Article

# Elijah - Number Five

Elijah - Beş Numara

Prophetic Silence

Peygamberî Sessizlik

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

İlyas, Ahab’a bütün İsrail’i Karmel’e çağırttığında, bu, Tanrı’nın üç buçuk yıllık zulmün ardından 1798’de kiliseyi Karanlık Çağlar’dan çıkarıp 1844’e ve ardından 1863’e götürmesini önceden işaret ediyordu. Bu üç tarih, Yeşaya’nın yedinci bölümünde ortaya koyduğu "yedi zaman" yapısının son üç yol işaretidir.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

1798, 1844 ve 1863’teki aynı tarihsel seyir, Musa İsrailoğullarını Mısır’ın köleliğinden çıkarıp Sina Dağı’na götürdüğünde de tipolojik olarak temsil edilmişti. Birinci ve ikinci meleklerin tarihi, 1798’de zamanın sonunda başlayan ve 1863’te bir kiliseye dönüşene kadar süren Millerci hareketi temsil eder. İlyas ve Musa, Millerci tarihin iki başlıca tanığıdır ve üçüncü meleğin tarihi sırasında Vahiy kitabındaki iki başlıca tanıktırlar.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

Millerci hareket Vahiy 14’ün sonsuz müjdesinin başlangıcını, Future for America ise sonunu işaret eder. Millercilerin başlangıç hareketi ile bitiş hareketi arasında Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ni buluruz. Adventist kilise tarihçilerinin belirttiğine göre, 1856’da Millerci hareketten geriye kalanlar Laodikya durumuna girdi ve böylece 1798’den 1856’ya kadar olan dönemi temsil eden Filadelfya dönemi sona erdi.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

Önceki makalede, ilhamın Kızıldeniz’in geçilişindeki hayal kırıklığını 1844’ün büyük hayal kırıklığıyla paralel olarak ilişkilendirdiğini gösterdik. O noktada, manna ile temsil edilen Şabat sınaması Musa’nın tarihinde ortaya çıktı. Aynı peygamberlik noktasında, En Kutsal Yer’den gelen ışık, denizi geçmiş ve imanla En Kutsal Yer’e girmiş olanlar için Şabat’la başlayan bir sınama ve arınma sürecini başlattı. 1844’ten önceki sınama süreci, Musa’nın tarihinde onun doğumuyla başladı ve Millerciler için de Daniel’in belirttiği bilgi artışıyla 1798’de başlayarak yargıya götüren üç aşamalı bir sınama süreci üretecekti.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Birçokları arındırılacak, aklanacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük yapacak; kötülerden hiçbiri anlamayacak; bilge olanlarsa anlayacak. Daniel 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

22 Ekim 1844’te yargının açılması, Mısır’ın ilk doğanlarıyla başlayan ve Kızıldeniz’in sularında sona eren Firavun’a yönelik yargıyla tipolojik olarak temsil edilmişti. Bilgeler imanla En Kutsal Yer’e girdiklerinde ya da Kızıldeniz’den geçtiklerinde, 1798’de zamanın sonunda başlamış olan sınanma süreci 1844’ün ötesine kadar sürdü. Musa’nın tarihinde bu süreç, İsrail’in her adımda başarısız olduğu on sınamayla temsil edildi. On sınamanın sonuncusu, on iki casusun Vaat Edilen Diyar’ı keşfe çıktığı zamandı. Musa’nın tarihindeki ilk sınama, Sebt’i temsil eden manna sınamasıydı ve Milleritler için de Sebt, 22 Ekim 1844’ten sonraki ilk sınama olarak tanımlandı. Her iki paralel tarihte de ilk sınama Sebt olduğuna göre, Musa’nın tarihindeki izleyen dokuz sınama 1844 sonrasında, ya Vaat Edilen Diyar’a girişe ya da ölümün çölüne götürecek bir dizi sınama olacağını gösterir. 1863, Millerit hareket için son sınamayı temsil eder. Bu değerlendirmeye, on iki casusun Vaat Edilen Diyar’la ilgili raporlarıyla döndüklerinde başlayacağız.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> Ve kırk günün ardından ülkeyi araştırmaktan döndüler. Gidip Musa’ya, Harun’a ve İsrailoğullarının bütün topluluğuna, Paran Çölü’ndeki Kadeş’e geldiler; onlara ve bütün topluluğa haber getirip ülkenin meyvesini gösterdiler. Musa’ya anlatıp şöyle dediler: “Bizi gönderdiğin ülkeye vardık; gerçekten süt ve bal akıyor; işte onun meyvesi. Ne var ki ülkede yaşayan halk güçlü, şehirler surlarla çevrili ve çok büyük; dahası orada Anak’ın oğullarını gördük. Amalekliler güney bölgesinde yaşıyor; Hititler, Yebuslular ve Amorlular dağlarda; Kenanlılar ise deniz kıyısında ve Şeria kıyısı boyunca yaşıyor.” Kaleb, halkı Musa’nın önünde susturup şöyle dedi: “Derhal çıkıp orayı ele geçirelim; çünkü ona üstün gelmeye pekâlâ gücümüz yeter.” Ama onunla birlikte giden adamlar, “Biz o halka karşı çıkamayız; çünkü onlar bizden daha güçlü” dediler. Böylece araştırdıkları ülke hakkında İsrailoğullarına kötü bir haber yaydılar ve şöyle dediler: “İçinden geçip araştırdığımız ülke, sakinlerini yiyip bitiren bir ülkedir; orada gördüğümüz bütün halk iri yapılı insanlardır. Orada devleri, dev soyundan olan Anak’ın oğullarını gördük; kendi gözümüzde çekirge gibiydik ve onların gözünde de öyleydik.” Sayılar 13:25-33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

