Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Four

Daniel Kitabı - Numara Kırk Dört

Unveiling the Lost Foundations: William Miller’s Prophetic Truths and the Last Days of Adventism

Kayıp Temellerin Ortaya Çıkarılması: William Miller'ın Peygamberlik Hakikatleri ve Adventizmin Son Günleri

Author

Jeff Pippenger

Published

January 8, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller’s foundational truths were covered up over the four generations of Adventism. The restoration of those foundational truths are set forth in his second dream, and repeatedly identified in the Bible and Spirit of Prophecy as the work God’s last day people are to accomplish. Miller’s dream identifies that when the dirt brush man restores the jewels, they will shine ten times brighter than the sun.

William Miller'ın temel hakikatleri Adventizmde dört nesil boyunca örtbas edildi. Bu temel hakikatlerin yeniden tesis edilmesi onun ikinci rüyasında ortaya konulmuş ve Kutsal Kitap ile Peygamberlik Ruhu'nda, Tanrı'nın son gün halkının yerine getirmesi gereken bir iş olarak defalarca tanımlanmıştır. Miller'ın rüyası, toz fırçası taşıyan adam mücevherleri yerlerine iade ettiğinde onların güneşten on kat daha parlak parlayacağını belirtir.

Miller’s framework was based upon recognizing the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the apostle Paul’s testimony in chapter two of Thessalonians, provided Miller with the anchor for his framework. There Paul identifies that pagan Rome had restrained the papacy from rising to power, until pagan Rome was taken away. In 2 Thessalonians, Paul also provided the anchor for the framework of Future for America, when Paul identified that the “man of sin” in the chapter was also represented as the king that exalted himself, in Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

Miller’in çerçevesi, putperestlik ve onu izleyen papalık olmak üzere iki yıkıcı gücün tanınmasına dayanıyordu ve Selanikliler mektubunun ikinci bölümünde elçi Pavlus’un tanıklığı, Miller’e bu çerçeve için dayanak noktası sağladı. Orada Pavlus, putperest Roma’nın, putperest Roma ortadan kaldırılıncaya kadar papalığın iktidara yükselmesini engellediğini belirtir. 2. Selanikliler’de Pavlus, bu bölümdeki "günah adamı"nın, Daniel kitabının on birinci bölüm, otuz altıncı ayetinde kendini yücelten kral olarak da temsil edildiğini ortaya koyduğunda, Future for America’nın çerçevesi için de dayanak sağlamış oldu.

It is essential to see that the increase of knowledge in the movement of both the first and third angels, was directly connected with Paul’s testimony in chapter two of Thessalonians. At the time of the end in 1798, and also in 1989, the book of Daniel was unsealed, thus initiating a three-step testing process. The testing process always produces two classes of worshippers in the history where the book of Daniel is unsealed. It is essential to see Paul’s writings in connection with the increase of knowledge at the time of the end, for it is in that very chapter where Paul warns that those who do not receive the “love of the truth,” will receive strong delusion from God. The strong delusion is what is brought upon the wicked in Daniel chapter twelve, who reject the increase of knowledge. In both histories the strong delusion is most directly referring to Adventism.

Birinci ve üçüncü meleğin hareketindeki bilginin artışının, Selanikliler’in ikinci bölümünde Pavlus’un tanıklığıyla doğrudan bağlantılı olduğunu görmek esastır. 1798’deki zamanın sonunda ve ayrıca 1989’da, Daniel kitabının mührü açıldı; böylece üç aşamalı bir sınama süreci başlatıldı. Sınama süreci, Daniel kitabının mührünün açıldığı tarihsel dönemde ibadet edenlerin iki sınıfını her zaman ortaya çıkarır. Zamanın sonunda bilginin artışıyla bağlantılı olarak Pavlus’un yazılarını görmek zorunludur; çünkü tam da o bölümde Pavlus, “gerçeğin sevgisini” kabul etmeyenlerin Tanrı’dan güçlü bir aldanış alacakları konusunda uyarır. Güçlü aldanış, Daniel’in on ikinci bölümünde bilginin artışını reddeden kötülerin başına getirilen şeydir. Her iki tarihte de güçlü aldanış en doğrudan Adventizme atıfta bulunmaktadır.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> “Yüzeyin altını gören, bütün insanların yüreklerini okuyan Kişi, büyük ışık almış olanlar hakkında şöyle der: ‘Onlar, ahlâkî ve ruhsal durumları yüzünden ne acı çekiyorlar ne de dehşete düşüyorlar.’ Evet, onlar kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden zevk almaktadır. ‘Ben de onların aldanışlarını seçeceğim ve korkularını başlarına getireceğim; çünkü Ben çağırdığımda kimse cevap vermedi; Ben konuştuğumda dinlemediler; fakat gözlerimin önünde kötü olanı yaptılar ve hoşlanmadığım şeyi seçtiler.’ ‘Tanrı onlara kuvvetli bir aldanış gönderecek ki, yalana inansınlar’; çünkü ‘kurtulabilmeleri için gerçeğin sevgisini kabul etmediler,’ ‘aksine haksızlıktan zevk aldılar.’ Yeşaya 66:3, 4; 2. Selanikliler 2:11, 10, 12.”

