Article

# Laodicea - Number Two

Laodicea - İki Numara

The Protestant Horn

Protestan Boynuzu

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Vahiy kitabında mühürleri çözülmekte olan mesajı anlamak için, Protestan Reformasyonu’nun kökenlerini, gelişimini ve önemini tanımak hayati önemdedir. Söz konusu Reformasyonun tarihindeki üç temel hat şunları konu alır: Kutsal Kitap; Kutsal Kitap’ı çalışmada kullanılacak doğru yöntem; ve ayrıca o tarih boyunca seçilmiş habercilerin o tarihin yol işaretleri olduğu gerçeği. Her zamanki gibi, Şeytan King James İncil’ini çeşitli sahtelerle gizlemeye çalıştı; Kutsal Kitap’ı anlamaya yönelik doğru yöntemi de çeşitli sahtelerle saklamaya çalıştı ve aynı şekilde o tarih boyunca yol boyunca gönderilen doğru habercileri (yol işaretlerini) de gizlemeye çalıştı.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> Ama Şeytan boş durmadı. Şimdi, diğer her reform hareketinde yaptığı gibi, halkı aldatıp yok etmek için asıl işin yerine bir sahtesini onlara yutturmaya kalkıştı. Hristiyan kilisesinin ilk yüzyılında sahte Mesihler olduğu gibi, on altıncı yüzyılda da sahte peygamberler ortaya çıktı. Büyük Mücadele, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840’tan 1844’e uzanan Millerit tarihinde, Amerika Birleşik Devletleri olan yeryüzü canavarının iki boynuzundan biri sayılan Protestanlığın bayrağı, Millerit Adventizm tarafından devralındı; Millerit Adventizm Protestan boynuz hâline geldi. Aynı zamanda, daha önce kendilerini Protestan olarak ilan eden kiliseler, mürtet Protestanlığa dönüştü; Milleritlerin onları adlandırdığı üzere “Roma’nın kızları” oldular. Protestanlar 1843’te birinci meleğin mesajını reddettiklerinde düştüler ve Milleritler Protestanlık bayrağını taşımayı sürdürdüler. Millerit tarihi, Tanrı’nın “çölde bulunan kilisesi”ni Tanrı’nın Sözü’nün tam anlayışına ulaştırma yönündeki işinin doruk noktasıydı.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Araştırıcı yargının açılması, Tanrı’nın yasasının ve özellikle de Şabat’ın sınamasını getirdi. Üçüncü meleğin mesajını ilan etmek, Karanlık Çağlar boyunca papalık gelenek ve göreneklerinin altında gömülmüş olan Tanrı’nın yasasını savunan bir kilise gerektiriyordu. Mesih, Protestanları 1840–1844 dönemine getirdi ve William Miller’in tipolojik olarak temsil ettiği İlyas’ın sınamasını sundu; Protestanlar Miller’in mesajını reddettiklerinde Roma’ya geri döndüler. Miller tarafından iletilen birinci meleğin mesajının sınaması, Karmel Dağı’ndaki İlyas tarafından tipolojik olarak örneklendirilmişti.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> İlyas bütün halkın önüne geldi ve şöyle dedi: Ne zamana dek iki görüş arasında bocalayacaksınız? Eğer RAB Tanrı ise, O'nun ardından gidin; ama Baal ise, onun ardından gidin. Halk ise ona tek kelimeyle cevap vermedi. 1 Krallar 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840 yılında, Miller ve birinci melek tarafından temsil edilen İlyas’ın mesajıyla karşı karşıya kaldıklarında, Protestanlar Baal’ı seçtiler!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Protestan Reformasyonu, Tiyatira kilisesiyle temsil edilen tarihsel dönemde verileceği vaat edilen "sabah yıldızı" ile başlayan Kutsal Kitap’taki gerçeklerin mühürlerinin açılmasıydı. Kutsal Kitap’a yönelik doğrudan saldırı yüzyıllar önce başlamıştı ve özellikle Valdenlilerin tarihiyle Büyük Mücadele’de açıkça ortaya konur. 1930’da Benjamin Wilkerson, Our Authorized Bible Vindicated adlı kitabı yayımladı. Kitap, sonunda Kral James İncil’inin çevirisinde kullanılan kutsal özgün metinlere karşı yürütülen mücadeleyi ve Katolikler, irtidat etmiş Protestanlık ve Laodikya Adventistleri tarafından o zamanlar da bugün de teşvik edilen çeşitli şeytani sahte metinleri belgeliyor. Bu mücadele Valdenliler tarihinden çok önce başlamıştı; ancak onlar, nihayetinde 1611 Kral James İncil’ine çevrilen doğru yazmaların önemine tanıklık etmek için hayatlarını verenlerin işaret taşı ve simgesidir.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611'de Kral James İncili'nin hazırlanması son derece belirli bir çeviri sürecinden geçti. İncil'in çevrilmesi ve yayımlanması süreci, yedi üretim adımıyla gerçekleştirildi. Bunu tamamlamak ayrıca yedi yıl sürdü ve Kutsal Kitap'a göre yedi yıl iki bin beş yüz yirmi gündür. Bu da elbette, Daniel 9'un yerine gelmesinde İsa'nın birçoklarıyla antlaşmayı teyit ettiği peygamberlik günlerinin sayısıyla aynıdır. O kutsal haftanın ortasında Mesih çarmıha gerildi ve elbette çarmıha gerilmiş Mesih, Kutsal Kitap'ın merkezidir. Tanrı'nın saf Sözünü üretmek için o yedi adım şunlardı.

1. FIRST: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

   İLK: Bireyler tarafından yapılan başlangıç çevirisi: Yaklaşık 50 çevirmen, her biri Kutsal Kitap’ın farklı bölümlerinden sorumlu olacak şekilde altı komiteye ayrıldı. Bu kişiler, özgün dillerden (İbranice, Aramice ve Yunanca) İngilizceye çeviri yaptılar.

2. SECOND: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

   İKİNCİ: Komite İncelemesi: Her komite bir bölümün çevirisini tamamladıktan sonra, çalışma bizzat komite üyeleri tarafından gözden geçirildi. Bu, ortak katkıya ve hataların düzeltilmesine olanak tanıdı.

3. THIRD: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

   ÜÇÜNCÜ: Genel Komite İncelemesi: Tek tek komitelerin çevirileri daha sonra Genel Komite olarak anılan daha geniş bir uzman grubuna sunuldu. Bu komite, altı çeviri komitesinin her birinden temsilcilerden oluşuyordu. Farklı komite çevirilerini karşılaştırıp uyumlaştırarak tüm çalışmayı gözden geçirdiler.

4. FOURTH: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

   DÖRDÜNCÜ: Ek Gözden Geçirme ve Revizyon: Genel Komite tarafından revize edilen sürüm, ek gözden geçirme ve iyileştirme için her bir komiteye geri gönderildi. Bu yinelemeli süreç, çevirinin tutarlı ve doğru olmasını sağlamaya yardımcı oldu.

5. FIFTH: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

   BEŞİNCİ: Son İnceleme ve Onay: Her bir komite düzeltmelerini tamamladıktan sonra, nihai taslak, nihai inceleme ve onay için Genel Komiteye sunuldu.

6. SIXTH: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

   ALTINCI: Kraliyet Onayı ve Yayınlanması: Onaylanan çeviri daha sonra Kral I. James'in onayına sunuldu.

