Article

# Panium - Number Fourteen

Panium - On dört sayısı

The Disappointment as the Key to the Temple Test

Tapınak İmtihanının Anahtarı Olarak Hayal Kırıklığı

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2026

Formats

PDF
Word

The subject of the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment of October 22, 1844 at the beginning of the third angel’s message, and it is the subject of the disappointment that is the “key” to unlock the sanctuary message of the temple test at the end of the third angel.

Kutsal Yer konusu, Üçüncü Melek’in mesajının başlangıcında, 22 Ekim 1844’teki hüsranın kilidini açan “anahtar” idi; ve aynı konu, Üçüncü Melek’in mesajının sonunda tapınak imtihanının Kutsal Yer mesajının kilidini açacak “anahtar” olan hüsranın konusudur.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> Ve sana göklerin egemenliğinin anahtarlarını vereceğim: yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanmış olacaktır; yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde çözülmüş olacaktır. Matta 16:19.

The fact that September 11, 2001 is understood as “9/11” in agreement with “911” being the symbol of an emergency call in the United States, was designed by the One who designed all things. Understanding the disappointment of July 18, 2020 is what allows the movement of the one hundred and forty-four thousand to be recognized as such; but only by those who wish to see that Jesus represents the spiritual with the natural today no differently than He did two thousand years ago. “20/20” vision is the best you can have, and the disappointment of 2020 is the waymark that allows the temple to be recognized in the prophetic history of the ten virgins.

11 Eylül 2001’in, Amerika Birleşik Devletleri’nde “911”in bir acil çağrısını simgelemesiyle uyumlu olarak “9/11” şeklinde anlaşılması, her şeyi tasarlayan O’nun tasarımıdır. 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığını anlamak, yüz kırk dört binin hareketinin bu şekilde tanınmasına imkân verir; ancak bu, İsa’nın bugün de, iki bin yıl önce yaptığıyla hiçbir fark olmaksızın, manevî olanı tabiî olanla temsil ettiğini görmek isteyenler için böyledir. “20/20” görme, sahip olabileceğiniz en iyisidir; ve 2020’deki hayal kırıklığı, on bakirenin peygamberî tarihinde mâbedin tanınmasına imkân veren yol işaretidir.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Matta 25’teki on kız benzetmesi de Adventist halkın tecrübesini tasvir eder.” Büyük Mücadele, 393.

Twenty 20 vision is even better when combined with the hindsight represented by the foundational truths. Paul teaches that “the spirits of the prophets are subject to the spirits of the prophets,” and Matthew’s virgins are therefore the same virgins that John identifies as the one hundred and forty-four thousand, and John identifies them as virgins in—Revelation 144.

Yirmi 20 görme, temel hakikatlerin temsil ettiği geriye dönük basiretle birleştirildiğinde daha da iyidir. Pavlus, “peygamberlerin ruhları, peygamberlerin ruhlarına tabidir” diye öğretir; bu nedenle Matta’nın bakireleri, Yuhanna’nın yüz kırk dört bin olarak tanımladığı aynı bakirelerdir; Yuhanna da onları Vahiy 144’te bakireler olarak niteler.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Bunlar kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakiredirler. Bunlar, Kuzu nereye giderse onu izleyenlerdir. Bunlar, insanlar arasından kurtarılarak Tanrı’ya ve Kuzu’ya sunulan ilk ürünlerdir. Vahiy 14:4.

The first fruits of the fall season are the virgins who follow the Lamb into the temple, and the “key” to understanding the temple is the disappointment of 2020.

Sonbahar mevsiminin ilk ürünleri, Kuzu’yu izleyerek tapınağa giren bakirelerdir ve tapınağı anlamanın "anahtarı" 2020 yılındaki hayal kırıklığıdır.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Davut’un evinin anahtarını onun omzuna koyacağım; o açacak, kimse kapatamayacak; o kapatacak, kimse açamayacak. Yeşaya 22:22.

If an Adventist is to be among the 144,000, they will of prophetic necessity have suffered a disappointment that was caused by the presentation of a public prediction that failed.

Eğer bir Adventist 144.000’in arasında yer alacaksa, peygamberî bir zorunluluk gereği, gerçekleşmemiş bir kamuya açık öngörünün sunulmasından kaynaklanan bir hayal kırıklığı yaşamış olacaktır.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ben sık sık, ondan beşinin akıllı, beşinin ise akılsız olduğu on bakirenin meseline yönlendirilirim. Bu mesel harfiyen yerine getirilmiştir ve getirilecektir; çünkü bu zamana özel bir uygulaması vardır ve üçüncü meleğin mesajı gibi, zamanın sonuna dek yerine getirilmiş ve mevcut hakikat olmaya devam edecektir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The battle of Panium in verse fifteen of Daniel eleven is the battle that leads to verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States.

Daniel kitabının on birinci bölümünün on beşinci ayetindeki Panium Muharebesi, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar günü yasasını tanımlayan on altıncı ayete götüren savaştır.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> Böylece kuzeyin kralı gelecek, bir kuşatma rampası kuracak ve en tahkimli şehirleri ele geçirecek; güneyin kuvvetleri karşı koyamayacak, ne de onun seçkin adamları; karşı koymaya yetecek hiçbir güç bulunmayacaktır. Daniel 11:15.

In this verse the United States defeats Russia, along with Russia’s chosen people. But in the next verse. No one can stand against the rise of Rome, which marks Judah and Jerusalem as the first step in its conquest of the world; as Rome rose up as the fourth kingdom of Bible prophecy. By standing in the literal glorious land in verse sixteen, the symbol of literal Rome’s authority was within the literal glorious land; thus, typifying verse forty-one, when the mark of spiritual Rome’s authority is enforced upon the spiritual glorious land of the United States.

Bu ayette Amerika Birleşik Devletleri, Rusya’yı ve Rusya’nın seçilmiş halkını yenilgiye uğratır. Ama bir sonraki ayette, Roma’nın yükselişine karşı hiç kimse duramaz; Roma’nın yükselişi, dünyanın fethine yönelik ilk adım olarak Yahuda ve Yeruşalim’i işaretler; zira Roma, Kutsal Kitap peygamberliğinde dördüncü krallık olarak yükselmiştir. On altıncı ayette, harfi görkemli diyarda durmak suretiyle, harfi Roma’nın otoritesinin sembolü harfi görkemli diyarın içinde bulunmaktaydı; böylece, ruhsal Roma’nın otoritesinin işaretinin, ruhsal görkemli diyar olan Amerika Birleşik Devletleri üzerine dayatıldığı zamanı ifade eden kırk birinci ayeti tipolojik olarak örneklemekteydi.

