken, Cebrail, “Ne görüyorsun?” diye sorar. Zekeriya gördüklerini anlatır ve ardından, “Bunlar nedir, efendim?” diye sorar. Cebrail, Zekeriya’nın sorusuna soruyla karşılık vererek sorunun özünü vurgular. Zekeriya’ya, “Bunların ne olduğunu bilmiyor musun?” diye sorar. Sonra şöyle yanıtlar: “Bu, Rab’bin Zerubbabil’e ilettiği sözdür: Rab’bin orduları der ki, ‘Ne güçle ne de kuvvetle, ancak benim Ruhumla.’”

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

Zerubbabel’e verilen Rab’bin sözü şuydu: “Ne güçle ne kuvvetle, ancak Ruhumla. Ey büyük dağ, sen kimsin? Zerubbabel’in önünde ova olacaksın; o da onun tepe taşını sevinç çığlıklarıyla, ‘Lütuf, lütuf onun üzerine!’ diye haykırarak çıkaracak.”

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

Vali Zerubbabel, önünde dağın ova gibi olduğu, tarihin başında ve sonunda yolu hazırlayan habercinin temsilcisidir. Yeşaya aynı habercinin işini belirtir ve onun "çölde Tanrımız için bir ana yolu dümdüz edeceğini" ve "her vadinin" "yükseltileceğini" söyler. O ayrıca "her dağ ve tepe"nin "alçaltılmasını" sağlayacaktır; çünkü vali Zerubbabel’in önündeki "büyük dağ" "bir ovaya dönüşecektir."

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

William Miller’ın “yedi kez” mesajı ona Tanrı tarafından verildi. Zerubbabel, “yedi kez”in temel taşını koyan William Miller’ı temsil eder ve ayrıca “Lütuf, lütuf onun üzerine” diye haykırıp çağırarak “baş taşını” ortaya çıkaracak elleri de temsil eder. “Lütuf” sözcüğünün iki kez söylenmesi, Geceyarısı Çağrısı mesajını temsil eder. “Haykırış”, üçüncü meleğin gür çağrısının temsil ettiği aynı mesajı; “çağrı” ise Geceyarısı Çağrısını temsil eder. Metnin bütünü Geceyarısı Çağrısı mesajıyla ilgilidir. Bu, ölü, kuru kemikler vadisinden geçen Vahiy on birdeki sokaklarda ölüm uykusunda olan kızlarla ilgilidir. Bu, ölü, kuru kemiklerin dirilişiyle ve bilge kızların görüp sevinmelerine yol açan “çekül”ün peygamberlikteki rolüyle ilgilidir.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

Sonra Zekeriya, “Üstelik” der. Üstelik, izleyen pasajı önceki pasajın üzerine yerleştirmek anlamına gelir. Bu, peygamberlikteki “satır üstüne satır” ilkesine bir göndermedir. Önceki diyalog, Zekeriya’nın temsil ettiği Tanrı’nın halkının gece yarısındaki uyanışını tanımladı. Önceki diyalog, son günlerde Tanrı’nın halkının Vahiy on birin iki tanığının kim olduğunu anlamaya yönelik arzusunu defalarca vurguladı. Önceki diyalog, Zerubbabil’in hem ilk hareketteki işi hem de son hareketteki işi temsil ettiğini belirledi. Zerubbabil’in “elleri”nin (insan gücünü temsil eder) temel taşını ve tepe taşını koyacağını, fakat ellerinin işinin geçmişte de şimdi de yalnızca Tesellici’nin ilahi gücüyle tamamlandığını belirledi.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

Ardından gelen ve önceki diyalogun üzerine yerleştirilmesi gereken diyalog şunu ortaya koyar: “Zerubbabel’in elleri” işi tamamlamakta olduğunda, son günlerde Tanrı’nın halkı, Rab’bin ışık taşıyıcı Gabriel’i Tanrı’nın halkına gönderdiğini bilecektir. Onlar, İsa Mesih’in Vahyi ile bağlantılı olarak temsil edilen ilk hakikat olan göksel iletişim sürecini tanıyacaklardır. Zerubbabel’in mesajını ve işini reddetmek, Gabriel’den gelen ve onun Mesih’ten, Mesih’in de Baba’dan aldığı mesajı reddetmektir.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

