Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

Sekizinci Yediye aittir - Numara Üç

Daniel Two

Daniel İki

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

Bu makalede çözmeye çalışacağımız soru, Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıkların Daniel’in ikinci bölümdeki ilk anılışının, Vahiy’in on yedinci bölümdeki son anılışıyla nasıl uyuştuğudur. Nebukadnezar’ın heykelinde gerçekte neyin tanımlandığı ve öncünün şu görüşü hakkında bazı sorular gündeme getirmeyi amaçlıyorum: onun tarihi, kayanın heykelin ayaklarına vuracağı anı temsil ediyordu.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

Kardeş White, "demirin balçıkla karıştığı heykelin ayaklarında Tanrı'nın kutsal işinin temsil edildiği" noktaya ulaştığımızı belirtir; bunu da "kilise yönetimi ile devlet yönetiminin iç içe geçmesi" olarak tanımlar.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> Tanrı’nın kutsal işinin demirin balçıkla karıştığı heykelin ayaklarıyla temsil edildiği bir zamana geldik. Tanrı’nın bir halkı, seçilmiş bir halkı var; basiretleri kutsallaştırılmalı, temel üzerine odun, ot ve saman koyarak kutsallıklarını yitirmemeliler. Tanrı’nın buyruklarına sadık olan her can, imanımızın ayırt edici niteliğinin yedinci gün Sebti olduğunu görecektir. Hükümet, Tanrı’nın buyurduğu gibi Sebt’i onurlandırsa, Tanrı’nın gücüyle ayakta durur ve bir kez kutsallara teslim edilmiş olan imanın savunusunda yer alırdı. Ama devlet adamları sahte Sebt’i destekleyecek ve papalığın bu çocuğunun tutulmasını dinî inançlarıyla birleştirerek, onu Rab’bin kutsal kıldığı ve bereketlediği, insanın kutsal tutması için ayırdığı ve O’nunla halkı arasında bin kuşağa kadar bir işaret olarak belirlediği Sebt’ten üstün tutacaklar. Kilise düzeni ile devlet yönetiminin birbirine karışması demir ve kil ile temsil edilir. Bu birlik, kiliselerin bütün gücünü zayıflatıyor. Kiliseyi devletin gücüyle donatmak kötü sonuçlar doğuracaktır. İnsanlar Tanrı’nın sabrının sınırını neredeyse aşmış bulunuyorlar. Güçlerini siyasete yatırdılar ve papalıkla birleştiler. Ama Tanrı’nın yasasını hükümsüz kılanları cezalandıracağı bir zaman gelecek ve yaptıkları kötülük kendi üzerlerine dönecektir. Yedinci Gün Adventistleri Kutsal Kitap Yorumu, cilt 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

Tanrı’nın kutsal işinin kilise siyasetiyle devlet siyasetini birbirine karıştırmakta olduğu bir zamana gelmiş bulunuyoruz; bu, süregelen bir dönemin tasviridir. O, bu karışmanın “kiliselerin tüm gücünü zayıflattığını”, “kötü sonuçlar doğuracağını” ve “Tanrı’nın yasasını hükümsüz kılanları cezalandıracağı zamanın geleceğini” söylüyor.

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

Kilise ile devletin iç içe geçmesi, kiliselerin gücünü zayıflatan bir olgu olarak, Pergamos kilisesinin bir betimlemesidir; orada kilise siyaseti ile devlet siyasetinin birleşmesi, günah insanının açığa çıkmasından önce gelen dinden dönmeyi temsil ediyordu. Hristiyanlık ile putperestlik arasındaki uzlaşmayı simgeleyen imparator ve Pergamos, Daniel iki'nin dördüncü krallığında yer alır. Bu uzlaşma, Daniel iki’de “kil” kelimesinin kullanımıyla temsil edilir.

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> Sen, ey kral, bakıyordun; işte büyük bir heykel. Bu büyük heykel, parlaklığı olağanüstü, önünde duruyordu; görünüşü ise korkunçtu. Bu heykelin başı saf altındandı, göğsü ve kolları gümüştendi, karnı ve uylukları tunçtandı, bacakları demirdendi, ayakları ise kısmen demirden, kısmen kildendi. Sen bakarken, eller kullanılmadan kesilip çıkarılan bir taş, demir ve kil olan ayaklarına vurdu ve onları paramparça etti. Daniel 2:31-34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

Daniel’in yorumu ilerledikçe, artık “kil” değildir, ama kirli ya da “çamurlu kil” olmuştur.