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> “Göksel Öğretmen şöyle sordu: ‘Zihni, doğru temel üzerine kurmakta olduğunuz ve Tanrı’nın işlerinizi kabul ettiği iddiasından daha güçlü hangi aldanış baştan çıkarabilir? Oysa gerçekte birçok şeyi dünyasal siyasa uyarınca yürütüyor ve Yehova’ya karşı günah işliyorsunuz. Ah, bu büyük bir aldatmacadır; gerçeği bir zamanlar bilmiş olan insanlar, tanrısallığın ruhu ve gücü yerine onun biçimini yanılgıyla benimsediklerinde; gerçekte her şeye muhtaç oldukları hâlde, zengin olduklarını, mallarla çoğaldıklarını ve hiçbir şeye ihtiyaçları olmadığını sandıklarında, zihinleri ele geçiren büyüleyici bir yanılsamadır.’

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> “Tanrı, giysilerini lekesiz tutan sadık kullarına karşı değişmemiştir. Fakat birçoğu, ansızın üzerlerine gelecek yıkım yaklaşırken, ‘Esenlik ve güvenlik’ diye haykırmaktadır. Tam bir tövbe olmadıkça, insanlar yüreklerini itirafla alçaltmadıkça ve gerçeği İsa’da olduğu gibi kabul etmedikçe, göğe asla girmeyeceklerdir. Saflaşma saflarımızda gerçekleştiğinde, artık zengin, malları çoğalmış, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan kimseler olduğumuzla övünerek rehavete kapılmayacağız.”

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> “Kim doğrulukla şöyle diyebilir: ‘Altınımız ateşte denenmiştir; giysilerimiz dünyadan lekesizdir’? Öğretmenimizin, sözde doğruluk giysilerini işaret ettiğini gördüm. Onları üzerlerinden çıkararak, alttaki murdarlığı açığa vurdu. Sonra bana şöyle dedi: ‘Onların murdarlıklarını ve karakterlerinin çürüklüğünü gösterişle nasıl örtmüş olduklarını görmüyor musun? “Sadık şehir nasıl fahişe oldu!” Babamın evi bir ticarethane, ilahî huzurun ve yüceliğin ayrılıp gittiği bir yer hâline getirildi! İşte bunun içindir ki zayıflık vardır ve güç eksiktir.’” Testimonies, cilt 8, 249, 250.

Adventism was “the faithful city” when it proclaimed the Midnight Cry in 1844. By 1863, it began the process of rejecting the “foundations” that were established through the ministry of William Miller. When they began to set aside the foundational truths, thus covering them with counterfeit jewels and coins, they were building a new foundation. Those that began, carried out and continue that work, are represented in the writing of the Spirit of Prophecy as “those who have had great light.”

Adventizm, 1844’te Gece Yarısı Çığlığını ilan ettiğinde “sadık şehir”di. 1863’e gelindiğinde, William Miller’in hizmeti aracılığıyla kurulmuş olan “temelleri” reddetme sürecine girdi. Temel gerçekleri bir kenara koyup onları sahte mücevherler ve sikkelerle örterken, aslında yeni bir temel inşa ediyorlardı. O işi başlatan, yürüten ve sürdürenler, Peygamberlik Ruhu’nun yazılarında “büyük ışığa sahip olmuş olanlar” olarak temsil edilir.

The “great light” they once had, was represented in Miller’s dream as the jewels in the casket, which Miller placed upon a table in the center of his room, that shone brighter than “the sun.” In the passage just cited Sister White identifies, “those who have had great light,” but who “have chosen their own ways.”

Bir zamanlar sahip oldukları "büyük ışık", Miller’ın rüyasında, Miller’ın odasının ortasındaki bir masanın üzerine koyduğu sandıktaki mücevherler olarak temsil edilmişti; bunlar "güneş"ten daha parlak parlıyordu. Az önce alıntılanan pasajda Bayan White, "büyük ışığa sahip olmuş", ancak "kendi yollarını seçmiş" olanları tanımlar.

They chose a new way in 1863. She says it is “a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.”

