Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seventeen

İsa Mesih'in Vahyi - 17 Numara

Awakening the Dry Bones: A Call to Purity and Faith in the Tarrying Time

Kuru Kemiklerin Uyanışı: Bekleyiş Döneminde Saflığa ve İmana Bir Çağrı

Author

Jeff Pippenger

Published

November 17, 2023

Formats

PDF
Word

The dry bones that are laying dead in the street, who hear the “voice” of the one who is crying in the wilderness, do so because the Comforter has come, in fulfillment of Jesus’ promise to send him. In the first disappointment of the Millerites, the Millerites came to understand that they were in the tarrying time of the virgin’s parable.

Sokakta ölü gibi yatan kuru kemikler, çölde haykıranın "sesini" işitiyorsa, bu, Tesellici'nin gelmiş olmasındandır; bu da İsa’nın onu göndereceğine dair vaadinin yerine gelmesidir. Millercilerin ilk hayal kırıklığında, Millerciler, on bakirenin benzetmesindeki gecikme zamanında olduklarını anladılar.

> “The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 153.

> "Hayal kırıklığına uğrayanlar, Kutsal Kitap'tan, gecikme döneminde bulunduklarını ve görümün gerçekleşmesini sabırla beklemeleri gerektiğini gördüler. Onları 1843'te Rablerini beklemeye yönelten aynı delil, 1844'te O'nu beklemelerine de yol açtı." Spiritual Gifts, cilt 1, 153.

Those who have been typified by the Millerites repeat the experience of the first disappointment, and when they do, they must understand that they too, are in the tarrying time of the virgin’s parable. It is only the influence of the Comforter that allows them to see this truth. That recognition, brought about by the Comforter, is represented by the first prophecy that Ezekiel was instructed to proclaim to the valley of dry, dead bones.

Millerciler tarafından tipolojik olarak temsil edilenler, ilk hayal kırıklığı deneyimini tekrar ederler; bunu yaptıklarında, onların da bakirelerin benzetmesindeki gecikme zamanında olduklarını anlamaları gerekir. Bu gerçeği görmelerini sağlayan yalnızca Tesellici’nin etkisidir. Tesellici’nin meydana getirdiği bu farkındalık, Hezekiel’e kuru, ölü kemikler vadisine ilan etmesi emredilen ilk peygamberlik sözüyle temsil edilir.

> Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:4–8.

> Yine bana şöyle dedi: "Bu kemiklere peygamberlik et ve onlara de ki: Ey kuru kemikler, Rab'bin sözünü işitin. Rab Tanrı bu kemiklere şöyle diyor: İşte, içinize nefes koyacağım ve yaşayacaksınız. Üzerinize kirişler gereceğim, üzerinize et giydireceğim, sizi deriyle örteceğim ve içinize nefes koyacağım; yaşayacaksınız ve benim Rab olduğumu bileceksiniz." Ben de bana buyurulduğu gibi peygamberlik ettim. Peygamberlik ederken bir gürültü koptu, bir sarsıntı oldu; ve kemikler birleşti, her kemik kendi kemiğine kavuştu. Baktım, üzerlerinde kirişler ve et belirdi, üzerlerini deri kapladı; ama içlerinde nefes yoktu. Hezekiel 37:4-8.

The “noise” represents the Holy Spirit. At that point the virgins need to recognize that they are in the tarrying time. The biblical instructions of what the disappointed must do when they recognize they are in the tarrying time is abundant. Jeremiah teaches they must never return to the “assembly of mockers,” which in the message to Philadelphia, is the synagogue of Satan. They must also separate the precious from the vile. The precious contrasted with the vile has a dual meaning.

"Gürültü" Kutsal Ruh’u temsil eder. O noktada bakirelerin bekleme zamanında olduklarını fark etmeleri gerekir. Bekleme zamanında olduklarını fark ettiklerinde hayal kırıklığına uğrayanların ne yapmaları gerektiğine ilişkin Kutsal Kitap’taki talimatlar çoktur. Yeremya, asla "alaycıların topluluğu"na (ki Filadelfya’ya yönelik mesajda bu Şeytan’ın havrasıdır) geri dönmemeleri gerektiğini öğretir. Ayrıca değerliden değersizi ayırmaları gerekir. Değerli ile değersizin karşıtlığı çifte anlam taşır.

I learned for myself this prophetic distinction years ago, when I made an application of William Miller’s dream. I correctly defined the jewels as truths of God’s word, and the spurious jewels as corrupted doctrines. Thereafter, it was pointed out to me that James White had also made an application of William Miller’s dream, and in his application, he identified the jewels as God’s faithful people, and the spurious jewels as the false professors of truth. When I investigated what James White had taught about the dream, I realized we were both correct. The jewels can represent God’s faithful, and the counterfeit jewels, the unfaithful, but the jewels can also represent the truths of God’s word and the counterfeit jewels can be false doctrines. James White applied Miller’s dream to the history that James White was then living in, but I had approached the dream as the history of the last days. Together the two applications identify that men become what they believe, and should they choose to hold to erroneous doctrines, they will be swept out the window by the dirt brush man, along with the doctrines they have become associated with. We are what we eat.

Bu peygamberlik ayrımını yıllar önce, William Miller'ın rüyasına bir uygulama yaptığımda kendim öğrendim. Değerli taşları Tanrı'nın sözünün hakikatleri, asılsız değerli taşları ise bozulmuş öğretiler olarak doğru biçimde tanımladım. Sonrasında bana, James White'ın da William Miller'ın rüyasına bir uygulama yaptığı ve kendi uygulamasında değerli taşları Tanrı'nın sadık halkı, asılsız değerli taşları ise hakikatin sahte savunucuları olarak tanımladığı belirtildi. James White'ın rüya hakkında ne öğrettiğini incelediğimde, ikimizin de doğru olduğunu fark ettim. Değerli taşlar Tanrı'nın sadıklarını, sahte değerli taşlar ise sadık olmayanları temsil edebilir; fakat değerli taşlar Tanrı'nın sözünün hakikatlerini de temsil edebilir ve sahte değerli taşlar yanlış öğretiler olabilir. James White, Miller'ın rüyasını o sırada yaşamakta olduğu tarihe uygulamıştı; ben ise rüyaya son günlerin tarihi olarak yaklaşmıştım. Bu iki uygulama birlikte, insanların inandıkları şeye dönüştüklerini ortaya koyar; ve eğer hatalı öğretilere tutunmayı seçerlerse, bağ kurdukları öğretilerle birlikte, toz fırçalı adam tarafından pencereden dışarı süpürüleceklerdir. Ne yersek oyuz.