7. SEVENTH: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

   YEDİNCİ: Kraliyet onayını verdikten sonra, çeviri 1611’de Kutsal Kitap’ın Kral James Sürümü (Yetkili Sürüm) olarak yayımlandı.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> Rabbin sözleri saf sözlerdir: toprak ocağında arıtılmış, yedi kez arıtılmış gümüş gibi. Sen onları koruyacaksın, ey Rab, onları bu kuşaktan sonsuza dek esirgeyeceksin. Mezmurlar 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Şeytan’ın Tanrı’nın Sözü’ne, o gelişen tarihin çeşitli habercilerince temsil edilen yol işaretlerine ve O’nun Sözü’nü doğru biçimde bölmek için kullanılacak doğru yönteme karşı yürüttüğü savaşın ortasında, 1611 tarihli King James Kutsal Kitabı, Mezmur 12’de özellikle tanımlanan bir yol işaretidir. Bozulmuş Katolik yazmalarından üretilmiş çeşitli sahte Kutsal Kitapların hiçbiri Mezmur 12’nin ölçütlerini karşılamaz. Yedi adımdan oluşan arındırma süreci ve iki bin beş yüz yirmi günlük dönem, King James Kutsal Kitabı’nın Tanrı’nın “saf sözleri” olduğunu ortaya koyar. Tanrı, King James Kutsal Kitabı’nı sonsuza dek kendi saf Sözü olarak koruyacağını vaat eder ve bu nedenle, William Miller’ın da aralarında bulunduğu Protestan reformcuların benimsediği “tarihselcilik” yöntemini destekleyeceğini de vaat eder.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

14. yüzyılda, The Great Controversy adlı kitapta "Reformasyonun sabah yıldızı" olarak tanımlanan John Wycliffe, sıradan bir insanın bile anlayabileceği bir dile İncil’i çevirmek için Tanrı tarafından kullanıldı. O, Protestan Reformasyonu’nun başlangıcını belirleyen yol işaretini koyan habercidir.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> Wycliffe’in başlattığı, vicdanı ve aklı özgürleştirecek ve uzun süre Roma’nın zafer arabasına koşulmuş ulusları özgür bırakacak olan büyük hareketin kaynağı Kutsal Kitap’taydı. Burada, yaşam suyu gibi, on dördüncü yüzyıldan bu yana çağlar boyunca akıp gelen o bereket ırmağının kaynağı vardı. Wycliffe, Kutsal Yazıları Tanrı’nın isteğinin esinlenmiş vahyi ve iman ile uygulama için yeterli bir kural olarak kayıtsız şartsız imanla benimsedi. Roma Kilisesi’ni ilahi, yanılmaz otorite olarak görmesi ve bin yıllık yerleşik öğreti ve gelenekleri sorgusuz sualsiz saygıyla kabul etmesi için eğitilmişti; ancak Tanrı’nın kutsal sözünü dinlemek için bunların hepsinden yüz çevirdi. Halkın tanımasını istediği otorite buydu. Kilise’nin papa aracılığıyla konuşması yerine, tek gerçek otoritenin kendi sözü aracılığıyla konuşan Tanrı’nın sesi olduğunu ilan etti. Ve yalnızca Kutsal Kitap’ın Tanrı’nın isteğinin eksiksiz bir vahyi olduğunu değil, Kutsal Ruh’un onun tek yorumlayıcısı olduğunu ve herkesin onun öğretilerini inceleyerek görevini bizzat kendisinin öğrenmesi gerektiğini öğretti. Böylece insanların zihinlerini papadan ve Roma Kilisesi’nden Tanrı’nın sözüne çevirdi.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> "Wycliffe, Reformcuların en büyüklerinden biriydi. Zihinsel genişlikte, düşünce açıklığında, gerçeği muhafaza etmedeki sarsılmazlıkta ve onu savunmadaki cesarette, kendisinden sonra gelenlerden pek azı ona denk olabildi. Yaşamının saflığı, öğrenimde ve emekte yorulmak bilmeyen gayreti, yozlaşmaz dürüstlüğü ve hizmetinde Mesih'e benzer sevgi ve sadakati, ilk Reformcuyu ayırt eden niteliklerdi. Ve bu, ortaya çıktığı çağın entelektüel karanlığına ve ahlaki yozlaşmasına rağmen böyleydi."

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> Wycliffe’in karakteri, Kutsal Yazıların eğitici ve dönüştürücü gücüne bir tanıklıktır. Onu olduğu kişi yapan Kutsal Yazılar’dı. Vahyin büyük gerçeklerini kavrama çabası, bütün yetilere tazelik ve canlılık kazandırır. Zihni genişletir, algıları keskinleştirir ve yargıyı olgunlaştırır. Kutsal Kitap incelemesi, başka hiçbir çalışmanın yapamayacağı şekilde her düşünceyi, duyguyu ve özlemi yüceltir. Amaçta kararlılık, sabır, cesaret ve metanet kazandırır; karakteri arıtır ve ruhu kutsallaştırır. Öğrencinin zihnini sonsuz zihinle doğrudan temasa getiren içten ve saygılı bir Kutsal Yazılar çalışması, insan felsefesinin sunduğu en yetkin eğitimin şimdiye dek ortaya çıkarabildiğinden daha güçlü ve daha etkin bir zekâya ve daha yüce ilkelere sahip insanlar kazandırırdı dünyaya. Mezmurcu şöyle der: ‘Sözlerinin girişi ışık verir; anlayış verir.’ Mezmur 119:130. The Great Controversy, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

The Great Controversy’de John Wycliffe hakkındaki tanıklığın ardından, Sister White nihayet reformcu John Knox’a ulaşan sadık reformcuların (waymarks) bir listesini sunar. O, İskoçya Kraliçesi Mary tarafından John Knox’a yöneltilen önemli bir soruyu belirtir.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> John Knox, Tanrı'nın Sözü'nün gerçekleriyle beslenmek için kilisenin geleneklerine ve mistik öğretilerine sırt çevirmişti; Wishart'ın öğretisi de onun Roma ile olan birliğini terk etme ve zulüm gören reformculara katılma yönündeki kararlılığını pekiştirmişti. . . .

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> Protestanların birçok önderinin huzurunda gayretinin azaldığı İskoçya kraliçesiyle yüz yüze getirildiğinde, John Knox gerçeğe sarsılmaz bir tanıklıkta bulundu. İltifatlarla kazanılamazdı; tehditler karşısında da yılmadı. Kraliçe onu sapkınlıkla suçladı. Devlet tarafından yasaklanmış bir dini halkın benimsemesini öğrettiğini ve böyle yapmakla da tebaanın hükümdarlarına itaat etmesini emreden Tanrı buyruğunu çiğnediğini söyledi. Knox kararlılıkla şöyle cevap verdi: “Doğru din ne kaynağını ne de otoritesini hükümdarlardan değil, yalnızca ebedî Tanrı’dan aldığına göre, tebaa da dinini hükümdarlarının keyfine göre düzenlemekle yükümlü değildir. Zira çoğu kez, herkes içinde, Tanrı’nın gerçek dini konusunda en cahil olanlar hükümdarların kendileridir. Eğer İbrahim’in soyunun tamamı, uzun süre tebaları oldukları Firavun’un dininde olsaydı, rica ederim, hanımefendi, dünyada hangi din olurdu? Ve eğer havariler döneminde herkes Roma imparatorlarının dininde olsaydı, rica ederim, hanımefendi, bugün yeryüzünde hangi din olurdu? ... Öyleyse, hanımefendi, tebaanın, onlara saygı göstermeleri emredilmiş olsa da, hükümdarlarının dinine bağlı olmak zorunda olmadıklarını görebilirsiniz.”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Meryem dedi: "Sen Kutsal Kitap'ı bir şekilde yorumluyorsun, onlar [Roma Katolik öğretmenler] ise başka türlü yorumluyor; ben kime inanayım ve yargıç kim olacak?"