1863'te yeni bir yol seçtiler. O, bunun "zihinleri ele geçiren büyüleyici bir yanılgı; bir zamanlar gerçeği bilmiş olan insanların dindarlığın biçimini onun ruhu ve gücüyle karıştırdıkları; kendilerinin zengin olduklarını, mallarının artmış olduğunu ve hiçbir şeye ihtiyaçları olmadığını sandıkları, oysa gerçekte her şeye ihtiyaç duydukları zamanlarda" olduğunu söylüyor.

She is identifying the Laodicean condition, which she and her husband identified occurred in 1856. They were then tested for seven years, but failed the test in 1863, and began erecting the false foundation that brings the strong delusion of Paul’s warning message in Thessalonians. Paul’s warning in Thessalonians is an anchor for both the movement at the beginning and ending of Adventism, and aligns perfectly with Miller’s dream, which addresses both the beginning and ending of Adventism. His dream identifies that when the work of restoring the original jewels of truth is accomplished, those truths will shine ten times brighter than when they first shone at the Midnight Cry in the beginning of Adventism. How is it that Miller’s understanding shines any brighter now, than when he first recognized the truth?

O, kendisi ve kocasının 1856’da ortaya çıktığını tespit ettikleri Laodikya durumunu teşhis ediyor. Sonra yedi yıl sınandılar, ancak 1863’te bu sınavda başarısız oldular ve Pavlus’un Selaniklilere Mektubundaki uyarısında söz ettiği güçlü aldanışı beraberinde getiren sahte temeli inşa etmeye başladılar. Pavlus’un Selaniklilere Mektubundaki uyarısı, Adventizmin hem başlangıcındaki hem de sonundaki hareket için bir çıpadır ve Adventizmin hem başlangıcını hem de sonunu ele alan Miller’in rüyasıyla mükemmel biçimde örtüşür. Onun rüyası, hakikatin asli mücevherlerini eski hâline getirme işi tamamlandığında, bu hakikatlerin Adventizmin başlangıcında Gece Yarısı Çığlığı’nda ilk parladıkları zamandakinden on kat daha parlak parlayacağını bildirir. Peki, Miller’in anlayışı şimdi, gerçeği ilk kez tanıdığı zamandakinden nasıl daha parlak parlıyor?

There are several truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk chapter two. Those truths were represented in Miller’s dream as jewels that would ultimately be restored in the last days, just before the Midnight Cry. The counterfeit jewels that are carried out of the window in Miller’s dream represent both the false doctrines that were brought into Adventism to create a false foundation, and also to hide the true foundation; but they also represent those who refuse to turn loose of the false doctrines that make up the false foundation. “The daily” was the anchor for William Miller’s framework of truth that established the original foundation, and in the last days “the daily,” symbolizes not only paganism, as Miller correctly identified, but it is the symbol of the rebellion that produced the false foundation.

Habakkuk’un ikinci bölümündeki iki kutsal tabloda temsil edilen birkaç gerçek vardır. Bu gerçekler, Miller’ın rüyasında, son günlerde, Gece Yarısı Çağrısı’ndan hemen önce nihayetinde eski hâline kavuşturulacak mücevherler olarak temsil edilmişti. Miller’ın rüyasında pencereden çıkarılan sahte mücevherler, bir yandan sahte bir temel oluşturmak ve aynı zamanda gerçek temeli gizlemek için Adventizme sokulan yanlış öğretileri, diğer yandan da sahte temeli oluşturan bu yanlış öğretileri bırakmayı reddedenleri temsil eder. “Günlük”, ilk temeli tesis eden William Miller’ın hakikat çerçevesinin dayanağıydı ve son günlerde “günlük”, Miller’ın doğru biçimde tespit ettiği gibi yalnızca putperestliği simgelemekle kalmaz, aynı zamanda sahte temeli doğuran isyanın simgesidir.

The Bible, the Spirit of Prophecy and history all testify that the judgment-hour cry of 1798 through 1844, was the proclamation of the message discovered and presented by William Miller. This is why the movement is called the Millerite movement. Logically to reject that movement, is to reject the light that was produced in 1798, that Daniel identified as an increase of knowledge.

İncil, Peygamberlik Ruhu ve tarih, 1798’den 1844’e kadar süren yargı saati çağrısının, William Miller tarafından keşfedilip sunulan mesajın duyurulması olduğunu tanıklık eder. Bu yüzden harekete Millerit hareket denir. Mantıken, o hareketi reddetmek, 1798’de ortaya çıkan ve Daniel’in bilgi artışı olarak tanımladığı ışığı reddetmek demektir.

Isaiah speaks of the drunkards of Ephraim, and identifies those drunkards as the scornful men that rule the people of Jerusalem. Isaiah identifies that they are not drunk with literal wine, they are drunk with spiritual wine. Spiritual wine in the Bible is either true or false doctrine, depending upon the context. The drunkards of Ephraim are drunk on false doctrine, which is the wine of Babylon, as represented by the whore of Tyre in chapter seventeen, of Revelation and by Belshazzar in his last night of partying.