When the disappointed find they are in the tarrying time, according to Jeremiah they are to separate the precious from the vile.

Hayal kırıklığına uğramış olanlar bekleyiş döneminde olduklarını anladıklarında, Yeremya’ya göre kıymetliyi değersizden ayırmaları gerekir.

> “How is it that men who are at war with the government of God come into possession of the wisdom which they sometimes display? Satan himself was educated in the heavenly courts, and he has a knowledge of good as well as of evil. He mingles the precious with the vile, and this is what gives him power to deceive. But because Satan has robed himself in garments of heavenly brightness, shall we receive him as an angel of light? The tempter has his agents, educated according to his methods, inspired by his spirit, and adapted to his work. Shall we co-operate with them? Shall we receive the works of his agents as essential to the acquirement of an education?” Ministry of Healing, 440.

> Tanrı'nın yönetimine karşı savaşan insanlar, zaman zaman sergiledikleri türden bilgeliklere nasıl oluyor da sahip oluyorlar? Şeytan'ın kendisi göksel saraylarda eğitildi ve hem iyinin hem de kötünün bilgisine sahiptir. Değerli olanı bayağı olanla karıştırır; bu da ona aldatma gücü kazandırır. Ama Şeytan göksel parlaklığın giysilerine büründü diye onu bir ışık meleği olarak mı kabul edeceğiz? Ayartıcının, kendi yöntemlerine göre eğitilmiş, kendi ruhundan esinlenmiş ve işine uygun hale getirilmiş temsilcileri vardır. Onlarla işbirliği mi yapacağız? Onun temsilcilerinin eserlerini, eğitim edinmek için vazgeçilmez olarak mı kabul edeceğiz? Şifa Hizmeti, 440.

The precious and vile represents truth and error. It also represents two classes of men.

Değerli ve değersiz olan, gerçeği ve yanlışı temsil eder. Ayrıca iki insan sınıfını da temsil eder.

> “‘Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are His. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honor, and some to dishonor.’ The ‘great house’ represents the Church. In the Church will be found the vile as well as the precious. The net cast into the sea gathers both good and bad.” Review and Herald, February 5, 1901.

> "'Yine de Tanrı’nın temeli sağlam durur; üzerinde şu mühür vardır: Rab, kendisine ait olanları bilir. Ve: Mesih’in adını anan herkes kötülükten uzak dursun. Ama büyük bir evde yalnız altın ve gümüş kaplar değil, tahta ve topraktan olanlar da vardır; kimileri onur için, kimileri de onursuzluk için.' 'Büyük ev' Kilise’yi temsil eder. Kilise’de hem bayağı olan hem de kıymetli olan bulunacaktır. Denize atılan ağ hem iyiyi hem de kötüyü toplar." Review and Herald, 5 Şubat 1901.

Jeremiah was instructed that if he would return, he needed to separate from the foolish virgins, and he must also separate from the erroneous teachings of the foolish virgins. The one hundred and forty-four thousand are those who come into perfect unity. Jeremiah is representing the work that those called to be sealed by Ezekiel’s second message of the four winds must accomplish, if they are to be God’s “mouth,” when the vision speaks. The vision spoke in Millerite history when the judgment arrived, and it speaks in the history of the one hundred and forty-four thousand when the earth beast speaks, and the judgment of the third woe arrives. Then those who have accomplished the work identified by Jeremiah are lifted up as God’s watchmen.

Yeremya’ya, geri dönerse, akılsız kızlardan ayrılması ve akılsız kızların hatalı öğretilerinden de ayrılması gerektiği bildirildi. Yüz kırk dört bin, tam birliğe kavuşanlardır. Yeremya, görüm konuştuğunda Tanrı’nın “ağzı” olacaklarsa, Hezekiel’in dört rüzgârla ilgili ikinci mesajı tarafından mühürlenmek üzere çağrılanların tamamlaması gereken işi temsil etmektedir. Görüm, yargı geldiğinde Milleritlerin tarihinde konuştu ve yeryüzünden çıkan canavar konuştuğunda ve üçüncü vayın yargısı geldiğinde, yüz kırk dört binin tarihinde konuşur. O zaman, Yeremya’nın tanımladığı işi tamamlamış olanlar Tanrı’nın nöbetçileri olarak yükseltilir.

When the Lord sends the Comforter to awaken the disappointed from their death, He identifies a work of purification they must accomplish if they are to be His spokesmen in the Sunday law crisis. Isaiah agrees with Jeremiah’s counsel.

Rab, hayal kırıklığına uğramış olanları ölümlerinden uyandırmak için Tesellici'yi gönderdiğinde, Pazar yasası krizinde O'nun sözcüleri olacaklarsa yerine getirmeleri gereken bir arınma işi belirler. Yeşaya, Yeremya'nın öğüdüne katılır.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. Isaiah 52:7–9.

> Dağlar üzerinde müjdeyi getirenin, esenliği ilan edenin; iyiliğin müjdesini getirenin, kurtuluşu ilan edenin; Siyon’a, “Tanrın egemenlik sürüyor!” diyenin ayakları ne güzeldir! Senin nöbetçilerin seslerini yükseltecek; bir ağızdan ilahi söyleyecekler; çünkü Rab Siyon’u geri getirdiğinde kendi gözleriyle görecekler. Ey Yeruşalim’in harabeleri, sevinçle coşun, hep birlikte ilahi söyleyin; çünkü Rab halkını teselli etti, Yeruşalim’i kurtardı. Yeşaya 52:7-9.

Those that “bringeth good tidings” and who “publish peace and salvation” lift up “their voices together,” for they “shall see eye to eye.”

"müjdeyi getirenler" ve "barışı ve kurtuluşu ilan edenler" "seslerini birlikte" yükseltirler; çünkü "göz göze geleceklerdir".

> “A few others were shown me as joining their influence with those I have mentioned, and together they do what they can to draw off from the body and cause confusion; and their influence brings the truth of God into disrepute. Jesus and holy angels are bringing up and uniting God’s people into one faith, that they may all have one mind and one judgment. And while they are being brought into the unity of the faith, to see eye to eye upon the solemn, important truths for this time, Satan is at work to oppose their advancement. Jesus is at work through His instruments to gather and unite. Satan works through his instruments to scatter and divide. ‘For, lo, I will command, and I will sift the house of Israel among all nations, like as corn is sifted in a sieve, yet shall not the least grain fall upon the earth.’