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> 'Sözünde açıkça konuşan Tanrı’ya inanacaksınız,' diye yanıtladı reformcu; 've Söz’ün size öğrettiğinin ötesinde ne birine ne de ötekine inanmayacaksınız. Tanrı’nın Sözü kendi içinde açıktır ve herhangi bir yerde bir kapalılık varsa, kendisiyle asla çelişmeyen Kutsal Ruh, aynı şeyi başka yerlerde daha açık biçimde açıklar; öyle ki, inatla cahil kalanlar dışında hiç kimsede hiçbir şüphe kalmaz.' Korkusuz reformcunun, canı pahasına, kraliyetin kulağına söylediği hakikatler bunlardı. Aynı yılmaz cesaretle amacına sadık kaldı; dua edip Rab’bin savaşlarını yürüttü, ta ki İskoçya papalıktan kurtulana kadar. Büyük Mücadele, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Reformcu ile Kraliçe arasındaki etkileşim, Kutsal Kitap'ı, reformcuları ve Kutsal Kitap incelemesinin metodolojisini taklit etmeye yönelik Şeytan'ın çabasını tanımlayan Reformasyon tarihindeki üçüncü temayı vurgular. John'un Kraliçe'ye cevabı, doğru yöntemin "tarihselcilik" olduğuydu. Bu yöntem, bir peygamberlik tarihi çizgisinin Kutsal Ruh tarafından başka bir peygamberlik tarihi çizgisiyle açıklanmasına dayanır.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Işık karanlıkta açılmıştı. Wycliffe ve erken reformcular, Millerit tarihi boyunca, "tarihselcilik" olarak adlandırılan bir Kutsal Kitap çalışması yöntemi kullandılar. Kutsal Kitap çalışmasında Kutsal Kitap’a dayalı yöntemin tarihi çoğu zaman göz ardı edilir; ancak Miller ve ardından Future for America tarafından benimsenen peygamberlik yorumlama kurallarının önemini gerçekten görmek istiyorsa, bunun fark edilmesi elzemdir.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Bayan White’ın Tanrı’nın adlandırılmış halkı olarak tanımladığı yalnızca iki kilise vardır: eski İsrail ve Yedinci Gün Adventist Kilisesi.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> "Tanrı'nın halkı olarak adlandırılmamızın nedenleri tekrar tekrar dile getirilmelidir. Yasa'nın Tekrarı 4:1-13" El Yazmaları Yayınları, cilt 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

Havarilerin kilisesi ve papalık karanlığı sırasında çöldeki kilise, hiçbir zaman Tanrı'nın adlandırılmış halkı olarak anılmadılar; çünkü bu terim (ad verilmek anlamına gelir) Tanrı'nın yasasının emanetçileri olma sorumluluğu kendisine verilmiş bir kiliseyi ifade eder ve Adventizmle birlikte bu kilisenin aynı zamanda Tanrı'nın peygamberlik hakikatlerinin de emanetçileri olması gerekiyordu.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> Tanrı, bugün kendi kilisesini, tıpkı eski İsrail’i çağırdığı gibi, yeryüzünde bir ışık olarak durması için çağırmıştır. Hakikatin kudretli baltası olan birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajları aracılığıyla, onları kiliselerden ve dünyadan ayırmış, böylece onları Kendisine kutsal bir yakınlığa getirmiştir. Onları yasasının emanetçileri kılmış ve bu zaman için peygamberliğin büyük gerçeklerini onlara emanet etmiştir. Eski İsrail’e emanet edilen kutsal sözler gibi, bunlar da dünyaya iletilmesi gereken kutsal bir emanettir. Vahiy 14’ün üç meleği, Tanrı’nın mesajlarının ışığını kabul eden ve O’nun temsilcileri olarak uyarıyı yeryüzünün dört bir yanına duyurmaya çıkan insanları temsil eder. Tanıklıklar, cilt 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

William Miller, Tanrı’nın peygamberlik gerçeklerini açmak üzere seçilmiş habercinin temsilcisiydi; ve o gerçekler 1844’te bir halkı Kutsallar Kutsalı’nın açık kapısına götürdüğünde, Tanrı da kendi yasasını açtı. Wycliffe, Kutsal Kitap’ı açığa çıkarmada ve Protestan Reformu’nun başlangıçlarını ortaya çıkarmada bir yol işaretidir; ama o aynı zamanda Tanrı’nın “peygamberliğin büyük gerçeklerini” tesis etme işinin de bir yol işaretidir. John Wycliffe, papalığın bin iki yüz altmış yıllık hükümranlığı tarihindeki “sabah yıldızı” olarak tanımlanan kişiydi. Onun çalışması on dördüncü yüzyılda başladı; ardından on yedinci yüzyılda, o peygamberlik çizgisinin bir başka yol işareti 1611’de Kral James İncili’nin yayımlanmasıydı. Bu çizgi üzerinde en nihayet Miller’ın peygamberlik yorumlama kurallarının yol işaretine ulaşırız. Miller, o hakikat çizgisinde bir yol işaretidir; kuralları da öyledir. Kuralları, Prophetic Keys’in yayımlanmasıyla temsil edilen Adventizmin sonundaki bir yol işaretine tanıklık eder.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Eğer Miller’ın kurallarının, Kutsal Kitap’ın özgün ve doğru metinlerini koruma işini ve ayrıca Kutsal Kitap’ın gerçek anlayışının açığa çıkarılması işini temsil eden peygamberlik tarihi çizgisindeki bir işaret taşı olduğunu ve bunun reformcuların “tarihselcilik” adı verilen kutsal inceleme metodolojisini anlamaya ve kullanmaya yönlendirilmelerini gerektirdiğini anlamıyorsak, Adventizmin sonunda üçüncü meleğin ışığını sunma ve muhafaza etme çalışmasıyla bağlantılı peygamberlik hakikatlerini tanımak için gerekli bilgiden yoksun oluruz. Bu nedenle, o tarih çizgisine kısaca bir göz atmak önemlidir.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

"Protestan" sözcüğünün tek gerçek tanımı Roma'ya karşı çıkmaktır. Bir kilise Roma'ya karşı çıkmayı bırakırsa, artık Protestan değildir ve tıpkı birinci meleğin mesajını reddeden Protestanlar gibi Roma'nın bir kızı haline gelir. Katolik Kilisesi'nden çıkan Protestanların "sloganı" haline gelen en temel anlayış "Kutsal Kitap ve yalnızca Kutsal Kitap"tı. Yine de tarih, Kutsal Kitap'ın doğru şekilde bölünmesi gerektiğine tanıklık eder.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Tanrı'nın onayını almak için gayret et; utanacak bir durumu olmayan, gerçeğin sözünü doğru kullanan bir işçi ol. Ama kutsala saygısız ve boş gevezeliklerden kaçın; çünkü bunlar daha çok tanrısızlığa yol açar. 2. Timoteos 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Protestanların, gerçeğin sözünü doğru bir şekilde ayırma çabalarında kullanmaya yönlendirildikleri Kutsal Kitap inceleme yöntemi “tarihselcilik”tir. Bu yöntem, Şeytanın saldıracağı belirli ve ciddi bir hedefti ve saldırdı da.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> "Hristiyanlığı neyin oluşturduğunu, hakikatin ne olduğunu, aldığımız imanın ne olduğunu ve Kutsal Kitap'taki kuralların—en yüce otorite tarafından bize verilmiş kuralların—neler olduğunu kendimiz bilmeliyiz." 1888 Materyalleri, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