Çölde Sayım’dan bu pasaj, orada temsil edilen tarihin Millerit hareketini örneklediği göz önünde bulundurulmadığında kolayca gözden kaçabilecek, dikkat edilmesi gereken bazı çok önemli gerçekler barındırır. Önemli noktalardan biri şudur: “kötü rapor”a sahip isyancılar onuncu ve son sınavlarında başarısız oluyorlardı ve o son sınavda iki sınıf insan ortaya çıktı. Önceki dokuz sınavın tarihi boyunca gelişen bu iki sınıf, hangi “raporu” kabul etmeyi seçtiklerine göre karakterlerini ortaya koydu. 1863’te Millerit Adventizmi, Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki esaretle ilgili peygamberlikle temsil edilen Musa’nın raporunu reddetti. Yeşu ile Kalev’in sunduğu rapor, Tanrı’nın onları kölelikten kurtarma süreci boyunca verdiği “rapor”un basit bir tekrarıydı. Musa’nın doğumundan itibaren Tanrı, onları kölelikten çıkarıp yüzyıllar önce İbrahim’e vaat edilen ülkeye götüreceğine söz vermişti. Yeşu ile Kalev, temel raporun üzerinde duranları temsil eder; diğer on casus ise Tanrı’nın gerçekten böyle bir rapor verdiğini reddetti.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> Bütün topluluk seslerini yükseltip feryat etti; halk o gece ağladı. Bütün İsrailoğulları Musa'ya ve Harun'a karşı homurdandı; ve bütün topluluk onlara şöyle dedi: Keşke Mısır ülkesinde ölseydik! Ya da keşke bu çölde ölseydik! RAB bizi niçin bu ülkeye getirdi? Kılıçtan geçirilelim, kadınlarımız ve çocuklarımız ganimet olsun diye mi? Mısır'a geri dönmemiz bizim için daha iyi değil mi? Sonra birbirlerine, "Kendimize bir önder seçelim ve Mısır'a dönelim" dediler. Çölde Sayım 14:1-4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

1863’te James White, Review and Herald’da Miller’ın “yedi zaman” anlayışını reddeden bir makale yazdığında ve aynı yıl Uriah Smith, Levililer’deki “yedi zaman”a herhangi bir atıf içermeyen sahte bir çizelge yayımladığında, hem White hem de Smith William Miller’ın çalışmasını bir kenara koydular ve dinden dönmüş Protestanlığın Kutsal Kitap yorum yöntemini benimsediler. Kısa süre önce “Babil’in kızları” olarak tanımladıkları dinden dönenlerin metodolojisi, melek Cebrail tarafından yönlendirilen Miller’ın mesajını reddetmenin gerekçesi olarak kullanıldı. Eski İsrail’in onuncu sınavında açıkça, “Kendimize bir önder seçelim ve Mısır’a dönelim” dediler. Onuncu ve son sınavdaki başarısızlık, başlangıçtan beri gelen raporla uyumlu olan “raporun” reddine ve Mısır’ın köleliğine geri dönme arzusuna dayanıyordu. Yeremya, 1843’teki gerçekleşmeyen tahmin yüzünden hayal kırıklığına uğrayanları sembolik olarak temsil ettiğinde, Tanrı onu özellikle kendisine dönmeye ve mesaja yönelik önceki hararetini yeniden kazanmaya çağırdı; ayrıca Babil’in kızları olarak tanımlananlara asla geri dönmemesini emretti.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Bundan dolayı RAB şöyle diyor: Eğer geri dönersen, seni yeniden getireceğim ve önümde duracaksın; ve eğer kıymetliyi değersiz olandan ayırırsan, ağzım gibi olacaksın; bırak onlar sana dönsünler; ama sen onlara dönme. Yeremya 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

