Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-One

Daniel Kitabı - Sayı Yüz Altmış Bir

Rome’s Role in Establishing the Vision of Bible Prophecy: A Detailed Examination of Daniel Chapter Eleven

Roma'nın Kutsal Kitap'taki peygamberlik görümünün tesis edilmesindeki rolü: Daniel Kitabı'nın On Birinci Bölümünün ayrıntılı incelemesi

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

Daniel kitabının on birinci bölümündeki görüm, Kutsal Kitap'taki peygamberlik görümlerinin tümü için başlıca referans noktasıdır ve on birinci bölümün görümü Roma sembolüyle ortaya konmuştur.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ve o zamanlarda güney kralına karşı birçokları ayaklanacak; halkından zorba olanlar da görümü gerçekleştirmek için kendilerini yüceltecekler; fakat düşeceklerdir. Daniel 11:14.

Jones addresses the previous verse as follows:

Jones, önceki ayeti şöyle ele alır:

> “When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

> Amoriler kötülüklerinin ölçüsünü doldurduklarında, yerleri Tanrı’nın halkı olan İsrail’e verildi. İsrail de putperestlerin yolunu izleyip kötülük kâsesini doldurduğunda, Tanrı Babil krallığını yükseltti ve her şeyi elinden aldı. Babil de kendi kötülük kâsesini doldurduğunda, iktidar Perslere devredildi. Ve melek, Perslerin kötülüğü yüzünden yüz çevirdiğinde, Yunanistan’ın prensi gelir ve onu ortadan kaldırır.

> “And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

> Ve Yunanistan’ın gücü ne kadar süre devam edecekti? Ne zaman kırılacaktı? “Suçlular ölçüyü doldurduğunda.” O ulus, kötülüğünün ölçüsünü doldurana kadar ayakta kalır ve sonra güç başka bir krallığa devredilir. Bu gücün devredildiği iktidar Roma’ydı; bunu Daniel 11:14’ten öğreniyoruz. “Ve o zamanlarda birçokları güneyin kralına karşı ayaklanacak; ayrıca senin halkının haydutları da görümü doğrulamak için kendilerini yüceltecek; fakat düşecekler.” Bu ulus, metnin kenar notunda dendiği gibi, haydutlardan oluşan bir ulus—haydutların çocukları olarak gösterilmektedir.

> “These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

> Bunlar, krallığın şimdi kendilerine verildiği kimselerdir; peki ne için? — 'Soyguncuların çocukları, görümü tesis etmek için kendilerini yüceltecekler.' Bu ulus tarih sahnesine çıktığında, o zaman görümü tesis eden, görümün büyük amaçlarından biri olan, Tanrı’nın peygamberler aracılığıyla tüm zamanlar için verdiği görüm çizgisindeki başlıca dönüm noktası ortaya çıkar. A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

Jones, Roma gücü "sahneye çıktığında, o zaman ..." "Tanrı'nın peygamberler aracılığıyla tüm zamanlar için verdiği görüş çizgisini tesis eden" şeyin devreye girdiğini söyler. Miller'in tarihinde Protestanlar, bugün Laodikya Adventizmi'nin yaptığı gibi, "senin halkının haydutları"nın MÖ 175'ten 164'e kadar hüküm süren bir Seleukos kralı olan Antiochus Epiphanes'i temsil ettiğini öğretiyordu. O, Büyük İskender'in imparatorluğunun parçalanmasından ortaya çıkan Yunan ardıl devletlerinden biri olan Seleukos hanedanının bir üyesiydi. Bu konudaki anlaşmazlık Millerci tarihte o kadar belirgindi ki, Antiochus Epiphanes'in tanımlanması 1843 öncü şemasında yer almıştır.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

Şemadaki Antiyokus’a yapılan atıf, Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nde bulunmayan bir şeye yapılan tek atfı temsil eder. Bu, o dönemin Protestanlarının sahte öğretilerini çürütmek için oradadır; bu öğreti şimdi Laodikya Adventizminin sahte öğretisidir. William Miller’ın, Roma’nın “Tanrı’nın peygamberler aracılığıyla bütün zamanlar için vermiş olduğu görüş çizgisini” kuran dünyevî güç olduğunu anlamanın öneminin derinliğini kavrayıp kavramadığı şüphelidir; ancak Roma’nın bu görümü tesis ettiği gerçeğini sağlam biçimde savunmaya yetecek kadar açıktı.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

> Görü olmayan yerde halk mahvolur; ama yasayı tutan mutludur. Özdeyişler 28:14.

