Article

# Elijah - Number Six

Elijah - Numara Altı

Ten Tests

On Test

Author

Jeff Pippenger

Published

October 5, 2023

Formats

PDF
Word

We have been addressing the symbolism of Elijah and are now using the histories of Mount Carmel and Mount Sinai to illustrate a progressive testing process for the horn of Protestantism and a progressive political development for the horn of Republicanism that parallels the horn of Protestantism.

İlyas’ın sembolizmini ele alıyorduk ve şimdi Karmel Dağı ile Sina Dağı’nın tarihlerini kullanarak, Protestanlığın boynuzu için kademeli bir sınama sürecini ve Protestanlığın boynuzuna paralel olan Cumhuriyetçiliğin boynuzu için kademeli bir siyasi gelişimi ortaya koyuyoruz.

The last article was working through the rebellion of Numbers chapter thirteen and fourteen which identifies the tenth and final test for ancient Israel after their crossing of the Red Sea. The history aligns with the beginning movement of Millerite history, but also with the history of God’s ending movement. The work of all three angels of Revelation fourteen is accomplished by a movement at the beginning and a movement at the end.

Son makale, Kızıldeniz’den geçtikten sonra Eski İsrail için onuncu ve son sınamayı belirleyen Çölde Sayım 13 ve 14. bölümlerdeki isyanı inceliyordu. Bu tarih, Millerci hareketin tarihinin başlangıç safhasıyla uyumludur; ayrıca Tanrı’nın son hareketinin tarihiyle de örtüşür. Vahiy’in 14. bölümündeki üç meleğin tüm işi, başlangıçta bir hareket ve sonda bir hareket aracılığıyla yerine getirilir.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> Üçüncü meleğin mesajının ilanına katılan melek yüceliğiyle bütün yeryüzünü aydınlatacaktır. Burada, dünya çapında bir kapsam ve olağanüstü güçte bir iş önceden haber verilmektedir. 1840-44 yıllarındaki Advent hareketi Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürüydü; birinci meleğin mesajı dünyadaki her misyon istasyonuna ulaştırıldı ve bazı ülkelerde, on altıncı yüzyıldaki Reform’dan bu yana herhangi bir diyarda tanık olunan en büyük dinsel ilgi görüldü; fakat bunların hepsini, üçüncü meleğin son uyarısı altında gerçekleşecek kudretli hareket aşacaktır. Büyük Mücadele, 611.

Between the history of the beginning movement and the ending movement, we find the history of the church of Laodicea. The angel that lightens the earth with its glory is clearly identified as a movement, not a church.

Başlangıç hareketinin tarihi ile son hareketin tarihi arasında, Laodikya kilisesinin tarihini buluruz. Yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatan melek, açıkça bir kilise değil, bir hareket olarak tanımlanır.

> “Of Babylon, at the time brought to view in this prophecy, it is declared: ‘Her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:5. She has filled up the measure of her guilt, and destruction is about to fall upon her. But God still has a people in Babylon; and before the visitation of His judgments these faithful ones must be called out, that they partake not of her sins and ‘receive not of her plagues.’ Hence the movement symbolized by the angel coming down from heaven, lightening the earth with his glory and crying mightily with a strong voice, announcing the sins of Babylon. In connection with his message the call is heard: ‘Come out of her, My people.’ These announcements, uniting with the third angel’s message, constitute the final warning to be given to the inhabitants of the earth.” The Great Controversy, 604.

> Bu peygamberlikte gözler önüne serilen zamanda, Babil hakkında şöyle denir: 'Günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı.' Vahiy 18:5. Günah ölçüsünü doldurdu ve yıkım onun üzerine düşmek üzere. Ama Tanrı’nın Babil’de hâlâ bir halkı var; yargıları gelmeden önce, bu sadıklar onun günahlarına ortak olmasın ve 'belalarından pay almasınlar' diye dışarı çağrılmalıdır. Bu yüzden, gökten inip görkemiyle yeryüzünü aydınlatan ve gür bir sesle kuvvetle haykırarak Babil’in günahlarını ilan eden melekle simgelenen hareket ortaya çıkar. Onun mesajıyla bağlantılı olarak şu çağrı duyulur: 'Çık oradan, halkım.' Bu duyurular, üçüncü meleğin mesajıyla birleşerek yeryüzünün sakinlerine verilecek son uyarıyı oluşturur." Büyük Mücadele, 604.

All the prophets agree with one another and they all identify more specifically “the last days,” than they identify the days in which the prophecies were proclaimed. As an example of this phenomenon the angel of Revelation eighteen, was and is typified by the angel of Revelation ten. Both lighten the earth with its glory when it descends. Sister White identifies the first angel in the book Early Writings.

Tüm peygamberler birbirleriyle hemfikirdir ve hepsi, peygamberliklerin ilan edildiği günleri tanımladıklarından daha belirgin biçimde “son günleri” tanımlar. Bu olguya bir örnek olarak, Vahiy 18’deki melek, Vahiy 10’daki melek tarafından tipolojik olarak temsil edilmiştir ve edilmektedir. Her ikisi de indiğinde yeryüzünü kendi görkemiyle aydınlatır. Sister White, Early Writings adlı kitapta birinci meleği tanımlar.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> "İsa, kudretli bir meleği yeryüzüne inerek yeryüzünün sakinlerini ikinci gelişine hazırlanmaları için uyarmakla görevlendirdi. Melek gökte İsa'nın huzurundan ayrılırken, son derece parlak ve görkemli bir ışık onun önünden ilerledi. Bana, görevinin yeryüzünü kendi görkemiyle aydınlatmak ve Tanrı'nın yaklaşan gazabı konusunda insanları uyarmak olduğu söylendi." Early Writings, 245.

That angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. It had been typified by the angel that descended on August 11, 1840. In Isaiah chapter six, Isaiah is shown the temple in heaven and God’s glory. In verse three of chapter six it identifies that the whole earth is full of God’s glory. That happens when the angel of Revelation eighteen descends.

Vahiy'in on sekizinci bölümündeki o melek 11 Eylül 2001'de indi. Bu, 11 Ağustos 1840'ta inen melek tarafından önceden simgelenmişti. Yeşaya'nın altıncı bölümünde, Yeşaya'ya gökteki tapınak ve Tanrı'nın görkemi gösterilir. Altıncı bölümün üçüncü ayetinde, bütün yeryüzünün Tanrı'nın görkemiyle dolu olduğu belirtilir. Bu, Vahiy'in on sekizinci bölümündeki meleğin indiğinde gerçekleşir.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> Bundan sonra büyük yetkiye sahip başka bir meleğin gökten indiğini gördüm; yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Vahiy 18:1.

Verse three of Isaiah six identifies the same history.

Yeşaya 6’nın üçüncü ayeti aynı tarihi belirtir.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> Biri ötekine seslenerek şöyle dedi: “Orduların Rab’bi kutsaldır, kutsaldır, kutsaldır; bütün yeryüzü O’nun yüceliğiyle doludur.” Yeşaya 6:3.

Sister White brings Isaiah’s vision of the sanctuary together with the movement of Revelation eighteen.

Ellen White, Yeşaya’nın tapınaktaki görümünü Vahiy 18’deki hareketle bir araya getirir.

> “The seraphim before the throne are so filled with reverential awe in beholding the glory of God that they do not for an instant look upon themselves with self-complacency, or in admiration of themselves or one another. Their praise and glory are for the Lord of Hosts, who is high and lifted up, and the glory of whose train fills the temple. As they see the future, when the whole earth shall be filled with his glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in his presence, beneath his smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing his image, in doing his service and worshiping him, their highest ambition is fully reached.