1863’te James White ve Uriah Smith, onları gitmemeleri emredilen yere geri götürmesi için yeni bir kaptan atadılar. Joshua ve Caleb ilerlemek isteyenleri, White ve Smith ise geri dönmek isteyenleri temsil eder.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

Sayılar kitabındaki pasajda not edilmesi gereken bir başka nokta da, izleyen kırk yıl içinde tüm isyancıları çölde ölmeye mahkûm eden son isyanın, Kutsal Kitap peygamberliğinde “bir gün bir yıl” ilkesini tesis eden iki temel göndermeden biri oluşudur; bu ilke, belki de Miller’ın ebedî müjde ve birinci meleğin mesajını açığa çıkarmak için kullandığı en temel peygamberlik kuralıydı. Kurala tanıklık eden diğer kutsal tanıklık ise Hezekiel kitabında bulunur.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> Onları tamamladığında yine sağ yanına uzan; Yahuda evinin suçunu kırk gün taşıyacaksın: Sana her gün için bir yılı belirledim. Hezekiel 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

Gün başına bir yıl ilkesini tesis eden iki ayetle ilgili sıklıkla gözden kaçan şey, her iki ayetin de tarihsel bağlamıdır.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Ülkeyi araştırdığınız günlerin sayısınca, yani kırk gün, her gün için bir yıl hesabıyla günahlarınızın cezasını çekeceksiniz, yani kırk yıl; ve sözümden döndüğümü anlayacaksınız. Sayılar 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

Çölde Sayım’daki ayet, eski İsrail’in başlangıcında meydana geldi ve Tanrı’nın antlaşma halkının isyanını temsil ediyordu; Hezekiel’deki ayet ise eski İsrail’in sonunda meydana geldi ve Tanrı’nın antlaşma halkının isyanını temsil ediyordu. Başlangıçtaki ceza çölde ölüm, sondaki ceza ise düşmanlarının ülkesinde kölelikti. Gün-yıl ilkesi, bir antlaşma halkının isyanını vurgular. İki ceza: biri başlangıçta, biri sonda; ancak ikisi de farklı. İlki, çölde yolculuk sırasında yıpranarak ölümdü; sonuncusu ise bizzat Babil’de esaret ve kölelikti.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> O zaman Musa ile Harun, İsrail oğullarının bütün topluluğunun önünde yüzüstü yere kapandılar. Ülkeyi araştıranlar arasında yer alan Nun oğlu Yeşu ile Yefunne oğlu Kalev giysilerini yırttılar ve İsrail oğullarının bütün topluluğuna şöyle konuştular: 'Üzerinden geçip araştırdığımız ülke son derece iyi bir ülkedir. Eğer Rab bizden hoşnut olursa, bizi bu ülkeye götürüp onu bize verecektir; süt ve bal akan bir ülke. Yalnız Rab'be karşı isyan etmeyin ve ülkenin halkından korkmayın; çünkü onlar bizim için lokmadır. Koruyan güçleri üzerlerinden çekilmiştir, Rab de bizimledir; onlardan korkmayın.' Ama bütün topluluk, 'Onları taşlayalım!' diye haykırdı. Ve Rab'bin görkemi, İsrail oğullarının hepsinin önünde Buluşma Çadırı'nda göründü. Rab Musa'ya dedi ki: 'Bu halk daha ne kadar beni öfkelendirecek? Aralarında gösterdiğim bunca belirtiye rağmen bana inanmakta daha ne kadar direnecekler? Onları salgınla vuracağım, mirastan mahrum bırakacağım ve senden onlardan daha büyük ve daha güçlü bir ulus çıkaracağım.' Musa Rab'be dedi ki: 'O zaman Mısırlılar bunu duyacak (çünkü bu halkı onların arasından kudretinle sen çıkardın); ve bunu bu ülkenin sakinlerine bildirecekler; çünkü sen, Rab, bu halkın arasında bulunduğunu, senin, Rab, onlara yüz yüze göründüğünü, bulutunun üzerlerinde durduğunu ve gündüz bulut sütunu, gece ise ateş sütunu olarak önlerinden gittiğini duydular. Şimdi eğer bu halkın hepsini tek bir kişi gibi öldürürsen, ününü duyan uluslar şöyle diyecek: Rab, bu halkı kendilerine ant içtiği ülkeye götürmeye güç yetiremediği için onları çölde öldürdü. Şimdi ise yalvarırım, şöyle dediğin üzere, Efendimin gücü büyük olsun: Rab sabırlıdır, büyük merhamet sahibidir; suçu ve isyanı bağışlar; fakat suçluyu asla cezasız bırakmaz; babaların suçunun cezasını üçüncü ve dördüncü kuşağa kadar çocuklara yükler. Yalvarırım, bu halkın suçunu merhametinin büyüklüğüne göre bağışla; nitekim Mısır'dan bugüne dek bu halkı bağışladığın gibi.' Sayılar 14:5-19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