Yeşaya, Efrayim’in ayyaşlarından söz eder ve bu ayyaşları, Yeruşalim halkını yöneten alaycı adamlar olarak tanımlar. Yeşaya, onların gerçek şarapla sarhoş olmadıklarını, ruhsal şarapla sarhoş olduklarını belirtir. Kutsal Kitap’ta ruhsal şarap, bağlama göre, ya doğru ya da sahte öğretidir. Efrayim’in ayyaşları, Babil’in şarabı olan sahte öğretiyle sarhoşturlar; bu, Vahiy’in on yedinci bölümünde Sur’un fahişesiyle ve Belşassar’ın eğlencelerinin son gecesinde temsil edildiği gibidir.

Isaiah identified the effects of the spiritual drunkenness that comes upon the scornful men that rule the people of Jerusalem.

Yeşaya, Kudüs halkını yöneten alaycı adamların üzerine gelen ruhsal sarhoşluğun etkilerini belirledi.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> Durun ve şaşın; bağırın, feryat edin: Sarhoşturlar ama şarapla değil; sendeleyip dururlar ama sert içkiyle değil. Çünkü Rab üzerinize derin uyku ruhunu döktü ve gözlerinizi kapadı: peygamberleri ve önderlerinizi, görücüleri, örtüp kapattı. Ve bütün bu görüm sizin için mühürlü bir kitabın sözleri gibi oldu; insanlar onu okumuş birine verip, “Lütfen bunu oku” derler; o da, “Okuyamam; çünkü mühürlüdür” der. Sonra kitap okuma yazma bilmeyene verilir, “Lütfen bunu oku” denir; o da, “Ben okuma bilmem” der. Bunun için Rab dedi ki: Bu halk ağzıyla bana yaklaşır, dudaklarıyla beni yüceltir, ama yüreklerini benden uzaklaştırdılar; bana duydukları korku insan buyruklarıyla öğretilmiştir. Bu nedenle, işte, bu halkın arasında olağanüstü bir iş yapmaya devam edeceğim, evet, olağanüstü bir iş ve bir şaşkınlık: çünkü bilge adamlarının bilgeliği yok olacak ve akıllılarının anlayışı gizlenecek. Rab’den öğütlerini derinlere gizlemeye çalışanlara vay! İşlerini karanlıkta yaparlar ve, “Bizi kim görüyor? Bizi kim biliyor?” derler. Kuşkusuz, her şeyi altüst edişiniz çömlekçinin kili gibi sayılacaktır: Yapıt, onu yapan için, “Beni o yapmadı” der mi? Ya da biçim verilmiş olan, onu biçim verene, “Onun anlayışı yoktu” der mi? Yeşaya 29:9-16.

Sister White quotes these verses and then adds:

Bayan White bu ayetleri alıntılar ve ardından şöyle ekler:

> “Every word of this will be fulfilled. There are those who do not humble their hearts before God, and who will not walk uprightly. They hide their true purposes, and keep in fellowship with the fallen angel, who loveth and maketh a lie. The enemy puts his spirit upon the men whom he can use to deceive those who are partially in the dark. Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable. At this stage of the earth’s history, many act like drunken men. ‘Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry; they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes. The prophets and your rulers, the seers hath he covered.’ A spiritual drunkenness is upon many who suppose they are the people who shall be exalted. Their religious faith is just as is represented in this Scripture. Under its influence, they cannot walk straight. They make crooked paths in their course of action. One and then another, they reel to and fro. They are looked upon by the Lord with great pity. The way of truth they have not known. They are scientific schemers, and those who could and should have helped, because of a clear spiritual eyesight, are themselves deceived, and are sustaining an evil work.

> Bunun her bir sözü yerine gelecektir. Tanrı’nın önünde yüreklerini alçaltmayan ve doğrulukla yürümeyecek olanlar var. Gerçek amaçlarını gizlerler ve yalanı seven ve yapan düşmüş melekle paydaşlık içinde kalırlar. Düşman, kısmen karanlıkta olanları aldatmak için kullanabileceği insanların üzerine kendi ruhunu koyar. Bazıları egemen olan karanlıkla yoğruluyor ve gerçeği bir kenara bırakıp hatayı tercih ediyor. Peygamberliğin işaret ettiği gün geldi. İsa Mesih anlaşılmıyor. İsa Mesih onlara göre bir masaldır. Yeryüzü tarihinin bu aşamasında birçokları sarhoş adamlar gibi davranıyor. ‘Durun ve hayret edin; bağırın ve feryat edin; onlar sarhoştur, ama şarapla değil; sendeleyip dururlar, ama sert içkiyle değil. Çünkü Rab üzerinize derin uyku ruhunu döktü ve gözlerinizi kapadı. Peygamberleri ve önderlerinizi, görücüleri örtüp kapadı.’ Ruhsal bir sarhoşluk, yüceltilecek halkın kendileri olduğunu sanan birçoklarının üzerindedir. Dini imanları tam da bu Kutsal Yazı’da anlatıldığı gibidir. Onun etkisi altında doğru yürüyemezler. Yaptıkları işlerin seyrinde eğri yollar çizerler. Biri, sonra bir başkası, sağa sola sendeleyip durur. Rab onlara büyük bir merhametle bakar. Gerçeğin yolunu bilmemişlerdir. Bilimsel entrikacılardır; ruhsal bakışları açık olduğu için yardım edebilecek ve etmesi gerekenler bile kendileri aldatılmış ve kötü bir işi ayakta tutmaktadırlar.