> Tahtın önündeki seraflar, Tanrı’nın yüceliğini seyrederken öylesine saygı dolu bir huşu ile doludurlar ki, bir anlığına bile kendilerine kendinden hoşnutlukla bakmazlar; ne kendilerini ne de birbirlerini hayranlıkla temaşa ederler. Övgüleri ve yücelikleri, yüce ve yüceltilmiş olan, eteklerinin görkemi tapınağı dolduran Orduların Rabbi içindir. Bütün yeryüzünün O’nun yüceliğiyle dolacağı geleceği gördükçe, muzaffer övgü ezgisi melodik bir ilahi halinde birinden ötekine yankılanır: “Kutsal, kutsal, kutsal, Orduların Rabbi’dir.” Tanrı’yı yüceltmekle bütünüyle tatmin olurlar; O’nun huzurunda, onaylayan gülümsemesinin altında, başka hiçbir şeyi arzulamazlar. O’nun suretini taşımakta, O’na hizmet etmekte ve O’na tapınmakta, en yüce emellerine bütünüyle ulaşırlar.

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days.” Review and Herald, December 22, 1896.

> "Yeşaya'ya verilen görüm, son günlerde Tanrı'nın halkının durumunu temsil eder." Review and Herald, 22 Aralık 1896.

John in Revelation chapter ten and also in chapter eighteen, and with Isaiah in chapter six and including the commentary of Sister White, place all these illustrations of the earth being lightened with God’s glory at the same point in history. The whole earth witnessed the events that took place on September 11, 2001. The progressive history of the Millerite movement that concluded in 1863, typified the history when the mighty angel of Revelation eighteen descends with the history associated with the angel that descended in Revelation chapter ten. With these opening premises in place, we will return to the testing process represented in Numbers chapter fourteen. After Moses interceded for the rebels that wished to return to Egypt and stone Joshua and Caleb, God accepts Moses’ intercession.

Yuhanna, Vahiy kitabının onuncu ve on sekizinci bölümlerinde; Yeşaya ise altıncı bölümünde, Kardeş White’ın yorumları da dahil olmak üzere, yeryüzünün Tanrı’nın görkemiyle aydınlatılmasına ilişkin tüm bu tasvirleri tarihte aynı noktaya yerleştirirler. Bütün dünya, 11 Eylül 2001’de meydana gelen olaylara tanık oldu. 1863’te sonuçlanan Millerci hareketin aşamalı tarihi, Vahiy on sekizinci bölümdeki kudretli meleğin inişinin, Vahiy onuncu bölümde inen melekle bağlantılı tarihle birlikte yaşandığı dönemi örnekledi. Bu giriş varsayımlarını ortaya koyduktan sonra, Sayılar kitabının on dördüncü bölümünde temsil edilen sınanma sürecine geri döneceğiz. Musa, Mısır’a dönmek ve Yeşu ile Kalev’i taşlamak isteyen isyancılar için şefaat ettikten sonra, Tanrı Musa’nın şefaatini kabul eder.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:20–24.

> Rab şöyle dedi: Sözün uyarınca bağışladım. Ama ben yaşadıkça, bütün yeryüzü Rab'bin yüceliğiyle dolacaktır. Çünkü Mısır'da ve çölde yaptığım mucizeleri ve yüceliğimi görmüş olan bütün o insanlar, şimdiye kadar on kez beni sınadılar ve sesime kulak asmadılar. Kesinlikle, atalarına ant içtiğim ülkeyi görmeyecekler; beni öfkelendirenlerin hiçbiri onu görmeyecek. Ama kulum Kaleb, onda başka bir ruh olduğu ve beni bütünüyle izlediği için, gittiği ülkeye onu ben götüreceğim; soyu da orayı mülk edinecek. Sayılar 14:20-24.

The history represented here in Numbers fourteen is the final test for ancient Israel and their failure secured for them death in the wilderness over the following forty years. The history is directly associated with Revelation eighteen for God there proclaimed that “as truly as” God lives “all the earth shall be filled with the glory of the Lord.” It’s a very strong statement that God places in this historical record, and in so doing He emphasizes that the history represented in Numbers chapters thirteen and fourteen, pointed forward to the mighty movement of the angel of Revelation eighteen. Because Revelation eighteen is the end of the remnant people of God, the beginning of the remnant people of God is also illustrated in the passage we are considering in the book of Numbers.

Sayılar 14’te anlatılan tarih, eski İsrail için son sınavdır ve onların başarısızlığı, izleyen kırk yıl boyunca çölde ölmelerini kesinleştirdi. Bu tarih, Vahiy 18’le doğrudan ilişkilidir; çünkü orada Tanrı, “Tanrı’nın yaşadığı kadar kesin, bütün yeryüzü Rab’bin yüceliğiyle dolacaktır” diye ilan etmiştir. Bu, Tanrı’nın bu tarihsel kayda yerleştirdiği çok güçlü bir ifadedir ve böyle yapmakla Sayılar’ın 13. ve 14. bölümlerinde temsil edilen tarihin, Vahiy 18’in meleğinin kudretli hareketine işaret ettiğini vurgular. Vahiy 18, Tanrı’nın artakalan halkının sonunu ifade ettiğinden, Tanrı’nın artakalan halkının başlangıcı da Sayılar kitabında ele aldığımız bu pasajda tasvir edilmektedir.

On August 11, 1840, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the second woe, the former chosen covenant people were tested by the message of Elijah that had just been proven to be correct.

11 Ağustos 1840’ta, İslam’ın ikinci belâsına ilişkin bir peygamberlik yerine geldiğinde, bir zamanlar seçilmiş antlaşma halkı, doğruluğu henüz kanıtlanmış olan İlyas’ın mesajıyla sınandı.

On September 11, 2001, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the third woe, the former chosen covenant people marked the beginning of the judgment of the living as the message of Elijah that had just been proven to be correct.

11 Eylül 2001’de, İslam’ın üçüncü felaketine ilişkin bir kehanetin gerçekleşmesi sırasında, eski seçilmiş antlaşma halkı, dirilerin yargısının başlangıcını az önce doğruluğu kanıtlanmış olan İlyas’ın mesajı olarak işaretledi.

The Elijah message of the Millerite history was set within the context of prophetic time. The Elijah message on September 11, 2001 was set within the context of the repetition of history. September 11, 2001 repeated the history of August 11, 1840 for both dates represent a fulfillment of a prophecy of Islam, and both mark the descent of the angel, that Sister White said is “no less a personage than Jesus Christ.” Though Sister White never says the angel of Revelation eighteen “was no less a personage than Jesus Christ” as she does of the angel of Revelation ten, the angel of Revelation eighteen lightens the earth with “his” glory, and the Scriptures are clear that it is the glory of Jesus Christ that lightens the earth.

Millerci tarihteki İlyas mesajı, peygamberlik zamanı bağlamında ele alınmıştı. 11 Eylül 2001'deki İlyas mesajı ise tarihin tekerrürü bağlamında ele alınmıştı. 11 Eylül 2001, 11 Ağustos 1840'taki tarihi tekrarladı; çünkü her iki tarih de İslam'la ilgili bir peygamberliğin yerine gelişini temsil eder ve her ikisi de, Kızkardeş White'ın "İsa Mesih'in kendisinden başka bir şahsiyet değildir" dediği meleğin inişini işaret eder. Kızkardeş White, Vahiy onuncu bölümün meleği için söylediği gibi Vahiy on sekizinci bölümün meleği hakkında hiçbir zaman "İsa Mesih'in kendisinden başka bir şahsiyet değildir" demez; ancak Vahiy on sekizinci bölümün meleği yeryüzünü "onun" yüceliğiyle aydınlatır ve Kutsal Yazılar, yeryüzünü aydınlatanın İsa Mesih'in yüceliği olduğunu açıkça belirtir.

