Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

Daniel Kitabı - Numara Yüz On İki

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

İsmail’in kehanetsel simgeselliğini açığa çıkarmak: Okçudan 144.000’i mühürleyene

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> Tanrı çocukla birlikteydi; büyüdü, çölde yaşadı ve okçu oldu. Yaratılış 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

İsmail bir okçu oldu; bu, hem savaşın hem de Roma’ya karşı icra edilen yargının bir sembolüdür.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> Babil diyarından kaçıp kurtulanların sesi; Siyon’da Tanrımız Rab’bin öcünü, tapınağının öcünü ilan etmek için. Babil’e karşı okçuları bir araya çağırın: yayı gerenlerin hepsi, onu çepeçevre kuşatıp etrafında kamp kursun; içinden hiç kimse kaçıp kurtulmasın. Yaptıklarına göre ona karşılık verin; yapmış olduğu her şeye göre ona yapın. Çünkü Rab’be, İsrail’in Kutsalı’na karşı kibirlendi. Yeremya 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Okçular Babil’e yaptıklarına göre karşılık verir ve bu karşılık, Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki ikinci sesle birlikte, yakında gelecek Pazar günü yasası sırasında, Babil’in kademeli icraî yargısının başladığı zamanda başlar.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> Ve gökten başka bir ses işittim: "Ey halkım, ondan çıkın ki günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız. Çünkü onun günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun suçlarını hatırladı. Size yaptığı gibi siz de ona karşılığını verin; işlerine göre ona iki kat karşılık verin. Doldurduğu kâsede ona iki kat doldurun. Kendini ne kadar yücelttiyse ve zevk ve sefa içinde ne kadar yaşadıysa, ona o kadar azap ve keder verin; çünkü yüreğinde, 'Kraliçe olarak oturuyorum; dul değilim ve keder görmeyeceğim' der." Vahiy 18:4-7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

İsmail ve annesi Hacer, ilk doğanlık hakkını miras almaları engellenmiş ve kovulmuşlardı. Böylece, kıskançlık İslam’ın peygamberî güdüsü, savaş ise onların peygamberî uğraşı oldu. İlk anılış, Sara’nın İsmail’e ve annesine dayattığı kısıtlamayı içerir ve onların “kısıtlanışı”, Tanrı’nın Sözü’nde ve tarih boyunca İslam’ın başlıca peygamberî özelliklerinden biri haline geldi. İsmail’in soyundan gelenlerin eli herkese karşı olan yabanî insanlar olacağı ve bu yabanî niteliğin atgillerden olan Arap yaban eşeğiyle temsil edildiği söylenmiştir. Böylece, birinci ve ikinci belanın İslami savaşları, öfkeli atlara binen savaşçılar olarak temsil edilir.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

İslam, son yağmurun mesajıdır ve son yağmurun yöntemi 'satır üstüne satır' olduğundan, üç felaketin üç belirli peygamberlik çizgisini temsil etmesi de yerindedir. İlk iki çizginin peygamberlik özellikleri bir araya getirildiğinde, üçüncü felaketin çizgisini oluşturur. Üç peygamberlik çizgisinin tümü, yüz kırk dört binin mühürlenmesi dönemini tasvir eder. Bu üç çizgi, son yağmurun dökülme dönemini temsil eder; çünkü 11 Eylül 2001'de Üçüncü Felaket geldiğinde son yağmur çiselemeye başladı.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Geç yağmur Allah’ın halkının üzerine yağacaktır. Kudretli bir melek gökten inecek ve bütün yeryüzü onun görkemiyle aydınlanacaktır.” Review and Herald, 21 Nisan 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Mühürlenme dönemi, 11 Ağustos 1840’ta başlayan ve 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle sona eren dönemle de temsil edilmiştir. Bu zaman dilimi Habakkuk kitabının ikinci bölümünde de temsil edilmiştir. Millerci hareketin tarihi Habakkuk’un ikinci bölümünü yerine getirdi ve böylece 11 Ağustos 1840’ta meleğin inişiyle başladı, 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle sona erdi.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Habakkuk'un ikinci bölümü, görümün sonunda görümün “konuşacağını” belirtir. Vahiy'in onuncu bölümünün üçüncü ayetinde melek yüksek sesle haykırdı (konuştu) ve 22 Ekim 1844'te aynı melek “artık zamanın olmayacağını” yemin etti (konuştu). Habakkuk'un ikinci bölümünün birinci ayetindeki gözcü, 11 Ağustos 1840 ile ilişkilendirilir; çünkü gözcüler seslerini o zaman yükseltir.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

