Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifteen

Daniel Kitabı - Numara Yüz On Beş

Unveiling the Prophetic Characteristics of the Final Generation

Son Neslin Peygamberî Özelliklerini Açığa Çıkarmak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word

In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.

Göz ardı edilmekte olan bir halkın son neslinde, belirli peygamberî özellikler tespit edilir. Onlar engerekler soyudur; çünkü Şeytan’ın karakterini şekillendirmişlerdir. Onlar zina eden bir nesildir; çünkü Tanrı’nın düşmanlarıyla kutsanmamış bağlar kurmuşlardır. Görürler ama anlayamazlar, duyarlar ama kavrayamazlar noktasına gelmişlerdir; çünkü tövbe edip dönmemişlerdir; bu durum da yüreklerinin yağ bağlaması olarak ifade edilir. Bu duruma ilk değinen Musa’ydı.

> And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.

> Ve Musa bütün İsrail’i çağırıp onlara dedi: Mısır diyarında Rab’bin Firavun’a, onun bütün kullarına ve bütün ülkesine, gözlerinizin önünde yaptıklarının hepsini gördünüz; gözlerinizin gördüğü büyük sınamalar, alametler ve o büyük mucizeler. Yine de Rab size bugüne kadar kavrayacak bir yürek, görecek gözler ve işitecek kulaklar vermedi. Tesniye 29:2-4.

In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.

Laodikya’daki görme ve işitme olgusundan ilk kez söz edildiğinde, Tanrı’nın halkının göremediği şey, kendi kurucu tarihindeki işaretler ve harikalardır. Yeremya, bu olguyu son günlerdeki "akılsız kızlar"ın bir özelliği olarak ve ayrıca, Yaratıcı Tanrı’dan korkulması gerektiğini duyuran birinci meleğin çağrısıyla başlayan üç meleğin mesajlarını kabul etmeyi reddetmelerinin bir ifadesi olarak tanımlar. Bu isyan yüzünden geç yağmuru almazlar.

> Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.

> Yakup'un evinde bunu ilan edin ve Yahuda'da duyurun; deyin ki: "Şimdi bunu dinleyin, ey akılsız ve anlayışsız halk; gözleri olup da görmeyen, kulakları olup da işitmeyen! Benden korkmuyor musunuz? diyor Rab; huzurumda titremeyecek misiniz? Ben, denize sınır olsun diye kumu ebedi bir yasa kıldım; onu aşamaz. Dalgaları kabarsa da üstün gelemez; kükrese de onu geçemez. Ama bu halkın dönek ve isyankar bir yüreği var; dönmüş ve uzaklaşmışlardır. İçlerinde şöyle demezler: 'Gel şimdi Tanrımız Rab'den korkalım; mevsiminde hem ilk yağmuru hem de son yağmuru veren O'dur; bize hasadın belirlenmiş haftalarını saklayan O'dur.' Sizin suçlarınız bu şeyleri uzaklaştırdı, günahlarınız iyilikleri sizden alıkoydu." Yeremya 5:20-25.

Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.

Hezekiel, görüp de anlamamayı temsil eden özellikleri sergileyenleri asi bir ev halkı olarak tanımlar. Onlar, temellerinin tarihini görmeyi reddeden, birinci meleğin mesajını reddettikleri için tövbe etmemiş akılsız kızlardır; çünkü birinci meleğin mesajını reddetmek hepsini reddetmek demektir; zira birincisini kabul etmezsen ikincisini de üçüncüsünü de kabul edemezsin. Bu durumda, son yağmur zamanı boyunca bu kızlardan son yağmur esirgenir. İsa, anlatısında bu özelliğe değindikten sonra, ardından Ekinci benzetmesini sundu.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.

