Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Two

Yoel Kitabı ve Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Sayı 2

Number Two

İki Numara

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2025

Formats

PDF
Word

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> Pentekost gününün olaylarının, o zamankinden bile daha büyük bir güçle tekrarlanacağı zamanı derin bir özlemle bekliyorum. Yuhanna şöyle diyor: “Büyük güç sahibi başka bir meleğin gökten indiğini gördüm; ve yeryüzü onun yüceliğiyle aydınlandı.” O zaman, Pentekost döneminde olduğu gibi, insanlar onlara söylenen gerçeği, her biri kendi dilinde işitecek.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> Tanrı, Kendisine hizmet etmeyi içtenlikle arzu eden her ruha yeni bir yaşam üfleyebilir; sunaktan alınmış bir korla dudaklara dokunabilir ve onları O’nu överken akıcı ve etkili kılabilir. Binlerce ses, Tanrı’nın Sözü’nün harika gerçeklerini dile getirme gücüyle doldurulacak. Kekeme dil çözülecek ve çekingenler, gerçeğe cesurca tanıklık edebilecek kadar güçlendirilecek. Rab, halkına ruh mabedini her türlü kirlilikten arındırmada ve O’nunla öyle yakın bir bağ sürdürmede yardım etsin ki, döküldüğünde son yağmura paydaş olabilsinler. Review and Herald, 20 Temmuz 1886.

Pentecost, when considered as a feast of the Lord cannot be separated from Passover, the feast of unleavened bread, the first fruit offering and the feast of weeks. Pentecost is a period of time, though it is also a point in time. This is why it is called “the Pentecostal season.” The season began with Christ’s death, burial and resurrection. After His ascension Christ began forty days of personal instruction that was followed by ten days in the upper room where unity was accomplished. 9/11 began a period that ends at the Sunday law in the United States. That Sunday law is represented by the day of Pentecost as a point in time; a point in time that has been preceded by a period of time which began at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the “Pentecostal season” is repeated.

Pentekost, Rab'bin bayramı olarak ele alındığında Fısıh, Mayasız Ekmek Bayramı, İlk Ürün Sunusu ve Haftalar Bayramı'ndan ayrı düşünülemez. Pentekost bir dönemdir; ancak aynı zamanda belirli bir andır. Bu yüzden "Pentekost dönemi" olarak adlandırılır. Bu dönem Mesih'in ölümü, defnedilmesi ve dirilişiyle başladı. Göğe yükselişinden sonra Mesih kırk gün süren kişisel öğretimde bulundu; bunu, birliğin sağlandığı üst odada geçirilen on gün izledi. 11 Eylül, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasasında sona eren bir dönemi başlattı. O Pazar yasası, belirli bir an olarak Pentekost günüyle temsil edilir; 11 Eylül'de başlayan bir zaman diliminin ardından gelen bir an. 11 Eylül'den Pazar yasasına kadar "Pentekost dönemi" tekrarlanır.

Peter explained that the miraculous phenomenon of “tongues of fire,” was not drunken folly, but a fulfillment of the book of Joel because a controversy was brought against the message. “Tongues” represent the presentation of a message, and the fire represents the Holy Spirit. The message of Pentecost represents a combination of divinity (God is a consuming fire) with the humanity of the tongue. Just as Peter represents the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, so too the quibbling Jews represent a former covenant people who are being passed by at the very point in time when the latter rain is falling.

Mesaja itirazlar yöneltildiği için Petrus, “ateşten diller” mucizesinin sarhoşça bir taşkınlık değil, Yoel kitabındaki sözlerin yerine gelmesi olduğunu açıkladı. “Diller” bir mesajın sunumunu, ateş ise Kutsal Ruh’u temsil eder. Pentekost mesajı, ilahî olanın (Tanrı yakıp tüketen bir ateştir) dilin insanî yönüyle birleşimini temsil eder. Nasıl ki Petrus geç yağmur zamanında yüz kırk dört bini temsil ediyorsa, aynı şekilde itirazcı Yahudiler de geç yağmurun yağdığı tam anda es geçilmekte olan önceki antlaşma halkını temsil eder.

> And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven. Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language. And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans? And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born? Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes, Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God. And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this? Others mocking said, These men are full of new wine. But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. Acts 2:4–15.

> Ve hepsi Kutsal Ruh’la doldular ve Ruh’un onlara verdiği şekilde başka dillerle konuşmaya başladılar. Yeruşalim’de göğün altındaki her ulustan gelen dindar Yahudiler yaşıyordu. Bu haber yayılınca kalabalık toplandı ve şaşkına döndü; çünkü herkes onları kendi dilinde konuşurken duyuyordu. Hepsi hayret etti ve birbirlerine, “Bakın, konuşanların hepsi Celileli değil mi?” diyerek şaştılar. “Peki, nasıl oluyor da her birimiz onları doğduğumuz kendi dilimizde duyuyoruz? Partlar, Medler ve Elamlılar; Mezopotamya’da, Yahudiye’de ve Kapadokya’da, Pontus ve Asya’da, Frigya ve Pamfilya’da, Mısır’da ve Kirene yöresindeki Libya bölgelerinde oturanlar; Roma’dan gelen yabancılar — Yahudiler ve Yahudiliği benimsemiş olanlar — Giritliler ve Araplar: Biz onları kendi dillerimizde Tanrı’nın büyük işlerini konuşurken duyuyoruz.” Hepsi şaşırıp kaldı ve birbirlerine, “Bu ne demek?” diyorlardı. Başkaları ise alay ederek, “Bunlar yeni şarapla sarhoş olmuşlar,” dediler. Ama Petrus, öbür on bir kişiyle birlikte ayağa kalktı, sesini yükseltti ve onlara şöyle seslendi: “Yahudiye’nin adamları ve Yeruşalim’de yaşayanların hepsi, bunu biliniz ve sözlerime kulak veriniz: Çünkü bunlar sizin sandığınız gibi sarhoş değiller; zira günün daha üçüncü saatidir.” Elçilerin İşleri 2:4-15.

Peter is explaining Pentecost as a fulfillment of the book of Joel. He is doing so prophetically when the entire world is represented, for the passage states the audience came “out of every nation under heaven.” At 9/11 the earth was lightened with Christ’s glory and then again at the Sunday law the one hundred and forty-four thousand will perfectly reflect the glory of Christ as they are lifted up as an ensign before the entire world. The Pentecostal period began at 9/11 and it ends at the Sunday law.

