Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

İsa Mesih'in Vahyi - On Altıncı

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

Yedi Gök Gürlemesinin Açığa Çıkışı: Vahiy ve Gizli Tarihin Peygamberliksel Analizi

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

Vahiy’in 11–13. bölümlerinde temsil edilen yedi gök gürültüsünün gizli tarihinin işaret ettiği peygamberlik olaylarının sıralamasını ortaya koyuyoruz. Bu olayların gelişiminde, Protestanlığın boynuzu ile Cumhuriyetçiliğin boynuzunun tarihlerini üst üste bindireceğimiz noktaya henüz gelmedik. Gece Yarısı Çığlığı mesajındaki İslam’ın rolünü tam olarak belirleyebilmek için gerekli bir anlayış zemini de henüz hazırlamadık. Bununla birlikte, bu olaylarla bağlantılı ve mühürleri açılmakta olan hakikatleri anladığında bir kişinin ne yapması gerektiğini ortaya koyan çok önemli bir gerçek var. Vahiy’deki bereket, yazılanlara “uymak” sorumluluğunu içerir.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

Mühürleri açılan tarih çizgisi, orada yazılanları işiten, okuyan ve yerine getirenlere Tanrı'nın yaratıcı gücünü iletir. Bu nedenle, ölü kuru kemikler vadisinden geçen enformasyon süper otoyolunun caddesinde İlyas ile Musa'nın ölü oldukları "üç buçuk gün"ün önemini ortaya koymak için, Yeşaya'nın son peygamberlik anlatısını ve Vahiy'in on birinci ila on üçüncü bölümlerini ele alışımıza ara vermenin zamanı gelmiştir. Şimdi belirleyeceğimiz şey, "çöl"ün simgeselliğidir.

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

Son makalede, yedi gök gürlemesinin gizli tarihiyle belirlenen olaylar dizisinin dört peygamberî tanığını belirledik. Mesih’in suretinin çizgisi, iki tanığın çizgisi, canavarın suretinin çizgisi ve sahte kuzey kralının çizgisi.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

Kuzeyin sahte kralına ilişkin kronolojinin ikinci yarısı, 538 yılında papalığın güçlendirilmesiyle başlar. Ardından papalık, kuzeyin ruhsal sahte kralı olarak, bin iki yüz altmış yıl boyunca ruhsal Yeruşalim’i ve ruhsal İsrail’i ayaklar altına aldı.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Kılıçtan geçirilecek, bütün uluslara tutsak olarak götürülecekler; Yeruşalim de uluslar tarafından ulusların vakitleri tamamlanıncaya dek çiğnenecek. Luka 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

Yuhanna’ya hem kutsal yeri hem de cemaati ölçmesi söylendi, ancak avluyu dışarıda bırakması da söylendi; çünkü o, bin iki yüz altmış yıl boyunca uluslara verilmişti.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ve bana asa gibi bir kamış verildi; ve melek durup şöyle dedi: Kalk, Tanrı’nın tapınağını, sunağı ve orada ibadet edenleri ölç. Fakat tapınağın dışındaki avluyu dışarıda bırak, onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; ve kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayaklar altında çiğneyecekler. Vahiy 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Yuhanna ve Luka, Yahudi olmayanların "Kudüs'ü" "kırk iki ay" boyunca "ayakları altında çiğneyeceklerine" tanıklık eder. Süreyi Yuhanna belirler, tarihin sonunu ise Luka işaretler. Bu iki tanık, Daniel kitabının sekizinci bölüm on üçüncü ayetindeki soruyu ele alıyor.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Sonra bir kutsalın konuştuğunu işittim; bir başka kutsal da konuşan o kutsala şöyle dedi: “Sürekli sunu ve yıkıma yol açan isyanla ilgili görüm, hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmesine kadar ne kadar sürecek?” Daniel 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