Kardeş White’ın, yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatacak Vahiy on sekizinci bölümdeki meleği temsil ettiğini belirttiği 1888 isyanında, bekçiler (Jones ve Waggoner) Tanrı’nın halkına suçlarını göstermek için “seslerini” bir borazan gibi yükselttiler; çünkü onların mesajı Laodikya’ya yönelik mesajdı. 1888’deki tarihsel olaylarla önceden örneklenen 11 Eylül 2001’de Rab, son günlerdeki halkını Yeremya’nın “eski yollarına” geri götürdü; orada bekçilere kulak verilmedi. Meleğin inişi, bekçilerin peygamberî gelişini işaret eder.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

11 Ağustos 1840'ta gelen "ses", bekçiler aracılığıyla duyuruldu ve Yeremya'ya, hayal kırıklığının ardından imanına geri dönüp Tanrı'ya güvenirse Tanrı'nın sözcüsü olacağı söylendi. Gecikmiş olan görü nihayet 22 Ekim 1844'te geldiğinde, "konuştu". Millerci tarihte gerçekleşen Habakkuk'un ikinci bölümündeki dönem, yüz kırk dört binin mühürlenmesi dönemini tasvir eder.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

1840 yılı 11 Ağustos'tan 1844 yılı 22 Ekim'ine kadar olan dönemin, son yağmurun yağdırıldığı dönem olan yüz kırk dört binin mühürlenmesini örneklediğini fark etmek esastır. Son yağmur mesajının "satır üstüne satır" yöntemiyle belirlenmesi esastır. Yüz kırk dört binin mühürlenmesi olan bu özel dönem peygamberlik çizgilerinde defalarca temsil edilir ve Habakkuk ikinci bölümde de böyledir; Bayan White bunu doğrudan Millerci tarihte gerçekleşmiş olarak tanımlar. O ayrıca, Millerci tarihin yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlandığını defalarca öğretir.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> İkinci geliş zamanına ilişkin saydıkları peygamberlik sözleriyle iç içe, belirsizlik ve bekleyiş durumlarına özellikle uyarlanmış ve şu anda anlayışlarına karanlık görünen şeyin zamanı geldiğinde açıklığa kavuşacağına imanla sabırla beklemeye onları teşvik eden bir öğreti vardı.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> Bu peygamberlik sözleri arasında Habakkuk 2:1-4’teki şu söz de vardı: 'Nöbetimde duracağım, kuleye çıkacağım; O’nun bana ne söyleyeceğini ve azarlandığımda ne yanıt vereceğimi görmek için gözeteceğim. Rab bana cevap verip şöyle dedi: Görümü yaz, onu levhalar üzerine açıkça yaz ki okuyan koşabilsin. Çünkü görüm belirlenmiş zaman için; sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecek. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek. İşte, kibirlenenin canı doğru değildir; ama doğru kişi imanıyla yaşayacaktır.'

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> 1842 gibi erken bir tarihte, bu peygamberlikte verilen “görümü yaz, onu levhalara açıkça yaz ki okuyan koşabilsin” buyruğu, Charles Fitch’e Daniel ve Vahiy’deki görümleri açıklamak üzere bir peygamberlik şeması hazırlama düşüncesini esinlemişti. Bu şemanın yayımlanması, Habakkuk aracılığıyla verilen buyruğun yerine gelişi olarak görüldü. Ne var ki o sırada kimse, aynı peygamberlikte görümün gerçekleşmesinde görünürde bir gecikmenin — bir bekleme zamanının — da sunulduğunu fark etmedi. Hayal kırıklığından sonra Kutsal Yazı’daki şu söz çok anlamlı göründü: “Görüm hâlâ belirlenmiş zaman içindir; sona doğru konuşacak ve yalana çıkmayacaktır. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek. ... Doğru kişi imanıyla yaşayacaktır.”