Petrus, Pentekost’u Yoel kitabının yerine gelişi olarak açıklıyor. Bunu, tüm dünyanın temsil edildiği bir bağlamda peygamberlik olarak yapıyor; çünkü pasaj, dinleyicilerin “gök altındaki her ulustan” geldiklerini belirtir. 11 Eylül’de yeryüzü Mesih’in yüceliğiyle aydınlandı ve sonra yine Pazar yasasında, tüm dünyanın önünde bir sancak olarak yükseltildiklerinde, yüz kırk dört bin Mesih’in yüceliğini kusursuzca yansıtacak. Pentekost dönemi 11 Eylül’de başladı ve Pazar yasasında sona erer.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.

> Karakterlerimizde en ufak bir leke ya da kir bulunduğu sürece hiçbirimiz asla Tanrı’nın mührünü almayacağız. Karakterlerimizdeki kusurları gidermek, ruh mabedini her türlü murdarlıktan temizlemek bize düşer. O zaman, Pentekost Günü’nde ilk yağmur öğrencilerin üzerine nasıl yağdıysa, son yağmur da üzerimize yağacak.

> “We are too easily satisfied with our attainments. We feel rich and increased with goods and know not that we are ‘wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Now is the time to heed the admonition of the True Witness: ‘I counsel thee to buy of Me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.’ …

> Elde ettiklerimizle fazlasıyla kolay tatmin oluyoruz. Kendimizi zengin ve malca artmış hissediyoruz ve ‘sefil, perişan, yoksul, kör ve çıplak’ olduğumuzu bilmiyoruz. Şimdi Gerçek Tanık’ın uyarısına kulak verme zamanıdır: ‘Sana öğüt veriyorum: Zengin olasın diye benden ateşte arıtılmış altın satın al; giyinesin ve çıplaklığının ayıbı görünmesin diye beyaz giysiler satın al; ve görebilesin diye gözlerine göz merhemi sür.’ ...

> “It is now that we must keep ourselves and our children unspotted from the world. It is now that we must wash our robes of character and make them white in the blood of the Lamb. It is now that we must overcome pride, passion, and spiritual slothfulness. It is now that we must awake and make determined effort for symmetry of character. ‘Today if ye will hear His voice, harden not your hearts.’ We are in a most trying position, waiting, watching for our Lord’s appearing. The world is in darkness. ‘But ye, brethren,’ says Paul, ‘are not in darkness, that that day should overtake you as a thief.’ It is ever God’s purpose to bring light out of darkness, joy out of sorrow, and rest out of weariness for the waiting, longing soul.

> Şimdi, kendimizi ve çocuklarımızı dünyanın lekesinden uzak tutmalıyız. Şimdi, karakterimizin giysilerini yıkayıp onları Kuzu’nun kanında bembeyaz yapmalıyız. Şimdi, kibri, tutkuyu ve ruhsal tembelliği yenmeliyiz. Şimdi uyanmalı ve karakterde denge için kararlı bir çaba göstermeliyiz. “Bugün O’nun sesini işitirseniz, yüreklerinizi katılaştırmayın.” Rabbimizin gelişini bekleyip gözlerken son derece çetin bir durumdayız. Dünya karanlıkta. “Ama siz, kardeşler,” diyor Pavlus, “o günün sizi bir hırsız gibi ansızın yakalamasın diye karanlıkta değilsiniz.” Bekleyen, özleyen can için Tanrı’nın amacı her zaman karanlıktan ışık, kederden sevinç ve yorgunluktan dinleniş çıkarmaktır.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

> Büyük hazırlık işinde ne yapıyorsunuz, kardeşler? Dünyayla birleşenler dünyevi kalıbı almakta ve canavarın işaretine hazırlanmaktadır. Kendine güvenmeyen, Tanrı’nın önünde alçalan ve gerçeğe itaat ederek ruhlarını arındıranlar ise göksel kalıbı almakta ve alınlarına konacak Tanrı’nın mührü için hazırlanmaktadır. Ferman yayımlandığında ve damga vurulduğunda, karakterleri sonsuza dek saf ve lekesiz kalacaktır.

> “Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> "Şimdi hazırlanma zamanıdır. Tanrı’nın mührü asla pak olmayan bir erkek ya da kadının alnına konulmayacaktır. Asla hırslı, dünyayı seven bir erkek ya da kadının alnına konulmayacaktır. Asla yalan dilli ya da hilekâr yürekli bir erkek ya da kadının alnına konulmayacaktır. Mührü alacak olanların hepsi Tanrı’nın huzurunda lekesiz olmalıdır—cennet için adaylar. İlerleyin, kardeşlerim. Şimdilik bu noktalar üzerine ancak kısaca yazabiliyorum; sadece hazırlığın gerekliliğine dikkatinizi çekiyorum. İçinde bulunduğumuz saatin korku uyandıran ciddiyetini anlayabilmeniz için Kutsal Yazılar’ı kendiniz araştırın." Tanıklıklar, cilt 5, 214, 216.

Here Sister White identifies Pentecost as a point in time, aligning with the Sunday law in the United States, “when the decree goes forth.” Yet, though she marks the Sunday law and Pentecost as a point in time, her message calling for preparation identifies a period that precedes the Sunday law as typified by the Pentecostal season. The Sunday law is the seventh-day Sabbath test, and the period from 9/11 unto the Sunday law can be identified as the symbolic “day of the Lord’s preparation.” Preparation precedes the test.

Burada Bayan White, Pentekost’u, “ferman yayımlandığında” Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasıyla örtüşen belirli bir zaman noktası olarak tanımlar. Yine de, Pazar yasasını ve Pentekost’u bir zaman noktası olarak işaretlemesine rağmen, hazırlığa çağıran mesajı, Pentekost mevsimiyle simgelenen ve Pazar yasasından önce gelen bir dönemi tanımlar. Pazar yasası Yedinci Gün Şabatı sınavıdır ve 9/11’den Pazar yasasına kadar olan dönem sembolik “Rab’bin hazırlık günü” olarak tanımlanabilir. Hazırlık, sınavdan önce gelir.