The instrument of judgment that brought about the test of the Protestants in the beginning was the Millerite movement as represented by Elijah. The instrument of judgment that brings about the test of Seventh-day Adventism at the end is the Elijah movement as represented by the one hundred and forty-four thousand. The symbol of Elijah has more than one meaning, and though he represents Miller and the Millerite movement, he also represents the one hundred and forty-four thousand.

Başlangıçta Protestanlar için sınamayı ortaya çıkaran yargının aracı, İlyas tarafından temsil edilen Millerci hareketti. Sonunda Yedinci Gün Adventizmi'nin sınamasını ortaya çıkaran yargının aracı ise yüz kırk dört bin tarafından temsil edilen İlyas hareketidir. İlyas sembolünün birden fazla anlamı vardır ve İlyas Miller'i ve Millerci hareketi temsil etmekle birlikte, aynı zamanda yüz kırk dört bini de temsil eder.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51-53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 412.

> Musa, Başkalaşım Dağı’nda, Mesih’in günah ve ölüm üzerindeki zaferine tanıktı. O, doğruların dirilişinde mezardan çıkacak olanları temsil ediyordu. Ölümü görmeden göğe alınmış olan İlyas ise, Mesih’in ikinci gelişinde yeryüzünde hayatta olacak ve “son borazan çalınırken, bir anda, göz açıp kapayıncaya dek değiştirilecek” olanları temsil ediyordu; o zaman “bu ölümlü ölümsüzlüğü giymelidir” ve “bu çürüyen çürümezliği giymelidir.” 1. Korintliler 15:51-53. İsa, “ikinci kez, günahla ilgisi olmaksızın, kurtuluş için” geldiğinde görüneceği gibi göğün ışığıyla kuşanmıştı. Çünkü O, “kutsal meleklerle birlikte Babasının yüceliği içinde” gelecektir. İbraniler 9:28; Markos 8:38. Kurtarıcı’nın öğrencilerine verdiği söz şimdi yerine gelmişti. Dağda, gelecekteki yücelik krallığı küçük bir örnek olarak temsil edilmişti: Kral Mesih, dirilmiş kutsalların temsilcisi olarak Musa ve göğe alınmış olanların temsilcisi olarak İlyas. Çağların Arzusu, 412.

The covenant people that are passed by are the majority of ten to two. Many are called, but few are chosen. The failure of the tenth test was based upon whether the evil report, or the good report of the Promised Land was rejected or accepted. Thus, the history here illustrated demonstrates that victory or defeat in the progressive testing history is premised upon a choice of two methodologies that interpret the same information.

Antlaşma halkı içinde es geçilenler, on'a iki oranındaki çoğunluğu oluşturur. Çağrılan çoktur, seçilen azdır. Onuncu sınamadaki başarısızlık, Vaat Edilen Topraklar hakkında sunulan kötü raporun mu yoksa iyi raporun mu kabul edildiğine ya da reddedildiğine dayanıyordu. Dolayısıyla, burada örneklenen tarih, aşamalı sınamalar tarihindeki zafer ya da yenilginin, aynı bilgiyi yorumlayan iki yöntem arasındaki bir tercihe dayandığını göstermektedir.

All twelve spies saw the Promised Land, but two different conclusions were drawn concerning what the Promised Land represented. One report was motivated by human fear the other by faith. One manifested a desire to reject the leading of God and return to Egyptian slavery and the other report manifested a desire to trust the leading of God and move forward into the Promised Land.

On iki casusun tamamı Vaat Edilen Ülke'yi gördü, ancak Vaat Edilen Ülke'nin neyi temsil ettiğine dair iki farklı sonuca varıldı. Raporlardan biri insani korkudan, diğeri ise imandan kaynaklanıyordu. Bunlardan biri Tanrı'nın önderliğini reddedip Mısır'daki köleliğe geri dönme arzusunu ortaya koyarken, diğer rapor Tanrı'nın önderliğine güvenme ve Vaat Edilen Ülke'ye doğru ilerleme arzusunu ortaya koydu.

In the Millerite movement, the majority also chose to return to the bondage of Babylon and become her daughters, and this was the manifestation of their decision to reject the prophetic message of the first angel. The faithful Millerites chose to follow the prophetic message of the first angel, even after the apparent failure at the first disappointment in the spring of 1844. The history of Numbers sets forth two different “reports” of the twelve spies, representing two different analyses of the same prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism did not accept a prophetic message, they rejected a formerly established prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism returned to and accepted the biblical methodology that opposed William Miller throughout his ministry. Those that rejected the prophetic message and desired to return to bondage were typified by the rebels of Numbers fourteen, who ultimately died in the wilderness.

Millerit hareketinde çoğunluk da Babil’in esaretine geri dönmeyi ve onun kızları olmayı seçti; bu, birinci meleğin peygamberlik mesajını reddetme kararlarının bir göstergesiydi. Sadık Milleritler, 1844 baharında yaşanan ilk hayal kırıklığındaki görünürdeki başarısızlıktan sonra bile birinci meleğin peygamberlik mesajını takip etmeyi seçtiler. Sayılar kitabındaki anlatı, on iki casusun iki farklı “rapor”unu ortaya koyar; bunlar aynı peygamberlik mesajının iki farklı değerlendirmesini temsil eder. 1863’te Laodikya Adventizmi bir peygamberlik mesajını kabul etmedi; önceden yerleşik bir peygamberlik mesajını reddetti. 1863’te Laodikya Adventizmi, William Miller’in hizmeti boyunca ona karşı çıkan Kutsal Kitap yorum yöntemine geri döndü ve onu benimsedi. Peygamberlik mesajını reddeden ve esarete geri dönmeyi arzu edenler, sonunda çölde ölen Sayılar 14’teki isyancılarla temsil edilmiştir.

The number ten, when considered as a symbol, as with all symbols has more than one meaning. Its symbolic meaning must be understood by the context of the passage where it is located. “Ten” as a symbol can represent persecution. It can represent a test. It can represent the ten-fold union of the kings of Europe, the northern tribes of Israel and the United Nations. In the church of Smyrna God’s people were to have tribulation for ten days.

On sayısı, bir sembol olarak ele alındığında, tüm semboller gibi birden fazla anlama sahiptir. Sembolik anlamı, yer aldığı bölümün bağlamına göre anlaşılmalıdır. “On” bir sembol olarak zulmü temsil edebilir. Bir sınamayı temsil edebilir. Avrupa kralları, İsrail’in kuzey kabileleri ve Birleşmiş Milletler’den oluşan onlu birliği temsil edebilir. Smyrna kilisesinde Tanrı’nın halkı on gün boyunca sıkıntı yaşayacaktı.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Çekeceğin şeylerden hiçbirinden korkma; işte, İblis, sınanasınız diye bazılarınızı zindana atacak; on gün sıkıntı çekeceksiniz. Ölüme dek sadık kal ve sana yaşam tacını vereceğim. Vahiy 2:10.

The historians point to the persecution carried out by Diocletian in the history of Smyrna, for that being the most severe persecution of Smyrna’s history, and it lasted ten years. Other historians identify ten different persecutions in the history of Smyrna. Either way, they were carried out by Imperial Rome, which in Daniel seven is represented by ten horns. Those ten kings were the kings, typified by Ahab who committed fornication with the papacy, and were the tool of persecution the papacy used to accomplish the slaughter during the Dark Ages. “Ten” represents the state power that accomplishes the persecution for Jezebel. In Daniel chapter one “ten” symbolizes a testing period.

