Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Eight

Daniel Kitabı - Sayı Yetmiş Sekiz

Unveiling the Four Abominations: The Historical Parallel of Rebellion in Laodicean Adventism

Dört İğrençliğin Açığa Çıkarılması: Laodikya Adventizmindeki İsyanın Tarihsel Paraleli

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word

The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

Amorîlerin tarihçesi, Tanrı’nın gazabının Laodikya Adventizmine karşı uygulandığı zamanı örneklemek için kullanılır. Kardeş White, Tanrı’nın cezasını infaz etme zamanlamasının, son günlerde, yüz kırk dört binin mühürlendiği zamanda da, Tanrı’nın Amorîler üzerine gazabını indirdiği zamankiyle aynı olduğunu belirtir. O şöyle der: “Amorî ulusu putperestliği ve yozlaşmışlığıyla göze çarpıyor olsa da, henüz suçunun kasesini doldurmamıştı... Merhametli Yaratıcı, dördüncü nesle kadar onların kötülüğüne katlanmaya razıydı. Sonra, eğer daha iyiye doğru bir değişim görülmezse, yargıları onların üzerine inecekti. Sonsuz Olan, şaşmaz bir doğrulukla hâlâ tüm uluslarla ilgili bir hesap tutmaktadır. Merhameti tövbeye çağrılarla sunulurken bu hesap açık kalacaktır; fakat rakamlar Tanrı’nın belirlediği belli bir düzeye ulaştığında, gazabının hizmeti başlar. Hesap kapanır. İlahi sabır sona erer.”

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

Kardeş White, Hezekiel’in yüz kırk dört binin mühürlenmesini tasvirinde, Laodikya Adventizmine karşı Tanrı’nın gazabının hizmetinin, onların günah kâsesi dolduğunda başladığını ve bu kâsenin dördüncü nesilde tam doluluğuna ulaştığını açıkça belirtir. Tüm bu bilgiler, sekizinci bölümde başlayan ve giderek tırmanan dört iğrençliği tasvir eden görümün bağlamında ortaya konulmuştur.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

> Sonra bana dedi: İnsanoğlu, şimdi gözlerini kuzeye doğru kaldır. Ben de gözlerimi kuzeye doğru kaldırdım; ve işte kuzeyde, sunağın kapısında, girişte kıskançlığa neden olan put vardı. Bana yine dedi: İnsanoğlu, onların ne yaptığını görüyor musun? Benim kutsal yerimden uzaklaşayım diye İsrail halkının burada işlediği o büyük iğrençlikleri? Ama yine dön, daha büyük iğrençlikler göreceksin. Ve beni avlunun kapısına götürdü; baktığımda, işte duvarda bir delik vardı. Sonra bana dedi: İnsanoğlu, şimdi duvarı kaz. Ben duvarı kazınca, işte bir kapı. Bana dedi: İçeri gir ve burada yaptıkları korkunç iğrençlikleri gör. Böylece içeri girdim ve baktım; ve işte her tür sürünen şeyin, iğrenç hayvanların ve İsrail halkının bütün putlarının tasvirleri duvarın her yanına çizilmişti. Ve onların önünde, İsrail halkının ileri gelenlerinden yetmiş adam duruyordu; aralarında da Şafan oğlu Yaazanya duruyordu; her birinin elinde buhurdan vardı ve yoğun bir buhur dumanı yükseliyordu. Sonra bana dedi: İnsanoğlu, karanlıkta, her biri kendi tasvir odalarında, İsrail halkının ileri gelenlerinin neler yaptığını gördün mü? Çünkü diyorlar ki: Rab bizi görmüyor; Rab yeryüzünü terk etti. Bana yine dedi: Yine dön, onların yaptıkları daha büyük iğrençlikleri göreceksin. Sonra beni Rab’bin evinin kuzeydeki kapısının girişine getirdi; ve işte orada Tammuz için ağlayan kadınlar oturuyordu.

> Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

> Sonra bana dedi ki: Bunu gördün mü, ey insanoğlu? Yine dön, ve bundan daha büyük iğrençlikler göreceksin. Ve beni Rab'bin evinin iç avlusuna götürdü; ve işte, Rab'bin tapınağının kapısında, sundurma ile sunak arasında, yaklaşık yirmi beş adam vardı; sırtları Rab'bin tapınağına dönük, yüzleri doğuya dönüktü; doğuya doğru güneşe tapıyorlardı. Sonra bana dedi ki: Bunu gördün mü, ey insanoğlu? Yahuda evi için, burada işledikleri iğrençlikleri işlemeleri önemsiz bir şey mi? Çünkü ülkeyi şiddetle doldurdular ve dönüp beni öfkelendirmeye kalkıştılar; ve işte, dalı burunlarına tutuyorlar. Bu nedenle ben de öfkeyle davranacağım: gözüm esirgemeyecek, merhamet etmeyeceğim; kulaklarıma yüksek bir sesle bağırıp yakarsalar da yine de onları işitmeyeceğim. Hezekiel 8:5-18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

Hezekiel'e, sunağın kapısının girişine kıskançlık putunun dikilmesi şeklindeki ilk iğrençlik gösterildikten sonra, kendisine kıskançlık putundan bile daha büyük iğrençliklerin gösterileceği bildirildi. İkinci iğrençlik gizli odalarla temsil edilir; burada önderler, ihtiyar adamlar olarak tasvir edilenler, tütsüyle simgelenen dualar sunmakta ve Rab'bin yeryüzünü terk ettiğini ve kendilerini görmediğini ilan etmektedir. Ama Hezekiel'e bunlardan da daha büyük iğrençlikler göreceği bildirildi.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

Üçüncü iğrençlik, “Tammuz için ağlayan kadınlar”la temsil edilir; ancak bundan bile daha büyük bir iğrençlik vardır; çünkü dördüncü iğrençlik, sırtları tapınağa dönük olarak güneşe tapan yirmi beş kişilik bir liderliği işaret eder.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

Dördüncü iğrençlikte şu hüküm verilir: “Yaşlı adamlar ülkeyi zorbalıkla doldurdular, dönüp Beni öfkelendirdiler; ve işte, dalı burunlarına dayadılar.” “Kışkırtma günü,” Tanrı’nın gazabını uygulamaya başladığı gündür; tıpkı eski İsrail’in, Vaat Edilen Ülke’yle ilgili Yeşu ve Kalev’in iletisini reddettiğinde olduğu gibi. Mühürleme mesajının reddedilmesi, Yeruşalim için günah kâsesinin dolduğu anı işaret eder. Yeşu ile Kalev, kilisede ve ülkede işlenen iğrençlikler için inleyip feryat eden sadık azınlıktan oluşan küçük topluluğu temsil eder.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

> O zaman Musa ve Harun, İsrailoğullarının bütün topluluğunun önünde yüzüstü yere kapandılar. Ülkeyi keşfe gidenlerden Nun oğlu Yeşu ile Yefunne oğlu Kalev giysilerini yırttılar; ve bütün İsrailoğulları topluluğuna şöyle dediler: “Keşfetmek için içinden geçtiğimiz ülke son derece iyi bir ülkedir. Rab bizden hoşnut olursa, bizi bu ülkeye götürecek ve onu bize verecektir; süt ve bal akan bir ülke. Yeter ki Rab’be karşı isyan etmeyin ve ülkenin halkından korkmayın; çünkü onlar bizim için lokmadır; koruyanları onlardan çekilmiştir ve Rab bizimledir; onlardan korkmayın.” Ama bütün topluluk, “Onları taşlayın!” diye bağırdı. Ve Rab’bin yüceliği, bütün İsrailoğullarının önünde buluşma çadırında göründü. Rab Musa’ya dedi ki: “Bu halk daha ne kadar beni öfkelendirecek? Aralarında gösterdiğim bunca belirtiye rağmen daha ne kadar süre bana inanmayacaklar? Onları veba ile vuracağım, mirastan mahrum bırakacağım ve senden onlardan daha büyük ve daha güçlü bir ulus yapacağım.” Sayılar 14:5-12.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

Sayılar’da ve Hezekiel’de isyancıların yol açtığı "kışkırtma", ortaya konmuş "işaretleri" kabul etmeyi reddetmelerine dayanır. Musa zamanında reddedilen "işaretler", Milleritlerin tarihinde Tanrı’nın gücünün ortaya çıkışını temsil eden işaretlerdi. Eski İsrail, kurucu tarihlerinde O’nun gücünün ortaya çıkışının "işaretlerini" reddederek Tanrı’yı kışkırttı. Yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında modern İsrail de, son günlerde tekrarlanan Gece Yarısı Çağrısı tarihinin tekrarını "tanımalarına" imkân verecek "işaret" olması gereken bizzat kurucu tarihe sırt çevirir.