The “latter rain will fall upon” the one hundred and forty-four thousand just “as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.” The period represented as the Pentecostal season began with a sprinkling when Christ returned from His ascension.

"Son yağmur üzerlerine yağacak" olan yüz kırk dört binin üzerine, "Pentikost Günü'nde ilk yağmurun öğrencilerin üzerine yağdığı gibi" yağacak. Pentikost mevsimi olarak temsil edilen dönem, Mesih göğe yükselişinden döndüğünde bir serpintiyle başladı.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> Bunu söyledikten sonra üzerlerine üfledi ve onlara, "Kutsal Ruh'u alın," dedi. Yuhanna 20:22.

His breath conveys the Holy Spirit and breath is what produces the sound of words. Jesus is the Word and His breath conveys the Holy Spirit through the impartation of His word. The breath is what brought the body of Adam to life, and the breath is what brings Ezekiel’s army of resurrected dead dry bones to life.

O'nun nefesi Kutsal Ruh'u iletir ve nefes, sözlerin sesini üreten şeydir. İsa Kelam'dır ve O'nun nefesi, sözünün iletilmesi aracılığıyla Kutsal Ruh'u iletir. Nefes, Adem'in bedenini hayata kavuşturan şeydi ve Hezekiel'in diriltilmiş ölü kuru kemiklerden oluşan ordusunu hayata kavuşturan da nefestir.

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> Mesih’in öğrencilerine Kutsal Ruh’u üflemesi ve onlara esenliğini vermesi, Pentekost Günü’nde verilecek bol yağmurdan önceki birkaç damla gibiydi. Peygamberlik Ruhu, cilt 3, s. 243.

At the beginning of the Pentecostal season Christ’s “breath” imparted the Holy Spirit to the disciples, but some doubted.

Pentekost döneminin başında Mesih'in "nefesi" Kutsal Ruh'u havarilere verdi, ancak bazıları şüphe etti.

> But Thomas, one of the twelve, called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said unto him, We have seen the Lord. But he said unto them, Except I shall see in his hands the print of the nails, and put my finger into the print of the nails, and thrust my hand into his side, I will not believe. John 2:24, 25.

> Ama Onikilerden biri, Didimos denilen Tomas, İsa geldiğinde onların yanında değildi. Bunun üzerine öteki öğrenciler ona, “Rab’bi gördük” dediler. O ise onlara, “Onun ellerinde çivilerin izini görmedikçe, parmağımı çivilerin izine koymadıkça ve elimi böğrüne sokmadıkça inanmayacağım” dedi. Yuhanna 2:24, 25.

The Pentecostal period began a period of “testing,” starting with the breath of Christ and Thomas’ controversy of doubt. Thomas’ controversy at the beginning typifies the controversy of the Jews at the ending of the Pentecostal season. Christ imparted His word and the Holy Spirit to the disciples at the beginning, and the disciples imparted the word and the Holy Spirit to the world at the end of the Pentecostal season.

Pentekost dönemi, Mesih’in nefesi ve Tomas’ın şüphe tartışmasıyla başlayan bir "sınanma" sürecini başlattı. Baştaki Tomas tartışması, Pentekost dönemi sona ererken Yahudilerle yaşanan tartışmayı örnekler. Mesih başlangıçta öğrencilerine sözünü ve Kutsal Ruh’u verdi; Pentekost dönemi sonunda ise öğrenciler sözü ve Kutsal Ruh’u dünyaya aktardılar.

The work that Christ accomplished when He breathed upon the disciples was a second witness to the same work He had just accomplished with the disciples on the road to Emmaus.

Mesih’in, öğrencilerinin üzerine üflediğinde gerçekleştirdiği iş, Emmaus yolunda öğrencilerle az önce gerçekleştirdiği aynı işe ikinci bir şahit oldu.

> And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. …

> Ve öyle oldu ki, onlar kendi aralarında konuşup tartışırlarken, İsa’nın kendisi yanlarına yaklaştı ve onlarla birlikte gitti. Ama gözleri tutulmuştu; onu tanıyamadılar. ...

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? Luke 24:15, 16, 25–32.

> Sonra onlara dedi ki: Ey akılsızlar ve peygamberlerin söylediklerinin tümüne inanmakta yüreği ağır olanlar! Mesih’in bu acıları çekip yüceliğine girmesi gerekmez miydi? Musa’dan ve bütün peygamberlerden başlayarak, Kutsal Yazıların hepsinde kendisiyle ilgili olanları onlara açıkladı. Gittikleri köye yaklaşınca, o daha ileri gidecekmiş gibi davrandı. Ama ona, “Bizimle kal; çünkü akşam olmak üzere ve gün de hayli ilerledi” diyerek ısrar ettiler. O da onlarla kalmak için içeri girdi. Onlarla sofraya oturduğunda, ekmek aldı, şükretti, böldü ve onlara verdi. O zaman gözleri açıldı ve onu tanıdılar; ama o gözlerinin önünden kayboldu. Birbirlerine, “Yolda bizimle konuşurken ve Kutsal Yazıları bize açarken yüreğimiz içimizde yanmıyor muydu?” dediler. Luka 24:15, 16, 25-32.

Just as Jesus “sat with meat” in Emmaus, He thereafter ate with the disciples. In both instances eating is represented. Together they identify that the beginning of the Pentecostal period is marked by the breath of the Holy Spirit and also by eating. The opening events produces a controversy between a class who believes and a class who doubts. The eating, the impartation of the Holy Spirit and the opening of the Scriptures include that Christ began His instruction with “Moses and all the prophets.” Christ’s teaching was conveyed by taking the prophetic line of Moses and aligning it with the lines of all the prophets, here a little and there a little.

İsa Emmaus’ta “yemeğe oturduğu” gibi, sonrasında da öğrencilerle birlikte yemek yedi. Her iki durumda da yemek yeme yer alır. Birlikte ele alındıklarında, Pentekost döneminin başlangıcının Kutsal Ruh’un soluğuyla ve aynı zamanda yemekle işaretlendiğini ortaya koyarlar. Başlangıçtaki olaylar, inanan bir kesim ile kuşku duyan bir kesim arasında bir tartışma doğurur. Yemek, Kutsal Ruh’un verilişi ve Kutsal Yazıların açılması, Mesih’in öğretisine “Musa ve bütün peygamberlerle” başlayışını da içerir. Mesih’in öğretisi, Musa’nın peygamberlik hattını alıp onu bütün peygamberlerin hatlarıyla, biraz burada biraz orada olacak şekilde, uyumlu hâle getirerek aktarıldı.