Tarihçiler, Smyrna tarihindeki Diocletianus’un yürüttüğü zulme işaret eder; çünkü bu, Smyrna tarihindeki en ağır zulümdü ve on yıl sürmüştür. Diğer tarihçiler ise Smyrna tarihinde on farklı zulüm tespit eder. Her iki durumda da bunlar, Daniel’in yedinci bölümünde on boynuzla temsil edilen Roma İmparatorluğu tarafından gerçekleştirilmiştir. O on kral, papalıkla zina eden Ahab tarafından örneklenen krallardı ve Karanlık Çağlar boyunca katliamı gerçekleştirmek için papalığın kullandığı zulüm aracıydı. “On”, İzebel için zulmü gerçekleştiren devlet gücünü temsil eder. Daniel kitabının birinci bölümünde “on” bir sınanma dönemini simgeler.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 1:12–15.

> Kullarını, yalvarırım, on gün dene; bize yiyecek olarak sebze ve içecek olarak su verilsin. Sonra yüzlerimize senin önünde bakılsın ve kralın yemeklerinden yiyen gençlerin yüzlerine de; ve gördüğün gibi, kullarınla öyle davran. Böylece bu konuda onlara razı oldu ve onları on gün denedi. On günün sonunda, görünüşleri, kralın yemeklerinden yiyen bütün gençlerinkinden daha sağlıklı ve daha besili göründü. Daniel 1:12-15.

In Numbers fourteen ancient Israel had provoked God ten times, representing ten tests over a period of time.

Sayılar 14'te, eski İsrail Tanrı'yı on kez öfkelendirmişti; bu da zamana yayılmış on sınamayı temsil ediyordu.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice. Numbers 14:21, 22.

> Ama ben diri olduğum gibi, Rab'bin görkemi bütün yeryüzünü dolduracaktır. Çünkü benim görkemimi ve Mısır'da ve çölde yaptığım mucizeleri görmüş olan bütün o adamlar, şimdiye dek on kez beni sınadılar ve sesime kulak asmadılar. Sayılar 14:21, 22.

If you were to search the internet for the understanding of what specific rebellions represent the nine rebellions or failed tests from the deliverance at the Red Sea until the tenth test you will find a few variations of which of the failures of ancient Israel should be marked as one of those ten tests. I contend that the Red Sea deliverance that has been specifically identified as lining up with October 22, 1844, is the beginning of the ten tests, and therefore the place to begin counting the tests that arose from 1844 to 1863. There had been a progressive testing process that began in 1798 when the book of Daniel was unsealed, and that process covered the history of the first and second angel’s messages that concluded at the arrival of the third angel on October 22, 1844.

İnternette, Kızıldeniz’deki kurtuluştan onuncu sınamaya kadar olan dönemdeki dokuz isyanı ya da başarısız sınamaları hangi belirli isyanların temsil ettiğine dair bir anlayış arayacak olursanız, eski İsrail’in hangi başarısızlıklarının o on sınamadan biri sayılması gerektiği konusunda birkaç farklı yorumla karşılaşırsınız. Ben, 22 Ekim 1844 ile denk düştüğü özellikle tespit edilen Kızıldeniz’deki kurtuluşun on sınamanın başlangıcı olduğunu ve dolayısıyla 1844’ten 1863’e kadar ortaya çıkan sınamaları saymaya başlanacak yerin de orası olduğunu savunuyorum. Daniel kitabının mührünün açıldığı 1798’de başlayan aşamalı bir sınama süreci vardı ve bu süreç, 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle sona eren birinci ve ikinci meleğin mesajlarının tarihini kapsıyordu.

> “In Minneapolis God gave precious gems of truth to His people in new settings. This light from heaven by some was rejected with all the stubbornness the Jews manifested in rejecting Christ, and there was much talk about standing by the old landmarks. But there was evidence they knew not what the old landmarks were. There was evidence and there was reasoning from the word that commended itself to the conscience; but the minds of men were fixed, sealed against the entrance of light, because they had decided it was a dangerous error removing the ‘old landmarks’ when it was not moving a peg of the old landmarks, but they had perverted ideas of what constituted the old landmarks.

> Minneapolis’te Tanrı, hakikatin kıymetli mücevherlerini halkına yeni bağlamlarda verdi. Bu gökten gelen ışık, bazıları tarafından, Yahudilerin Mesih’i reddederken sergiledikleri bütün inatla reddedildi ve eski mihenk taşlarına bağlı kalmaktan çok söz edildi. Ama eski mihenk taşlarının ne olduğunu bilmediklerine dair kanıt vardı. Vicdanı ikna eden kanıtlar ve sözden gelen akıl yürütmeler mevcuttu; ancak insanların zihinleri katılaşmış, ışığın içeri girmesine karşı mühürlenmişti; çünkü “eski mihenk taşlarını” yerinden oynatmanın tehlikeli bir hata olduğuna karar vermişlerdi; oysa eski mihenk taşlarının bir tek çivisini bile yerinden oynatmak söz konusu değildi; fakat eski mihenk taşlarının neyi oluşturduğuna dair çarpıtılmış fikirleri vardı.

> “The passing of the time in 1844 was a period of great events, opening to our astonished eyes the cleansing of the sanctuary transpiring in heaven, and having decided relation to God’s people upon the earth, [also] the first and second angels’ messages and the third, unfurling the banner on which was inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus.’ One of the landmarks under this message was the temple of God, seen by His truth-loving people in heaven, and the ark containing the law of God. The light of the Sabbath of the fourth commandment flashed its strong rays in the pathway of the transgressors of God’s law. The nonimmortality of the wicked is an old landmark. I can call to mind nothing more that can come under the head of the old landmarks. All this cry about changing the old landmarks is all imaginary.” The 1888 Materials, 518.

> 1844’te zamanın geçip gitmesi, şaşkın gözlerimize gökte cereyan eden kutsal yerin arındırılmasını açığa çıkaran ve yeryüzündeki Tanrı halkıyla belirleyici bir ilişkisi bulunan büyük olayların bir dönemiydi; [ayrıca] birinci ve ikinci meleklerin mesajları ve üçüncüsü, üzerinde 'Tanrı’nın buyrukları ve İsa’nın imanı' yazılı olan sancağı açıyordu. Bu mesaj kapsamındaki mihenk taşlarından biri, gerçeği seven halkı tarafından gökte görülen Tanrı’nın tapınağı ve Tanrı’nın yasasını barındıran Ahit Sandığı idi. Dördüncü buyruğun Sebt Günü’ne ilişkin ışığı, Tanrı’nın yasasını çiğneyenlerin yoluna güçlü ışınlarını saçtı. Kötülerin ölümsüz olmadıkları gerçeği, eski bir mihenk taşıdır. Eski mihenk taşları başlığı altında sayılabilecek başka bir şey aklıma gelmiyor. Eski mihenk taşlarını değiştirmeye dair bunca feryat tamamen hayal ürünüdür. 1888 Materyalleri, 518.

On October 22, 1844 the third angel arrived with a message in his hand.

22 Ekim 1844'te üçüncü melek elinde bir mesajla geldi.

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man.” Early Writings, 254.

