Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Five

Daniel Kitabı - Sayı Seksen Beş

Unveiling the Prophetic Journey: The Divine Connection of Historical Milestones

Peygamberlik Yolculuğunu Açığa Çıkarmak: Tarihî Dönüm Noktalarının İlahi Bağlantısı

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2024

Formats

PDF
Word

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, in 1989 the last six verses of Daniel eleven were unsealed. The knowledge that was first unsealed that year was the recognition of the reform lines of sacred history, and the revelation that they all paralleled one another. Then in 1992, the light of the last six verses began to unfold. The first public presentations of these truths was in 1994, and the subject was the reform lines. In 1996, a magazine was published titled The Time of the End¸ which identified the last six verses of Daniel eleven.

1863 isyanından yüz yirmi altı yıl sonra, 1989'da Daniel'in on birinci bölümünün son altı ayetinin mühürleri açıldı. O yıl ilk kez açığa çıkarılan bilgi, kutsal tarihin reform çizgilerinin fark edilmesi ve bunların hepsinin birbirine paralel olduğunun ortaya çıkmasıydı. Ardından 1992'de, son altı ayetin ışığı ortaya çıkmaya başladı. Bu gerçeklerin ilk halka açık sunumları 1994'te yapıldı ve konu reform çizgileriydi. 1996'da, The Time of the End adlı, Daniel'in on birinci bölümünün son altı ayetini tespit eden bir dergi yayımlandı.

1996 was the year that the message was formalized, which is a waymark that parallels the formalization of William Miller’s message in 1831. Miller’s message was the announcement of the opening of the judgment, and the last six verses of Daniel eleven was the announcement of the close of judgment. The subject of Miller’s message was prophetic time as revealed in the Bible. The subject of the last six verses of Daniel eleven was modern Rome (the counterfeit king of the north). The methodology revealed to Miller was his 14 Rules of Prophetic Interpretation. The methodology revealed in 1989, was the “line upon line” of the reform movements.

1996, mesajın resmileştirildiği yıldı; bu, 1831’de William Miller’ın mesajının resmileştirilmesine paralel bir kilometre taşıdır. Miller’ın mesajı, yargının açılışının ilanıydı; Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayeti ise yargının kapanışının ilanıydı. Miller’ın mesajının konusu, Kutsal Kitap’ta açıklanan peygamberlik zamanıydı. Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetinin konusu, modern Roma’ydı (kuzeyin sahte kralı). Miller’e açıklanan yöntem, onun Peygamberlik Yorumunun 14 Kuralıydı. 1989’da açıklanan yöntem ise reform hareketlerinin “satır üstüne satır” ilkesiydi.

Miller’s work included the establishment of the Word of God as authoritative, in contrast with the papal traditions and customs that had been in force in the world for twelve-hundred and sixty years. For this reason, Miller’s message was first published in 1831 (thus formalizing Miller’s message), exactly two hundred and twenty years after the production of the King James Bible. The work of Future for America was the identification of the role of the United States in healing the deadly wound of the papacy at the soon-coming Sunday law. For this reason, The Time of the End magazine was published in 1996 (thus formalizing the message), exactly two hundred and twenty years after the beginning of the United States in 1776.

Miller’in çalışması, dünyada bin iki yüz altmış yıl boyunca yürürlükte olan papalık gelenek ve adetlerinin aksine, Tanrı’nın Sözünün otorite olarak tesis edilmesini içeriyordu. Bu nedenle, Miller’in mesajı ilk kez 1831’de yayımlandı (böylece Miller’in mesajı resmiyet kazandı), Kral James İncili’nin basımından tam iki yüz yirmi yıl sonra. Future for America’nın çalışması, yakında çıkacak Pazar yasası sırasında papalığın ölümcül yarasını iyileştirmede Amerika Birleşik Devletleri’nin rolünün tespit edilmesiydi. Bu nedenle, The Time of the End dergisi 1996’da yayımlandı (böylece mesaj resmiyet kazandı), Amerika Birleşik Devletleri’nin 1776’daki kuruluşundan tam iki yüz yirmi yıl sonra.