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> Ve ayakları ve ayak parmaklarını, bir kısmı çömlekçi kilinden, bir kısmı da demirden olarak gördüğün gibi, krallık bölünecektir; fakat onda demirin gücünden bir şey bulunacaktır; çünkü demirin çamurlu kil ile karışmış olduğunu gördün. Daniel 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.

Çömlekçinin kili olan saf kil çamurlu kile dönüşür. Tanrı ilahi Çömlekçidir ve onun işi asla çamurlu olmaz.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> Ama şimdi, ya Rab, Sen bizim Babamızsın; biz kiliz, Sen bizim çömlekçimizsin; hepimiz de Senin elinin işiyiz. Yeşaya 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.

Putperest Roma’nın tarihinde, Smyrna kilisesi saf kildi. Daniel 2’de dördüncü krallık olan Pergamos’un tarihinde, kil çamurlu kile dönüşür. Yorum ilerledikçe, metinde önce yalnızca "kil", ardından "çömlekçinin kili" olarak anılan şey "çamurlu kil"e dönüşür. Thyatira’ya, yani papalık Roma’sına giden yolu hazırlamak üzere bu değişimin gerçekleştirildiği yer Pergamos’tur. "Kil"den "çamurlu kil"e dönüşüm, Thyatira’ya giden yolu hazırlayan dinden dönmedir; Pavlus bunu İkinci Selanikliler’de "önce bir dinden dönme" olarak tanımlar.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

Milleritler Roma’nın dördüncü krallığından ötesini göremediler ve heykelin ayaklarına vuran taş İkinci Geliş’i temsil ettiğinden, Mesih’in İkinci Gelişi’nin peygamberlikte bildirilen bir sonraki olay olacağını bekliyorlardı. Ama Mesih 1798’de bir krallık kurdu mu? 22 Ekim 1844’te bir krallık almak üzere En Kutsal Yer’e geldi; ama o sırada mı kuruldu?

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

Bu iki sorudan ilkinin cevabı şudur: Mesih 1798'de ebedi krallığını kurmadı. Mesih'in 22 Ekim 1844'te ebedi krallığını kurup kurmadığına ilişkin ikinci sorunun cevabı da hayırdır.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

Putperest Roma döneminde bir krallık kurulmuş muydu? Bunu soruyorum çünkü öncüler, dördüncü krallığı hem putperest hem de papalık Roma olarak anlıyorlardı; bu anlayış 1798’i, Mesih’in sonsuz bir krallık kuracağı dördüncü krallığın sonu olarak tanımlar. Oysa Vahiy kitabı, putperest Roma’dan sonra gelen dört krallık tanımlar.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