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

Süleyman, görümün olmadığı yerde halkın helak olduğunu kaydetmiştir ve on dördüncü ayetteki İbranice “görüm” sözcüğü Süleyman’ın özdeyişindekiyle aynıdır. Görüm bir ölüm kalım meselesidir ve “görüm” Roma’nın simgesiyle belirlenir. On dördüncü ayetteki “görüm” sözcüğü, Habakkuk’un ikinci bölümündeki “görüm” sözcüğüyle aynıdır.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Nöbetimde duracağım, kulede yerimi alacağım ve bana ne diyeceğini, azarlandığımda ne karşılık vereceğimi görmek için gözeteceğim. Rab bana cevap verip şöyle dedi: Görümü yaz, onu levhalara açıkça yaz ki onu okuyan koşsun. Çünkü görüm belirlenmiş bir zaman içindir; sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecek. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek. Habakkuk 2:1-3.

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

Birinci ayetteki "reproved" sözcüğü, "ile tartışmak" anlamına gelir. William Miller, birinci ve ikinci meleklerin hareketinin tarihinde kuleye yerleştirilen gözcüydü ve peygamberlik sembolizmi içinde, kendi tarihine dair tartışmada ne yanıt vermesi gerektiğini sorduğunda, ona görümü yazması söylendi; görüm ise Roma'nın sembolüyle tesis edilmiştir. Bu gerçekle uyumlu olarak, Milleritler Habakkuk'un bu üç ayetinin yerine getirilişinde 1843 öncü çizelgesini hazırladıklarında, giriştikleri tartışmanın tam kalbine atıfta bulundular. Kuşkusuz, Antiyokhos Epifanes'in görümü tesis eden güç olduğu yönündeki akılsızca iddiaya yaptıkları atfın, Habakkuk'un ikinci bölümündeki tartışmayı temsil ettiğini anlamadılar; ama Kardeş White o çizelgenin "Rabbin eli tarafından yönlendirilmiş olduğunu ve değiştirilmemesi gerektiğini" söyledi; bu nedenle çizelgedeki tartışmaya yapılan atıf Tanrı'nın elindendi.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

Milleritler, 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığının, Habakkuk’ta ve ayrıca Matta’nın on bakire benzetmesinde atıfta bulunulan gecikme zamanını başlattığını doğru şekilde kavradılar. Ayrıca bu iki peygamberliğin, Hezekiel’in her görümün etkisinin gerçekleşeceği bir zaman dönemini belirlediği Hezekiel 12. bölümle doğrudan bağlantılı olduğunu da anladılar. “Görüm” sözcüğü, şimdi ele almakta olduğumuz İbranice sözcüğün aynısıdır. İşte bu nedenle Jones, “Roma” “sahneye çıktığında, o zaman görüme sağlamlık kazandıran şey, görümün büyük hedeflerinden biri olan şey, Tanrı’nın peygamberler aracılığıyla bütün zamanlar için vermiş olduğu görüm çizgisindeki başlıca dönüm noktası devreye girer” dediğinde haklıdır. Roma, Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nün bütün görümünü tesis eder ve daha da belirgin olarak, on birinci bölümün tüm yapısı Roma üzerine kuruludur.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

Kızkardeş White, Daniel’in on birinci bölümünün nihai gerçekleşmesine atıfta bulunup “bu peygamberliğin gerçekleşmesi olarak vuku bulmuş tarihin büyük kısmı tekrarlanacaktır” dediğinde, daha önce gerçekleşmiş olan on birinci bölüm tarihlerinin, Daniel’in on birinci bölümünün son ayetlerinin tipolojisini oluşturduğunu belirtmektedir. On birinci bölümün son ayetlerinin konusu kuzey kralıdır; o da burada modern Roma’yı temsil eder. Bu nedenle, Daniel’in on birinci bölümünde tekrarlanan tarihler, Roma’yı temsil eden tarihlerdir.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

Daniel'in on birinci bölümünün son altı ayetinde modern Roma (kuzeyin kralı) üç coğrafi gücü fetheder. Kırkıncı ayette güneyin kralını (1989’daki eski Sovyetler Birliği), görkemli ülkeyi (yakında çıkacak Pazar yasası sırasında Amerika Birleşik Devletleri) ve Mısır’ı (Birleşmiş Milletler tarafından temsil edilen tüm dünya) fetheder. Daniel'in on birinci bölümünde putperest Roma, o zaman bilinen dünyayı ele geçirmek için üç coğrafi gücü fetheden olarak; ardından papalık Roma ise yeryüzünü ele geçirmek için üç coğrafi gücü fetheden olarak temsil edilir.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