> Bana, sözünü ettiklerimle etkilerini birleştiren birkaç kişi daha gösterildi ve birlikte, cemaatten uzaklaştırmak ve karışıklık çıkarmak için ellerinden geleni yapıyorlar; etkileri de Tanrı’nın gerçeğini itibarsızlaştırıyor. İsa ve kutsal melekler, Tanrı’nın halkını tek bir imanda bir araya getirip birleştiriyorlar ki hepsi aynı düşünceye ve aynı yargıya sahip olsun. Ve onlar bu zamanın ciddi ve önemli gerçekleri üzerinde hemfikir olsunlar diye imanın birliğine getirilirken, Şeytan onların ilerleyişine karşı koymak için çalışıyor. İsa, araçlarıyla toplamak ve birleştirmek için çalışıyor. Şeytan ise kendi araçlarıyla dağıtmak ve bölmek için çalışıyor. 'Çünkü işte, buyuracağım ve İsrail’in evini bütün uluslar arasında, elekten geçirilen tahıl gibi eleyip süzeceğim; yine de en küçük tanecik yere düşmeyecek.'

> “God is now testing and proving His people. Character is being developed. Angels are weighing moral worth, and keeping a faithful record of all the acts of the children of men. Among God’s professed people are corrupt hearts; but they will be tested and proved. That God who reads the hearts of everyone, will bring to light hidden things of darkness where they are often least suspected, that stumbling blocks which have hindered the progress of truth may be removed, and God have a clean and holy people to declare His statutes and judgments.

> Tanrı şimdi halkını sınayıp deniyor. Karakter şekilleniyor. Melekler ahlaki değeri tartıyor ve insanoğullarının bütün eylemlerini sadakatle kayda geçiriyorlar. Tanrı’ya bağlı olduğunu söyleyen halk arasında yozlaşmış yürekler var; ama onlar da sınanıp denenecek. Herkesin yüreğini okuyan o Tanrı, çoğu zaman en az şüphelenilen yerlerde bulunan karanlığın gizli şeylerini gün ışığına çıkaracaktır; ta ki gerçeğin ilerleyişini engelleyen sürçme taşları ortadan kaldırılsın ve Tanrı, yasalarını ve hükümlerini ilan edecek temiz ve kutsal bir halka sahip olsun.

> “The Captain of our salvation leads His people on step by step, purifying and fitting them for translation, and leaving in the rear those who are disposed to draw off from the body, who are not willing to be led, and are satisfied with their own righteousness. ‘If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness!’ No greater delusion can deceive the human mind than that which leads men to indulge a self-confident spirit, to believe that they are right and in the light, when they are drawing away from God’s people, and their cherished light is darkness.” Testimonies, volume 1, 332, 333.

> Kurtuluşumuzun Önderi, halkını adım adım ilerletir; onları arındırır ve göğe alınışa hazırlar; topluluktan çekilmeye eğilimli olanları, önderliğe razı olmayan ve kendi doğruluklarıyla yetinenleri ise geride bırakır. “Öyleyse sende olan ışık karanlıksa, o karanlık ne kadar da büyük!” Tanrı’nın halkından uzaklaşırken kendinden emin bir ruha kapılmalarına, doğru ve ışıkta olduklarına inanmalarına yol açan aldatmadan daha büyüğü insan zihnini aldatamaz; oysa onların çok değer verdikleri ışık karanlıktır. Tanıklıklar, cilt 1, 332, 333.

The phrase “bringeth good tidings” is repeated twice in the passage of Isaiah to identify the history of the Midnight Cry, as does the verses that lead to Isaiah’s description of the unity that is accomplished when the precious is separated from the vile.

"‘Müjde getirir’ ifadesi, Gece Yarısı Çığlığı’nın tarihini tanımlamak için Yeşaya kitabındaki pasajda iki kez tekrarlanır; değerli olanın değersiz olandan ayrılmasıyla gerçekleşen birliğe dair Yeşaya’nın tasvirine götüren ayetler de aynı şeyi yapar."

> Awake, awake; put on thy strength, O Zion; put on thy beautiful garments, O Jerusalem, the holy city: for henceforth there shall no more come into thee the uncircumcised and the unclean. Shake thyself from the dust; arise, and sit down, O Jerusalem: loose thyself from the bands of thy neck, O captive daughter of Zion. Isaiah 52:1, 2.

> Uyan, uyan; gücünü kuşan, ey Siyon; güzel giysilerini giyin, ey Yeruşalim, kutsal kent: çünkü bundan böyle içine artık sünnetsiz ve murdar girmeyecek. Tozunu silk; kalk ve otur, ey Yeruşalim: boynundaki bağlardan kurtul, ey Siyon’un tutsak kızı. Yeşaya 52:1, 2.

Jeremiah represents those in the first disappointment, that recognize they are in the tarrying time. Isaiah commands those same persons to “awake, awake.” They awake and ultimately arrive to a point where there will no longer be any uncircumcised and unclean in God’s church, for they will have accomplished the work of separating the precious and the vile. “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

Yeremya, ilk hayal kırıklığını yaşayan ve bekleme döneminde olduklarını fark edenleri temsil eder. Yeşaya, aynı kişilere “Uyanın, uyanın” diye buyurur. Onlar uyanırlar ve sonunda Tanrı’nın kilisesinde artık hiçbir sünnetsiz ve murdar kimsenin kalmayacağı bir noktaya ulaşırlar; çünkü kıymetli olanı değersiz olandan ayırma işini tamamlamış olacaklardır. “Rab, yargılarının dünyaya daha belirgin biçimde inmesinden önce kendi kilisesinin arınmış olmasını ister.”

> “We are rapidly nearing the close of this earth’s history. The end is very near, much nearer than many suppose, and I feel burdened to urge upon our people the necessity of seeking the Lord earnestly. Many are asleep, and what can be said to arouse them from their carnal slumber? The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.