The recognition of the two hundred and twenty years that tied the theme of each reform movement together with a historical point of reference was not recognized until well after September 11, 2001, for it was not until the third woe arrived at that date that the Lord led his people back to the old paths of Jeremiah chapter six, verse sixteen and seventeen. It was there that the light of the “seven times,” was rediscovered, and as that light developed it became apparent that two hundred and twenty is the number that connects Daniel eight, verses thirteen and fourteen together. In verse thirteen the “chazon” vision of prophetic history is identified, and in verse fourteen the “mareh” vision of “the appearance” is identified. The connection between those two verses is what Gabriel came to teach to Daniel, and Daniel represents the people of God in the last days that come to understand the connection between those two visions.

Her bir reform hareketinin temasını tarihsel bir referans noktasıyla birbirine bağlayan iki yüz yirmi yıllık sürenin fark edilmesi, 11 Eylül 2001'den hayli sonrasına kadar gerçekleşmedi; çünkü ancak o tarihte üçüncü "eyvah" geldiğinde Rab halkını Yeremya altıncı bölüm, on altı ve on yedinci ayetlerdeki eski yollara geri götürdü. İşte orada "yedi zaman"ın ışığı yeniden keşfedildi ve bu ışık geliştikçe, Daniel'in sekizinci bölümünün on üçüncü ve on dördüncü ayetlerini birbirine bağlayan sayının iki yüz yirmi olduğu ortaya çıktı. On üçüncü ayette peygamberlik tarihinin "chazon" görümü, on dördüncü ayette ise "görünüş"ün "mareh" görümü tanımlanır. Bu iki ayet arasındaki bağlantı, Cebrail'in Daniel'e öğretmek için geldiği şeydir ve Daniel, o iki görüm arasındaki bağlantıyı anlamaya gelen son günlerdeki Tanrı halkını temsil eder.

Verse thirteen’s vision represents the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years), and verse fourteen’s vision represents the twenty-three hundred days (years). The “seven times” against the southern kingdom of Judah, which represents Judah, Jerusalem and the sanctuary, began in 677 BC, and the twenty-three hundred years identifying the restoration of Jerusalem and the sanctuary began in 457 BC.

On üçüncü ayetin görümü "yedi vakit"i (iki bin beş yüz yirmi yıl) temsil eder ve on dördüncü ayetin görümü iki bin üç yüz günü (yılı) temsil eder. Yahuda, Yeruşalim ve mabeti temsil eden Yahuda'nın güney krallığına karşı olan "yedi vakit" MÖ 677'de başladı ve Yeruşalim ile mabetin yeniden kurulmasını belirten iki bin üç yüz yıl MÖ 457'de başladı.

Two hundred and twenty years ties these two visions together, and the number two hundred and twenty was recognized to be a symbol of the connection between the trampling down of the host and sanctuary, by the desolating powers of paganism and papalism, that is represented as a scattering and God’s indignation. The two hundred and twenty years tied the vision of the satanic work of trampling down the sanctuary together with the vision of the godly work of restoring the same temple. The two hundred and twenty years therefore is a symbol that represents a sacred connection.

İki yüz yirmi yıl bu iki görümü birbirine bağlar ve iki yüz yirmi sayısının, putperestlik ve papalılığın viran eden güçleri tarafından ordunun ve mabedin çiğnenmesi—ki bu, bir dağıtılma ve Tanrı’nın gazabı olarak temsil edilir—ile ilgili bağlantının bir sembolü olduğu kabul edildi. İki yüz yirmi yıl, mabedi çiğneme yönündeki şeytani işe dair görümü, aynı tapınağın eski hâline getirilmesine yönelik ilahi işe dair görümle birbirine bağladı. Bu nedenle iki yüz yirmi yıl, kutsal bir bağlantıyı temsil eden bir semboldür.

Just as the Millerite movement ended at the rebellion of 1863, and then one hundred and twenty six years later the movement of the third angel arrived, thus emphasizing that the two movements were connected by the symbolism of the “seven times” (one hundred and twenty-six), the two hundred and twenty years connected Miller’s establishment of the Bible message in 1831, with the production of the King James Bible in 1611, so too the same period of time connected Future for America with the beginning of America, as it identified the end of America.

