Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Five

Daniel Kitabı - Numara Kırk Beş

The Symbolic Transformation: Unraveling the Mystery of the Daily in the Book of Daniel

Sembolik Dönüşüm: Daniel Kitabı'ndaki Günlük'ün Gizemini Çözmek

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word

The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.

Daniel kitabındaki “günlük”, William Miller tarafından putperest Roma’nın ya da putperestliğin bir simgesi olarak kabul edilmişti, ancak son günlerde William Miller’ın temel hakikatlerinin reddedilmesinin simgesidir. Bu, 1863’te, Miller’in Musa’nın Levililer yirmi altıda geçen “yedi kez” ifadesine ilişkin anlayışının reddedilmesiyle başlayan bir isyanın sonunu temsil eder. Adventizm “günlük”ün putperestlik olarak doğru tanımlanmasını reddettiğinde, Şeytan’ın simgesini Mesih’in simgesine çevirdi. Yeşaya bunun işleri altüst etmek olduğunu belirtir. “Günlük”ün reddi 1930’larda (Adventizmin üçüncü kuşağı) yerleştirildi, ancak 1901’den beri (Adventizmin ikinci kuşağı) bir tartışma konusuydu. Eski İsrail’de olduğu gibi, gerçeğin aşamalı olarak reddi, affedilemez günahın unsurlarını içeren bir yanılgının kabulüne yol açtı.

The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.

Bahane arayan Yahudiler için bağışlanmaz günah, Mesih’in yapmış olduğu işleri Şeytan’ın işleri olarak nitelendirdikleri zaman tezahür etti. Kadim İsrail, modern İsrail’in en önde gelen simgesidir ve modern İsrail de aynı şeyi, yalnız tersinden, yaptı. Şeytan’ın işlerini (putperestlik) aldılar ve bu işleri Mesih’e atfettiler. Kadim İsrail’in isyanı, Şeytan’ı kralları olarak seçmelerini de kapsar.

> When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.

> Pilatus bu sözü işitince, İsa’yı dışarı çıkardı ve Döşeme denilen yerde yargı kürsüsüne oturdu; İbranice ise Gabbatha. Fısıh’ın hazırlık günüydü ve yaklaşık altıncı saat sıralarıydı. Pilatus Yahudilere, “İşte Kralınız!” dedi. Ama onlar, “Götürün onu, götürün onu, çarmıha gerin onu!” diye bağırdılar. Pilatus onlara, “Kralınızı mı çarmıha gereyim?” dedi. Başrahipler, “Sezar’dan başka kralımız yok,” diye cevap verdiler. Bunun üzerine onu çarmıha gerilmek üzere onlara teslim etti. Onlar da İsa’yı aldılar ve götürdüler. Yuhanna 19:13-16.

Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.

Pilatus, putperest Roma’nın temsilcisiydi ve Sister White, Vahiy kitabının on ikinci bölümünde gökten atılan ejderhanın Şeytan olduğunu ifade eder; ancak ikincil bir anlamda ejderha aynı zamanda putperest Roma’dır. Bu nedenle ejderha “the daily” ile simgelenir. Eski İsrail’in isyanının sonu, alenen “Sezar’dan başka kralımız yok” diye ilan ettikleri andı; bu, krallarının tebaası olduklarını kamuya açık biçimde beyan etmeleriydi ve onların kralı Şeytan’dı. Kral olarak Tanrı’ya karşı o isyan, peygamber Samuel’in günlerinde başladı; diğer uluslar gibi olabilmek için Tanrı’yı kralları olarak reddedip kendilerine insan bir kral verilmesini talep ettiklerinde.

> Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.

> Sonra İsrail’in bütün ihtiyarları bir araya toplanıp Rama’daki Samuel’in yanına geldiler ve ona dediler ki: “Bak, sen yaşlandın; oğulların da senin yollarında yürümüyor. Şimdi bütün uluslar gibi bizi yargılayacak bir kral ata.” Ama “Bize yargıçlık edecek bir kral ver” demeleri Samuel’in hoşuna gitmedi. Samuel Rab’be dua etti. Rab de Samuel’e şöyle dedi: “Halkın sana söyledikleri her şeyde seslerine kulak ver; çünkü reddettikleri sen değilsin, üzerlerinde kral olmamam için reddettikleri benim. Mısır’dan onları çıkardığım günden bugüne dek yaptıkları bütün işlere göre—beni bırakıp başka ilahlara hizmet ettikleri gibi—şimdi de sana aynısını yapıyorlar.” 1. Samuel 8:4-8.

Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.

Eski İsrail, Tanrı’yı reddettiklerini ya da dünyevi bir kral arzularının, Mesih’i çarmıha gerip Şeytan’ı kralları olarak seçecekleri noktaya kadar ilerleyeceğini asla fark etmedi. Tanrı’yı reddetmiş olmalarına rağmen hâlâ seçilmiş halk oldukları yolundaki, kendini haklı gören fikirleri yüzünden isyanları gözlerinden gizlenmişti; çünkü sonuçta şöyle düşünüyorlardı: Tanrı, Samuel’den sonra bile kutsal peygamberlik hizmetini sürdürüyordu.

They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.

Tanrı’nın peygamberlerinin varlığının kendilerinin Tanrı’nın seçilmiş halkı olduğunu kanıtladığına inanarak, peygamberlerin peygamberlik hizmetini yanlış yorumladılar. Tanrı’dan uzak olduklarını ve peygamberlerin onları yeniden Tanrı’ya döndürmeye çalıştıklarını görmediler; çünkü peygamberlerin faaliyetlerini Tanrı’nın rehberliğinin kanıtı olarak yorumladılar. Bu durum, kendilerine gönderilen peygamber mesajlarının tümünü sürekli olarak reddetmelerine rağmen böyleydi. Aynı aldanış 1863’te Adventizm’i de etkisi altına aldı.

Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.

Adventizm, William Miller’ın hizmetiyle bir araya getirilen hareketi reddetti ve İlyas (William Miller) tarafından iletilen "yedi kez" konulu Musa’nın mesajını reddettikleri aynı yıl, yasal olarak tescil edilmiş bir kilise olmayı seçti. Aynı yıl, artık okunamayan ve onu açıklamak için bir el ilanı gerektiğinden Habakkuk 2:3 uyarınca artık "konuşamayan" sahte bir peygamberlik tablosu ürettiler. Habakkuk’un tabloları oldukları gibi okunabiliyordu ve bu nedenle "konuşabiliyorlardı".

Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.

Adventizm, 1863’te aldıkları kararla ilgili herhangi bir özeleştiri yapmayı reddetti; çünkü nasıl olsa aralarında, Vahiy kitabında tanımlanan ve Peygamberlik Ruhu’na sahip artakalan halk olduklarını kanıtlayan bir kadın peygamber vardı. Eski İsrail’inkiyle aynı ruhu ve tutumu sergilediler ve Miller tarafından keşfedilen ilk mücevherin reddiyle başlayan isyan, nihayetinde Miller’ın “the daily” mücevherine ilişkin tanımlamasını da reddetmelerine yol açtı.

Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.

Modern İsrail, "the daily"nin putperest Roma'nın bir sembolü olduğu (ki putperest Roma da Şeytan'ın bir sembolüdür) yönündeki Miller'ın anlayışını reddetti ve "the daily"nin Mesih'in bir sembolü olduğunu iddia etti. Başka bir deyişle, modern İsrail, şeytani bir sembolü Mesih'in sembolü olarak kabul etmeyi seçti. Tıpkı eski İsrail'in, Şeytan'ın bir sembolü olan putperest Roma'nın temsilcisi Sezar'dan başka kralları olmadığını ilan etmesi gibi.

In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.

Peygamberlik uygulaması açısından, o tercih, modern İsrail’in Ulai Nehriyle temsil edilen ve Millerit tarihinde bilginin artışını teşkil eden Daniel’in yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerini yeniden tanımlamasını gerektiriyordu. Sekizinci bölüm “günlük”e doğrudan üç kez atıfta bulunduğu için, modern İsrail bu bölümleri değiştirmeye zorlanacaktı.

Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.

Ulai Nehri’ndeki görümün mührünün açıldığı tarihin dayatmasıyla, Milleritler, Mesih geri dönüp Daniel kitabının ikinci bölümünde tasvir edildiği gibi ebedî krallığını kurmadan önce başka hiçbir yeryüzü krallığı göremiyorlardı. Bu nedenle Roma’nın dördüncü krallığını iki yönü olan tek bir krallık olarak ele aldılar. Bu iki yön, Daniel kitabının yedinci ve sekizinci bölümlerinde doğrudan temsil edilmiştir. Daniel, sekizinci bölümde aldığı görümün, yedinci bölümdeki görümle bağlantı içinde anlaşılması gerektiğini belirtir.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.