William Miller de dahil olmak üzere Reformcuların benimsediği Kutsal Kitap’a dayalı yöntemin altının oyulmasının, gelecekçi yorumu popülerleştirmekle anılan Francisco Ribera (1537-1591) adlı bir Cizvit bilginle birlikte on beşinci yüzyılda başladığı özellikle belirtilir. Vahiy kitabı üzerine, peygamberliklere gelecekçi bir yorum öneren ve onları tarihsel bağlamdan uzaklaştıran bir yorum kaleme aldı. Ribera, tarihselcilik yönteminin her zaman ortaya koyduğu gerçeğe karşı koymak amacıyla bu yöntemi icat etti. Bu gerçek, Roma papasının Kutsal Kitap peygamberliğine göre Mesih karşıtı olduğuydu.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

On yedinci ve on sekizinci yüzyıllarda, Protestanların Ribera’nın sahte yönteminin şeytani ve temelsiz olduğunu bildiklerine dair belgeler vardır. O dönemdeki Protestanlar, Cizvit bilginin “kutsal olmayan boş gevezeliklerine” karşı çıkan kitaplar ve risaleler yazdılar. Ancak 1909’da, bir Truva atı olan Scofield Referans Kutsal Kitabı yayımlandı ve Kutsal Kitap’ın dipnotlarına yerleştirilen atıflar, Ribera’nın ve Manuel Lacunza (1731-1801) adlı bir başka Cizvitin öğretilerine dayanıyordu. Lacunza, Juan Josafat Ben-Ezra takma adıyla yazdı ve “Görkem ve İhtişam İçinde Mesih’in Gelişi” adlı bir kitap yayımladı. Kendisinden önce Ribera’nın yaptığı gibi, bu kitap Vahiy Kitabı’ndaki peygamberlik sözlerinin yerine gelmesine doğrudan bir saldırıydı.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Şeytan, kafa karışıklığı yaratıp bulandırması gereken mesajın Vahiy Kitabı’ndan gelen son uyarı olduğunu biliyordu. İki Cizvit rahibinin küfürkâr ve boş gevezeliklerini Scofield Referans İncili’ndeki atıflara dahil etmek, Şeytan’ın dinden dönmüş Protestanları Cizvit yöntemlerini kabul etmeye yönlendirmesine imkân tanıdı ve böylece onları gerçeğe karşı kör etti. Şeytan bunu, Kutsal Kitap peygamberliklerindeki Deccal’in kim olduğunu açıkça belirleme imkânını ortadan kaldıran çeşitli Katolik kehanet modellerini tanıtarak başardı. Bu, Şeytan için zor bir aldatma değildi; çünkü Protestanlar, 1843’te Miller’in mesajını reddederek zaten Roma Kilisesi’ne geri dönmüşlerdi.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Yıllar boyunca yayımlanmış, Şeytan’ın Kutsal Kitap’a yönelik saldırısını belgeleyen birkaç kitap ve makale vardır; bu saldırı, İsa Mesih çarmıha gerildikten sonraki ilk birkaç yüzyılda başladı. Bu saldırı, sahte Kutsal Kitaplar üretmek amacıyla sahte el yazmalarının dolaşıma sokulduğu bir noktaya ulaştı. Şeytan, Tanrı’nın sözünü ayakta tutmak için ortaya çıkarılan Reformculara, hayattayken ve hatta o Reformcular öldükten sonra bile saldırdı.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Modern Yedinci Gün Adventist tarihçileri ve ilahiyatçılarının William Miller konusunu nasıl ele aldıklarını bir düşünün. Sanki kemiklerini kazıp çıkarıp Mississippi Nehri’ne atmışlar gibi.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> William Miller, Şeytan’ın krallığını rahatsız ediyordu ve baş düşman, mesajın etkisini yalnızca boşa çıkarmaya değil, bizzat elçiyi yok etmeye de çalıştı. Miller Baba, Kutsal Yazıların gerçeğini dinleyicilerinin yüreklerine pratik olarak uyguladıkça, kendini Hristiyan olarak tanıtanların ona karşı öfkesi alevlendi; tıpkı Yahudilerin Mesih’e ve havarilerine karşı öfkelerinin kabarması gibi. Kilise üyeleri daha aşağı tabakaları kışkırttı ve birkaç kez, düşmanlar toplantı yerinden ayrılacağı sırada canına kastetmek için komplo kurdu. Ama kalabalığın içinde kutsal melekler vardı ve bunlardan biri, insan suretinde, Rab’bin bu kulunun koluna girip onu öfkeli güruhtan güvenle uzaklaştırdı. Onun işi henüz bitmemişti ve Şeytan ile yardakçıları emellerine ulaşamadılar. Peygamberlik Ruhu, cilt 4, s. 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Adventizmdeki aynı iki kategorinin (ilahiyatçılar ve tarihçiler), Miller’ın kurallarının geçerliliğini nasıl küçümsediklerine ve örtbas ettiklerine bir bakın; Sister White ise, üç meleğin mesajlarını gerçekten ilan eden herkesin bu kuralları kullanacağını bize bildiriyor.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> Üçüncü meleğin mesajını ilan edenler, Kutsal Yazılar'ı Miller Baba'nın benimsediği plan uyarınca araştırıyorlar. Peygamberlikler ve Peygamberlik Kronolojisi Üzerine Görüşler adlı küçük kitapta, Miller Baba Kutsal Kitabın incelenmesi ve yorumlanması için aşağıdaki basit ama akıllıca ve önemli kuralları verir:

> “[Rules one through five quoted.]

> [Birden beşe kadar olan kurallar alıntılandı.]

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> "Yukarıda verilenler bu kuralların bir kısmıdır; Kutsal Kitap'ı incelerken belirtilen ilkelere dikkat etmek hepimiz için yerinde olacaktır." Review and Herald, 25 Kasım 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Tanrı’nın Sözünün gelişimi ve tesisine ilişkin peygamberlik tarihindeki üç hattı gözden geçirmeden, William Miller’ı—mesajını sunuşunda İlyas gibi, doğruların dirilişinde diriltileceği vaadinde Musa gibi ve çiftliğini bırakıp İlyas mesajına hizmet etmeye gönüllülüğünde Elisa gibi—bir haberci olarak destekleyen büyük bir tanıklığın anlamını kavramak imkânsızdır. Sister White, bu üç Kutsal Kitap kahramanının her birinin William Miller’ı temsil ettiğini belirtir; oysa modern Adventist ilahiyatçılar ve tarihçiler onu şimdi sanki sadece on sekizinci yüzyıldan “yoksul bir çiftlik çocuğu”ymuş gibi görmektedir.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