The two horns of the earth-beast of Revelation thirteen represent Republicanism and Protestantism. In verse fifteen of Daniel eleven Antiochus Magnus, known as Antiochus III and Antiochus the Great defeats the southern kingdom, represented by the Ptolemaic dynasty. Antiochus represents Donald Trump and the southern king represents Russia. The battle of Panium is the battle between the United States and Russia and Russia’s chosen people, a battle which Antiochus prevailed, but thereafter saw his kingdom conquered by literal Rome—the power of verse fourteen, that establishes the external vision of the Republican horn of the earth beast. The internal vision is represented by the Protestant horn of the earth beast. Both horns are at the battle of Panium, for Peter is there as a Protestant with his message from the book of Joel.

Vahiy’in on üçüncü bölümündeki yerden çıkan canavarın iki boynuzu Cumhuriyetçilik ve Protestanlığı temsil eder. Daniel kitabının on birinci bölümünün on beşinci ayetinde, III. Antiokhos ve Büyük Antiokhos olarak da bilinen Antiokhos Magnus, Ptolemaios Hanedanı’nın temsil ettiği güney krallığını mağlup eder. Antiokhos Donald Trump’ı, güneyin kralı ise Rusya’yı temsil eder. Panium Savaşı, Amerika Birleşik Devletleri ile Rusya ve Rusya’nın seçilmiş halkı arasındaki savaştır; Antiokhos’un galip geldiği bu savaşın ardından ise krallığının, yerden çıkan canavarın Cumhuriyetçi boynuzunun dışsal görümünü tesis eden on dördüncü ayetin gücü olan kelimenin tam anlamıyla Roma tarafından fethedildiğini gördü. İçsel görüm ise yerden çıkan canavarın Protestan boynuzu tarafından temsil edilir. Her iki boynuz da Panium Savaşı’ndadır; çünkü Petrus, Yoel kitabından getirdiği mesajla orada bir Protestan olarak bulunmaktadır.

## 250 Years

250 Yıl

When we consider the two lines of the earth beast, we find that in 1776 the earth beast began its rise, and by 1798, (twenty-two years later) the sea beast of Revelation thirteen received its deadly wound, and the earth beast began its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. Two hundred and fifty years later, in 2026 we have awakened to the internal temple test that began May 8, 2025.

Yeryüzü canavarının iki hattını dikkate aldığımızda, 1776’da yeryüzü canavarının yükselişine başladığını ve 1798’e gelindiğinde (yirmi iki yıl sonra) Vahiy on üçteki deniz canavarının ölümcül yarasını aldığını ve yeryüzü canavarının Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak hüküm sürmeye başladığını görürüz. İki yüz elli yıl sonra, 2026’da, 8 Mayıs 2025’te başlayan içsel tapınak sınamasına uyanmış bulunuyoruz.

Those “250” years are also connected with Antiochus Magnus. Beginning with the decree in 457 BC and projecting from that decree two hundred and fifty years we arrive at 207, seven years before the battle of Panium, and ten years after Ptolemy defeated Antiochus at the battle of Raphia, which is represented in verse eleven of Daniel eleven. Daniel 11:11 is of course the external line of the Republican horn that aligns with Revelation 11:11, which is the internal line of the Protestant horn. Daniel and the Revelation are the same book, and Revelation employs the seals as symbols of external prophecy and the churches as symbols of the parallel internal prophecy.

Bu “250” yıl aynı zamanda Büyük Antiokhos ile de bağlantılıdır. MÖ 457 tarihli fermandan başlayıp oradan iki yüz elli yıl saydığımızda MÖ 207 yılına ulaşırız; bu tarih Panium Savaşı’ndan yedi yıl önceye ve Ptolemaios’un Raphia Savaşı’nda Antiokhos’u mağlup etmesinden on yıl sonrasına tekabül eder; söz konusu hadise Daniel’in on birinci bölümünün on birinci ayetinde temsil edilir. Daniel 11:11 elbette, Protestan boynuzunun dâhilî hattı olan Vahiy 11:11 ile hizalanan Cumhuriyetçi boynuzun haricî hattıdır. Daniel ile Vahiy aynı kitaptır ve Vahiy, haricî peygamberliğin sembolleri olarak mühürleri, buna paralel dâhilî peygamberliğin sembolleri olarak da kiliseleri kullanır.

Cyrus represents all three decrees, for you cannot have a third without a first and a second.

Kiros, üç fermanın tümünü temsil eder; zira birinci ve ikinci olmadan üçüncüsü olmaz.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12–26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [“decree,” margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> “Ezra’nın yedinci bölümünde ferman bulunmaktadır. 12–26. ayetler. En tam şekliyle bu ferman, Pers kralı Artahşaşta tarafından MÖ 457 yılında yayımlanmıştır. Ancak Ezra 6:14’te Yeruşalim’deki Rab’bin evinin, ‘Pers kralı Koreş’in, Darius’un ve Artahşaşta’nın buyruğuna [kenar notunda “ferman”] göre’ yapılmış olduğu söylenir. Bu üç kral, fermanı başlatarak, yeniden tasdik ederek ve tamamlayarak, onu peygamberliğin 2300 yılın başlangıcını belirlemek üzere gerekli kıldığı yetkinliğe ulaştırdılar. Buyruğun tarihi olarak, fermanın tamamlandığı zaman olan MÖ 457 yılı esas alındığında, yetmiş hafta ile ilgili peygamberliğin her ayrıntısının yerine gelmiş olduğu görüldü.” Büyük Mücadele, 326.

From the three decrees that are represented by Cyrus in 457 BC, “250” years concludes in the history between the battle of Raphia in 217 BC, when Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and 200 BC when Antiochus then defeated Ptolemy at the battle of Panium in verse fifteen. The line aligns Antiochus Magnus with Donald Trump. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy in 1776 unto 1798 there is a period of “22” years that represent the rise of the sixth kingdom. Those “22” years also illustrate the history represented by the number “22” at the end of the history of the sixth kingdom from 2001 unto 2023. “22” is the symbol of the combination of Divinity with humanity which is accomplished within the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, who is the earth beast with an external horn of Republicanism and an internal horn of Protestantism.

MÖ 457’de Kiros tarafından temsil edilen üç ferman çizgisinden itibaren, “250” yıl, MÖ 217’de IV. Ptolemaios’un Büyük Antiokhos’u yendiği Raphia Muharebesi ile, MÖ 200’de Antiokhos’un Panium Muharebesi’nde Ptolemaios’u yendiği, on beşinci ayette zikredilen olay arasındaki tarihî kesitte nihayete erer. Bu çizgi, Antiokhos Magnus’u Donald Trump ile örtüştürür. Kutsal Kitap kehanetindeki altıncı krallığın başlangıcında, 1776’dan 1798’e kadar, altıncı krallığın yükselişini temsil eden “22” yıllık bir dönem vardır. Bu “22” yıl, ayrıca 2001’den 2023’e kadar, altıncı krallığın tarihinin sonundaki, “22” sayısıyla temsil edilen tarihi de tasvir eder. “22”, Tanrısallık ile insanlığın birleşiminin simgesidir; bu birleşim, Kutsal Kitap kehanetindeki altıncı krallığın tarihi içinde gerçekleştirilir; söz konusu krallık, dışsal boynuzu Cumhuriyetçilik ve içsel boynuzu Protestanlık olan yeryüzü canavarıdır.

