Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Daniel Kitabı - Numara 43

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Kutsal Kitap peygamberliklerinde Yıkıcı İğrençliğin sembolik anlamının açığa çıkarılması

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Pavlus’un, papalığın 538 yılında iktidara yükselmesini engelleyen güç olarak putperest Roma’yı tanımlaması, William Miller’ın, Daniel kitabındaki “günlük”ün putperestliği temsil ettiğini ortaya koyan tanıklık olarak kabul ettiği şey oldu. William Miller’ın çerçevesi, iki yıkıcı güce dayanıyordu: putperestlik ve onu izleyen papalık. Bu çerçeveyi destekleyen en önemli keşfi, 2. Selanikliler’in ikinci bölümündeki Pavlus’un tanıklığıydı; Pavlus burada, Tanrı’nın tapınağına yerleştirilip kendisinin Tanrı olduğunu gösteren “günah adamı” ortaya çıksın diye, putperest Roma tarafından papalık üzerine konan kısıtlamanın kaldırılacağını belirtir.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Daniel kitabında, putperestliği temsil eden “daimi” sembolünün ardından, ister “yıkımın başkaldırısı” ister “yıkımın iğrençliği” olarak temsil edilsin, daima Papalığı simgeleyen bir sembol gelir. Oysa MS 66’dan 70’e kadar süren üç buçuk yıl boyunca gerçekleşen Kudüs’ün kuşatılması ve yıkımı hakkında Mesih’in Hristiyanlara yaptığı uyarıda, Mesih, “Peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkımın iğrençliği”ni Kudüs’te bulunan Hristiyanların derhal kaçmaları için işaret olarak gösterdi. Tarih, bu işaretin Papalık Roma’nın değil, putperest Roma’nın sembolü olduğunu belirtir. İmanlıların kuşatma ve yıkımdan kaçınabilmeleri için bu işareti tanımaları gerekiyordu. Öyleyse, “Peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkımın iğrençliği” putperest Roma’nın mı, yoksa Papalık Roma’nın mı sembolüdür?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Öyleyse, peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkım getiren iğrençliği kutsal yerde dururken gördüğünüzde (okuyan anlasın), o zaman Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın. Damda olan, evinden bir şey almak için aşağı inmesin; tarlada olan da giysisini almak için geri dönmesin. O günlerde gebe olanların ve emzirenlerin vay haline! Ama kaçışınızın kışın ya da Şabat gününde olmaması için dua edin; çünkü o zaman öyle büyük bir sıkıntı olacak ki, dünyanın başlangıcından bu zamana kadar böylesi ne görülmüştür ne de bundan sonra olacaktır. O günler kısaltılmasaydı hiç kimse kurtulamazdı; ama seçilmişlerin hatırı için o günler kısaltılacaktır. Matta 24:15-22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Bayan White, MS 66’dan 70’e kadar süren Kudüs’ün yıkılışı tarihindeki bu uyarının nasıl gerçekleştiği üzerine yorum yapar ve Roma ordusunun bayrağının, yani sancağının, Kudüs’te hâlâ bulunan Hristiyanlar için kaçmaları gerektiğini bildiren işaret olduğunu belirtir. Öyleyse, “peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıma yol açan iğrençlik” putperest Roma mıydı, yoksa Miller’in çerçevesini dayandırdığı üzere Papalık Roma’sı mıydı?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

William Miller, Roma’nın iki tezahürünü (önce putperest olanı, sonra papalık yönetimindeki olanı) anlamaya yönlendirildi, ancak yaşadığı tarihsel bağlam onu her iki krallığı da tek bir krallık gibi ele almaya zorladı. Ve elbette tek bir krallık sayılırlar, ama aynı zamanda ardışık iki krallığı da temsil ederler. 1798’in peygamberî tarihinin zorlamasıyla Miller, Roma’yı öncelikle tek bir krallık olarak ele almak zorunda kaldı. 1798’de Miller, Mesih’in İkinci Gelişi’nin yaklaşık yirmi beş yıl sonra gerçekleşeceğine inanıyordu. Papalık yönetimindeki Roma’nın 1798’de ölümcül bir yara aldığını gayet iyi biliyordu. Miller’e göre, Mesih dönmek üzere olduğundan, papalık yönetimindeki Roma’yı izleyecek başka yeryüzü krallıkları yoktu.