William Tyndale, peygamberlik tarihinin bu çizgisinde ortaya çıkan birçok reformcudan biriydi. Şöyle ifade edeyim: Görüştüğü papanın elçilerine karşı adeta bir “misyon bildirisi” olarak söylediği söz şuydu: “Sabanı süren oğlanın Kutsal Yazılar hakkında sizden daha çok şey bilmesini sağlayacağım.” William Miller, sabanı süren ve Tyndale'ın peygamberliğini yerine getiren o çiftçi çocuğuydu.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Bu giriş, şimdiye kadar sunduklarımızı desteklemek için kullanılabilecek tüm tarihsel arka plan bakımından büyük ölçüde sadeleştirilmiştir. Şimdi, Miller’ı bir işaret taşı ve haberci olarak yeniden ele alabilmek için Alfa ve Omega’nın bazı alametlerini inceleyeceğiz.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Daniel Kitabı, iki kitaptan oluşan bir kitabın başlangıcıdır. O kitabın sonu Vahiy Kitabı’dır. Her ne kadar iki ayrı kitap olsalar da, birlikte tek bir kitabı temsil ederler.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Yıllar önce, Yedinci Gün Adventist Kilisesi Genel Konferansı’nın Kutsal Kitap Araştırmaları Enstitüsü’nde çalışan, tanınmış bir Yedinci Gün Adventist ilahiyatçısıyla kamuya açık bir tartışma yürüttüm. İlahiyatçı, Daniel on birinci bölümün son altı ayetiyle ilgili anlayışımı ve ayrıca Daniel kitabındaki “günlük”e dair anlayışımı düzeltmeye çalışıyordu. Zaman içine yayılan etkileşimimiz, onun bir makale kaleme alması, benim buna yanıt vermem, sonra onun karşılık yazması ve tabii benim de düşüncelerimi yeniden iletmem şeklinde ilerledi; böyle sürüp gitti. Bu etkileşim sırasında, Genel Konferans’ta çalıştığı komitede Daniel kitabı konusunda uzman kabul edildiğini ve bir çalışma arkadaşının da Vahiy kitabı konusunda daimi uzman sayıldığını bana bildirdi. Görüşmelerimizde Vahiy kitabına dair noktaları ele almak istemiyor, bunları meslektaşına havale ediyordu. Tartışmayı yalnızca Daniel kitabıyla sınırlı tutmak istiyordu.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Kardeş White, Daniel ile Vahiy’in tek bir kitap olduğunu açıkça ifade eder. Bu düzeyde, bunlar iki kitaptan (Eski ve Yeni Antlaşma) oluşan tek bir kitap olan Kutsal Kitap’ı temsil eder. Kardeş White ayrıca, tek kitabın Eski Antlaşma olduğunu düşünen Yahudi cemaati hakkında yorum yapar; ayrıca yalnızca Yeni’yi anladıkları ya da yalnızca Yeni’yi anlamaya istekli oldukları için Eski’yi göz ardı edenler hakkında da yorumda bulunur. Onun ilhamla verilen tanıklığı şudur: Yalnızca Yeni’yi kabul edersen Eski’yi reddedersin; ve bunun tersi de geçerlidir. Bir ilahiyatçının Daniel’in uzmanı olduğunu, ama Vahiy’in uzmanı olmadığını iddia etmesi, yalnızca Eski Antlaşma’yı kabul eden Yahudi anlayışını tekrarlamaktır; ve bu dar görüşün Yahudileri nereye götürdüğünü biliyoruz. Konunun herhangi bir tarafını tutmak—Eski’yi kabul edip Yeni’yi etmemek ya da Yeni’yi kabul edip Eski’yi etmemek—bütün tanıklığı reddetmek demektir.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> Kurtarıcı, öğrencilerine bu şeyleri anlayıp anlamadıklarını sordu. Onlar da, “Evet, Rab,” diye yanıtladılar. O da onlara şöyle dedi: “Bunun için, Göklerin Egemenliği konusunda eğitilen her din bilgini, hazinesinden yeni ve eski şeyleri çıkaran ev sahibi bir adama benzer.” Bu benzetmede İsa, ondan aldıkları ışığı dünyaya vermekle görevli olanların sorumluluğunu öğrencilerine gösterdi. O dönemde mevcut olan tüm Kutsal Yazılar Eski Antlaşma’ydı; ama o yalnızca eskiler için yazılmadı; tüm çağlar ve bütün insanlar içindi. İsa, öğretisinin öğretmenlerinin, peygamberliklerde önceden bildirilen Mesih olarak kimliğini doğrulayan ve dünyaya yönelik görevinin niteliğini açığa çıkaran o ışığı bulmak için Eski Antlaşma’yı dikkatle araştırmalarını isterdi. Eski ve Yeni Antlaşma ayrılmazdır; çünkü ikisi de Mesih’in öğretileridir. Yalnızca Eski Antlaşma’yı kabul eden Yahudilerin öğretisi kurtuluşa götürmez; çünkü yaşamı ve hizmetiyle yasa ve peygamberlikleri yerine getiren Kurtarıcı’yı reddederler. Ve Eski Antlaşma’yı bir kenara atanların öğretisi de kurtuluşa götürmez; çünkü Mesih’e ilişkin doğrudan tanıklığı reddeder. Kuşkucular işe Eski Antlaşma’yı küçümsemekle başlar; sonra da yalnızca bir adımda Yeni Antlaşma’nın geçerliliğini inkâr ederler ve böylece ikisi de reddedilir.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> Yahudilerin, Şabat’ın bağlayıcı yasası da dahil olmak üzere emirlerin önemini Hristiyan dünyasına göstermede pek az etkisi vardır; çünkü hakikatin eski hazinelerini ortaya çıkarırken, İsa’nın bizzat öğrettiklerindeki yeni olanları bir kenara atarlar. Öte yandan, Hristiyanların, Yahudiler üzerinde etkili olup onları Mesih’in öğretilerini ilahi hikmetin dili olarak kabul etmeye ikna edememelerinin en güçlü nedeni, O’nun sözünün hazinelerini ortaya koyarken, Tanrı’nın Oğlu’nun Musa aracılığıyla verdiği önceki öğretiler olan Eski Ahit’in zenginliklerini küçümsemeleridir. Sina’da ilan edilen yasayı ve Aden bahçesinde tesis edilen dördüncü emrin Şabat gününü reddederler. Fakat Mesih’in öğretilerini izleyen müjde hizmetkârı, hem Eski hem de Yeni Ahit’i derinlemesine bilecek ki, onları halka, biri ötekine dayanan ve onu aydınlatan ayrılmaz bir bütün olarak, gerçek ışığında sunabilsin. Böylece, İsa’nın öğrencilerini eğittiği gibi, onlar da hazinelerinden ‘yeni ve eski şeyler’ çıkaracaklardır. Peygamberlik Ruhu, cilt 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Önceki öğüdün Laodikyalı Adventistler için başka bir uygulaması daha vardır. Kutsal Kitap’ın tamamına—hem Eski hem de Yeni Antlaşma’ya—inandığını ileri sürüp Peygamberlik Ruhu’nu reddetmek, yalnızca tek bir tanıklığı kabul etme hatasıyla tamamen aynıdır. Gerçeği doğrulamak için iki tanık gereklidir; dolayısıyla tek bir tanıkla gerçeği doğrulamak imkânsızdır. Ve bunu yapmaya kalkışanlar her iki tanığı da reddetmiş olur; imanlarını ‘yarı gerçekler’ diye anılan şeylere dayandırırlar.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Şimdi, Temmuz 2023'ten bu yana yayımlanan makalelerin ilklerinden birinde yer alan bir soruyu tekrar edeceğim. Soru şu: "1863'ten bu yana Adventizmden hangi yeni ışık çıktı?" Cevap basitçe: "Hiçbiri."