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

Tanrı, isyancılara Tanrı’nın gücünün tezahürünün tekrarını görmelerine izin verir, çünkü Tanrı’nın gücünün tezahürünün tekrarı yalnızca son yağmur değil, aynı zamanda gerçeği sevenler arasında olsalardı onları kurtaracak olan gerçekti.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

Hezekiel’in sekizinci bölümündeki dört iğrençliğin, Laodikya Adventizminin dört kuşağının sembolleri olarak tanımlanması, son günlerde Yahuda oymağının Aslanı tarafından mührü açılan mesajın bir parçasıdır. İlk kuşak 1863’teki isyanla başladı ve yirmi beş yıl sonra, 1888’de, gizli odalar sembolüyle ikinci kuşağın başlangıcını işaretleyen isyan ortaya çıktı. Otuz bir yıl sonra, 1919’da, W. W. Prescott’un Mesih’in Öğretisi adlı kitabının yayımlanması, Hezekiel’in Tammuz için ağlayan kadınlar olarak temsil ettiği üçüncü kuşağın başlangıcını işaretledi. Bundan otuz sekiz yıl sonra, 1957’de, Öğreti Üzerine Sorular adlı kitabın yayımlanmasıyla, isyancıların doğudan yükselen mühürleme mesajına sırt çevirip güneşe tapınacakları zamanı belirleyen dördüncü kuşak başladı.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

1888'de Minneapolis'teki Genel Konferans'a ulaşan Laodikya Adventizmi'nin isyanının ikinci neslini incelemeye başlayacağız. Hezekiel'in dört iğrençliğinin de Yeruşalim'de meydana geldiğini hatırlamak önemlidir; bunlar isyanın aşamalı bir tarihini temsil etseler de, her zaman son günlerde Laodikya Adventizmini temsil eden şehir içinde meydana gelen isyanı ele alır.

> “As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

> Kudüs’ün yıkımının işaretlerinden biri olarak Mesih, ‘Birçok sahte peygamber ortaya çıkacak ve birçoklarını aldatacak’ demişti. Sahte peygamberler gerçekten ortaya çıktı; halkı aldatarak çok sayıda kişiyi çöle sürüklediler. Büyücüler ve sihirbazlar, mucizevi güç iddiasında bulunarak halkı peşlerinden dağların ıssızlıklarına çektiler. Ama bu peygamberlik sözü aynı zamanda son günler için de söylenmişti. Bu işaret, İkinci Geliş’in bir belirtisi olarak verilmiştir. Bugün bile sahte mesihler ve sahte peygamberler, O’nun öğrencilerini ayartmak için alametler ve harikalar gösteriyorlar. ‘İşte, O çölde’ haykırışını duymuyor muyuz? Mesih’i bulma umuduyla binlerce kişi çöle gitmedi mi? Ve insanların ölmüşlerin ruhlarıyla iletişim kurduklarını iddia ettikleri binlerce toplantıdan şimdi ‘İşte, O gizli odalarda’ çağrısı işitilmiyor mu? Bu, tam da spiritizmin ileri sürdüğü iddiadır. Ama Mesih ne diyor? ‘İnanmayın. Çünkü şimşek doğudan çıkar ve batıya kadar parlar; İnsanoğlu’nun gelişi de böyle olacaktır.’ Çağların Arzusu, 631.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

Gizli odalar spiritüalizmin bir sembolüdür ve Ezekiel'in sekizinci bölümündeki ikinci iğrençlik, duvarlara yeryüzüne ait tasvirlerin gizlice asıldığı tapınakta gerçekleşir.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> Ben de içeri girdim ve gördüm; ve işte sürünen varlıkların her türü, iğrenç hayvanlar ve İsrail evinin bütün putları, çevredeki duvarlara resmedilmişti. Ve onların önünde İsrail evinin ihtiyarlarından yetmiş adam duruyordu; aralarında Şafan oğlu Yaazanya vardı; herkesin elinde buhurdanı vardı ve yoğun bir buhur dumanı yükseliyordu. Sonra bana dedi ki: İnsanoğlu, İsrail evinin ihtiyarlarının karanlıkta, her birinin tasvir odalarında ne yaptıklarını gördün mü? Çünkü diyorlar ki: Rab bizi görmüyor; Rab yeryüzünü terk etti. Ezekiel 8:10-12.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

Ezekiel, kutsal mekânın duvarlarına resmedilmiş "İsrail halkının putlarını" görür; ancak ona açıkça söylenir ki bu isyan, ihtiyarların her birinin "imge odasında" da meydana gelmektedir. Fiziksel tapınaktaki isyan, insan tapınağındaki isyanı açığa çıkarır.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> Tapınağı dünyanın alıcı ve satıcılarından arındırırken, İsa, yüreği günahın kirliliğinden—ruhu yozlaştıran dünyevi arzular, bencil tutkular ve kötü alışkanlıklardan—arındırma görevini ilan etti. Malaki 3:1-3 alıntılandı. Çağların Arzusu, 161.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

İkinci iğrençlik, hem kilisenin içinde hem de kilisenin koruyucuları olması gereken ihtiyarların zihinlerinde kötülüğün bir tezahürünü temsil ediyordu. Orada tezahür eden kötülük, ruhçuluğun kötülüğüdür. Nuh’un günlerinde, insanların yüreklerindeki her tasarı kötüydü; tufan öncesi kuşak günahlarının ölçüsünü doldurmuştu.