On 9/11 the breath of the four winds of Ezekiel blew upon the dead dry bones of chapter thirty-seven. At that time, as typified by the angel who descended on August 11, 1840 and empowered the first angel’s message, the angel of Revelation eighteen descended with a message that must be eaten, as did the disciples eat at the beginning of the Pentecostal period. The unwillingness of Thomas to believe identifies that when the message is introduced a shaking is marked.

11 Eylül’de Hezekiel’in dört rüzgârının soluğu, otuz yedinci bölümdeki ölü kuru kemiklerin üzerine esti. O sırada, 11 Ağustos 1840’ta inen ve birinci meleğin mesajını güçlendiren melekle örneklendiği gibi, Vahiy 18. bölümün meleği, Pentekost döneminin başında öğrencilerin yaptığı gibi yenmesi gereken bir mesajla indi. Tomas’ın inanmaya isteksizliği, mesaj sunulduğunda bir sarsıntının işaretlendiğini gösterir.

Speaking of the fall of the Twin Towers on 9/11 we are told that the Lord arose to “shake terribly the nations.” It is important to remember that a “shaking” among God’s people is accomplished by those who are fighting against a message of truth. There are “shakings” that are external, but internal shakings within the church occur in the environment of a message being presented.

11 Eylül'deki İkiz Kulelerin çöküşünden söz ederken, Rabbin “milletleri şiddetle sarsmak” için ayağa kalktığı bize söylenir. Tanrı’nın halkı arasında bir “sarsıntı”nın, hakikat mesajına karşı savaşanlar tarafından çıkarıldığını hatırlamak önemlidir. Dışsal “sarsıntılar” vardır, ancak kilisenin içinde meydana gelen sarsıntılar bir mesajın sunulduğu ortamda ortaya çıkar.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.

> Gördüğüm sarsıntının anlamını sordum ve bana, Laodikyalılara yönelik Gerçek Tanık’ın öğüdüyle ortaya çağrılan doğrudan tanıklığın buna neden olacağı gösterildi. Bu, onu kabul edenin yüreği üzerinde etkisini gösterecek ve onu sancağı yükseltmeye ve dosdoğru gerçeği açıkça dile getirmeye yöneltecek. Bazıları bu doğrudan tanıklığa tahammül edemeyecek. Ona karşı çıkacaklar ve işte bu, Tanrı’nın halkı arasında bir sarsıntıya yol açacak.

> “I saw that the testimony of the True Witness has not been half heeded. The solemn testimony upon which the destiny of the church hangs has been lightly esteemed, if not entirely disregarded. This testimony must work deep repentance; all who truly receive it will obey it and be purified.” Early Writings, 271.

> "Gerçek Tanık'ın tanıklığının yarısı kadar bile dikkate alınmadığını gördüm. Kilisenin kaderinin bağlı olduğu o son derece ciddi tanıklık, bütünüyle göz ardı edilmemişse bile, hafife alınmış. Bu tanıklık derin bir tövbe uyandırmalıdır; onu gerçekten kabul eden herkes ona itaat edecek ve arınacaktır." Early Writings, 271.

The internal “shaking” is caused by those who resist the presentation of the Laodicean message. Sister White identifies Jones and Waggoner’s message of 1888 as the Laodicean message.

İçsel "sarsıntı", Laodikya mesajının sunulmasına direnenler yüzünden ortaya çıkar. Kardeş White, Jones ve Waggoner'ın 1888 tarihli mesajını Laodikya mesajı olarak tanımlar.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> A. T. Jones ve E. J. Waggoner’ın bize verdiği mesaj, Tanrı’nın Laodikya kilisesine mesajıdır ve gerçeğe inandığını iddia edip de Tanrı’nın verdiği ışığı başkalarına yansıtmayan herkesin vay haline. 1888 Materyalleri, 1053.

The resistance to the Laodicean message produces a shaking and Sister White aligns the message of 1888 with the descent of the angel of Revelation eighteen.

Laodikya mesajına karşı direnç bir sarsıntıya yol açar ve Bayan White, 1888 mesajını Vahiy 18’deki meleğin inişiyle ilişkilendirir.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> Önceden oluşmuş kanaatlerden vazgeçmeye ve bu gerçeği kabul etmeye isteksizlik, Minneapolis’te Kardeşler Waggoner ve Jones aracılığıyla iletilen Rab’bin mesajına karşı sergilenen muhalefetin büyük bir bölümünün temelinde yatıyordu. Şeytan, bu muhalefeti kışkırtarak, Tanrı’nın onlara vermeyi arzuladığı Kutsal Ruh’un özel gücünü büyük ölçüde halkımızdan uzak tutmayı başardı. Düşman, Pentekost gününden sonra havarilerin ilan ettiği gibi, gerçeği dünyaya taşımada onların sahip olabilecekleri o etkinliği elde etmelerini engelledi. Görkemiyle bütün yeryüzünü aydınlatacak olan ışığa karşı direnildi ve kendi kardeşlerimizin eylemleriyle bu ışık büyük ölçüde dünyadan uzak tutuldu. Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 235.

The doubt of Thomas at the beginning of the Pentecostal season, typifying the rebellion against the message that arrived on the day of Pentecost, typified the shaking that occurred when the leadership of Seventh-day Adventism stood up and resisted the message to the Laodicean church as presented by Jones and Waggoner in 1888. In 1888 the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory, but due in large part to unwillingness of those leaders to set aside preconceived opinions the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated. Thomas, the Jews at Pentecost, Korah’s rebellion in the time of Moses, the rebellion of 1888 all typify 9/11 when, according to Joel—a trumpet was to be blown. That trumpet, according to Isaiah was blown to identify the sins of God’s people, thus typifying 1888 and the message to Laodicea. Jeremiah’s watchman, who blows the trumpet to return to the “old paths” aligns with Isaiah lifting up his voice as a trumpet. Jeremiah’s watchmen are Habakkuk’s watchmen who asks the question about what will be his position in the argument or debate of his history?

