Article

# The Book of Daniel - Number Three

Daniel Kitabı - Üç Numara

Double Visions

Çift Görme

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Şu anda Daniel Kitabı'nda Levililer yirmi altıncı bölümdeki "yedi kez" konusunu ele alıyoruz. Gözlerini kapatmayı seçenler için gizlidir, ama görmek isteyenler için oradadır. Daniel Kitabı'nın sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinden başlayacağız.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Sonra bir kutsal varlığın konuştuğunu işittim; konuşan o belirli kutsal varlığa başka bir kutsal varlık şöyle dedi: “Sürekli sunu ve yıkıma yol açan isyanla ilgili görüm—hem Kutsal Yer’in hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmek üzere verilmesi—ne zamana kadar sürecek?” Daniel 8:13.

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

Ayet "sonra" sözcüğüyle başlar ve Daniel’in hemen önceki on ayette görmüş olduğu peygamberlik tarihine ilişkin görümden bir ayrım ortaya koyar. Bölümün birinci ve ikinci ayetleri, Daniel’in görümü aldığı yılı ve onu Ulai Nehri kıyısında aldığını belirtir. Üçüncü ayetten on ikinci ayete kadar, peygamberlik tarihine ilişkin görümü "görür". "Sonra" bir soru ve bir cevaptan oluşan göksel bir diyaloğu "duyar". On beşinci ayette, az önce "gördüğü" peygamberlik tarihine ilişkin görümün neyi temsil ettiğini araştırmaya başlar. Üçüncü ayetten on ikinci ayete kadar Daniel’in "gördüğü" görüm ile "duyduğu" göksel diyalog arasındaki ayrımı fark etmek esastır; çünkü bunlar iki farklı görümdür.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> Ama sizin gözleriniz ne mutlu ki görüyor; kulaklarınız ne mutlu ki işitiyor. Matta 13:16.

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

On üçüncü ayetteki soru, "Görüm ne kadar sürecek?"tir ve "görüm" olarak çevrilen sözcük, on altıncı ayette "görüm" olarak çevrilen sözcükten farklı bir İbranice sözcüktür.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> Ve Ulai Irmağı'nın iki yakası arasından gelen bir adamın sesini işittim; seslendi ve şöyle dedi: “Cebrail, bu adama görümü açıkla.” Daniel 8:16.

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

İki farklı İbranice kelimeyi İngilizcedeki "vision" sözcüğüne çevirerek, Levililer 26’daki "yedi kez" "göz önünde saklı" hale geldi. Yalnızca yüzeyi kabaca taramakla yetinen Kutsal Kitap öğrencileri bu iki farklı İbranice kelimeyi aynı kelime olarak kabul eder, ancak bunu kendi tehlikeleri pahasına yaparlar.

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> Yüzeyde şöyle bir gezinmek pek yarar sağlamaz. Onu kavrayabilmek için düşünceli bir araştırma ve ciddi, zahmetli bir çalışma gerekir. Tanrı Sözünde, yüzeyin altında gizlenmiş değerli cevher damarlarına benzeyen gerçekler vardır. Altın ve gümüş için nasıl kazılıyorsa, bunlar için kazıldığında da gizli hazineler keşfedilir. Gerçeğin kanıtının bizzat Kutsal Yazıların içinde olduğundan emin olun. Bir ayet, diğer ayetlerin kilidini açan anahtardır. Zengin ve gizli anlam, Tanrı’nın Kutsal Ruhu tarafından açığa çıkarılarak Sözü anlayışımıza açık kılar: 'Sözlerinin açıklanması ışık saçar; saf olana anlayış verir.' Hristiyan Eğitiminin Temelleri, 390.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

Bize, Tanrı’nın Sözü’nde “her gerçeğin bir önemi vardır” denir ve eğer sekizinci bölümde “görüm” olarak çevrilen iki farklı İbranice sözcük bulunduğu gerçeğini görmezden gelmeyi seçersek, kendi üzerimize Laodikya körlüğünü getirmekten biz sorumlu oluruz. Eski atasözü şöyledir: “Görmek istemeyenden daha kör kimse yoktur.”