> “The developments of these last days will soon become decided. When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.

> Bu son günlerin gelişmeleri yakında kesinleşecek. Bu spiritist aldatmacaların gerçekte ne oldukları—kötü ruhların gizli faaliyetleri—ortaya çıktığında, bu işlerde rol almış olanlar akıllarını kaybetmiş insanlar gibi olacaklar.

> “‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honor me, but have removed their hearts far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men therefore, behold I will proceed to do a marvelous work among this people, even a marvelous work and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’

> Bu nedenle Rab şöyle der: Bu halk ağızlarıyla bana yaklaşır ve dudaklarıyla beni onurlandırır, ama yüreklerini benden uzaklaştırmışlardır; bana duydukları korku ise insan buyruğuyla öğretilmiştir. Bu yüzden, işte, bu halkın arasında olağanüstü bir iş, evet olağanüstü bir iş ve bir harika yapmaya koyulacağım; çünkü onların bilge adamlarının bilgeliği yok olacak ve basiretli adamlarının anlayışı gizlenecek. Rab’den öğütlerini derinlere gizlemeye çalışanlara vay hâline! İşleri karanlıkta ve şöyle derler: Kim bizi görüyor, kim bizi biliyor? Elbette her şeyi altüst edişiniz çömlekçinin kili gibi sayılacak; zira yapılan, onu yapan için, “Beni o yapmadı” der mi? Yahut biçimlendirilen, onu biçimlendiren için, “Onun anlayışı yoktu” der mi?

> “It is presented to me that in our experience we have been and are meeting this very condition of things. Men who have had great light and wonderful privileges have taken the word of leaders who think themselves wise, who have been greatly favored and blessed by the Lord, but who have taken themselves out of the hands of God and placed themselves in the ranks of the enemy. The world is to be flooded with specious fallacies. One human mind, accepting these fallacies, will work upon other human minds, who have been turning the precious evidence of God’s truth into a lie. These men will be deceived by fallen angels, when they should have stood as faithful guardians, watching for souls, as they that must give an account. They have laid down the weapons of their warfare, and have given heed to seducing spirits. They make of no effect the counsel of God and set aside his warnings and reproofs, and are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> Bana bildirildi ki deneyimimizde tam da bu durumla karşılaştık ve karşılaşmaktayız. Büyük bir ışığa ve harika ayrıcalıklara sahip olmuş insanlar, kendilerini bilge sanan, Rab tarafından büyük ölçüde kayırılmış ve kutsanmış, fakat kendilerini Tanrı'nın elinden çıkarıp düşmanın safına yerleştirmiş önderlerin sözünü benimsemişlerdir. Dünya, görünüşte makul safsatalarla boğulacaktır. Bu safsataları kabul eden bir insan zihni, Tanrı'nın gerçeğinin değerli kanıtını yalana çeviren diğer insan zihinleri üzerinde etkili olacaktır. Ruhlar için nöbet tutan, hesap vermek zorunda olan sadık muhafızlar olarak durmaları gerekirken, bu kişiler düşmüş melekler tarafından aldatılacaklardır. Savaşlarının silahlarını bırakmış ve baştan çıkarıcı ruhlara kulak vermişlerdir. Tanrı'nın öğüdünü etkisiz kılıyor, O'nun uyarılarını ve azarlamalarını bir kenara itiyorlar ve baştan çıkarıcı ruhlara ve cinlerin öğretilerine kulak vererek kesinlikle Şeytan'ın tarafında yer alıyorlar.

> “Spiritual drunkenness is now upon men who ought not to be staggering as men under the influence of strong drink. Crimes and irregularities, fraud, deceit, and unfair dealing fill the world, in accordance with the teaching of the leader who rebelled in the heavenly courts.