Pentekost döneminin başında Tomas’ın şüphesi, Pentekost gününde gelen mesaja karşı isyanı tipolojik olarak temsil eder ve 1888’de Jones ve Waggoner tarafından sunulan Laodikya kilisesine yönelik mesaja Yedinci Gün Adventizmi’nin önderliği ayağa kalkıp direndiğinde meydana gelen sarsıntıyı da tipler. 1888’de Vahiy’nin on sekizinci bölümündeki kudretli melek, yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatmak için indi; ancak büyük ölçüde o önderlerin önceden oluşmuş kanaatlerini bir kenara bırakmaya yanaşmamaları nedeniyle Kora, Datan ve Aviram’ın isyanı tekrarlandı. Tomas, Pentekost’taki Yahudiler, Musa’nın zamanındaki Kora’nın isyanı ve 1888’deki isyanın tümü, Yoel’e göre bir borunun çalınması gereken 11 Eylül’ü tipler. O boru, Yeşaya’ya göre Tanrı’nın halkının günahlarını ortaya koymak için çalındı; böylece 1888’i ve Laodikya’ya yönelik mesajı tipledi. “Eski yollara” dönmek için boru çalan Yeremya’nın nöbetçisi, Yeşaya’nın sesini bir boru gibi yükseltmesiyle örtüşür. Yeremya’nın nöbetçileri, “tarihindeki tartışma ya da münazarada benim yerim ne olacak?” sorusunu soran Habakkuk’un nöbetçileriyle aynıdır.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Nöbetimin başında duracağım, kulede yerimi alacağım ve bana ne diyeceğini, azarlandığımda ne yanıt vereceğimi görmek için gözleyeceğim. Habakkuk 2:1.

The word “reproved” means “rebuked or argued with” and it infers a question, for the next verse provides an answer.

"Reproved" kelimesi "azarlanmak ya da kendisiyle tartışılmak" anlamına gelir ve bir soruya işaret eder, çünkü sonraki ayet cevabı verir.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Rab bana yanıt verdi ve şöyle dedi: Görümü yaz, onu levhalar üzerine açıkça yaz ki onu okuyan koşsun. Habakkuk 2:2.

The “debate” or shaking that began in fulfillment of Millerite history was the message of William Miller and his rules of prophetic interpretations versus the theologians of Protestantism. The debate in Millerite history began with the confirmation of the Millerite message on August 11, 1840 when no “less a personage than Jesus Christ” descended with a little book that John was to take and eat. The argument of the watchmen of Habakkuk, the doubts of Thomas, the rebellion of 1888, the rebellion of Korah, the argument of drunkenness at Pentecost all witness to a debate which began at 9/11. The controversy which is debated is over the message of the latter rain, which began to sprinkle on 9/11.

Millerci tarihin yerine gelmesi bağlamında başlayan “tartışma” ya da sarsıntı, William Miller’ın mesajı ve peygamberlik yorum kuralları ile Protestanlığın ilahiyatçıları arasındaki çekişmeydi. Millerci tarihteki tartışma, 11 Ağustos 1840’ta Millerci mesajın tasdik edilmesiyle başladı; o gün, Yuhanna’nın alıp yemesi gereken küçük bir kitapla birlikte “bizzat İsa Mesih” indi. Habakkuk’un bekçilerinin tartışması, Tomas’ın şüpheleri, 1888’in isyanı, Korah’ın isyanı ve Pentekost’taki sarhoşluk tartışması, hepsi 9/11’de başlayan bir tartışmaya tanıklık eder. Tartışılan ihtilaf, 9/11’de serpilmeye başlayan geç yağmur mesajı üzerinedir.

The answer in Habakkuk that led the Millerites to produce the 1843 chart connects with the development of two classes of worshippers represented Korah and associates versus Moses, by Thomas and the other disciples; the Jews argument of drunkenness at Pentecost, the leadership of Adventism in 1888; the Protestants versus the Millerites in 1844 and the foolish and wise virgins of October 22, 1844.

Habakkuk’ta yer alan ve Milleritleri 1843 tablosunu hazırlamaya sevk eden cevap, ibadet edenlerin iki sınıfının gelişimiyle bağlantılıdır: Korah ve yandaşları ile Musa; Tomas ve diğer öğrenciler; Pentekost’ta Yahudilerin sarhoşluk iddiası; 1888’de Adventizmin önderliği; 1844’te Protestanlar ile Milleritler; ve 22 Ekim 1844’ün akılsız ve bilge bakireleri.

On 9/11 Christ breathed upon His disciples the Holy Spirit as a few drops before the full outpouring at the Sunday law. He then opened their understanding to the prophetic message beginning, “line upon line” with Moses by leading those disciples back to Jeremiah’s old paths where they were anointed to blow a warning trumpet. Christ breath at 9/11 came from Ezekiel’s and John’s four winds and it was the Laodicean message, which is the “straight testimony” which causes a shaking as it is resisted. 1888 typifies the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, for it was not only the message which was being rejected, but also the chosen watchmen that were giving the trumpet a certain sound.

11 Eylül'de Mesih, Pazar yasasındaki tam dökülmeden önce birkaç damla gibi, Kutsal Ruh'u öğrencilerinin üzerine üfledi. Sonra, o öğrencileri Yeremya'nın eski yollarına geri götürerek, Musa ile “satır üstüne satır” diye başlayan peygamberlik mesajına dair anlayışlarını açtı; orada uyarı borusunu üflemek için meshedildiler. Mesih'in 11 Eylül'deki nefesi Hezekiel'in ve Yuhanna'nın dört rüzgârından geldi ve bu, direnildikçe bir sarsıntıya yol açan “doğrudan tanıklık” olan Laodikiya mesajıydı. 1888, Korah, Dathan ve Abiram'ın isyanını örnekler; çünkü reddedilen yalnızca mesaj değildi, boruya net bir ses veren seçilmiş nöbetçiler de reddediliyordu.

Sister White penned that the, “shaking I had seen” “would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans.” The 1888 message was that straight testimony, and both 1888 and 9/11 mark the descent of the angel of Revelation eighteen.

