Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty

Yoel Kitabı ve Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Sayı Kırk

Number Forty

Kırk Sayısı

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2026

Formats

PDF
Word

Peter was symbolically at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima and the ninth hour. According to Matthew and Mark, six days later, Peter, James and John were at the Mount of Transfiguration. Luke says eight days, between Panium and the Mount. From the gates of hell, at Caesarea Philippi to the death of the cross, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration. Three steps from Panium to the Sunday law. Caesarea at the beginning, the Mount in the middle, and Caesarea at the end. Hell at the beginning, death at the end, with God’s glory in the middle. An alpha rebellion represented by the gates of hell and an omega rebellion represented by the death of the Son of God.

Petrus, sembolik olarak, üçüncü saatte Sezariye Filipi’deydi; Sezariye Maritima’ya ve dokuzuncu saate doğru yol alıyordu. Matta ile Markos’a göre, altı gün sonra Petrus, Yakup ve Yuhanna Başkalaşım Dağı’ndaydılar. Luka ise Panium ile Dağ arasını sekiz gün olarak bildirir. Sezariye Filipi’deki cehennemin kapılarından, çarmıhın ölümüne; yol üzerinde Başkalaşım Dağı’nda bir durak ile. Panium’dan Pazar yasasına üç adım. Başta Sezariye, ortada Dağ, sonda yine Sezariye. Başta cehennem, sonda ölüm; ortada ise Tanrı’nın görkemi. Cehennemin kapılarıyla temsil edilen bir alfa isyanı ve Tanrı’nın Oğlu’nun ölümüyle temsil edilen bir omega isyanı.

Caesarea Philippi is the foundation, for it was there that Christ identified the Rock on which He would build His church. The Mount of Transfiguration is the second step, where the temple is finished and the capstone is placed. The third step of judgment at the cross followed after.

Sezariye Filipi temeldir; çünkü Mesih, kilisesini üzerine inşa edeceği kayayı orada işaret etti. Başkalaşım Dağı ikinci adımdır; burada mabet tamamlanır ve tepe taşı yerine konur. Ardından da çarmıhtaki yargının üçüncü adımı geldi.

> And he said unto them, Verily I say unto you, That there be some of them that stand here, which shall not taste of death, till they have seen the kingdom of God come with power. And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. And his raiment became shining, exceeding white as snow; so as no fuller on earth can white them. And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus.

> Ve onlara dedi: Doğrusu size derim ki, burada bulunanlardan bazıları, Tanrı’nın Egemenliğinin güçle geldiğini görmeden ölümü tatmayacaklardır. Altı gün sonra İsa, Petrus’u, Yakup’u ve Yuhanna’yı yanına aldı ve onları yalnız başlarına yüksek bir dağa çıkardı; onların önünde başkalaştı. Giysileri pırıl pırıl, kar gibi bembeyaz oldu; öyle ki, yeryüzünde hiçbir çamaşırcı onları böyle ağartamaz. Onlara İlyas ile Musa göründü; İsa ile konuşuyorlardı.

> And Peter answered and said to Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias.

> Petrus İsa’ya şöyle karşılık verdi: Rabbi, burada olmamız iyidir; üç çardak yapalım: biri senin için, biri Musa için, biri de İlyas için.

> For he wist not what to say; for they were sore afraid. And there was a cloud that overshadowed them: and a voice came out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him. And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves. And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead. And they kept that saying with themselves, questioning one with another what the rising from the dead should mean. Mark 9:1–10.

> Çünkü ne söyleyeceğini bilmiyordu; çünkü çok korkmuşlardı. Ve onları gölgeleyen bir bulut belirdi; buluttan, “Bu benim sevgili Oğlumdur; onu dinleyin” diyen bir ses geldi. Ve ansızın, etraflarına bakındıklarında, yanlarında yalnız İsa’dan başka kimseyi görmediler. Dağdan inerlerken, İnsanoğlu ölümden dirilene dek gördüklerini hiç kimseye söylememelerini onlara buyurdu. Onlar da bu sözü kendi aralarında saklı tuttular ve ölümden dirilmenin ne demek olduğunu birbirlerine sorup durdular. Markos 9:1-10.

At the mount, Peter proposes to erect a tabernacle for Moses, Christ and Elijah.

Dağda Petrus, Musa, Mesih ve İlyas için bir çardak kurmayı teklif eder.

> “Moses passed through death, but Michael came down and gave him life before his body had seen corruption. Satan tried to hold the body, claiming it as his; but Michael resurrected Moses and took him to heaven. Satan railed bitterly against God, denouncing Him as unjust in permitting his prey to be taken from him; but Christ did not rebuke His adversary, though it was through his temptation that the servant of God had fallen. He meekly referred him to His Father, saying, ‘The Lord rebuke thee.’

> Musa ölümden geçti, fakat Mikail indi ve bedeni çürümeyi görmeden önce ona yaşam verdi. Şeytan, kendisine ait olduğunu ileri sürerek bedeni elinde tutmaya çalıştı; fakat Mikail Musa’yı diriltti ve onu göğe götürdü. Şeytan, avının kendisinden alınmasına izin vermekle O’nu adaletsiz olmakla suçlayarak Tanrı’ya karşı şiddetle saldırdı; ama Mesih, Tanrı’nın kulunun onun ayartmasıyla düşmüş olmasına rağmen, düşmanını azarlamadı. Alçakgönüllülükle onu Babası’na havale ederek, 'Rab seni azarlasın' dedi.

> “Jesus had told His disciples that there were some standing with Him who should not taste of death till they should see the kingdom of God come with power. At the transfiguration this promise was fulfilled. The countenance of Jesus was there changed and shone like the sun. His raiment was white and glistening. Moses was present to represent those who will be raised from the dead at the second appearing of Jesus. And Elijah, who was translated without seeing death, represented those who will be changed to immortality at Christ’s second coming and will be translated to heaven without seeing death. The disciples beheld with astonishment and fear the excellent majesty of Jesus and the cloud that overshadowed them, and heard the voice of God in terrible majesty, saying, ‘This is My beloved Son; hear Him.’” Early Writings, 164.