The work Christ accomplishes with the union represented by “22” is the final work of Christ in the Most Holy Place, that is represented by the blotting out of sin, which according to Joel accompanied with Peter’s inspired commentary takes place during the outpouring of the latter rain.

“22” ile temsil edilen birlik aracılığıyla Mesih’in ifa ettiği iş, Mesih’in En Kutsal Yer’deki nihai işidir; bu, günahların silinip ortadan kaldırılmasıyla temsil edilir ve Yoel’e göre —Petrus’un esinli yorumu eşliğinde— son yağmurun dökülmesi sırasında gerçekleşir.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord. Acts 3:19.

> Öyleyse tövbe edin ve dönün ki Rab’bin huzurundan ferahlık zamanları geldiğinde günahlarınız silinsin. Elçilerin İşleri 3:19.

The blotting out of sin is the last work of the heavenly High Priest.

Günahın silinmesi, göksel Başkâhin'in son hizmetidir.

> “As anciently the sins of the people were by faith placed upon the sin offering and through its blood transferred, in figure, to the earthly sanctuary, so in the new covenant the sins of the repentant are by faith placed upon Christ and transferred, in fact, to the heavenly sanctuary. And as the typical cleansing of the earthly was accomplished by the removal of the sins by which it had been polluted, so the actual cleansing of the heavenly is to be accomplished by the removal, or blotting out, of the sins which are there recorded. But before this can be accomplished, there must be an examination of the books of record to determine who, through repentance of sin and faith in Christ, are entitled to the benefits of His atonement. The cleansing of the sanctuary therefore involves a work of investigation—a work of judgment. This work must be performed prior to the coming of Christ to redeem His people; for when He comes, His reward is with Him to give to every man according to his works. Revelation 22:12.” The Great Controversy, 421.

> Eskiden halkın günahları imanla günah sunusunun üzerine yüklenir ve onun kanı aracılığıyla, temsilen, yeryüzündeki mabede aktarılırdı; aynı şekilde Yeni Antlaşma’da tövbekârların günahları imanla Mesih’in üzerine yüklenir ve gerçekte göksel mabede aktarılır. Ve yeryüzündekinin tipik arındırılması, onu kirletmiş olan günahların uzaklaştırılmasıyla nasıl yerine getirildiyse, göksel olanın gerçek arındırılması da orada kaydedilmiş bulunan günahların kaldırılması, yani silinip yok edilmesiyle gerçekleştirilecektir. Ancak bunun gerçekleştirilebilmesi için, günahlarından tövbe ve Mesih’e iman yoluyla O’nun kefaretinin yararlarına hak kazananların kimler olduğunu belirlemek üzere kayıt kitaplarının incelenmesi gerekir. Dolayısıyla mabedin arındırılması bir araştırma işi—bir yargı işi—içerir. Bu iş, Mesih’in halkını kurtarmak üzere gelişinden önce yerine getirilmelidir; çünkü O geldiğinde, herkese işlerine göre vermek için mükâfatı Kendisiyle olacaktır. Vahiy 22:12. Büyük Mücadele, 421.

The work that began on October 22, 1844, began at the climax of the Midnight Cry and the work is finished at the climax of the Midnight Cry, which Peter identifies as the period of the blotting out sin, which marks the period of the judgment of the living, when the “times of refreshing” arrives.

22 Ekim 1844’te başlayan çalışma, Geceyarısı Çığlığı’nın doruk noktasında başladı ve çalışma Geceyarısı Çığlığı’nın doruk noktasında tamamlanır; Petrus bu doruk noktasını günahın silinip ortadan kaldırılması dönemi olarak tanımlar; bu dönem de, "ferahlatma zamanları" geldiğinde, yaşayanların yargısı dönemini işaret eder.

> “The work of the investigative judgment and the blotting out of sins is to be accomplished before the second advent of the Lord. Since the dead are to be judged out of the things written in the books, it is impossible that the sins of men should be blotted out until after the judgment at which their cases are to be investigated. But the apostle Peter distinctly states that the sins of believers will be blotted out ‘when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus Christ.’ Acts 3:19, 20. When the investigative judgment closes, Christ will come, and His reward will be with Him to give to every man as his work shall be.” The Great Controversy, 485.

> Araştırıcı yargının icrası ve günahların silinmesi, Rab'bin ikinci gelişinden önce tamamlanacaktır. Zira ölüler, kitaplara yazılmış olana göre yargılanacakları için, davalarının inceleneceği o yargılama gerçekleşmeden insanların günahlarının silinmesi mümkün değildir. Ne var ki elçi Petrus, imanlıların günahlarının şu vakitte silineceğini açıkça bildirir: 'Rab'bin huzurundan ferahlatma zamanları geldiğinde; ve O, İsa Mesih'i gönderecektir.' Elçilerin İşleri 3:19, 20. Araştırıcı yargı sona erdiğinde, Mesih gelecek ve ödülü O'nunla birlikte olacaktır; herkese yaptığı işe göre vermek üzere. Büyük Mücadele, 485.

The “times of refreshing” are also the “times of the restitution of all things.”

"Ferahlık zamanları" aynı zamanda "her şeyin yeniden düzene konulması zamanlarıdır."

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. Acts 3:19–21.

> Öyleyse tövbe edin ve dönün ki, Rab'bin huzurundan ferahlama zamanları geldiğinde günahlarınız silinsin; ve o, daha önce size bildirilen İsa Mesih’i gönderecektir: Gök, onu, Tanrı’nın dünyanın başlangıcından beri bütün kutsal peygamberlerinin ağzıyla sözünü ettiği her şeyin eski hâline getirileceği zamanlara dek kabul etmelidir. Elçilerin İşleri 3:19-21.

The “times of refreshing” comes “from the presence of the Lord” that occurs when “Jesus Christ” is sent. When the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, Sister White identified that the angel “was no less a personage than Jesus Christ.” The work Christ began on October 22, 1844 was ushered in by the history of 1840 to 1844; a history which Sister White says was “a glorious manifestation of the power of God,” while aligning that very history with the Pentecostal season in the time of Peter, and then using those two lines of prophetic history to point forward to the descent of the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with His glory.