Böylece ibadet edenlerin iki sınıfı tanımlanır. Bir sınıf "küçük şeylerin gününü hor görmüştür?" Diğer sınıf, "bütün yeryüzünde oraya buraya dolaşan Rab'bin gözleri" olan "o yedi" ile birlikte "Zerubbabel'in elindeki çekül"ü "görecekleri zaman" "sevinecektir". "Küçük şeylerin gününü" hor görenler, "çekül" ile temsil edilen William Miller'ın tarihsel çalışmasını hor görmektedir. Bunlar, "çekül"ü Zerubbabel'in elinde gördüklerinde sevinenlerle tezat oluşturur. Zekeriya'nın "çekül"ü, bir bölünme meydana getiren yapı taşıdır. Bir sınıf "çekül"ü hor görür; çünkü Zerubbabel'in elindeki "çekül"ün "o yedi" ile birlikte olduğunu görmeyi reddeder. "çekül"le birlikte olan "yedi" kelimesi, Levililer yirmi altıda "yedi kez" olarak çevrilen aynı İbranice kelimedir.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

Sonra Zekeriya, uyandığında iki tanığın kim olduğunu bilmediğini yeniden belirtir. Bu yüzden bir kez daha sorar: "Bu iki zeytin ağacı nedir?" Bunu yineleyerek şöyle sorar: "İki altın boru aracılığıyla içlerinden altın yağı boşaltan şu iki zeytin dalı nedir?" Ve Gabriel, Zekeriya'nın sorusuna yine bir soruyla karşılık vererek bunu vurgular: "Bunların ne olduğunu bilmiyor musun?" Zekeriya da, "Hayır," diye cevap verir. Bunun üzerine Gabriel, "Bunlar, bütün dünyanın Rabbi'nin yanında duran iki meshedilmiş kişidir," der.

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

Bölüm, Cebrail’in Zekeriya’yı uykusundan uyandırmasıyla başlar. Bu nedenle Zekeriya, gece yarısı uyandırılan bakireleri temsil eder; ve o bakireler uyandırıldığında, Vahiy kitabının on birinci bölümündeki iki tanığın neyi temsil ettiğini anlamak için çok ağır bir yük taşıyanlar olarak tasvir edilirler. Kutsal Kitap’taki tüm kitaplar Vahiy kitabında birleşir ve orada son bulur. Bütün peygamberler birbirleriyle uyum içindedir, çünkü Tanrı karışıklığın kaynağı değildir. Bütün peygamberler, yaşadıkları günlerden çok, son günler hakkında konuşurlar.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

Gabriel, Zerubbabel’in tapınağın inşası işini başlatıp tamamlayacağını belirleyerek Alfa ve Omega ilkesini kullanır. Onun işi, başlangıçta temel taşının ve sonunda tepe taşının konulması olarak temsil edilir. Zerubbabel, Milleritlerin hareketini ve Future for America hareketini temsil eder.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

Cebrail’in Zekeriya’ya bildirdiği şudur: Gece Yarısı Çağrısı’nın işi, ister birinci meleğin hareketinde ister üçüncü meleğin hareketinde olsun, Kutsal Ruh’un gücüyle yerine getirilir.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Sokakta ölü yatarlarken, dünya onların cesetleri üzerine bayram etti; ama onlar dirildiklerinde, bu kez dünya korktu ve onlar sevindi. Zerubbabel'in elinde o "yedi kez"in çekül taşını gördükleri için sevinirler. Çekül taşı, üzerine inşa edilen ve bilgeyi akılsızdan ayıran taştır.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

Zekeriya "yedi" demez, "o yedi" der. Onlar iki bin beş yüz yirmi yıllık bir dağılmayı da görürler. "Yedi" diye çevrilen sözcük, Levililer yirmi altıda "yedi kez" diye çevrilenle aynı sözcüktür ve İsrail’in hem kuzey hem de güney krallıklarının başına getirilen kölelik "laneti"ni temsil eder. Daniel kitabı "o yedi"yi ilk ve son gazap olarak tanımlar.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

