Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

Yoel Kitabı ve Laodikya'nın Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Sekizinci

Number Eight

Sekiz Numara

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> Kime bilgi öğretecek? ve kime öğretide anlayış kazandıracak? Sütten kesilmiş olanlara mı, memeden ayrılmış olanlara mı?

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Çünkü kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada. Çünkü kekeme dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacak. Onlara şöyle dedi: “Yorgunu dinlendirebileceğiniz dinlenme budur; ferahlık da budur.” Ama dinlemek istemediler.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> Ama Rab'bin sözü onlara buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Bunun için, Yeruşalim’deki bu halka hükmeden siz alaycı adamlar, Rab’bin sözünü işitin. Çünkü şöyle dediniz: “Ölümle bir antlaşma yaptık, ölüler diyarıyla anlaşma içindeyiz; sürüp geçen taşkın felaket geçip gittiğinde bize gelmeyecek; çünkü yalanı sığınağımız yaptık, sahtekârlığın altında gizlendik.” Bu nedenle Rab Tanrı şöyle diyor: “İşte, Siyon’da temel olarak bir taş, denenmiş bir taş, değerli bir köşe taşı, sağlam bir temel koyuyorum; iman eden telaşa kapılmayacak. Yargıyı ölçü ipine, doğruluğu çeküle koyacağım; dolu yalan sığınağını silip süpürecek, sular gizlenme yerini basacak. Ölümle yaptığınız antlaşma bozulacak, ölüler diyarıyla yaptığınız anlaşma ayakta durmayacak; sürüp geçen taşkın felaket geçip gittiğinde onun tarafından çiğneneceksiniz.” Yeşaya 28:9-18.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

Kudüs’ü yöneten alaycı adamlar, Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin önderleridir; Yeşaya birkaç ayet önce onları “Efrayim’in sarhoşları” ve “kibir tacı” olarak tanımlamıştı. Pentekost’ta Petrus, mesajın sarhoş adamlar tarafından ilan edildiğini iddia edenlere cevap verdi. Geç yağmur dönemi, doğru ve sahte geç yağmur mesajıyla ilgilidir. Rab’den gelen bir mesaj her zaman iki sınıf ibadetçi ortaya çıkarır ve her iki sınıf da şarap içer. Kutsal kılınmış mesaj, ya da kutsal kılınmış şarap, Yoel’de sadakatsizlerin ağzından kesilen şeydir.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> Uyanın, ey sarhoşlar, ağlayın; ey şarap içenlerin hepsi, yeni şarap yüzünden feryat edin; çünkü o ağzınızdan alındı. Joel 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

Yoel'in birinci bölümünde, Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi'ni temsil eden bağın kötü bağcıları, ağızlarından “kesilip” alınan “yeni şarap” ile bağlantılı olarak kınanır ve yargılanırlar. Tanrı, “et ve içecek sunuları” ile temsil edilen son yağmurda Tanrı'nın Ruhu'nun dökülüşünü, kötü ve sarhoş bağcılardan kesmiş ya da esirgemiştir.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> Tahıl sunusu ve içki sunusu Rab’bin evinden kesildi; kâhinler, Rab’bin hizmetkârları, yas tutuyor. Tarla harap oldu, toprak yas tutuyor; çünkü tahıl mahvoldu. Yeni şarap kurudu, yağ azaldı. Utanın, ey çiftçiler; buğday ve arpa için feryat edin, ey bağcılar; çünkü tarlanın hasadı yok oldu. Asma kurudu, incir ağacı soldu; nar ağacı, hurma ağacı ve elma ağacı da, hatta kırdaki bütün ağaçlar kurudu; çünkü insanların oğullarından sevinç çekilip gitti. Kendinizi kuşanın ve yas tutun, ey kâhinler; feryat edin, ey sunağın hizmetkârları; gelin, Tanrımın hizmetkârları, bütün geceyi çuval bezi içinde geçirin; çünkü tahıl sunusu ile içki sunusu Tanrınızın evinden esirgendi. Oruç ilan edin, kutsal bir toplantı çağırın; ihtiyarları ve ülkenin bütün sakinlerini Tanrınız Rab’bin evinde toplayın ve Rab’be haykırın: Vay o gün! Çünkü Rab’bin günü yakındır; Her Şeye Gücü Yeten’den gelen bir yıkım gibi gelecektir. Gözlerimizin önünde yiyecek kesilmedi mi? Evet, Tanrımızın evinden sevinç ve neşe de kesildi. Yoel 1:9-16.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

İşaya’daki "Efrayim’in ayyaşları" Yoel’de "uyandıklarında", karşılaştıkları durum "yeni şarap"la temsil edilen son yağmur mesajıdır. Bu, Tanrı’nın seçilmiş antlaşma halkından esirgenmiştir. Parçadaki "corn" sözcüğü tahıl için genel bir kelimedir; Tanrı’nın Sözü Göklerin Ekmeğidir ve parçada bu "israf edilmiştir".