Bayan White şunu kaleme aldı: "Gördüğüm sarsıntı, Laodikyalılara Gerçek Tanık'ın öğüdüyle ortaya çıkarılan dosdoğru tanıklık tarafından meydana getirilecekti." 1888 mesajı işte o dosdoğru tanıklıktı ve hem 1888 hem de 11 Eylül, Vahiy 18'in meleğinin inişini işaret eder.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> "Dosdoğru bir tanıklık kiliselerimize ve kurumlarımıza, uyuyanları uyandırmak için, sunulmalıdır.'

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> Rab'bin sözüne inanılıp itaat edildiğinde, düzenli bir ilerleme kaydedilecektir. Şimdi büyük ihtiyacımızı görelim. Rab, kuru kemiklere yaşam üflemedikçe bizi kullanamaz. Şu sözlerin söylendiğini işittim: 'Tanrı'nın Ruhu yürekte derinden işlemedikçe, onun yaşam veren etkisi olmadan, gerçek ölü bir harfe dönüşür.' Review and Herald, 18 Kasım 1902.

At 9/11 the Laodicean message reached its perfect fulfillment as the last call to God’s former covenant people began to be sounded. It is then that Sister White notes, “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.” The Laodicean message began when the angel of Revelation eighteen descended at 9/11, which means that at 9/11 the message to Laodicean Seventh-day Adventists was and is to “awake.” Joel commanded the drunkards to awake in verse five of chapter one. 9/11 marks the arrival of the final testing period for Adventism and it represents Joel’s command to awake. The beginning of the Pentecostal season starts with an awakening of God’s people at 9/11 and ends with the fulfillment of the parable of the ten virgins just before the Sunday law.

11 Eylül’de Laodikya mesajı, Tanrı’nın eski antlaşma halkına yönelik son çağrının duyurulmaya başlanmasıyla birlikte tam anlamıyla yerine geldi. İşte o zaman Bayan White şunu kaydeder: "Uyuyanları uyandırmak için kiliselerimize ve kurumlarımıza açık bir tanıklık verilmelidir." Laodikya mesajı, Vahiy’in on sekizinci bölümündeki meleğin 11 Eylül’de inmesiyle başladı; bu da 11 Eylül’de Laodikyalı Yedinci Gün Adventistlerine yönelik mesajın “uyan” olduğu ve hâlâ böyle olduğu anlamına gelir. Yoel, birinci bölümün beşinci ayetinde sarhoşlara uyanmalarını emretti. 11 Eylül, Adventizm için son sınanma döneminin gelişini işaretler ve Yoel’in uyanma buyruğunu temsil eder. Pentekost dönemi, Tanrı’nın halkının 11 Eylül’de uyanışıyla başlar ve Pazar yasasından hemen önce on bakire benzetmesinin yerine gelmesiyle sona erer.

The awakening at 9/11 is a call to the final generation of a covenant people who are in apostasy. The awakening just before the Sunday law closes the door on the former covenant people. The beginning and the ending are the same and in July of 2023 the two witnesses of Revelation eleven were awakened to the rebellion of the prediction of July 18, 2020. The middle awakening is represented by rebellion, which identifies 9/11 as the first letter of the Hebrew alphabet, July 18, 2020 as the thirteenth letter and the Sunday law as the twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet. The twenty-second letter represents the combination of divinity with humanity that is finalized in the last of those three awakenings.

11 Eylül'deki uyanış, dinden dönmüş durumda olan antlaşma halkının son nesline bir çağrıdır. Pazar yasasından hemen önceki uyanış, eski antlaşma halkı için kapıyı kapatır. Başlangıç ve son aynıdır ve 2023 Temmuz'unda Vahiy on birdeki iki tanık, 18 Temmuz 2020 kehanetine ilişkin isyana uyandırıldı. Ortadaki uyanış isyanla temsil edilir; bu, 11 Eylül'ü İbranice alfabenin birinci harfi, 18 Temmuz 2020'yi on üçüncü harfi ve Pazar yasasını İbranice alfabenin yirmi ikinci ve son harfi olarak tanımlar. Yirmi ikinci harf, bu üç uyanışın sonuncusunda tamamlanan tanrısallık ile insanlığın birleşimini temsil eder.

The Lord “breathes life into the dry bones” at 9/11, just as He breathed the Holy Spirit on the disciples at the beginning of the Pentecostal period. The disciples after His ascension represent those who received the Holy Spirit, and who thereafter had their understanding of the prophetic Word opened up through the methodology of “line upon line.” The reception of the Holy Spirit occurred while eating a meal, for to spiritually eat requires that you eat the flesh and drink the blood of Jesus, who is the Word.

Rab, 11 Eylül’de "kuru kemiklere can üfler", tıpkı Pentekost döneminin başında öğrencilerin üzerine Kutsal Ruh’u üflediği gibi. O’nun göğe yükselişinden sonra öğrenciler, Kutsal Ruh’u alanları ve ardından "satır üzerine satır" yöntemiyle peygamberlik Sözüne dair anlayışları açılanları temsil eder. Kutsal Ruh’un alınışı bir yemek yerken gerçekleşti; çünkü ruhen yemek, Söz olan İsa’nın etini yemek ve kanını içmeyi gerektirir.

The rebels who joined with Korah, Dathan and Abiram represent (as do the leadership of Adventism in 1888) the class who cause the shaking by opposing the trumpet message identifying the sins of God’s people, and while also calling for a return to the old paths, the foundational truths represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. The trumpet is calling for both revival and reformation. The first of Miller’s prophetic jewels, and also the first to be rejected by Adventism represents the beginning and ending of the Millerite movement. The beginning and ending of the message of the first angel as proclaimed by the Millerites is marked by Moses’ “seven times.” In the beginning it was accepted, at the end it was rejected. Due to that rejection Ezekiel presents Adventism as a valley of dead dry bones. The period from 1863 unto the Sunday law in the United States is the valley of vision, according to Isaiah twenty-two, but it is a valley of dead dry bones according to Ezekiel. Both of those prophetic valleys align with Joel’s valley of Jehoshaphat, which Joel also identifies as the valley of decision.