> Kral Belshazzar’ın saltanatının üçüncü yılında, başlangıçta bana görünenin ardından, bana, ben Daniel’e, bir görüm göründü. Daniel 8:1.

The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.

Daniel’e "ilk başta" "görünen" görü, yedinci bölümdeki görü idi.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> Babil Kralı Belşassar’ın krallığının birinci yılında Daniel bir rüya gördü ve yatağında zihninde görüler gördü; sonra rüyayı yazdı ve olayların özetini anlattı. Daniel 7:1.

The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.

İki görüm, Kutsal Kitap peygamberliğinde sözü edilen ve Daniel’in ikinci bölümünde ilk kez temsil edilen krallıkların iki yönünü ortaya koyar. Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma olmak üzere dört krallık, yedinci bölümde ve ardından sekizinci bölümde yeniden ele alındı; ancak bu kez dört krallığın siyasal unsurlarıyla dinsel unsurları arasında bir ayrım yapıldı. Daniel’in yedinci bölümünde krallıklar yırtıcı hayvanlarla temsil edilirken, sekizinci bölümde aynı krallıklar tapınak hizmetlerinde kullanılan kurbanlık hayvanlarla sunulur. Daniel, yedinci bölümdeki görümü anlamak istedi ve bunu açıklamak için Cebrail yanına geldi.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.

> Ben, Daniel, bedenimin içindeki ruhumda kederlendim ve başımdaki görümler beni kaygılandırdı. Yanımda duranlardan birine yaklaştım ve ona bütün bunların gerçeğini sordum. O da bana anlattı ve bunların yorumunu bildirdi. Şu dört büyük canavar, yeryüzünden çıkacak dört kraldır. Ama Yüceler Yücesi'nin kutsalları krallığı alacak ve krallığa sonsuzlara dek sahip olacaklardır. Daniel 7:15-18.

Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.

Daniel’e, dört canavarın, Tanrı’nın ebedî krallığı kurulana kadar var olacak dört yeryüzü krallığı olduğu bildirildi; bu, Daniel kitabının ikinci bölümüyle uyumluydu. Tanrı’nın ebedî krallığının gelişi öncesinde dört yeryüzü krallığı olacaktı; ikinci bölümde dağdan koparılan ve bütün yeryüzünü dolduran taşın temsil ettiği gibi.

Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Bayan White, Vahiy’nin on üçüncü bölümündeki yeryüzünden çıkan canavarı ele alırken, o dört krallığın Millerci anlayışını Millerci anlayışın çok ötesine taşıdı.

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.

> Bu noktada başka bir sembol daha tanıtılır. Peygamber şöyle der: “Yerden çıkan başka bir canavar gördüm; kuzu gibi iki boynuzu vardı.” 11. ayet. Bu canavarın hem görünüşü hem de ortaya çıkış biçimi, temsil ettiği ulusun önceki sembollerde sunulanlardan farklı olduğunu gösterir. Dünyaya hükmeden büyük krallıklar, peygamber Daniel’e, “göğün dört rüzgârının büyük deniz üzerinde çarpıştığı” sırada yükselen yırtıcı canavarlar olarak sunuldu. Daniel 7:2. Vahiy on yedide bir melek, suların “halkları, kalabalıkları, ulusları ve dilleri” temsil ettiğini açıkladı. Vahiy 17:15. Rüzgârlar çatışmanın bir simgesidir. Göğün dört rüzgârının büyük deniz üzerinde çarpışması, krallıkların güce eriştiği fetih ve devrimlerin korkunç sahnelerini temsil eder. Büyük Mücadele, 439.

The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.

Canavarlar, krallıklar iktidara yükselirken gerçekleştirilen fetihlerin sembolleridir. Yırtıcı bir hayvan, peygamberî olarak bir krallığın siyasal, ekonomik ve askerî gücünü temsil eder. Daniel kitabının ikinci ve yedinci bölümlerinde temsil edilen aynı krallıklar, sekizinci bölümde de temsil edilmektedir; ancak orada hepsi Tanrı’nın tapınağından türetilen unsurlarla ilişkilendirilmiştir ve böylece krallıkların dinî unsurunu temsil ederler; zira hepsinde kilise ile devlet birleşmişti.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.