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

"Yeni şarap", 11 Eylül'de gelen bugünkü hakikat mesajıdır. "Yeni şarap kurudu" ve "yeni şarap kesildi" ifadeleri yalnızca Yeremya'nın "eski" yollarına geri dönenler tarafından anlaşılır, çünkü "yeni" bir mesaj her zaman "eski" mesajla uyum içindedir. "Kurudu" olarak çevrilen kelime İbranice'de "utanmak" anlamına gelir.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

“Utananlar” konusu, Yoel’in ve peygamberlerin başlıca konularından biridir. Efrayim’in sarhoşları, genellikle 'barış ve güvenlik' mesajı diye anılan kendi sahte son yağmur mesajlarından utanırlar. Tahıl, yeni şarap ve zeytinyağı şeklindeki üç sembol, son yağmur mesajını temsil eder. Son yağmur aynı zamanda Kutsal Ruh’un dökülmesi olarak da temsil edilir.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

Kutsal Ruh’un işi, hem de tam bu sırayla, günah, doğruluk ve yargı konusunda ikna etmektir. Tanrı’nın Sözü günah konusunda ikna eder ve “tahıl” ile temsil edilir. “Yeni şaraba” sahip olmak, Kutsal Ruh’a sahip olanları tanımlar; Kutsal Ruh ise “yağmur” ve ayrıca “şarap” ile temsil edilir; çünkü hem “yağmur”un hem de “şarap”ın bir mesaj ya da öğretiyi temsil ettiği kolayca gösterilebilir.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> Ama size gerçeği söylüyorum: Benim gitmem sizin için yararlıdır; çünkü gitmezsem Yardımcı size gelmeyecek; ama gidersem, onu size göndereceğim. O geldiğinde dünyayı günah, doğruluk ve yargı konusunda suçlu çıkaracak: Günah konusunda, çünkü bana iman etmiyorlar; doğruluk konusunda, çünkü Babam'a gidiyorum ve artık beni görmeyeceksiniz; yargı konusunda, çünkü bu dünyanın egemeni yargılanmıştır. Size söyleyecek daha çok şeyim var, ama şimdi bunları kaldıramazsınız. Ne var ki o, gerçeğin Ruhu, geldiğinde sizi bütün gerçeğe yöneltecek; çünkü kendiliğinden konuşmayacak; ne işitirse onu söyleyecek; ve gelecek olanları size bildirecek. Yuhanna 16:7-13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

Yoel’in “tahılı”, “günah” konusunda ikna eden Tanrı’nın Sözüdür. “Doğruluk”, “yeni” (şimdiki hakikat) “şarap” (mesaj) olarak temsil edilen şimdiki hakikat mesajı aracılığıyla insan doğalarını ilahi olanla birleştirmiş olanlarda tezahür eder. “Yağ”, “yargı”nın simgesidir; çünkü “yargı”, yargılananların “yağ”a sahip olup olmadıklarına dayanır. Yoel’in tahılı, yeni şarabı ve yağı; günah, doğruluk ve yargı konusunda iknadır. Kutsal Ruh’un, geç yağmurun dökülmesiyle bağlantılı işinin tüm unsurları, Yoel’in onlara “Uyanın!” diye buyurduğu 11 Eylül’de başlayarak Laodikya Adventizmini sınayacak doğruları oluşturur.

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

Son yağmur mesajının üç sembolü, Vahiy'in on dördüncü bölümündeki üç meleğin mesajlarıyla paralellik gösterir; "çiftçiler" "utansın", "bağcılar" da "feryat etsin". Yoel'de Tanrı'nın halkı asla utanmayacaktır.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> Ve bileceksiniz ki İsrail’in ortasındayım, Tanrınız RAB’ım ve başkası yoktur; halkım asla utanmayacak. Yoel 2:27.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