> And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

> Ve Tanrı, insanın yeryüzündeki kötülüğünün büyük olduğunu ve yüreğindeki düşüncelerin her tasarısının sürekli olarak yalnızca kötü olduğunu gördü. Yaratılış 6:5.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

İkinci nesil, spiritizmin hem Yeruşalim’in önderlerinin içine hem de Laodikya Adventizminin kurumsal yapısına ne zaman girdiğini tespit eder. “İsrail evinin ihtiyarları”nın “karanlıkta”, kendi “hayal odalarında” yaptıkları, yüreklerinin “düşüncelerinin her tasarısının” “yalnızca kötü” olduğunu ortaya koyar. Kardeş White, Yeruşalim’in yıkımının dünyanın sonunu temsil ettiğini açıkça belirtir ve Nuh’un çağındaki tufana dair tanıklık da dünyanın sonunu temsil eder. Son günlerde, gerçekle kutsanmayı reddedenler, Hezekiel’in sekizinci bölümündeki ikinci iğrençliğin temsil ettiği üzere, spiritizm tarafından ele geçirilir.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

Hezekiel’deki ikinci iğrençlik, 1888’de ortaya çıkan isyanı temsil eder ve ikinci neslin sembolü hâline gelir; ancak bundan da öte, 1888 ve onun temsil ettiği ya da onunla temsil edilen her şey, 11 Eylül 2001’de tekrarlandı. Kardeş White özellikle 1888’de Vahiy 18’in güçlü meleğinin indiğini belirtir; dolayısıyla bu tarih, New York şehrinin büyük binalarının Tanrı’nın bir dokunuşuyla yerle bir edileceği ve Vahiy 18:1–3’ün gerçekleşeceği zamanı temsil eder.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> Önceden oluşmuş kanaatlerden vazgeçmeye ve bu gerçeği kabul etmeye isteksizlik, Minneapolis’te Kardeşler Waggoner ve Jones aracılığıyla iletilen Rab’bin mesajına karşı sergilenen muhalefetin büyük bir bölümünün temelinde yatıyordu. Şeytan, bu muhalefeti kışkırtarak, Tanrı’nın onlara vermeyi arzuladığı Kutsal Ruh’un özel gücünü büyük ölçüde halkımızdan uzak tutmayı başardı. Düşman, Pentekost gününden sonra havarilerin ilan ettiği gibi, gerçeği dünyaya taşımada onların sahip olabilecekleri o etkinliği elde etmelerini engelledi. Görkemiyle bütün yeryüzünü aydınlatacak olan ışığa karşı direnildi ve kendi kardeşlerimizin eylemleriyle bu ışık büyük ölçüde dünyadan uzak tutuldu. Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

1888’in tarihi, 11 Eylül 2001’de gelen son yağmur mesajının reddedilmesine örnek teşkil etti. 1888, Laodikya Adventizminin ikinci neslinin bir simgesidir; bu nesil Hezekiel’in ikinci iğrençliğiyle temsil edilir ve o dönemin anlatısı, Hezekiel’deki yetmiş ihtiyar tarafından örneklenen bir isyanı tanımlar. Onların isyanı spiritizmi temsil ediyordu ve Nuh’un zamanında lütuf zamanının kâsesinin dolmasıyla paralellik gösteriyordu. Mesajın reddedilmesi, liderliğin, İslam’ın üçüncü Eyvah’ının gelişini belirlemek üzere verilen son yağmur mesajını reddettiğini ortaya koydu.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Son yağmur, Tanrı’nın halkı üzerine yağacaktır. Güçlü bir melek gökten inecek ve bütün yeryüzü onun görkemiyle aydınlanacaktır.” Review and Herald, 21 Nisan 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

1888’de mesajı reddeden önderlik, 11 Eylül 2001’de İslam mesajının reddini örnekledi, fakat Tanrı, onlar üzerindeki yargısının bir parçası olarak o önderlerin tanık olacakları bir kudret tezahürü ortaya koymayı amaçlıyor. Geç yağmurun kudretinin tezahürü, mühürleme döneminin sonunda meydana gelir. Bu 11 Eylül 2001’de başladı, ancak doruk noktasına Vahiy on birdeki üç buçuk günün sonunda, “büyük deprem” geldiğinde ulaşır.