> Bu dünyanın tarihinin sonuna hızla yaklaşıyoruz. Son çok yakın, birçoklarının sandığından çok daha yakın; ve halkımıza Rab’bi yürekten aramanın gerekliliğini ısrarla hatırlatma yükünü yüreğimde taşıyorum. Birçoğu uykuda; onları nefsani uykularından uyandırmak için ne söylenebilir? Rab, yargıları dünyanın üzerine daha belirgin biçimde inmeden önce, kilisesinin arınmış olmasını ister.

> “‘Who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’

> 'Onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, arıtıcının ateşi gibi ve çamaşırcıların sabunu gibidir; gümüşün arıtıcısı ve temizleyicisi olarak oturacak; Levi'nin oğullarını arındıracak ve altın ile gümüşü arıtır gibi onları temizleyecek ki Rab'be doğrulukla bir sunu sunsunlar.'

> “Christ will remove every pretentious cloak. No mingling of the true with the spurious can deceive him. ‘He is like a refiner’s fire,’ separating the precious from the vile, the dross from the gold.

> Mesih her türlü riyakârlık kisvesini kaldıracaktır. Gerçek ile sahtenin hiçbir karışımı onu kandıramaz. 'O bir arıtıcının ateşi gibidir,' değerlisini değersizinden, cürufu altından ayırır.

> “Like the Levites, God’s chosen people are set apart by him for his special work. Every true Christian bears priestly credentials. He is honored with the sacred responsibility of representing to the world the character of his Heavenly Father. He is to heed well the words, ‘Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.’

> Levililer gibi, Tanrı’nın seçilmiş halkı O’nun özel hizmeti için O’nun tarafından ayrı kılınmıştır. Her gerçek Hristiyan kâhinlik payesini taşır. O, Göksel Babasının karakterini dünya önünde temsil etme kutsal sorumluluğuyla onurlandırılmıştır. Şu sözlere iyi kulak vermelidir: “Öyleyse, göklerdeki Babanız yetkin olduğu gibi, siz de yetkin olun.”

> “‘But unto you that fear my name shall the Sun of Righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts.

> "'Ama adımdan korkan sizlere Doğruluk Güneşi kanatlarında şifa ile doğacak; siz de dışarı çıkacaksınız ve ahırdaki danalar gibi serpileceksiniz. Kötüleri çiğneyeceksiniz; çünkü bunu yapacağım gün onlar ayaklarınızın tabanları altında kül olacaklar, diyor Orduların Rabbi."

> “‘Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and the judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: and he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse.’” Review and Herald, November 8, 1906.

> 'Kulum Musa'ya, Horev'de bütün İsrail için buyurduğum Yasa'yı, kuralları ve hükümleri hatırlayın. İşte, Rab'bin o büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas'ı göndereceğim; o, babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini de babalarına döndürecek; yoksa gelip yeryüzünü bir lanetle vururum.' Review and Herald, 8 Kasım 1906.

Those that hold to false doctrines will be separated in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. Those who refuse to allow the creative power of God to produce a personal sanctified experience, will be separated from the “gold” in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. They will remain as Laodiceans, right at the point where Laodicea transcends into Philadelphia.

Yanlış öğretilere tutunanlar, çölde haykıran “ses” ile başlayan tarihte ayrılacaklardır. Tanrı’nın yaratıcı gücünün kişisel bir kutsallaşma deneyimi meydana getirmesine izin vermeyi reddedenler, çölde haykıran “ses” ile başlayan tarihte “altın”dan ayrılacaklardır. Laodikyalı olarak kalacaklar, tam da Laodikya’nın Filadelfya’ya geçiş yaptığı noktada.

The work of separating the precious from the vile is almost totally the work of the messenger of the covenant who comes suddenly to purify the sons of Levi, but we must participate.

Değerli olanı değersiz olandan ayırma işi, Levioğullarını arındırmak için ansızın gelen antlaşmanın habercisinin işidir ve neredeyse bütünüyle ona aittir; ama bizim de katılmamız gerekir.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

> Bu nedenle, sevgililerim, her zaman itaat ettiğiniz gibi—yalnızca yanımdayken değil, şimdi yokluğumda çok daha fazla—kendi kurtuluşunuzu korku ve titremeyle gerçekleştirin. Çünkü içinizde, hem istemeyi hem de kendi iyi isteğine göre yapmayı etkin kılan Tanrı’dır. Her şeyi homurdanmadan ve çekişmeden yapın; böylece, eğri ve sapkın bir kuşağın ortasında, azarlanmaya yer bırakmayan Tanrı’nın evlatları olarak kusursuz ve temiz olup, dünyada ışıklar gibi parlayasınız. Filipililer 2:12-15.

Jeremiah was told to separate the precious from the vile if he desired to be God’s spokesman in the coming judgment. The fact that Jeremiah was hearing God’s counsel to him, demonstrated the presence of the Comforter was already available if he chose to take up the work.

Yeremya’ya, yaklaşan yargıda Tanrı’nın sözcüsü olmak istiyorsa, değerli olanı değersiz olandan ayırması söylendi. Yeremya’nın Tanrı’nın ona verdiği öğüdü işitiyor olması, işi üstlenmeyi seçtiği takdirde Tesellici’nin varlığının zaten mevcut olduğunu gösteriyordu.

> “The work of gaining salvation is one of copartnership, a joint operation. There is to be co-operation between God and the repentant sinner. This is necessary for the formation of right principles in the character. Man is to make earnest efforts to overcome that which hinders him from attaining to perfection. But he is wholly dependent upon God for success. Human effort of itself is not sufficient. Without the aid of divine power it avails nothing. God works and man works. Resistance of temptation must come from man, who must draw his power from God. On the one side there is infinite wisdom, compassion, and power; on the other, weakness, sinfulness, absolute helplessness.

> Kurtuluşu kazanma işi bir ortaklıktır, müşterek bir faaliyettir. Tanrı ile tövbekâr günahkâr arasında iş birliği olmalıdır. Bu, karakterde doğru ilkelerin oluşması için gereklidir. İnsan, onu mükemmelliğe ulaşmaktan alıkoyanları yenmek için samimi gayretler göstermelidir. Ama başarı için bütünüyle Tanrı'ya bağımlıdır. İnsani çaba tek başına yeterli değildir. İlahi gücün yardımı olmadan hiçbir işe yaramaz. Tanrı iş görür ve insan da iş görür. Ayartıya karşı direnç insandan gelmelidir; o ise gücünü Tanrı'dan almalıdır. Bir tarafta sonsuz bilgelik, merhamet ve güç vardır; öte yanda ise zayıflık, günahlılık, mutlak çaresizlik.