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "Daniel ve Vahiy kitapları birdir. Biri peygamberliktir, diğeri vahiydir; biri mühürlenmiş bir kitap, diğeri açılmış bir kitaptır. Yuhanna, gök gürlemelerinin söyledikleri sırları işitti, fakat onları yazmaması buyuruldu." Yedinci Gün Adventist Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Alfa ve Omega bu nedenle Daniel’in ilk, Vahiy’in de son olduğunu gösterir. Daniel başlangıcı, Vahiy ise Adventizmin sonunu temsil eder.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> "Vahiy mühürlü bir kitaptır, ama aynı zamanda açık bir kitaptır. Bu dünyanın tarihinin son günlerinde meydana gelecek olağanüstü olayları kaydeder. Bu kitabın öğretileri kesindir; mistik ve anlaşılmaz değildir. İçinde, Daniel'de olduğu gibi aynı peygamberlik çizgisi ele alınır. Tanrı bazı peygamberlik sözlerini tekrarlamıştır; böylece onlara önem verilmesi gerektiğini göstermiştir. Rab büyük önem taşımayan şeyleri tekrar etmez." Manuscript Releases, cilt 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Adventizmin başlangıcında, Adventizmin ana direğini oluşturan ve 1798'de mührü açılan ayetlerde İsa kendisini "Palmoni", Harika Sayıcı olarak tanıttı. Adventizmin sonunda, İsa kendisini "Alfa ve Omega", harika bir dil ustası-Tanrı'nın Sözü olarak tanıtır. Bu nedenle, Adventizmin başlangıcı ve birinci meleğin mesajı "zamana bağlanmıştı." Adventizmin sonunda ise, üçüncü meleğin mesajı O'nun Sözü'ne bağlanacaktır.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Adventizmin başlangıcı ve sonu, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığının tarihi sırasında gerçekleşir; dolayısıyla Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcı ve sonu sırasında gerçekleşirler. Amerika Birleşik Devletleri’nin peygamberlik tarihi, Cumhuriyetçilik ve Protestanlığın iki boynuzunun tarihidir. O tarihin sonunda bu iki boynuz kuzudan ejderhaya dönüşmüş olacaktır. Cumhuriyetçilik demokrasiye dönüşecek ve Protestanlık da yozlaşmış Protestanlığa dönüşecektir. Amerika Birleşik Devletleri için tanınan mühletin kadehi, şu anda olduğu gibi, sonuna yaklaşmaya başladığında, yozlaşmış Cumhuriyetçilik ile yozlaşmış Protestanlığın iki boynuzu canavarın suretini oluşturacak; böylece kilise ile devleti, ejderha gibi konuşan tek bir boynuzda birleştirecektir. Fakat Tanrı tanıksız kalmayacaktır; çünkü Amerika Birleşik Devletleri’ni sona erdirme sürecinde, hem Amerika Birleşik Devletleri’ndeki canavarın suretine hem de ardından bütün dünyayı karşısına alan canavarın suretine karşı protesto etsin diye Protestanlığın gerçek boynuzunu yükseltecektir. Amerika Birleşik Devletleri’nin sonunda Protestan boynuzunun yükseltilmesi, Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcında Protestan boynuzunun yükseltildiğiyle aynı tarihsel çerçevede gerçekleşecektir. Bir zamanların antlaşma halkı bir kenara bırakılacak ve yeni bir halk yeni antlaşma halkı olacaktır. Güneşin altında yeni bir şey yoktur.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Millerit tarihindeki anlaşılıp sunulan zaman kehanetlerini Alfa ve Omega’yı değerlendirmek için kullandığımızda, onların bir ve aynı olduğunu görürüz. Her bir zaman kehaneti, kehanetin ilan edildiği bir tarihsel dönemle başlar ve bu tarihsel dönem, kehanetin yerine getirildiği tarihsel dönemi her zaman örnekler.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

İki bin üç yüz yıllık peygamberliğin tarihi, MÖ 457’deki üçüncü fermanla başladı ve 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin mesajıyla sona erdi. Üçüncü ferman gelmeden önceki süreçte, mabedin ve Yeruşalim’in inşası tamamlandı. Benzer şekilde, üçüncü meleğin gelişine kadar uzanan süreçte, Millerit mabedinin temel gerçekleri tesis edildi.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

1798'de, MÖ 723'te kuzeydeki on kabilenin dağıtılmasıyla başlayan iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberlik gerçekleşti. Bu peygamberlik, putperest Roma'nın gerçek tapınağı ve gerçek Kudüs'ü çiğnemesini işaret eden bin iki yüz altmış yıllık iki dönemi belirledi; bunu, papalık Roma'sının ruhsal kenti ve tapınağı çiğnemesiyle geçen bin iki yüz altmış yıl izledi. Peygamberlik, kuzey krallığının yıkılması ve krallığın halkının dağıtılmasıyla başladı. Peygamberliğin tam ortası olan 538 yılı, Kutsal Kitap peygamberliğinin dördüncü krallığı olan putperest Roma'nın Tanrı'nın halkını çiğnemesinin sonunu işaret eder ve Tanrı'nın kilisesinin Karanlık Çağlar'ın çölüne dağılmasına yol açar. Bu zaman peygamberliğinin 1798'de sona ermesi, Kutsal Kitap peygamberliğindeki beşinci krallığın sonunu işaret eder. Kuzeydeki on kabilenin ve çöle kaçan Hristiyan kilisesinin dağılması, Protestanlığın boynuzu olmaya yazgılı olanların toplanmasını temsil eder. Yol işaretleri çoğu zaman zıtlıklarla temsil edilir ve bir dağılma, tıpkı İlyas'ın Vaftizci Yahya'yı temsil etmesi gibi, bir toplanmayı temsil edebilir. Aynı peygamberî karşılaşmada İlyas ölmez, ama Vaftizci Yahya ölür.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

MÖ 677 yılında, Kutsal Yazılar’da “şanlı diyar” olarak da tanımlanan güneydeki Yahuda oymağı, iki bin beş yüz yirmi yıl boyunca dağıtıldı; bu dönem 22 Ekim 1844’te sona erdi. O peygamberlik sözü, Daniel’in 8:13-14’te “ordu” olarak tanımladığı Tanrı’nın halkının ayaklar altına alınmasını belirtiyordu.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra bir kutsalın konuştuğunu duydum; konuşan o kutsala başka bir kutsal şöyle dedi: “Günlük sunu ve yıkıma yol açan isyanla ilgili görüm ne zamana kadar sürecek; hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmesine kadar mı?” O da bana dedi ki: “İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacak.” Daniel 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

İki bin üç yüz yıllık kehanet, MÖ 677’de başlayan iki bin beş yüz yirmi yıllık kehanetle aynı zamanda sona ermiş olup, Daniel 8:13-14’te belirtildiği üzere kutsal yerin çiğnenmesine işaret ediyordu. MÖ 677’de Yahuda’nın dağıtılmasıyla ilgili kehanetten önce Nebukadnezar’ın üç saldırısı gerçekleşmişti ve bu kehanet 22 Ekim 1844’te üçüncü mesajın gelişiyle sona erdi.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