> Ama gözleriniz ne mutlu, çünkü görüyor; kulaklarınız ne mutlu, çünkü işitiyor. Çünkü size gerçekten söylüyorum: Birçok peygamber ve salih kişi sizin gördüklerinizi görmeyi arzuladı ama görmedi; sizin işittiklerinizi işitmeyi arzuladı ama işitmedi. Öyleyse ekincinin benzetmesini dinleyin. Her kim egemenliğin sözünü işitir de anlamazsa, kötü olan gelir ve yüreğine ekilmiş olanı kapar. Yol kenarına ekilen budur. Kayalık yerlere ekilen ise, sözü işitip hemen sevinçle kabul eden kişidir; ama kendinde kök yoktur, yalnız bir süre dayanır; söz yüzünden sıkıntı ya da zulüm doğduğunda hemen sendeler. Dikenler arasına ekilen ise, sözü işitendir; ama bu dünyanın kaygısı ve zenginliğin aldatıcılığı sözü boğar ve o da meyvesiz kalır. İyi toprağa ekilen ise, sözü işitip anlayan kişidir; bu da ürün verir: kimi yüz kat, kimi altmış, kimi otuz. Onlara başka bir benzetme daha anlattı: Göklerin Egemenliği, tarlasına iyi tohum eken bir adama benzer. Ne var ki insanlar uyurken, onun düşmanı geldi, buğdayın arasına delice ekti ve gitti. Ekin filizlenip başak verdiğinde, deliceler de göründü. Bunun üzerine ev sahibinin hizmetkârları gelip ona, ‘Efendim, tarlana iyi tohum ekmedin mi? Öyleyse delice nereden çıktı?’ dediler. O da onlara, ‘Bunu bir düşman yapmış,’ dedi. Hizmetkârlar, ‘Öyleyse gidip onları toplayalım mı?’ dediler. Ama o, ‘Hayır,’ dedi, ‘çünkü deliceleri toplarken buğdayı da onlarla birlikte kökünden sökebilirsiniz. İkisi de hasada kadar birlikte büyüsün. Hasat vaktinde biçicilere, “Önce deliceleri toplayın, yakılmak üzere demetler halinde bağlayın; buğdayı ise ambarıma toplayın” diyeceğim.’ Matta 13:16-30.

The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.

Akılsızlar yabani otlardır, akıllılar ise buğdaydır. On bakire benzetmesinde iki sınıf arasındaki ayrımı ortaya koyan şey, yağın bulunup bulunmamasıdır; buğday ve yabani otlarda ise ölçüt, söz olan tohumun anlaşılıp anlaşılmadığıdır. Musa’nın görmeyecek ve dolayısıyla anlamayacak bir sınıftan ilk söz edişi, anlaşılması gereken mesajı kurucu tarihin işaretleri ve harikaları olarak konumlandırır. Ellen White’ın isyankâr hanenin körlüğünün unsurlarına dair son peygamberî atfı ise, bütün doğru insanların görmeyi arzuladığı şeyi görmekle kutsanmış gözlerin gördüğü şeyin Millerci hareketin tarihi olduğunu ortaya koyar.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> 1840–1844 yılları arasında verilmiş olan bütün mesajlar şimdi güçlü bir şekilde duyurulmalıdır; çünkü yönünü kaybetmiş birçok insan vardır. Mesajlar bütün kiliselere gitmelidir.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

> Mesih şöyle dedi: 'Gözleriniz ne mutlu, çünkü görüyor; kulaklarınız ne mutlu, çünkü işitiyor. Çünkü doğrusu size derim ki, birçok peygamber ve doğru kişi sizin gördüğünüz şeyleri görmeyi arzuladı, ama görmedi; sizin işittiğiniz şeyleri işitmeyi arzuladı, ama işitmedi' [Matta 13:16, 17]. 1843 ve 1844’te görülenleri gören gözler ne mutludur. Manuscript Releases, cilt 21, 436, 437.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.

İsa her zaman sonu başlangıçla açıklar; gözleri olup da görmeyen ve anlamayanlara yapılan ilk gönderme ile son gönderme, görülmeyen şeyin aslında isyankâr evin temel tarihi olduğunu, bu yüzden reddedildiğini ve böylece akılsızların geç yağmuru tanımasını engellediğini ortaya koyar. 1840–1844 dönemi, eski İsrail’in Mısır esaretinden kurtuluşuyla tiplenmişti. Eski İsrail’in ilk sınama sürecini geçememesi onları Kadeş’e getirdi; orada on casusun sahte raporunu kabul edip onları Mısır’a geri götürecek yeni bir önder seçtiler. Kırk yıl sonra Kadeş’e geri getirildiler ve Musa Kayaya ikinci kez vurarak başarısız oldu.

Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.

Her ne kadar Musa başarısız olmuş olsa da, buna karşın Yeşu yine de onları Vaadedilmiş Topraklar’a götürmek için önderlik etti. Kadeş’teki son sınama ciddi bir isyana sahne olmuştu; çünkü İsa her zaman sonu başlangıçla gösterir ve hem kırk yılın başında on casusun Kadeş’teki isyanı hem de kırk yılın sonunda yaşananlar, oradaki büyük bir isyanı örnekler. Yine de Musa’nın Kadeş’teki isyanına rağmen, Vaadedilmiş Topraklar’a girme vizyonu artık ertelenmedi.