> İsa'nın Kutsal Yer'deki hizmeti sona erip En Kutsal Yer'e geçerek Tanrı'nın yasasını içeren Antlaşma Sandığı'nın önünde durduğunda, dünyaya üçüncü mesajı taşıyan başka bir güçlü melek gönderdi. Meleğin eline bir parşömen verildi ve o, kudret ve haşmet içinde yeryüzüne inerken, insanlığa şimdiye dek iletilmiş en korkunç tehdit eşliğinde korkutucu bir uyarı ilan etti. Erken Yazılar, 254.

On October 22, 1844 an angel descended with a parchment in his hand that God’s people were to eat. The “landmarks” doctrines that are then identified are to either be eaten and accepted or rejected and not eaten. When the third angel arrived with the parchment in his hand, the message within the parchment represented six testing truths. Those six tests were identified as the “passing of time,” representing the twenty-three hundred year prophecy; the judgment, represented as “the cleansing of the sanctuary”; the three angel’s messages; “the law of God”; “the Sabbath”; and the state of the dead as represented as the “nonimmortality of the soul.”

22 Ekim 1844’te, elinde Tanrı’nın halkının yemesi gereken bir parşömen bulunan bir melek indi. O sırada tanımlanan “işaret taşları” öğretileri ya yenip kabul edilecek ya da reddedilip yenmeyecekti. Üçüncü melek elinde parşömenle geldiğinde, parşömenin içindeki mesaj altı sınayıcı gerçeği temsil ediyordu. Bu altı sınama şöyle tanımlandı: “zamanın geçmesi” (iki bin üç yüz yıllık peygamberliği temsil eder); yargı (“kutsal yerin arındırılması” olarak temsil edilir); üç meleğin mesajları; “Tanrı’nın yasası”; “Sebt Günü”; ve “ruhun ölümsüz olmaması” olarak temsil edilen ölülerin durumu.

Those six truths are of course interrelated, but they individually were identified as landmarks. Some may not wish to include the passing of time in this list, but obviously many rejected the truth that October 22, 1844 was a genuine fulfillment of prophecy. They failed that test, which of course prevented them from struggling with the tests that followed. God’s testing process has been repeatedly established as a progressive process that requires victory over the test you are first given, before you can be involved with the following test.

O altı hakikat elbette birbiriyle bağlantılıdır, ancak her biri tek tek birer kilometre taşı olarak tespit edilmiştir. Bazıları bu listeye zamanın geçmesini dahil etmek istemeyebilir, ama açıkça pek çok kişi 22 Ekim 1844’ün bir peygamberliğin gerçek bir yerine gelişi olduğu gerçeğini reddetti. O sınamada başarısız oldular; bu da elbette onların ardından gelen sınamalarla mücadele etmelerini engelledi. Tanrı’nın sınama sürecinin ilerleyici bir süreç olduğu defalarca ortaya konmuştur; sonraki sınamaya dahil olabilmeden önce size ilk verilen sınamada zafer kazanmanızı gerektirir.

> “When we began to present the light on the Sabbath question, we had no clearly defined idea of the third angel’s message of Revelation 14:9–12. The burden of our testimony as we came before the people was that the great second advent movement was of God, that the first and second messages had gone forth, and that the third was to be given. We saw that the third message closed with the words: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ And we as clearly saw as we now see that these prophetic words suggested a Sabbath reform; but as to what the worship of the beast mentioned in the message was, or what the image and the mark of the beast were, we had no defined position.

> Şabat konusundaki ışığı sunmaya başladığımızda, Vahiy 14:9-12’deki üçüncü meleğin mesajı hakkında net olarak tanımlanmış bir fikrimiz yoktu. Halkın önüne çıktığımızda tanıklığımızın ana vurgusu, büyük İkinci Geliş hareketinin Tanrı’dan olduğu, birinci ve ikinci mesajların duyurulmuş olduğu ve üçüncü mesajın verilmesi gerektiğiydi. Üçüncü mesajın şu sözlerle sona erdiğini gördük: “İşte kutsalların sabrı: İşte Tanrı’nın buyruklarını tutanlar ve İsa’ya olan imanı muhafaza edenler.” Ve şimdi gördüğümüz kadar açık biçimde o zaman da bu peygamberlik sözlerinin bir Şabat reformunu ima ettiğini gördük; ancak mesajda sözü edilen canavara tapınmanın ne olduğu ya da canavarın suretinin ve işaretinin ne olduğu konusunda belirgin bir görüşümüz yoktu.

> “God by His Holy Spirit let light shine forth upon His servants, and the subject gradually opened to their minds. It required much study and anxious care to search it out, link after link. By care, anxiety, and incessant labor has the work moved on until the great truths of our message, a clear, connected, perfect whole, have been given to the world.

> Tanrı, Kutsal Ruhu aracılığıyla ışığını kullarının üzerine saçtı ve konu zihinlerinde yavaş yavaş açıldı. Onu bağlantıdan bağlantıya iz sürerek araştırıp ortaya çıkarmak için çok çalışma ve kaygılı bir özen gerekiyordu. Özen, kaygı ve aralıksız emek sayesinde bu iş ilerledi ve mesajımızın büyük gerçekleri, açık, birbiriyle bağlantılı, kusursuz bir bütün olarak dünyaya sunuldu.

> “I have already spoken of my acquaintance with Elder Bates. I found him to be a true Christian gentleman, courteous and kind. He treated me as tenderly as though I were his own child. The first time he heard me speak, he manifested deep interest. After I had ceased speaking, he arose and said: ‘I am a doubting Thomas. I do not believe in visions. But if I could believe that the testimony the sister has related tonight was indeed the voice of God to us, I should be the happiest man alive. My heart is deeply moved. I believe the speaker to be sincere, but cannot explain in regard to her being shown the wonderful things she has related to us.’

> "Ben Elder Bates ile olan tanışıklığımdan zaten söz etmiştim. Onun gerçek bir Hristiyan beyefendisi, saygılı ve nazik biri olduğunu gördüm. Bana sanki kendi çocuğuymuşum gibi şefkatle davrandı. Konuşmamı ilk kez dinlediğinde derin bir ilgi gösterdi. Konuşmam bittikten sonra ayağa kalktı ve şöyle dedi: 'Ben kuşkucu Tomas'ım. Görümlere inanmam. Ama kardeşimizin bu akşam anlattığı tanıklığın gerçekten bize Tanrı'nın sesi olduğuna inanabilseydim, yaşayanların en mutlu insanı olurdum. Kalbim derinden etkilendi. Konuşmacının samimi olduğuna inanıyorum, fakat bize anlattığı o harika şeylerin kendisine nasıl gösterildiğini açıklayamıyorum.'"

> “A few months after my marriage, I attended, with my husband, a Conference at Topsham, Maine, at which Elder Bates was present. He did not then fully believe that my visions were of God. That meeting was a season of much interest. The Spirit of God rested upon me; I was wrapped in a vision of God’s glory, and for the first time had a view of other planets. After I came out of vision, I related what I had seen. Elder B. then asked if I had studied astronomy. I told him I had no recollection of ever looking into an astronomy. Said he: ‘This is of the Lord.’ I never before saw him so free and happy. His countenance shone with the light of heaven, and he exhorted the church with power.” Testimonies, volume 1, 78–80.

> Evliliğimden birkaç ay sonra, kocamla birlikte Maine, Topsham’da Elder Bates’in de bulunduğu bir konferansa katıldım. O zamanlar, görümlerimin Tanrı’dan olduğuna tam olarak inanmıyordu. O toplantı son derece dikkate değerdi. Tanrı’nın Ruhu üzerime indi; Tanrı’nın yüceliğinin bir görümüne büründüm ve ilk kez başka gezegenleri gördüm. Görümden çıktıktan sonra gördüklerimi anlattım. Bunun üzerine Elder B. bana astronomiyi çalışıp çalışmadığımı sordu. Ona, astronomiyi hiç incelemiş olduğumu hatırlamadığımı söyledim. Şöyle dedi: “Bu Tanrı’dandır.” Onu daha önce hiç bu kadar rahat ve mutlu görmemiştim. Yüzü göğün ışığıyla parlıyordu ve kiliseye kuvvetle öğütte bulundu. Tanıklıklar, cilt 1, 78-80.