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Miller’in içinde bulunduğu tarihsel dönemde, Daniel kitabının ikinci bölümündeki heykelin dört yeryüzü krallığını temsil ettiğini anladı; çünkü Daniel de bunun böyle olduğuna tanıklık etmişti.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> Ve dördüncü krallık demir kadar güçlü olacak; çünkü demir her şeyi parçalar ve boyun eğdirir; ve bütün bunları parçalayan demir gibi, o da parçalayacak ve ezecek. Ve ayaklarıyla ayak parmaklarını, bir kısmı çömlekçi kili, bir kısmı da demir olarak gördüğün gibi, krallık bölünecek; ama onda demirin gücünden de bir pay bulunacak; çünkü demirin çamurlu kil ile karıştığını gördün. Daniel 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Miller yalnızca dört krallık olduğunu ve dördüncü ve son krallığın Roma olduğunu, tarihten bildiği üzere bunun önce putperest Roma ardından Papalık Roma’sı olduğunu anlıyordu. Miller için dördüncü krallık, Daniel’in sözüne uygun olarak, “bölünmüş”tü; ancak Miller’e göre bu bölünme yalnızca Roma krallığının harfi ve manevi yönleri arasında bir ayrımı temsil ediyordu. Haklıydı, fakat anlayışı sınırlıydı.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Miller, putperest Roma ile papalık Roma’sı arasındaki bölünmenin, Pavlus’un tespit etmek üzere görevlendirildiği ayrımı temel aldığını görmedi. Pavlus (ve Vaftizci Yahya), çarmıh döneminde harfî olandan ruhsala bir geçiş olacağını ortaya koymuştu. Bu anlayış olmadan Miller, Roma’nın özünde iki evreden oluşan tek bir krallık olduğunu kabullenmek zorunda kaldı. Ve elbette, haklıydı (ama sınırlıydı). Ruhsal Roma’nın harfî Babil tarafından temsil edildiğini göremedi; çünkü ruhsal Roma (papalık) aynı zamanda ruhsal Babil’dir.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Daniel 2’deki dört krallığın ilki olan tarihî Babil, birinci her zaman sonuncuyu simgelediği için, dördüncü krallığı simgelerdi. Putperest Roma, Babil tarafından önceden simgelenmişti; ama hem Putperest Roma hem de Babil, ruhsal Roma’yı (papalığı) simgeliyordu. Dolayısıyla papalık beşinci krallıktı ve Babil tarafından temsil ediliyordu. Bu, Bayan White’ın, tarihî İsrail’in Babil’deki yetmiş yıllık esaretini, ruhsal İsrail’in ruhsal Babil’deki bin iki yüz altmış yıllık esaretiyle karşılaştırmasının temel nedenlerinden biridir.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Tanrı'nın yeryüzündeki kilisesi, bu uzun ve amansız zulüm dönemi boyunca, sürgün döneminde Babil'de tutsak tutulan İsrail oğulları kadar gerçekten esaret altındaydı." Peygamberler ve Krallar, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Bu nedenle Miller, pagan Roma’yı daha belirgin biçimde işaret eden kehanetlerin yerine gelişlerini papalık Roma ile birbiri yerine kullanmakta hiçbir sorun görmüyordu. Buna dair örnekler vermeye devam edeceğiz; ancak Miller’ın pagan ve papalık Roma’yı tek bir krallık olarak gördüğünü anlarsak, İsa’nın "peygamber Daniel’in sözünü ettiği viranlığa yol açan iğrençlik" ifadesine pagan Roma’ya ait bir yerine geliş olarak atıfta bulunmasında Miller’ın neden sorun görmediğini, aynı zamanda Daniel kitabındaki "viranlığa yol açan iğrençlik" ifadesini papalık Roma’nın bir simgesi olarak anlamayı sürdürdüğünü de anlayabiliriz. Miller üç yıkım getiren gücü göremiyordu; bu nedenle peygamberlik çerçevesi isabetli olmakla birlikte sınırlıydı.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Ama putperest Roma’nın, Mesih’in öngörüsünü yerine getirerek MS 66’da sancaklarını mabedin kutsal avlularına dikmesiyle ilgili tarihsel gerçekleşmedeki tutarsızlığı nasıl anlamalıyız? “Peygamber Daniel’in sözünü ettiği ıssız bırakan iğrençlik”, putperest Roma’yı mı, yoksa Papalık Roma’sını mı simgeler? İkilemin yanıtı, iki yerine üç ıssızlaştırıcı gücü tanıdığınızda oldukça basittir. Mesih’in Kudüs’ün yıkımıyla ilgili sözünün yerine gelişine dair, Bayan White’ın yaptığı yorumla başlamalıyız.