In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.

1863’teki isyan sırasında —ki bu isyan 1888’deki daha da artmış isyana, onun da 1919’daki daha da artmış isyana yol açmasına ve 1957’deki isyanla doruğa ulaşmasına neden oldu— İsa, Laodikya Adventizmini Kadeş’e geri getirdi. Onları, üçüncü meleğin gelip nihayetinde 1863’teki isyanı ve Laodikya’nın çölünde dolaşmaya sürgün edilmeyi açığa çıkaran bir sınama sürecini başlattığı tarihe geri getirdi. Üçüncü melek, Vahiy’in on sekizinci bölümündeki kudretli melek, ki o üçüncü melektir, indiğinde, 11 Eylül 2001’de Laodikya Adventizminin tarihinin son evresine girdi. Sonra, New York kentinin kuleleri yıkıldığında, Nimrod’un kulesinin yıkılışıyla simgelenmiş olduğu üzere, Babil’in düştüğünü ilan etti.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.

> Üçüncü meleğin mesajı kavranmayacaktır; kendi yüceliğiyle yeryüzünü aydınlatacak ışık, onun ilerleyen yüceliğinde yürümeyi reddedenler tarafından sahte bir ışık olarak adlandırılacaktır. Review and Herald, 27 Mayıs 1890.

As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”

Eski İsrail’de olduğu gibi, modern İsrail’de de durum böyledir. 11 Eylül 2001’e tanıklık eden nesil son nesildir. İsa, Luka’nın yirmi birinci bölümünde “bu nesil”den söz etti ve o nesli, göklerin ve yerin geçeceği zamanda yaşayanlar olarak tanımladı; ki bu İkinci Geliş’te olur. Mesih’in dönüşüne tanıklık edecek olan o nesil, kendilerine son nesil olduklarını kanıtlayan bir işareti fark etmiş olacaktır. “Her görümün etkisi”nin artık “geciktirilmediği” zamanda yaşayanlar olduklarını bilecek ve anlayacaklardır.

As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.

İsa, öğrencileriyle birlikte tapınaktan ayrılırken, O’na tapınağın yıkımına ilişkin tasvirinde ne demek istediğini açıklamasını sordular. Bu konuşma, son nesilde öğrencilerinin yapacağı konuşmayı temsil ediyordu. Öğrenciler, O’nun defalarca öğretmiş olduğu şu sözlerle ne demek istediğini anlamak istediler: Laodikya Adventist Kilisesi, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasası sırasında silinip süpürülecek; çünkü oradaki tapınanlar O’nun ağzından kusulup artık O’nun adına konuşanlar olmayacaklar.

In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.

Öğrencilerine yanıt verirken İsa, Kudüs’ün yıkımını ve bunun ardından gelen tarihi ta dünyanın sonuna kadar anlattı. On dokuzuncu ayete kadar olan tarihsel genel bakışı sunduktan sonra Kudüs’ün yıkımına değindi; bu yıkım çarmıhta gerçekleşebilirdi, ama Tanrı’nın merhameti ve sabrı nedeniyle yaklaşık kırk yıl ertelendi. Kırk yılın sonunda, ancak O’nun o zaman verdiği işareti fark ederlerse yıkımdan kurtulacak artakalan küçük bir grup olacaktı.

In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Kadim İsrail’in başlangıcında, Musa’nın şefaati nedeniyle kırk yıl ertelenen on casusun isyanına ilişkin bir yargıyla başlayan kırk yıllık bir dönem vardı. Kadim İsrail’in sonunda ise, Mesih’in uzun sabrı ve merhametinin şefaati nedeniyle kırk yıl ertelenen çarmıha karşı isyana ilişkin bir yargı vardı. Her iki tarihte de kurtulan bir bakiye vardı. İsa her zaman bir şeyin sonunu o şeyin başlangıcıyla gösterir.

Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”

İsa, Kudüs'ün yıkımıyla bağlantılı işareti ele aldı ve onu "öç alma günleri" olarak tanımladı.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> Yeruşalim’in ordular tarafından kuşatıldığını gördüğünüzde, onun yıkımının yakın olduğunu bilin. O zaman Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın; onun içinde olanlar dışarı çıksın; kırda olanlar da oraya girmesin. Çünkü bunlar, yazılmış olan her şeyin yerine gelmesi için intikam günleridir. Luka 21:20-22.