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> Kutsal Kitap, insanların bu yaşam için ya da gelecek yaşam için hazırlanabilmeleri için anlamaları gereken bütün ilkeleri içerir. Ve bu ilkeleri herkes anlayabilir. Öğretisini takdir edecek bir ruha sahip olan hiç kimse, Kutsal Kitap’tan tek bir kısmını bile ondan yararlı bir düşünce kazanmadan okuyamaz. Ama Kutsal Kitap’ın en değerli öğretisi, ara sıra ya da kopuk bir çalışmayla elde edilemez. Onun büyük gerçekler sistemi, aceleci ya da dikkatsiz okurun fark edebileceği biçimde sunulmamıştır. Hazinelerinin çoğu çok daha derinlerdedir ve yalnızca titiz araştırma ve kesintisiz çabayla elde edilebilir. Büyük bütünü oluşturan gerçekler araştırılıp toplanmalıdır, ‘biraz burada, biraz da orada.’ Yeşaya 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> Böylece araştırılıp bir araya getirildiklerinde, birbirlerine kusursuzca uydukları görülecektir. Her Müjde, diğerlerinin tamamlayıcısıdır; her peygamberlik sözü bir başkasının açıklamasıdır; her gerçek, bir başka gerçeğin açılımıdır. Yahudi din düzeninin örnekleri Müjde ile açıklığa kavuşur. Tanrı sözünde her ilkenin bir yeri, her olgunun bir önemi vardır. Ve yapı, tasarımında da uygulanışında da bütünüyle yazarına tanıklık eder. Böyle bir yapıyı, Sonsuz Olan’ın zihninden başka hiçbir zihin tasarlayamaz ya da biçimlendiremezdi. Eğitim, 123.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

“Görüm” sözcüğü Daniel kitabının sekizinci bölümünde on kez geçer, ancak bu on kullanım iki farklı İbranice sözcükten oluşur ve bu sözcüklerin anlamları aynı değildir. Eğer aynı anlama gelselerdi, Daniel bu on kullanımın her birinde yalnızca o sözcüklerden birini kullanırdı. Daniel iki sözcük kullandı; çünkü bu iki sözcüğün her birinin kendine özgü bir anlamı vardır: biri Daniel’in “gördüğü” bir görümü, diğeri ise “işittiği” bir görümü ifade eder. On üçüncü ayette “görüm” olarak çevrilen sözcük châzôn’dur ve “bir görünüm”, ya da “bir görüm”, “bir rüya” veya “bir kehanet” anlamına gelir. Tanımı ve Daniel’in kullanım biçimine dayanarak ben buna “peygamberlik tarihi görümü” diyorum.

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

Daniel kitabının sekizinci bölümünün birinci ayetinde Daniel, "bana bir görüm göründü" der; ikinci ayette ise iki kez "görümde gördüm" dediğini ifade eder. Sonra on üçüncü ayette, "görüm ne kadar sürecek" sorusu ortaya atılır. Bunların hepsi İbranice "châzôn" kelimesidir. Ardından on beşinci ayette, Daniel'in aynı kelimeyi kullandığı belki de en önemli yere geliriz; çünkü şöyle der: "ben"..."görümü görüp anlamını aradığımda". Daniel châzôn görümünü gördükten sonra, bunun ne anlama geldiğini anlamak istedi. Bu, Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman"ın bu bölümde gizlenmesi üzerinde büyük etkisi olan bir gerçektir.

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

O, on yedinci ve yirmi altıncı ayetlerde de châzôn sözcüğünü kullanır. Daniel kitabının sekizinci bölümünde "görüm" sözcüğü on kez geçer ve bu kullanımların yedisini châzôn sözcüğü oluşturur. Daniel, "görüm" olarak çevrilen diğer İbranice sözcüğü dört kez kullanır. Diğer İbranice sözcük mar'eh'tir ve "görünüş" anlamına gelir.

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

Daniel kitabının sekizinci bölümünde châzôn yedi kez, mar'eh ise dört kez geçer ve birlikte, İngilizce “vision” kelimesinin Daniel’in sekizinci bölümünde on kez geçmesini temsil ederler. Yedi artı dört on birdir; çünkü Daniel’in mar'eh kelimesini kullandığı yerlerden birinde, kelime tanımına tam uygun biçimde çevrilmiştir; zira on beşinci ayette, Daniel peygamberlik tarihine ilişkin châzôn görümünün “anlamını aradığında”, onun “önünde duran” biri “bir adamın görünüşü gibiydi”. “Görünüş” kelimesi mar'eh’tir. Bu nedenle, Daniel sekizinci bölümde mar'eh’i dört kez kullanır ve bunlardan biri birincil tanımı olan “görünüş”le uyumlu olarak çevrilmiş, diğer üçü ise “vision” olarak çevrilmiştir.