Mabet ile ordunun ne kadar süre ayaklar altına alınacağına ilişkin soru, Daniel’de hem "mabet" hem de "ordu" olarak temsil edilen Kudüs’ü çiğneme eylemini gerçekleştirecek iki ıssızlaştırıcı gücü belirler. J. N. Andrews’un ifade ettiği üzere, bu ayetin doğru ve temel anlaşılması, ayetin hem mabedi hem de orduyu çiğneyen iki ıssızlaştırıcı gücü tanımladığıdır. Ayetin belirttiği ilk ıssızlaştırıcı güç putperestlik, ikincisi ise papalıktır. "Ordu" sözcüğü, Yuhanna’nın mabette, yani Kudüs’te "ibadet edenler" olarak tanımladığı şeyi Daniel’in ifade etme biçimidir.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> Daniel 8'de iki 'yıkım' vardır.—Bu gerçeği Josiah Litch öylesine açık kılmıştır ki, onun sözlerini sunuyoruz:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> "'Günlük kurban' İngilizce metnin mevcut okunuşudur. Ama asıl metinde 'kurban' diye bir şey yoktur. Bu herkesçe kabul edilmiştir. Bu, çevirmenlerin buna yüklediği bir yorum ya da kurgudur. Doğru okunuş şudur: 'günlük ve yıkımın suçu', burada 'günlük' ile 'suç' “ve;” ile birbirine bağlanmıştır; 'günlük yıkım' ve 'yıkımın suçu'. Bunlar, kutsal yeri ve orduyu ıssız bırakacak iki yıkıcı güçtür.'-Prophetic Expositions, Cilt 1, sayfa 127."

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> Açıktır ki, kutsal yer ve ordu, sürekli sunu ve yıkıma yol açan isyan tarafından ayaklar altında çiğnenecekti. 13. ayetin dikkatli okunması bu noktayı kesinleştirir. Ve bu olgu bir başkasını daha ortaya koyar, yani: bu iki yıkım, Şeytan’ın Yehova’ya tapınmayı ve O’nun davasını yıkmaya kalkıştığı iki büyük biçimi oluşturur. Bay Miller’ın bu iki terimin anlamına ilişkin açıklamaları ve bu anlamı tespit ederken kendisinin izlediği yol, aşağıdaki başlık altında sunulmaktadır:

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> İKİ YIKIM PUTPERESTLİK VE PAPALIKTIR

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> "'Okumaya devam ettim ve [günlük] ifadesinin Daniel dışında geçtiği başka bir örnek bulamadım. Sonra [bir konkordansın yardımıyla] onunla bağlantılı duran şu sözleri aldım: 'kaldırmak;' 'o ortadan kaldıracak', 'günlük;' 'günlüğün ortadan kaldırılacağı zamandan itibaren' vb. Okumaya devam ettim ve metin hakkında hiçbir ışık bulamayacağımı düşündüm; sonunda 2 Selanikliler 2:7, 8'e geldim. 'Çünkü hukuksuzluğun sırrı şimdiden işlemektedir; yalnız, şimdi engelleyen, yoldan kaldırılıncaya kadar engelleyecektir; ve sonra o kötü olan ortaya çıkacaktır,' vb. Ve o metne geldiğimde, ah! hakikat ne kadar açık ve görkemli göründü! İşte orada! İşte 'günlük' odur! Peki şimdi, Pavlus 'şimdi engelleyen' ya da 'engel olan' ile ne demek istiyor? 'Günah adamı' ve 'kötü' ile kastedilen papalıktır. Peki, papalığın ortaya çıkmasını engelleyen nedir? Elbette putperestliktir; öyleyse, 'günlük' putperestlik olmalıdır.'-İkinci Advent El Kitabı, sayfa 66." J. N. Andrews, Mabed ve 2300 Gün, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

Levililer yirmi altıdaki "yedi kez"in yerine gelmesinde, putperestlik kutsal yeri ve orduyu bin iki yüz altmış yıl boyunca çiğnedi ve ardından papalık aynı işi ilave bin iki yüz altmış yıl daha yaptı. Luka ve Yuhanna'ya göre papalık, 1798'de ölümcül yarasını alana kadar Kudüs'ü bin iki yüz altmış yıl boyunca çiğnedi. 1798'den bin iki yüz altmış yıl çıkarılınca 538'e ulaşılır. 538'den bin iki yüz altmış yıl çıkarılınca MÖ 723'e ulaşılır; o sırada, kelimenin tam anlamıyla o dönemin "kuzey kralı" olan Asur, İsrail'in kuzey krallığını esarete sürükledi.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