The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.

"Öç alma günü" son yedi beladır ve bu nedenle Kardeş White, Kudüs'ün yıkımını Tanrı'nın son günlerdeki icraî yargısıyla ilişkilendirir.

> Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.

> İşitmek için yaklaşın, ey uluslar; dinleyin, ey halklar: yeryüzü ve içindeki her şey, dünya ve ondan çıkan her şey işitsin. Çünkü Rab'bin öfkesi bütün ulusların üzerindedir, ve gazabı onların bütün ordularının üzerindedir; onları büsbütün yok etti, onları kıyıma teslim etti. Ölüleri de dışarı atılacak, leşlerinin kokusu yükselecek, ve dağlar kanlarıyla eriyecek. Göklerin bütün ordusu da çözülecek, ve gökler tomar gibi dürülecek; ve onların bütün ordusu, asmanın yaprağı nasıl düşerse ve incir ağacından düşen incir gibi, düşecek. Çünkü kılıcım gökte yıkanacak; işte, İdumea'nın üzerine ve lanetime uğramış halkın üzerine yargı için inecek. Rab'bin kılıcı kanla doludur, yağla semirmiştir; kuzuların ve keçilerin kanıyla, koçların böbreklerinin yağıyla; çünkü Rab'bin Bozrah'ta bir kurbanı ve İdumea diyarında büyük bir kıyımı vardır. Tek boynuzlular da onlarla birlikte inecek, ve düveler boğalarla birlikte; ve toprakları kanla ıslanacak, ve tozları yağla semirecek. Çünkü bu Rab'bin öç alma günüdür, ve Siyon'un davası için karşılık verme yılıdır. Yeşaya 34:1-8.

Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”

İsa, Nasıra’da kendisini Mesih olarak ilan ettiği ilk halka açık konuşmasını yaptı. Bu konuşmaya peygamberlikteki "ilk bahsediliş kuralı" yön veriyordu. Seçtiği okuma, hizmetinin "Rab'bin öç alma günü"nü ilan etmeyi de içerdiğini gösteriyordu. Bu da Yeşaya’ya göre aynı zamanda "Siyon davası için öç alma yılı"dır.

It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.

Mesih, kamuya açık hizmetine Nazaret’te başladı ve kendisini Mesih olarak ilan etti. O zaman, sözlerini işitip de kavramayanlar, O’nu bir dağdan aşağı atarak öldürmeye kalkıştılar. Hizmetinin başlangıcı, memleketinin halkının O’nu öldürmeye teşebbüs etmesiyle, hizmetinin sonu ise kendi halkının O’nu gerçekten öldürmesiyle işaretlendi. O’nun hizmeti, kendisini Mesih olarak tanıtmak içindi; ki vaftizinde meshedildiğinde Mesih oldu. Vaftizinde, gelecek Mesih’e dair kehanetin yerine geldiğini tasdik etmek üzere ilahi bir sembol indi. 11 Ağustos 1840’ta, o tarihin sınayıcı mesajına dair kehaneti tasdik etmek için ilahi bir sembol indi. Ve 11 Eylül 2001’de, o tarihin önceden haber verilen mesajını tasdik etmek için ilahi bir sembol indi; bu da geç yağmur mesajıdır.

> “After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

> "Samiriyelilerle iki gün hizmet ettikten sonra, İsa onları bırakarak Celile’ye doğru yolculuğuna devam etti. Gençliğini ve ilk yetişkinlik yıllarını geçirdiği Nasıra’da hiç oyalanmadı. Kendini Meshedilmiş Olan olarak ilan ettiğinde oradaki havrada gördüğü kabul o kadar olumsuzdu ki, daha verimli alanlar aramaya, dinleyecek kulaklara ve mesajını kabul edecek yüreklere vaaz etmeye karar verdi. Peygamberin kendi memleketinde itibarı olmadığını öğrencilerine söyledi. Bu söz, aralarında gösterişsizce yaşamış ve çocukluğundan beri yakından tanıdıkları birinde olağanüstü derecede takdire şayan bir gelişmeyi kabullenme konusunda birçok insanda bulunan doğal isteksizliği ortaya koyar. Aynı zamanda, aynı kişiler bir yabancının ve bir maceraperestin iddiaları karşısında çılgınca heyecanlanabilirler." Peygamberlik Ruhu, cilt 2, 151.