Tıpkı Millerci hareketin 1863’teki isyanda sona ermesi ve ardından yüz yirmi altı yıl sonra üçüncü melek hareketinin ortaya çıkması gibi; bu durum, iki hareketin “yedi zaman” (yüz yirmi altı) sembolizmiyle birbirine bağlandığını vurguluyordu. İki yüz yirmi yıl da Miller’in 1831’de Kutsal Kitap mesajını ortaya koymasını 1611’de Kral James İncili’nin basılmasıyla ilişkilendirdi; aynı zaman dilimi Future for America’yı da Amerika’nın başlangıcıyla ilişkilendirerek Amerika’nın sonunu tanımladı.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had raised up in forty-six years from 1798, the end of the first indignation, until 1844, the end of the last indignation. His entrance into the temple had been preceded by the outpouring of the Holy Spirit in the movement of the Midnight Cry, which had been prefigured by the triumphal entry of Christ into Jerusalem. Those two witnesses establish that when the Midnight Cry movement is repeated in the last days, Christ will have raised up the temple of the one hundred and forty-four thousand. The two movements where the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is fulfilled are parallel to each other.

22 Ekim 1844'te Antlaşmanın Habercisi, 1798'den, ilk gazabın sonundan, 1844'e, son gazabın sonuna kadar geçen kırk altı yılda yükselttiği mabede aniden geldi. Mabede girmesinden önce, Mesih'in Yeruşalim'e zaferli girişiyle önceden tasvir edilen Gece Yarısı Çığlığı hareketinde Kutsal Ruh'un dökülmesi yaşanmıştı. Bu iki tanık, son günlerde Gece Yarısı Çığlığı hareketi tekrarlandığında Mesih'in yüz kırk dört binin mabedini ayağa kaldırmış olacağını ortaya koyar. On bakire benzetmesindeki Gece Yarısı Çığlığı'nın gerçekleştiği iki hareket birbirine paraleldir.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Beni sık sık, on bakirenin meseline yönlendirirler; bunların beşi akıllı, beşi ise akılsızdı. Bu mesel harfiyen yerine gelmiştir ve yerine gelecektir; çünkü bu zamana özel bir uygulaması vardır ve üçüncü meleğin mesajı gibi, zamanın sonuna dek yerine gelmiş ve olmaya devam eden şimdiki hakikattir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The history of the Millerites (the movement of the first angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1798. The power increased when the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840. Then the first disappointment of April 19, 1844 arrived, and ultimately led to the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting beginning on August 12, 1844 and continued to spread like a tidal wave over the land until October 22, 1844.

Milleritlerin tarihi (birinci meleğin hareketi), 1798’de Daniel kitabının mührü açıldığında başlayan ve giderek artan biçimde tezahür eden Tanrı’nın gücünü temsil eder. Bu güç, 11 Ağustos 1840’ta Vahiy 10’daki melek indiğinde arttı. Ardından 19 Nisan 1844’te ilk hayal kırıklığı yaşandı; bu süreç nihayet 12 Ağustos 1844’te başlayan Exeter kamp toplantısında Kutsal Ruh’un dökülüşüne yol açtı ve bu, 22 Ekim 1844’e kadar ülke üzerine bir gelgit dalgası gibi yayılmaya devam etti.

The history of Future for America (the movement of the third angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1989. The power increased when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Then the first disappointment of July 18, 2020 arrived, which will ultimately lead to the outpouring of the Holy Spirit which will continue to spread like wildfire over the earth until Michael stands up and human probation closes.

Future for America’nın (Üçüncü Meleğin Hareketi) tarihi, Daniel kitabının mührü 1989’da açıldığında başlayan Tanrı’nın gücünün giderek artan bir tezahürünü temsil eder. Güç, Vahiy 18’in meleği 11 Eylül 2001’de indiğinde arttı. Sonra 18 Temmuz 2020’de ilk hayal kırıklığı yaşandı; bu da nihayetinde Kutsal Ruh’un dökülmesine yol açacak ve bu, Mikail ayağa kalkıp insanlar için lütuf kapısı kapanana kadar yeryüzüne yangın gibi yayılmaya devam edecektir.

On October 22, 1844, several prophecies were fulfilled, thus identifying that at the soon-coming Sunday law, several prophecies will again be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identified the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

22 Ekim 1844’te birkaç peygamberlik sözü yerine geldi; bu da yakında çıkacak Pazar yasası sırasında yine birkaç peygamberlik sözünün yerine geleceğini gösterdi. Bu peygamberlik sözlerinden biri, Habakkuk’un ikinci bölümünde temsil edildiği gibi, görümün gecikmesidir. Habakkuk’un ikinci bölümü, hem birinci hem de üçüncü meleklerin hareketlerinin deneyimini ortaya koyar. Her iki hareket de, hareketin temsilcileri ile tartışma süreci sırasında es geçilmekte olan eski seçilmiş halk arasında yürütülen doğru Kutsal Kitap yöntemine ilişkin bir tartışma ile karşı karşıya kalır.