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> Yahudilerin Mesih'i çarmıha germesi, Yeruşalim'in yıkımını da beraberinde getirdi. Calvary'de dökülen kan, onları bu dünya için de gelecek dünya için de yıkıma sürükleyen ağırlık oldu. Tanrı'nın lütfunu reddedenlerin üzerine yargı indiğinde, büyük son günde de böyle olacaktır. Onların sürçme taşı olan Mesih, o zaman onlara öç alan bir dağ olarak görünecektir. Çehresinin görkemi, doğrular için yaşam olan o görkem, kötüler için yakıp tüketen bir ateş olacaktır. Reddedilen sevgi, hor görülen lütuf yüzünden, günahkâr yok edilecektir.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> Birçok örnekle ve tekrarlanan uyarılarla İsa, Tanrı’nın Oğlu’nu reddetmenin Yahudiler için ne sonuçlar doğuracağını gösterdi. Bu sözlerle, her çağda onu Kurtarıcıları olarak kabul etmeyi reddedenlerin hepsine sesleniyordu. Her uyarı onlar içindir. Kutsallığı çiğnenmiş tapınak, itaatsiz oğul, kötü bağcılar ve hor gören yapıcılar, her günahkârın deneyiminde karşılığı vardır. Tövbe etmedikçe, onların işaret ettiği akıbet onun olacaktır. Çağların Arzusu, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Pavlus, harfî olandan ruhsala geçişi belirlediğinde, bunun çarmıh döneminde gerçekleştiğini söyler; ayrıca Yeruşalim’in yıkımının da doğrudan çarmıhla bağlantılı olduğu unutulmamalıdır. Harfî Yeruşalim’in yıkımı, ilk kez harfî Babil tarafından ve son kez de harfî Roma tarafından gerçekleştirildi; çünkü İsa her zaman sonu başlangıçla temsil eder. Babil’in putperest gücüyle başlayan kutsal yerin ve ordunun çiğnenmesi, Roma’nın putperest gücüyle sona erdi.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Manevi Yeruşalim’in ruhsal çiğnenişi Papalık Roma’sı tarafından gerçekleştirildi ve bu çiğneniş dönemlerinin her ikisi de (fiziksel ve ruhsal), Tanrı’nın halkının yıkıma uğratan üçüncü güç tarafından çiğnenişini temsil eder; Roma bağlamında bu güce modern Roma denir.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

Her biri Tanrı’nın halkına zulmeden üç yıkıcı güç vardır. Putperestliğin ejderhasını, Katolikliğin deniz canavarı izler; onu da Amerika Birleşik Devletleri’nin (yalancı peygamber) yeryüzü canavarı takip eder. Putperestlik, harfî İsrail’i ayaklar altına alan çeşitli putperest güçler tarafından temsil edildi. Ardından Papalık, 538’den 1798’e kadar bin iki yüz altmış yıl boyunca ruhsal İsrail’i çiğnedi. Ejderha, canavar ve yalancı peygamberin üçlü birliği modern Roma’dır ve Pazar yasası krizinin “saati” sırasında da Tanrı’nın halkını çiğner. Ejderha, canavar ve yalancı peygamberin üç yıkıcı gücü ayrıca putperest Roma, papalık Roma’sı ve modern Roma olarak da temsil edilir.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Vahiy 17’ye göre putperestlik ilk dört kraldır, beşinci kral papalıktır ve altıncı, yedinci ve sekizinci krallar modern Roma’nın üçlü birliğidir.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> Ve yedi kral vardır: beşi düşmüştür, biri vardır, öteki ise henüz gelmemiştir; geldiğinde kısa bir süre kalacaktır. Vardı, şimdi yok olan canavarın kendisi de sekizincidir; yediden biridir ve helâke gider. Vahiy 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Daniel kitabının ikinci bölümüne göre, putperestlik, harfî Babil’den harfî Roma’ya kadar olan dört krallığın tamamıdır. Ruhsal Babil, papalıktır (altın baş) ve ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliği (modern Roma), ruhsal Med-Pers, ruhsal Yunan ve ruhsal Roma’nın (ölümcül yarası iyileşmiş olan) üçlü birliğiyle temsil edilir.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