Daniel'in ikinci bölümündeki demirden dördüncü krallık basitçe putperest Roma'yı temsil ediyorsa ve Konstantin'in uzlaşması kilin balçığa dönüşmesiyle temsil ediliyorsa, Mesih o tarihte bir krallık kurdu mu? Cevap: Evet. Tiyatira değil, Bergama dönemine karşılık gelen çarmıhta Mesih "lütuf" krallığını kurdu. Çarmıhta ebedî bir krallık kuruldu ve o krallığın tahtı, son yağmur sırasında kurulacak bir tahtın tipidir. O son yağmur tahtı, O'nun "yücelik" krallığını temsil eder.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Rab’bin adıyla öğrenciler tarafından yapılmış olan duyuru her ayrıntısıyla doğruydu ve işaret ettiği olaylar o anda bile gerçekleşmekteydi. “Zaman doldu, Tanrı’nın Egemenliği yakındır,” mesajları buydu. “Zaman”ın—Daniel 9’daki, “Meshedilmiş Olan” Mesih’e kadar uzanacak altmış dokuz haftanın—süresi dolduğunda, Mesih Şeria Nehri’nde Yahya tarafından vaftiz edildikten sonra Ruh’un meshedişini almıştı. Ve yakın olduğunu ilan ettikleri “Tanrı’nın Egemenliği” Mesih’in ölümüyle kurulmuştu. Bu egemenlik, onlara öğretildiği gibi, dünyevi bir imparatorluk değildi. Ne de, “bütün göğün altındaki egemenlik, egemenlik ve krallığın büyüklüğü En Yüce Olan’ın kutsallarının halkına verildiğinde” kurulacak olan gelecekteki, ölümsüz egemenlikti; “bütün egemenliklerin O’na kulluk edip O’na boyun eğeceği” o sonsuz egemenlik. Daniel 7:27. Kutsal Kitap’ta “Tanrı’nın egemenliği” ifadesi hem lütuf egemenliğini hem de görkem egemenliğini belirtmek için kullanılır. Lütuf egemenliği, İbraniler Mektubu’nda Pavlus tarafından gözler önüne serilir. “Zayıflıklarımızı hisseden” şefkatli aracımız Mesih’e işaret ettikten sonra elçi şöyle der: “Bu nedenle lütuf tahtına cesaretle yaklaşalım ki merhamet görelim ve lütuf bulalım.” İbraniler 4:15, 16. Lütuf tahtı, lütuf egemenliğini temsil eder; çünkü bir tahtın varlığı bir egemenliğin varlığını ima eder. Mesih, birçok benzetmesinde, ilahi lütfun insanların yüreklerindeki işleyişini belirtmek için “Göklerin Egemenliği” ifadesini kullanır.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> Dolayısıyla yücelik tahtı, yücelik krallığını temsil eder; ve bu krallığa Kurtarıcı’nın şu sözlerinde değinilir: “İnsanoğlu yüceliği içinde geldiğinde ve bütün kutsal melekler O’nunla birlikte olduğunda, yücelik tahtına oturacaktır; ve O’nun önünde bütün uluslar toplanacaktır.” Matta 25:31, 32. Bu krallık henüz geleceğe aittir. Mesih’in ikinci gelişi gerçekleşene kadar kurulmayacaktır.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> Lütuf krallığı, insanın düşüşünden hemen sonra, suçlu insan soyunun kurtuluşu için bir plan tasarlandığında tesis edildi. O zaman Tanrı’nın tasarısında ve vaadiyle var oldu; ve iman aracılığıyla insanlar onun tebaası olabiliyordu. Yine de Mesih’in ölümüne kadar fiilen kurulmadı. Kurtarıcı, yeryüzündeki görevine başladıktan sonra bile, insanların inadı ve nankörlüğünden yorulmuş olarak, Golgota’daki kurbandan geri çekilebilirdi. Getsemani’de ıstırap kâsesi elinde titredi. O anda bile alnındaki kanlı teri silip suçlu insan soyunu günahları içinde yok olmaya bırakabilirdi. Bunu yapsaydı, düşmüş insanlar için kurtuluş olmazdı. Ama Kurtarıcı canını teslim edip son nefesiyle, "Tamamlandı," diye haykırdığında, kurtuluş planının yerine gelişi kesinleşti. Eden’de günahkâr çifte verilen kurtuluş vaadi tasdik edildi. Daha önce Tanrı’nın vaadiyle var olan lütuf krallığı o zaman kurulmuş oldu. Büyük Mücadele, 347.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

Mesih, ebedî bir krallığı Papalık Roması'nın sonunda değil, putperest Roma'nın peygamberî tarihinde kurdu. Ayrıca İkinci Gelişinde, İslam’ın dört rüzgârının serbest bırakıldığı geç yağmurun tarihini de içeren görkem krallığını kuracaktır.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Son yağmur temiz olanların üzerine geliyor—o zaman hepsi onu eskiden olduğu gibi alacak.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> "Dört melek bırakınca, Mesih krallığını kuracak. Ellerinden gelen her şeyi yapanlar dışında hiç kimse son yağmuru alamaz. Mesih bize yardım eder. Herkes, Tanrı’nın lütfuyla, İsa’nın kanı aracılığıyla galip gelebilir. Bütün gök bu işle ilgileniyor. Melekler ilgileniyor." Spalding ve Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

Dört rüzgâr serbest bırakıldığında, Mesih kendi krallığını kurar. Hem son yağmur hem de dört rüzgârın serbest bırakılması aşamalı olayları temsil eder ve ikisi de tek bir zaman noktasını temsil etmez. Dört rüzgâr İslam’ı temsil eder.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Melekler, kopup kurtulup bütün yeryüzü üzerinde ileri atılmaya çalışan ve izinde yıkım ve ölümü bırakan öfkeli bir at olarak tasvir edilen dört rüzgârı tutuyor.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "Ebedî dünyanın tam eşiğinde mi uyuyacağız? Donuk, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, kiliselerimizde Tanrı'nın Ruhu ve nefesi halkına üflensin de, ayakları üzerinde durup yaşasınlar. Yolun dar, kapının da dar olduğunu görmemiz gerekiyor. Ama dar kapıdan geçtiğimizde, onun genişliği sınırsızdır." Manuscript Releases, cilt 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