Putperest Roma’dan bölümde ilk olarak on dördüncü ayette söz edilir; bu, onu görümü tesis eden simge olarak tanımlamak içindir; ancak onun iktidara yükselişi on altıncı ayete kadar ele alınmaz. Büyük İskender’in krallığı, Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nün yerine gelişi olarak dört parçaya bölündü; fakat bu dört parça, bölümün sonuna kadar süren peygamberlik anlatısında ya güney kralı ya da kuzey kralı olarak tanımlanan iki başlıca hasım etrafında hızla birleşti. On dördüncü ayette Roma’nın yükselen gücünden, görümü tesis edecek güç olarak söz edilir; ancak ele alınan konular, kuzey ve güney kralları tarafından temsil edilen İskender’in krallığının kalıntıları arasındaki mücadelelerdir.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

On beşinci ayette, o iki kral hâlâ mücadelelerine devam ediyor ve kuzeyin kralı üstün geliyor. Ama on altıncı ayette Roma gelir ve ayet şöyle der: "Fakat ona karşı gelen", yani Roma, az önce güney kralına karşı üstün gelen kuzey kralının üzerine geldiğinde, kuzeyin kralı Roma’ya karşı duramayacaktır. Roma üstün gelir ve on altıncı ayette Roma ayrıca Yahuda’nın görkemli diyarında duracaktı. On yedinci ayette Roma "bütün krallığının gücüyle içeri girmeye yüzünü çevirecektir." Önünde duramayan kuzey kralını ele geçirdi, sonra Yahuda’yı aldı, ardından Mısır’a girdi.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

> Ve o zamanlarda güneyin kralına karşı birçokları ayağa kalkacak; senin halkının haydutları da görüyü gerçekleştirmek için kendilerini yüceltecekler; ama düşecekler. Böylece kuzeyin kralı gelip kuşatma rampası kuracak ve en tahkimli kentleri ele geçirecek; güneyin kuvvetleri dayanamayacak, onun seçkin birlikleri de; karşı koyacak hiçbir güç olmayacak. Ama ona karşı gelen, kendi isteğine göre davranacak ve kimse onun önünde duramayacak; görkemli ülkede duracak ve orası onun eliyle harap edilecek. Ayrıca yüzünü, bütün krallığının gücüyle içeri girmeye çevirecek; doğrular da onunla birlikte olacak. Böyle yapacak: kadınların kızını ona verecek, onu yozlaştırarak; ama o onun yanında durmayacak, ona yar olmayacaktır. Daniel 11:14-17.

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

Bu ayetlerde tasvir edilen fetih, Daniel kitabının sekizinci bölümünün tahakkukudur.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Onlardan birinden küçük bir boynuz çıktı; güneye, doğuya ve güzel ülkeye doğru olağanüstü büyüdü. Daniel 8:9.

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

Dokuzuncu ayetteki küçük boynuz putperest Roma’dır ve dokuzuncu ayet, on birinci bölümün on dört ila on yedinci ayetleriyle uyum içinde, putperest Roma’nın dünyayı kontrol altına alırken üç coğrafi bölgeyi fethedeceğini belirtir. Bu bölgeler güney (Mısır), doğu (Suriye, kuzeyin kralı) ve güzel ülke (Yahuda) idi. On altı ve on yedinci ayetlerin tarihi, kırk ila kırk üç ayetlerinde modern Roma’nın tarihsel üç aşamalı fethini örneklemektedir; çünkü Kardeş White’ın belirttiği gibi, “Bu peygamberliğin yerine gelmesine ilişkin tarihin büyük bir kısmı tekrar edilecektir.”