“Ferahlanma zamanları” “Rab’bin huzurundan” gelir; bu, “İsa Mesih” gönderildiğinde gerçekleşir. Vahiy onuncu bölümdeki melek 11 Ağustos 1840’ta indiğinde, Kardeş White, meleğin “bizzat İsa Mesih’ten başkası olmadığını” belirtmiştir. Mesih’in 22 Ekim 1844’te başlattığı işe, 1840’tan 1844’e uzanan tarihî süreç öncülük etti; Kardeş White, bu tarihi “Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürü” olarak nitelendirirken aynı tarihi Petrus’un zamanındaki Pentekost dönemiyle aynı çizgiye yerleştirmiş ve ardından bu iki peygamberî tarih çizgisini, görkemiyle yeryüzünü aydınlatan Vahiy on sekizinci bölümdeki meleğin inişine işaret etmek için kullanmıştır.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> “Üçüncü meleğin mesajının ilanına katılan melek, bütün yeryüzünü kendi görkemiyle aydınlatacaktır. Burada, dünya çapında kapsamı olan ve alışılmadık güçte bir iş önceden bildirilmektedir. 1840–44 Advent hareketi, Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürüydü; birinci meleğin mesajı dünyadaki her misyon istasyonuna ulaştırıldı ve bazı ülkelerde, on altıncı yüzyıldaki Reform’dan bu yana herhangi bir ülkede görülmüş olanların en büyük dinsel ilgisi ortaya çıktı; ancak bütün bunlar, üçüncü meleğin son uyarısı altındaki kudretli hareket tarafından aşılacaktır.

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> “Yapılacak iş, Pentikost Günü’ndeki işe benzer olacaktır. Nasıl ki ‘ilk yağmur’, müjdenin başlangıcında Kutsal Ruh’un dökülüşüyle, değerli tohumun filizlenmesini sağlamak için verildiyse, aynı şekilde ‘son yağmur’ da hasadın olgunlaşması için onun sonunda verilecektir. ‘RAB’bi tanıyalım, O’nu tanımaya devam edelim; O’nun gelişi tan gibi kesindir; bize yağmur gibi, yeryüzüne yağan son ve ilk yağmur gibi gelecektir.’ Hoşea 6:3. ‘Öyleyse sevinin, ey Siyon çocukları, ve Tanrınız RAB’be sevinin; çünkü O size ilk yağmuru ölçülü olarak verdi, ve üzerinize yağmuru, ilk yağmuru ve son yağmuru indirecektir.’ Yoel 2:23. ‘Son günlerde, Tanrı diyor, Ruhumdan bütün insanların üzerine dökeceğim.’ ‘Ve olacak ki, Rab’bin adını çağıran herkes kurtulacaktır.’ Elçilerin İşleri 2:17, 21.”

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> Müjdenin büyük işi, başlangıcını damgalayan Tanrı’nın gücünün tezahüründen daha azıyla sona ermeyecektir. Müjdenin başlangıcında ilk yağmurun dökülmesiyle yerine gelen peygamberlik sözleri, kapanışında son yağmurda yeniden yerine getirilecektir. İşte elçi Petrus’un şöyle derken beklediği “ferahlanma zamanları”: “Bu nedenle tövbe edin ve dönün ki, Rab’bin huzurundan ferahlanma zamanları geldiğinde günahlarınız silinsin; ve O, İsa’yı gönderecektir.” Elçilerin İşleri 3:19, 20. Büyük Mücadele, 611.

The Advent movement of 1840 to 1844 was a glorious manifestation of the power of God that ushered in the opening of the work of Christ in cleansing His sanctuary. That history began when Jesus, represented as the first angel of Revelation fourteen, descended on August 11, 1840 as represented in chapter ten of Revelation. The manifestation of the power of God that then began escalated to the opening of the investigative judgment, and therefore typified a manifestation of the power of God which would escalate to the close of the investigative judgment. The period at the end began at 9/11, when Jesus again descended as the angel of Revelation eighteen when the great buildings of New York were brought down by the touch of God, and the work of the investigative judgment changed from the dead, unto the living. The rains arrive when Jesus is sent.

1840'tan 1844'e kadar olan Advent hareketi, Mesih'in kendi mabedini arındırma hizmetinin açılışını başlatan Tanrı'nın kudretinin görkemli bir tezahürüydü. O tarihçe, Vahiy 14'teki birinci melek olarak temsil edilen İsa'nın, Vahiy 10'da temsil edildiği üzere, 11 Ağustos 1840'ta inişiyle başladı. O vakit başlayan Tanrı'nın kudretinin tezahürü, araştırıcı yargının açılışına kadar yükseldi ve bu nedenle, araştırıcı yargının kapanışına kadar yükselecek olan Tanrı'nın kudretinin bir tezahürünün tipini teşkil etti. Sonda yer alan dönem 11 Eylül'de başladı; o gün, İsa yeniden Vahiy 18'in meleği olarak indi, New York'un büyük binaları Tanrı'nın dokunuşuyla yere indirildi ve araştırıcı yargının hizmeti ölülerden dirilere geçti. Yağmurlar, İsa gönderildiğinde gelir.

Jesus taught that we are to ask in order to receive, and Zechariah says we are to ask for the latter rain, in the time of the latter rain. It is therefore evident you must know that you are in the time of the latter rain, in order to fulfill Zechariah’s direction.

İsa, almak için istememiz gerektiğini öğretti; Zekarya ise, son yağmurun vaktinde, son yağmur için istememiz gerektiğini söyler. Öyleyse, Zekarya’nın buyruğunu yerine getirebilmek için, son yağmurun vaktinde bulunduğunuzu bilmeniz gerektiği açıktır.

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 10:1.

> Son yağmur vaktinde Rab’den yağmur isteyin; böylece Rab parlak bulutlar oluşturacak ve onlara yağmur sağanakları verecek, tarlada herkese ot. Zekeriya 10:1.

At 9/11 Jesus descended as the angel of Revelation eighteen and the latter rain began to sprinkle, but it only falls on those who meet Zechariah’s command to “ask for the latter rain,” when you have the genuine understanding that “the times of refreshing” and restoration of all things has arrived. The soul must “recognize” that the prophetic period of the latter rain has arrived.

11 Eylül’de İsa, Vahiy’in on sekizinci bölümünün meleği olarak indi ve son yağmur çiselemeye başladı; ancak o, yalnızca Zekeriya’nın “son yağmur için isteyin” buyruğunu yerine getirenlerin ve “ferahlatma zamanlarının” ve her şeyin yeniden düzeltilmesi zamanının geldiğini hakiki surette idrak edenlerin üzerine düşer. Ruh, son yağmurun peygamberî döneminin geldiğinin “farkına varmalıdır.”