Yuhanna yalnızca papalığın kutsal yeri ve orduyu bin iki yüz altmış yıl boyunca ayaklar altına aldığı döneme değinir, ama Luka, putperestliğin ve papalığın Kudüs’ü bin iki yüz altmışar yıl boyunca çiğnediği iki dönemin her ikisini de ele alır; çünkü o, “ulusların zamanları tamamlanıncaya kadar” der. Luka, Kudüs’ün çiğnenmesini tek bir “zaman”dan fazlası olarak tanımlar; çünkü buna “ulusların zamanlarının” tamamlanması der.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

Elbette, 1856’da Millerci Adventizm Laodikya durumuna girdi ve yedi yıl sonra Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki “yedi zaman” gerçeğini reddetti; bu nedenle Adventizmin bu basit Kutsal Kitap gerçeklerini görmesi imkânsızdır. Belirttiğim gerçek şudur: üç yol işaretini ve birinci ile ikinci yol işareti arasında bir zaman dilimini, ardından ikinci ile üçüncü yol işareti arasında ikinci bir zaman dilimini belirleyen yedi gök gürlemesinin gizli tarihi, sahte Kuzey Kralı’nın peygamberlik çizgisi içinde temsil edilir.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

O hat MÖ 723’te başladı; İsrail’in kuzey krallığı, gerçek anlamda kuzeyin kralı olan Asur kralının elinde köleliğe düştü. Sonra 538’de, kuzeyin ruhsal kralına yetki verildi ve 1798’de öldürücü bir yara alana kadar ruhsal Yeruşalim’i bin iki yüz altmış yıl daha çiğnedi. MÖ 723’ten 538’e kadar, İsrail’i boyunduruk altında tutan güçler her zaman putperest güçlerdi.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

Mesih’in çizgisi, 27 yılında vaftizinde gerçek kuzey kralının meshedilmesini işaret eder ve bin iki yüz altmış peygamberlik gün sonra O çarmıha gerildi. Sonra öğrencileri, 34 yılında Stephen’in taşlanmasına kadar, gerçek kuzey kralının mesajını sunmaları için yetkilendirildiler. Mesih’in hizmetinin tüm bin iki yüz altmış günü boyunca yürümediği tek zaman, muzaffer girişi sırasında binek üzerinde Kudüs’e girdiği zamandı. Bu nedenle O, Kudüs’ü bin iki yüz altmış gün çiğnedi; öğrencileri de çarmıhtan sonra öyle yaptı. Hem sahte kuzey kralının çizgisi hem de gerçek kuzey kralı olan Mesih’in çizgisi, Kudüs’ü ve orduyu bin iki yüz altmış gün çiğnedi.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

Putperestlik, doğal Yahudilerin yeryüzündeki tapınak hizmetinin ibadet düzeninin bir taklidiydi ve papalık ise ruhsal Yahudilerin göksel tapınak hizmetinin bir taklididir. Putperestliğin bin iki yüz altmış yılı, Mesih'in bin iki yüz altmış gününe paraleldi; papalığın bin iki yüz altmış yılı ise havarilerin bin iki yüz altmış gününe paraleldi.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

İki hattın her birinde, Temmuz 2023’te alenen mührü çözülmeye başlayan yedi gök gürültüsünün gizli tarihinin özdeş peygamberî yapısı bulunur. Mührün açılması, kısmen Millerit hareketinin ilk hayal kırıklığının fark edilmesiyle gerçekleşti. İlk hayal kırıklığı, on bakire benzetmesinde “bekleme zamanı” diye adlandırılan bir dönemi başlattı. “Bekleme zamanı”, Gece Yarısı Çığlığı mesajının tam olarak tesis edildiği New Hampshire, Exeter’deki kamp toplantısında sona erdi. Exeter kamp toplantısı ikinci işaret taşı oldu; bu da ardından Gece Yarısı Çığlığı mesajının ilan edildiği bir dönemi başlattı ve üçüncü işaret taşı olan yargı ile son hayal kırıklığı gelene kadar sürdü.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