> Ruhsal sarhoşluk, artık, kuvvetli içkinin etkisi altındaki kimseler gibi sendelememeleri gereken insanların üzerine çökmüş bulunuyor. Göksel saraylarda isyan eden önderin öğretisine uygun olarak, suçlar ve usulsüzlükler, sahtekârlık, aldatma ve haksız muamele dünyayı dolduruyor.

> “History is to be repeated. I could specify what will be in the near future, but the time is not yet. The forms of the dead will appear, through the cunning device of Satan, and many will link up with the one who loveth and maketh a lie. I warn our people that right among us some will turn away from the faith, and give heed to seducing spirits and doctrines of devils, and by them the truth will be evil spoken of.” Battle Creek Letters, 123–125.

> "Tarih tekerrür edecek. Yakın gelecekte neler olacağını belirtebilirdim, ama vakti henüz değil. Ölülerin suretleri, Şeytan’ın kurnaz tertibiyle görünecek ve birçokları yalanı seven ve uyduranla birleşecek. Halkımızı uyarıyorum: tam aramızda bazıları imandan dönecek, baştan çıkarıcı ruhlara ve şeytanların öğretilerine kulak verecek ve bunlar yüzünden gerçek hakkında kötü konuşulacak." Battle Creek Mektupları, 123-125.

All the prophets, including Isaiah and Sister White are identifying the last days. In these days the leaders of Adventism “are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.” Sister White sets forth a prediction when she says, “When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.” The leadership of Adventism will become as men who have lost their minds, at the point in the history of the last days when their drunkenness is revealed to be “the secret workings of evil spirits.”

Bütün peygamberler, Yeşaya ve Kardeş White dahil, son günleri işaret ediyorlar. Bu günlerde Adventizmin önderleri "kesinlikle Şeytan'ın safında, ayartıcı ruhlara ve cinlerin öğretilerine kulak veriyorlar." Kardeş White şöyle dediğinde bir kehanette bulunur: "Bu spiritüalist aldatmalar gerçekte oldukları şey -kötü ruhların gizli işleyişleri- olarak açığa çıkarıldığında, onlarda rol almış olanlar akıllarını yitirmiş insanlar gibi olacaklar." Adventizmin önderliği, son günlerin tarihindeki o noktada, sarhoşluklarının "kötü ruhların gizli işleyişleri" olduğu açığa çıkarıldığında, akıllarını yitirmiş insanlar gibi olacak.

There is an unsealing of the work of the scornful men that rule the people in Jerusalem in the last days. That unsealing was illustrated in Miller’s dream, when Miller prayed and then there was a door opened. It takes place just before he closed his eyes for a moment, identifying the very end of the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. The opening of a door identifies a change of dispensations, and at that point the Laodicean movement of the third angel transitions into the Philadelphian movement of the third angel.

Son günlerde Yeruşalim’de halkı yöneten alaycı adamların işinin üzerindeki mühür çözülmektedir. Bu mühür çözülmesi, Miller dua ettiğinde ve ardından bir kapı açıldığında, Miller’ın rüyasında örneklendirilmiştir. Bu, onun gözlerini bir anlığına kapatmasından hemen önce gerçekleşir ve yüz kırk dört binin mühürlenme sürecinin en sonunu işaret eder. Bir kapının açılması, dönemlerin değiştiğini gösterir ve o noktada üçüncü meleğin Laodikya hareketi, üçüncü meleğin Filadelfya hareketine dönüşür.

In the passage in Isaiah, there is a summary of the evil work of the drunkards of Ephraim, who are the men who “should have stood as faithful guardians.” The summary is expressed as, “‘Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’”

Yeşaya kitabındaki bir bölümde, “sadık bekçiler olarak durmalıydılar” denilen Efrayim’in sarhoşlarının kötü işleri özetlenir. Özet şöyle dile getirilir: “Bakın, işleri tersine çeviriyorsunuz; sanki çömlekçi kil ile bir tutulabilirmiş gibi. Çünkü yapıt, onu yapan için, ‘Beni o yapmadı’ der mi? Ya da biçim verilmiş olan, onu biçimlendiren için, ‘Onun hiç anlayışı yok’ der mi?”

Miller’s identification of “the daily,” as either the religion of paganism or pagan Rome is ultimately a symbol of Satan, for Satan and pagan Rome are both represented as the dragon.

Miller'ın “günlük”ü ya putperestlik dini ya da putperest Roma olarak tanımlaması, nihayetinde Şeytan'ın bir sembolüdür; çünkü hem Şeytan hem de putperest Roma ejderha olarak temsil edilir.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Böylece ejderha, öncelikle Şeytan’ı temsil ederken, ikincil anlamda putperest Roma’nın bir simgesidir.” The Great Controversy, 439.