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “Mısır, kuzey kralı Antiokhus’un karşısında duramamışsa da, Antiokhus şimdi üzerine gelen Romalılara karşı duramadı. Hiçbir krallık artık yükselen bu güce karşı koyabilecek durumda değildi. Suriye fethedildi ve MÖ 65 yılında Pompeius’un Antiokhus Asiaticus’u mülklerinden mahrum edip Suriye’yi bir Roma eyaletine dönüştürmesiyle Roma İmparatorluğu’na katıldı.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “Aynı güç Kutsal Toprak’ta da duracak ve onu tüketecekti. Roma, MÖ 162’de Allah’ın halkı olan Yahudilerle ittifak yoluyla bağlantı kurdu; bu tarihten itibaren peygamberlik takviminde belirgin bir yer tutar. Bununla birlikte, Yahuda üzerinde fiilî fetih yoluyla egemenlik ancak MÖ 63’te elde etti; ve bu da şu şekilde oldu.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> Pompey, Pontus kralı Mithridates’e karşı seferinden döndüğünde, iki rakip, Hyrcanus ve Aristobulus, Yahudiye tacı için mücadele ediyordu. Meseleleri Pompey’in önüne geldi; Pompey kısa sürede Aristobulus’un iddialarının haksızlığını fark etti, ancak uzun zamandır arzuladığı Arabistan seferinden sonra bu konudaki kararı ertelemek istedi ve o zaman geri dönüp işlerini adil ve uygun görülecek şekilde çözeceğine söz verdi. Pompey’in gerçek niyetlerini sezmiş olan Aristobulus, aceleyle Yahudiye’ye döndü, tebaasını silahlandırdı ve güçlü bir savunma için hazırlandı; tacın başkasına verileceğini öngördüğünden, ne pahasına olursa olsun onu elinde tutmaya kararlıydı. Pompey kaçanı yakından takip etti. Kudüs’e yaklaşırken, izlediği yoldan pişmanlık duymaya başlayan Aristobulus onu karşılamak için dışarı çıktı ve tam bir itaat ve büyük miktarda para vaat ederek işleri yoluna koymaya çalıştı. Pompey bu teklifi kabul ederek parayı almak üzere bir askeri birliğin başında Gabinius’u gönderdi. Ancak o kumandan Kudüs’e vardığında, kapıların ona kapalı olduğunu gördü ve surların tepesinden şehrin anlaşmaya uymayacağı kendisine bildirildi.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> Pompey, bu türden bir aldatmayı cezasız bırakmamak için, yanında alıkoyduğu Aristobulus’u zincire vurdu ve derhal bütün ordusuyla Kudüs üzerine yürüdü. Aristobulus’un taraftarları şehrin savunulmasından, Hirkanos’unkiler ise kapıların açılmasından yanaydı. İkinciler çoğunlukta olup üstün gelince, Pompey’in şehre serbestçe girmesine izin verildi. Bunun üzerine Aristobulus’un yandaşları, Pompey orayı düşürmeye ne kadar kararlıysa, onlar da orayı savunmaya o kadar kararlı bir şekilde Tapınak Dağı’na çekildiler. Üç ayın sonunda surda hücuma yetecek büyüklükte bir gedik açıldı ve burası kılıç zoruyla ele geçirildi. Ardından gelen korkunç kıyımda on iki bin kişi öldürüldü. Tarihçinin belirttiğine göre, yürek burkan bir manzaraydı: O sırada kutsal hizmetle meşgul kâhinler, sakin bir elle ve sarsılmaz bir kararlılıkla alışageldikleri görevlerini sürdürüyordu; çevrelerinde dostları kılıçtan geçirilirken ve sık sık kendi kanları kurbanlarının kanına karışırken, etraflarındaki o azgın hengâmeden sanki habersizdiler.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> Savaşı sona erdirince, Pompey Kudüs’ün surlarını yıktı, birkaç kenti Yahudiye’nin yetki alanından Suriye’ninkine devretti ve Yahudilere haraç koydu. Böylece Kudüs, ilk kez, fetih yoluyla, 'görkemli ülke'yi tamamen mahvedene dek demir pençesinde tutacak olan o gücün eline geçti.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> "AYET 17. Ayrıca, yüzünü bütün krallığının gücüyle girmeye çevirecek, doğrular da onunla birlikte olacak; böyle yapacaktır: ona kadınların kızını verecek, onu yozlaştırarak; ama o onun yanında durmayacak, onun tarafını da tutmayacaktır."