Bu ayetlerde anlatılan tarih, Kutsal Kitap’ta "isyan günü" olarak adlandırılan bir simge haline geldi. "İsyan günü"ne Mezmur 95, Yeremya 32 ve İbraniler 3’te atıfta bulunulur, ancak biz bu simgeyi şu anda ele almayacağız. Önceki pasajda belirlenen ve fark edilmesi gereken önemli bir ilke vardır. Bu ilke, Peygamber Samuel, Lusifer, Ellen White ve elbette bu pasajda Musa tarafından da örneklendirilir.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> Ona şöyle dediler: “Bak, sen yaşlandın ve oğulların senin yollarında yürümüyor. Şimdi, bütün uluslar gibi bizi yargılasın diye bize bir kral tayin et.” Ama “Bizi yargılasın diye bize bir kral ver” demeleri Samuel’in hoşuna gitmedi. Samuel Rab’be dua etti. Rab Samuel’e şöyle dedi: “Halkın sana söylediklerinin hepsinde onların sesine kulak ver. Çünkü reddettikleri sen değilsin, benim; üzerlerinde egemenlik sürmeyeyim diye beni reddettiler. Mısır’dan onları çıkardığım günden bugüne dek yaptıkları bütün işlere göre—beni terk edip başka ilahlara kulluk ettikleri gibi—şimdi sana da böyle yapıyorlar. Şimdi onların sesine kulak ver; ama onları ciddiyetle uyar ve üzerlerinde hüküm sürecek kralın nasıl biri olacağını onlara bildir.” Samuel, kendisinden bir kral isteyen halka Rab’bin bütün sözlerini iletti. Dedi ki: “Üzerinizde hüküm sürecek kralın düzeni şöyle olacak: Oğullarınızı alacak; onları kendisi için, savaş arabalarına ve atlı birliklerine atayacak; bazılarınızı da arabalarının önünde koşturacak. Kendisi için binliklerin üzerine komutanlar, elliliklerin üzerine komutanlar atayacak; onları tarlasını sürmeye, hasadını biçmeye, savaş araçlarını ve savaş arabalarının gereçlerini yapmaya görevlendirecek. Kızlarınızı da koku yapıcı, aşçı ve fırıncı yapacak. Tarlalarınızı, bağlarınızı, zeytinliklerinizi—hem de en iyilerini—alıp kendi hizmetkârlarına verecek. Tohumunuzdan ve bağlarınızın ürününden onda bir alıp görevlilerine ve hizmetkârlarına verecek. Erkek ve kadın hizmetkârlarınızı, en seçkin gençlerinizi ve eşeklerinizi alıp kendi işinde çalıştıracak. Koyunlarınızdan onda bir alacak; siz de onun kulları olacaksınız. O gün, kendiniz için seçtiğiniz kral yüzünden feryat edeceksiniz; ama Rab o gün sizi işitmeyecek.” Ne var ki halk Samuel’in sözünü dinlemeyi reddetti ve, “Hayır; üzerimizde bir kral olsun!” dediler. “Biz de bütün uluslar gibi olalım; kralımız bizi yargılasın, önümüzde yürüsün ve savaşlarımızı savaşsın.” Samuel halkın bütün sözlerini dinledi ve onları Rab’be iletti. Rab Samuel’e dedi ki: “Onların sesine kulak ver ve onlara bir kral tayin et.” Samuel de İsraillilere, “Herkes kendi kentine dönsün” dedi. 1. Samuel 8:5-22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