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

1888'in mesajı, Laodikya mesajıydı; bir zamanlar seçilmiş olan ve o sırada artık bir kenara bırakılmakta olan halk için son çağrıydı.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> A. T. Jones ve E. J. Waggoner’ın bize verdiği mesaj, Tanrı’nın Laodikya kilisesine mesajıdır ve gerçeğe inandığını iddia edip de Tanrı’nın verdiği ışığı başkalarına yansıtmayan herkesin vay haline. 1888 Materyalleri, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

1888 mesajı, New York şehrinin büyük binaları 11 Eylül 2001’de yıkıldığında Laodikya kilisesine doğrudan tanıklığın verileceğini ortaya koyan mesajı temsil ediyordu; ve bu doğrudan tanıklık, imanından geri düşmüş bir halkın üzerine üflendiğinde onları güçlü bir ordu olarak hayata döndürme gücüne sahip olan üçüncü Vay’ın İslam mesajıdır.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> "Dosdoğru bir tanıklık kiliselerimize ve kurumlarımıza, uyuyanları uyandırmak için, sunulmalıdır.'

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> Rab'bin sözüne inanılıp itaat edildiğinde, düzenli bir ilerleme kaydedilecektir. Şimdi büyük ihtiyacımızı görelim. Rab, kuru kemiklere yaşam üflemedikçe bizi kullanamaz. Şu sözlerin söylendiğini işittim: 'Tanrı'nın Ruhu yürekte derinden işlemedikçe, onun yaşam veren etkisi olmadan, gerçek ölü bir harfe dönüşür.' Review and Herald, 18 Kasım 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

1888, Adventizmin ikinci neslinin başlangıcını işaret eder, ama aynı zamanda son günlerle uyumlu bir peygamberlik çizgisi de sunar. 11 Eylül 2001'de Tanrı, İslam'ın yeryüzünden çıkan canavara yönelik saldırısının bir peygamberliğin gerçekleşmesi olduğunu kabul etmeyi seçen insanları eski yollara geri götürdü. Tanrı'nın halkının William Miller'ın cevherlerine geri dönmesi ve birinci ve ikinci Vay'ların gerçekleşmesini de içeren temel hakikatler konusunda eğitilmesi gerekiyordu; bu da o zamanda üçüncü Vay'ın gelişini belirledi. Bu insanlar o eski yollara döndüklerinde, Habakkuk'un iki levhasının kutsallığını görmeye yönlendirildiler.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

Habakkuk'un, Miller'in mücevherleri ve aynı zamanda Adventizmin temelleri olan iki tablosuna karşı 1863'teki isyan, 11 Eylül 2001'de tekrarlanan bir isyanın tipik örneğini teşkil ediyordu; zira Laodikya Adventizminin liderliğine Miller'in mücevherlerine yeniden sahip çıkma ya da onları reddetme fırsatı verilmişti. Hezekiel'in sekizinci bölümünde temsil edilen Adventizmin dört kuşağının tamamı, 11 Eylül 2001'de Laodikya Adventizminin isyanını da temsil etmektedir.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

Bir sonraki makalede Laodikya Adventizminin ikinci neslini belirlemeye devam edeceğiz.

> “God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

> Tanrı insanı, ebedî gerçekleri kucaklayabilecek duygularla yarattı. Bu duygular saf ve kutsal tutulmalı, her türlü dünyevîlikten uzak olmalıydı. Ama insanlar ebediyeti hesaba katmaz oldu. Alfa ve Omega, başlangıç ve son olan, her ruhun kaderini elinde tutan Tanrı unutuldu. Bilgide güçlü olduklarını sanan insanlar, Tanrı’nın nazarında kendilerini en aşağı düzeye indirdiler.

> “The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

> İnsanın zihni dünyevileşti. İlahi olanın izini yansıtmak yerine, beşerî olanın izini yansıtıyor. Zihninin odalarında yeryüzüne ait imgeler görülüyor. Nuh’un günlerinde hüküm süren ve o çağın sakinlerini kurtuluş umudunun ötesine iten alçaltıcı uygulamalar bugün de görülüyor. Signs of the Times, 18 Aralık 1901.

Back to Articles