Üç yol işareti, ilk hayal kırıklığı, Gece Yarısı Çığlığı mesajı ve son hayal kırıklığıydı. Bu üç yol işareti, İbranice “gerçek” kelimesiyle denk düşer; bu kelime İbranice alfabenin birinci, on üçüncü ve son harflerini temsil eder. Birincinin ve sonuncunun ikisinin de hayal kırıklığı olması, Alfa ve Omega’nın imzasını temsil eder.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

Millerit tarihinde bin iki yüz altmış günün doğrudan bir temsili yoktur; yine de Millerit tarihi, ilk hareketin tarihidir ve bu nedenle son hareketi tipolojik olarak temsil eder. Son hareketteki ilk hayal kırıklığının tarihi 18 Temmuz 2020’de başladı ve Vahiy kitabının on birinci bölümünde tasvir edilir. Vahiy kitabının on birinci bölümünde iki tanık öldürülür; bu, ilk hareket tarafından tiplenen son hareketteki ilk hayal kırıklığını işaret eder.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

Vahiy on birinci bölümde, hayal kırıklığı, ölü bedenlerinin sokakta yattığı bin iki yüz altmış günlük bir dönemi başlattı; böylece meseldeki bekleme zamanını işaretledi. Onlar diriltildiklerinde, Pazar yasasının yargısıyla aynı saatte bir sancak olarak yükseltilirler. İki tanığın tarihi, bin iki yüz altmış günlük sembolik bir dönemi içerir.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

Yedi gök gürlemesinin gizli tarihindeki üçüncü meleğin hareketine dair ayrıntılar, diğer paralel hatlara kıyasla çok daha ayrıntılıdır; ancak üçüncü meleğin hattı, kuzeyin gerçek kralının hattı ve kuzeyin sahte kralının hattı, hepsi aynı peygamberî özelliklere sahiptir: bir başlangıç noktası, onu izleyen ve bir orta noktaya ulaşan bir zaman dilimi ve onu izleyen, son noktada yargıya ulaşan bir zaman dilimi.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

Bin iki yüz altmış gün, yedi gök gürlemesinin gizli tarihinin başlıca unsurlarından biridir. Bin iki yüz altmış gün, Vahiy'in on ikinci bölümünde "çöl" olarak simgelenir.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Kadın çöle kaçtı; orada Tanrı tarafından kendisi için hazırlanmış bir yer vardı. Orada bin iki yüz altmış gün boyunca beslenecekti. Vahiy 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

Kilise, papalık gücünün çiğnemesinden kurtulmak için bin iki yüz altmış yıl boyunca çöle sığındı. On dördüncü ayet başka bir tanıklık sunar.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> Ve kadına, çöle, kendi yerine uçabilsin diye büyük bir kartalın iki kanadı verildi; orada, yılanın önünden, bir zaman, zamanlar ve yarım zaman boyunca beslenir. Vahiy 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Kilise, ejderhanın ve papalığın zulmünden bin iki yüz altmış yıl boyunca kaçtı; bu nedenle “çöl”, bin iki yüz altmış günün bir simgesidir. Bu sayı, Daniel ve Vahiy kitaplarında doğrudan yedi kez geçer; ancak Kutsal Yazılar’da başka çeşitli biçimlerde de temsil edilir. Her durumda, Levililer 26’daki “yedi kat”ı temsil eder.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

İster MÖ 723’ten 538 yılına kadar putperestliğin kutsal yeri ve orduyu çiğnemesi, ister papalığın ruhsal Yeruşalim’i ve oradaki ibadet edenleri çiğnemesi olsun, bu, Levililer’in yirmi beşinci ve yirmi altıncı bölümlerinde temsil edilen “toprağın Şabatları” antlaşmasını Tanrı’nın halkının bozmasıyla meydana gelen, Tanrı’nın halkının dağıtılmasının bir örneğiydi. Yirmi altıncı bölümde buna Tanrı’nın antlaşmasının davası denir.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> Antlaşmamın davasının öcünü almak için üzerinize kılıç getireceğim; kentlerinizde toplandığınızda aranıza veba göndereceğim; ve düşmanın eline teslim edileceksiniz. Levililer 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