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

Kral James İncilini çeviren erkeklere yönelik herhangi bir eleştiri ima etmiyorum. Ancak şu da not edilmelidir ki, on üçüncü ayette Kral James İncilindeki tek eklenmiş kelime (sacrifice) bulunur; ilham açıkça “metne ait değildir” der. İlham ayrıca, eklenen kelimenin “insan bilgeliğiyle eklenmiş olduğunu” bildirir. Aynı bölümde, iki farklı İbranice sözcük aynı İngilizce sözcük olarak çevrilmiştir. Bu iki sözcük arasındaki ayrımı ayırt etmenin neden zorunlu olduğu son derece önemlidir.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Ben, ben Daniel, görümü gördüğümde ve anlamını araştırdığımda, işte, karşımda bir adam görünümünde biri duruyordu. Ulai ırmağının kıyıları arasından bir adamın sesini duydum; şöyle seslendi: “Cebrail, bu adama görümü açıkla.” Daniel 8:15, 16.

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

Daniel, az önce "gördüğü" "châzôn görümünün" "anlamını aradığında", Mesih Cebrail’e, Daniel’in az önce "işittiği" "mar’eh görümünü" anlamasını "sağlamasını" bildirir. Daniel peygamberlik tarihine dair görümü anlamak istiyordu; ancak on üçüncü ayette (konuşan o belirli aziz) Palmoni olarak tanımlanan Mesih, Cebrail’e Daniel’in "châzôn görümünü" değil, "mar’eh görümünü" anlamasını sağlamasını emretti. On beşinci ve on altıncı ayetlerde Cebrail için belirtilen amaç, Daniel’in "mar’eh görümünü" anlamasını sağlamasıdır; bu, "görüm" diye çevrilen ve "görünüş" anlamına gelen kelimedir, Daniel’in anlamak istediği peygamberlik tarihinin görümü değildir. Cebrail’in görev tanımı fark edilmeden, Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman" apaçık ortada olduğu hâlde gizli kalır.

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

Yirmi altıncı ayette, "görüm" diye çevrilen iki İbranice sözcüğün her ikisi de yer alır ve bu ayet, Daniel’in "yedi vakit" hakkındaki tanıklığının gerçeğini ortaya çıkarmanın başlıca anahtarlarından biri hâline gelir.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> Akşamla sabah hakkında anlatılan görüm gerçektir; bu yüzden bu görümü mühürle, çünkü çok sonraki günler içindir. Daniel 8:26.

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

Yirmi altıncı ayette, “akşam ve sabahların” görümü mar'eh görümüdür; “görünüş” anlamına gelir. Ancak “mühürlenecek” olan görüm, peygamberlik tarihine ait châzôn görümüdür. “Akşam ve sabahlar” ifadesi, iki görüm arasındaki farkı ortaya koyup tanımlayan şeydir. Bunu, Kutsal Kitap’ın ortaya çıkışındaki insan unsuruna dair başka bir örnekle yapar. İnsan unsuru, hem Kutsal Kitap’ın sözlerini kaydeden peygamberlerden hem de onu çevirenlerden oluşuyordu. Kutsal Kitap, Mesih’te olduğu gibi, tanrısallık ve insanlığın bir birleşimini temsil eder. Bu insanlık, tarih boyunca, günah işledikten sonraki Âdem’den Kutsal Kitap’ı kaydeden ve çevirenlere kadar sürüp geldi. Mesih de Kutsal Kitap da Tanrı’nın Sözüdür ve Tanrı’nın Sözü saftır; çünkü bu birleşimdeki tanrısallık, bedende var olan her türlü sınırlamayı daima aşmış ve üstün gelmiştir.

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> İsa Mesih’in kulu Pavlus: elçi olmaya çağrılmış, Tanrı’nın Müjdesi için ayrılmıştır; (bunu Tanrı Kutsal Yazılar’da peygamberleri aracılığıyla önceden vaat etmişti.) Bu Müjde, Oğlu Rabbimiz İsa Mesih’le ilgilidir; O, bedene göre Davut’un soyundan doğmuştur. Romalılar 1:1-3.

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

"Akşam ve sabah" ifadesi Tanrı’nın Sözünde tekrar tekrar bulunur ve her zaman "akşam ve sabah" olarak çevrilir; yirmi altıncı ayette olduğu gibi ve Yaratılış’taki yaratılış öyküsünde de sık sık "ve akşam oldu, sabah oldu..." diye belirtildiği gibi. Aslında — ve her gerçeğin bir etkisi vardır (ve bu gerçeği anlamak esastır) — Kutsal Kitap’ta "akşam ve sabah" ifadesinin "akşam ve sabah" olarak çevrilmediği tek yer (yirmi altıncı ayette olduğu gibi) Daniel sekizinci bölümün on dördüncü ayetidir. Orada, ve yalnızca orada, Tanrı’nın Sözünde "akşam ve sabah" ifadesi basitçe "günler" olarak çevrilmiştir.

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> Ve bana şöyle dedi: İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacak. Daniel 8:14.