İki 2520 yıllık peygamberlik, sırasıyla 1798 ve 1844’te sona ererek Millerci tapınağın temelinin inşa edildiği kırk altı yılı işaret eder. Musa, tapınağın nasıl inşa edileceğine dair talimatları kırk altı gün boyunca aldı; İsa’nın zamanında Herod’un tapınağı yenilemesi kırk altı yıl sürdü ve bu, İsa’nın vaftiz edildiği yıl sona erdi. Vaftizden sonra kırk günlüğüne çöle gitti ve döndüğünde tapınağı ilk kez temizledi; kılı kırk yaran Yahudiler de bunu hangi yetkiyle yaptığını bilmek istediler.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> Yahudilerin Fısıh Bayramı yaklaşmıştı ve İsa Yeruşalim’e gitti. Tapınakta sığır, koyun ve güvercin satanları ve para bozanların oturduğunu buldu. Küçük iplerden bir kamçı yaparak hepsini, koyunlarla sığırları da, tapınaktan dışarı sürdü; para bozanların paralarını döktü ve masalarını devirdi. Güvercin satanlara da, “Bunları buradan götürün; Babamın evini bir ticaret evi yapmayın” dedi. Öğrencileri, “Evin için duyduğum gayret beni yiyip bitirdi” diye yazılmış olduğunu hatırladılar. Bunun üzerine Yahudiler ona, “Bu işleri yaptığını gördüğümüze göre, bize hangi belirtiyi gösteriyorsun?” dediler. İsa onlara şöyle karşılık verdi: “Bu tapınağı yıkın, ben de onu üç günde yeniden ayağa kaldıracağım.” Yahudiler, “Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı; sen onu üç günde mi ayağa kaldıracaksın?” dediler. Oysa O, kendi bedeninin tapınağından söz ediyordu. Bu yüzden O ölümden dirildikten sonra, öğrencileri O’nun onlara bunu söylemiş olduğunu hatırladılar; Kutsal Yazı’ya ve İsa’nın söylediği söze inandılar. Yuhanna 2:13-22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Millerci mabet, 1798’de ilk iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberliğin sona ermesinden itibaren kırk altı yıl içinde inşa edildi ve kırk altı yıl sonra, 1844’te ikinci iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberliğin gerçekleşmesiyle sona erdi. Bu kırk altı yıl, birinci meleğin gelişiyle başladı ve üçüncü meleğin gelişiyle sona erdi; çünkü Mesih, mabedinin üç günde ayağa kaldırılacağını söylemişti. Eğer bu gerçekleri görmek istemiyorsanız, bu, isteksiz ve dönüşmemiş bir yürekte bulunabilecek sorunların ötesinde iki temel sorundan kaynaklanır. Birinci sorun, peygamberlik sözüne tarihin tekerrür ettiği perspektifinden yaklaşmak istemeyişinizdir. Siz bir tarihselci değilsiniz. Diğer sorun ise, Tanrı’nın Sözü içinde, Tanrı’nın Sözü tarafından kaydedilmiş sembolik sözleri uygulayamamaktır. Bu peygamberliklerin tümünün başlangıçları sonu işaret eder ve her zaman yalnızca tekerrür eden tarihlerden çok daha fazlasını ortaya koyar.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Kutsal Kitap, Kutsal Ruh’un tapınağı olduğumuzu ve beden tapınağının kırk altı kromozomdan oluştuğunu söyler. Bu kırk altı kromozomu inceleyen bilim insanları, yirmi üç erkek kromozomu ile yirmi üç dişi kromozomun haç biçimindeki bir proteinin etrafına sarıldığını bize bildiriyorlar.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Daniel 12'de birbiriyle bağlantılı üç zamanla ilgili peygamberlik vardır; birincisi, Levililer 26'daki "yedi zaman"ı temsil eden kutsal halkın gücünün dağıtılmasına atıfta bulunur. Kutsal halkın gücünün dağıtılması iki bin beş yüz yirmi yıl sürmüştür; ancak Daniel 12'de bunun yalnızca o dönemin son yarısına atıfta bulunulur. Bu, Daniel'in bu beyanla neyin kastedildiğini anlamadığını gösterir.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> Ve keten giysiler giymiş, ırmağın suları üzerinde duran adamı işittim; sağ elini ve sol elini göğe kaldırdı ve sonsuza dek yaşayana ant içerek, bunun bir vakit, vakitler ve yarım vakit süreceğini ve kutsal halkın gücünü dağıtmayı tamamladığında bütün bu şeylerin sona ereceğini söyledi. Ben işittim, ama anlamadım; bunun üzerine dedim: Ey efendim, bu şeylerin sonu ne olacak? Daniel 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Daniel 12, zamanın sonu olan 1798’de mührü açılan mesajı tasvir eder. Bu pasajda Daniel, o tarihteki hikmet sahiplerinin başlıca sembolü olan William Miller’ı temsil eder. Miller önce Levililer 26’daki 2520 yıllık kehanete yönlendirildi; 7 ve 8. ayetlerde ise, 2520 yıllık dağılma döneminin, Tanrı’nın halkını dağıtması olarak kesin biçimde tanımlandığı gerçeğini kabul etmek zorunda olan hikmet sahiplerini temsil eder.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> Ve bütün bunlara rağmen yine de bana kulak vermezseniz, günahlarınız için sizi yedi kat daha cezalandıracağım. Kudretinizin kibrini kıracağım; göğünüzü demir gibi, toprağınızı tunç gibi yapacağım. Levililer 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Eski İsrail’in “gururu”, kral olarak Tanrı’yı reddedip bir insan kral seçmelerine izin verildiği zamandı. Gururları, düşüşü engelleyen (Özdeyişler 16:18), çevrelerindeki bütün putperest krallıklar gibi olma arzularıydı. Önce kuzey krallığının, sonra güney krallığının ortadan kaldırılması, sırasıyla MÖ 723’te ve 677’de gücün (kralın) dağıtılmasıydı.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Miller, Daniel kitabının on ikinci bölümünün önceki ayetlerinde mühürleri açılmış bilginin artışını anlayan bilgeleri temsil ediyordu; Daniel ise yedinci ve sekizinci ayetlerde, Tanrı'nın halkının dağılmasının iki bin beş yüz yirmi yılı ile bin iki yüz altmış yıl arasındaki bağı anlamadığı şeklinde tasvir edilir. Daniel, Adventizmin sonunda Tanrı'nın halkını temsil eder; Miller ise Adventizmin başlangıcında onları temsil eder. Adventizmin sonunda aynı ikilem vardır; zira Adventizm 'yedi zaman' konusundaki Miller anlayışını rafa kaldırdığı için, bin iki yüz altmış yılı yalnızca Karanlık Çağlar olarak tanımlamak zorunda kaldı. Adventizmin sonundaki bilgelerin, Daniel ve Miller'ın gösterdiği gibi, çözmesi gereken benzer bir sorunu vardı. Neden yedi zaman yerine üç buçuk zamanı göstermek için Levililer kitabının yirmi altıncı bölümünün terminolojisi kullanılıyor?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Miller bu ikilemi hiçbir zaman tam olarak çözüme kavuşturmadı; ancak 1856’da son “yeni peygamberlik ışığı”, hiç tamamlanmayan altı makaleden oluşan bir dizide sunuldu ve bu dizi, “yedi vakti”, Tanrı’nın fiziksel İsrail’ini çiğneyen putperest Roma’nın üç buçuk yılı ile onu izleyen, ruhsal İsrail’i çiğneyen Papalık Roma’nın üç buçuk yılı olarak tanımlıyordu. Yedi yıl sonra Adventizm, “yedi vakit”e dair ışığın tamamını külliyen reddetti ve böylece, Daniel on birinci bölüm kırkıncı ayette anlatıldığı üzere, eski Sovyetler Birliği’ni temsil eden ülkelerin Papalık ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından süpürülüp götürüldüğü 1989’da, sonun zamanındaki bilge kişiler için ikilemi hazırlamış oldu.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Miller’e verilen ilk ışık 1863’te reddedildi ve konuyla ilgili son ışık Hiram Edson tarafından o altı makalede verildi. O makalelerin yayını durduruldu ve yedi yıl (yedi zaman) sonra, birkaç yıl önce doğru bir şekilde Babil’in kızları olarak tanımlanmış olan putperest kiliseleri taklit etmek amacıyla modern İsrail’in gücü bir kenara bırakıldı. Levililer 26’nın yedi zamanı, peygamberlik doktrini olarak sürçme taşı haline geldi ve Saul’un kral olarak üzerlerinde hükmetmesini istemeleriyle temsil edilen eski İsrail’in gururu tekrarlandı. İsa, sonu başlangıçla birlikte temsil eder.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Daniel kitabı, her ikisi de 508’de “daimî”nin kaldırılmasıyla başlayan, biri bin iki yüz doksan yıllık diğeri bin üç yüz otuz beş yıllık iki peygamberlik süresini de ortaya koyar. “Daimî”nin kaldırılması, 538’de papalık gücünün yükselişine karşı putperest Roma’nın direnişinin ortadan kaldırılmasını temsil eder. 538’de papalık gücü yeryüzünün tahtına yerleştirilmeden önce otuz yıllık bir geçiş dönemi vardı; ardından kalan bin iki yüz altmış yıl 1798’de sona erdi. Bir krallıktan diğerine geçişin bu otuz yılı, 1798’de Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın yeryüzünün tahtına yerleştirilmesine yol açan papalık yönetiminin son yıllarını işaret eder. Bin iki yüz doksan yıllık peygamberlik süresinin başlangıcı, Kutsal Kitap peygamberliğindeki bir krallıktan bir sonraki krallığa bir geçişi işaret ettiği gibi, bu peygamberliğin sonu da aynı şekilde bir geçişi işaret eder.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