Çiftçiler ve bağcılar, sundukları sahte son yağmur mesajının, kendilerine bakmaları için emanet edilen bağda yaşam üretmeye güçsüz oluşu yüzünden utanıyor ve feryat ediyorlar. Adventizm, kendi kadın peygamberinden, son yağmur deneyimini yerine getirmek üzere çağrıldığını bilir, ama tarlaların ürünleri solmuştur. Özellikle “buğday ve arpa” için utanıyor ve ağlıyorlar. Mesih’in dirilişi gününde “arpa” ilk ürün sunusu, Pentekost mevsimini başlattı; bu mevsim, Pentekost’ta “buğday” ilk ürün sunusuyla sona erdi. Efrayim’in sarhoşları, son yağmurun yağdığı ve 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar tekrar eden Pentekost mevsiminin yanlış tarafında oldukları için utanıyorlar.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> Birçokları, erken yağmuru büyük ölçüde almada başarısız oldu. Tanrı’nın onlar için bu şekilde sağladığı tüm bereketleri elde etmediler. Eksikliğin geç yağmurla giderileceğini bekliyorlar. Lütfun en zengin bolluğu bahşedildiğinde, onu almak için yüreklerini açmayı düşünüyorlar. Korkunç bir hata yapıyorlar. Tanrı’nın ışığını ve bilgisini vererek insan yüreğinde başlattığı iş sürekli olarak ilerlemelidir. Her birey kendi ihtiyacını fark etmelidir. Yürek her türlü kirlilikten boşaltılmalı ve Kutsal Ruh’un içimizde yaşaması için temizlenmelidir. Pentekost Günü’nde Kutsal Ruh’un dökülüşüne, ilk öğrenciler günahlarını itiraf edip terk ederek, içten dua ederek ve kendilerini Tanrı’ya adayarak hazırlandılar. Aynı çalışma, yalnızca daha büyük ölçüde, şimdi yapılmalıdır. O zaman insana düşen tek şey bereketi istemek ve Rab’bin onunla ilgili işi mükemmelleştirmesini beklemekti. Çalışmayı başlatan Tanrı’dır ve O, insanı İsa Mesih’te yetkin kılarak kendi işini tamamlayacaktır. Ama erken yağmurla temsil edilen lütuf asla ihmal edilmemelidir. Sadece sahip oldukları ışığa göre yaşayanlar daha büyük ışık alacaklardır. Etkin Hristiyan erdemlerini uygulamada her gün ilerlemiyorsak, geç yağmurda Kutsal Ruh’un tezahürlerini tanıyamayacağız. Belki de etrafımızdaki yüreklere yağıyordur, ama biz onu ayırt edemeyecek ve alamayacağız. Din Görevlilerine Tanıklıklar, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

Bayan White’ın “Pentekost mevsimi” diye adlandırdığı çizgi bağlamında, “ilk yağmur”, Mesih’in dirildikten sonra göksel buluşmasından dönüp öğrencilerinin üzerine üflemesiydi. Bu bağlamda “son yağmur” ise Pentekost’tu. Pentekost mevsiminin alfasında birkaç damla öğrencilerin üzerine üflendi ve omegasında, üzerlerine üflenmiş olan öğrenciler tüm dünyaya ateşten dillerle konuşuyorlardı. Başlangıçta ve sonda Kutsal Ruh’un bir tezahürü. Başlangıçta Tanrısallık Kutsal Ruh’u bir mesaj aracılığıyla insanlığa iletiyor; sonda ise diller (insanlık) ve ateş (Tanrısallık) ile temsil edilen Tanrısallık ve insanlık birleşmiş halde, Kutsal Ruh’u yine bir mesaj aracılığıyla insanlığa iletiyor. Başlangıçtaki arpa ilk ürün sunusu Mesih’in dirilişine tekabül eder ve Pentekost’taki ilk ürün sunusundaki iki buğday ekmeği Pentekost’a tekabül eder.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

O iki somun, günahın bir simgesi olan mayayı içeren tek sunuydu. Somunlar pişirilmişti; böylece günahın giderilişini temsil ediyordu, fakat şu gerçeği de teyit ediyordu ki, yüz kırk dört bini temsil eden iki salınım somunu, Malaki üçüncü bölümdeki Antlaşma’nın Elçisi tarafından o günahlarından arındırılmış günahkâr kadınlar ve erkeklerdi. Böylece, Pentekost mevsiminin alfası, gökten inen Ekmek’in öğrencilerine öğretmesini temsil ediyordu ve o mevsimin omegasında ise aynı öğrenciler göğe kaldırılan iki somun ekmek olarak sembolleştirilmişti. Böylece, tanrısallık ile insanlığın sembolü olan ateşten diller ve mesajı dünyaya götüren öğrencileri simgeleyen salınım sunusunun kaldırılışı bir araya gelerek, yüz kırk dört binin İsa Mesih’i kusursuz biçimde temsil eden bir sunu olarak kaldırılacağını ve İsa Mesih’in de tanrısallık ile insanlığın birleşiminin günah işlemediğini temsil ettiğini ortaya koyar.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