İsa, “Peygamber Daniel’in sözünü ettiği viran eden iğrençlik” ifadesine atıfta bulunduğunda, Hristiyanların üç Roma’nın her birinde tanıması gereken belirli bir “işareti” tanımlıyordu. Putperest Roma, Papalık Roma’sı ve modern Roma’nın üçü de Tanrı’nın halkına zulmeder. Bu zulüm, peygamberlikte kutsal yerin ve ordunun çiğnenmesi olarak temsil edilir. İsa, bu zulmün yaklaştığına dair, bu üç zulüm döneminin her biri için bir uyarı verdi. Roma’nın otoritesinin “işareti” kutsal yerin içine konulduğunda, Yeruşalim’den kaçma zamanı gelmişti. İsa, Daniel’in “viran eden iğrençlik” ifadesini dünyevi bir gücün sembolü olarak değil, Hristiyanların tanıması gereken işaretin sembolü olarak kullanıyordu.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> İsa, kendisini dinleyen öğrencilerine, dinden sapmış İsrail’in üzerine gelecek yargıları ve özellikle de Mesih’i reddetmeleri ve O’nu çarmıha germeleri nedeniyle üzerlerine gelecek cezalandırıcı intikamı bildirdi. Korkunç doruk noktasından önce apaçık belirtiler görülecekti. Korkulan saat ansızın ve hızla gelecekti. Ve Kurtarıcı izleyicilerini uyardı: “Bunun için, peygamber Daniel’in sözünü ettiği ıssız bırakan iğrençliği kutsal yerde dururken gördüğünüz zaman (okuyan anlasın), o zaman Yahudiye’de bulunanlar dağlara kaçsın.” Matta 24:15, 16; Luka 21:20, 21. Romalıların putperest sancakları, kentin surlarının birkaç stadya dışına kadar uzanan kutsal toprakta dikildiğinde, Mesih’in izleyicileri kurtuluşu kaçışta bulmalıydı. Uyarı işareti görüldüğünde, kaçmak isteyenler hiç gecikmemeliydi. Yahudiye diyarında, bizzat Yeruşalim’de olduğu gibi, kaçış işaretine derhal uyulmalıydı. Damda bulunan kimse, en değerli hazinelerini kurtarmak için bile evine inmeye kalkışmamalıydı. Tarlada ya da bağda çalışanlar, günün sıcağında çalışırken bir kenara bıraktıkları üst giysilerini almak için geri dönmeye vakit ayırmamalıydılar. Genel yıkıma kapılmamak için bir an bile tereddüt etmemeliydiler.” Büyük Mücadele, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Pasajda Kızkardeş White, “ıssız bırakan iğrençlik”i, tapınağın “kutsal alanına” dikilen Romalıların “putperest sancakları” ile temsil edilen “apaçık bir işaret” olarak tanımlıyor. İsa, “ıssız bırakan iğrençlik”i ne putperest Roma’nın ne de papalık Roma’nın gücünü temsil etmek için kullanıyordu; onu bir “işaret” olarak kullanıyordu. Bu “işaret” tapınağın kutsal alanına yerleştirildiğinde, Hristiyanların “genel yıkıma karışmasınlar” diye Kudüs’ten kaçmaları gerekiyordu. Kızkardeş White, aynı pasajın ilerleyen kısmında daha da ileri giderek, yıkımı bildiren Mesih’in peygamberliğinin birden fazla kez yerine geldiğini belirtir.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> Kurtarıcı’nın Kudüs üzerine gelecek yargılara ilişkin peygamberliği bir kez daha gerçekleşecektir; o korkunç ıssızlık bunun yalnızca soluk bir gölgesiydi. Seçilmiş kentin akıbetinde, Tanrı’nın merhametini reddedip O’nun yasasını çiğnemiş bir dünyanın yazgısını görebiliriz. Yeryüzünün suçla dolu uzun yüzyılları boyunca tanık olduğu insan sefaletinin kayıtları karanlıktır. Düşünüldüğünde kalp fenalaşır, zihin bitkin düşer. Göğün otoritesini reddetmenin sonuçları korkunç olmuştur. Ama geleceğe ilişkin vahiylerde daha da karanlık bir sahne sunulur. Geçmişin kayıtları—kargaşaların, çatışmaların ve devrimlerin uzun alayı, “savaşçının gürültülü dövüşü ve kana bulanmış giysiler” (Yeşaya 9:5)—bunlar, Tanrı’nın dizginleyici Ruhu’nun kötülerden bütünüyle çekileceği, artık insan tutkularının ve şeytani öfkenin patlamasını dizginlemeyeceği o günün dehşetiyle karşılaştırıldığında nedir ki! O zaman dünya, hiç olmadığı kadar, Şeytan’ın egemenliğinin sonuçlarını görecektir.