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

> Piskopos Newton bu ayet için, anlamı daha açık biçimde ifade ediyor gibi görünen başka bir okunuş sunar; şöyledir: 'O, bütün krallığa zorla girmeye de kararlı olacaktır.' 16. ayet, bizi Romalıların Suriye ve Yahudiye’yi fethetmesine kadar getirmişti. Roma daha önce Makedonya’yı ve Trakya’yı fethetmişti. İskender’in 'bütün krallığı'ndan, Roma gücünün egemenliği altına sokulmamış olarak geriye kalan artık yalnızca Mısır vardı; ve bu güç şimdi o ülkeye zorla girmeye kararlıydı. Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 258-260.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

Bu makalelerde Daniel 11’in otuz ve otuz birinci ayetlerinin kırk ve kırk birinci ayetlerle nasıl uyum içinde bulunduğunu birden fazla kez zaten belirtmiş bulunuyoruz; ayrıca otuz ve otuz birinci ayetlerin tarihi de üç boynuzun sökülüp atılmasıyla uyum içindedir.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

> Ben boynuzları düşünürken, işte, aralarından küçük bir başka boynuz çıktı; onun önünde ilk boynuzlardan üçü köklerinden söküldü; ve işte, bu boynuzda insan gözleri gibi gözler ve büyük sözler söyleyen bir ağız vardı. . .. Başındaki on boynuzdan ve çıkan öteki boynuzdan—önünde üçü düşen—; hatta gözleri olan ve çok büyük sözler söyleyen bir ağza sahip, görünüşü diğerlerininkinden daha heybetli olan o boynuzdan. Daniel 7:8, 20.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

Daniel kitabının sekizinci bölümünün dokuzuncu ayeti, putperest Roma’yı tahta çıkaran fetihlerin üç coğrafi bölgesini temsil ettiği gibi, boynuzların (Heruliler, Ostrogotlar ve Vandalları temsil eden) sökülmesi de Papalık Roma’sını tahta çıkaran fetihlerin üç coğrafi bölgesini temsil ediyordu. Bu iki tarih, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncıdan kırk üçüncüye kadar olan ayetleriyle örtüşür ve üç boynuzun sökülmesi de otuzuncu ve otuz birinci ayetlerin tarihiyle örtüşür.

> “‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

> 8. Ayet. Boynuzları incelerken, işte, aralarından başka küçük bir boynuz daha çıktı; onun önünden önceki boynuzlardan üçü köklerinden söküldü; ve işte, bu boynuzda insan gözlerine benzer gözler ve büyük şeyler söyleyen bir ağız vardı.

> “Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

> Daniel boynuzları düşündü. Aralarında tuhaf bir hareketin belirtileri belirdi. Küçük bir boynuz (önce küçük, ama sonradan diğerlerinden daha güçlü) aralarından yükseldi. Kendi yerini sessizce bulup doldurmakla yetinmedi; diğerlerinden bazılarını kenara itmeli ve onların yerlerine el koymalıydı. Önünde üç krallık kökünden söküldü. Bu küçük boynuz, ileride daha ayrıntılı olarak ele alacağımız gibi, papalıktı. Önünde kökünden sökülen üç boynuz Heruliler, Ostrogotlar ve Vandallardı. Ve kökünden sökülmelerinin nedeni, papalık hiyerarşisinin öğreti ve iddialarına, dolayısıyla Roma piskoposunun kilisedeki üstünlüğüne karşı olmalarıydı.

> “And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

> Ve ‘bu boynuzda insan gözleri gibi gözler ve büyük sözler söyleyen bir ağız vardı’; gözler, papalık hiyerarşisinin kurnazlığının, keskin kavrayışının, hilekârlığının ve öngörüsünün uygun bir simgesidir; ve büyük sözler söyleyen ağız da Roma piskoposlarının küstah iddialarının uygun bir simgesidir. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132-134.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

Kutsal Kitap peygamberliğinin görüsünü, özellikle de Daniel on birinci bölümün görüsünü tesis eden Roma’dır. O bölümde, Millerci harekete kadar yerine gelmiş olan peygamberlik tarihinin büyük bir kısmı, Daniel on birinci bölümün son altı ayetinde yeniden tekrarlanacaktı. Hem putperest hem de papalık Roma’sını taht üzerine yerleştiren üç coğrafi engelin fethedilmesi on birinci bölümde temsil edilmektedir; ve bu iki tasvir, modern Roma’nın yeniden taht üzerine yerleştirildiği zamanı örneklemektedir. Görüyü tesis eden Roma’dır; ve Pavlus, papalık Roma’sının kendi vaktinde açığa vurulduğunu belirtir.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

> Hiç kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın; çünkü önce genel bir imandan dönme olmadıkça ve günah insanı, mahvoluşun oğlu ortaya çıkmadıkça o gün gelmeyecek. O, Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı durur ve kendini hepsinin üzerine yüceltir; öyle ki Tanrı’nın tapınağında Tanrıymış gibi oturup kendini Tanrı diye gösterir. Hâlâ aranızdayken size bunları söylediğimi hatırlamıyor musunuz? Ve şimdi onun kendi zamanında ortaya çıkması için onu alıkoyanın ne olduğunu biliyorsunuz. 2. Selanikliler 2:3-6.