In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.

Luka’nın yirmi birinci bölümünde Mesih, ölüm görmeyecek olan son nesil olan yüz kırk dört bini tanımlar. Bunu, eskiden Babası’nın evi olan ama sonra Yahudilerin evi haline gelen yere yaptığı son ziyaretiyle başlayan tarihi anlatarak yapar. İsa’nın sunmaya başladığı bu tarih anlatısında, Kudüs’ün ve öğrencilerin hakkında bilgi almak istedikleri tapınağın yıkılacağı noktaya geldi (MS 70). Bu yıkımı, hizmetinin başlangıcında yaptığı ilanının bir parçası olan “öç alma günleri” olarak nitelendirdi. “Öç alma günleri” yalnızca MS 70’teki Kudüs’ün yıkımını değil, aynı zamanda yedi son bela ile temsil edilen Tanrı’nın gazabının zamanını da ifade ediyordu.

> For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.

> Çünkü bu, Orduların Rab Tanrısı’nın günüdür; düşmanlarından öcünü almak için bir öç alma günü. Kılıç yiyecek, doyacak ve onların kanıyla sarhoş olacak; çünkü Orduların Rab Tanrısı’nın, Fırat Nehri kıyısında, kuzey diyarında bir kurbanı vardır. Yeremya 46:10.

The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.

Babil üzerine gelen "öç günü", "kuzey ülkesinde, Fırat Nehri kıyısındaki kurban" ile temsil edilen, yakında gelecek Pazar yasasıyla başlar.

> Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.

> Rab’bin öfkesi yüzünden orada oturulmayacak, tamamen ıssız kalacak; Babil’in yanından geçen herkes şaşacak ve bütün belalarına ıslık çalacak. Babil’e karşı her yandan savaş düzeni alın; yayı gerenlerin hepsi ona ateş etsin, okları esirgemeyin; çünkü Rab’be karşı günah işledi. Her yandan ona karşı haykırın; teslim oldu; temelleri çöktü, duvarları yıkıldı; çünkü bu Rab’bin öç almasıdır: ondan öç alın; yaptığı gibi siz de ona yapın. Babil’den ekincisini ve hasat vaktinde orak sallayanı yok edin; zalim kılıcın dehşeti yüzünden herkes kendi halkına dönecek, herkes kendi diyarına kaçacak. İsrail dağılmış bir koyundur; aslanlar onu sürüp dağıttı: önce Asur kralı onu yuttu; en sonunda da Babil kralı Nebukadnessar onun kemiklerini kırdı. Bunun için Orduların Rabbi, İsrail’in Tanrısı şöyle diyor: Bak, Asur kralını cezalandırdığım gibi, Babil kralını ve ülkesini cezalandıracağım. İsrail’i yine meskenine geri getireceğim; Karmel ve Başan’da otlayacak, ruhu Efrayim dağında ve Gilat’ta doyacak. O günlerde ve o zamanda, Rab diyor ki, İsrail’in suçluluğu aransa bulunmayacak; Yahuda’nın günahları da bulunmayacak; çünkü artakalanları bağışlayacağım. Meratayim ülkesine, evet ona, ve Pekod sakinlerine karşı çıkın; harap edin, onların ardından tamamen yok edin, diyor Rab; sana buyurduğum her şeye göre yap. Ülkede savaş gürültüsü ve büyük yıkım var. Bütün dünyanın çekici nasıl da parçalanıp kırıldı! Babil uluslar arasında nasıl da ıssızlığa döndü! Senin için bir tuzak kurdum ve yakalandın, ey Babil, farkında değildin; bulundun ve ayrıca yakalandın, çünkü Rab’be karşı durdun. Rab silahhanesini açtı ve öfkesinin silahlarını çıkardı; çünkü bu, Kalde ülkesinde Orduların Tanrısı Rab’bin işidir. En uzak sınırdan ona karşı gelin, ambarlarını açın; onu yığınlar halinde kaldırıp atın, tamamen yok edin; ondan hiçbir şey kalmasın. Bütün boğalarını öldürün; kesime insinler. Vay hallerine! Çünkü günleri geldi, cezalandırılma zamanı. Tanrımız Rab’bin öcünü, tapınağının öcünü Siyon’da ilan etmek için Babil ülkesinden kaçıp kurtulanların sesi yükseliyor. Okçuları Babil’e karşı bir araya çağırın; yayı gerenlerin hepsi çevresinde ordugâh kursun; ondan hiç kimse kaçmasın. Yaptığı işlere göre ona karşılık verin; yaptığı her şeye göre siz de ona yapın; çünkü Rab’be, İsrail’in Kutsalı’na karşı kibirlendi. Yeremya 50:13-29.