Tanrı’nın antlaşmasına karşı isyan, “antlaşmamın çekişmesi” olarak ifade edilen köleliği ve dağılmayı Tanrı’nın halkının üzerine getirdi. Daniel’in, Musa’nın “laneti” ve “andı” diye adlandırdığı ve ayrıca “antlaşmamın çekişmesi” olarak da anılan cezayı anlamamak, kişiyi Daniel kitabının dokuzuncu bölümünde temsil edilen Mesih’in işinin daha derin anlamını görmekten kör eder. Ellen White’ın yazılarında, Laodikya körlüğü içindeki Tanrı’nın halkına dair tutarlı değerlendirme, onların “nedenden sonuca akıl yürütemedikleridir.” Karanlık Çağlar’ın bin iki yüz altmış yılını anladığını iddia edebilirsin, ama o çiğnenişin “nedenini” bilmiyorsan körsün.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ve bir hafta boyunca birçoklarıyla antlaşmayı pekiştirecek; haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu sona erdirecek; iğrençliklerin yayılması nedeniyle orayı tamamlanışa kadar ıssız bırakacak; ve kararlaştırılmış olan, ıssız bırakılana dökülecek. Daniel 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

Mesih’in antlaşmayı tasdik etmesi, doğrudan “antlaşmasının çekişmesi” ile ilişkilidir. “Lanet”in süresi iki bin beş yüz yirmi yıldı ve Mesih’in aynı antlaşmayı tasdik etme süresi iki bin beş yüz yirmi gündü. Yedi gök gürlemesinin gizli tarihinin yapısını veren İbranice “gerçek” kelimesiyle uyum içinde, Mesih’in antlaşmasını tasdik edeceği peygamberî hafta, İbranice alfabenin birinci, on üçüncü ve son harfleriyle temsil edilen üç işaret taşına sahipti.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

Haftanın ilk işaret taşı O’nun vaftiziydi, ikinci işaret taşı haçtı ve sonuncusu İstefanos’un ölümüydü. Levililer 26’daki “yedi zaman”ı, göksel meleklerin William Miller’a “yedi zaman”ı gösterdiği gibi görmeyi reddetmek, Mesih’in kanını döktüğü ve O’nun harfî eski halkının reddetmiş olduğu o antlaşmayı tasdik ettiği bizzat o peygamberliği tam olarak görme yetisini ortadan kaldırır. Sonunda kurtulacak olan herkes “gerçek”i yalnızca kısmen ve eksik olarak anlayacaktır. Ama “gerçeği” görmeyi bilerek reddeden hiç kimse kurtulmaz. Baba’ya giden tek bir yol vardır; o da İsa aracılığıyladır ve İsa “gerçek”tir.

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

Üzerinde düşünmeye değer bir anlayıştır; çünkü Levililer 25 ve 26’daki antlaşmadan söz eder. “Yedi kez”in “laneti”, toprağın dinlendirilmesine ilişkin yönergeleri uygulamaya ve Jübile talimatlarını yerine getirmeye isteksiz oluşları nedeniyle antik harfî İsrail’in üzerine geldi. Bu bir ihmal günahıydı. Lanet, öldürmeyeceksin ya da çalmayacaksın gibi bir buyruğu doğrudan çiğnedikleri için değil, yapmaları emredilen bir işi yapmadıkları için üzerlerine getirildi. Toprağın dinlendirilmesine ilişkin yönergeleri basitçe görmezden geldiler. Her ne türden kutsal olmayan bir nedenle olursa olsun, (meleklerin William Miller’a keşfettirdiği) “yedi kez”i basitçe kabul etmeyen Adventistler, gerçeği gerçekten incelemeye hiç vakit ayırmamışlardır ve antik harfî İsrail’in göz ardı ettiği aynı antlaşma bilgilerini görmezden gelerek aynı türden bir ihmal yoluyla isyan sergilemektedirler. Başlangıç, sonu örnekler.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