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

On iki ayet sonra, Daniel’in aynı bölümünde, İbranice "akşam ve sabah" ifadesi her zamanki gibi çevrilmiştir; fakat Adventizmin merkezi sütunu ve temeli olan ayette, bu ifade basitçe "günler" olarak çevrilmiştir. Kral James İncili’nin çevirmenlerini bu kadar bariz bir çelişki yapmaya hangi etki neden oldu? Yirmi altıncı ayetteki ifadeyi, Kutsal Kitap’ın geri kalanındaki ifadenin diğer tüm kullanımlarıyla uyumlu biçimde çevirmişlerdi. Fakat yirmi altıncı ayetten on iki ayet önce, on dördüncü ayette, insanî yanları on üçüncü ayetteki sorunun cevabına özel bir önem atfetti. Ve on üçüncü ayetteki soru, Kutsal Kitap’a eklenmemesi gereken tek kelimeyi (kurban) içeriyordu. Tanrı, on dördüncü ayetin çok derin ve ayırt edici bir biçimde öne çıkmasını istedi. Böyle yapmakla, Cebrail’e Daniel’in anlamasını sağlaması emredilen şeyin ne olduğunu da belirledi.

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

On altıncı ayette, Daniel peygamberlik tarihine ilişkin châzôn görümünü anlamaya çalışıyor olmasına rağmen, İsa Gabriel’e Daniel’e mar'eh görümünü kavratmasını emretti. Yirmi altıncı ayet, "bildirilen akşamlar ve sabahlar görümü"nün "gerçek" olduğunu söyler. châzôn görümü peygamberlik niteliğinde "görülen" bir şeydi; ama mar'eh görümü "bildirilmişti", çünkü sözle aktarılmıştı. Bu, Palmoni’nin "iki bin üç yüz akşam ve sabaha kadar; sonra kutsal yer arındırılacak" dediği on dördüncü ayette sözle ifade edilmişti. Yirmi altıncı ayet "akşamlar ve sabahlar" ifadesini kullanır; böylece bunun "söylenmiş" olan görüm olduğunu belirtir ve Daniel’in sekizinci bölümündeki iki görüm arasındaki ayrımı ortaya koyar. Daniel’in "gördüğü" ve anlamak istediği peygamberlik tarihine ilişkin görüm, Daniel’in "işittiği" "söylenmiş" görümden farklıydı. Dahası, Daniel’in "işittiği" görüm, Gabriel’in Daniel’e anlayış vermesi gereken görüm idi.

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

Kutsal Kitap’ın oluşumuna katılan insanlık, Daniel kitabının sekizinci bölümünde “görüm” sözcüğünü on kez kaydetti ve böyle yapmakla “görülen” bir görüm ile “işitilen” bir görüm arasındaki ayrımı gizledi. Böylece, Mesih’in amacının Daniel’in “gördüğü” görümden ziyade “işittiği” görümü anlaması olduğuna işaret eden vurguyu da gölgeledi. Şimdi, görevini yerine getirmek için Gabriel’in ne yaptığını ele alabiliriz.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> Bunun üzerine durduğum yere yaklaştı; yanına geldiğinde korktum ve yüzüstü yere kapandım. Ama bana dedi ki: “Anla, ey insanoğlu; çünkü görüm son zaman içindir.” O benimle konuşurken, yüzüm yere dönük, derin bir uyku içindeydim; ama bana dokundu ve beni doğrulttu. Ve dedi: “İşte, gazabın sonlarında neler olacağını sana bildireceğim; çünkü belirlenen zamanda son olacaktır.” Daniel 8:17-19.

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

Gabriel şimdi, gerçek olan iki bin üç yüz akşam ve sabah görümünü Daniel’in anlamasını sağlama işine başlıyor. Önce ona, peygamberlik tarihine ilişkin görümün, yani châzôn görümünün, "sonun zamanı"nda olacağını bildirir. Sonra, Daniel peygamberlik uykusundayken, Gabriel Daniel’e dokundu ve onu ayağa kaldırdı. Ona, "Sana bildireceğim," der.

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

İşte Palmoni’nin (Mesih) Gabriel’e yapmasını söylediği şey de budur; şöyle demişti: “Gabriel, bu adama akşamlar ve sabahların mar’eh görümünü anlamasını sağla.” Gabriel, Daniel’e “gazabın en sonunda neler olacağını” bildireceğini söyler. İşte orada! Levililer 26’daki “yedi kez” orada! Bu, peygamberlerin buna tanıklık etmeleri ve yazılarında kullanmaları için Gabriel’in onları defalarca yönlendirdiği bizzat o peygamberlik tekniğiyle gizlenmiştir! O teknik ise “satır üzerine satır, biraz burada ve biraz da orada”dır.