> “God wishes us to have the mastery over ourselves. But He cannot help us without our consent and co-operation. The divine Spirit works through the powers and faculties given to man. Of ourselves, we are not able to bring the purposes and desires and inclinations into harmony with the will of God; but if we are ‘willing to be made willing,’ the Saviour will accomplish this for us, ‘Casting down imaginations, and every high thing that exalteth itself against the knowledge of God, and bringing into captivity every thought to the obedience of Christ.’ 2 Corinthians 10:5.” Acts of the Apostles, 482.

> Tanrı, kendimize hakim olmamızı ister. Ama bizim rızamız ve işbirliğimiz olmadan bize yardım edemez. Kutsal Ruh, insana verilen güçler ve yetiler aracılığıyla çalışır. Kendi başımıza amaçlarımızı, arzularımızı ve eğilimlerimizi Tanrı’nın iradesiyle uyumlu hâle getiremeyiz; ama eğer ‘istekli kılınmaya razıysak’, Kurtarıcı bunu bizim için gerçekleştirecektir: ‘Kuruntuları ve Tanrı bilgisine karşı kendini yücelten her şeyi yıkıp, her düşünceyi Mesih’e itaate tutsak ederek.’ 2. Korintliler 10:5. Elçilerin İşleri, 482.

The three and a half days of Revelation eleven, when the dry bones are dead in the street, is a symbol of a “wilderness,” and a “wilderness” represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. At the end of the scattering of the three and a half days, those called to be among the one hundred and forty-four thousand are to “awake” and “shake off the dust.” Sister White says “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

Vahiy 11'deki, kuru kemiklerin sokakta ölü olduğu üç buçuk gün, bir "çöl"ün simgesidir ve "çöl" de Levililer 26'nın "yedi zaman"ını temsil eder. Üç buçuk günlük dağılmanın sonunda, yüz kırk dört binin arasına çağrılanlar "uyanmak" ve "tozunu silkmek" zorundadır. Bayan White şöyle der: "Rab, yargılarının dünyanın üzerine daha belirgin bir şekilde gelmesinden önce, kilisesinin arınmış olmasını ister."

In connection with a “purified church” she references Jeremiah’s separation process that removes the “precious from the vile.” She also connects it with Malachi chapter three, where a messenger prepares the way for the messenger of the covenant. The messenger that prepares the way is Isaiah’s “voice crying in the wilderness.” The messenger of the covenant is Christ, who is preparing to enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand, who “like” “the Levites,” “are set apart by him for his special work.” She then identifies them as priests, and quotes Jesus who says, “Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.”

"Arındırılmış bir kilise" ile bağlantılı olarak, Yeremya'nın "kıymetliyi değersizden" ayıran ayrıştırma sürecine atıfta bulunur. Ayrıca bunu, bir habercinin antlaşmanın habercisine yolu hazırladığı Malaki üçüncü bölümle ilişkilendirir. Yolu hazırlayan haberci, Yeşaya'nın "çölde haykıran ses"idir. Antlaşmanın habercisi Mesih'tir; o, "Levililer" "gibi", "onun tarafından özel işi için ayrılmış" olan yüz kırk dört binle antlaşmaya girmeye hazırlanmaktadır. Daha sonra onları kâhinler olarak tanımlar ve İsa'nın şu sözünü alıntı yapar: "Öyleyse siz de, göklerde olan Babanız nasıl kusursuz ise, öyle kusursuz olun."

There is a purification process that is marked at the end of the period of the tarrying time, for the Lord has a special work for the one hundred and forty-four thousand to accomplish, and He will have a purified church before “his judgments shall fall more signally upon the world.” His judgments are already in the world, but at the Sunday law, “God’s destructive judgments” begin to fall.

Bekleyiş döneminin sonunda belirlenen bir arınma süreci vardır; çünkü Rabbin, yüz kırk dört binin yerine getireceği özel bir işi vardır ve “yargıları dünyanın üzerine daha belirgin biçimde düşmeden” önce arınmış bir kiliseye sahip olacaktır. Onun yargıları zaten dünyadadır, ancak Pazar yasasında “Tanrı’nın yıkıcı yargıları” dünyanın üzerine düşmeye başlar.

Those judgments are a “time of mercy for those who have never known the truth.” But there is no mercy in those judgments for those who would not enter into the necessary purification process. The “judgments,” which “fall more signally” identify judgments that are signs. They represent a signal, and the Holy Spirit uses the chaos and confusion accomplished by those judgments, to mark a distinction between those who keep “the spurious rest day” and those who “conscientiously keep the Sabbath of the Lord,” for this is the only way the “world can be warned.” The judgments that are signals are the backdrop that the Holy Spirit uses to direct God’s children that are still in Babylon, to recognize the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

O yargılar, "hakikati hiç bilmemiş olanlar için bir merhamet zamanı"dır. Ama gerekli arınma sürecine girmek istemeyenler için o yargılarda merhamet yoktur. "Daha belirgin biçimde" "inen" "yargılar", bunların birer işaret olduğunu gösterir. Bunlar bir işaret teşkil eder ve Kutsal Ruh, o yargıların sebep olduğu kaos ve karmaşayı, "sahte dinlenme gününü" tutanlarla "Rab'bin Sebt'ini vicdanen tutanlar" arasında bir ayrım yapmak için kullanır; çünkü bu, "dünyanın uyarılabilmesinin" tek yoludur. İşaret niteliğindeki yargılar, Kutsal Ruh'un Babil'de hâlâ bulunan Tanrı'nın çocuklarını, yüz kırk dört binin sancağını tanımaya yönlendirmek için kullandığı arka plandır.

But Sister White doesn’t simply reference Malachi chapter three, she also includes the closing verses of the book of Malachi chapter four, and once again references the “voice” that was to prepare the way for the messenger of the covenant. Those closing verses are not about the preparation for the messenger of the covenant, they are about remembering the law of Moses, and the turning of the hearts of the fathers to the children and vice versa. The “voice” first prepares for Christ, as the messenger of the covenant, to suddenly come to His temple and purify His disappointed people who have been awakened, that they might accomplish the work of the ensign. Then Malachi addresses another aspect of the work of the “voice.”