Speaking of the men who rule Jerusalem in the last days, Sister White states: “Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable.” In 1901, a leader of Adventism from Germany began to introduce apostate Protestantism’s false view of “the daily” in the book of Daniel. That view identifies that “the daily” represents Christ’s sanctuary work, or some variation of that thought. I say some variation for there have been different emphasis placed upon the falsehood through the history that followed 1901, but those false views always manifest a conclusion that “the daily” represents some type of Christ’s work.

Sister White, son günlerde Kudüs’ü yöneten erkeklerden söz ederken şöyle der: "Bazıları hüküm süren karanlığın etkisine giriyor ve gerçeği bir yana bırakıp yanlışı benimsiyor. Kehanetin işaret ettiği gün geldi. İsa Mesih anlaşılmıyor. İsa Mesih onlar için bir masaldır." 1901’de, Almanya’dan bir Adventizm lideri, Daniel kitabındaki "the daily" konusunda sapmış Protestanlığın yanlış görüşünü tanıtmaya başladı. Bu görüş, "the daily"nin Mesih’in tapınak hizmetini temsil ettiğini ya da bu düşüncenin bir varyasyonunu savunur. Ben "bir varyasyon" diyorum; çünkü 1901’den sonraki tarihte bu yanlışlığa farklı vurgular yapılmıştır, ama bu yanlış görüşler her zaman "the daily"nin Mesih’in işinin bir türünü temsil ettiği sonucuna varır.

The jewel that was the doctrine of “the daily,” which Miller identified as a satanic symbol, in the Adventism of the last days, is a symbol of Christ. When introduced in 1901, very few accepted the view that “the daily” was a symbol of Christ, and not a symbol of Satan, but by the 1930’s the jewel of the doctrine of “the daily,” which Miller had dug out of the vein of truth found in 2 Thessalonians, chapter two, was rejected as had the “seven times” of Leviticus twenty-six been rejected in 1863. Somewhere in the history of 1863 unto the 1930’s Adventism had changed leaders, without recognizing it.

Miller’ın şeytani bir sembol olarak tanımladığı “the daily” doktrini denen mücevher, son günlerin Adventizminde Mesih’in bir sembolüdür. 1901’de ileri sürüldüğünde, “the daily”nin Mesih’in bir sembolü, Şeytan’ın değil, olduğu görüşünü çok az kişi kabul etti; ancak 1930’lara gelindiğinde, Miller’ın 2. Selanikliler ikinci bölümde bulunan hakikat damarından kazarak çıkardığı “the daily” doktrininin mücevheri, Levililer yirmi altıncı bölümdeki “yedi zaman” 1863’te nasıl reddedildiyse öyle reddedildi. 1863 ile 1930’lar arasındaki bir noktada Adventizm, farkına varmadan, liderlerini değiştirmişti.

> “Brethren, I see your peril, and again I ask, Do you who err make any effort to correct the wrong? Souls may be stumbling along, walking in darkness, because you have not made straight paths for your feet. If you are in positions of trust, I appeal the more earnestly to you, for your own souls’ sake and for the sake of those who look to you as guides, repent before God for every mistake made, and confess your error.

> Kardeşler, tehlikenizi görüyorum ve yine soruyorum: Yanılan sizler, yanlışı düzeltmek için herhangi bir çaba gösteriyor musunuz? Ayaklarınız için düz yollar yapmadığınız için, ruhlar sendeleyerek karanlıkta yürüyor olabilirler. Eğer güven makamlarında bulunuyorsanız, size kendi ruhlarınız uğruna ve sizi kılavuz olarak görenler uğruna daha da ısrarla sesleniyorum: Yapılmış her hata için Tanrı’nın önünde tövbe edin ve hatanızı itiraf edin.

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> Kalbinin inatçılığına yüz verir, gurur ve kendini doğru görme yüzünden hatalarını itiraf etmezsen, Şeytan’ın ayartmalarına açık bırakılırsın. Rab sana hatalarını gösterdiğinde tövbe etmez veya itirafta bulunmazsan, O’nun takdiri seni aynı yerden tekrar tekrar geçirir. Benzer nitelikte hatalar yapmaya bırakılırsın, hikmetten yoksun kalmaya devam edersin ve günaha doğruluk, doğruluğa da günah dersin. Bu son günlerde hüküm sürecek aldatmaların çokluğu seni kuşatacak ve önderini değiştirir, bunu yaptığını da bilmezsin. Review and Herald, 16 Aralık 1890.

The scornful men that rule over the people of Jerusalem, who are men “in positions of trust,” will “call sin righteousness and righteousness sin,” and “Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’” In the progressive rebellion over the four generations of Adventism, those who are positions of trust change leaders, and don’t know it. They do not know it, for they progressively and consistently rejected evidence of their errors. In that progressive rebellion “the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid.”