"İlk yağmuru almak"ta başarısız olup, Tanrı'nın "ilk yağmur" ile "sağladığı" "tüm yararların" "eksikliğinin" "geç yağmur" tarafından "karşılanacağını" beklemek "korkunç bir hata"dır. İlk yağmur, Yeremya'nın "eski yolları"dır; bunlar 11 Eylül'de yürünmesi gereken yol olarak tanımlanmıştır. Bu, "korkunç bir hata"dır ve aynı zamanda insanları, kaya üzerine inşa edilmiş bir geç yağmur mesajına sahip olduklarını düşünmeye sevk eden güçlü bir aldanıştır; sonunda ise mesajlarının kum üzerine inşa edilmiş olduğunu görürler.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

Petrus, geç yağmur dönemi bağlamında yüz kırk dört binin temsilinde, kimin sarhoş olduğunu ve olmadığını doğrudan açıklamaktan utanmadı. Bütün peygamberler son günlerden söz eder ve Yoel, "Efrayim'in sarhoşları"nın uyandıklarını ve geç yağmur gücü altında üçüncü meleğin yüksek sesli çağrısını ilan edecek halk olma ayrıcalığının ebediyen ellerinden alındığına dair açık delille yüzleştirildiklerini belirtmektedir. Yüz kırk dört bin, 11 Eylül'den Pazar yasasına kadar olan geç yağmur döneminde olgunlaştırılır ve mühürlenir. Onlar, Kuzu nereye giderse gitsin O'nu izleyenlerdir.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

Pentekost’ta Petrus, temelini Yoel kitabına dayandırdığı geç yağmur mesajını ilan eden insanları temsil eder. Tüm tarihleri boyunca Pentekost’u kutlama sorumluluğu verilmiş olan Yahudilere, önceki bütün Pentekostların ileriye işaret ettiği o Pentekost’un artık gerçekleşmekte olduğunu Petrus bildiriyordu. Yahudiler, Efrayim’in sarhoşları olarak, Babil’in şarabından o denli sarhoş olmuşlardı ki, Yoel kitabının bağlamında geç yağmur mesajını sundukları sırada Petrus’u ve on birini sarhoşlukla suçladılar. Yoel’in birinci bölümünün beşinci ayetinde Efrayim’in sarhoşları “uyandıklarında”, iki sınıfın ortaya çıktığı geç yağmurun sınama süreciyle karşı karşıya kalırlar. Sınama sürecinde bir sınıf geç yağmur mesajını tanır, diğer sınıf ise tanımaz.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> Geç yağmuru beklememeliyiz. O, üzerimize düşen lütfun çiyi ve sağanaklarını tanıyıp sahiplenenlerin hepsinin üzerine gelecektir. Işığın kırıntılarını topladığımızda, O’na güvenmemizi seven Tanrı’nın değişmez merhametini takdir ettiğimizde, o zaman her vaat yerine getirilecektir. ‘Çünkü nasıl ki toprak tomurcuğunu çıkarır ve bir bahçe içine ekilenleri yeşertirse, Rab Tanrı da bütün ulusların önünde doğruluğu ve övgüyü yeşertecektir.’ Yeşaya 61:11. Bütün yeryüzü Tanrı’nın görkemiyle dolacak. Yedinci Gün Adventist Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

"Tanımak", "hatırlamak ya da bilgiyi yeniden kazanmak" demektir; çünkü geç yağmurun mesajı, geç yağmur tarihini örnekleyen geçmiş kutsal tarihler aracılığıyla "tanınır". Petrus'un Pentekost'taki tarihi, Yoel'in ortaya koyduğu tarihsel yapı içine yerleştirilmişti. Yoel'in kurduğu çerçeve ve bunun Petrus'ta gerçekleşmesi, 1844'teki Gece Yarısı Çağrısı'nın tarihine iki tanık sunar. Bu üç tanık (ve diğerleri), geç yağmurun tarihinin, bağlamının ve mesajının örnekleri olarak "tanınmalıdır".