Tanrı’nın Ruhu Tanrı’nın halkının üzerine üflendiği dönemde, melekler, kopup kurtulmaya çalışan ve geçtiği yerde ölüm ve yıkım taşıyan İslam’ın öfkeli atını tutuyorlar. Sonra ayağa kalkar ve yaşarlar. Ruh üzerlerine üflenmeden önce, Tanrı’nın halkı ölüdür; çünkü Ruh’un soluğu onların ayağa kalkıp yaşamalarını sağlar. Bayan White, demir ve balçıkla karışmış heykelin ayaklarının kilise ile devletin birleşimini temsil ettiği bir zamana artık geldiğimizi söylediğinde, son yağmurun dökülmesi hâlâ gelecekteydi.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> Son yağmur Tanrı’nın halkının üzerine yağacak. Gökten güçlü bir melek inecek ve bütün yeryüzü onun görkemiyle aydınlanacak. Review and Herald, 21 Nisan 1891.

There are two voices in Revelation eighteen.

Vahiy 18. bölümde iki ses vardır.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> "İsa halka açık hizmetine başladığında, tapınağı kutsala saygısızlıktan arındırdı. Hizmetinin son eylemlerinden biri tapınağı ikinci kez temizlemesiydi. Böylece, dünyayı uyarmaya yönelik son çalışmada, kiliselere iki ayrı çağrı yapılır." Seçilmiş Mesajlar, 2. kitap, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

İlk ses, Tanrı'nın halkı için bir uyanış çağrısıdır, ikinci ses ise hâlâ Babil'de olan Tanrı'nın diğer çocukları için bir uyanış çağrısıdır.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> Kötülük, aldatma ve aldanış içinde, ölümün tam gölgesinde yatan bir dünya var—uykuda, uykuda. Onları uyandırmak için ruhlarında doğum sancısı duyan kimler var? Hangi ses onlara ulaşabilir? Zihnim, şu işaretin verileceği geleceğe taşınıyor: 'İşte Damat geliyor; O'nu karşılamaya çıkın.' Ama bazıları kandillerini tazeleyecek yağı edinmekte gecikmiş olacak ve iş işten geçtikten sonra, yağla temsil edilen karakterin devredilemez olduğunu anlayacaklar. Bible Echo, 4 Mayıs 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

Parçada iki soru soruldu. Kimler, kendilerini uyandıracak ruh sancısını hissediyor? Onlara hangi ses ulaşabilir?

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

Dünyayı uyandıran "ses", Tanrı'nın diğer sürüsünü Babil'den çıkmaya çağıran Vahiy 18'deki ikinci sestir. Hem Tanrı'nın halkının hem de dünyanın Gece Yarısı Çığlığı ile uyandırılması gerekir; bu da basitçe geç yağmurun başka bir sembolüdür.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

Millerciler, dördüncü krallığın günlerinde Mesih’in ebedi bir krallık kuracağını tespit etmekte haklı mıydılar? Evet.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

O, “lütuf” krallığını çarmıhta kurdu; bu, Kutsal Kitap’taki peygamberlikte yer alan dördüncü krallığın tarihi sırasında oldu. Bu krallık, putperest Roma’ydı. Daniel 2’de, Tiyatira kilisesinden önce gelen dinden sapma temsil ediliyor mu? Evet; çünkü Tanrı’nın halkını temsil eden kil, balçığa dönüştü. Öyleyse Tiyatira heykelde nerededir? Yoksa heykelde bile yer almıyor mu? Heykelde temsil edilir ve Nebukadnezar, Daniel’in dördüncü bölümünde kibirinin doruğuna ulaştığında bu gerçeğe ışık tutar.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> Kral konuşup şöyle dedi: Bu, kendi kudretimle krallığın sarayı için ve haşmetimin şanı için inşa ettiğim büyük Babil değil mi? Daniel 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