Certainly, all these doctrinal tests are interconnected, but they are also tests that can be isolated, and they were progressively opened up to God’s servants. There are many churches who observe the seventh-day Sabbath, but who reject the message of the three angels. They reject the truth that judgment began on October 22, 1844, but still observe the Sabbath. These doctrinal tests are interconnected but represent six specific tests.

Elbette, bütün bu öğreti sınamaları birbirleriyle bağlantılıdır, ama aynı zamanda ayrı ayrı ele alınabilen sınamalardır ve Tanrı'nın kullarına zamanla açılmıştır. Yedinci gün Sebti tutan, fakat üç meleğin mesajını reddeden birçok kilise vardır. Yargının 22 Ekim 1844'te başladığı gerçeğini reddederler, ama yine de Sebti tutarlar. Bu öğreti sınamaları birbirine bağlıdır, ancak altı belirli sınamayı temsil eder.

As just illustrated by Joseph Bates, the sea captain that was fully familiar with astronomy accepted the Spirit of Prophecy, which he had previously rejected. In December of 1844, Ellen White received her first vision and the seventh test arrived in the movement.

Joseph Bates’in az önce gösterdiği gibi, astronomiye tam anlamıyla hakim olan deniz kaptanı, daha önce reddettiği Peygamberlik Ruhu’nu kabul etti. 1844 yılının Aralık ayında Ellen White ilk görümünü aldı ve hareket içinde yedinci sınama ortaya çıktı.

> “The Bible must be your counselor. Study it and the testimonies God has given; for they never contradict his Word. If the Testimonies speak not according to the word of God, reject them. Christ and Belial cannot be united.” Selected Messages, book 3, 33.

> "Kutsal Kitap senin danışmanın olmalıdır. Onu ve Tanrı'nın verdiği Tanıklıkları incele; çünkü onlar asla O'nun Sözüne aykırı düşmez. Eğer Tanıklıklar Tanrı'nın Sözüne göre konuşmuyorsa, onları reddet. Mesih ile Belial birleşemez." Seçilmiş Mesajlar, kitap 3, 33.

Shortly after the great disappointment Sister White endorsed an article which identified Christ moving from the holy place into the Most Holy Place on October 22, 1844. She recommended the publication to “every saint.”

Büyük hayal kırıklığından kısa bir süre sonra Kardeş White, Mesih’in 22 Ekim 1844’te Kutsal Yer’den En Kutsal Yer’e geçtiğini belirten bir makaleyi onayladı. Yayını "her kutsal kişi"ye tavsiye etti.

> “I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister. The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.” A Word to the Little Flock, 12.

> 2300 günün sonunda arındırılacak Kutsal Yer'in, Mesih'in hizmet ettiği Yeni Yeruşalim Tapınağı olduğuna inanıyorum. Rab bana bir görümde, bir yıldan fazla önce, Kardeş Crosier'in Kutsal Yer'in arındırılması vb. konularda gerçek aydınlığa sahip olduğunu; ve Day-Star, Extra, 7 Şubat 1846'da bize sunduğu görüşü Kardeş C.'nin yazıya dökmesinin O'nun isteği olduğunu gösterdi. Rab tarafından, o Ek'i her kutsala tavsiye etmem için tamamen yetkili kılındığımı hissediyorum. Küçük Sürüye Bir Söz, 12.

Her endorsement was of Crosier’s description of Christ’s movement to the Most Holy Place, but the article contained several erroneous teachings, including apostate Protestantism’s teaching that the “daily” in the book of Daniel represented Christ’s ministry. She therefore penned a clarification that first was published in 1850 and then later included in the book Early Writings. There she identified that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the ‘daily’.”

Onun onayı, Crosier’in Mesih’in En Kutsal Yer’e geçişini tasvir eden açıklamasına yönelikti; ancak makale, Daniel kitabındaki “daily”nin Mesih’in hizmetini temsil ettiğini öğreten mürted Protestanlığın öğretisi de dahil olmak üzere, birkaç hatalı öğreti içeriyordu. Bu nedenle, önce 1850’de yayımlanan ve daha sonra Early Writings adlı kitaba dahil edilen bir açıklama kaleme aldı. Orada, “yargı saati çağrısını verenlerin ‘daily’ konusunda doğru görüşe sahip olduklarını” belirtti.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed.” Early Writings, 74.

> Sonra “günlük” (Daniel 8:12) ile ilgili olarak, “kurban” kelimesinin insan hikmetiyle metne eklenmiş olduğunu ve metne ait olmadığını, ayrıca Rab’bin bununla ilgili doğru görüşü yargı saati çağrısını verenlere verdiğini gördüm. 1844’ten önce birlik varken, neredeyse herkes “günlük”ün doğru görüşünde birleşmişti; ancak 1844’ten beri yaşanan karışıklıkta başka görüşler benimsendi ve bunun ardından karanlık ve karışıklık geldi. Early Writings, 74.

The subject of “the daily” in the book of Daniel became a symbol of Adventism’s return to the methodology of apostate Protestantism in the early part of the twentieth century, and today the correct Millerite understanding of “the daily” has been rejected by the theologians of Adventism. It has been rejected, in spite of Sister White clearly identifying that the Millerites were correct in identifying “the daily” as the satanic power of paganism. They rejected the truth of “the daily” not only in contradiction of her inspired endorsement that the Millerites understanding was correct, but also in direct contradiction of her straightly identifying that the false doctrine that teaches that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry was delivered by “angels that were expelled from heaven!”

Daniel kitabındaki "the daily" konusu, yirminci yüzyılın başlarında Adventizmin dinden sapmış Protestanlığın metodolojisine geri dönüşünün bir sembolü haline geldi ve bugün Adventizmin ilahiyatçıları "the daily"e ilişkin doğru Millerci anlayışı reddetmiştir. Kardeş White'ın Millercilerin "the daily"i putperestliğin şeytani gücü olarak tanımlamakta haklı olduklarını açıkça belirtmesine karşın, bu reddedilmiştir. Onlar, yalnızca Millercilerin anlayışının doğru olduğuna dair onun ilhamla verilmiş onayına aykırı olarak değil, aynı zamanda "the daily"nin Mesih'in mabetteki hizmetini temsil ettiğini öğreten sahte doktrinin "gökten kovulan melekler!" tarafından getirildiğini açıkça belirtmesine de doğrudan aykırı şekilde "the daily" gerçeğini reddettiler.

> “And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven.” Manuscript Releases, volume 20, 17.

> "Ve zihni düşmanın etkisi altında bulunan Kardeş Daniells de oradaydı; senin zihnin ve İhtiyar Prescott’un zihni de gökten kovulan meleklerin etkisi altındaydı." El Yazmaları Yayınları, cilt 20, 17.

Her profound rejection of what Adventism now uses as one of its “dishes of fables” was so severe, because Daniells and Prescott took a symbol of satanic power (paganism) and assigned that symbol to Christ’s (His sanctuary ministry). This makes eight doctrinal tests.