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

Uriah Smith’in "Daniel ve Vahiy Üzerine Düşünceler" adlı kitabında (ki tüm Adventistler, hatta komşuları bile buna aşina olmalı), Smith, Daniel kitabının sekizinci bölümünün 17-19. ayetleri üzerine yorum yapar:

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> Belirlenen zamanda sonun geleceğini ve gazap döneminin en sonunda neler olacağını ona bildireceğini belirten genel bir ifadeyle, görümün yorumuna başlar. Gazabın bir zaman dönemini kapsadığı anlaşılmalıdır. Hangi zaman? Tanrı, İsrail halkına, kötülükleri yüzünden gazabını üzerlerine dökeceğini bildirdi; ve böylece ‘İsrail’in kutsala saygısız, kötü prensi’ hakkında şu buyruğu verdi: ‘Alın bağını kaldır, tacı çıkar... Onu devireceğim, devireceğim, devireceğim; ve bir daha olmayacak, ta ki hak sahibi gelince; ve onu ona vereceğim.’ Hezekiel 21:25-27, 31.

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> İşte Tanrı’nın antlaşma halkına karşı gazabının dönemi; kutsal yerin ve ordunun ayaklar altına alınacağı dönem. İsrail Babil krallığının egemenliği altına girdiğinde, diyadem kaldırıldı ve taç da alındı. Bu saltanat, Medler ve Persler tarafından, sonra Yunanlılar tarafından, sonra da Romalılar tarafından yine devrildi; bu da peygamberin bu sözü üç kez tekrarlamasıyla örtüşür. Yahudiler ise, Mesih’i reddettikten sonra kısa sürede yeryüzünün dört bir yanına dağıldılar; ve ruhsal İsrail, bedensel soyun yerini aldı; ama onlar dünyevi güçlere tabidir ve Davut’un tahtı yeniden kuruluncaya kadar—onun meşru varisi, Mesih, Esenlik Önderi gelinceye kadar—böyle kalacaktır; sonra taht ona verilecektir. O zaman gazap sona ermiş olacaktır. Bu dönemin en sonunda nelerin olacağını melek şimdi Daniel’e bildirecektir. Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 201, 202.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

Smith’in tanımladığı “gazap”, MÖ 677’de Asurlular Manasseh’i Babil’e götürdüğünde başladı. Ne var ki Smith, MÖ 586’daki Zedekiah’ın devrilmesini on dokuzuncu ayetteki “gazap” döneminin başlangıç noktası olarak belirliyor. Smith, ayetin “gazabın nihai bitişi” dediğinde bunun ne anlama geldiğini hiç ele almıyor. Konuyu yalnızca “gazap” olarak ele alıyor; oysa “gazabın nihai bitişi” varsa, dilbilgisi ve mantık en azından “gazabın ilk bitişi”nin de olması gerektiğini gerektirir. Smith, yetmiş yıllık esaretin MÖ 606’da Nebuchadnezzar’ın Jehoiakim’e yönelik ilk saldırısıyla başladığını biliyordu; fakat “gazap” döneminin başlangıcını, son Yahuda kralı Zedekiah’a karşı gerçekleştirilen Nebuchadnezzar’ın üçüncü saldırısı olarak belirledi.

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> “Onun [Daniel’in] ilk yaşamına dair, başka herhangi bir peygamber hakkında kaydedilenden daha ayrıntılı bir anlatıma sahip olmamıza rağmen, kraliyet soyundan, muhtemelen o tarihte oldukça çoğalmış bulunan Davut hanesinden olduğu dışında, doğumu ve soyu bütünüyle belirsizlik içinde bırakılmıştır. O, ilk kez, Babil kralı Nebukadnetsar’ın birinci yılında, MÖ 606’da, yetmiş yıllık esaretin başlangıcında, Yahuda’nın soylu tutsaklarından biri olarak karşımıza çıkar. Yeremya ve Habakkuk henüz peygamberlikte bulunuyorlardı. Hezekiel kısa süre sonra, Obadya ise biraz daha sonra başladı; ancak bunların her ikisi de, Daniel’in uzun ve parlak yaşam çizgisinin sona erişinden yıllar önce görevlerini tamamladılar. Onun ardından yalnızca üç peygamber geldi: MÖ 520–518 yıllarında kısa bir süre aynı zamanda peygamberlik görevini icra eden Hagay ve Zekeriya ile, MÖ 397 dolaylarında kısa bir dönem etkin olan Eski Ahit peygamberlerinin sonuncusu Malaki.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

Smith, on dokuzuncu ayetteki “gazap”ı bir zaman dönemi olarak doğru biçimde saptadı. Bu dönemi, Daniel sekizinci bölüm on üçüncü ayetle uyumlu olarak, kutsal yerin ve ordunun çiğnenmesi diye saptadı ve bitiş noktasını 22 Ekim 1844 olarak doğru biçimde belirledi.