The message that was to be defended by the watchmen of the first angel’s history was the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there would be a disappointment that marked a separation from the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful.

İlk meleğin tarihinin bekçileri tarafından savunulması gereken mesaj, nihayet 1843 ve 1850 tarihli iki kutsal tabloda temsil edilen hakikatlerin (Miller'in mücevherleri) tespit edilmesiydi. Tartışma sürecinde, iki karşıt sınıftan ayrılmayı işaretleyen bir hayal kırıklığı ve sadıklara yönelik daha derin bir adanış çağrısı olacaktı.

Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which included the debate between the two classes that fell silent on October 22, 1844, ended right where Habakkuk chapter two ended.

Sonra Habakkuk, temel hakikatlerin sınanması sürecine dahil olan iki grup arasındaki ayrımı ortaya koyar. İki grup arasındaki ve 22 Ekim 1844’te susan tartışmayı da içeren bu sınama süreci, tam olarak Habakkuk Kitabı’nın ikinci bölümünün bittiği yerde sona erdi.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Ama Rab kutsal tapınağındadır; bütün dünya onun önünde sussun. Habakkuk 2:20.

The Lord suddenly entered His Millerite temple, and all the earth was then to keep silence, for the antitypical Day of Atonement had arrived and the judgment of the dead had begun. The prophetic history of Habakkuk chapter two ended on October 22, 1844, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The beginning of the two visions of twenty-five hundred and twenty years of trampling down the sanctuary and host, and the vision of the restoration of the sanctuary and host, began together, but separated by two hundred and twenty years, and when they ended, they were identified as ended, in Habakkuk chapter TWO verse TWENTY.

Rab ansızın kendi Millerci tapınağına girdi ve o zaman bütün yeryüzü susmalıydı; çünkü antitipik Kefaret Günü gelmişti ve ölülerin yargısı başlamıştı. Habakkuk’un ikinci bölümünün peygamberlik tarihi 22 Ekim 1844’te sona erdi ve İsa her zaman bir şeyin sonunu bir şeyin başlangıcıyla özdeşleştirir. Kutsal yerin ve ordunun iki bin beş yüz yirmi yıl boyunca ayaklar altına alınmasına ilişkin görüm ile kutsal yerin ve ordunun yeniden tesisine ilişkin görüm olmak üzere iki görümün başlangıçları aynı anda oldu, ancak aralarında iki yüz yirmi yıllık bir ayrım vardı; ve bunlar sona erdiğinde, sona erdikleri Habakkuk ikinci bölüm, yirminci ayette belirtildi.

At the soon-coming Sunday law, several prophecies will be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identifies the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasıyla birlikte birkaç peygamberlik sözü yerine gelecektir. Bu peygamberlik sözlerinden biri, Habakkuk’un ikinci bölümünde tasvir edildiği üzere, görümün gecikmesidir. Habakkuk’un ikinci bölümü, hem birinci hem de üçüncü melek hareketlerinin tecrübesini tanımlar. Her iki hareket de, hareketin temsilcileri ile tartışma süreci boyunca kenara bırakılmakta olan eski seçilmiş halk arasında yürütülen, doğru Kutsal Kitap yöntemine ilişkin bir tartışmayla karşı karşıya kalır.

The message that is to be defended by the watchmen of the third angel’s history is the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there was a disappointment that marked a separation between the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful. Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which was represented by the debate between the two classes, will fully end at the soon-coming Sunday law, right where Habakkuk chapter two ended.

Üçüncü meleğin tarihindeki bekçiler tarafından savunulması gereken mesaj, nihayetinde 1843 ve 1850 tarihli iki kutsal tabloda temsil edilen hakikatlerin (Miller'in mücevherleri) tespitidir. Tartışma sürecinde, iki karşıt sınıf arasında bir ayrımı belirleyen bir hayal kırıklığı yaşandı ve sadıklara daha derin bir adanmışlığa çağrı yapıldı. Daha sonra Habakkuk, temel hakikatlerin sınanma sürecine katılan iki sınıf arasındaki ayrımı tanımlar. İki sınıf arasındaki tartışmayla temsil edilen o sınama süreci, yakında çıkacak Pazar yasasında, tam da Habakkuk'un ikinci bölümünün bittiği yerde tamamen son bulacaktır.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Ama Rab kutsal tapınağındadır; bütün dünya onun önünde sussun. Habakkuk 2:20.