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

Mesih göğe yükselip sonra geri döndükten sonra öğrencilerin üzerine üflediğinde, bu Pentekost’taki büyük dökülmeden önce "birkaç damla" gibiydi. Başlangıçta ve sonunda Kutsal Ruh’un dökülmesinin bir tezahürü vardı. Mesih’ten öğrencilerine gelen o birkaç damla, omega ve öğrencilerden dünyaya mesajın dökülmesiyle sona eren Pentekost döneminin alfasıdır. Alfa, arpanın ilk ürün sunusuyla işaretlenir ve buğdayın ilk ürün sunusuyla sona erer. Geç yağmurun başlangıcı, 11 Eylül’de New York şehrindeki büyük binaların yıkılmasıyla işaretlendi. Bu, Pazar yasasına götüren tarihin başlangıcını işaretler. 11 Eylül, arpanın ilk ürün sunusuyla temsil edilir ve Pazar yasası buğdayın ilk ürün sunusudur.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

Efrayim’in sarhoşları, krallıklarının ellerinden alınacağını ve uygun meyveleri verecek bir halka verileceği gerçeğine uyandırılır. Joel, Rab’bin evinden “et” ve “içki” sunularının kesildiğini ve “yeni şarabın” ağızlarından kesildiğini belirterek sarhoşların itaatsizliğini ortaya koyar. “Yeni şarap” İbranice’de taze sıkılmış üzüm suyudur, ancak beşinci ayette sarhoşların içtiği “şarap” mayalanmış üzüm suyudur. İki tür şarap, öğretiyi temsil eder; Joel bağlamında öğreti geç yağmur mesajıdır. Efrayim’in sarhoşları mayalanmış üzüm suyu içmektedir ve “yeni” taze sıkılmış üzüm suyundan “kesilmişlerdir.” İki tür şarap iki geç yağmur mesajını temsil eder ve sarhoşlar saf mesajdan “kesilmiştir.” “Kesilmek” diye çevrilen İbranice sözcük, hayvanların kesilip parçalarının arasından yüründüğü eski antlaşma uygulamasına dayanır. “Kesilmek”, Tanrı’nın antlaşma halkı olarak reddedilmek demektir.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Yoel kitabı, son günlerde Tanrı’nın halkını, 1798’de Daniel kitabının mührünün açılmasının sonucu olarak ortaya çıkan Milleritlerle başlayıp 1989’da Daniel kitabının mührünün açılmasının sonucu olarak ortaya çıkan yüz kırk dört binle sona eren biçimde tanımlıyor. Başlangıçta Kutsal Ruh’un dökülmesi, Exeter kamp toplantısından 22 Ekim 1844’teki hayal kırıklığına kadar olan dönemle temsil edildi. Bu tarih, Matta yirmi beşteki on bakire benzetmesini yerine getirdi ve bu benzetme, yüz kırk dört binin tarihinde harfi harfine tekrarlanır.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Matta 25’teki on kızın meseli de Advent halkının tecrübesini tasvir eder.” Büyük Mücadele, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Sık sık, beşi hikmetli, beşi de akılsız olan on bakirenin benzetmesine yönlendiriliyorum. Bu benzetme, bu zamana özel bir uygulamaya sahip olduğu için, harfiyen yerine getirilmiş ve getirilecektir; ve üçüncü meleğin mesajı gibi, zamanın sonuna dek yerine getirilmiş olacak ve şimdiki hakikat olmaya devam edecektir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> Kötülük, aldatma ve aldanış içinde, ölümün ta gölgesinde yatan bir dünya var—uykuda, uykuda. Onları uyandırmak için ruhun çilesini kim hissediyor? Onlara hangi ses ulaşabilir? Aklım, şu işaretin verileceği geleceğe götürülüyor: ‘İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın.’ Ama bazıları kandillerini dolduracak yağı edinmeyi geciktirmiş olacak ve çok geç fark edecekler ki, yağla temsil edilen karakter devredilemez. O yağ, Mesih’in doğruluğudur. O, karakteri temsil eder ve karakter devredilemez. Hiç kimse onu bir başkası için elde edemez. Her biri, günahın her lekesinden arındırılmış bir karakteri kendisi için edinmelidir. Bible Echo, 4 Mayıs 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

Kim "uyandırmak için ruhun doğum sancısını hissediyor" "kötülük içinde yatan bir dünyayı?" Joel soruyu yanıtlıyor:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> Ve şu olacak ki: Rab'bin adını çağıran herkes kurtulacaktır; çünkü Rab'bin söylediği gibi, Siyon Dağı'nda ve Yeruşalim'de ve Rab'bin çağıracağı kalanların arasında kurtuluş olacaktır. Yoel 2:32.