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

Smith kısmen haklıydı; ancak peygamberlik yorumlarında kendine özgü olan şeyi yaparak gerçeği kaçırdı. Tarihin, peygamberlik sözüne ilişkin yorumunu yönlendirmesine izin verdi; oysa peygamberlik sözünün, tarih anlayışını yönlendirmesine izin vermeliydi. Kutsal Kitap’ın peygamberlik tarihini tanımlamasına izin verirsek, tarihe yaklaşmak için doğru bilgiye sahip oluruz.

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

Kutsal Kitap şunu öğretir: İnsan kime yenilirse, onun kulu olur.

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> Onlara özgürlük vaat ederlerken, kendileri çürümenin köleleridir; çünkü kişi kim tarafından yenilirse, ona köle olur. 2. Petrus 2:19.

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

MÖ 677'de Manaşşe Babil'e esir olarak götürüldü. Orada Yahuda yenilgiye uğratılıp esaret altına alındı. Bayan White'ın doğru olduğunu onayladığı 1843 ve 1850 tablolarının her ikisinde de gösterilen başlangıç noktası budur. Smith, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetindeki ayaklar altına alınmayı Yahuda'nın son kralı Sidkiya ile başlatır. Oysa Sidkiya, aşamalı bir yargının başlangıcı değil, sonuydu. Bayan White, Manaşşe'nin Babil'deki esaretinin ileride olacakların bir peşinatı olduğunu belirtir. Peşinat, ardından başka ödemeleri olan bir satın almanın başlangıcını işaret eder.

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> Sadakatle peygamberler uyarılarını ve öğütlerini sürdürdüler; korkusuzca Manaşşe’ye ve halkına konuştular; fakat mesajlar hor görüldü; yoldan sapan Yahuda kulak asmadı. Halk tövbesizliğe devam ederse başlarına geleceklerin bir ön belirtisi olarak, Rab krallarının Asurlu askerlerden oluşan bir müfreze tarafından tutsak edilmesine izin verdi; onlar onu ‘zincirlerle bağlayıp Babil’e götürdüler’, burası geçici başkentleriydi. Bu sıkıntı kralın aklını başına getirdi; ‘Tanrısı Rab’be yalvardı ve atalarının Tanrısı’nın önünde kendini çok alçalttı ve O’na dua etti; Rab da onun duasını kabul etti, yakarışını işitti ve onu yeniden Yeruşalim’e, krallığına geri getirdi. O zaman Manaşşe Rab’bin Tanrı olduğunu bildi.’ 2. Tarihler 33:11-13. Ne var ki bu tövbe, dikkat çekici olsa da, krallığı yıllar süren putperest uygulamaların yozlaştırıcı etkisinden kurtarmak için çok geç gelmişti. Birçoğu sendeleyip düştü, bir daha asla ayağa kalkmamak üzere. Peygamberler ve Krallar, 382.

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

Manasseh, "yedi vakit"in "laneti"ni başlatan "peşinat"ı işaretledi; bu, son "gazap"tı; çünkü ilk "gazap", kuzey krallığı MÖ 723’te sürgüne götürüldüğünde zaten başlamıştı. Ardından, Daniel’in sürgüne götürüldüğü Jehoiakim’in devrilişi sırasında, Jeremiah’ın belirttiği yetmiş yıllık esaret MÖ 606’da başladı. Jehoiakim’den iki kral sonra, Yeruşalim yıkıldı ve son Yahuda kralı Zedekiah, oğullarının gözleri önünde öldürüldüğünü izledi; ardından gözleri oyuldu ve Babil’e tutsak olarak götürüldü.