Onun, Adventizmin artık “masal tabakları”ndan biri olarak kullandığı şeye yönelik derin reddi o kadar sertti; çünkü Daniells ve Prescott şeytani gücün bir sembolünü (paganizm) alıp bu sembolü Mesih’in (O’nun tapınak hizmetine) atfettiler. Bu, sekiz doktrinsel sınama oluşturur.

The ninth test in the history leading to 1863 is the production of the second table of Habakkuk in 1850. The 1843 pioneer chart was produced in 1842, and is only called the 1843 chart because it predicted Christ’s return in 1843. The command to produce a second table of Habakkuk was given to Sister White in 1850. The production of Habakkuk’s two tables link the history of the first and second angels to the history of the third. In her grandson’s biography of her life and work, he provides an overview of the events that led to the production of the 1850 chart. He does so by selecting relevant comments of Sister White and adds his commentary in the overview.

1863’e uzanan tarihsel süreçteki dokuzuncu sınama, 1850’de Habakkuk’un ikinci tablosunun hazırlanmasıdır. 1843 öncü tablosu 1842’de hazırlanmıştı ve yalnızca 1843’te Mesih’in dönüşünü öngördüğü için 1843 tablosu olarak adlandırılır. Habakkuk’un ikinci bir tablosunun hazırlanması için talimat 1850’de Kardeş White’a verildi. Habakkuk’un iki tablosunun hazırlanması, birinci ve ikinci meleklerin tarihini üçüncünün tarihine bağlar. Torunu, onun yaşamı ve çalışmalarıyla ilgili biyografisinde, 1850 tablosunun hazırlanmasına yol açan olayların bir özetini sunar. Bunu, Kardeş White’ın ilgili yorumlarını seçerek ve özete kendi yorumunu ekleyerek yapar.

> “On our return to Brother Nichols’ the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables and it would cause many to decide for the truth by the third angel’s message, with the two former being made plain upon tables.—Letter 28, 1850.

> "Kardeş Nichols'a döndüğümüzde Rab bana bir görüm verdi ve hakikatin tablolar üzerinde açıkça ortaya konulması gerektiğini ve önceki ikisi tablolar üzerinde açıkça ortaya konularak üçüncü meleğin mesajı aracılığıyla birçok kişinin hakikatten yana karar vereceğini gösterdi.-Mektup 28, 1850."

> “In this vision she was also shown that which would give James White courage to continue publishing:

> Bu görümde ona, James White’a yayımlamaya devam etmesi için cesaret verecek olan şey de gösterildi:

> “I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them containing present truth to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind. And that the paper would go where the messengers could not go.—Ibid.

> Ben ayrıca, elçilerin gitmesi kadar gazetenin basılmasının da gerekli olduğunu gördüm; çünkü elçilerin, yanlarında taşıyabilecekleri ve işitenlerin ellerine verebilecekleri, şimdiki hakikati içeren bir gazeteye ihtiyaçları vardır; böylece hakikat zihinden silinmeyecekti. Ve gazete, elçilerin gidemediği yerlere gidecekti.-Ibid.

> “Work on the new chart was begun at once, and opportunity was given to tell the brethren about it in the issue of Present Truth that James got out the next month:

> Yeni çizelge üzerindeki çalışmalara hemen başlandı ve kardeşlere bunu anlatmak için James'in ertesi ay çıkardığı Present Truth'un sayısında fırsat verildi:

> “The Chart. A chronological chart of the visions of Daniel and John, calculated to illustrate clearly the present truth, is now being lithographed under the care of Brother Otis Nichols, of Dorchester, Massachusetts. Those who teach the present truth will be greatly aided by it. Further notice of the chart will be given hereafter.—Present Truth, November, 1850.

> Çizelge. Daniel ve Yuhanna’nın görülerini içeren ve şimdiki hakikati açıkça ortaya koymak üzere tasarlanmış kronolojik bir çizelge, şu anda Massachusetts eyaletinin Dorchester kentinden Kardeş Otis Nichols’ın gözetiminde taşbaskı tekniğiyle basılmaktadır. Şimdiki hakikati öğretenlere büyük ölçüde yardımcı olacaktır. Çizelge hakkında ileride daha fazla duyuru yapılacaktır. - Present Truth, Kasım 1850.

> “By late January, 1851, the chart was ready and advertised for $2. James White was much pleased with it and offered it free to ‘those whom God has called to give the message of the third angel’ (Review and Herald, January, 1851). Some generous donations had helped meet the expense of publication.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.

> 1851 yılı Ocak ayının sonlarına doğru, çizelge hazırdı ve 2 dolara ilan edildi. James White bundan çok memnun oldu ve onu "Tanrı'nın üçüncü meleğin mesajını iletmek üzere çağırdığı kimselere" ücretsiz sundu (Review and Herald, Ocak 1851). Bazı cömert bağışlar basım masraflarının karşılanmasına yardımcı olmuştu. Arthur White, Ellen G. White: Erken Yıllar, cilt 1, 185.

Speaking of the 1843 chart Sister White recorded that it had been directed by God.

Sister White, 1843 çizelgesinden söz ederken, onun Tanrı tarafından yönlendirildiğini kaydetti.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> "Rab bana 1843 çizelgesinin onun eliyle yönlendirildiğini, hiçbir bölümünün değiştirilmemesi gerektiğini ve rakamların onun istediği gibi olduğunu gösterdi. Onun eli üzerindeydi ve bazı rakamlardaki bir hatayı gizledi; eli kaldırılıncaya kadar kimse bunu göremedi." Review and Herald, 1 Kasım 1850.

When recording the light associated with the command to produce another chart in 1850, she provided the same divine endorsement of the 1850 chart as was given concerning the 1843 chart, while also identifying that other charts that were then being produced were not acceptable to the Lord. The command to produce a new chart was incorporated with a command to print a new publication.

1850’de başka bir tablo hazırlama emrine eşlik eden ışığı kayda geçirirken, 1843 tablosu hakkında verilmiş olanla aynı ilahî onayın 1850 tablosu için de geçerli olduğunu ifade etti; ayrıca o sırada hazırlanmakta olan diğer tabloların Rab tarafından kabul edilmediğini belirtti. Yeni bir tablo hazırlama emri, yeni bir yayın basma emriyle birlikte verilmişti.

> “I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.

> Çizelge hazırlama işinin bütünüyle yanlış olduğunu gördüm. Bu iş Kardeş Rhodes ile başlamış ve Kardeş Case tarafından devam ettirilmişti. Çizelgeler hazırlamak ve melekleri ve görkemli İsa’yı temsil eden kaba saba, iğrenç tasvirler yapmak için kaynaklar harcandı. Böyle şeylerin Tanrı’nın hoşuna gitmediğini gördüm. Kardeş Nichols’ın çizelgeyi yayımlamasında Tanrı’nın işin içinde olduğunu gördüm. Kutsal Kitap’ta bu çizelgeye ilişkin bir peygamberlik bulunduğunu gördüm; ve eğer bu çizelge Tanrı’nın halkı için hazırlanmışsa, birine yeterliyse diğerine de yeterlidir; ve eğer birinin daha büyük ölçekte çizilmiş yeni bir çizelgeye ihtiyacı varsa, herkesin de buna aynı ölçüde ihtiyacı vardır.

> “I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting.

> Başka bir pano istemesine neden olanın Kardeş Case’de huzursuz, tedirgin, tatminsiz ve nankör bir duygu olduğunu gördüm. Bu boyalı panoların cemaat üzerinde kötü bir etkisi olduğunu gördüm. Toplantıda hafif, kof ve alaycı bir ruhun hâkim olmasına neden oluyordu.

> “I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation. There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case’s mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.