Nebukadnezar’ın kırın bir hayvanı gibi yaşayacağı iki bin beş yüz yirmi günlük cezasından hemen önce, “Büyük Babil olan bu krallığı ben mi kurdum?” diye sorarak kibirini sergiledi. Vahiy on yedideki fahişenin alnında, “GİZEM, BÜYÜK BABİL, YERYÜZÜNÜN FAHİŞELERİNİN VE İĞRENÇLİKLERİNİN ANNESİ” yazılıdır. Sister White’ın dediği gibi, Roma kilisesi Büyük Babil’dir. Heykeldeki altın baş, gerçek Babil’i temsil eder ve aynı zamanda, öldürücü yara almış bir güç oluşuyla benzersiz bir özelliğe sahip olan Kutsal Kitap peygamberliğindeki beşinci krallık olan ruhsal Babil’i de temsil eder. Yeşaya yirmi üçte, Sur olarak temsil edilen papalık gücünün bir kralın günleri gibi yetmiş yıl boyunca unutulacağı belirtilir. Nebukadnezar’ın temsil ettiği gerçek Babil de, Nebukadnezar’ın krallığından iki bin beş yüz yirmi günlüğüne uzaklaştırılmasıyla iyileşen öldürücü bir yara aldı. Büyük gerçek Babil, büyük ruhsal Babil’i simgeliyordu ve her ikisinin de krallıkları geçici olarak ellerinden alındı, ardından geri verildi. Vahiy on yedideki fahişenin elinde ne gümüş bir kâse vardı, ne de tunç ya da demir bir kâse; altın bir kâse vardı.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> Kadın mor ve kırmızıya bürünmüş, altın, değerli taşlar ve incilerle süslenmişti; elinde iğrençliklerle ve fuhuşunun pislikleriyle dolu altın bir kadeh vardı. Vahiy 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

Altın, gerçek Babil’i temsil ediyordu ve aynı zamanda Kutsal Kitap peygamberliğindeki beşinci krallık olan ruhsal Babil’i de temsil eder; bu krallık, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallık tahta geçtiğinde 1798’de ölümcül bir yara aldı. Heykeldeki gerçek Babil’i, Medler ve Perslerden oluşan iki güçten meydana gelen bir gümüş krallık izledi ve Daniel sekizinci bölümdeki Pers boynuzu en son ortaya çıkıp daha yükseğe yükseldi. Medyalı Darius ilk boynuzdu ve onun generali Kiros, nihayetinde Med kralı Darius’tan sonra iktidara geçecek olan bir Pers’ti.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

Kiros, Tanrı’nın halkını esaretten özgürleştirme sürecini başlatacak olan Mesih’in bir tipiydi. Med-Pers İmparatorluğu, Kutsal Kitap kehanetindeki altıncı krallığı temsil eder; bu da Amerika Birleşik Devletleri’dir. Amerika Birleşik Devletleri’nin, Cumhuriyetçilik ve Protestanlığı temsil eden iki boynuzu vardır. Darius, Amerika Birleşik Devletleri’nin cumhuriyetçiliği temsil eden boynuzunu; Kiros ise Protestanlık boynuzunu temsil eder. Kiros, Yeruşalim’i ve tapınağı yeniden inşa edebilmek için Tanrı’nın halkını özgürleştirme sürecini nasıl başlattıysa, Amerika Birleşik Devletleri de Milleritlerin temelini attığı ruhsal tapınağı kurmak üzere, ruhsal Babil’in esaretindeki tutsakları özgürleştirmek için yükseltilen ülke olmuştur. Babil’deki yetmiş yıllık gerçek esaret, ruhsal Babil’deki bin iki yüz altmış yıllık esaretin tipiydi. Amerika Birleşik Devletleri, Nebukadnezar’ın heykelindeki gümüş omuzlardır.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