508'de "günlük"ün kaldırılmasıyla başlayan bin üç yüz otuz beş yıllık kehanet 1843'te sona erer.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> Ve günlük kurbanın kaldırıldığı ve ıssız bırakan iğrençliğin kurulduğu zamandan itibaren, bin iki yüz doksan gün olacaktır. Bekleyip de bin üç yüz otuz beş güne ulaşana ne mutlu. Daniel 12:11-12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Bin üç yüz otuz beş yıllık kehanet 1843’te sona erdi ve Daniel, o kehanetin gerçekleşmesini “bekleyenlerin” kutsanacağını söyler. Kardeş White bunu şöyle ifade eder.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> 1843'te ve 1844'te görülenleri görmüş olan gözler ne mutludur.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> "Mesaj verildi. Ve mesajın tekrarlanmasında hiçbir gecikme olmamalıdır, çünkü zamanın belirtileri gerçekleşiyor; kapanış işi tamamlanmalıdır. Kısa bir zamanda büyük bir iş yapılacaktır. Yakında, Tanrı’nın takdiriyle, büyüyerek güçlü bir haykırışa dönüşecek bir mesaj verilecek. O zaman Daniel, tanıklığını vermek için kendi yerinde duracak." Manuscript Releases, cilt 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Bu nedenle, bin üç yüz otuz beş yıllık kehanetin başlangıcı, putperestlik dininden papalığa dayalı dine bir geçişi belirler; böylece Protestanlıktan Millerci Protestanlığa bir geçişi de işaret eder.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Adventizmin temel hakikatlerini reddeden Adventistler, Milleritlerin ortaya koyduğu zamanla ilgili bütün peygamberlikleri, Daniel 8:14’te sözü edilen iki bin üç yüz yıllık süreyi bile reddederler. Bu gerçeği pekâlâ inkâr edebilirler, ama bunun doğru olduğu mantıken gösterilebilir. Ancak benim şu anki maksadım farklı; bu makaleyi sonuca bağlamaya çalışırken şimdilik bunu bir kenara bırakacağım.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

MÖ 677'de Yahuda'nın "görkemli diyarı"nın dağıtılması, Daniel 8:13, 14'teki "ordu"nun ayaklar altına alınmasını temsil eder ve modern görkemli diyar olan Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluşuna işaret eder. Aynı ayetlerdeki iki bin üç yüz yıllık dönem MÖ 457'de başladı ve "kutsal yer"in ayaklar altına alınmasını temsil eder.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra bir kutsalın konuştuğunu duydum; konuşan o kutsala başka bir kutsal şöyle dedi: “Günlük sunu ve yıkıma yol açan isyanla ilgili görüm ne zamana kadar sürecek; hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmesine kadar mı?” O da bana dedi ki: “İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacak.” Daniel 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

MÖ 677 ve MÖ 457, Tanrı’nın halkı ile Tanrı’nın mabedi arasındaki ilişkiyle bağlantılı tarihlerdir. Tanrı, 22 Ekim 1844’te hem cemaati hem de mabedi aynı anda yeniden bir araya getirdi. MÖ 677 ile MÖ 457 arasındaki iki yüz yirmi yıl, Tanrı’nın ışığın artışını temsil eden bir yol işareti koyduğu bir dönemi simgeler. 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin ışığı geldi, mabedin ışığı parlamaya başladı ve ışığı ilan edecek bir cemaat oradaydı.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Şeytan ile Mesih’in giriştiği üç yönlü mücadeleyi tanımlayan peygamberlik çizgisinde, 1611 tarihli King James Kutsal Kitabı yayımlandı. Bundan tam iki yüz yirmi yıl sonra, 1831’de, William Miller mesajını ilk kez yayımladı:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> "Dokuz yıl boyunca William Miller, mesajını kiliselere duyurması gerektiğine ikna olmuştu; ancak, yakında gelecek bir Kurtarıcı'nın müjdesini tanınmış bir otoritenin ilan edeceğini umarak bekledi. Bu şekilde bekleyerek, mesajın doğruluğunu kanıtlamış oldu; yaşıyor diye anılıyorlardı, ama hızla ölmekteydiler. 1831'de Miller peygamberlikler üzerine ilk konuşmasını yaptı." Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Tanrı, Kutsal Kitap’ın hazırlanmasında kullanılan kutsal ve doğru özgün metinleri korudu. Ardından 1611’de Kendi Kutsal Kitabı’nı ortaya koydu. Daha sonra, Kutsal Kitap içinde yer alan, ondan türetilen ve onun içinde belirlenen kuralları kullanarak birinci meleğin mesajını ortaya koyacak bir haberci yetiştirdi. 1831’de, Miller’ın mesajı, Mesih’in tarihinde mesajın Vaftizci Yahya tarafından resmileştirildiği gibi ve her reform hareketinde olduğu gibi resmileştirildi. Yargının açılışını ilan eden birinci meleğin mesajı olan Miller’ın mesajı, iki yüz yirmi yıllık peygamberlik zaman diliminin uygulanmasıyla doğrudan desteklenmektedir. Bu, Kutsal Kitap peygamberliğinde altıncı krallık olan Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcındaki uyarı mesajıydı.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996'da Future for America hizmeti faaliyete başladı ve 1989'da mühürü açılmış olan üçüncü meleğin mesajı, papalığın ölümcül yarasının iyileşmesini ve yakında gelecek Pazar yasasını tanımlayan mesaj, The Time of the End başlıklı bir dergide yayımlandı. Adventizmin sonundaki mesaj, başlangıçtaki mesajın resmileştirildiği gibi resmileştirilmişti. Başlangıçta mesaj zamana bağlanmıştı ve Tanrı'nın Sözü'nde yer alan hakikatlerin daha ileri bir gelişimini temsil ediyordu. 1996'da, Amerika Birleşik Devletleri'nin 1776'daki kuruluşundan iki yüz yirmi yıl sonra, Adventizmin sonundaki mesaj resmileştirildi ve üç meleğin mesajlarının daha ileri bir gelişimini temsil etti.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Kutsal Kitap kehanetindeki altıncı krallığın tarihinde Cumhuriyetçi boynuz ile Protestan boynuzun paralel tarihini ele alırken, Protestan boynuzunun kim olduğu ve kim olmadığının anlaşılması gerekir.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Tanrı'nın onayını almak için gayret et; utanacak bir durumu olmayan, gerçeğin sözünü doğru kullanan bir işçi ol. Ama kutsala saygısız ve boş gevezeliklerden kaçın; çünkü bunlar daha çok tanrısızlığa yol açar. 2. Timoteos 2:15, 16.

Back to Articles