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> Son yağmuru beklememeliyiz. O, üzerimize yağan lütfun çiğini ve sağanaklarını fark edip benimseyen herkesin üzerine geliyor. Işığın kırıntılarını topladığımızda, O’na güvenmemizden hoşlanan Tanrı’nın kesin merhametlerinin değerini bildiğimizde, o zaman her vaat yerine getirilecek. [Yeşaya 61:11 alıntılandı.] Bütün yeryüzü Tanrı’nın yüceliğiyle dolacak. Yedinci Gün Adventist Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 984.

At 9/11 the times of refreshing began, and the blotting out of the sins of the living began. That judgment is aligned with the very first tenant of the three-step covenant of Abraham. That first tenant was that when the Lord brought Israel out of Egyptian bondage He would judge both His covenant people, and the nation where they had been living as pilgrims and strangers. The first covenant people typified the last covenant people who are the one hundred and forty-four thousand. Those prophetic people will be judged as the Protestant horn of the earth beast, while the Republican horn of the earth beast is simultaneously judged.

11 Eylül’de ferahlık zamanları başladı ve yaşayanların günahlarının silinmesi başladı. Bu yargı, İbrahim’in üç aşamalı antlaşmasının ilk ilkesiyle örtüşür. Söz konusu ilk ilke şuydu: Rab, İsrail’i Mısır esaretinden çıkardığında hem kendi antlaşma halkını hem de onların yolcu ve yabancı olarak yaşadıkları ulusu yargılayacaktı. İlk antlaşma halkı, yüz kırk dört bin olan son antlaşma halkını tipolojik olarak temsil ediyordu. O peygamberî halk, yerden çıkan canavarın Protestan boynuzu olarak yargılanacak; aynı anda yerden çıkan canavarın Cumhuriyetçi boynuzu da yargılanacaktır.

The judgment of the Republican horn comes at the end of its history, which is the Sunday law. The Sunday law is represented in verse sixteen’s fulfillment of Rome taking control of Judah in 63 BC—on the Day of Atonement according to some historians.

Cumhuriyetçi boynuzun yargılanması, tarihinin sonunda, yani Pazar Yasası'nda gerçekleşir. Pazar Yasası, bazı tarihçilere göre Kefaret Günü'nde, MÖ 63’te Roma’nın Yahuda üzerinde hâkimiyet kurmasının on altıncı ayetteki yerine gelişiyle temsil edilir.

Antiochus Magnus, represents the United States in verses ten through fifteen. Ronald Reagan prevailed in the battle of verse ten, that typified verse forty’s collapse of the Soviet Union. Isaiah 8:8 identifies the same battle represented in verses ten and forty of Daniel eleven, and those three parallel verses allow Russia to be identified as the victor in verse eleven’s battle of Raphia.

Antiochus Magnus, onuncudan on beşinciye kadar olan ayetlerde Amerika Birleşik Devletleri’ni temsil eder. Ronald Reagan, kırkıncı ayetteki Sovyetler Birliği’nin çöküşünün tipolojik örneği olan onuncu ayetin savaşında galip geldi. Yeşaya 8:8, Daniel’in on birinci bölümünün onuncu ve kırkıncı ayetlerinde temsil edilen aynı savaşı tanımlar ve bu üç paralel ayet, on birinci ayetteki Raphia Savaşı’nda galip olanın Rusya olarak tespit edilmesine imkân tanır.

The battle of Raphia in verse eleven prefigured the war in Ukraine between the king of the south (Russia) and the papacy’s proxy power (the Ukraine). The war was initiated by the Obama Administration in the time of the first pope from the southern hemisphere, who was also the first pope from the America’s, though it was south America. “South” is a symbol of globalism, spiritualism and communism, and the first southern pope from the America’s aligned with the globalist president Obama, when the war of verse eleven arrived. Reagan as the United States in verse ten entered into a secret alliance with a conservative pope; then the Nazi’s of Ukraine were employed by a globalist president in a period of a globalist pope. The United States under Trump, is now in an open relationship with the first north American, and so-called conservative pope.

On birinci ayetteki Raphia Savaşı, güneyin kralı (Rusya) ile papalığın vekil gücü (Ukrayna) arasındaki Ukrayna’daki savaşı önceden işaret ediyordu. Savaş, güney yarımküreden gelen ilk papanın döneminde (ki kendisi aynı zamanda Amerika kıtasından, gerçi Güney Amerika’dan, gelen ilk papaydı) Obama yönetimi tarafından başlatıldı. "Güney", küreselcilik, spiritüalizm ve komünizmin bir sembolüdür; ve on birinci ayetteki savaş geldiğinde, Amerika kıtasının güneyinden gelen ilk papa, küreselci Başkan Obama ile aynı çizgide yer aldı. Onuncu ayette Birleşik Devletler’i temsil eden Reagan, muhafazakâr bir papa ile gizli bir ittifaka girdi; ardından, küreselci bir papanın döneminde, küreselci bir başkan tarafından Ukrayna’nın Nazileri kullanıldı. Trump yönetimi altındaki Birleşik Devletler, şimdi Kuzey Amerika’dan gelen ilk ve sözde muhafazakâr papa ile aleni bir ilişki içindedir.

Reagan had a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy in the battle of verse ten, and Obama initiated the battle of verse eleven, in a period when the pope was also a globalist, like unto Obama. Trump is now in an open relationship with a parallel pope to Reagan, with the exception that the initial secret alliance, is now an open alliance. The three popes, and the three presidents, align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen.

Reagan, onuncu ayetteki savaşta Kutsal Kitap peygamberliğinde bildirilen Antikrist ile gizli bir ittifak kurmuştu; Obama ise, papanın da Obama’ya benzer biçimde küreselci olduğu bir dönemde, on birinci ayetteki savaşı başlattı. Trump ise şimdi, Reagan’a tekabül eden bir papa ile açık bir ilişki içindedir; şu istisnayla ki, başlangıçtaki gizli ittifak artık açık bir ittifaktır. Üç papa ve üç başkan, onuncu, on birinci ve on beşinci ayetlerde zikredilen üç savaşa tekabül etmektedir.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> “Kurnazlığı ve hinliğiyle Roma Kilisesi şaşılacak derecede mahirdir. Olacak olanı okuyabilir. Sahte Sebt’i kabul ederek Protestan kiliselerin ona hürmet sunduklarını ve bunu, kendisinin geçmiş günlerde kullandığı araçların bizzatıyla zorla uygulatmaya hazırlandıklarını görerek zamanını bekler. Gerçeğin ışığını reddedenler, onunla başlayan bir kurumu yüceltmek için, kendisini yanılmaz diye adlandıran bu gücün yardımını yine arayacaklardır. Bu işte Protestanların yardımına ne kadar hazır geleceğini kestirmek zor değildir. Kiliseye itaatsizlik edenlerle nasıl başa çıkılacağını papalık önderlerinden daha iyi kim anlar?”