William Miller’in attığı temel taşı ‘yedi vakit’ti ve üçüncü meleğin hareketinin koyduğu tepe taşı da ‘yedi vakit’tir. Son günlerin Gece Yarısı Nidası’nın uyanışında ‘o yediyi’ gördüklerinde sevinenler, kıymetli olanla bayağı olanın bölünmesine ve ayrılmasına tanık olacaklar. Kıymetli olanlar tam birliğe gelirken sevinecek, bayağı olanlar ise iki altın borudan inmekte olan o yağa sahip olmadıklarını çok geç anlayacaklar. Bir sınıf için sevinç doğuran gerçek, öteki sınıf için bir sürçme taşı olacaktır; görmek isteyen herkes için görülebilir olduğu halde.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

1856'da, Filadelfya Adventizmi Laodikeia Adventizmi'ne geçerken "yedi kez" nasıl başlangıçta bir imtihan olduysa, sona gelindiğinde, Laodikeia Adventizmi Filadelfya Adventizmi'ne geçerken de "yedi kez" yeniden bir imtihandır. Başlangıçtaki imtihan, Kutsal Kitap'taki "yedi kez" öğretisinin reddedilmesiyle 1863'te geçilemedi. 2023'te sondaki imtihanda başarısız olanlar, Levililer yirmi altının "yedi kez"i tarafından tanımlanan çarenin gerektirdiği deneyimi reddettikleri için bunu yapacaklar.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Daniel kitabının "yedi vakit"i bütünüyle teyit ettiğini tespit etmek, Daniel kitabının ilk altı bölümünün peygamberî mesajını ele almaya başlamadan önce önemliydi; çünkü dördüncü ve beşinci bölümler "yedi vakit"ten bahseder ve Vahiy on üçüncü bölümdeki yerden çıkan canavarın iki boynuzunun başlangıcını ve sonunu tanımlar.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

İlk altı bölümü ele almaya bir sonraki makalede başlayacağız.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> Daniel’in Tanrı’dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verildi. Şinar’ın büyük ırmakları olan Ulai ve Hiddekel kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen tüm olaylar yakında gerçekleşecektir.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> Daniel'in peygamberliklerinin verildiği dönemde Yahudi ulusunun içinde bulunduğu koşulları dikkate alın.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> Kutsal Kitap çalışmasına daha fazla zaman ayıralım. Tanrı sözünü gerektiği gibi anlamıyoruz. Vahiy Kitabı, içerdiği öğretiyi anlamamız yönünde bize bir buyrukla başlar. “Okuyanlara, bu peygamberliğin sözlerini işitenlere ve onda yazılanlara uyanlara ne mutlu; çünkü zaman yakındır,” diye buyurur Tanrı. Biz bir halk olarak bu kitabın bize ne ifade ettiğini anladığımızda, aramızda büyük bir uyanış görülecektir. Onu araştırıp incelememiz yönünde bize verilen buyruğa rağmen, öğrettiği dersleri tam olarak anlamıyoruz.

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> Geçmişte öğretmenler Daniel ve Vahiy’i mühürlü kitaplar ilan etmiş, halk da onlardan yüz çevirmiştir. Görünürdeki gizemi yüzünden birçoklarının kaldıramadığı örtüyü Tanrı’nın kendi eli sözünün bu bölümlerinden kaldırmıştır. 'Vahiy' adı bizzat, onun mühürlü bir kitap olduğu yönündeki iddiayı çürütür. 'Vahiy', önemli bir şeyin açığa çıkarılması demektir. Bu kitabın gerçekleri, bu son günlerde yaşayanlara hitap eder. Kutsal şeylerin bulunduğu kutsal yerde, örtü kaldırılmış halde duruyoruz. Dışarıda durmamalıyız. İçeri girmeliyiz; kayıtsız, saygısız düşüncelerle, atak adımlarla değil, saygı ve Tanrı korkusuyla. Vahiy kitabındaki peygamberlik sözlerinin yerine getirileceği zamana yaklaşıyoruz. Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles