Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

Daniel Kitabı - Sayı Yetmiş Bir

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

Peygamberlik mozaiği: Hezekiel Kitabı'nın sekizinci bölümündeki dört iğrençliğin gözler önüne serilmesi ve bunların modern çağdaki önemi

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki dört iğrençlik, modern İsrail’in dört kuşağını temsil eder ve modern İsrail’in başlangıcı, eski İsrail’in başlangıcıyla örneklendirilmiştir. Her iki başlangıç anlatısı da, yakında çıkacak Pazar yasasıyla modern İsrail’in sona ereceğine tanıklık eder. İsrail’in iki başlangıcına, biri eski ve tarihsel, diğeri modern ve ruhsal olmak üzere, Yahuda’dan ayrılırken İsrail’in kuzey krallığının başlangıç tarihi de tanıklık eder.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

Eski İsrail altın buzağıyı yaptığında, Tanrı’nın onları bir krallık kılacağını bildiren bir peygamberliğin gerçekleşmesiyle Mısır’dan yeni çıkmışlardı. İsrail’in kuzey krallığının ilk kralı Yerovam’ın öyküsü de tam bu özellikleri içerir. Yerovam, Süleyman’ın öfkesinden Mısır’a kaçmıştı. Peygamber Ahiya tarafından, on iki oymaktan onunun kralı yapılacağına dair bir peygamberlik sözü verilmişti. Peygamberlik gerçekleşmeden önce, Yerovam, Süleyman ölünceye dek ondan uzak durmak için Mısır’a kaçtı.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> O sırada Jeroboam Yeruşalim’den çıkmışken, Şilonlu peygamber Ahijah yolda ona rastladı; Ahijah yeni bir giysi giymişti; ve kırda yalnız ikisi vardı. Ahijah üzerindeki yeni giysiyi tutup onu on iki parçaya böldü. Ve Jeroboam’a dedi ki: On parçayı al; çünkü İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: İşte, krallığı Süleyman’ın elinden koparacağım ve on oymağı sana vereceğim; (ama kulum Davut’un hatırı için ve İsrail’in bütün oymakları arasından seçtiğim şehir olan Yeruşalim’in hatırı için ona bir oymak kalacak.) Çünkü beni terk ettiler ve Sidonluların tanrıçası Ashtoreth’e, Moablıların tanrısı Chemosh’a ve Ammonluların tanrısı Milcom’a tapındılar; ve babası Davut’un yaptığı gibi yollarımda yürümediler, gözümde doğru olanı yapmadılar, kurallarımı ve hükümlerimi tutmadılar. Yine de bütün krallığı onun elinden almayacağım; seçtiğim kulum Davut buyruklarımı ve kurallarımı tuttuğu için, onun yaşamı boyunca onu hükümdar bırakacağım. Ama krallığı oğlunun elinden alacağım ve on oymağı sana vereceğim. Ve oğluna bir oymak vereceğim ki, kulum Davut’un huzurumda her zaman bir ışığı olsun Yeruşalim’de, adımı koymak için seçtiğim şehirde.

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> Ve seni alacağım; yüreğinin dilediği her şeye göre hüküm süreceksin ve İsrail üzerinde kral olacaksın. Eğer sana buyurduğum her şeye kulak verir, yollarımda yürür, gözümde doğru olanı yapar, kulum Davut’un yaptığı gibi kurallarımı ve buyruklarımı tutarsan, o zaman seninle birlikte olacağım; Davut için kurduğum gibi sana sağlam bir hanedan kuracağım ve İsrail’i sana vereceğim. Ama bunun için Davut’un soyunu sıkıntıya sokacağım; yine de sonsuza dek değil. Bunun üzerine Süleyman Yerovam’ı öldürmek istedi. Yerovam kalkıp Mısır’a, Mısır Kralı Şişak’a kaçtı; Süleyman’ın ölümüne kadar Mısır’da kaldı. Süleyman’ın öteki işleri, yaptıklarının tümü ve bilgeliği, Süleyman’ın işleri kitabında yazılı değil mi? Süleyman’ın Yeruşalim’de bütün İsrail üzerinde hüküm sürdüğü süre kırk yıldı. Süleyman atalarına kavuştu ve babası Davut’un Kenti’nde gömüldü; yerine oğlu Rehavam kral oldu. 1 Krallar 11:28-43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

Kral Süleyman öldüğünde, krallık bölünecekti ve Yerovam kuzeydeki on kabilenin kralı olacaktı; Süleyman’ın oğlu Rehavam ise Kudüs’te kral olacaktı. Kabilelerin bölünmesi gerçekleşmeden önce, Yerovam’ın Mısır’dan çıkması gerekiyordu.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> Rehavam Şekem’e gitti; çünkü bütün İsrail onu kral yapmak için Şekem’e gelmişti. Nebat oğlu Yarovam, o sırada hâlâ Mısır’dayken, bunu duydu (çünkü Kral Süleyman’ın huzurundan kaçmış ve Yarovam Mısır’da yaşıyordu). Bunun üzerine onu çağırmak için haberci gönderdiler. Böylece Yarovam ve İsrail topluluğunun tümü gelip Rehavam’a şöyle dediler: “Baban bizim boyunduruğumuzu ağırlaştırdı; şimdi babanın ağır hizmetini ve üzerimize koyduğu ağır boyunduruğu hafiflet ki sana hizmet edelim.” Rehavam onlara, “Üç günlüğüne gidin; sonra yeniden yanıma gelin” dedi. Ve halk ayrıldı. 1 Krallar 12:1-5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

Rehoboam’ın üç gün boyunca ne kadar akılsızca davrandığına dair hikâye, suçu onun yaşlıların öğüdünü akılsızca reddetmesine yükler; ancak kabilelerin ayrılığı önceden peygamberce bildirilmişti, bu yüzden bir şekilde gerçekleşecekti. Burada, ilerideki bir makale için, ayrılma sürecinin özellikle üç gün olarak tanımlandığını not etmekte fayda var. Milleritlerin tarihinde iki krallık yeniden tek bir krallık hâline gelir; kuzey ve güney kabilelerinin Millerit tarihi sırasında tek bir krallık hâline gelmesi, Vahiy’in on dördüncü bölümündeki üç meleğin geliş dönemidir. Millerit tarihindeki o üç melek, Rehoboam’ın kararının üç günüyle örneklenmişti. 1798’den 1844’e kadar üç meleğin geldiği o kırk altı yıl da, Mesih’in Yuhanna’nın ikinci bölümünde belirttiği üzere, yıkılmış bir tapınağı ayağa kaldırması için gerekli olacağını söylediği üç sembolik gündü; fakat bu çalışmanın o kısmı ilerideki bir makaleye bırakılmıştır.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

Üç günün sonunda Rehoboam akılsızca kararını açıkladığında, krallıklar bölündü.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> Bütün İsrail kralın onları dinlemediğini görünce, halk krala şöyle cevap verdi: “Davut’ta bizim payımız ne? Yişay’ın oğlunda mirasımız yok. Çadırlarına, ey İsrail! Şimdi kendi evine bak, Davut.” Böylece İsrail çadırlarına döndü. Ama Yahuda kentlerinde yaşayan İsrailoğulları üzerinde Rehavam kral olarak kaldı. Sonra Kral Rehavam vergi işlerinden sorumlu olan Adoram’ı gönderdi; fakat bütün İsrail onu taşlayarak öldürdü. Bunun üzerine Kral Rehavam aceleyle arabasına atlayıp Yeruşalim’e kaçtı. Böylece İsrail, o günden bugüne dek Davut’un soyuna karşı başkaldırdı. Bütün İsrail Yeroboam’ın geri döndüğünü duyunca, onu topluluğa çağırttılar ve onu bütün İsrail’e kral yaptılar; Davut’un soyunu izleyen kimse kalmadı, yalnız Yahuda oymağı dışında. 1 Krallar 12:16-20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

Yerovam’a bir krallık verileceğine dair peygamberlik sözü yerine gelmişti; bu da onun Mısır’dan çıkıp geldiği zamanda gerçekleşmişti. Tanrı’nın adını yerleştirmek için seçtiği şehir olan Kudüs’te Tanrı’nın kutsal mekânının bulunmasını kıskanan Yerovam, yalnızca Kudüs’te yerine getirilmesi buyurulmuş olan mabedi, kâhinliği ve tapınma hizmetini taklit eden bir sistem kurmaya girişti. Yerovam’ın kuzeydeki on oymakta sahte bir tapınma sistemi kurma yönündeki çalışması, Harun ve altın buzağı isyanıyla doğrudan paraleldir ve böylece yalnızca yakında gelecek Pazar yasasına değil, aynı zamanda 1863’teki isyana da bir başka tanıklık sunar.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Ve Yarovam yüreğinde dedi: Şimdi krallık Davud’un evine dönecek; eğer bu halk Yeruşalim’de RAB’bin evinde kurban sunmak için yukarı çıkarsa, o zaman bu halkın yüreği yeniden efendilerine, yani Yahuda kralı Rehavam’a dönecek; beni öldürecekler ve yine Yahuda kralı Rehavam’a dönecekler. Bunun üzerine kral danıştı ve iki altın buzağı yaptı; onlara dedi: Yeruşalim’e çıkmanız sizin için çok zordur; ey İsrail, işte seni Mısır diyarından çıkaran ilahların bunlardır. Bunlardan birini Beytel’e koydu, ötekini de Dan’a yerleştirdi. Ve bu şey günah oldu; çünkü halk, onlardan birinin önünde tapınmak için Dan’a kadar gitti. Ve yüksek yerler evi yaptı; Levi oğullarından olmayan halkın en aşağı tabakasından kâhinler yaptı. Ve Yarovam, Yahuda’daki bayrama benzer bir bayramı sekizinci ayda, ayın on beşinci gününde düzenledi ve sunak üzerinde takdime sundu. Beytel’de de böyle yaptı; yaptığı buzağılara kurban sundu; ve yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’e yerleştirdi. Böylece, kendi yüreğinden tasarladığı ay olan sekizinci ayın on beşinci gününde, Beytel’de yaptığı sunak üzerinde takdime sundu; İsrail oğulları için bir bayram düzenledi; sunak üzerine çıktı ve buhur yaktı. 1 Krallar 12:26–33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

Yeroboam’ın isyanı, Harun’un isyanına, 1863’teki Protestan boynuzunun isyanına ve yakında gelecek Pazar yasasında Cumhuriyetçi boynuzun isyanına bindirilebilecek başka bir hakikat çizgisi sunar ve böyle yapmakla peygamberlik tanıklığını genişletir. Harun’un altın buzağı isyanında Rab, kâhinliğin seçimi için tayin ettiği yöntemi değiştirdi.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

İsyandan önce, her kabileden ilk doğan kâhinliğin bir parçası olacaktı. Ama Harun’un altın buzağı isyanında Musa’nın yanında duran yalnızca Levi kabilesiydi. Bu nedenle Tanrı kâhinliğe adam sağlamak için belirlediği yöntemi değiştirdi ve o andan itibaren kâhinliği yalnızca Levi ailesi oluşturacaktı.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> Ve Musa halkın çıplak olduğunu gördüğünde (çünkü Harun onları düşmanları arasında utançlarına olacak şekilde çıplak bırakmıştı), bunun üzerine Musa kampın kapısında durup şöyle dedi: “Rab'bin yanında kim var? Bana gelsin.” Bunun üzerine Levililerin hepsi onun yanına toplandılar. Onlara şöyle dedi: “İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: Herkes kılıcını beline kuşansın, kampın bir kapısından öbürüne gidip gelsin ve herkes kardeşini, arkadaşını ve komşusunu öldürsün.” Levililer Musa’nın sözünü yerine getirdiler; o gün halktan yaklaşık üç bin kişi öldü. Çıkış 32:25-28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

Yeroboam, Tanrı’nın, Harun’un isyanı sırasında Levi oymağından yeni bir kâhinlik ortaya çıkararak gerçekleştirdiği işi sahte biçimde taklit etti; çünkü Yeroboam “Levi oğullarından olmayan, halkın en aşağı tabakasından kâhinler yaptı.” Kuzeydeki on kabile krallığının başlangıcındaki isyan, Harun’un isyanıyla ve dans eden budalalarla paralellik gösterir. İsyan, bir krallığın kurulacağını vaat eden bir peygamberliğin yerine gelmesi olarak, Mısır’dan çıkıştan sonra meydana geldi. Her iki durumda da, kâhinlerin seçilmesine dair önceki düzenden bir değişiklik oluşturan yeni bir kâhinlik kuruldu.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

Harun’un altın buzağı isyanı tekrarlandı; ama Yeroboam bunu ikiye katladı, çünkü iki altın buzağı yapıp onları iki kente yerleştirdi. Dan kenti devlet yönetimini temsil eder; çünkü Dan “yargılamak” anlamına gelir. Beytel kenti ise kilise yönetimini temsil eder; çünkü Beytel “Tanrı’nın evi” anlamına gelir. Altın buzağılar, Harun’un buzağısıyla aynı simgeyi taşıyordu, ancak iki kentin temsil ettiği Kilise ile Devletin birleşmesine ilişkin ek bir tanıklıkla. Bir buzağı, putperest sununun en yüce biçimiydi; bu nedenle Mesih’in sunusunun sahte bir karşılığını temsil eder. Altın, Babil’in bir simgesidir; buzağı ise bir canavarın suretiydi. Nasıl ki Harun sahte bir ibadet günü belirlediyse, Yeroboam da bir bayram belirledi ve bayramın tarihinin Yeruşalim’deki gerçek ibadetin zamanıyla uyuşmamasını sağladı.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

Yakında yürürlüğe girecek Pazar günü yasasının tüm unsurları Yeroboam’ın isyanına dair tanıklığında temsil edilir; sahte kurban (buzağı), sahte Mesih (sunak), canavarın sureti (kilise ile devletin birleşimi), sahte ibadet günü (Pazar) ve sahte bir kâhinlik.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

Eski İsrail’in başlangıcı, kuzeydeki on kabilenin bir krallık olarak başlangıcı ve Adventizmin başlangıcı aynı peygamberlik unsurlarına sahiptir ve birlikte yakında çıkacak Pazar yasasının peygamberlik unsurlarını belirler. Eski İsrail Mısır’ın esaretinden çıkmıştı, Yeroboam Süleyman’ın zulmünden kaçmak için sığındığı Mısır’dan çıkıp gelmişti ve Millerci Adventizm de papalığın esaretinden henüz çıkmıştı.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

Levililerin kâhinliği Harun’un isyanı sırasında kuruldu, en aşağılık insanların sahte kâhinliği Yerovam’ın tanıklığında kuruldu ve Rab Millerci Adventizmle antlaşmaya girdiğinde, Petrus’a göre, Millerciler “seçilmiş bir soy, krallık kâhinliği, kutsal bir ulus, müstesna bir halktılar; sizi karanlıktan harika ışığına çağıranın övgülerini ilan edesiniz diye.” Millercilerin çağrıldığı ışık, Habakkuk’un iki tablosu üzerinde temsil edilen Miller’in mücevherlerinin ışığıydı; bu da Harun’un isyanının tarihinde On Emir’in iki levhasıyla tiplenmişti. Çağrıldıkları karanlık ise, papalık yönetiminin Karanlık Çağlarıydı; bu da Mısır esaretinin karanlığıyla tiplenmişti.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

Mesih, hem paganizm hem de Papalık tarafından çiğnenmiş olan tapınağı yeniden ayağa kaldırdığında, bunu 1798'den 1844'e kadar geçen kırk altı yıl içinde yaptı. Tapınağı kurduğunda, Antlaşma'nın Elçisi olarak 22 Ekim 1844'te ansızın kendi tapınağına geldi; çünkü çiğnenip yıkılmış olan tapınağı inşa etmişti ve ayrıca Levi oymağıyla temsil edilen bir kâhinliği de arındırdı.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Ama onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o bir arıtıcının ateşi ve bir çamaşırcının sabunu gibidir. O, gümüşün arıtıcısı ve saflaştırıcısı gibi oturacak; Levi oğullarını arıtacak ve onları altın ve gümüş gibi saflaştıracak ki Rabbe doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda ve Yeruşalim'in sunusu Rabbe hoş gelecek, eski günlerde ve geçmiş yıllarda olduğu gibi. Malaki 3:2-4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

22 Ekim 1844’te Mesih aniden tapınağına geldi ve Levililerin kâhinliğiyle temsil edilen bir halkla antlaşma yaptı; ne var ki 1863’e gelindiğinde Harun’un isyanını yinelemişlerdi ve Millerci kâhinlik, Yarovam’ın halkın en aşağı tabakasından olan kâhinliğiyle ve Harun’un dans eden budalalarıyla temsil edilen Laodikya kâhinliğine dönüşmüştü. Yine de Yarovam’ın isyanına dair tanıklık, 1863’teki isyana ilişkin daha geniş bir tanıklık sunar. Yarovam sahte ibadet sistemini kurduğunda, Yarovam’ın isyanını azarlamak için Yeruşalim’den bir peygamber gönderildi; bu da, Millerci Adventizmin On Emir’deki Sebt Günü’nü dinlenme günü olarak kabul etmeye yönlendirilmesiyle örneklenmiştir.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

Adventizm, üçüncü meleğin ışığını ve mabedi kabul ettiğinde, bu, zamanın sonunun başlangıcı olan 1798’de başlayan mührün açılmasıyla gelen artan ışığı reddetmiş olan Protestanlara bir azar niteliği taşıyordu. Eski İsrail nasıl Mısır’daki esareti sırasında Sebt Günü’nü unutmuşsa, çöldeki kilise de 1798’e gelindiğinde Sebt Günü’nü unutmuştu. Milleritler tarafından getirilen yargı saati mesajının artan ışığı nihayetinde mabede ve Tanrı’nın Yasasına götürdü.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

O ışık 22 Ekim 1844’te geldi ve Katolikliğin sahte öğretilerinden bütünüyle çıkmaya çağrılmış olanlara sahte ibadete yönelik bir kınamayı temsil ediyordu. Güneşe tapınma, Katolikliğin saflarına geri dönen kiliseler üzerindeki otoritesinin işaretidir. O kınama, Yeroboam’ın sahte ibadet sistemini başlatmasında temsil edilir.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> Yeroboam, Yahuda’da olan bayrama benzer bir bayramı sekizinci ayın on beşinci gününde ilan etti ve sunağın üzerinde kurban sundu. Böylece Beytel’de de yaptı; yaptığı buzağılara kurbanlar sundu ve yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’e yerleştirdi. Böylece Beytel’de yaptığı sunağın üzerinde, sekizinci ayın on beşinci günü, yani kendi yüreğinden uydurduğu ayda, kurban sundu; İsrailoğulları için bir bayram ilan etti; sunağın üzerinde kurban sundu ve tütsü yaktı. Ve işte, Rab’bin sözüyle Yahuda’dan Beytel’e bir Tanrı adamı geldi; Yeroboam ise tütsü yakmak için sunağın yanında duruyordu. O da Rab’bin sözüyle sunağa karşı haykırıp dedi ki: “Ey sunak, sunak! Rab şöyle diyor: İşte, Davut’un soyuna Yoşiya adında bir çocuk doğacak; senin üzerinde, sana tütsü yakan yüksek yerlerin kâhinlerini kurban edecek ve insanların kemikleri senin üzerinde yakılacak.” Aynı gün bir işaret verip şöyle dedi: “Rab’bin söylediği işaret budur: İşte, sunak yarılacak ve üzerindeki kül dökülecek.” Beytel’deki sunağa karşı haykıran Tanrı adamının sözünü Kral Yeroboam duyunca, sunaktan elini uzatıp, “Onu yakalayın!” dedi.

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> Ve ona karşı uzattığı eli kurudu; elini geri çekemez oldu. Sunak da yarıldı ve kül sunaktan dışarı döküldü; bu, Tanrı adamının RAB'bin sözüyle verdiği işarete göre oldu. Kral Tanrı adamına cevap verip dedi ki: Şimdi Tanrın RAB'bin huzuruna yalvar ve benim için dua et ki elim yeniden eski haline gelsin. Tanrı adamı RAB'be yalvardı; kralın eli yeniden eski haline döndü ve eskisi gibi oldu. Kral Tanrı adamına dedi ki: Benimle birlikte evime gel, dinlenip kendine gel; sana bir ödül vereyim. Tanrı adamı krala dedi ki: Evinin yarısını versen bile seninle içeri girmeyeceğim; bu yerde ne ekmek yiyeceğim ne de su içeceğim. Çünkü RAB'bin sözü bana şöyle buyurdu: Ekmek yemeyeceksin, su içmeyeceksin ve geldiğin yoldan geri dönmeyeceksin. Böylece başka bir yoldan gitti ve Beytel'e geldiği yoldan geri dönmedi. 1. Krallar 12:32-13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

Harun ve Yarovam’ın tanıklığında yer alan altın buzağıların isyanıyla birlikte, Yarovam’ın buyurduğu sahte tapınma sisteminin bizzat açılışı da onun tanıklığında yer alır. Bu açılış, Yeruşalim’de yerine getirilmesi gereken tapınmayla Yarovam’ın taklit sistemi arasındaki ayrımı temsil eder. 1798’den 1844’e kadar Rab, halkını papal egemenliğin karanlığından, Vahiy on dörtteki üç melek tarafından temsil edilen muhteşem peygamberlik ışığına çıkardı. Protestan kiliseler o ışığı reddetti ve böyle yapmakla 1844’te Katolikliğin kızları hâline geldiler.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

Jeroboam’ın ibadeti Katolik ibadet sistemini temsil ediyordu ve onun hikâyesinde İsrail’in kuzey krallığı, Millerci tarihteki Protestanların içinde kalmayı seçtikleri Katolikliğin sahte sistemini temsil eder. O sistemin sembolü güneşe tapınmadır.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

22 Ekim 1844’te Kutsalların Kutsalı’na giren sadık ve akıllı bakireler, Katolikliğin etkisine yeni dönmüş ve Roma’nın kızları hâline gelmiş Protestanlara yönelik bir kınamayı temsil ediyordu. Yeroboam’ın sahte tapınma sisteminin kurulması sırasında Yahuda’dan bir peygamber geldi ve Yeroboam’ı azarladı; böylece Kutsalların Kutsalı’na giren ve Tanrı’nın yasasını tanımaya yönlendirilen sadık bakireleri simgeliyordu. O peygamberin öyküsü ve Yeroboam’a yönelttiği azarlama, 1863’teki isyanı ele alırken son derece öğreticidir; yine de öykü, bir başlangıcın yanına bir son da konulana kadar beklemelidir.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Eski İsrail’in, Yeroboam’ın krallığının ve modern İsrail’in başlangıçları örtüşür ve birlikte, yakında gelecek Pazar yasası sırasında Vahiy on üçüncü bölümdeki yerden çıkan canavarın sonuna dair üç tanık sunarlar. Millerci Adventizmin imanlıları, 22 Ekim 1844’te yerden çıkan canavarın gerçek Protestan boynuzu hâline geldiler ve bunu, sonun zamanı olan 1798’de başlayan tarihsel dönemde yaptılar. 1798, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın, yani Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcıydı; ayrıca Adventizmin gerçek Protestan boynuzunun Amerika Birleşik Devletleri’nde kurulmasının başlangıcıydı. Bu başlangıç tarihi, Amerika Birleşik Devletleri’nin bitiş tarihini temsil eder; çünkü İsa bir şeyin sonunu daima o şeyin başlangıcıyla örnekler.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

Kadim, modern ve Yerovam’ın İsraili olmak üzere başlangıca ait üç tanık, yeryüzü canavarının sonunu gösterir; ancak Yahuda’dan gelip Yerovam’ı azarlayan peygamberin tanıklığını ortaya koymadan önce yerine konması gereken başka bir son daha vardır. Dahil edilmesi gereken sona ilişkin tarih ise, Peygamber Hezekiel’in temsil ettiği üzere İsrail’in kuzey ve güney krallıklarının sonudur.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

Şu unutulmamalıdır ki, şu anda ortaya koyduğumuz şey, 1863 isyanının Hezekiel’in sekizinci bölümündeki ilk iğrençlik olan kıskançlık putuyla işaretlendiğidir. Hezekiel’de tasvir edildiği üzere kuzey ve güney krallıklarının sona ermesini ele aldığımızda, 1863 isyanının Harun ile Yeroboam’ın isyanlarıyla tasvir edildiğini ve 1863 isyanının Laodikya Adventizmi’nin dört neslinden ilkinin başlangıcını işaret ettiğini savunmaya fazlasıyla yetecek kanıtlara sahip olacağız.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> Rabbin sözü yine bana geldi ve şöyle dedi: Ve sen, insanoğlu, kendine bir çubuk al ve üzerine şunu yaz: Yahuda için ve onunla birlikte olan İsrail oğulları için. Sonra başka bir çubuk al ve üzerine şunu yaz: Yusuf için — Efrayim’in çubuğu — ve onunla birlikte olan bütün İsrail evi için. Sonra onları birbirine kat, tek bir çubuk olsunlar; elinde bir olacaklar. Kavminin oğulları sana, “Bunlarla ne demek istediğini bize göstermeyecek misin?” diye konuştuklarında, onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, Efrayim’in elindeki Yusuf’un çubuğunu ve onunla birlikte olan İsrail’in oymaklarını alacağım; onları onunla, yani Yahuda’nın çubuğuyla birlikte bir araya koyacağım ve onları tek bir çubuk yapacağım; benim elimde bir olacaklar. Üzerine yazdığın çubuklar onların gözleri önünde elinde olacak. Onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, İsrail’in oğullarını gittikleri ulusların arasından alacağım; onları her yandan toplayacak ve onları kendi topraklarına getireceğim.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Ve onları İsrail’in dağlarındaki topraklarda tek bir ulus yapacağım; hepsinin üzerinde bir tek kral hüküm sürecek; artık iki ulus olmayacaklar, bir daha asla iki krallığa bölünmeyecekler. Putlarıyla, iğrençlikleriyle ya da herhangi bir günahlarıyla artık kendilerini kirletmeyecekler; ama günah işledikleri bütün oturdukları yerlerden onları kurtaracağım ve onları arındıracağım; böylece onlar benim halkım olacak, ben de onların Tanrısı olacağım. Kulum Davut onların üzerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak; ayrıca hükümlerimde yürüyecek, kurallarımı gözetip yerine getirecekler. Kulum Yakup’a verdiğim, atalarınızın yaşadığı ülkede yaşayacaklar; orada kendileri, çocukları ve çocuklarının çocukları sonsuza dek yaşayacaklar; kulum Davut da sonsuza dek onların önderi olacak. Dahası, onlarla bir barış antlaşması yapacağım; bu, onlarla ebedî bir antlaşma olacak; onları yerleştireceğim, çoğaltacağım ve tapınağımı sonsuza dek aralarında kuracağım. Konutum da onların arasında olacak; evet, ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım. Tapınağım sonsuza dek aralarında bulunduğunda, uluslar benim, Rab’bin, İsrail’i kutsadığımı bilecek. Hezekiel 37:15-28.

Back to Articles