Dünya çapında bir krallığı temsil eden tunçtan üçüncü krallık Yunanistan’dı. Bu krallık, Vahiy 17’de 1798’de henüz gelmemiş olan krallık olarak belirtilen Birleşmiş Milletlerdir. Vahiy 17’deki on kral, yediden olan sekizinci krallık olan papalığa krallıklarını vermeyi kabul ederler. Bunu, Amerika Birleşik Devletleri tarafından buna zorlandıkları için ve dünya, son yağmurun Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasıyla birlikte tam olarak dökülmeye başladığı dönemde salıverilen İslam’ın “dört rüzgarı” tarafından yok edildiği için yaparlar.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasası sırasında Tanrı, halkını bir sancak olarak yükselterek Tanrı'nın diğer çocuklarını Babil'den çıkmaya çağırırken "görkem" krallığını kurar. Böylece, Med-Persya'nın iki boynuzuyla uyumlu olarak, Protestanlığın boynuzu en son ortaya çıkar ve ilkinden daha yüksektir. Birleşmiş Milletler dünyanın kontrolünü papalığa devretmeyi kabul ettiğinde, İslam'ın dört rüzgarı serbest bırakılır ve dünya çapındaki krallık, Yunanistan'ın kırılıp yerine dört boynuz çıkan ilk boynuzunun ölümünü izleyen savaşla yüzleşir.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

İmge demir (devlet siyaseti) ve çamurlu kil (kilise siyaseti) ayaklara ve on parmağa (on kral) ulaştığında, eller değmeden dağdan koparılmış taş imgenin ayaklarına çarpar. Milleritler, peygamberlik tarihindeki konumlarının izin verdiği ölçüde, Daniel’in imgesine ilişkin anlayışlarında isabetliydiler. Ancak Alfa ve Omega her zaman sonu başlangıçla örnekler ve Nebukadnezar’ın imgesindeki dört krallık, dünyanın sonunda ruhsal karşılıklarını örnekleyen dört gerçek krallığı temsil eder.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

Tarihin krallıkları bağlamında, Roma sekizinci olarak ortaya çıkar ve yediden biridir. Daniel 7'de Roma sekizinci olarak ortaya çıkar ve yediden biridir. Daniel 8'de Roma sekizinci olarak ortaya çıkar ve yediden biridir. Vahiy 17'de Roma sekizinci olarak ortaya çıkar ve yediden biridir. Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıkların ilk kez anılışını temsil eden Daniel 2'de, modern ruhsal Roma sekizinci olarak ortaya çıkar ve yediden biridir. Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıkların ilk (Alfa) tasviri, sonuncuyu (Omega) belirler.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> Tanrı’nın kutsal işinin demirin balçıkla karıştığı heykelin ayaklarıyla temsil edildiği bir zamana geldik. Tanrı’nın bir halkı, seçilmiş bir halkı var; basiretleri kutsallaştırılmalı, temel üzerine odun, ot ve saman koyarak kutsallıklarını yitirmemeliler. Tanrı’nın buyruklarına sadık olan her can, imanımızın ayırt edici niteliğinin yedinci gün Sebti olduğunu görecektir. Hükümet, Tanrı’nın buyurduğu gibi Sebt’i onurlandırsa, Tanrı’nın gücüyle ayakta durur ve bir kez kutsallara teslim edilmiş olan imanın savunusunda yer alırdı. Ama devlet adamları sahte Sebt’i destekleyecek ve papalığın bu çocuğunun tutulmasını dinî inançlarıyla birleştirerek, onu Rab’bin kutsal kıldığı ve bereketlediği, insanın kutsal tutması için ayırdığı ve O’nunla halkı arasında bin kuşağa kadar bir işaret olarak belirlediği Sebt’ten üstün tutacaklar. Kilise düzeni ile devlet yönetiminin birbirine karışması demir ve kil ile temsil edilir. Bu birlik, kiliselerin bütün gücünü zayıflatıyor. Kiliseyi devletin gücüyle donatmak kötü sonuçlar doğuracaktır. İnsanlar Tanrı’nın sabrının sınırını neredeyse aşmış bulunuyorlar. Güçlerini siyasete yatırdılar ve papalıkla birleştiler. Ama Tanrı’nın yasasını hükümsüz kılanları cezalandıracağı bir zaman gelecek ve yaptıkları kötülük kendi üzerlerine dönecektir. Yedinci Gün Adventistleri Kutsal Kitap Yorumu, cilt 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

Alfa ve Omega, Daniel 2 konusunda öncülerin doğru anlayışını 'yeni' kıldı.

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> Tahtta oturan şöyle dedi: “İşte, her şeyi yeni yapıyorum.” Ayrıca bana, “Yaz; çünkü bu sözler gerçektir ve güvenilirdir” dedi. Bana yine, “Tamamlandı. Ben Alfa ve Omega’yım, başlangıç ve sonum. Susayana yaşam suyunun kaynağından karşılıksız olarak vereceğim” dedi. Vahiy 21:5, 6.

Back to Articles