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> Ama o gün, Yeruşalim’in yıkımı zamanındaki gibi, Tanrı’nın halkı kurtarılacak; yaşayanlar arasında adı yazılı bulunan herkes. Yeşaya 4:3. Mesih, sadıklarını kendisine toplamak üzere ikinci kez geleceğini ilan etti: “O zaman yeryüzünün bütün halkları yas tutacak ve İnsanoğlu’nun göğün bulutları üzerinde güç ve büyük görkemle geldiğini görecekler. O da güçlü bir boru sesiyle meleklerini gönderecek ve onlar O’nun seçtiklerini dört yelden, göğün bir ucundan öbür ucuna kadar toplayacaklar.” Matta 24:30, 31. O zaman Müjde’ye uymayanlar ağzının soluğuyla tüketilecek ve gelişinin parıltısıyla yok edilecek. 2. Selanikliler 2:8. Eski İsrail gibi, kötüler kendilerini yok eder; kötülükleri yüzünden düşerler. Günah dolu bir yaşam sürerek kendilerini Tanrı’yla uyumdan öylesine uzaklaştırmış, doğaları kötülükle öylesine alçalmıştır ki, O’nun görkeminin ortaya çıkışı onlar için yakıp tüketen bir ateş olur.

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> İnsanlar, Mesih'in sözlerinde kendilerine iletilen dersi ihmal etmekten sakınsınlar. Nasıl ki öğrencilerinin kaçabilmeleri için Yeruşalim'in yıkımı konusunda onları uyardı ve yaklaşan felaketin bir belirtisini verdiyse; aynı şekilde dünyayı da son yıkım gününe karşı uyarmış ve bunun yaklaştığını gösteren işaretler vermiştir; öyle ki isteyen herkes gelecek gazaptan kaçabilsin. İsa şöyle der: 'Güneşte, ayda ve yıldızlarda belirtiler olacak; yeryüzünde uluslar sıkıntıya düşecek.' Luka 21:25; Matta 24:29; Markos 13:24-26; Vahiy 6:12-17. Onun gelişinin bu habercilerini görenler, 'yakın olduğunu, hatta kapıda olduğunu bilsinler.' Matta 24:33. 'Bu nedenle uyanık durun,' diye uyarır. Markos 13:35. Uyarıya kulak verenler, o gün onları gafil avlamasın diye karanlıkta bırakılmayacaklardır. Ama uyanık durmayacak olanlar için, 'Rab'bin günü gece hırsız gibi gelecektir.' 1. Selanikliler 5:2-5. Büyük Mücadele, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Kardeş White bu sözleri yazdığında, Kudüs’ün yıkımının gelecekte yerine gelmesi gereken bir yönü hâlâ vardı. Dünyanın sonunda modern Roma’ya (ejderha, canavar ve sahte peygamber) karşı gerçekleştirilen cezalandırıcı yargı, ruhsal Babil’in nihai düşüşünü temsil eder; ancak ruhsal Babil (papalık) 1798’de zaten bir kez düşmüştü. Kudüs’ün yıkımı, Tanrı’nın dinden dönen bir kilise üzerindeki cezalandırıcı yargısını temsil eder.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

MS 66’dan 70’e kadar geçen üç buçuk yıl içinde Kudüs’ün yıkımı, dünyanın sonunda modern Roma’nın (ejderha, canavar ve sahte peygamber) üzerine gelecek Tanrı’nın cezalandırıcı yargısının yol açacağı yıkımın bir örneğidir. MS 66’dan 70’e kadar putperestlik eliyle gerçekleştirilen Kudüs’ün kuşatılması ve yıkımı tam olarak üç buçuk yıl sürdü.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Papalık tarafından gerçekleştirilmiş olan manevi Kudüs’ün kuşatılması ve yıkımı, 538’den 1798’e kadar üç buçuk peygamberî yıl sürdü. Bu iki tasvir, modern Roma’nın yol açtığı Pazar Yasası krizinin "saat" sırasında Kudüs’ün kuşatılmasını ve yıkımını simgeler. Daniel kitabında gösterildiği gibi, Kudüs’ün üç yıkımından sonuncusu tersine çevrilir.