Bu pasajda Eski İsrail Tanrı’yı kralları olarak reddetti ve tarih, Sezar’dan başka kralları olmadığını ilan ettikleri zamana işaret eder. Tanrı’nın teokrasisini reddettiler ve kendi halklarından bir kral verilmesini ısrarla talep ettiler; ancak sonunda krallarının bir Roma kralı olduğunu ilan ettiler. Son günlerdeki Roma kralı, Roma Papasıdır.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> Ama onlar bağırdılar: “Onu götürün, onu götürün, çarmıha gerin!” Pilatus onlara dedi: “Kralınızı ben mi çarmıha gereyim?” Başkâhinler cevap verdiler: “Sezar’dan başka kralımız yok.” Yuhanna 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

Teokrasinin reddedilmesi Samuel için o kadar incitici ve kişiseldi ki, bunu peygamberlik görevinin reddi olarak anladı. Ancak Tanrı, Samuel'in, reddedilenin peygamber değil Tanrı olduğunu anladığından emin oldu. Eski İsrail'in isyanına ilişkin olarak Musa'nın ve Samuel'in peygamberlik ilişkisini ortaya koyan bu iki pasajda, ardından gelen isyanın cezası eski İsrail için son değildi. Yeşu ve Kalev tarafından temsil edilen ve Vaat Edilen Topraklara girecek bir grup hâlâ vardı; Samuel'in öyküsünde ise eski İsrail'in sonu başlangıçta değil, İsrail krallığının sona erdiği noktadaydı.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

Musa, Tanrı’yı İsrailoğulları’yla çalışmayı sürdürmesi için ikna etmeye çalıştı; çünkü ona göre, onların hikâyesini o noktada bitirmek, Tanrı’nın halkının kurtuluşuna ilişkin kutsal tarihi ve onları Tanrı’nın İbrahim’e vaat ettiği ülkeye götürme vaadini yanlış yansıtacaktı. Buradaki mesele şudur: Tanrı, isyanı gerçeğe tanıklık olarak kullanmayı amaçladığında, isyanın hem ortaya çıkmasına hem de sürmesine izin vermeyi seçer.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