We will continue these things in the following article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> Diriliş gününün öğleden sonunun ilerleyen saatlerinde, öğrencilerden ikisi, Kudüs’ten sekiz mil uzaklıktaki küçük bir kasaba olan Emaus’a doğru yoldaydı. Bu öğrencilerin Mesih’in hizmetinde belirgin bir yeri olmamıştı, ama O’na yürekten iman eden kimselerdi. Fısıh Bayramı’nı kutlamak için kente gelmişlerdi ve son günlerde olup bitenler karşısında büyük bir şaşkınlık içindeydiler. Sabah, Mesih’in bedeninin mezardan alınmış olduğuna dair haberi ve melekleri görmüş, İsa’yla karşılaşmış olan kadınların anlattıklarını da duymuşlardı. Şimdi düşünüp dua etmek için evlerine dönüyorlardı. Hüzünle akşam yürüyüşlerine devam ediyor, yargılanma ve çarmıha gerilme olaylarını konuşuyorlardı. Bugüne dek hiç bu denli umutsuzluğa kapılmamışlardı. Umutsuz ve imandan yoksun bir halde, çarmıhın gölgesinde yürüyorlardı.

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> Yolculuklarında çok ilerlememişlerdi ki onlara bir yabancı katıldı; ama hüzün ve hayal kırıklıklarına öylesine dalmışlardı ki ona dikkatle bakmadılar. Kalplerindeki düşünceleri dile getirerek konuşmalarına devam ettiler. Mesih’in vermiş olduğu dersler üzerine düşünüp tartışıyorlardı; görünüşe göre bunları kavrayamıyorlardı. Yaşanan olaylardan söz ederlerken, İsa onları teselli etmeyi arzuladı. Kederlerini görmüştü; zihinlerine şu düşünceyi getiren çelişkili, kafa karıştırıcı fikirleri anlıyordu: Kendini böylesine aşağılanmaya bırakmış olan bu adam Mesih olabilir mi? Kederlerini tutamadılar ve ağladılar. İsa, yüreklerinin sevgiyle kendisine bağlandığını biliyordu ve gözyaşlarını silmeyi, onları sevinç ve neşeyle doldurmayı arzuluyordu. Ama önce onlara asla unutmayacakları dersler vermeliydi.

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> 'Onlara dedi ki: Yürürken aranızda ne tür konuşmalar yapıyorsunuz ki kederlisiniz? Bunun üzerine, adı Kleopas olan onlardan biri cevap verip Ona dedi: Sen Yeruşalim’de yalnızca bir yabancı mısın da bu günlerde orada olup bitenleri bilmiyor musun?' Efendileri hakkında yaşadıkları hayal kırıklığını Ona anlattılar: 'Tanrı ve bütün halkın önünde söz ve iş bakımından kudretli bir peygamberdi'; fakat, 'başkâhinler ve önderlerimiz,' dediler, 'Onu ölüme mahkûm edilmek üzere teslim ettiler ve çarmıha gerdiler.' Hayal kırıklığıyla sızlayan yüreklerle ve titreyen dudaklarla şunu da eklediler: 'İsrail’i kurtaracak olanın O olduğuna güvenmiştik; ve bütün bunlara ek olarak, bugün bu şeylerin olmasından beri üçüncü gün.'

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> Ne tuhaftır ki öğrenciler Mesih’in sözlerini hatırlamadılar ve O’nun gerçekleşen olayları önceden bildirdiğini fark etmediler! Açıklamasının son bölümünün de ilk bölümü kadar kesinlikle yerine geleceğini, üçüncü gün yeniden dirileceğini anlamadılar. Hatırlamaları gereken kısım buydu. Kâhinler ve önderler bunu unutmadılar. “Hazırlık gününden sonraki gün, başkâhinler ve Ferisiler Pilatus’un yanına giderek, ‘Efendimiz, o aldatıcının, henüz hayattayken, “Üç gün sonra yeniden dirileceğim” dediğini hatırlıyoruz’ dediler.” Matta 27:62, 63. Ama öğrenciler bu sözleri hatırlamadılar.