Korah, Datan ve Abiram’a katılan isyancılar, (tıpkı 1888’de Adventizm’in liderliği gibi) Tanrı’nın halkının günahlarını teşhis eden ve aynı zamanda Levililer yirmi altıdaki “yedi kez” ile temsil edilen temel hakikatler, yani eski yollara dönüş çağrısında bulunan boru mesajına karşı çıkmak suretiyle sarsılmaya neden olan sınıfı temsil eder. Boru, hem uyanışa hem de reforma çağırıyor. Miller’in peygamberî mücevherlerinin ilki ve aynı zamanda Adventizm tarafından reddedilen ilk mücevher, Millerci hareketin başlangıcını ve sonunu temsil eder. Millerciler tarafından ilan edilen birinci meleğin mesajının başlangıcı ve sonu, Musa’nın “yedi kez” ifadesiyle işaretlenmiştir. Başlangıçta kabul edildi, sonunda reddedildi. Bu reddediş nedeniyle Hezekiel, Adventizmi ölü kuru kemiklerden oluşan bir vadi olarak sunar. Yeşaya yirmi ikiye göre 1863’ten Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasına kadar olan dönem görü vadisidir, fakat Hezekiel’e göre ölü kuru kemiklerden oluşan bir vadidir. Bu iki peygamberî vadi de Yoel’in Yehoşafat vadisiyle örtüşür; Yoel burayı aynı zamanda karar vadisi olarak da tanımlar.

With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost? We’ll try to clarify these concepts in the following articles.

Bu kavramlar netleştiğinde şu soru sorulabilir: Nasıl oldu da 11 Eylül'de Yoel Kitabı, Petrus'un Pentekost'ta tespit ettiği mesaj haline geldi? Bu kavramları izleyen yazılarda açıklamaya çalışacağız.

> “(Written November 5, 1892, from Adelaide, South Australia, to ‘Dear Nephew and Niece, Frank and Hattie [Belden].’)

> (5 Kasım 1892'de, Güney Avustralya'nın Adelaide kentinden, 'Sevgili yeğenlerim, Frank ve Hattie [Belden]'e yazılmıştır.)

> “When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.

> Kutsal Ruh tarafından aydınlatıldığında, Minneapolis'teki bütün o kötülüğü, Tanrı'nın baktığı gibi, olduğu gibi göreceksin. Bu dünyada seni bir daha hiç görmesem bile, bana hiçbir sebep olmadan yaşattığın kederi, ıstırabı ve ruhuma yüklediğin ağırlığı seni bağışladığımı bil. Ama ruhunun hatırı için, senin uğruna ölen O'nun hatırı için, hatalarını görmeni ve itiraf etmeni istiyorum. Tanrı'nın Ruhu'na direnenlerle bir oldun. Rab'bin Kardeşler Jones ve Waggoner aracılığıyla çalıştığına dair ihtiyaç duyduğun bütün kanıtlara sahiptin; ama ışığı kabul etmedin; ve beslediğin duygular ve gerçeğe karşı sarf ettiğin sözlerden sonra, yanlış yaptığını, bu adamların Tanrı'dan bir mesajı olduğunu ve hem mesajı hem de habercileri hafife aldığını itiraf etmeye hazır hissetmedin.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> Halkımız arasında, Minneapolis’te kendini gösteren kadar sarsılmaz bir kendini beğenmişlik ve ışığı kabul edip tasdik etmeye karşı isteksizlik görmemiştim. Bana gösterildi ki, o toplantıda ortaya konan ruhu benimseyenlerin hiçbiri, gururlarını alçaltıp Tanrı’nın Ruhu tarafından yönlendirilmediklerini, aksine zihin ve yüreklerinin önyargıyla dolu olduğunu itiraf edinceye kadar, kendilerine gökten gönderilen gerçeğin kıymetini ayırt edebilmeleri için yeniden açık bir ışığa sahip olmayacaklardı. Rab onlara yaklaşmak, onları bereketlemek ve sadakatsizliklerinden şifa bulmalarını sağlamak istedi, ama kulak asmadılar. Korah, Dathan ve Abiram’ı harekete geçiren aynı ruh tarafından yönlendiriliyorlardı. İsrail’in o adamları, yanlış olduklarını kanıtlayacak her türlü kanıta karşı koymaya kararlıydılar ve pek çok kişi onlara katılmak üzere yanlarına çekilene kadar isyankâr tutumlarını sürdürüp durdular.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> Bunlar kimlerdi? Ne zayıflardı, ne cahillerdi, ne de aydınlanmamış olanlardı. O isyanda, cemaat içinde ün salmış iki yüz elli önder vardı; itibar sahibi kişilerdi. Tanıklıkları neydi? "Bütün cemaat kutsaldır, her biri; Rab de onların arasındadır. Öyleyse neden Rab'bin cemaatinin üzerine kendinizi yükseltiyorsunuz?" [Numbers 16:3]. Korah ve yandaşları Tanrı’nın yargısı altında helak olduklarında, aldattıkları halk bu mucizede Rab’bin elini görmedi. Ertesi sabah bütün cemaat Musa ve Harun’u, "Rab’bin halkını siz öldürdünüz" [ayet 41] diyerek suçladı; ve veba cemaatin üzerine geldi ve on dört binden fazlası öldü.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.

> "Minneapolis'ten ayrılmaya niyet ettiğimde, Rab'bin meleği yanımda durdu ve dedi ki: 'Hayır; Tanrı'nın bu yerde yapmanı istediği bir iş var. Halk, Korah, Dathan ve Abiram’ın isyanını tekrarlıyor. Seni doğru yerine yerleştirdim; ışıkta olmayanlar bunu kabul etmeyecek; tanıklığına kulak asmayacaklar; ama ben seninle olacağım; lütfum ve gücüm seni destekleyecek. Onların hor gördüğü sen değilsin; Benim halkıma gönderdiğim elçilerim ve mesajımdır. Rab'bin sözünü hor gördüler. Şeytan gözlerini kör etti ve yargılarını saptırdı; ve her can bu günahlarından, Tanrı'nın Ruhu'na hakaret eden bu kutsanmamış bağımsızlıktan tövbe etmedikçe, karanlıkta yürüyecekler. Tövbe edip dönsünler ki onları iyileştireyim; yoksa kandilliği yerinden kaldıracağım. Ruhsal görüşlerini kararttılar. Tanrı'nın Ruhunu ve gücünü ortaya koymasını istemiyorlar; çünkü sözüm karşısında alay ve tiksinti ruhu taşıyorlar. Hafiflik, boş şeylerle oyalanma, şakalaşma ve şakalar her gün sürdürülüyor. Beni aramaya yüreklerini vermediler. Kendi tutuşturdukları kıvılcımların ışığında yürüyorlar ve tövbe etmedikçe keder içinde yatacaklar. Rab şöyle diyor: Görev yerinde dur; çünkü ben seninleyim ve seni bırakmayacağım, seni terk etmeyeceğim.' Tanrı'dan gelen bu sözleri görmezden gelmeye cesaret edemedim."