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Daniel Kitabı, Babil’in Kudüs’ü fethedip yıkmasıyla başlar ve Babil’in yıkılışı ve Kudüs’ün zaferiyle sona erer. Üç savaşın her birinde, yaklaşan savaştan kaçmaları gerektiğini Hristiyanlara bildiren bir işaret verildi. MS 66’da, işaret, putperest Roma ordularının sancaklarını (savaş bayraklarını) tapınağın kutsal alanına dikmesiydi. 538 yılında ise, o yıl Orléans Konsili’nde bir Pazar yasası çıkardığında, “günah insanı” Tanrı’nın tapınağında (Hristiyan kilisesinde) oturup kendini Tanrı olarak göstererek açığa çıktı. Pazar gününün zorunlu kılınması, papalığın Hristiyan dünyası üzerindeki otoritesinin kanıtı olarak gördüğü şeydir; çünkü Tanrı’nın Sözü’nde Pazar ibadetine dair bir dayanak bulunmadığını (haklı olarak) ileri sürerler ve Hristiyanlıkta ibadet günü olarak Pazarı bizzat onların tesis etmiş olması, putperest gelenek ve göreneklerinin otoritesinin Kutsal Kitap’ın üzerinde olduğunun kanıtıdır.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

538 yılında, Hristiyanların Roma kilisesinden ayrılmaları gerekiyordu; bunun nedeni yalnızca onun gerçek anlamda bir Hristiyan kilisesi olmaması değil, aynı zamanda Tanrı'nın kilisesinin kutsal alanlarına papalık otoritesinin işaretinin yerleştirilmiş olmasıydı. Bayan White, Tanrı'nın kilisesinin bin iki yüz altmış yıl boyunca çöle sığındığı dönemi başlatan o tarihteki ayrılma sürecini tanımlar.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> Ama Işığın Prensi ile Karanlığın Prensi arasında birlik yoktur ve onların takipçileri arasında da birlik olamaz. Hristiyanlar, putperestlikten sadece kısmen dönmüş olanlarla birleşmeyi kabul ettiklerinde, hakikatten giderek daha da uzaklaştıran bir yola girdiler. Şeytan, Mesih'in bu kadar çok sayıda takipçisini aldatmayı başardığı için sevinçten coştu. Sonra gücünü bunlar üzerinde daha da yoğunlaştırdı ve Tanrı'ya sadık kalanlara zulmetmeleri için onları teşvik etti. Gerçek Hristiyan imanına nasıl karşı çıkılacağını, bir zamanlar onun savunucuları olmuş olanlar kadar hiç kimse bu kadar iyi anlamıyordu; ve bu dönek Hristiyanlar, kısmen putperest yoldaşlarıyla birleşerek savaşlarını Mesih'in öğretilerinin en temel unsurlarına yönelttiler.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Sadık kalmak isteyenlerin, rahiplik kisvelerine büründürülerek kiliseye sokulan aldatmacalar ve iğrençlikler karşısında dimdik durabilmeleri çetin bir mücadeleyi gerektiriyordu. Kutsal Kitap imanın ölçütü olarak kabul edilmiyordu. Din özgürlüğü öğretisi sapkınlık sayılıyordu ve onu savunanlar nefretle karşılanıp takibata uğratılıyorlardı.