Samuel'in sergilediği haklı öfke tavrı, Ellen White tarafından da ortaya kondu.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> Halkımız arasında, Minneapolis’te kendini gösteren kadar sarsılmaz bir kendini beğenmişlik ve ışığı kabul edip tasdik etmeye karşı isteksizlik görmemiştim. Bana gösterildi ki, o toplantıda ortaya konan ruhu benimseyenlerin hiçbiri, gururlarını alçaltıp Tanrı’nın Ruhu tarafından yönlendirilmediklerini, aksine zihin ve yüreklerinin önyargıyla dolu olduğunu itiraf edinceye kadar, kendilerine gökten gönderilen gerçeğin kıymetini ayırt edebilmeleri için yeniden açık bir ışığa sahip olmayacaklardı. Rab onlara yaklaşmak, onları bereketlemek ve sadakatsizliklerinden şifa bulmalarını sağlamak istedi, ama kulak asmadılar. Korah, Dathan ve Abiram’ı harekete geçiren aynı ruh tarafından yönlendiriliyorlardı. İsrail’in o adamları, yanlış olduklarını kanıtlayacak her türlü kanıta karşı koymaya kararlıydılar ve pek çok kişi onlara katılmak üzere yanlarına çekilene kadar isyankâr tutumlarını sürdürüp durdular.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> Bunlar kimlerdi? Ne zayıflardı, ne cahillerdi, ne de aydınlanmamış olanlardı. O isyanda, cemaat içinde ün salmış iki yüz elli önder vardı; itibar sahibi kişilerdi. Tanıklıkları neydi? "Bütün cemaat kutsaldır, her biri; Rab de onların arasındadır. Öyleyse neden Rab'bin cemaatinin üzerine kendinizi yükseltiyorsunuz?" [Numbers 16:3]. Korah ve yandaşları Tanrı’nın yargısı altında helak olduklarında, aldattıkları halk bu mucizede Rab’bin elini görmedi. Ertesi sabah bütün cemaat Musa ve Harun’u, "Rab’bin halkını siz öldürdünüz" [ayet 41] diyerek suçladı; ve veba cemaatin üzerine geldi ve on dört binden fazlası öldü.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> Minneapolis’ten ayrılmaya niyet ettiğimde, Rab’bin meleği yanımda durdu ve şöyle dedi: “Öyle değil; Tanrı’nın bu yerde yapmanı istediği bir iş var. Halk, Korah, Dathan ve Abiram’ın isyanını tekrarlıyor. Seni sana uygun konuma Ben yerleştirdim; ışıkta olmayanlar bunu kabul etmeyecek; tanıklığına kulak vermeyecekler; ama Ben seninle olacağım; lütfum ve kudretim seni destekleyecek. Hor gördükleri sen değilsin; Benim halkıma gönderdiğim habercileri ve mesajı hor görüyorlar. Rab’bin sözünü hor gördüler. Şeytan gözlerini kör etmiş ve muhakemelerini saptırmış; ve Tanrı’nın Ruhu’na hakaret eden bu kutsanmamış bağımsızlık günahlarından her bir can tövbe etmedikçe, karanlıkta yürüyecekler. Tövbe edip dönmedikçe (ki onları iyileştireyim), şamdanı yerinden kaldıracağım. Ruhsal görüşlerini kararttılar. Tanrı’nın Ruhunu ve gücünü göstermesini istemediler; çünkü Benim sözüme karşı alay ve tiksinti ruhuna sahiptirler. Hafiflik, laubalilik, şakalaşma ve espri yapma her gün yapılıyor. Beni aramaya yüreklerini vermediler. Kendi tutuşturdukları kıvılcımların ışığında yürüyorlar; ve tövbe etmezlerse keder içinde yatacaklar. Rab şöyle diyor: Görev yerinde dur; çünkü Ben seninleyim; seni bırakmayacağım ve terk etmeyeceğim.” Tanrı’dan gelen bu sözleri göz ardı etmeye cesaret edemedim.” 1888 Materyalleri, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

Sister White, Samuel'in tavrına paralel bir tutum sergiledi ve isyancılarla ve isyanlarıyla birlikte kalması ve "görev"inin "postasında" "durması" kendisine söylendi. O (kadın peygamber) isyancıları ve isyanlarını kendi hallerine bırakmaya karar verdikten sonra, görev postasında durması emredildi.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

Alfa ve Omega ilkesinin temel bir bileşeni olan ilk bahsediliş kuralı, bir konudan ilk kez söz edilmesinin en üstün öneme sahip olduğunu ifade eder. Lucifer’in isyanının en başıyla bağlantılı olan gerçek şuydu: Tanrı dileseydi, Lucifer’in zihninde doğan o bencilce ilk düşünce anında Lucifer’i ortadan kaldırmak için gerekli bütün güce sahipti. Tanrı Lucifer’i yaratılıştan çıkarabilirdi; öyle bir gücü vardı ki, bunu yapmayı seçmiş olsaydı, başka hiçbir meleğin ne olup bittiğini bile bilmeyeceği şekilde yapabilirdi. Elbette bunu yapmadı; çünkü bu, başka şeylerin yanı sıra, Tanrı’nın karakterinin inkârı olurdu. Ama Tanrı, tam da bunu yapmasına imkân tanıyacak yaratıcı güce sahiptir. Ama bunu yapmadı. İsyanın, kendi karakterine dair tanıklığın ve gökte başlamış olup eninde sonunda yeryüzüne gelecek olan çekişmeye ilişkin şahitliğin bir parçası hâline gelmesine sabırla izin verdi. Musa’nın konuşması, eski İsrail için işte bunu gerçekleştirdi. Tanrı, isyankâr kuşağın çölde ölmesine izin verdi ve bu tarihi, sonsuz müjdeyle bağlantılı hakikatleri ilerletmek için Kutsal Yazılar’da bir örnek olarak kullandı.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