> Kral Belşatsar’ın krallığının üçüncü yılında, ilkin bana görünen görümden sonra, bana—bana, Daniel’e—bir görüm daha göründü. Görümde gördüm; ve gördüğümde, Elam ilinde bulunan Şuşan’daki saraydaydım; yine görümde, Ulai ırmağının kıyısındaydım. Sonra gözlerimi kaldırıp baktım; işte, ırmağın önünde iki boynuzlu bir koç duruyordu; iki boynuzu da uzundu; ama biri ötekinden daha uzundu ve daha uzun olanı en son çıkmıştı. Koçun batıya, kuzeye ve güneye doğru iterek ilerlediğini gördüm; öyle ki hiçbir hayvan onun karşısında duramıyordu, elinden kurtarabilecek kimse de yoktu; ama dilediğini yaptı ve büyüdü. Ben bunu düşünürken, işte, batıdan, bütün yeryüzü üzerinde gelen bir teke çıkageldi; yere bile basmıyordu. Tekenin gözlerinin arasında belirgin bir boynuz vardı. Irmağın önünde durduğunu gördüğüm iki boynuzlu koça geldi ve gücünün öfkesiyle onun üzerine atıldı. Koça iyice yaklaştığını gördüm; ona karşı öfkeyle doldu, koçu vurdu ve iki boynuzunu kırdı; koçun onun karşısında duracak gücü yoktu, onu yere yıktı ve üzerine basıp çiğnedi; koçu elinden kurtarabilecek kimse yoktu. Böylece teke çok büyüdü; ve güçlenmişken, büyük boynuz kırıldı; ve onun yerine göklerin dört rüzgârına doğru uzanan dört belirgin boynuz çıktı. Daniel 8:1-8.

Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.

Sekizinci bölüm, Daniel’in o sırada Kutsal Kitap peygamberliğinin ilk krallığının (Babil) tarihî döneminde yaşadığını teyit etmesiyle başlar; ancak görümü Babil’i temsil edecek herhangi bir sembol tanımlamaz, çünkü ikinci yeryüzü krallığı olan Med-Persya’yı temsil eden koçla başlar. Babil’e ait bir sembolün yokluğu kasıtlıdır; zira Babil’in başlıca özelliği, Nebukadnezar’ın “yedi vakit” boyunca bir hayvan gibi yaşamasıyla temsil edildiği üzere, kaldırılan ve ardından yeniden ihya edilen bir krallığı temsil etmesidir. O “yedi vakit” sırasında ruhsal Babil’in bir unsuru (papalık) temsil edilir; çünkü papalık, ölümcül bir yara aldığı ve yetmiş sembolik yıl boyunca unutulduğu bir krallıktır. Daniel’in görümü “Kral Belşazzar’ın krallığının üçüncü yılında” aldığını belirtmesi, Babil’i ikinci krallık olan Med-Persya’dan önce gelen krallık olarak tanımlar; fakat aynı zamanda Babil’i, bir kralın günlerinde unutulan gizli ya da unutulmuş krallık olarak vurgular.

The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.

Sekizinci bölümdeki hayvanlar yırtıcı hayvanlar değildir; onlar tapınak hizmetinde kurbanlık hayvanlar olarak kullanılan hayvanlardır. Dördüncü krallık bir “küçük bir boynuz” olarak temsil edilir, bir hayvan olarak değil; fakat boynuzlar Tanrı’nın tapınağının bir parçasıydı, çünkü Tanrı’nın tapınağındaki sunakların tasarımının bir parçası olarak boynuzları vardı.

Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.

Daniel, peygamberlikte sözü edilen dört krallığı tapınak terimleriyle temsil etmekle kalmamış; bölümün anlatısı da Tanrı’nın tapınak hizmetinden doğrudan türetilmiş birkaç kelime içerir. Bölümdeki anlatı, tapınak hizmetinden alınmış İbranice kelimelerle sunulur; ayrıca tapınak hizmetinde bir sununun takdim edilmesi eylemi de bölümün yapısında yer alır. Daniel’in yedinci ve sekizinci bölümleri bilinçli olarak birbirine bağlamış olması, görmek isteyenlere şunu gösterir: yedinci bölüm Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıkların devlet politikasını, sekizinci bölüm ise bu krallıkların kilise politikasını tanımlamaktadır.

Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.

Adventizm, bu gerçeği şeytani masallarla örtbas etmeye zorlanmıştır; çünkü bu kabul, Miller’in mücevherlerinin tam da Tanrı’nın tasarladığı gibi olduklarını ortaya koymaktadır. Miller’in "the daily" anlayışını reddetmeleri, "Tanrı’nın hiçbir anlayışı yoktu" iddiası olarak sunulmaktadır; zira Tanrı (kutsal meleklerin hizmeti aracılığıyla) çerçeveyi Miller’a verdiğinde bunun doğru olmadığını ileri sürmektedirler.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Şüphesiz, her şeyi altüst edişiniz çömlekçinin kili gibi sayılacak; çünkü eser, onu yapan için, “Beni o yapmadı” der mi? Ya da şekillendirilmiş olan, onu şekillendiren için, “Onun anlayışı yok” der mi? Yeşaya 29:16.

The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.

Miller’in çerçevesi, onun tanıyıp kullandığı peygamberî yapıydı; ancak 1863’ten itibaren Adventizm, Miller’in rüyasının mücevherlerini örtbas etmek için dinden dönmüş Protestanlığın ve Katolikliğin teolojik uygulamalarına geri döndü. Adventizm, eseri ve aynı zamanda eserin Yapıcısını reddetmek için sahte bir çerçeveyi (çerçevelenen şeyi) kabul etti. Bunu yaparken, eserin Yapıcısının anlayışı olmadığını iddia ederler. O çerçevenin reddi, 1798’de mührü açılan bilgideki artışın reddiydi ve hâlâ da öyledir. Bilgideki artışı reddedenler, eseri ve eserin Yapıcısını reddederler ve Daniel’e göre onlar "kötüler"di.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Birçoğu arıtılacak, aklanacak ve sınanacaktır; fakat kötüler kötülük etmeye devam edeceklerdir; ve kötülerin hiçbiri anlamayacaktır; fakat bilgeler anlayacaktır. Daniel 12:10.

The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.

"Kötüler kötülük edecek", böylece hakikatin giderek artan reddini ortaya koyar. Kötülerin çerçeveyi reddetmesi Tanrı’yı reddetmektir; karşılığında Tanrı da, sahte bir çerçeve aracılığıyla gerçekleştirmeye kalkıştıkları bu reddiyeden ötürü kötüleri reddeder.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Halkım, bilgisizlikten ötürü mahvoluyor; çünkü sen bilgiyi reddettin, ben de seni reddedeceğim; bana artık kâhinlik etmeyesin diye. Madem ki Tanrın’ın yasasını unuttun, ben de senin çocuklarını unutacağım. Hoşea 4:6.

God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”

1844’ten 1863’e kadar Tanrı’nın “kâhinleri” olan Tanrı’nın halkı, William Miller’ın hizmeti aracılığıyla artırılan “bilgi”den yoksun oldukları için reddedildi. Hoşea kitabında altıncı ayetin bağlamını dikkate almak önemlidir; çünkü bu bağlam, “bilgi” olarak temsil edilen gerçeğe karşı giderek artan bir isyanı tanımlar.

> Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.

> Rab'bin sözünü işitin, ey İsrail oğulları; çünkü Rab, ülkenin sakinleriyle davası var; çünkü ülkede ne doğruluk, ne merhamet, ne de Tanrı bilgisi var. Yemin etmek, yalan söylemek, öldürmek, çalmak ve zina etmek; taşkınlık ediyorlar, kan üstüne kan dökülüyor. Bu yüzden ülke yas tutacak, içinde yaşayan herkes solup gidecek; kırın hayvanlarıyla, göğün kuşlarıyla birlikte; hatta denizin balıkları da ortadan kalkacak. Yine de kimse çekişmesin, kimse başkasını azarlamasın; çünkü senin halkın kâhinle çekişenler gibidir. Bu yüzden gündüz düşeceksin, geceleyin de peygamber seninle birlikte düşecek; anneni de yok edeceğim. Halkım bilgi yokluğundan yok oluyor; çünkü sen bilgiyi reddettin, ben de seni reddedeceğim ki bana kâhin olmayasın. Tanrının yasasını unuttuğun için, ben de çocuklarını unutacağım. Çoğaldıkça bana karşı günah işlediler; bu yüzden yüceliklerini utanca çevireceğim. Halkımın günahlarından besleniyorlar, kötülüklerine yüreklerini bağlıyorlar. Böylece halk nasılsa kâhin de öyle olacak; yolları yüzünden onları cezalandıracağım ve yaptıklarına göre karşılık vereceğim. Yiyecekler ama doymayacaklar; zina edecekler ama çoğalmayacaklar; çünkü Rab'be kulak vermeyi bıraktılar.

> Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.

> Fuhuş, şarap ve taze şarap yüreği alıp götürür. Halkım ağaç kütüklerinden öğüt ister, asaları onlara haber verir; çünkü fuhuş ruhu onları saptırdı ve Tanrılarından uzaklaşıp fuhşa saptılar. Dağların tepelerinde kurban keser, tepelerde, meşe, kavak ve karaağaçların altında, gölgeleri güzel olduğu için tütsü yakarlar; bu yüzden kızlarınız fuhuş yapacak, gelinleriniz zina edecek. Kızlarınız fuhuş yaptığında onları cezalandırmayacağım, gelinleriniz zina ettiğinde de cezalandırmayacağım; çünkü kendileri fahişelerle birlikte oluyor, fahişelerle kurban kesiyorlar; bu yüzden anlamayan halk düşecek. Sen, İsrail, fahişelik etsen de, Yahuda suç işlemesin; Gilgal’a gitmeyin, Bet-Aven’e çıkmayın; “Rab yaşıyor” diye ant içmeyin. İsrail geri kayan bir düve gibi kayıyor; şimdi Rab onları geniş bir yerde bir kuzu gibi besleyecek. Efrayim putlara bağlanmış; bırakın onu. İçkileri ekşimiş; sürekli fuhuş ediyorlar; önderleri utancı sever; “Verin!” derler. Rüzgâr onu kanatlarına sardı; kurbanları yüzünden utanca kapılacaklar. Hoşea 4:1-19.

The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.

Hoşea’nın uyarısı şudur: “Rab, ülkede ne doğruluk, ne merhamet, ne de Tanrı bilgisi bulunduğu için, ülkenin sakinleriyle bir davası vardır.” Adventizm, son günlerin Tanrı’nın halkıdır. Kir fırçalı adam Miller’in odasına girdiği gün, halk, kâhinler ve peygamberler de dahil olmak üzere Adventizmde “anlamayanlar düşecek”, çünkü onlar “putlara bağlanacaklar.” Putları, sahte bir çerçevenin içine örülmüş sahte öğretileridir.

The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.

Bilginin artışının reddiyle temsil edilen isyan, giderek tırmanan bir isyandır ve Miller'in odasından süpürülüp atılan sahte öğretilere bağlandıklarına dair hükmün verilmesiyle sınanma sürelerinin sona erdiği noktaya ulaşır. İsyanları, sürekli zina etmek olarak tasvir edilir. 1863'ten itibaren, sınanma süresi kapanana dek, Rab'bin ağzından kusuluncaya kadar sürekli isyan ederler.

The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.

Bilgiyi reddetme isyanı, onların “sürekli” zina etmeleriyle temsil edildi ve her ne kadar aynı İbranice kelime olmasa da, anlamı “sürekli” demek olan İbranice “tamid” kelimesiyle aynıdır ve bu, Daniel kitabında “günlük” olarak çevrilmiştir.

We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.

Bir sonraki makalede Kutsal Kitap peygamberliğinin dört krallığına dair incelememize devam edeceğiz.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> "Sonra 'Daily' ile ilgili olarak, 'kurban' kelimesinin insan bilgeliğiyle metne eklenmiş olduğunu ve metne ait olmadığını; ve Rab'bin bununla ilgili doğru görüşü yargı saati çağrısını verenlere verdiğini gördüm. 1844'ten önce birlik varken, neredeyse herkes 'Daily' konusundaki doğru görüşte birleşmişti; fakat 1844'ten beri, kargaşa içinde başka görüşler benimsendi ve karanlık ve kargaşa bunu izledi." Review and Herald, 1 Kasım 1850.

Back to Articles