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> Roma Katolik Kilisesi, dünya çapındaki bütün uzantılarıyla birlikte, papalık makamının denetimi altında bulunan ve onun çıkarlarına hizmet etmek üzere düzenlenmiş tek ve muazzam bir teşkilat meydana getirir. Yeryüzündeki her ülkede bulunan milyonlarca mensubuna, kendilerini papaya sadakatle bağlı saymaları öğretilir. Milliyetleri ya da hükümetleri ne olursa olsun, kilisenin otoritesini diğer bütün otoritelerin üstünde görmeleri gerekir. Devlete sadakatlerini taahhüt eden yemini etmiş olsalar bile, bunun gerisinde Roma’ya itaat andı bulunur; bu and, onları onun çıkarlarına aykırı olan her taahhütten muaf kılar.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> Tarih, onun ulusların işlerine sızmak için kurnaz ve ısrarlı çabalarına; ve bir yer edindikten sonra, prenslerin ve halkın yıkımı pahasına bile kendi amaçlarını ilerletmesine tanıklık eder. 1204 yılında, Papa III. Innocent, Arragon kralı II. Peter’dan şu olağanüstü yemini aldı: 'Ben, Arragonluların kralı Peter, efendim Papa Innocent’e, onun Katolik haleflerine ve Roma Kilisesi’ne daima sadık ve itaatkâr olacağımı ikrar eder ve vaat ederim; krallığımı onun itaatinde sadakatle muhafaza etmeyi, Katolik inancı savunmayı ve heretik sapkınlığı kovuşturmayı.' - John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. Bu, Roma papasının yetkisine ilişkin şu iddialarla uyum içindedir: 'imparatorları tahttan indirmesinin onun için meşru olduğu' ve 'tebaayı haksız yöneticilere olan bağlılıklarından kurtarabileceği.' - Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “Ve hatırlansın ki, Roma’nın övüncü, asla değişmemesidir. Gregory VII ile Innocent III’ün ilkeleri, hâlâ Roma Katolik Kilisesi’nin ilkeleridir. Ve eğer elinde bu güç bulunsaydı, onları geçmiş yüzyıllarda olduğu kadar bugün de aynı kuvvetle uygulamaya koyardı. Protestanlar, Pazar gününün yüceltilmesi işinde Roma’nın yardımını kabul etmeyi önerdiklerinde ne yaptıklarını pek az bilmektedirler. Kendi amaçlarının gerçekleştirilmesine yönelmişken, Roma da kendi kudretini yeniden kurmayı, kaybettiği üstünlüğü geri kazanmayı hedeflemektedir. Bir kez Amerika Birleşik Devletleri’nde, kilisenin devletin gücünü kullanabileceği ya da denetleyebileceği; dinî merasimlerin seküler yasalarla zorla uygulatılabileceği; kısacası, kilise ile devletin otoritesinin vicdan üzerinde egemen olacağı ilkesi yerleşsin, o zaman Roma’nın bu ülkedeki zaferi güvence altına alınmış demektir.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 580, 581.

> "Tanrı’nın Sözü yaklaşan tehlikeye dair uyarıda bulunmuştur; bu uyarı kulak ardı edilirse, Protestan dünyası Roma’nın gerçek amaçlarının ne olduğunu ancak tuzaktan kurtulmak için artık çok geç olduğunda öğrenecektir. O, sessizce güç kazanmaktadır. Öğretileri, yasama meclislerinde, kiliselerde ve insanların yüreklerinde etkisini göstermektedir. Yüksek ve heybetli yapılar inşa etmektedir; bunların saklı köşelerinde onun önceki zulümleri tekrarlanacaktır. Sinsi bir biçimde ve sezdirilmeksizin, vurma zamanı geldiğinde kendi amaçlarını ilerletmek için kuvvetlerini güçlendirmektedir. Arzu ettiği tek şey üstün bir mevzidir; bu da kendisine şimdiden sağlanmaktadır. Yakında Roma unsurunun amacının ne olduğunu görecek ve hissedeceğiz. Tanrı’nın Sözü’ne iman edip itaat eden herkes bunun sonucu olarak kınamaya ve zulme uğrayacaktır." The Great Controversy, 580, 581.

In 2016 Trump was elected, then the globalists represented by Biden stole the election of 2020, but that is only recognized by those who have 20/20 vision. In verse thirteen Donald Trump “returns” in 2024, with more power than ever, and begins his preparation for the golden age as well as the battle of Panium in verse fifteen. Then Leo the pope arrived to establish the vision in 2025, the third pope associated with the three battles of verses ten through fifteen, and also with the three presidents of those battles. The first and third popes and presidents are considered conservative, and the middle pope and president were globalists. The first alliance was secret, the last is open, for it is represented in verse fourteen as the symbol that establishes the external vision of the prophecies of the latter days.

2016’da Trump seçildi; ardından, Biden tarafından temsil edilen küreselciler 2020 seçimlerini çaldılar, ancak bunu yalnızca 20/20 görme keskinliğine sahip olanlar fark eder. On üçüncü ayette Donald Trump 2024’te “geri döner”, her zamankinden daha büyük bir kudretle, ve hem altın çağa hem de on beşinci ayetteki Panium Muharebesi’ne yönelik hazırlıklarına başlar. Sonra, 2025’te görümü tesis etmek üzere Papa Leo geldi; onuncu ayetten on beşinci ayete kadarki ayetlerde zikredilen üç muharebeyle ve yine bu muharebelerin üç başkanıyla ilişkilendirilen üçüncü papadır. İlk ve üçüncü papalar ile başkanlar muhafazakâr kabul edilir; ortadaki papa ile başkan ise küreselciydi. İlk ittifak gizliydi, sonuncusu açıktır; zira on dördüncü ayette, âhir zaman peygamberliklerinin zahirî görümünü tesis eden sembol olarak temsil edilir.

On December 31, 2023 the work of the first angel, as typified by the work of the first decree began laying the foundation. The foundational test was over whether William Miller was correct or incorrect in his identification that it was Rome that establishes the vision in verse fourteen. Miller’s identification of Rome as the symbol that established the prophetic vision of the latter days is in some aspects the most significant of all of Miller’s foundational truths. How Miller arrived at certain understandings can only be derived from applying sanctified logic to his time and circumstances, but with some of his prophetic discoveries there is very specific testimony as to why he came to his understandings. The most fundamental of his understandings was his identification that it is Rome that establishes the vision.