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> 'Sonra onlara dedi: Ey akılsızlar ve peygamberlerin söylediği her şeye iman etmekte yüreği ağır olanlar; Mesih’in bu şeyleri çekmesi ve kendi yüceliğine girmesi gerekmez miydi?' Öğrenciler, bu yabancının kim olabileceğini merak ettiler; ta yüreklerinin derinliklerine nüfuz edip böylesine ciddiyet, şefkat ve merhametle ve böylesine umutla konuşmasına şaşıyorlardı. Mesih’in ihanete uğramasından bu yana ilk kez umutlanmaya başladılar. Sık sık yanlarındaki yoldaşa dikkatle bakıyor, sözlerinin tam da Mesih’in söyleyeceği sözler olduğunu düşünüyorlardı. Hayretle dolup taştılar ve yürekleri sevinçli bir beklentiyle çarpmaya başladı.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> Musa’dan, Kutsal Kitap tarihinin ta başlangıcından itibaren, Mesih Kutsal Yazıların tümünde Kendisiyle ilgili olanları açıkladı. Eğer önce Kendini onlara tanıtsaydı, yürekleri tatmin olurdu. Sevinçlerinin tamlığında artık daha fazlasını aramazlardı. Ama Eski Antlaşma’daki tipler ve peygamberlik sözleri aracılığıyla O’na getirilen tanıklığı anlamaları gerekliydi. İmanları bunların üzerine temellenmeliydi. Mesih onları ikna etmek için hiçbir mucize yapmadı; ama yaptığı ilk iş Kutsal Yazıları açıklamaktı. Onun ölümünü bütün umutlarının yıkılışı olarak görmüşlerdi. Şimdi ise peygamberlerin yazılarından bunun imanları için en güçlü kanıt olduğunu gösterdi.

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> İsa, bu öğrencileri eğitirken, Eski Ahit'in kendi misyonuna tanıklık eden bir kaynak olarak önemini ortaya koydu. Günümüzde kendini Hristiyan olarak tanıtan birçok kişi, artık hiçbir işe yaramadığını öne sürerek Eski Ahit'i reddediyor. Oysa Mesih’in öğretisi böyle değildir. Ona o kadar değer verdi ki, bir keresinde şöyle dedi: “Musa’yı ve peygamberleri dinlemiyorlarsa, biri ölülerden dirilse de ikna olmayacaklardır.” Luka 16:31.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> Adem’in günlerinden zamanın son sahnelerine kadar, atalar ve peygamberler aracılığıyla konuşan ses Mesih’in sesidir. Kurtarıcı, Eski Antlaşma’da da Yeni Antlaşma’da olduğu kadar açıkça ortaya konmuştur. Mesih’in yaşamını ve Yeni Antlaşma’nın öğretilerini açıklık ve güzellikle ortaya çıkaran, peygamberlerin geçmişinden gelen ışıktır. Mesih’in mucizeleri O’nun Tanrılığının bir kanıtıdır; fakat O’nun dünyanın Kurtarıcısı olduğuna dair daha güçlü kanıt, Eski Antlaşma’daki peygamberlik sözleri ile Yeni Antlaşma’daki tarihin karşılaştırılmasında bulunur.

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> Peygamberlik sözlerinden yola çıkarak Mesih, insan olarak ne olacağına dair doğru bir anlayışı öğrencilerine verdi. İnsanların arzularına uygun olarak tahtına oturup krallık kudretini üstlenecek bir Mesih beklentileri yanıltıcıydı. Bu, O’nun en yüce konumdan gelebilecek en aşağı mevkiye inişini doğru kavramalarına engel olacaktı. Mesih, öğrencilerinin düşüncelerinin her bakımdan saf ve hakiki olmasını istiyordu. O’na pay edilmiş acı kâsesi hakkında mümkün olduğunca anlamaları gerekiyordu. Onlara, henüz kavrayamadıkları o dehşet verici mücadelenin, dünyanın temelleri atılmadan önce yapılmış antlaşmanın yerine gelişi olduğunu gösterdi. Mesih ölmeliydi; nasıl ki yasayı çiğneyen herkes günahında ısrar ederse ölmek zorundadır. Bütün bunlar olacaktı, ama bu yenilgiyle değil, görkemli ve ebedî bir zaferle sonuçlanacaktı. İsa, dünyanın günahtan kurtarılması için her türlü çabanın gösterilmesi gerektiğini onlara söyledi. İzleyicileri O’nun yaşadığı gibi yaşamalı ve O’nun çalıştığı gibi çalışmalı, yoğun ve sebatkâr bir gayret göstermelidir.

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> Mesih böylece öğrencilerine hitap ederek, Kutsal Yazıları anlayabilmeleri için zihinlerini açtı. Öğrenciler yorgundu, ama konuşma duraksamadı. Kurtarıcı’nın dudaklarından yaşam ve güvence sözleri dökülüyordu. Yine de gözleri tutulmuştu. Onlara Yeruşalim’in yıkılışından söz ederken, yıkıma mahkûm kente ağlayarak bakıyorlardı. Ama yol arkadaşlarının kim olduğunu henüz hiç fark etmemişlerdi. Sohbetlerinin konusu olan kişinin yanlarında yürüdüğünü akıllarına getirmediler; çünkü Mesih kendisinden sanki başka biriymiş gibi söz ediyordu. Onu, büyük şölene katılmış ve şimdi evine dönmekte olanlardan biri sanıyorlardı. Onlar gibi kaba taşların üzerinde dikkatle yürüdü, ara sıra onlarla birlikte biraz dinlenmek için durdu. Böylece dağlık yolda ilerlediler; oysa çok geçmeden Tanrı’nın sağında yerini alacak olan ve “Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi” diyebilecek O, yanlarında yürüyordu. Matta 28:18.