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> Hezekiel’in peygamberliğinin bir bölümü de imanlılar için güç ve teselli kaynağıydı: ‘Rab’bin sözü bana geldi: “İnsanoğlu, İsrail diyarında, ‘Günler uzadı ve her görüm boşa çıkıyor’ diye söylenen şu atasözü nedir? Bunun için onlara de ki: ‘Rab Tanrı şöyle diyor: . . . Günler yakındır ve her görümün gerçekleşmesi. . . . Ben konuşacağım ve konuşacağım söz gerçekleşecek; artık daha fazla ertelenmeyecek.’”’ ‘İsrail halkından olanlar, “Gördüğü görüm birçok gün sonrasına aittir ve uzak zamanlardan söz ederek peygamberlik ediyor” diyorlar. Bu nedenle onlara de ki: “Rab Tanrı şöyle diyor: Sözlerimden hiçbiri artık ertelenmeyecek; fakat söylediğim söz yerine getirilecektir.”’ Hezekiel 12:21-25, 27, 28. Büyük Çatışma, 391-393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Milleritler yalnızca kendilerini on bakire benzetmesini ve Habakkuk’un ikinci bölümünü yerine getirirken görmekle kalmadılar; bu peygamberlikleri yerine getirdikleri tarihin, “her görümün sonucunun” gerçekleşeceği o aynı tarihi tanımlayan Hezekiel tarafından da belirtildiğini görmeye yönlendirildiler. Yüz kırk dört binin mühürlenmesini temsil eden tarih çizgisi, her görümün sonucunun gerçekleştiği yerdir!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Geç yağmur dönemini ve yüz kırk dört binin mühürlenmesini temsil eden hatlar, peygamberlik tarihinin istisnasız Alfa ve Omega’nın imzasını taşıdığını ortaya koymak için bir araya getirilir.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Millerci hareketin tarihi, Vahiy 10. bölümdeki meleğin sesiyle başlar ve aynı sesle sona erer. 11 Eylül 2001, Vahiy 18. bölümdeki birinci sesle başlar ve Vahiy 18. bölümdeki ikinci sesle biter. Habakkuk 2. bölüm, bekçilerin sesiyle başlar ve Yeremya’nın bekçisinin sesiyle sona erer. Birinci bela Muhammed’le başlar ve II. Mehmed’le sona erer. İkinci bela, İslam’ın dört meleğinin serbest bırakılmasıyla başlar ve İslam’ın dizginlenmesiyle sona erer.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Son yağmurun yöntemi, Yeşaya’nın “satır üstüne satır” yöntemidir ve son yağmurun mesajını tanımlamak ve tesis etmek için bir araya getirilen satırlar istisnasız Alfa ve Omega’nın imzasını taşır. Vahiy’in dokuzuncu bölümündeki ilk “eyvah” Muhammed ile başlar ve II. Muhammed ile sona erer. Bu dönem iki tür savaşa ayrılır: ilki, Abubakar ile ciddiyet kazanan Roma’ya yönelik dağınık saldırılar; ardından ise İslam’ın ilk örgütlü savaşının yürütüldüğü yüz elli yıllık bir dönem.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Yüz elli yıl, "beş ay" zaman kehanetiyle temsil edilir. İkinci felaketin de üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün olan bir zaman kehaneti vardır. Bu nedenle, birinci ve ikinci felaketlerin peygamberlik yapısı sonu başlangıçla özdeşleştirdiğinden, bu yapı mühürleme ile belirli bir zaman dilimi arasında bir ayrım içerir. Mühürleme süreci, birinci felaketin tarihinin başlangıcında temsil edilir ve ikinci felaketin sonunda temsil edilir.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

İlk 'vay'da, dördüncü ayetteki mühürlemeyi izleyen şey 'beş ay'dır (yüz elli yıl). 'Beş ay' iki kez belirtilir; bir kez beşinci ayette, bir kez de onuncu ayette. İkinci 'vay'da, 11 Ağustos 1840’tan 22 Ekim 1844’e uzanan mühürleme sürecinden önce gelen şey, on beşinci ayetteki 'saat, gün, ay ve yıl' (üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün) peygamberliğidir. Beşinci ve altıncı borazanlar, tek bir kesintisiz çizgi halinde, mühürleme sürecinin bir tasviriyle başlar ve onunla sona erer.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

İki çizgi, "satır üstüne satır" ilkesine göre uygulandığında, I. Muhammed ve II. Muhammed tarafından işaretlenen bir başlangıç ve bitişi tanımlar. "Satır üstüne satır" ile her çizginin bir zaman kehaneti barındırması sonucu her bir çizgide iki ayrı dönem tespit edilir. İlk belanın tarihinde, İslam Roma’yı "yaralayacak", ikinci belada ise Roma’yı "öldürecekti". İlk bela mızrakların, kılıçların ve okların savaşıydı; ikinci bela ise silah olarak barutu devreye soktu.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> AYET 10. Ve akrep gibi kuyrukları vardı ve kuyruklarında iğneler vardı: ve insanlara beş ay boyunca zarar verme güçleri vardı. 11. Ve üzerlerinde bir kral vardı; bu, dipsiz kuyunun meleğiydi; İbranice dilinde adı Abaddon’dur, ama Yunanca dilinde adı Apollyon’dur.