Vahiy 12'de "çöl" olarak tanımlanan bin iki yüz altmış gün, "yedi zaman"ın bir simgesidir. Hem Mesih'in hizmetinin bin iki yüz altmış günü hem de öğrencilerin hizmetinin bin iki yüz altmış günü, antlaşmanın pekiştirildiği haftanın tamamını temsil eder. Hem putperestliğin Tanrı'nın halkını çiğnediği bin iki yüz altmış yıl hem de papalığın Tanrı'nın halkını çiğnediği bin iki yüz altmış yıl, Musa'nın lanetindeki "yedi zaman"ın tamamını temsil eder.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

Vahiy'in on birinci bölümünde, bin iki yüz altmış günün ardından, ölü kemikler yüz kırk dört bin olarak antlaşmaya girmek üzere hayata döndürülür. Ancak bu antlaşma ilişkisini gerçekleştirebilmeleri için, tıpkı Daniel'in dokuzuncu bölümde yaptığı gibi, antlaşmanın koşullarını yerine getirmeleri gerekir. "Yedi zaman" antlaşmasının koşulları, kendilerini düşman ülkesinde bulanlar için belirli talimatlar içerir. Dağıtılmış oldukları gerçeğine uyanıp Rab'be dönmek isteyenlere, Levililer'in yirmi altıncı bölümü nasıl döneceklerine dair talimatlar verir.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> Sizden geriye kalanlar, düşmanlarınızın ülkelerinde kendi suçları yüzünden eriyip tükenecek; babalarının suçları yüzünden de onlarla birlikte eriyip tükenecekler. Kendi suçlarını ve babalarının suçlarını, bana karşı işledikleri suçu ve bana karşı geldiklerini itiraf eder, benim de onlara karşı çıktığımı ve onları düşmanlarının ülkesine götürdüğümü kabul ederlerse; ve o zaman sünnetsiz yürekleri alçakgönüllü olursa, suçlarının cezasını kabul ederlerse: O zaman Yakup’la yaptığım antlaşmayı anımsayacağım; İshak’la yaptığım antlaşmayı da, İbrahim’le yaptığım antlaşmayı da anımsayacağım; ve ülkeyi anımsayacağım. Levililer 26:39-42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

Kutsal Yazılarda "pine away" ifadesi çözülmek, bozulmak ve tükenip gitmek anlamına gelir. "Pine away" etmek, ölü ve kuru kemiklere dönüşecek kadar çürümektir. Ve bu öğreti ölümü işaret eder; çünkü bu, durumlarına uyandıklarında kendilerini "düşmanlarınızın ülkesinde" olarak bulanları temsil eder.

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> Yok edilecek son düşman ölümdür. 1. Korintliler 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

18 Temmuz 2020'de, üçüncü meleğin hareketindeki ilk hayal kırıklığı gerçekleşti. Bu, kutsal peygamberî reform çizgilerindeki diğer tüm ilk hayal kırıklıkları tarafından önceden örneklenmiştir. Hezekiel Kitabı'nın otuz yedinci bölümü, Tanrı'nın halkını son günlerde dağılıp bozulmuş ve eriyip bitmiş, sonunda yalnızca ölü kuru kemiklerden oluşan bir vadi haline gelmiş olarak tanımlar. Düşmanın diyarındalar; bu da ölüm diyarıdır. Vahiy on birinci bölümde, iki tanık öldürüldü ve sokakta bırakıldı. Bütün peygamberler birbiriyle hemfikirdir. Bu nedenle Musa, Hezekiel'in vadisinden geçen sokakta ölü olanlara konuşmaktadır. Hayal kırıklığı içindeki durumlarında onlara Yeremya aracılığıyla talimat verilir.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Bu nedenle Rab şöyle diyor: Eğer geri dönersen, seni yeniden getireceğim ve huzurumda duracaksın; değersiz olandan değerli olanı ayıklarsan, benim ağzım gibi olursun. Onlar sana dönsün, ama sen onlara dönme. Yeremya 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

Yeremya’ya, Tanrı adına konuşmak istiyorsa geri dönmesi ve bunu yaparken değerli olanı değersiz olandan ayırması gerektiği bildirilir. Parçanın bağlamı, değersizlerin onun geri dönmemesi gerekenler olduğunu gösterir. Metinde, hayal kırıklığı içindeki hâliyle betimlendiği yerde, yalnız olduğunu dile getirir.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Alaycıların topluluğunda oturmadım, sevinmedim de; senin elin yüzünden tek başıma oturdum; çünkü beni hiddetle doldurdun. Yeremya 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