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

Smith, tüm aşamalı yargıyı Zedekiah'a atfetti ve varsayımı için kanıt metni olarak Zedekiah'ın hükmünü kullandı. "Kötü ve kutsala saygısız prens" olan Zedekiah'ın hükmü, Yahuda'nın tacının, Mesih bir krallık kurmaya gelinceye kadar kaldırılacağını belirtiyordu. Smith şöyle dedi: "Onlar dünyevi güçlerin egemenliği altındadır ve Davut'un tahtı yeniden kurulana kadar da öyle kalacaklar - ta ki onun meşru mirasçısı, Mesih, Barış Prensi gelinceye kadar; o zaman ona verilecektir." 22 Ekim 1844'te, Daniel kitabının yedinci bölümünün on üçüncü ve on dördüncü ayetlerinin yerine gelmesi uyarınca, İnsanoğlu olarak temsil edilen Mesih, bir krallık almak üzere Baba'nın huzuruna geldi.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Gece görümlerinde gördüm; ve işte, insanoğluna benzeyen biri göklerin bulutlarıyla geldi ve Günlerin Eskisi’ne geldi; onu O’nun önüne yaklaştırdılar. Ona egemenlik, yücelik ve bir krallık verildi; bütün halklar, uluslar ve diller ona hizmet etsin diye. Onun egemenliği, geçmeyecek olan sonsuz bir egemenliktir; onun krallığı da yıkılmayacak olandır. Daniel 7:13, 14.

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

Kardeş White, Daniel kitabının yedinci bölümünün 13. ve 14. ayetlerinin 22 Ekim 1844'te yerine geldiğini doğrular.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Mesih’in, mabedin arındırılması için başkâhinimiz olarak En Kutsal Yer’e gelişi, Daniel 8:14’te gözler önüne serilen; İnsanoğlu’nun, Daniel 7:13’te sunulduğu üzere, Günlerin Eskisi’nin huzuruna gelişi; ve Malaki tarafından önceden bildirilen Rab’bin kendi tapınağına gelişi, aynı olayın tasvirleridir; ve bu, Matta 25’teki on kız benzetmesinde Mesih’in anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilmektedir.” The Great Controversy, 426.

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

Smith, "gazabın sonu"nun temel unsurunu ele almadı. Manaşşe döneminde Yahuda'nın yenildiğini ve Zedekya'dan iki kral önce başlayan esaretin, Zedekya kendi akıbetiyle karşılaşmadan önce Yahuda'nın zaten Babil'in boyunduruğu altına girdiğini ortaya koyan Kutsal Kitap ilkesini görmezden geldi. Bu bariz atlamalara rağmen yine de şöyle dedi: "İşte burada Tanrı'nın antlaşma halkına karşı gazabının dönemi vardır; kutsal yer ile ordunun ayaklar altında çiğneneceği dönem." Dolayısıyla "Tanrı'nın gazabının dönemi"ni Daniel 8:13'teki "ne kadar" sorusuyla doğrudan ilişkilendirir. Cevap ise 14. ayette, 22 Ekim 1844'e kadardı.

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

Babil esaretine dağılma, MÖ 677’de başlayan ve 1844’e kadar devam eden aşamalı bir tarihsel süreçti. Bu dönem iki bin beş yüz yirmi yıla tekabül eder; bu da elbette Levililer 26’daki “yedi kez”dir. Bu zaman diliminin 22 Ekim 1844’te sona ermesi, Daniel’e “iki bin üç yüz akşam ve sabah”ın mar’eh görümüne ikinci bir tanık sağladı.

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Gabriel’e, Daniel’in o görümü anlamasını sağlama görevi verildi ve Gabriel’in yaptığı, 22 Ekim 1844’ün bitiş tarihine ikinci bir tanık sağlamaktı. Yalnızca her iki zaman peygamberliğinin de gerçekleşme tarihini saptamak üzere ikinci bir tanık sağlamakla kalmadı; Smith’in doğru biçimde belirttiği gibi, 1844’e ikinci tanıkla bağlantılı zaman dilimi, on üçüncü ayette kutsal yerin ve ordunun ayaklar altına alınacağı dönem olarak tanımlanmıştı. On üçüncü ayetteki soru şudur: “Günlük kurban ve yıkıma yol açan suçla ilgili görüm, hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altına verilmesine kadar ne kadar sürecek?” Bu zaman dilimi, Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman”dı.

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

Smith’in görmediği ya da belirtmekten kaçındığı şey, on dokuzuncu ayetteki "gazap"ın, o gazabın "nihai sonu" olduğuydu. Eğer bir "son" varsa bir "ilk" de vardır ve Daniel, "ilk gazap"ın ne zaman sona erdiğini on birinci bölümde tespit eder. O, Karanlık Çağlar sırasında hüküm süren papalığı belirlemekte ve papalığın gazap tamamlanana ya da sona erene kadar başarılı olacağını belirtmektedir.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ve kral dilediğini yapacak; kendini yüceltecek ve kendini her tanrının üzerine çıkaracak, tanrıların Tanrısı’na karşı şaşılası sözler söyleyecek; gazap tamamlanıncaya dek başarılı olacak; çünkü belirlenen şey yapılacaktır. Daniel 11:36.