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> Şimdiye kadar Keith, ilk beş borazanın çalınmasına ilişkin örnekler sundu. Ancak şimdi onunla vedalaşıp, burada tanıtılan kehanetin yeni özelliğinin, yani kehanet dönemlerinin uygulanmasına geçmeliyiz.

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> Onların gücü, beş ay boyunca insanlara zarar vermekti.-1. Şu soru ortaya çıkar: Beş ay boyunca hangi insanlara zarar vereceklerdi?-Şüphesiz daha sonra öldürecekleriyle aynı (bkz. 15. ayet); 'İnsanların üçte biri' ya da Roma İmparatorluğu'nun üçte biri—onun Yunan kısmı.

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> 2. Onlar eziyet etme işlerine ne zaman başlayacaklardı? 11. ayet bu soruyu yanıtlıyor.

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> (1) 'Üzerlerinde bir kral vardı.' Muhammed'in ölümünden, on üçüncü yüzyılın sonlarına yaklaşılıncaya kadar, Müslümanlar birkaç liderin yönetimi altında çeşitli hiziplere bölünmüşlerdi; hepsini kapsayan genel bir sivil yönetim yoktu. On üçüncü yüzyılın sonlarına doğru Osman, o zamandan beri Osmanlı Devleti ya da Osmanlı İmparatorluğu olarak bilinen bir devlet kurdu; bu devlet büyüyerek başlıca Müslüman kabilelerin tümüne yayıldı ve onları tek bir büyük monarşi altında birleştirdi.

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> (2) Kralın karakteri. 'O da dipsiz kuyunun meleğidir.' Bir melek, ister iyi ister kötü olsun, bir elçiyi, bir hizmetkârı ifade eder ve her zaman ruhani bir varlık değildir. 'Dipsiz kuyunun meleği', yani açıldığında oradan çıkan dinin baş görevlisi. O din Muhammedîliktir ve sultan onun baş görevlisidir. 'Sultan, ya da kimi zaman Büyük Efendi diye de anılan kişi, aynı zamanda Yüce Halife ya da yüksek rahiptir; kişiliğinde en yüksek ruhani makamı en üstün dünyevi otoriteyle birleştirir.' - Dünya Olduğu Gibi, s. 361

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> (3) Adı. İbranice'de 'Abaddon', yok edici; Yunanca'da 'Apollyon', imha eden ya da yok eden. İki dilde iki farklı adı olması, temsil edilmek istenenin gücün adı değil, karakteri olduğunu açıkça gösterir. Öyleyse, her iki dilde de ifade edildiği gibi, o bir yok edicidir. Osmanlı hükümetinin karakteri de her zaman böyle olmuştur.

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> Peki Othman Yunan İmparatorluğu'na ilk saldırısını ne zaman yaptı?-Gibbon'a göre, Decline and Fall, vb., "Othman, 27 Temmuz 1299 günü ilk kez Nikomedia topraklarına girdi."

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> Bazı yazarların hesapları, dönemin Osmanlı İmparatorluğu’nun kuruluşuyla başlaması gerektiği varsayımına dayanmıştır; ancak bu açıkça bir hatadır; çünkü onların yalnızca başlarında bir kral bulunması değil, aynı zamanda insanlara beş ay boyunca eziyet etmeleri gerekiyordu. Oysa eziyet dönemi, eziyet edenlerin ilk saldırısından önce başlayamazdı; bu da, yukarıda belirtildiği gibi, 27 Temmuz 1299’du.

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> Bu başlangıç noktasına dayanan aşağıdaki hesaplama, 1838 yılında J. Litch tarafından Christ's Second Coming, etc. başlıklı bir eserde yapılmış ve yayımlanmıştır.