Ama Bayan White yalnızca Malaki kitabının üçüncü bölümüne atıfta bulunmakla kalmaz, ayrıca Malaki kitabının dördüncü bölümünün kapanış ayetlerine de yer verir ve bir kez daha antlaşmanın elçisinin yolunu hazırlayacak olan “ses”ten söz eder. Bu kapanış ayetleri antlaşmanın elçisi için hazırlıkla ilgili değildir; Musa’nın yasasını hatırlamakla ve babaların yüreklerinin çocuklara, çocukların yüreklerinin de babalara çevrilmesiyle ilgilidir. “Ses” önce, antlaşmanın elçisi olan Mesih’in ansızın tapınağına gelmesi ve uyanmış, hayal kırıklığına uğramış halkını arındırması için yolu hazırlar ki onlar sancak hizmetini yerine getirebilsinler. Ardından Malaki, “ses”in hizmetinin başka bir yönünü ele alır.

He “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and He will do this work in relation to the law given at Horeb. Elijah, who is also Isaiah’s “voice,” will identify the sins of God’s people. It is part of the purification process. There is only one definition of sin, that being the transgression of the law given at Horeb. John the Baptist was Elijah, and his work included that very element.

O, "babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini babalarına döndürecek" ve bunu Horev'de verilen yasayla bağlantılı olarak yapacaktır. Yeşaya'nın "sesi" de olan İlyas, Tanrı'nın halkının günahlarını tespit edecek. Bu, arınma sürecinin bir parçasıdır. Günahın tek bir tanımı vardır: Horev'de verilen yasanın çiğnenmesi. Vaftizci Yahya İlyas'tı ve hizmeti tam da bu unsuru içeriyordu.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand. For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying, The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight. And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey. Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> O günlerde Vaftizci Yahya, Yahudiye’nin çölünde vaaz etmeye başladı ve şöyle diyordu: “Tövbe edin! Çünkü Göklerin Egemenliği yaklaştı.” Çünkü bu, peygamber Yeşaya’nın sözünü ettiği kişidir: “Çölde haykıranın sesi: Rab’bin yolunu hazırlayın, yollarını düzleyin.” Yahya’nın giysisi deve tüyündendi; belinde deri bir kuşak vardı. Yiyeceği çekirge ve yaban balıydı. O zaman Yeruşalim’den, bütün Yahudiye’den ve Şeria Irmağı çevresindeki bütün bölgeden ona akın ettiler; günahlarını itiraf ederek Şeria Irmağı’nda ondan vaftiz oldular. Ne var ki, Ferisilerle Sadukilerden birçoğunun vaftizine geldiğini görünce onlara şöyle dedi: “Ey engerekler soyu, gelecek gazaptan kaçmayı size kim öğretti?”

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1–12.

> Bundan dolayı tövbeye yaraşır meyveler verin. İçinizden, ‘Atamız İbrahimdir’ demeye kalkışmayın; çünkü size söylüyorum: Tanrı bu taşlardan bile İbrahim’e çocuklar yaratabilir. Şimdi de balta ağaçların köküne dayanmıştır; bu nedenle iyi meyve vermeyen her ağaç kesilip ateşe atılır. Ben sizi tövbe için suyla vaftiz ediyorum; ama benden sonra gelen benden daha güçlüdür; ben onun ayakkabılarını taşımaya bile layık değilim. O sizi Kutsal Ruh’la ve ateşle vaftiz edecektir. Yabası elindedir; harman yerini bütünüyle temizleyecek, buğdayını ambara toplayacak; samanı ise sönmez ateşle yakacaktır. Matta 3:1-12.

John the Baptist came to the “wilderness” of the three and a half days of Revelation eleven, for all the prophets are speaking more of the last days, than the days in which they lived. He brought a message to repent from sin, for the kingdom of heaven was at hand, just as the Revelation of Jesus Christ is opened up when “the time is at hand.” John the Baptist illustrates the work of the “voice,” for according to Jesus, he was also Elijah that was to come.

Vaftizci Yahya, Vahiy 11'deki üç buçuk günün "çölüne" geldi; çünkü peygamberlerin hepsi, yaşadıkları günlerden çok son günlerden söz etmektedir. Günahtan tövbe edin diye bir mesaj getirdi; çünkü göklerin egemenliği yakındı; tıpkı "zaman yakındır" denildiğinde İsa Mesih'in Vahyi'nin açığa çıkması gibi. Vaftizci Yahya "ses"in işini örnekler; çünkü İsa'ya göre o, gelecek olan İlyas'tı.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> Çünkü bütün peygamberler ve Yasa Yahya’ya kadar peygamberlik etti. Bunu kabul etmek isterseniz, gelmesi gereken İlya odur. Kulağı olan işitsin. Matta 11:13-15.

Jesus identifies that the prophetic identity of John the Baptist was a test. He states directly, “if ye will receive it”. Then Jesus encourages His disciples to receive it by saying, “He that hath ears to hear, let him hear.” Let him hear what? Let him hear who the voice is that comes to the final wilderness of the Bible, and prepares the way for the messenger of the covenant to prepare the one hundred and forty-four thousand to do a special work during a time of the signal judgments of God.

İsa, Vaftizci Yahya’nın peygamberlik kimliğinin bir sınama olduğunu belirtir. Bunu açıkça şöyle söyler: “Eğer bunu kabul ederseniz.” Sonra İsa, “Kulağı olan işitsin” diyerek öğrencilerini bunu kabul etmeye teşvik eder. Ne işitsin? Kutsal Kitap’ın son çölüne gelen ve antlaşmanın elçisinin, Tanrı’nın işaret niteliğindeki yargılarının yaşandığı bir dönemde özel bir işi yapmak üzere yüz kırk dört bini hazırlaması için yolu hazırlayan sesin kim olduğunu.

John wore “a raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.” His “meat” was the message of Islam, for the word “locusts” represents Islam, and honey is the word of God, that was sweet in his mouth. The sweet message he ate was about the “wild” Arabian ass, the very first symbol of Islam in the Scriptures. The sweet message of the wild Arabian ass of Islam, which is also represented by “locusts” was also woven into his raiment, for camel’s are another symbol of Islam. It is not a wresting of the word “locusts” to use it as a symbol of Islam, even if the food John ate was referencing the locust tree, and not the insects. The word “locusts” is a symbol of Islam, and John was not representing the eating of any physical food, his diet was a symbol of the prophetic message he had eaten.