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> Yolculuk sırasında güneş batmıştı ve yolcular dinlenecekleri yere ulaşmadan önce tarlalardaki işçiler işlerini bırakmıştı. Öğrenciler evlerine girmek üzereyken, yabancı sanki yoluna devam edecekmiş gibi göründü. Ama öğrenciler Ona doğru çekildiklerini hissettiler. Ruhları, Ondan daha fazlasını duymaya açlık duyuyordu. 'Bizimle kal,' dediler. Daveti kabul edecek gibi görünmedi, fakat onlar ısrar ederek, 'Akşam olmak üzere, gün de hayli ilerledi,' dediler. Mesih bu yalvarışa boyun eğdi ve 'onlarla kalmak için içeri girdi.'

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> Öğrenciler davetlerinde ısrarcı olmasalardı, yol arkadaşlarının dirilmiş Rab olduğunu bilemezlerdi. Mesih varlığını hiç kimseye zorla dayatmaz. O, O’na ihtiyaç duyanlarla ilgilenir. Sevinçle en mütevazı eve girer ve en alçakgönüllü yüreği şenlendirir. Ama insanlar göksel konuğu düşünmeye ya da O’ndan yanlarında kalmasını istemeye fazla kayıtsızsa, O yoluna devam eder. Böylece birçok kişi büyük bir kayıp yaşar. Yolda onlarla birlikte yürürken öğrencilerin Mesih’i tanımadıkları gibi, onlar da Mesih’i tanımazlar.

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> Ekmekten oluşan sade akşam yemeği kısa sürede hazırlanır. Masanın başköşesine oturmuş olan konuğun önüne konur. Şimdi O, yemeği bereketlemek için ellerini uzatır. Öğrenciler hayretle geri çekilirler. Yanlarındaki yol arkadaşı, ellerini tıpkı Efendilerinin yapageldiği gibi uzatır. Yeniden bakarlar ve işte, O’nun ellerinde çivi izlerini görürler. İkisi de birden haykırır: ‘Rab İsa’dır! Ölülerden dirildi!’

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> Onun ayaklarına kapanıp O’na tapınmak için ayağa kalkarlar, ama O gözlerinin önünden kaybolmuştur. Bedeni kısa süre önce mezarda yatmış olanın az önce bulunduğu yere bakarlar ve birbirlerine, 'Yol boyunca bizimle konuşurken ve Kutsal Yazıları bize açarken yüreğimiz içimizde yanmadı mı?' derler.

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> Ama bu büyük haberi iletmek varken oturup konuşamazlar. Yorgunlukları ve açlıkları yok olur. Yemeklerini tadına bile bakmadan bırakırlar ve sevinçle dolu olarak, geldikleri aynı yoldan derhal yeniden yola koyulurlar; şehirdeki öğrencilere haberi vermek için acele ederek. Bazı yerlerde yol güvenli değildir, ama dik yerlerden tırmanırlar, pürüzsüz kayalarda kayarak. Onlarla birlikte bu yolu yürümüş O’nun koruması altında olduklarını görmezler, bilmezler. Ellerinde hacı asalarıyla ilerler, cesaret edebileceklerinden daha hızlı gitmeyi isteyerek. Yollarını kaybederler, ama yeniden bulurlar. Kimi zaman koşarak, kimi zaman tökezleyerek ilerlerler; görünmeyen Yoldaşları yol boyunca hep yanlarındadır.

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> "Gece karanlık, ama Doğruluğun Güneşi üzerlerine parlıyor. Yürekleri sevinçten coşuyor. Sanki yeni bir dünyadaymış gibiler. Mesih yaşayan bir Kurtarıcıdır. Artık O'nu ölü gibi yas tutmuyorlar. Mesih dirildi—bunu tekrar tekrar yineliyorlar. Bu, kederlilere taşıdıkları mesajdır. Onlara Emmaus yolundaki yürüyüşün o harika hikayesini anlatmalılar. Yolda onlara kimin katıldığını anlatmalılar. Dünyaya şimdiye kadar verilmiş en büyük mesajı taşıyorlar, insan ailesinin hem zaman hem de sonsuzluk için umutlarının bağlı olduğu bir müjde." Çağların Arzusu, 795-801.

Back to Articles