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> "Ve güçleri, insanlara beş ay zarar vermekti." Yetkileri ancak buraya kadar uzanıyordu: sürekli talanlarla onlara ıstırap vermek, fakat siyasal olarak onları öldürmek değil. "Beş ay", ay başına otuz gün sayarsak, bize yüz elli gün eder; ve bu günler sembolik olduğundan, yüz elli yılı ifade eder. 27 Temmuz 1299'da başlayarak, bu yüz elli yıl 1449'a varır. Bu dönemin tamamında Türkler Yunan imparatorluğuyla neredeyse aralıksız bir savaş hâlindeydiler, fakat yine de onu fethetmediler. Yunan eyaletlerinin birkaçını ele geçirip elde tuttular, ama yine de Konstantinopolis'te Yunan bağımsızlığı korundu. Ancak 1449'da, bu yüz elli yılın sona erdiği tarihte, bir değişiklik oldu; bunun tarihini bir sonraki boruda bulacağız." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 505-507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Uriah Smith, Josiah Litch’in yüz elli yıllık döneme ilişkin hesabına atıfta bulunuyor; bu dönem sona erdiğinde, bir sonraki Borazandaki üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün süren kehanetin başlangıç noktasını teşkil eder. Birbiriyle bağlantılı bu iki zaman kehanetine dair Litch’in tahmini hakkında yorum yapan Kardeş White şöyle kaydetti:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “1840 yılında, peygamberliğin bir başka dikkat çekici gerçekleşmesi geniş çaplı bir ilgi uyandırdı. Bundan iki yıl önce, ikinci gelişi vaaz eden önde gelen vaizlerden biri olan Josiah Litch, Vahiy 9’un bir açıklamasını yayımlayarak Osmanlı İmparatorluğu’nun düşüşünü önceden bildirmişti. Onun hesaplamalarına göre, bu güç... 11 Ağustos 1840 tarihinde devrilecekti; o zaman Konstantiniyye’deki Osmanlı gücünün kırılması beklenebilir. Ve ben, durumun böyle olduğunun görüleceğine inanıyorum.”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “Belirtilen tam zamanda Türkiye, elçileri aracılığıyla Avrupa’nın müttefik devletlerinin himayesini kabul etti ve böylece kendisini Hristiyan ulusların denetimi altına koydu. Olay, öngörüyü tam olarak yerine getirdi. Bu durum öğrenildiğinde, kalabalıklar Miller ile arkadaşlarının benimsediği peygamberlik yorum ilkelerinin doğruluğuna ikna oldular ve advent hareketine harikulade bir ivme kazandırıldı. Öğrenim ve mevki sahibi kişiler, hem onun görüşlerini vaaz etmede hem de yayımlamada Miller ile birleştiler ve 1840’tan 1844’e kadar çalışma hızla yayıldı.” The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Birinci ve ikinci felaket, birbiriyle bağlantılı iki zamanla ilgili peygamberlik aracılığıyla birbirine bağlanmıştır. Birinci felaket, mühürlemenin bir tasviriyle başlar ve ikinci felaket, 11 Ağustos 1840’tan 22 Ekim 1844’te yedinci boruya üflenmesine kadar uzanan tarihle sona erer; bu da mühürlemenin bir tasviridir. Başlangıç ve son, Alfa ve Omega’nın imzasını taşır; çünkü, Mesih’in antlaşmayı bir hafta için onayladığı tarihte olduğu gibi, dönem iki bölüme ayrılmıştır. Birinci dönem birinci Muhammed ile başlar ve ikinci Muhammed ile sona erer. İkinci dönem, "Tanrı’nın önünde bulunan altın sunağın dört boynuzundan gelen bir ses" ile başlar ve Mesih’in ‘sesi’ ile sona erer; o, "sonsuzlara dek yaşayan ve göğü ve içindekileri, yeri ve içindekileri, denizi ve içindekileri yaratanın adına ant içerek, artık zaman olmayacak" diye yemin eder.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> "Tanrı'nın halkının geçmişteki yolculuklarının görkemli tarihi hakkında şüphe oluşturmak üzere Şeytan'ın zihinde uyandırabileceği herhangi bir soru, şeytani majestelerini memnun eder ve Tanrı'yı gücendirir. Rab'bin yakında güç ve büyük görkem içinde dünyamıza gelişine dair haber gerçektir ve 1840 yılında bunun ilanında birçok ses yükseldi." Manuscript Releases, cilt 9, 134.

Back to Articles