Yuhanna, "deve kıllarından bir giysi ve belinde deri bir kuşak" giyiyordu; "yiyeceği ise çekirge ve yaban balıydı." Onun "yiyeceği" İslam’ın mesajıydı; çünkü "çekirgeler" sözcüğü İslam’ı temsil eder ve bal, ağzında tatlı olan Tanrı’nın sözüdür. Yediği tatlı mesaj, "vahşi" Arap eşeği hakkındaydı; Kutsal Yazılarda İslam’ın ilk sembolü odur. İslam’ın "çekirgeler" ile de temsil edilen vahşi Arap eşeğine dair tatlı mesajı, giysisine de işlenmişti; çünkü develer de İslam’ın bir başka sembolüdür. Yuhanna’nın yediği yiyecek böceklere değil de çekirge ağacına atıfta bulunsa bile, "çekirgeler" sözcüğünü İslam’ın bir sembolü olarak kullanmak sözü çarpıtmak değildir. "Çekirgeler" sözcüğü İslam’ın bir sembolüdür ve Yuhanna herhangi bir fiziksel yiyecek yemeyi temsil etmiyordu; onun beslenmesi, yediği peygamberlik mesajının bir simgesiydi.

His girdle was the “prophecy” represented in Habakkuk. That prophecy brings together the first disappointment, the tarrying time of the virgins, and the foundations of Adventism as represented upon the sacred charts. Habakkuk was the prophetic girdle that bound all those truths together.

Onun kuşağı, Habakkuk’ta temsil edilen “peygamberlik”ti. O peygamberlik, ilk hayal kırıklığını, bakirelerin gecikme zamanını ve kutsal şemalarda temsil edildiği üzere Adventizmin temellerini bir araya getirir. Habakkuk, bütün o gerçekleri birbirine bağlayan peygamberlik kuşağıydı.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:3, 4.

> Çünkü görüm henüz belirlenmiş bir zaman için; sonunda gerçeği söyleyecek ve yalana çıkmayacak. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek. İşte, kibirli olanın canı onun içinde doğru değildir; fakat doğru kişi imanıyla yaşayacaktır. Habakkuk 2:3, 4.

The prophetic message that bound together as a girdle the messages that make up the warning of the “voice,” is the parable of the virgins in relation to the vision that tarried, but would speak. The vision of the Midnight Cry produces a distinction between the vile, whose “soul is lifted up” and the precious, who are justified by faith. Justification by faith is the girdle the “voice” wears.

“ses”in uyarısını oluşturan mesajları bir kuşak gibi birbirine bağlayan peygamberlik mesajı, geciken ama konuşacak olan görümle ilişkili bakireler benzetmesidir. Gece Yarısı Çığlığı görümü, canı “yükselmiş” olan değersizlerle imanla aklanan değerli olanlar arasında bir ayrım oluşturur. İmanla aklanma, “ses”in kuşandığı kuşaktır.

> And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. Isaiah 11:5.

> Ve doğruluk onun belinin kuşağı olacak, sadakat ise böğürlerinin kuşağı olacak. Yeşaya 11:5.

When the “voice crying in the wilderness” of the disappointment arrived, after the disappointment of July 18, 2020, his message was the same message that it had been since September 11, 2001. That message from Elijah to come, to the waiting disappointed dead dry bones is, that Islam is the “signal judgments,” that provide the backdrop for God’s other children in Babylon to learn righteousness.

18 Temmuz 2020'deki hayal kırıklığının ardından, o hayal kırıklığının "çölde haykıran sesi" geldiğinde, mesajı 11 Eylül 2001'den beri ne idiyse yine oydu. Bekleyen, hayal kırıklığına uğramış ölü kuru kemiklere yönelik, gelecek olan İlyas'tan gelen o mesaj şudur: İslam, Babil'deki Tanrı'nın diğer çocuklarının doğruluğu öğrenmeleri için arka planı sağlayan "işaret niteliğindeki yargılar"dır.

> The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

> Doğru kişinin yolu düzdür; sen, ey en doğru olan, doğruların yolunu düzlersin. Evet, yargılarının yolunda, ya Rab, seni bekledik; canımızın arzusu adınadır ve seni anmaya yönelmiştir. Gecede canımla seni arzuladım; evet, içimdeki ruhla seni erkenden arayacağım; çünkü yargıların yeryüzünde olunca, dünyanın sakinleri doğruluğu öğrenir. Yeşaya 26:7-9.

John the Baptist, who was Elijah to come, is the “voice” in the “wilderness” of the three and a half days of Revelation chapter eleven. His work includes identifying the fourth and final generation of Adventism, whose souls are lifted up and who are trusting in the spiritual heritage of their fathers, but sense that the wrath of God is about to come. They are the fourth generation, for they have fully manifested into a generation that is just the opposite of Christ. They are the generation of vipers, but they still point to their father Abraham, to argue that they are actually the generation of the Lamb. The generation of the Lamb are Peter’s chosen generation, they are those who follow the Lamb whithersoever he goeth.

Gelmesi gereken İlyas olan Vaftizci Yahya, Vahiy’in on birinci bölümündeki üç buçuk günün “çölü”ndeki “ses”tir. Onun görevi, yürekleri kabarmış ve atalarının ruhsal mirasına güvenen, ancak Tanrı’nın gazabının gelmek üzere olduğunu hisseden Adventizmin dördüncü ve son neslini tespit etmeyi de içerir. Onlar dördüncü nesildir; çünkü bütünüyle Mesih’in tam karşıtı olan bir nesle dönüşmüşlerdir. Onlar engerekler soyudur; ama yine de aslında Kuzunun nesli olduklarını ileri sürmek için babaları İbrahim’i öne sürerler. Kuzunun nesli, Petrus’un seçilmiş neslidir; Kuzu nereye giderse gitsin, onu izleyenlerdir.

John obviously presented the sins of those who came to hear his message, for they repented and were baptized. He also informed them that there is One who would follow him, that would thoroughly purge His floor. That Person is the messenger of the covenant, He is “the dirt brush man” who sweeps the counterfeit coins and jewels out the window and restores the original jewels, that then shine ten times brighter than they did when William Miller was directed by angels in the work of assembling the original jewels in the movement of the first angel.