31 Aralık 2023’te, ilk fermanın icraatıyla tipolojik olarak temsil edilen ilk meleğin hizmeti, temeli atmaya başladı. Temel sınama şuydu: William Miller, on dördüncü ayette görümü tesis edenin Roma olduğunu tespit etmekte doğru muydu, değil miydi? Miller’in, son günlerin peygamberî görümünü tesis eden sembol olarak Roma’yı tespit etmesi, bazı açılardan Miller’in bütün temel hakikatlerinin en önemlisidir. Miller’in belirli anlayışlara nasıl ulaştığı, ancak kendi zamanı ve şartlarına takdis edilmiş mantığın uygulanmasından türetilebilir; fakat bazı peygamberî keşifleri söz konusu olduğunda, bu anlayışlara niçin ulaştığına dair çok belirli şahitlikler mevcuttur. Anlayışlarının en temeli, görümü tesis edenin Roma olduğu yönündeki tespitiydi.

Miller directly testifies how he searched to understand what it was that was “taken away” in the book of Daniel. He not only identifies where he found his answer, but he speaks of his excitement when he discovered the jewel, he had been searching for. Apollos Hale records a commentary upon Miller’s own writings, and in the following passage Hale is identifying how Miller became a student of prophecy. Miller, as the messenger of the light which was unsealed in 1798, is a sacred example of those who Daniel called the “wise” who “understand” when the book is “unsealed.” Miller’s testimony of how he was led into studying the Bible is a purposeful example by the One who controls all things. Pay attention to Miller’s development, for he is the example of the wise who understand the increase of knowledge, even if they, as Miller, come out from the darkness of error.

Miller, Daniel kitabında “kaldırılmış” olanın ne olduğunu anlamak için nasıl araştırdığını doğrudan tanıklık eder. Yalnızca cevabını nerede bulduğunu belirtmekle kalmaz, aradığı mücevheri keşfettiğinde duyduğu heyecandan da söz eder. Apollos Hale, Miller’in kendi yazıları üzerine bir şerh kaleme alır; aşağıdaki pasajda Hale, Miller’in nasıl bir peygamberlik öğrencisi hâline geldiğini ortaya koymaktadır. 1798’de mührü açılan ışığın habercisi olarak Miller, kitabın “mührü açıldığında” “anlayan” ve Daniel’in “hikmet sahipleri” diye adlandırdığı kimselerin kutsal bir örneğidir. Miller’ın, Kutsal Kitap’ı incelemeye nasıl yönlendirildiğine dair tanıklığı, her şeye egemen O’nun maksatlı bir örneğidir. Miller’in gelişimine dikkat edin; çünkü o, bilginin artışını anlayan hikmet sahiplerinin bir örneğidir; hatta onlar, Miller gibi, yanılgı karanlığından çıkmış olsalar bile.

> “‘In the month of May, 1816, I was brought under conviction, and O, what horror filled my soul! I forgot to eat. The heavens appeared like brass, and the earth like iron. Thus I continued till October, when God opened my eyes; and O, my soul, what a Saviour I discovered Jesus to be! My sins fell like a burden from my soul: and then how plain the Bible seemed to me! It all spoke of Jesus; he was in every page and every line. O, that was a happy day! I wanted to go right home to heaven; Jesus was all to me, and I thought I could make everybody else see him as I saw him, but I was mistaken.

> 1816 yılının Mayıs ayında, günahkârlığımın bilincine vardırıldım, ve ah, ruhumu nasıl bir dehşet kapladı! Yemek yemeyi unuttum. Gökler tunç gibi, yer ise demir gibi göründü. Bu hâl üzere Ekim ayına kadar devam ettim; Tanrı gözlerimi açınca, ah, ey canım, İsa’nın nasıl bir Kurtarıcı olduğunu keşfettim! Günahlarım, ruhumdan bir yük gibi düştü: ve sonra Kutsal Kitap bana ne kadar açık göründü! Tamamı İsa’dan söz ediyordu; O, her sayfada ve her satırdaydı. Ah, o ne mutlu bir gündü! Doğruca gökteki evime gitmek istedim; İsa benim için her şeydi, ve O’nu benim gördüğüm gibi herkesin de görmesini sağlayabileceğimi sandım, ama yanılmışım.

> “‘During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, “What do you think of this text, and that?” referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. “How long time do you want?” I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—“Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?”

> "Deist olduğum on iki yıl boyunca bulabildiğim bütün tarih kitaplarını okudum; fakat artık Kutsal Kitap'ı seviyordum. O bana İsa'yı öğretiyordu! Yine de Kutsal Kitap'ın benim için karanlık kalan hayli bir kısmı vardı. 1818 ya da 1819'da, beni deistken tanımış ve konuşmalarımı dinlemiş olan bir dostumu ziyarete gidip kendisiyle sohbet ederken, o, oldukça manidar bir tarzda, deistken itiraz ettiğim o eski metinlere atıfta bulunarak, 'Şu metin ve bu metin hakkında ne düşünüyorsun?' diye sordu. Maksadını anladım ve, 'Bana zaman verirsen, onların ne anlama geldiğini sana söyleyeceğim,' diye cevap verdim. 'Ne kadar zamana ihtiyacın var?' 'Bilmiyorum; ama sana söyleyeceğim,' diye karşılık verdim; zira Tanrı'nın anlaşılamayacak bir vahiy vermiş olduğuna inanamazdım. Bunun üzerine, Kutsal Ruh'un ne kastettiğini bulabileceğime inanarak Kutsal Kitabımı incelemeye karar verdim. Fakat bu kararı verir vermez şu düşünce aklıma geldi: 'Anlayamadığın bir metin bulursan ne yapacaksın?'"

> “This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, [purchased in 1798] which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Saviour was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could nor understand.”

> “Sonra Kutsal Kitap’ı incelemenin şu yöntemi aklıma geldi: Bu tür pasajlardaki kelimeleri alacak, onların Kutsal Kitap boyunca izini sürerek, bu yoldan anlamlarını bulacağım. Elimde Cruden’in Konkordansı [1798’de satın aldığım] vardı; bence dünyadaki en iyisidir; ben de onu ve Kutsal Kitabımı alıp masama oturdum ve biraz gazete dışında başka hiçbir şey okumadım; çünkü Kutsal Kitabımın ne anlama geldiğini bilmeye kararlıydım. Yaratılış’tan başladım ve yavaş yavaş okumaya devam ettim; ve anlayamadığım bir ayete geldiğimde, ne demek istediğini bulmak için Kutsal Kitap’ta araştırdım. Kutsal Kitap’ı bu şekilde gözden geçirdikten sonra, ah, hakikat ne kadar parlak ve görkemli göründü! Size bugüne dek vaaz ettiğim şeyi buldum. Yedi vaktin 1843’te sona erdiğine kanaat getirdim. Sonra 2300 güne geldim; onlar da beni aynı sonuca götürdüler; fakat Kurtarıcı’nın ne zaman geleceğini bulmayı hiç aklımdan geçirmemiştim ve buna inanamadım; ama ışık beni o kadar güçlü çarptı ki ne yapacağımı bilemedim. Şimdi, diye düşündüm, mahmuzlarımı ve koşum kayışını takmalıyım; Kutsal Kitap’tan daha hızlı gitmeyeceğim ve ondan geri de kalmayacağım. Kutsal Kitap ne öğretiyorsa ona bağlı kalacağım. Ama yine de anlayamadığım bazı ayetler vardı.”