The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.

MS 70 yılında Kudüs’ün yıkımı, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında yürürlüğe girecek Pazar günü yasasıyla başlayacak olan, Babil’in fahişesi hakkında icra edilecek yargıyı temsil eder. İsa, MS 70 yılını yakında çıkacak Pazar günü yasası olarak tanımladığını biliyordu; çünkü O, kendi Sözünün yazarıdır ve O, Söz’ün kendisidir. Son neslin geldiğini belirleyen işaretin ne olduğunu anlayabilmek için, İsa’nın Luka’nın yirmi birinci bölümünde ortaya koyduğu peygamberlik sözünün bağlamını tanımak önemlidir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.

> Mesih'in gelişi, bu dünyanın tarihindeki en karanlık dönemde gerçekleşecek. Nuh'un ve Lut'un günleri, İnsanoğlu'nun gelişinden hemen önce dünyanın durumunu tasvir eder. Kutsal Yazılar, bu zamana işaret ederek, Şeytan'ın bütün güçle ve 'haksızlığın her türlü aldatıcılığıyla' çalışacağını bildirir. 2. Selanikliler 2:9, 10. Onun etkinliği, hızla artan karanlık ve bu son günlerdeki sayısız hata, sapkınlık ve aldanışlarla açıkça ortaya çıkmaktadır. Şeytan yalnızca dünyayı tutsak etmekle kalmıyor; aldatmaları, Rabbimiz İsa Mesih'e bağlı olduklarını söyleyen kiliseleri de mayalıyor. Büyük imandan düşüş, gece yarısı kadar derin bir karanlığa dönüşecek. Tanrı'nın halkı için bu, bir deneme gecesi, bir ağlayış gecesi, hakikat uğruna bir zulüm gecesi olacak. Ama o karanlık gecenin içinden Tanrı'nın ışığı parlayacak.

> “He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.

> O, 'ışığın karanlıktan parlamasını sağlar.' 2. Korintliler 4:6. 'Yeryüzü biçimsiz ve boştu; enginin yüzünü karanlık kaplıyordu' iken, 'Tanrı'nın Ruhu suların yüzü üzerinde hareket etti. Tanrı, Işık olsun, dedi; ve ışık oldu.' Yaratılış 1:2, 3. Böylece ruhsal karanlığın gecesinde Tanrı'nın sözü şöyle buyurur: 'Işık olsun.' Halkına da şöyle der: 'Kalk, parılda; çünkü ışığın geldi ve Rab'bin yüceliği üzerine doğdu.' Yeşaya 60:1.

> “‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

> "İşte," der Kutsal Yazı, "karanlık yeryüzünü örtecek ve koyu karanlık da halkları; ama Rab senin üzerine doğacak ve O'nun yüceliği senin üzerinde görülecek." 2. ayet. Baba'nın yüceliğinin parıltısı olan Mesih, dünyaya dünyanın ışığı olarak geldi. Tanrı'yı insanlara temsil etmek için geldi ve O'nun hakkında, "Kutsal Ruh'la ve güçle meshedildiği" ve "iyilik yaparak dolaştığı" yazılmıştır. Elçilerin İşleri 10:38. Nasıra'daki havrada şöyle dedi: "Rab'bin Ruhu üzerimdedir; çünkü O beni yoksullara Müjde'yi iletmem için meshetti; yüreği kırık olanları iyileştirmem, tutsaklara serbest bırakılacaklarını ve körlere gözlerinin açılacağını duyurmam, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmam, Rab'bin lütuf yılını ilan etmem için beni gönderdi." Luka 4:18, 19. Bu, öğrencilerine yapmaları için verdiği görevdi. "Siz dünyanın ışığısınız," dedi. "Öyle ki insanlar iyi işlerinizi görsün ve göklerdeki Babanızı yüceltsin diye, ışığınız insanların önünde öyle parlasın." Matta 5:14, 16. Peygamberler ve Krallar, 217, 218.

Back to Articles