> Tanrı'nın buyurduğu levhaların, bir açıklama olmaksızın bile zihinde olumlu bir etki bıraktığını gördüm. Levhalardaki melek tasvirlerinde latif, güzel ve semavi bir şey var. Zihin neredeyse fark edilmeden Tanrı'ya ve cennete yönlendiriliyor. Ama ortaya konulan diğer levhalar zihni tiksindiriyor ve zihnin cennetten çok yeryüzü üzerinde oyalanmasına neden oluyor. Melekleri temsil eden görüntüler, göksel varlıklardan çok iblislere benziyor. Levhaların günlerce ve haftalarca Kardeş Case'in zihnini meşgul ettiğini gördüm; oysa onun Tanrı'dan semavi bilgelik araması ve Ruh'un lütuflarında ve hakikatin bilgisinde büyüyüp ilerlemesi gerekiyordu.

> “I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> Şemeleri çıkarmakta heba edilen kaynaklar, kardeşlerin önünde gerçeği açıkça ortaya koymak için risaleler vb. yayımlamaya harcansaydı, bunun çok hayır getireceğini ve canları kurtaracağını gördüm. Şema yapma işinin hummâ gibi yayıldığını gördüm. El Yazmaları Yayınları, sayı 13, 359; 1853.

She plainly states that “God was in the publishment of the [1850] chart by Brother Nichols,” and that there was “a prophecy [Habakkuk two] of this chart in the Bible.” She also identified that “the charts” [plural; 1843 and 1850] that were “ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation.” Habakkuk two commanded the Millerites to make the vision plain upon tables, (in the plural), that he that read the two charts could run to and fro in God’s Word. The divine charts needed no added explanations, as was the case with Uriah Smith’s 1863 counterfeit chart.

O, 'Kardeş Nichols’ın [1850] tablosunun yayımlanmasında Tanrı’nın bulunduğunu' ve 'Kutsal Kitap’ta bu tabloya dair [Habakkuk iki] bir peygamberlik olduğunu' açıkça ifade eder. Ayrıca, 'tabloların' [çoğul; 1843 ve 1850] 'Tanrı tarafından buyurulduğunu ve açıklama olmaksızın bile zihinde olumlu bir etki bıraktığını' da belirtir. Habakkuk iki, Milleritlere görümü tablolar üzerinde apaçık kılmalarını, (çoğul olarak), böylece iki tabloyu okuyan kişinin Tanrı’nın Sözü’nde gidip gelebilmesini emretti. İlahi tabloların ek açıklamalara ihtiyacı yoktu; oysa Uriah Smith’in 1863 tarihli sahte tablosu buna ihtiyaç duyuyordu.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Rab bana yanıt verdi ve şöyle dedi: Görümü yaz, onu levhalar üzerine açıkça yaz ki onu okuyan koşsun. Habakkuk 2:2.

The tenth test is the focus of this article. With the ten tests referenced by Moses in Numbers chapter fourteen the Hebrew scholars and other theologians produce a variation of guesses at which events in the history from the Red Sea deliverance to the rebellion of the ten spies might represent. The rebellion of that history provides a few variations to choose from, but it is certain the tenth test marks the beginning of forty years of death by attrition in the wilderness until all the rebels that were of the age of accountability were dead.

Onuncu sınama bu makalenin odak noktasıdır. Musa'nın Sayılar kitabının on dördüncü bölümünde atıfta bulunduğu on sınamaya dayanarak, İbrani bilginler ve diğer ilahiyatçılar, Kızıldeniz'den kurtuluş olayından on casusun isyanına kadar uzanan tarih içindeki hangi olayların bunları temsil etmiş olabileceğine dair çeşitli tahminler ileri sürerler. Söz konusu tarihteki isyan, seçilebilecek birkaç farklı seçenek sunar; ancak kesindir ki onuncu sınama, çölde kırk yıl sürecek ve sorumluluk çağına ermiş bütün isyancılar ölünceye dek devam edecek yavaş yavaş tükenerek ölme sürecinin başlangıcını işaret eder.

In like manner some may protest over my selection of these ten doctrinal tests, for there may be variations that seem better than what I am here setting forth. That being said, the tenth and final test is as clear as was the rebellion of the ten spies. It was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six. There are several prophetic proofs to uphold this identification.

Benzer biçimde, bu on doktrinsel sınamayı seçişime bazıları itiraz edebilir; çünkü burada ortaya koyduğumdan daha iyi görünen alternatifler olabilir. Bununla birlikte, onuncu ve son sınama, on casusun isyanı kadar açıktır. Bu, Levililer'in yirmi altıncı bölümündeki yedi vaktin reddedilmesiydi. Bu tespiti destekleyen birkaç peygamberlik kanıtı vardır.

In the next article we will begin to identify those prophetic witnesses that uphold the identification that the seven times of Leviticus twenty-six is the tenth and final failure of Laodicean Adventism.

Bir sonraki makalede, Levililer 26’daki yedi zamanın Laodikya Adventizmi’nin onuncu ve son başarısızlığı olduğuna ilişkin tespiti destekleyen peygamberlik tanıklarını belirlemeye başlayacağız.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No aftersuppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.

> Tanrı’nın kudreti neyin hakikat olduğuna tanıklık ettiğinde, o hakikat ebediyen hakikat olarak kalmalıdır. Tanrı’nın verdiği ışığa aykırı, sonradan ileri sürülen varsayımlara itibar edilmemelidir. İnsanlar, kendilerine göre hakikat olan ama hakikat olmayan Kutsal Yazılar yorumlarıyla ortaya çıkacaklardır. Bu zaman için olan hakikati, Tanrı imanımızın temeli olarak bize vermiştir. Hakikatin ne olduğunu bize bizzat Kendisi öğretmiştir. Biri ortaya çıkacak, sonra bir başkası, Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nun gösterisiyle vermiş olduğu ışığa aykırı yeni bir ışıkla.

> “A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard-bearers who have fallen in death, are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> Bu gerçeğin tesisi sırasında edinilen deneyimden geçmiş olanlardan birkaçı hâlâ hayatta. Tanrı, tıpkı elçi Yuhanna’nın yaşamının sonuna dek yaptığı gibi, içinden geçtikleri bu deneyimi ömürlerinin sonuna kadar tekrar tekrar anlatsınlar diye lütfuyla onların yaşamlarını bağışladı. Ve yaşamını yitirmiş olan bayraktarlar, yazılarının yeniden basılması aracılığıyla konuşacaklardır. Bana, seslerinin bu yolla duyulması gerektiği bildirildi. Bu zaman için gerçeği neyin oluşturduğuna ilişkin tanıklıklarını sunacaklardır.

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.” Selected Messages, book 1, 161.

> "İmanımızın özel noktalarına aykırı bir mesajla gelenlerin sözlerini kabul etmemeliyiz. Kutsal Yazılardan bir yığın metni bir araya toplar ve ileri sürdükleri teorilerin etrafına kanıt olarak yığarlar. Bu, son elli yıl boyunca tekrar tekrar yapıldı. Ve Kutsal Yazılar Tanrı’nın sözü olup saygı duyulması gerekse de, onların uygulanışı, eğer böyle bir uygulama Tanrı’nın bu elli yıl boyunca ayakta tuttuğu temeli oluşturan sütunlardan birini yerinden oynatıyorsa, büyük bir hatadır. Böylesi bir uygulama yapan kişi, Tanrı’nın halkına geçmişte gelen mesajlara güç ve kuvvet veren Kutsal Ruh’un harika tezahürünü bilmez." Seçme Mesajlar, 1. kitap, 161.

Back to Articles