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘And could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, “take away.” “He shall take away the daily,” “from the time the daily shall be taken away,” etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is “the daily!” Well, now, what does Paul mean by “he who now letteth,” or hindereth? By “the man of sin,” and “the wicked,” Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, “the daily” must mean Paganism.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

> Kutsal Kitap’ı incelemedeki genel yöntemine dair bu kadar. Başka bir vesileyle, önümüzdeki metnin—“the daily”nin—anlamını kesinleştirme yöntemini açıkladı. “Okumaya devam ettim,” dedi, “ve bunun bulunduğu, Daniel dışında, başka bir yer bulamadım. Sonra onunla bağlantılı duran şu sözleri aldım: ‘kaldırmak.’ ‘the daily’yi kaldıracaktır’, ‘the daily kaldırılacağı zamandan itibaren’ vb. Okumaya devam ettim ve metne dair bir ışık bulamayacağımı düşündüm; nihayet 2 Selanikliler 2:7, 8’e geldim. ‘Çünkü kanunsuzluğun gizemi şimdiden işlemektedir; yalnız, şimdi engelleyen, yoldan kaldırılıncaya dek engellemeye devam edecektir; ve o zaman o kötü olan açığa çıkacaktır,’ vb. Ve o metne geldiğimde, ah, hakikat ne kadar açık ve görkemli göründü! İşte orada! İşte o, ‘the daily!’ Pekâlâ, şimdi, Pavlus ‘şimdi engelleyen’ ya da alıkoyan ile neyi kasteder? ‘Günah adamı’ ve ‘kötü olan’ ile Papacılık kastedilmiştir. Peki, Papacılığın açığa çıkmasını engelleyen nedir? Elbette Paganizm’dir; öyleyse, ‘the daily’ Paganizm anlamına gelmelidir.” Apollos Hale, İkinci Geliş El Kitabı, 66.

The Providential guidance of Miller’s study by both human and Divine is in the record. His old friend pushed him, and the thoughts which came to him were the voice of the angel Gabriel, who Sister White identifies “line upon line” as the angel who repeatedly visited Miller. He identifies the seven times as his first discovery and then identifies the 2,300 as the second witness to the seven times, for they both ended in 1843, (he initially believed). Those two prophecies are his alpha and omega discoveries, and within the prophetic relationship to Miller they identify the mistake that would be corrected by Samuel Snow with the message of the Midnight Cry that initiated the “seventh-month movement.” The movement of the Midnight Cry was the “seventh-month movement” when it left the Exeter camp meeting, for it was identifying the coming of the Lord on the tenth day of the seventh month, which in 1844 fell on October 22.

Miller’in çalışmasının hem insanî araçlarla hem de İlahi takdirle yönlendirilmiş olduğu kayıtlarda yer alır. Onu eski bir dostu teşvik etti ve kendisine gelen düşünceler, Kızkardeş White’ın, “satır satır”, Miller’i tekrar tekrar ziyaret eden melek olarak teşhis ettiği melek Cebrail’in sesiydi. O, “yedi zamanı” ilk keşfi olarak tanımlar ve ardından “2.300”ü yedi zamana ikinci bir tanık olarak belirler; zira her ikisi de 1843’te sona eriyordu (ilk başta böyle inanıyordu). Bu iki peygamberlik onun alfa ve omega keşifleridir ve Miller’le ilgili peygamberî ilişkileri içinde, “yedinci ay hareketi”ni başlatan Geceyarısı Feryadı mesajıyla Samuel Snow tarafından düzeltilecek olan hatayı teşhis ederler. Geceyarısı Feryadı’nın hareketi, Exeter kamp toplantısından ayrıldığında “yedinci ay hareketi” idi; çünkü yedinci ayın onuncu gününde Rab’bin gelişini işaret ediyordu; bu tarih 1844’te 22 Ekim’e tekabül ediyordu.

The mistake that produces the empowerment of the second angel is represented by Miller’s initial understanding that the seven times and the 2,300 years concluded together in 1843. In the passage the next doctrine that is discussed is how Miller came to identify Rome as the symbol that establishes the vision. The Adventist history teachers identify that all of William Miller’s prophetic understandings were based upon his identifying two desolating powers. He understood those two desolating powers to be pagan and papal Rome, and he saw those two powers in 2 Thessalonians when he came to understand that the “daily” in the book of Daniel is pagan Rome. Every prophetic model set forth by Miller, who Sister White informs us was repeatedly visited by angels, was based upon his understanding that Rome establishes the vision. Every one!

İkinci meleğin güçlendirilmesini doğuran hata, yedi zaman ile 2.300 yılın 1843’te birlikte sona erdiğine dair Miller’ın ilk anlayışıyla temsil edilir. Söz konusu pasajda ele alınan bir sonraki doktrin, Miller’ın Roma’yı görüyü tesis eden sembol olarak nasıl teşhis ettiğidir. Adventist tarih öğretmenleri, William Miller’ın bütün peygamberî kavrayışlarının, iki ıssızlaştırıcı gücü teşhis etmesine dayandığını tespit eder. Bu iki ıssızlaştırıcı gücün putperest ve Papalık Roması olduğunu anlamıştı; Daniel kitabındaki "sürekli"nin putperest Roma olduğunu kavradığında da bu iki gücü 2. Selanikliler’de gördü. Kardeş White’ın bize defalarca melekler tarafından ziyaret edildiğini bildirdiği Miller tarafından ortaya konan her peygamberî model, Roma’nın görüyü tesis ettiği yönündeki anlayışına dayanıyordu. Her biri!

From December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the Revelation of Jesus Christ. From that point the foundational test had begun, and it reached its conclusion when the first pope from the United States began his reign on May 8, 2025. At that point, the temple test began.

31 Aralık 2023’ten itibaren Yahuda oymağından Aslan, İsa Mesih’in Vahyi’nin mühürlerini açmaktadır. O andan itibaren temel sınama başlamıştı ve Amerika Birleşik Devletleri’nden olan ilk papa 8 Mayıs 2025’te papalık görevine başladığında nihayetine erdi. O noktada tapınak sınaması başladı.

We will continue these things in the next article and employ the “250” years as a witness to uphold our identification that the foundational test ended with the current pope.

Bu hususları bir sonraki makalede ele almaya devam edecek ve temel imtihanın mevcut Papa ile sona erdiğine dair tespitimizi desteklemek üzere, "250" yıllık dönemi bir şahit olarak kullanacağız.

Back to Articles