> “Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.

> Battle Creek’te ışık berrak ve parlak ışınlarla parıldamaktadır; ancak Minneapolis’teki toplantıda rol alanlardan hangisi ışığa gelip Rab’bin onlara gökten gönderdiği gerçeğin zengin hazinelerini aldı? Lider İsa Mesih’le adım adım yürüyen kim oldu? Yanılgılı gayretlerini, körlüklerini, kıskançlıklarını ve kötü kuşkularını, gerçeğe meydan okumalarını tümüyle itiraf eden kim oldu? Hiçbiri; ve ışığı kabul etmeyi uzun süre ihmal ettikleri için, ışık onları çok geride bırakmıştır; lütuf bakımından ve Rabbimiz Mesih İsa’yı tanımada büyümemişlerdir. Sahip olabilecekleri ve onları dinî deneyimde güçlü kişiler yapacak olan gerekli lütfu alamadılar.

> “The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.

> Minneapolis’te takınılan tutum, görünüşe göre aşılmaz bir engeldi; bu da onları büyük ölçüde kuşkucuların, sorgulayıcıların ve gerçeği ve Tanrı’nın gücünü reddedenlerin aralarına hapsetti. Yeni bir kriz geldiğinde, uzun zamandır kanıt üstüne kanıt sunulmasına direnenler, açıkça başarısız oldukları noktalarda yeniden sınanacaklar ve Tanrı’dan geleni kabul edip karanlığın güçlerinden olanı reddetmeleri onlar için zor olacaktır. Bu nedenle tek güvenli yol, alçakgönüllülükle yürümek ve ayakları için düz yollar yapmaktır; böylece topal olan yoldan sapmasın. Kiminle birlikte olduğumuz her şeyi değiştirir: Tanrı ile yürüyen, O’na inanıp güvenen insanlarla mı, yoksa kendi sandıkları bilgeliklerinin peşinden gidip kendi tutuşturdukları ateşin kıvılcımları arasında yürüyen insanlarla mı.

> “The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.

> Gerçeğe karşı çalışmış olanların etkisini etkisiz kılmak için gereken zaman, özen ve emek korkunç bir kayıp olmuştur; çünkü ruhsal bilgide yıllar önde olabilirdik; ve ışıkta yürümeleri gerekenler, Rab’bi tanımak üzere yürümeye devam etmiş olsalardı—O’nun gelişinin sabah gibi hazırlanmış olduğunu bilsinler diye—kiliseye çok, çok can eklenmiş olabilirdi. Ama Tanrı’nın halkına gönderdiği gerçeğe karşı granit bir duvar gibi durmuş olan işçilerin etkisini, doğrudan kilisenin içinde etkisiz kılmak için bu kadar çok emek harcamak zorunda kalındığında, dünya görece bir karanlıkta bırakılır.

> “God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.

> Tanrı, nöbetçilerin ayağa kalkıp bir ağızdan kesin bir mesaj duyurmalarını, boruya kesin bir ses vermelerini, böylece halkın herkesin görev yerine koşup büyük işte üzerine düşeni yapmasını murat etti. O zaman, gökten büyük güçle inen o başka meleğin güçlü, berrak ışığı yeryüzünü görkemiyle doldurmuş olacaktı. Yıllar gerisindeyiz; körlük içinde duran ve Tanrı’nın Minneapolis toplantısından yanan bir kandil gibi çıkıp yayılmasını murat ettiği o mesajın ilerleyişini engelleyenlerin, kalplerini Tanrı’nın önünde alçaltmaları ve işin zihinlerinin körlüğü ve yüreklerinin katılığı yüzünden nasıl engellendiğini görüp anlamaları gerekir.

> “Hours have been spent in quibbling over little things; golden opportunities have been wasted while heavenly messengers have grieved, impatient at the delay. The Holy Spirit—there has been so little appreciation of its value or the necessity for every soul to receive it. Those who do receive the heavenly endowment will go forth clad with the armor of righteousness to do battle for God. They will respect the leadings of the Lord and will be filled with gratitude to Him for His mercy. But in many, many places, and on many, many occasions, it could truthfully be said as in Christ’s day of those who profess to be God’s people, that not many mighty works could be done, because of their unbelief. Many who have been bound in fetters of darkness have been respected because God has used them, and their unbelief has aroused doubt and prejudice against the message of truth which angels of heaven were seeking to communicate through human agencies—justification by faith, the righteousness of Christ.” The 1888 Materials, 1066–1070.

> Küçük şeyler üzerinde kıl kırk yararak saatler harcandı; gecikmeye karşı sabırsızlanan göksel elçiler kederlenirken altın fırsatlar heba edildi. Kutsal Ruh — değerine ve her canın onu almasının zorunluluğuna ne kadar da az kıymet verilmiştir. Göksel armağanı alanlar, Tanrı için savaşmak üzere doğruluğun zırhına bürünmüş olarak ileri gideceklerdir. Rab'bin yönlendirişlerine saygı gösterecek ve merhameti için O'na şükranla dolacaklardır. Ama pek çok yerde ve pek çok durumda, tıpkı Mesih'in günlerinde olduğu gibi, kendilerini Tanrı'nın halkı sayanlar için, imansızlıkları yüzünden pek çok kudretli işin yapılamadığı gerçeği söylenebilirdi. Karanlığın zincirlerine vurulmuş birçok kişi, Tanrı onları kullanmış olduğu için saygı görmüş, fakat onların imansızlığı, göğün meleklerinin insan aracılığıyla iletmeye çalıştığı hakikat mesajına — imanla aklanma, Mesih'in doğruluğu — karşı kuşku ve önyargı uyandırmıştır. 1888 Materyalleri, 1066-1070.

Back to Articles