> İsa, öğrencilerine, yanında duranlardan bazılarının Tanrı'nın Egemenliği'nin kudretle gelişini görmedikçe ölümü tatmayacaklarını söylemişti. Başkalaşımda bu vaat yerine getirildi. Orada İsa'nın çehresi değişti ve güneş gibi parladı. Giysileri bembeyaz ve parıldıyordu. İsa'nın ikinci gelişinde ölümden diriltilecek olanları temsil etmek üzere Musa oradaydı. Ve ölümü görmeden göğe alınmış olan İlyas, Mesih'in ikinci gelişinde ölümsüzlüğe dönüştürülecek ve ölümü görmeden göğe alınacak olanları temsil ediyordu. Öğrenciler, İsa'nın yüce görkemini ve onları gölgeleyen bulutu hayret ve korku içinde gördüler; ve "Bu Benim sevgili Oğlumdur; O'nu dinleyin" diyen, korku uyandıran yücelik içindeki Tanrı'nın sesini işittiler. Erken Yazılar, 164.

The Mount of Transfiguration identifies three tabernacles. The tabernacle of Moses at the beginning of ancient Israel, the tabernacle of Christ as represented by His incarnation and the tabernacle that is the one hundred and forty-four thousand as represented by Elijah. The one hundred and forty-four thousand are those who do not taste of death, until they see the Second Coming of Christ. The Mount is identifying the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand.

Başkalaşım Dağı üç çadırı işaret eder. Kadim İsrail’in başlangıcındaki Musa’nın çadırı, Mesih’in beden alışıyla temsil edilen çadır ve İlyas tarafından temsil edilen, yüz kırk dört bin olan çadır. Yüz kırk dört bin, Mesih’in İkinci Gelişini görünceye dek ölümü tatmayacak olanlardır. Başkalaşım Dağı, yüz kırk dört binin üzerine mührün vurulduğu anı işaret etmektedir.

The tabernacle of the one hundred and forty-four thousand is raised up in the antitypical feast of Tabernacles. The Mount identifies those who do not taste death, and sets forth three witnesses that when they see the glory of God in the mount, it is the antitypical feast of Tabernacles.

Yüz kırk dört binin çadırı, antitipik Çardaklar Bayramı’nda kurulur. Dağ, ölümü tatmayacak olanları belirler ve dağda Tanrı’nın yüceliğini gördüklerinde bunun antitipik Çardaklar Bayramı olduğunu beyan eden üç şahit ortaya koyar.

They are raised up as the tabernacle of Elijah, that began to be reared up in 2023, when both Moses and Elijah were resurrected. First the foundation was laid, that is the only foundation that can be laid, and that foundation is Christ, the corner and foundation stone. Then the capstone is placed, which represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand as represented at the Mount of Transfiguration. At the Mount Peter, James and John represent those who actually do not taste of death. Peter later recorded that the kingdom of priests is those who have tasted that the Lord is good, and who were a spiritual house. They tasted life, so they do not taste death.

Onlar, İlyas’ın çadırı olarak yükseltilirler. Bu çadır, Musa ile İlyas’ın her ikisinin de diriltildiği 2023 yılında kurulmaya başlamıştır. Önce temel atıldı; atılabilecek tek temel odur; o temel de, köşe taşı ve temel taşı olan Mesih’tir. Ardından baştaşı konur; bu, Başkalaşım Dağı’nda temsil edildiği üzere, yüz kırk dört binin mühürlenmesini temsil eder. Başkalaşım Dağı’nda Petrus, Yakup ve Yuhanna, gerçekten ölümü tatmayanları temsil eder. Petrus daha sonra, kâhinler krallığının, Rab’bin iyi olduğunu tatmış olanlardan ve ruhsal bir ev olanlardan ibaret olduğunu kaleme aldı. Onlar yaşamı tattılar; bu nedenle ölümü tatmazlar.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. 1 Peter 2:3–6.

> Eğer Rab'bin lütufkâr olduğunu tatmışsanız, O'na, insanlarca reddedilmiş olmakla birlikte Tanrı tarafından seçilmiş ve kıymetli olan diri taşa yaklaşarak, siz de, diri taşlar olarak, ruhsal bir ev, kutsal bir kâhinlik olarak, İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'ya makbul ruhsal kurbanlar sunmak için bina ediliyorsunuz. Bu nedenle Kutsal Yazı'da da şöyle denilmiştir: İşte, Siyon'a seçilmiş, kıymetli bir baş köşe taşı koyuyorum; ona iman eden mahcup olmayacaktır. 1. Petrus 2:3-6.

The word translated as “confounded” means “to be ashamed.” The remnant is represented by Peter, and their joy is contrasted with those who rejected the latter rain message. A key of the one hundred and forty-four thousand, for Peter was given the “keys” to the kingdom, is the “chief corner stone” that was laid in Sion. That stone is marvelous in the eyes of the righteous, and a stone of stumbling to the drunkards of Ephraim.

"Confounded" olarak çevrilen sözcük "utanmak" anlamına gelir. Artakalan topluluk Petrus tarafından temsil edilir ve onların sevinci, son yağmur mesajını reddedenlerle tezat oluşturur. Yüz kırk dört binin anahtarlarından biri (zira Petrus’a krallığın "anahtarları" verilmişti) Siyon’da konulan "başköşe taşı"dır. O taş doğruların gözünde harikadır ve Efrayim’in sarhoşlarına bir tökezleme taşıdır.

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. Psalms 118:22, 23.

> Yapıcıların reddettiği taş, köşenin baş taşı oldu. Bu Rab’bin işidir; gözümüzde harikadır. Mezmurlar 118:22, 23.

Jesus commented on these verses in the conclusion of the parable of the vineyard.

İsa, üzüm bağı meselinin sonuç kısmında bu ayetlere dair yorumda bulundu.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. But when they sought to lay hands on him, they feared the multitude, because they took him for a prophet. Matthew 21:42–46.

> İsa onlara şöyle dedi: “Kutsal Yazılar’da hiç okumadınız mı: Yapıcıların reddettiği taş, köşenin baş taşı oldu; bu Rab’bin işidir ve gözümüzde harikadır? Bunun için size diyorum ki, Tanrı’nın Egemenliği sizden alınacak ve meyvelerini veren bir ulusa verilecektir. Bu taşın üzerine düşen herkes kırılacak; ama o kimin üzerine düşerse, onu un ufak edecektir.” Başkâhinler ve Ferisiler O’nun benzetmelerini işitince, O’nun kendilerinden söz ettiğini anladılar. Onu yakalamak istedilerse de kalabalıktan korktular; çünkü halk Onu bir peygamber sayıyordu. Matta 21:42-46.

Whoever accepts the foundational message, shall be broken, for the Rock is Christ, and the work of the gospel is to humble the human into the dust.

Her kim temel bildiriyi kabul ederse, kırılacaktır; zira Kaya Mesih’tir ve Müjde’nin işi insanı toza kadar alçaltmaktır.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless.” Manuscript Releases, volume 20, 117.

> İmanla aklanma nedir? Bu, Tanrı’nın, insanın görkemini toza indirmesi ve insanın kendi kudretiyle kendisi için yapamayacağı şeyi onun için yapmasıdır. İnsanlar kendi hiçliklerini gördüklerinde, Mesih’in doğruluğuyla giyinmeye hazırlanırlar. Bütün gün boyunca Tanrı’yı övüp yüceltmeye başladıklarında, bakmakla aynı surete dönüştürülürler. Yeniden doğuş nedir? Bu, insana kendi gerçek tabiatının ne olduğunu, yani kendisinin kendi başına hiçbir değeri olmadığını açığa çıkarmaktır. Manuscript Releases, cilt 20, 117.

Whoever rejects the foundation stone is destroyed, as was the case with ancient Israel in fulfillment of Jesus’ application of the parable of the vineyard. The Jews rejected Christ, they also rejected Moses, for if they had believed Moses, they would have also believed Christ. They rejected God’s law, teaching for doctrine the commandments of men. Christ, Moses and the Law are all symbols of foundations, and Christ is the only foundation that can be laid, but Christ as the foundation is represented with many symbols. Moses and the Law are both illustrations of this fact. Christ is the only foundation, but this only means that the other foundations in His prophetic Word are simply symbols of some aspect of His character.

Temel taşını reddeden herkes yıkıma uğrar; nitekim İsa'nın bağ benzetmesini tatbik edişinin yerine gelmesinde görüldüğü gibi, kadim İsrail'de de böyle olmuştur. Yahudiler Mesih'i reddettiler; Musa'yı da reddettiler; çünkü Musa'ya iman etmiş olsalardı, Mesih'e de iman ederlerdi. Tanrı'nın Yasasını reddettiler; insanların buyruklarını öğreti diye öğrettiler. Mesih, Musa ve Yasa'nın hepsi temellere ilişkin sembollerdir; atılabilecek tek temel Mesih'tir; fakat temel olarak Mesih pek çok sembolle temsil edilir. Musa da Yasa da bu gerçeği örnekler. Mesih tek temeldir; ancak bu, O'nun peygamberlik Sözünde zikredilen diğer temellerin yalnızca O'nun karakterinin bazı yönlerinin sembollerinden ibaret olduğu anlamına gelir.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Çünkü atılmış olan temel dışında başka bir temeli hiç kimse atamaz; bu temel ise İsa Mesih'tir. 1. Korintliler 3:11.

Jesus is the Word, and as such the rules within His Word represent Himself. This is why Sister White records that the Ten Commandments are a transcript of Christ’s character. He is the First and the Last, and when represented in this fashion it identifies that Christ always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. As the Word, He is also “Truth,” and truth is a prophetic framework. He is the Lion of the tribe of Judah when He seals and unseals His Word. He is also the corner stone that becomes the cap stone. The corner stone is simply an illustration of Him as the foundation, or the first letter of the Hebrew word “truth.” The cap stone is the crowning work on the temple, and when aligned with the framework of truth, the cap stone is twenty-two times more powerful than the corner stone. What is marvelous in the eyes of those who have tasted that the Lord is good, is how the principles of the framework of truth aligned with the corner and cap stone identifies one of the prophetic keys that were given to Peter.

İsa Sözdür ve bu itibarla, Sözünün içindeki kaideler bizzat Kendisini temsil eder. Bu yüzden Sister White, On Emir’in Mesih’in karakterinin aslına uygun bir sureti olduğunu kayda geçirir. O İlk ve Son’dur; bu tarzda temsil edildiğinde, Mesih’in daima bir şeyin sonunu, o şeyin başlangıcıyla birlikte gözler önüne serdiğini gösterir. Söz olarak O aynı zamanda “Hakikat”tir ve hakikat peygamberî bir çerçevedir. Sözünü mühürleyip mühürlerini açtığında Yahuda oymağından Aslan’dır. O aynı zamanda taç taşına dönüşen köşe taşıdır. Köşe taşı, O’nun temel oluşunun yahut İbranice “hakikat” kelimesinin ilk harfinin basit bir tasviridir. Taç taşı tapınaktaki taçlandırıcı iştir ve hakikatin çerçevesiyle hizalandığında taç taşı, köşe taşından yirmi iki kat daha güçlüdür. Rabbin iyi olduğunu tatmış olanların gözünde hayranlık uyandıran şey, hakikat çerçevesinin köşe ve taç taşıyla uyum içindeki ilkelerinin, Petrus’a verilmiş peygamberî anahtarlardan birini nasıl belirlediğidir.

The alpha first letter is one, but the omega last letter is twenty-two. Miller’s jewels shine as the sun, but when the dirt brush man assembled the jewels, they were ten times brighter. The recognition that the end of a prophetic line is the same, but more powerful than the beginning of a prophetic lines is “marvelous.” It is an element of Christ’s character; it is one of the keys given to Peter to bind the one hundred and forty-four thousand.

Alfa ilk harftir, birdir; Omega ise son harftir, yirmi ikidir. Miller’in mücevherleri güneş gibi parlar; fakat toz fırçasını elinde tutan adam mücevherleri bir araya getirdiğinde, onlar on kat daha parlaktı. Peygamberî bir çizginin sonunun, başlangıcıyla aynı olmakla birlikte ondan daha güçlü olduğunun idraki “harikulade”dir. Bu, Mesih’in karakterinin bir unsurudur; yüz kırk dört bini bağlamak için Petrus’a verilen anahtarlardan biridir.

Peter’s “spiritual house” is the casket of William Miller’s dream and also Malachi’s storehouse of tithes and offerings. When the windows of heaven are opened; one class is cast out of the room, and the other class is cast into the casket and given the white linen uniforms of God’s triumphant church.

Petrus’un “manevî evi”, William Miller’in rüyasındaki sandıktır ve aynı zamanda Malaki’nin ondalıklar ve sunular ambarıdır. Göğün pencereleri açıldığında, bir zümre odadan dışarı atılır, diğer zümre ise sandığın içine atılır ve Tanrı’nın muzaffer kilisesinin beyaz keten üniformaları onlara verilir.

> “Solemnly and publicly the people of Judah had pledged themselves to obey the law of God. But when the influence of Ezra and Nehemiah was for a time withdrawn, there were many who departed from the Lord. Nehemiah had returned to Persia. During his absence from Jerusalem, evils crept in that threatened to pervert the nation. Idolaters not only gained a foothold in the city, but contaminated by their presence the very precincts of the temple. Through intermarriage, a friendship had been brought about between Eliashib the high priest and Tobiah the Ammonite, Israel’s bitter enemy. As a result of this unhallowed alliance, Eliashib had permitted Tobiah to occupy an apartment connected with the temple, which heretofore had been used as a storeroom for tithes and offerings of the people.

> Yahuda halkı Tanrı’nın yasasına itaat etmeyi resmen ve alenen taahhüt etmişti. Ne var ki, Ezra ile Nehemya’nın etkisi bir süre için çekilince, pek çok kişi Rab’den uzaklaştı. Nehemya Pers’e dönmüştü. Onun Yeruşalim’den yokluğu sırasında, ulusu yozlaştırmakla tehdit eden kötülükler sinsice sızdı. Putperestler yalnızca şehirde yer edinmekle kalmadılar, varlıklarıyla mabedin bizzat avlularını bile kirlettiler. Evlilikler yoluyla, Başkâhin Elyaşiv ile İsrail’in azılı düşmanı Ammonlu Tovya arasında bir dostluk kurulmuştu. Bu kutsal olmayan ittifakın bir sonucu olarak, Elyaşiv, Tovya’nın, o zamana dek halkın ondalıkları ve sunuları için ambar olarak kullanılan, mabede bitişik bir odayı kullanmasına izin vermişti.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> Ammonluların ve Moavlıların İsrail’e karşı sergiledikleri zalimlik ve hainlik nedeniyle Tanrı, Musa aracılığıyla onların ebediyen O’nun halkının topluluğundan uzak tutulmalarını bildirmişti. Bkz. Tesniye 23:3–6. Bu söze meydan okuyarak, başkâhin Tanrı’nın evinin odasında depolanmış sunuları dışarı attı; böylece men edilmiş bir kavmin bu temsilcisine yer açtı. Tanrı’ya, Tanrı’nın ve O’nun gerçeğinin düşmanı olan bu kişiye böyle bir ayrıcalık tanımaktan daha büyük bir saygısızlık gösterilemezdi.

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> Persya’dan döndüğünde Nehemya, küstahça bir kutsala saygısızlık yapıldığını öğrendi ve izinsiz gireni kovmak için derhal önlemler aldı. “Bu beni çok üzdü,” diyor; “bu yüzden Tobya’nın odadaki bütün ev eşyalarını dışarı attım. Sonra buyurdum ve odaları arındırdılar; oraya da Tanrı’nın Tapınağı’na ait kapları, tahıl sunusunu ve günnüğü yeniden getirdim.”

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.

> Tapınak yalnızca kutsallığı çiğnenmekle kalmamış, sunular da kötüye kullanılmıştı. Bu durum, halkın cömert bağışlarda bulunma isteğini kırmıştı. Gayret ve hararetlerini yitirmişlerdi ve ondalıklarını ödemeye isteksiz hâle gelmişlerdi. Rab'bin evinin hazine odaları yetersiz biçimde doldurulmuştu; tapınak hizmetinde görevli ezgicilerin ve diğerlerinin birçoğu, yeterli destek görmediklerinden, Tanrı'nın işini bırakıp başka yerde çalışmaya gitmişlerdi.

> “Nehemiah set to work to correct these abuses. He gathered together those who had left the service of the Lord’s house, ‘and set them in their place.’ This inspired the people with confidence, and all Judah brought ‘the tithe of the corn and the new wine and the oil.’ Men who ‘were counted faithful’ were made ‘treasurers over the treasuries,’ ‘and their office was to distribute unto their brethren.’” Prophets and Kings, 669, 670.

> "Nehemya bu suistimalleri düzeltmek için işe koyuldu. Rab'bin evinin hizmetinden ayrılmış olanları bir araya topladı ve 'onları yerlerine koydu.' Bu, halka güven verdi ve bütün Yahuda 'tahılın, yeni şarabın ve yağın ondalığını' getirdi. 'Sadık sayılan' adamlar 'hazine odaları üzerinde görevli haznedarlar' olarak atandılar, 've görevleri kardeşlerine dağıtmaktı.'" Peygamberler ve Krallar, 669, 670.

When Nehemiah “cast out Tobiah,” he was prefiguring Christ casting the money-changers out of the very same temple. It wasn’t simply the temple, but the very room in the temple where the tithes were stored. When Eliakim the Philadelphian replaced Shebna the Laodicean, Shebna was the treasurer that was cast into a far field.

Nehemya “Tovya’yı kovduğunda”, Mesih’in aynı tapınaktan para bozanları kovmasına önceden işaret ediyordu. Söz konusu olan yalnızca tapınak değildi; tapınakta ondalıkların saklandığı odanın bizzat kendisiydi. Filadelfyalı Elyakim, Laodikyalı Şebna’nın yerine geçtiğinde, Şebna uzak bir tarlaya atılan hazinedardı.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down.

> Orduların Rabbi Rab Tanrı şöyle diyor: Git, şu hazinedarın, evin başında olan Şebna’nın yanına ve söyle: ‘Burada neyin var? Burada kimin var ki, kendin için burada bir mezar oymuşsun, yüksekte kendine mezar oyan kişi gibi, kendisi için kayada bir mesken yontan gibi?’ İşte Rab seni kuvvetli bir esaretle alıp götürecek ve mutlaka seni sıkıca sarıp sarmalayacak. Seni şüphesiz şiddetle yuvarlayıp top gibi geniş bir ülkeye fırlatacak; orada öleceksin ve orada görkeminin savaş arabaları efendinin evinin utancı olacak. Ve ben seni mevkiinden uzaklaştıracağım, makamından da o seni aşağı indirecek.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open.

> Ve o gün, kulum Hilkiya oğlu Elyakim’i çağıracağım. Onu senin kaftanınla giydireceğim, kuşağınla onu güçlendireceğim ve senin idareni onun eline tevdi edeceğim; Yeruşalim’in sakinlerine ve Yahuda evine bir baba olacak. Davut’un evinin anahtarını onun omzuna koyacağım; o açacak ve hiç kimse kapatmayacak; o kapatacak ve hiç kimse açmayacak.

> And I will fasten him as a nail in a sure place; and he shall be for a glorious throne to his father’s house. And they shall hang upon him all the glory of his father’s house, the offspring and the issue, all vessels of small quantity, from the vessels of cups, even to all the vessels of flagons. In that day, saith the Lord of hosts, shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off: for the Lord hath spoken it. Isaiah 22:15–22.

> Onu emin bir yerde çivi gibi çakacağım; ve o, babasının evi için görkemli bir taht olacak. Ve onlar, babasının evinin bütün görkemini—zürriyetini ve torunlarını, az hacimli bütün kapları, kâselerden bütün testilere kadar—onun üzerine asacaklar. O gün, diyor Orduların Rab’bi, emin yerde çakılı olan çivi sökülecek, kesilecek ve düşecek; ve üzerindeki yük kesilip atılacak; çünkü Rab bunu söylemiştir. Yeşaya 22:15-22.

In the day that Shebna the foolish Laodicean is cast out, Eliakim is given the government of the church triumphant. When Christ cleanses the temple of the one hundred and forty-four thousand, from the rubbish that has covered up the precious jewels, He identifies that He would “cover” those represented by Shebna. Before the windows of heaven were opened the jewels were covered with rubbish, and when the rubbish is cast out, the rubbish is then covered with shame. William Miller’s dream is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Aklısız Laodikyalı Şebna’nın dışarı atıldığı gün, muzaffer Kilise’nin idaresi Elyakim’e verilir. Mesih, yüz kırk dört binin tapınağını kıymetli mücevherleri örtmüş olan çöplerden arındırdığında, Şebna ile temsil edilenleri “örteceğini” bildirir. Göklerin pencereleri açılmadan önce mücevherler çöple örtülmüştü; ve çöp dışarı atıldığında, o çöp de bu kez utançla örtülür. William Miller’in rüyası, yüz kırk dört binin mühürlenmesini işaret eder.

The casket, is Malachi’s storehouse, Peter’s spiritual house and the tabernacle of Elijah that Peter wished to build. The dirt brush man illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand when He casts the jewels into the box. Malachi identifies the test that proves that God’s people have truly returned unto Him.

Mücevher kutusu, Malaki'nin ambarı, Petrus'un ruhsal evi ve Petrus'un kurmak istediği İlyas'ın çardağıdır. Toz fırçası olan adam, mücevherleri kutuya attığında yüz kırk dört binin mühürlenişini tasvir eder. Malaki, Tanrı'nın halkının gerçekten O'na döndüğünü kanıtlayan sınamayı saptar.

> Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.

> O vakit RAB’den korkanlar sık sık birbirleriyle konuştular; RAB kulak verdi ve işitti. RAB’den korkanlar ve O’nun adını düşünenler için O’nun huzurunda bir hatırlama kitabı yazıldı. Orduların RAB’bi şöyle diyor: O gün, mücevherlerimi topladığımda, onlar benim olacaklar; ve onları, kendisine hizmet eden kendi oğlunu esirgeyen bir adam gibi esirgeyeceğim. O zaman geri dönecek ve doğru ile kötü arasını, Tanrı’ya hizmet eden ile O’na hizmet etmeyen arasını ayırt edeceksiniz. Malaki 3:16-18.

Return is a key word in the passage, for God calls on His people to return unto Him, but He also challenges those people to test Him, by returning tithes and offerings, and there is also a time when the righteous will “return,” and in so doing, they will “discern” between the wise and the foolish. Those who feared the Lord, and who thought upon His name are those that are to be the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Bu pasajda “dönüş” kilit bir kelimedir; çünkü Tanrı halkını Kendisine dönmeye çağırır; ayrıca onlara, ondalıkları ve sunuları geri getirerek Kendisi’ni sınamaları için meydan okur; doğruların “geri döneceği” bir zaman da vardır ve böyle yapmakla “ayırt edecekler” bilge ile akılsızı. Rab’den korkan ve O’nun adı üzerinde tefekkür edenler, yüz kırk dört binin alameti olacak olanlardır.

The fear of the Lord is the first test, so when verse sixteen says, “then” they that feared the Lord, it is pointing back into the prophetic narrative.

Rab korkusu ilk sınamadır; dolayısıyla on altıncı ayette “o zaman Rab’den korkanlar” denildiğinde, bu, peygamberî anlatıya geriye doğru işaret etmektedir.

> Your words have been stout against me, saith the Lord. Yet ye say, What have we spoken so much against thee? Ye have said, It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts? And now we call the proud happy; yea, they that work wickedness are set up; yea, they that tempt God are even delivered. Malachi 3:13–15.

> Sözleriniz bana karşı sert oldu, diyor RAB. Yine de siz, “Sana karşı bu kadar ne konuştuk ki?” diyorsunuz. “Tanrı’ya hizmet etmek beyhudedir; O’nun buyruğunu tuttuğumuzun ve Orduların RAB’binin önünde yas içinde yürüdüğümüzün bize ne kârı var? Ve şimdi kibirlileri bahtiyar sayıyoruz; evet, kötülük işleyenler yükseltiliyor; hatta Tanrı’yı sınayanlar bile kurtuluyor.” Malaki 3:13-15.

Malachi says, “and now we call the proud happy.” The drunkards of Ephraim are called the “crown of pride” and they are happy when they think Moses and Elijah, the two prophets that tormented them were dead. They were so happy, that they sent gifts to one another.

Malaki şöyle der: “Ve şimdi kibirlileri mutlu sayıyoruz.” Efrayim’in sarhoşları “gurur tacı” olarak adlandırılır; Musa ile İlyas’ın (onlara eziyet eden iki peygamberin) öldüğünü sandıklarında sevinirler. Öyle sevindiler ki birbirlerine armağanlar gönderdiler.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.

> Ve onların cesetleri, ruhsal anlamda Sodom ve Mısır diye adlandırılan, Rabbimizin de çarmıha gerildiği o büyük kentin sokağında yatacak. Halklardan, kabilelerden, dillerden ve uluslardan olanlar onların cesetlerini üç buçuk gün boyunca görecek ve cesetlerinin mezara konulmasına izin vermeyecekler. Yeryüzünde yaşayanlar onlar yüzünden sevinecek, bayram edecek ve birbirlerine armağanlar gönderecekler; çünkü bu iki peygamber yeryüzünde yaşayanlara eziyet etmişti. Vahiy 11:8-10.

The proud are happy from July 18, 2020 on through 2023. On July 18, 2020 the message was “stout” against the “Lord.” On July 18, 2020 we did not recognize how terribly we had spoken against God and His Word. Disappointed we entered the tarrying time as represented by the lament of “It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts?” This is parallel to Jeremiah’s lament, when he illustrates the first disappointment.

Kibirliler 18 Temmuz 2020'den itibaren 2023'e kadar mutludur. 18 Temmuz 2020'de mesaj "Rab" aleyhine "sert" idi. 18 Temmuz 2020'de Tanrı'ya ve O'nun Kelâmına karşı ne denli korkunç sözler sarf ettiğimizi fark etmedik. Hayal kırıklığına uğrayarak, "Tanrı'ya hizmet etmek beyhudedir; O'nun buyruğunu tutmuş olmamızdan ve Orduların Rabbi'nin huzurunda mahzun yürümüş olmamızdan ne kâr?" şeklindeki ağıtla temsil edilen bekleme zamanına girdik. Bu, Yeremya'nın ilk hayal kırıklığını tasvir ederken dile getirdiği ağıtla paraleldir.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:17, 18.

> Alaycıların meclisinde oturmadım, ne de sevindim; Senin elin yüzünden yalnız oturdum; çünkü içimi hiddetle doldurdun. Neden acım dâimîdir, yaram neden sağalmaz, şifa kabul etmez? Sen bana büsbütün bir yalancı gibi ve kuruyan sular gibi mi olacaksın? Yeremya 15:17, 18.

Our words were stout with the prediction of July 18, 2020, and we did not then know how badly we had rebelled. At the disappointment the tarrying time was underway, while one class mourned and the other class rejoiced. In that context Malachi states:

18 Temmuz 2020 kehanetiyle birlikte sözlerimiz ağırdı ve o vakit ne denli vahim biçimde isyan etmiş olduğumuzu bilmiyorduk. Hayal kırıklığı sırasında gecikme zamanı başlamıştı; bir zümre yas tutarken, öteki zümre seviniyordu. Bu bağlamda Malaki şöyle der:

> Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him.

> O zaman Rab’den korkanlar sık sık birbirleriyle konuştular; Rab kulak verdi ve işitti; ve Rab’den korkanlar ve O’nun adını düşünenler için, O’nun huzurunda bir anı kitabı yazıldı. “Onlar benim olacaklar,” diyor Orduların Rabbi, “mücevherlerimi bir araya getireceğim o günde; ve ben onları, kendisine hizmet eden öz oğlunu nasıl esirgiyorsa bir adam, öyle esirgeyeceğim.”

> Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.

> O vakit döneceksiniz ve doğru ile kötüyü, Tanrı'ya hizmet eden ile O'na hizmet etmeyeni ayırt edeceksiniz. Malaki 3:16-18.

In 2024, the foundational test represented as the fear of the Lord arrived. Two classes were manifested in that test, and the group that made up the two classes had been often talking to one another on regular zoom meetings, throughout the three and a half days. The Lord listened to their discussions. The class who feared the Lord thought upon His name; Palmoni, the Lion of the tribe of Judah, the Alpha and Omega, the Truth, the Word, the Wonderful Linguist, the corner and cap stone, the Lamb, the Heavenly High Priest, the Temple, the Rock. Those who made it into that book are to be jewels upon the crown representing the ensign of the kingdom of glory. When He makes up those jewels, then they return, and discern between the righteous and the wicked. When He casts the jewels into the casket, it is then discerned who is foolish and who is wise.

2024’te, Rab korkusu olarak temsil edilen temel imtihan geldi. Bu imtihanda iki sınıf tezahür etti; bu iki sınıfı oluşturan grup, üç buçuk gün boyunca düzenli Zoom toplantılarında sık sık birbirleriyle konuşuyordu. Rab onların müzakerelerini dinledi. Rab’den korkan sınıf O’nun adını tefekkür etti; Palmoni, Yahuda oymağından Aslan, Alfa ve Omega, Hakikat, Kelâm, Harika Dilbilgini, başköşe ve kilit taşı, Kuzu, Semavî Başkâhin, Mâbed, Kaya. O kitaba yazılanlar, yücelik krallığının sancağını temsil eden tacın üzerindeki mücevherler olacaklardır. O, o mücevherleri oluşturduğunda, o vakit onlar geri döner ve doğru ile kötüyü ayırt ederler. O, mücevherleri mücevher kutusuna attığında, o vakit kimin akılsız, kimin hikmetli olduğu ayırt edilir.

Malachi records:

Malaki şöyle kaydeder:

> Return unto me, and I will return unto you,

> Bana dönün, ben de size döneceğim,

> But ye said, Wherein shall we return?

> Fakat siz, “Hangi hususta geri döneceğiz?” dediniz.

> Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.

> Bütün ondalıkları ambara getirin ki evimde yiyecek bulunsun; şimdi beni bununla sınayın, diyor Orduların RAB’bi: size göklerin pencerelerini açıp üzerinize öyle bir bereket dökmeyecek miyim ki, onu alacak kadar yer kalmasın.

The storehouse is the casket and the tithes are the wise virgins. The storehouse is God’s Word placed into a new framework of truth. The jewels that get cast into that casket are the truths associated with the message of the Midnight Cry. The tithes were kept in a specific room in the temple, as identified in Nehemiah’s cleansing. The casket and the storehouse, or Peter spiritual house represents God’s temple and the jewels represent human temples who are joined with Divinity in the secret place of the Most High. The human messengers cannot be separated from the Divine message. The jewels are both God’s messengers and they are also the message they proclaim. Inspiration often identifies the message and the messenger combined.

Ambar sandıktır ve ondalıklar akıllı bakirelerdir. Ambar, Tanrı’nın Sözünün hakikatin yeni bir çerçevesine yerleştirilmiş hâlidir. O sandığa atılan mücevherler, Gece Yarısı Çağrısı’nın mesajıyla bağlantılı hakikatlerdir. Nehemya’nın arındırmasında belirtildiği üzere, ondalıklar mabet içinde belirli bir odada muhafaza edilirdi. Sandık ve ambar, ya da Petrus’un ruhsal evi, Tanrı’nın mabedini temsil eder; mücevherler ise Yüceler Yücesi’nin gizli yerinde İlâhiyetle birleşen insan mabetlerini temsil eder. İnsan haberciler İlâhî mesajdan ayrılamaz. Mücevherler hem Tanrı’nın habercileridir hem de ilan ettikleri mesajın kendisidir. İlham çoğu kez mesajla habercisini birlikte tanımlar.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.

> Tanrı, eski İsrail’i çağırdığı gibi, bu çağda da kilisesini yeryüzünde bir ışık olarak durması için çağırmıştır. Hakikatin kudretli baltasıyla, birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajlarıyla, onları kiliselerden ve dünyadan ayırarak kendisine kutsal bir yakınlığa getirmiştir. Onları yasasının emanetçileri yapmış ve bu zaman için peygamberliğin büyük gerçeklerini onlara emanet etmiştir. Eski İsrail’e emanet edilen kutsal sözler gibi, bunlar da dünyaya duyurulması gereken kutsal bir emanettir. Vahiy 14’ün üç meleği, Tanrı’nın mesajlarının ışığını kabul eden ve uyarıyı yeryüzünün dört bir yanına duyurmak üzere O’nun temsilcileri olarak yola çıkan halkı temsil eder. Mesih, takipçilerine şöyle der: “Siz dünyanın ışığısınız.” İsa’yı kabul eden her cana, Golgota’daki çarmıh şöyle seslenir: “Canın değerine bakın: ‘Bütün dünyaya gidin ve Müjde’yi her yaratılmışa vaaz edin.’” Hiçbir şeyin bu işi engellemesine izin verilmemelidir. Bu, zaman için en önemli iştir; etkisi sonsuzluk kadar kapsamlı olmalıdır. İsa’nın, insanların canları için onların kurtuluşu uğruna yaptığı kurbanda ortaya koyduğu sevgi, O’nun tüm takipçilerini harekete geçirecektir. Tanıklıklar, cilt 5, 455.

We will begin to draw together these concepts in the next article.

Bir sonraki makalede bu kavramları bir araya getirmeye başlayacağız.

> “During the last fifty years of my life, I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.

> Hayatımın son elli yılı boyunca, tecrübe edinmek için kıymetli fırsatlarım oldu. Birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajları hususunda tecrübe edindim. Melekler, göğün ortasında uçarken tasvir edilir; dünyaya bir uyarı mesajı ilan eder ve bu dünyanın tarihinin son günlerinde yaşayan insanları doğrudan ilgilendirir. Hiç kimse bu meleklerin sesini işitmez; çünkü onlar, göksel âlemle uyum içinde çalışan Tanrı halkını temsil eden bir semboldür. Tanrı’nın Ruhu tarafından aydınlatılmış ve hakikat aracılığıyla kutsallaştırılmış erkekler ve kadınlar, üç mesajı sıralarına göre ilan ederler.

> “I have acted a part in this solemn work. Nearly all my Christian experience is interwoven with it. There are those now living who have an experience similar to my own. They have recognized the truth unfolding for this time; they have kept in step with the great Leader, the Captain of the Lord’s host.

> Bu ciddi ve kutsal hizmette bir rol üstlendim. Hristiyanlık tecrübemin neredeyse tamamı bununla iç içe örülmüştür. Bugün yaşayan ve benimkine benzer bir tecrübeye sahip olanlar vardır. Bu zaman için açılmakta olan hakikati kavradılar; Büyük Önder, Rab'bin ordusunun Başkumandanı ile adımlarını bir tuttular.

> “In the proclamation of the messages, every specification of prophecy has been fulfilled. Those who were privileged to act a part in proclaiming these messages have gained an experience which is of the highest value to them; and now when we are amid the perils of these last days, when voices will be heard on every side saying, ‘Here is Christ,’ ‘Here is truth’; while the burden of many is to unsettle the foundation of our faith which has led us from the churches and from the world to stand as a peculiar people in the world, like John our testimony will be borne:

> Mesajların ilânında, peygamberlik sözlerinin her ayrıntısı yerine gelmiştir. Bu mesajları ilân etmede bir pay alma ayrıcalığına erişenler, kendileri için en yüksek değeri taşıyan bir tecrübe edinmişlerdir; ve şimdi, bu son günlerin tehlikeleri içindeyken, her yandan “İşte Mesih”, “İşte gerçek” diyen seslerin işitildiği bir zamanda, birçoğunun amacı, bizi kiliselerden ve dünyadan çıkarıp dünyada ayrı bir halk olarak durmaya götüren imanımızın temelini sarsmak iken, Yuhanna gibi tanıklığımız şöyle dile getirilecektir:

> “‘That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;… that which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us.’

> Başlangıçtan beri var olan, işittiğimiz, gözlerimizle gördüğümüz, temaşa ettiğimiz ve ellerimizle dokunduğumuz, hayat Sözü'ne dair olan şey; ... gördüğümüz ve işittiğimiz şeyi size beyan ediyoruz ki siz de bizimle paydaşlık edesiniz.

> “I testify the things which I have seen, the things which I have heard, the things which my hands have handled of the Word of life. And this testimony I know to be of the Father and the Son. We have seen and do testify that the power of the Holy Ghost has accompanied the presentation of the truth, warning with pen and voice, and giving the messages in their order. To deny this work would be to deny the Holy Ghost, and would place us in that company who have departed from the faith, giving heed to seducing spirits.

> Gördüklerime, işittiklerime ve ellerimle dokunduğum Yaşam Sözü’yle ilgili şeylere tanıklık ediyorum. Ve bu tanıklığın Baba’dan ve Oğul’dan olduğunu biliyorum. Gördük ve tanıklık ediyoruz ki, Kutsal Ruh’un kudreti, hakikatin beyanına eşlik ederken kalemle ve sesle uyarıda bulunmuş ve mesajları sıraları uyarınca tebliğ etmiştir. Bu işi inkâr etmek, Kutsal Ruh’u inkâr etmek olur ve bizi, aldatıcı ruhlara kulak vererek imandan ayrılanların zümresine dahil eder.

> “The enemy will set everything in operation to uproot the confidence of the believers in the pillars of our faith in the messages of the past, which have placed us upon the elevated platform of eternal truth, and which have established and given character to the work. The Lord God of Israel has led out His people, unfolding to them truth of heavenly origin. His voice has been heard, and is still heard, saying, Go forward from strength to strength, from grace to grace, from glory to glory. The work is strengthening and broadening, for the Lord God of Israel is the defense of His people.

> Düşman, bizi ebedî gerçeğin yüce zeminine yerleştirmiş ve hizmeti tesis ederek ona karakter kazandırmış olan, geçmişteki mesajlarda ifade edilen imanımızın sütunlarına imanlıların duyduğu güveni kökünden söküp atmak için her şeyi seferber edecektir. İsrail’in Tanrısı Rab Tanrı, halkına önderlik etmiş ve onlara göksel kökenli gerçeği açmıştır. Sesi işitilmiştir ve hâlâ işitilmektedir: “Kuvvetten kuvvete, lütuftan lütufa, görkemden görkeme ilerleyin.” Hizmet güçlenmekte ve genişlemektedir; çünkü İsrail’in Tanrısı Rab Tanrı, halkının savunmasıdır.

> “Those who have a hold of the truth theoretically, with their fingertips as it were, who have not brought its principles into the inner sanctuary of the soul, but have kept the vital truth in the outer court, will see nothing sacred in the past history of this people which has made them what they are, and has established them as earnest, determined, missionary workers in the world.

> Gerçeği nazari olarak, sanki parmak uçlarıyla tutan; onun ilkelerini ruhun iç mabedine taşımamış, bilakis hayati gerçeği dış avluda bırakmış olanlar, bu halkın, kendilerini bugün oldukları hâle getiren ve kendilerini dünyada gayretli, kararlı misyoner işçiler olarak kılan geçmiş tarihinde kutsal hiçbir şey görmeyeceklerdir.

> “The truth for this time is precious, but those whose hearts have not been broken by falling on the rock Christ Jesus, will not see and understand what is truth. They will accept that which pleases their ideas, and will begin to manufacture another foundation than that which is laid. They will flatter their own vanity and esteem, thinking that they are capable of removing the pillars of our faith, and replacing them with pillars they have devised.

> Bu zamana ait hakikat kıymetlidir, fakat kaya olan Mesih İsa’nın üzerine düşerek yürekleri kırılmamış olanlar, hakikatin ne olduğunu görüp anlayamayacaklardır. Kendi düşüncelerine hoş geleni kabul edecek ve atılmış olandan başka bir temel atmaya başlayacaklardır. Kendi boş gururlarını okşayıp kendilerine yüksek değer biçerek, imanımızın sütunlarını yerinden söküp yerlerine kendi tasarladıkları sütunları ikame etmeye muktedir olduklarını düşüneceklerdir.

> “This will continue to be as long as time shall last. Anyone who has been a close student of the Bible will see and understand the solemn position of those who are living in the closing scenes of this earth’s history. They will feel their own inefficiency and weakness, and will make it their first business to have not merely a form of godliness, but a vital connection with God. They will not dare to rest until Christ is formed within, the hope of glory. Self will die; pride will be expelled from the soul, and they will have the meekness and gentleness of Christ.” Notebook Leaflets, 60, 61.

> Bu, zaman var oldukça böyle olmaya devam edecektir. Kutsal Kitap’ı yakından ve titizlikle incelemiş herkes, bu dünyanın tarihinin kapanış sahnelerinde yaşayanların son derece ciddi konumunu görecek ve idrak edecektir; bu kişiler kendi yetersizliklerini ve güçsüzlüklerini hissedecek ve yalnızca bir dindarlık biçimiyle yetinmeyip, Tanrı ile hayati bir bağ kurmayı başlıca işleri kılacaklardır. Mesih, görkem umudu olarak, içlerinde teşekkül edinceye dek dinlenmeye cesaret etmeyeceklerdir. Benlik ölecek; kibir ruhtan kovulacak ve onlar Mesih’in uysallığı ve yumuşak huyluluğuna sahip olacaklardır. Notebook Leaflets, 60, 61.

Back to Articles