Yeremya “alaycıların meclisinde” oturmuyordu; çünkü yalnız oturuyordu. O, alaycıların meclisi olan rezillerin yanına geri dönmeyecekti. 1863’te Adventizm, Musa’nın “yedi kez”ini reddetmek amacıyla Babil’in kızlarının Kutsal Kitap’ı yorumlama yöntemine geri dönerek “alaycıların meclisine” dönüşünü başlattı. Ama Yeremya, Millerci tarihten ziyade özellikle son günlerden söz ediyor. Ölü kemiklerin vadisindekiler, düşmanların diyarında oldukları gerçeğine uyandıklarında, sokakta ölümleri üzerine sevinenlere asla geri dönmeyecekler. O grup Yeremya’ya dönebilir, ama o onlara dönemez.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

Ama geri döneceklerse, "yedi vakit" ile doğrudan bağlantılı olan Musa'nın verdiği talimatları da yerine getirmelidirler. Vahiy 11'de sokakta ölü olanlar, üç buçuk gün boyunca ölüdür; bu, peygamberlik dilinde "çöl"dür.

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

Bu yüzden ölülerin ilk uyandırılışı, kemiklerin bir araya gelmesini sağlayan bir mesajla gerçekleşir; fakat onlar henüz canlı değildir. Onları kudretli bir orduya dönüştürmek için, mühürleme mesajı olan dört rüzgârın mesajı gerekir. Onları bir araya getiren ilk mesaj bir "ses"ten gelir.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> Teselli edin, teselli edin halkımı, diyor Tanrınız. Yeruşalim’e tatlı dille konuşun ve ona seslenin ki, savaşının sona erdiğini, günahının bağışlandığını; çünkü bütün günahları için Rab'bin elinden iki katını aldı. Çölde haykıranın sesi: Rab'bin yolunu hazırlayın, çölde Tanrımız için dümdüz bir yol açın. Her vadi yükseltilecek, her dağ ve tepe alçaltılacak; eğri yerler doğrultulacak, engebeli yerler düzleştirilecek. Yeşaya 40:1-4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

Ses, "yedi zaman"ın dağılmasının bir sembolü olan çölden gelir. O ses çöldedir; çünkü Ezekiel de ölü kemikler vadisine götürüldü. O, tanıklığını vadinin ta kendisinden yapıyordu, uzaktan değil.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> Rab'bin eli üzerimdeydi; Rab beni Ruhu aracılığıyla götürüp kemiklerle dolu olan vadinin ortasına bıraktı. Hezekiel 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

Vadi, üç buçuk günün çölüdür. Sesin vaadi, Yeruşalim’in suçunun bağışlandığı ve savaşının sona erdiğidir. Bu vaat, son günlerde gerçekleştirilen yüz kırk dört binin mühürlenmesini temsil eder. Ancak suçunun bağışlanması, bütün günahları için "iki kat" almasıyla ilişkilidir. Musa’nın sunduğu çare, yalnızca kendi suçlarını değil, babalarının suçlarını da itiraf etmelerini gerektirir. O buyruğu yerine getirirlerse, suçları bağışlanacaktır.

We will continue these truths in the next article.

Bu gerçekleri bir sonraki makalede ele almaya devam edeceğiz.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Evet, bütün İsrail senin yasını çiğnedi; sesine itaat etmemek için sapıp uzaklaştı. Bu yüzden, Tanrı’nın kulu Musa’nın yasasında yazılı olan lanet ve yemin üzerimize döküldü; çünkü O’na karşı günah işledik. Ve O, bize ve bizi yargılayan yargıçlarımıza karşı söylemiş olduğu sözlerini, üzerimize büyük bir kötülük getirerek doğruladı; çünkü bütün göklerin altında, Yeruşalim’e yapılmış olan gibisi yapılmamıştır. Musa’nın yasasında yazıldığı gibi, bütün bu kötülük üzerimize geldi; yine de suçlarımızdan dönelim ve senin gerçeğini anlayalım diye Tanrımız Rabbin önünde dua etmedik. Daniel 9:11-13.

Back to Articles