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

Papalık, Kutsal Kitap peygamberliğine göre beşinci krallık olarak 538 yılında tahta çıktı ve altıncı ayeti dikkate alan birçok kişi, Pavlus’un “Papalığın 538’de açığa çıkarılacağını” kastettiğini hiç kuşkusuz varsayacaktır. Bu doğru olabilir, ama bu, Pavlus’un işaret ettiğinin en azından ikincil bir gerçeğidir. Pavlus, tüm peygamberler gibi, kendi döneminden çok son günlerden söz ediyor. Bir peygamber olarak diğer tüm peygamberlerle uyum içinde olduğu için, Papalığın peygamberlikte nasıl açığa çıkarılacağına atıfta bulunuyordu. Satır üzerine satır, görümü olmayanlar mahvolur; ve görümü olmayanların görümden yoksun oluşu, görümü neyin belirlediğini bilmemelerindendir. Roma’nın görümü belirlediğini bilmek ölüm kalım meselesidir. Pavlus, diğer peygamberlerle uyum içinde olarak, son günlerin Roma’sı olan papalık Roması’nı ortaya çıkaranın “onun zamanı” olduğunu belirtmektedir. Roma ile ilişkilendirilen peygamberî “zaman”, Roma’nın ne olduğunu ve kim olduğunu ortaya çıkarandır.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

> Elçi Pavlus, Selaniklilere yazdığı ikinci mektubunda, Papalık gücünün kurulmasıyla sonuçlanacak büyük imandan dönmeyi önceden bildirdi. Mesih’in gününün, “ancak önce bir imandan dönme olur ve günah adamı, mahvoluşun oğlu ortaya çıkar; Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı gelen ve kendini onların üzerine yücelten; öyle ki Tanrı’nın tapınağında Tanrıymış gibi oturur, kendisinin Tanrı olduğunu gösterir,” olmadan gelmeyeceğini ilan etti. Dahası, elçi kardeşlerini “yasa tanımazlığın gizli gücünün şimdiden işlediği” konusunda uyarır. 2. Selanikliler 2:3, 4, 7. Daha o erken tarihte bile, kiliseye sinsice sızan ve Papalığın gelişmesine zemin hazırlayacak yanlışları görmüştü.

> “Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

> Azar azar, önce gizlice ve sessizce, sonra güç kazandıkça ve insanların zihinleri üzerinde denetim elde ettikçe daha açık bir şekilde, “yasa tanımazlığın gizemi” aldatıcı ve küfürkâr işini sürdürdü. Neredeyse fark edilmeden putperestliğin adetleri Hristiyan kilisesine sızdı. Uzlaşma ve uyum sağlama ruhu, kilisenin putperestlik altında katlandığı şiddetli zulümler tarafından bir süre dizginlendi. Ama zulüm sona erince ve Hristiyanlık kralların saraylarına ve mahkemelerine girince, kilise Mesih ve elçilerinin alçakgönüllü sadeliğini bırakıp putperest rahip ve yöneticilerin gösteriş ve gururunu benimsedi; ve Tanrı’nın gereklerinin yerine insan kuramlarını ve geleneklerini koydu. Dördüncü yüzyılın başlarında Konstantin’in sözde dönüşümü büyük sevinç yarattı; ve dünya, doğruluğun bir biçimiyle örtünmüş olarak kiliseye girdi. Artık yozlaşma süreci hızla ilerledi. Putperestlik, yenilmiş gibi görünürken, fetheden oldu. Onun ruhu kiliseyi denetimi altına aldı. Onun öğretileri, törenleri ve batıl inançları, kendilerini Mesih’in izleyicileri olarak ilan edenlerin iman ve ibadetine dahil edildi.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

> Putperestlik ile Hristiyanlık arasındaki bu uzlaşma, kehanette önceden haber verilen, Tanrı’ya karşı duran ve kendisini Tanrı’nın üzerine yücelten ‘günah adamı’nın ortaya çıkmasına yol açtı. O devasa sahte din sistemi, Şeytan’ın gücünün bir şaheseridir - yeryüzünü kendi iradesine göre yönetmek için tahta çıkma çabalarının bir anıtıdır. Büyük Tartışma, 49, 50.

Back to Articles