Aynı şekilde, Samuel’in günlerinde Tanrı’nın kral olarak reddedilmesi de böyledir. Samuel’e, kişisel kanaatlerine ve peygamberlik bilgisine rağmen, yoluna devam etmesi ve görev yerinde durması emredildi. Tanrı’nın peygamberce ve tarihsel gözetiminin bu unsuru, Babil sürgününden sonra tapınağın yeniden inşasında da görülür. Tanrı, yetmiş yıllık sürgünün her unsurunu önceden bildirdi ve yönetti; Yeruşalim’e dönüşü; Yeruşalim’in, tapınağın, sokakların ve surların yeniden inşasını. Esaretten ne zaman kurtulacaklarını belirleyen zamanla ilgili peygamberlikleri ortaya koydu. İki bin üç yüz yılın başlangıcını işaretleyecek kaç ferman olacağını bildirdi. Süreci ilk fermanla başlatacak putperest kral Kiros’u adıyla andı. Yeruşalim’in ve tapınağın yeniden inşasına ilişkin tüm unsurlar tek tek belirlenmişti ve O, işi gerçekleştirmek için doğru kişiler ve peygamberler yetiştirdi.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

Açık ilahi ve peygamberî öngörü ile müdahaleye rağmen, Babil esaretine yol açan isyan, Tanrı’nın halkıyla O’nun kişisel varlığını zaten sona erdirmişti. Yeniden inşa edilen tapınağa Şekinah’ın görkemi asla geri dönmedi. Bütün bu tarih, dünyanın sonundaki tarihe peygamberî bir yapı sağlamak için kullanıldı; ancak tapınak En Kutsal Yer’de Şekinah’ın varlığıyla bir daha asla kutsanmadı. Bu anlamda, yeniden inşa edilen tapınak Tanrı’nın varlığının değil, İsrail’in isyanının bir tanıklığıydı. Yine de, o tarihin peygamberleri, Samuel ve Minneapolis’te Kardeş White gibi, peygamber olarak hizmet etmeye devam ettiler.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

Mesih ile Şeytan arasındaki büyük mücadelede ilk anılan şey Lucifer’in isyanıdır ve Tanrı, kendi amaçları doğrultusunda bu isyanın sürmesine izin verdi. Samuel, İsrail’in diğer uluslar gibi olma arzusuna karşı duyduğu haklı öfkeye rağmen, ilk iki kralın meshedilmesine katılmakla görevlendirildi. Ve Tanrı’nın peygamberleri Tanrı’nın tapınağının yeniden inşasına katıldılar; o tapınak ki artık bir daha Tanrı’nın Şekina varlığına sahip olmayacaktı.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

Peygamberlik Sözü’ne karşı "masal tabakları"nı kullanan, 1863’te Adventizmin isyanını örtbas etmeye kalkışan ve savlarını, 1863’te bir yanlışlık olduysa kadın peygamberin bunu yasaklamış olacağı mantığına dayandıranlar, Tanrı’ya karşı isyandan ilk söz edildiğinde belirlenen ilk ilkeyi bile bile görmezden gelirler. Tanrı kendi amaçları doğrultusunda isyana izin verir; ve ortaya çıkabilecek isyanlar karşısında peygamberlerinin tarafsız kalmasını ya da susmasını seçerse, bu O’nun tercihidir.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

1844’ten 1863’e kadar uzanan sınanma sürecini, Eski İsrail’in Kızıldeniz’i geçtikten sonra başarısız olduğu on sınamayla simgelenmiş olarak ele almaya başlarken, şu Kutsal Kitap gerçeğini anlamak hayati önem taşır. Tanrı’nın peygamberleri, itaat zamanlarında da itaatsizlik zamanlarında da O’nun peygamberleri olarak görev yaparlar ve bazen, görünüşte bir peygamberin karşı çıkması beklenecek konulara karşı çıkmazlar. Bazen isyanın farkındadırlar ama geri tutulurlar; başka zamanlarda ise Rab, isyan konusunda gözlerini kapatır. Bu bakış açısı benimsendiğinde, 1863, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın tarihinde, hem Protestanlığın boynuzu hem de Cumhuriyetçiliğin boynuzu açısından önemli bir dönüm noktası haline gelir.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> Peygamberler aracılığıyla da konuştum, çok görüm gösterdim ve peygamberler aracılığıyla benzetmeler yaptım. Hoşea 12:10.

Back to Articles