Yeruşalim halkı üzerinde hüküm süren, "güven makamlarında" bulunan alaycı adamlar, "günaha doğruluk ve doğruluğa günah" diyecekler ve "Şüphesiz sizin her şeyi altüst edişiniz çömlekçinin çamuru gibi sayılacaktır; çünkü eser, onu yapan için, ‘Beni o yapmadı’ der mi? Yahut yapılan şey, onu yapan hakkında, ‘Onun hiç anlayışı yok mu?’ der mi?" Adventizmin dört nesil boyunca süren aşamalı isyanında, güven makamlarında bulunanlar önder değiştirir ve bunun farkına varmazlar. Bunu bilmezler; çünkü hatalarına dair kanıtları giderek ve tutarlı biçimde reddetmişlerdir. O aşamalı isyanda "bilgelerinin hikmeti yok olacak ve ihtiyatlılarının anlayışı gizlenecektir."

They will turn things upside down, and call sin righteousness and righteousness sin. The symbol of this rebellion is the doctrine of “the daily,” which for Miller was a satanic symbol, and which Adventism today identifies as a symbol of Christ. What once was the anchor that established the framework of William Miller’s prophetic applications, is now become a symbol of the drunkenness of the scornful men that rule over the people of Jerusalem. The symbolism associated with “the daily,” in the book of Daniel shone bright as the sun when recognized in Miller’s casket at the beginning of Adventism, but in the last days that truth shines ten times brighter, for the number ten is a symbol of a test, and for ancient Israel the tenth test was the final test.

Onlar her şeyi altüst edecek ve günaha doğruluk, doğruluğa günah diyecekler. Bu isyanın simgesi, Miller için şeytanî bir sembol olan ve bugün Adventizm’in Mesih’in bir sembolü olarak tanımladığı “günlük” öğretisidir. Bir zamanlar William Miller’ın peygamberlik uygulamalarının çerçevesini tesis eden dayanak olan şey, şimdi Yeruşalim halkı üzerinde hüküm süren alaycı adamların sarhoşluğunun bir sembolü hâline gelmiştir. Daniel kitabında “günlük” ile ilişkili sembolizm, Adventizm’in başlangıcında Miller’ın sandığında tanındığında güneş gibi parladı, fakat son günlerde o hakikat on kat daha parlak parlar; çünkü on sayısı bir imtihanın sembolüdür ve eski İsrail için onuncu imtihan son imtihandı.

Modern Pharisees have “attributed” “the works of Christ” “to satanic agencies” identifying paganism as “the holy power of God.”

Modern Ferisiler, "Mesih'in işleri"ni "şeytani güçler"e "atfedip", putperestliği "Tanrı'nın kutsal gücü" olarak "tanımlamışlardır".

> “The Pharisees sinned against the Holy Ghost. Their talent of speech was used to abuse the world’s Redeemer, and the recording angel wrote their words in the books of heaven. They attributed to satanic agencies the holy power of God, manifested in the works of Christ. They could not evade His wonderful works, or attribute them to natural causes, so they said, ‘They are the works of the devil.’ In unbelief they spoke of the Son of God as a human being. The works of healing done before them, works which no man had done or could do, were a manifestation of the power of God, but they charged Christ with being in league with hell. Stubborn, sullen, ironhearted, they determined to close their eyes to all evidence, and thus they committed the unpardonable sin.” Manuscript Releases, volume 4, 360.

> Ferisiler Kutsal Ruh’a karşı günah işlediler. Hitabet yetenekleri dünyanın Kurtarıcısını kötülemek için kullanıldı ve kayıt tutan melek sözlerini göklerin kitaplarına yazdı. Tanrı’nın kutsal gücünü, Mesih’in işlerinde görüneni, şeytani güçlere bağladılar. O’nun harika işlerini inkâr edemediler ya da onları doğal nedenlere atfedemediler; bu yüzden, “Bunlar şeytanın işleridir” dediler. İmansızlık içinde Tanrı’nın Oğlu’ndan yalnızca bir insanmış gibi söz ettiler. Gözlerinin önünde yapılan şifa işleri—hiçbir insanın yapmadığı ya da yapamayacağı işler—Tanrı’nın gücünün bir tezahürüydü, ama onlar Mesih’i cehennemle işbirliği yapmakla suçladılar. İnatçı, somurtkan, katı yürekliydiler; bütün kanıtlara gözlerini kapamaya kararlıydılar ve böylece affedilemez günahı işlediler. El Yazmaları Yayınları, cilt 4, 360.

We will continue our consideration of the increase of knowledge, that was unsealed in the movement of the first angel, in the next article.

Bir sonraki makalede, birinci meleğin hareketinde mührü açılan bilginin artışı üzerine değerlendirmemize devam edeceğiz.

Back to Articles