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

Otuz altıncı ayetin, Elçi Pavlus’un Selaniklilere yazdığı ikinci mektubunda farklı sözlerle aktardığı ayet olduğu yaygın olarak kabul edilir.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> Hiç kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın; çünkü o gün, önce bir dinden dönme gerçekleşmeden ve günah adamı, mahvoluşun oğlu ortaya çıkmadan gelmeyecektir. O, Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı gelir ve kendini hepsinden üstün tutar; öyle ki, Tanrı'nın tapınağında Tanrıymış gibi oturur, kendisinin Tanrı olduğunu gösterir. 2. Selanikliler 2:3, 4.

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

Pavlus’un “günah adamı” ve aynı zamanda “mahvoluşun oğlu” olan, “Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı duran ve kendini bunların hepsinin üstüne yücelten” kişisi, “kendi isteğine göre davranacak; kendini yüceltecek ve kendini her tanrının üstünde büyük kılacak” olan “kral”dır. Her iki pasaj da Roma Papası’na atıfta bulunur. Daniel, Papa’nın “gazap tamamlanıncaya” kadar başarılı olacağını yazar; bu, “ileri doğru itmek” anlamına gelir. Otuz altıncı ayetteki gazap “kararlaştırılmıştı.” “Kararlaştırılmış” sözcüğü “yaralamak” anlamına gelir.

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

Papalık 1798’de “ölümcül yarasını” aldı ve o noktada “ilk gazap” tamamlandı ya da sona erdi. “Accomplish” kelimesi sona ermek ya da durmak anlamına gelir. Sekizinci bölümün on dokuzuncu ayetinde “gazabın” sonu, kutsal yer ile ordunun çiğneneceği dönemin sonunu belirledi. Bu 1844’te sona erdi, ancak “ilk” gazap 1798’de son buldu.

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

“Son gazap” 1844’te sona erdi; Asurluların MÖ 677’de Kral Manasseh’i Babil’e götürmesinden iki bin beş yüz yirmi yıl sonra. “İlk” gazap 1798’de sona erdi; Asurluların MÖ 723’te İsrail’in kuzey krallığını köleliğe götürmesinden iki bin beş yüz yirmi yıl sonra.

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

Daniel kitabındaki gizli "yedi vakit" hakkında söylenecek daha çok şey var ve bunu bir sonraki makalemizde ele alacağız.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> 'Ve Laodikyalıların kilisesinin meleğine yaz: Âmin olan, sadık ve gerçek Tanık, Tanrı'nın yaratılışının başlangıcı şöyle diyor: İşlerini biliyorum; ne soğuksun ne sıcaksın. Keşke soğuk ya da sıcak olsaydın. Bu yüzden ılık olduğun ve ne soğuk ne de sıcak olduğun için seni ağzımdan kusacağım. Çünkü, zengininim, zenginleştim ve hiçbir şeye ihtiyacım yok diyorsun; oysa sefil, acınacak durumda, yoksul, kör ve çıplak olduğunu bilmiyorsun.'

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> Rab burada, halkı uyarmaları için çağırdığı din görevlilerinin halkına iletmeleri gereken mesajın bir barış ve güvenlik mesajı olmadığını bize gösteriyor. Bu mesaj yalnızca teorik değil, her yönüyle pratiktir. Laodikyalılara yönelik mesajda Tanrı’nın halkı benliğe dayalı bir güvenlik içinde bulunuyor olarak tasvir edilir. Üstün bir ruhsal düzeyde bulunduklarına inanarak rahat içindedirler. 'Çünkü, Zenginim, servetim arttı ve hiçbir şeye ihtiyacım yok diyorsun; ve sefil, acınacak halde, yoksul, kör ve çıplak olduğunu bilmiyorsun.'

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> "İnsan zihnine, bütünüyle yanlış oldukları halde doğru olduklarına duyulan güvenden daha büyük bir aldatma gelebilir mi! Gerçek Tanık'ın mesajı, Tanrı'nın halkını üzücü bir aldanış içinde bulur; yine de bu aldanışta samimidirler. Durumlarının Tanrı'nın gözünde acınacak bir halde olduğunu bilmiyorlar. Hitap edilenler kendilerini yüce bir ruhsal durumda oldukları düşüncesiyle pohpohlarlarken, Gerçek Tanık'ın mesajı, onların gerçek durumlarının ruhsal körlük, yoksulluk ve perişanlık olduğunu sarsıcı bir kınamayla ortaya koyarak güven duygularını yıkar. Bu kadar keskin ve sert olan tanıklık bir hata olamaz; çünkü konuşan Gerçek Tanık'tır ve O'nun tanıklığı mutlaka doğrudur." Tanıklıklar, cilt 3, 252.

Back to Articles