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> Uzun ve çetin bir mücadeleden sonra, sadık azınlık, eğer o hâlâ yalan ve putperestlikten kurtulmayı reddederse, sapmış kiliseyle her türlü birlik bağını koparmaya karar verdi. Tanrı’nın sözüne itaat etmek istiyorlarsa ayrılığın mutlak bir gereklilik olduğunu gördüler. Kendi ruhları için ölümcül olan hatalara göz yummaya da, çocuklarının ve torunlarının imanını tehlikeye atacak bir örnek teşkil etmeye de cesaret etmediler. Barış ve birliği temin etmek için, Tanrı’ya sadakatle bağdaşan her türlü tavizi vermeye hazırdılar; ancak ilke feda edilerek elde edilecek bir barışın bile çok pahalıya mal olacağını düşünüyorlardı. Eğer birlik ancak hakikat ve doğruluktan ödün verilerek sağlanabiliyorsa, varsın ayrılık, hatta savaş olsun. Büyük Mücadele, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Bu düşünceleri bir sonraki makalede sürdürmeye devam edeceğiz.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> Sonsuzluk önümüzde uzanıyor. Perde kaldırılmak üzere. Bu ağır, sorumluluk gerektiren konumu işgal eden bizler, ne yapıyor, ne düşünüyoruz ki etrafımızda ruhlar helâk olurken bencil rahat düşkünlüğümüze sarılıyoruz? Yüreklerimiz büsbütün duyarsızlaştı mı? Başkalarının kurtuluşu için yapmamız gereken bir iş olduğunu hissedip anlayamıyor muyuz? Kardeşler, gözleri olup da görmeyen, kulakları olup da işitmeyenlerin zümresinden misiniz? Tanrı’nın size kendi iradesinin bilgisini vermesi boşuna mı? Size uyarı üstüne uyarı göndermesi boşuna mı? Yeryüzüne gelmek üzere olana dair ebedî hakikatin beyanlarına inanıyor musunuz, Tanrı’nın yargılarının halkın üzerinde asılı durduğuna inanıyor musunuz ve hâlâ rahatına düşkün, tembel, vurdumduymaz, zevkperest bir halde sakin sakin oturabilir misiniz?

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> "Tanrı'nın halkının gönüllerini dünyaya bağlamasının ya da servetini dünyada biriktirmesinin şimdi zamanı değil. Uzak olmayan bir zamanda, ilk öğrenciler gibi, ıssız ve tenha yerlere sığınak aramaya zorlanacağız. Roma ordularının Kudüs'ü kuşatması Yahudiye'deki Hristiyanlar için kaçış işareti olduğu gibi, ulusumuzun papalık Şabatını zorunlu kılan bir kararnameyle yetkiyi kullanmaya başlaması da bizim için bir uyarı olacaktır. O zaman, büyük şehirleri terk etme zamanı gelecek; ardından dağlar arasındaki tenha yerlerdeki sakin evlere çekilmek üzere küçük şehirleri de bırakmaya hazırlanacağız. Ve şimdi burada pahalı konutlar aramak yerine, daha iyi, hatta göksel bir ülkeye taşınmaya hazırlanmamız gerekir. Varlıklarımızı öz haz için harcamak yerine, tasarruf etmeyi öğrenmeye çalışmalıyız. Tanrı'nın ödünç verdiği her yetenek, dünyaya uyarıyı iletmekte O'nun yüceliği için kullanılmalıdır. Tanrı'nın, şehirlerde O'nunla birlikte çalışanların yapacağı bir işi var. Misyonlarımız desteklenmeli; yeni misyonlar açılmalı. Bu işi başarıyla ilerletmek azımsanmayacak bir harcamayı gerektirecektir. İnsanların bu zamana ait gerçekleri dinlemeye davet edilebileceği ibadethanelere ihtiyaç var. Tam da bu amaçla, Tanrı emanetçilerine sermaye emanet etmiştir. Mülkünüz bu işi engelleyecek şekilde dünyevi girişimlere bağlanmış olmasın. Mallarınızı, Tanrı'nın davasının yararı için kullanabileceğiniz şekilde elinizin altında bulundurun. Hazinelerinizi sizden önce göğe gönderin." Tanıklıklar, cilt 5, 464.

Back to Articles