Yuhanna, mesajını dinlemeye gelenlerin günahlarını açıkça ortaya koydu; çünkü onlar tövbe ettiler ve vaftiz edildiler. Ayrıca kendisinden sonra gelecek ve harman yerini bütünüyle temizleyecek Birinin olduğunu da onlara bildirdi. Bu Kişi antlaşmanın elçisidir; o, sahte sikkeleri ve mücevherleri pencereden dışarı süpürüp asıl mücevherleri yeniden yerine koyan “kir fırçası tutan adam”dır; böylece bu mücevherler, William Miller’ın birinci meleğin hareketinde asıl mücevherleri bir araya getirme işinde melekler tarafından yönlendirildiği zamandakinden on kat daha parlak parlar.

John the Baptist was direct in his denunciation of the Laodicean Adventist’s confidence in their father Abraham, for Elijah to come was to turn the hearts of the fathers to the children and vice versa. The principle of biblical application of the first and the last is represented in that work, but so too, is the remedy for those who find themselves in a scattered condition, in the enemies’ land, dead in the wilderness. They must recognize their sins, and the sins of their fathers and repent. In conjunction with recognizing their sins and the father’s sins, they must also admit that they had not been walking with the Lord during the period of the wilderness of three and a half days. Furthermore, they must admit that God was not walking with them during that history.

Vaftizci Yahya, Laodikyalı Adventistlerin ataları İbrahim’e duydukları güveni kınarken son derece açıktı; çünkü gelecek olan İlyas’ın görevi, babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini de babalara çevirmekti. Kutsal Kitap’taki ilk ve son ilkesinin uygulanışı o hizmette temsil edilir; ama aynı şekilde, kendilerini dağılmış bir durumda, düşmanların diyarında, çölde ölü halde bulanlar için çare de oradadır. Günahlarını ve atalarının günahlarını itiraf edip tövbe etmelidirler. Kendi günahlarını ve atalarının günahlarını itiraf etmeye ek olarak, üç buçuk gün süren çöl dönemi boyunca Rab’le yürümemiş olduklarını da itiraf etmelidirler. Ayrıca, Tanrı’nın o tarihsel süreç boyunca onlarla birlikte yürümediğini de kabul etmelidirler.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> Ve sizden geride kalanlar, düşmanlarınızın ülkelerinde kendi suçları yüzünden eriyip tükenecek; babalarının suçları yüzünden de eriyip tükenecekler. Eğer kendi suçlarını ve bana karşı işledikleri suçla birlikte babalarının suçlarını itiraf eder; ayrıca bana karşı geldiklerini, benim de onlara karşı durduğumu ve onları düşmanlarının ülkesine götürdüğümü kabul ederlerse; sonra sünnetsiz yürekleri alçalır ve suçlarının cezasını kabullenirlerse, o zaman Yakup’la yaptığım antlaşmayı, İshak’la yaptığım antlaşmayı ve İbrahim’le yaptığım antlaşmayı hatırlayacağım; ülkeyi de hatırlayacağım. Levililer 26:39-42.

The curse was because they didn’t remember the sabbaths of the land.

Lanetin nedeni, toprağın Şabatlarını hatırlamamalarıydı.

John the Baptist, who was Elijah to come, typified the “voice” in the wilderness of Revelation eleven’s three and a half days. He would direct the dead dry bones to “remember” Moses’ law at Horeb, and if they did, then the messenger of the covenant would “remember” the covenant of their fathers. But only if they confessed their sins, the sins of their fathers, and more humbling, they were to specify the trespasses “they trespassed against” God.

Gelmesi gereken İlyas olan Vaftizci Yahya, Vahiy’in on birinci bölümündeki üç buçuk günde çöldeki “ses”i temsil ediyordu. O, ölü, kuru kemikleri Horeb’de Musa’nın yasasını “hatırlamaya” yönlendirecekti; eğer bunu yaparlarsa, o zaman antlaşmanın elçisi de atalarının antlaşmasını “hatırlayacaktı”. Fakat ancak kendi günahlarını, atalarının günahlarını itiraf ederler ve daha da alçaltıcı olarak, Tanrı’ya karşı “işledikleri” kabahatleri tek tek belirtirlerse.

They would also need to admit that they had been walking “contrary” to God, and that God had been walking “contrary” to them.

Ayrıca Tanrı’ya "karşı" davrandıklarını ve Tanrı’nın da onlara "karşı" davrandığını kabul etmeleri gerekecekti.

They would also need to recognize that they were the dead dry bones in the street of Revelation eleven, for they had to admit that God had brought them into the enemy’s land, and the enemy’s land is death.

Ayrıca, Vahiy 11'deki sokaktaki ölü, kuru kemikler olduklarını da kabullenmeleri gerekirdi; çünkü Tanrı'nın onları düşmanın diyarına götürdüğünü itiraf etmek zorundaydılar ve düşmanın diyarı ölümdür.

According to John the Baptist, they would also need to answer the question of who the “voice” crying in the “wilderness” is, for John asked, “Who hath warned you to flee from the wrath to come?”

Vaftizci Yahya’ya göre, onların ayrıca “çölde” haykıran “ses”in kim olduğu sorusunu da yanıtlamaları gerekecekti; çünkü Yahya şöyle sordu: “Sizi gelecek gazaptan kaçmanız için kim uyardı?”

We will continue these subjects in the next article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “The minister of God is commanded: ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show My people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The Lord says of these people: ‘They seek Me daily, and delight to know My ways, as a nation that did righteousness.’ Here is a people who are self-deceived, self-righteous, self-complacent, and the minister is commanded to cry aloud and show them their transgressions. In all ages this work has been done for God’s people, and it is needed now more than ever before.” Testimonies, volume 5, 299.

> Tanrı’nın hizmetkârına şu buyruk verilmiştir: "Yüksek sesle haykır, çekinme, sesini borazan gibi yükselt ve halkıma suçlarını, Yakup’un evine günahlarını göster." Rab bu halk hakkında şöyle diyor: "Her gün Beni arıyorlar ve yollarımı bilmekten hoşnut oluyorlar; sanki doğruluk yapmış bir ulus gibi." Burada kendini aldatan, kendini doğru sayan, kendinden hoşnut bir halk var; ve hizmetkâra, yüksek sesle haykırıp onlara suçlarını göstermesi buyruluyor. Bütün çağlar boyunca bu iş Tanrı’nın halkı için yapılmıştır ve şimdi her zamankinden daha çok gereklidir. Tanıklıklar, 5. cilt, 299.

Back to Articles