The Lord will suddenly enter the temple of the one hundred and forty-four thousand, and all the earth will then keep silence, for the antitypical Day of Atonement will reach the judgment of the living. The prophetic history of Habakkuk chapter two ends at the soon coming Sunday law, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing.

Rab yüz kırk dört binin tapınağına ansızın girecek ve o zaman bütün yeryüzü susacak; çünkü asıl Kefaret Günü yaşayanların yargısına ulaşacak. Habakkuk’un ikinci bölümünün peygamberlik tarihi yakında gelecek Pazar yasasında sona erer ve İsa her zaman bir şeyin sonunu onun başlangıcıyla özdeşleştirir.

The judgment of the living began on September 11, 2001, but the judgment is a process. That process begins with the house of God, and then reaches a point where judgment comes upon those outside of the house of God. When the great buildings of New York City were brought down the judgment represented by the sealing angel going through Jerusalem and placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done in the church, and also the abominations done in the land began. At the soon coming Sunday law Christ will have finished the work of erecting the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the destroying angels will bring judgment upon Jerusalem.

Dirilerin yargısı 11 Eylül 2001’de başladı, ancak yargı bir süreçtir. Bu süreç Tanrı’nın evinden başlar ve sonra yargının Tanrı’nın evi dışındakilerin üzerine geldiği bir noktaya ulaşır. New York şehrinin büyük binaları yıkıldığında, Yeruşalim’de dolaşarak kilisede işlenen iğrençlikler ve ülkede işlenen iğrençlikler yüzünden inleyip feryat edenlerin alınlarına mühür koyan mühürleme meleğiyle temsil edilen yargı başladı. Yakında çıkacak Pazar yasası geldiğinde Mesih, yüz kırk dört binin tapınağını inşa etme işini tamamlamış olacak ve yok edici melekler Yeruşalim üzerine yargı getirecek.

The one hundred and forty-four thousand are then lifted up as an ensign, and the judgment of the living commences for the other flock, represented by Edom, Moab and the chief of the children of Ammon in Daniel chapter eleven, verse forty-one.

Yüz kırk dört bin, sonra bir sancak olarak yükseltilir ve yaşayanların yargısı, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırk birinci ayetinde Edom, Moav ve Ammon oğullarının önderi tarafından temsil edilen diğer sürü için başlar.

Whether considering the Millerite movement of the first angel or the mighty movement of the third angel, the complete history of the reformatory movement represents an escalating revelation of truth, which culminates with the outpouring of the Holy Spirit. The outpouring of the Holy Spirit is the focus of the prophecies of the last days. This is why the foolish virgins have no oil and the wise do. The oil is the rain.

İster birinci meleğin Millerci hareketini ister üçüncü meleğin güçlü hareketini ele alalım, reform hareketinin bütün tarihi, Kutsal Ruh’un dökülmesiyle doruğa ulaşan gerçeğin giderek artan bir vahyini temsil eder. Kutsal Ruh’un dökülmesi, son günlerin peygamberliklerinin odağıdır. Bu yüzden akılsız bakirelerin yağı yoktur, akıllıların ise vardır. Yağ, yağmurdur.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth? Jeremiah 3:1–4.

> Şöyle derler: Bir adam karısını boşarsa, kadın ondan ayrılıp başka bir erkeğin olursa, o adam yine ona döner mi? O ülke büsbütün kirlenmiş olmaz mı? Ama sen birçok sevgiliyle fahişelik ettin; yine de bana dön, diyor Rab. Gözlerini yüksek yerlere kaldır ve seninle yatılmadık bir yer kaldı mı, gör. Yollarda onlar için, çölde Arap gibi pusuya yattın; fahişeliklerin ve kötülüklerinle ülkeyi kirlettin. Bu yüzden sağanaklar esirgendi ve geç yağmur yağmadı; sen ise fahişenin alnı gibi bir alnın vardı, utanmayı reddettin. Bundan böyle bana, 'Babam, sen gençliğimin rehberisin' diye seslenmeyecek misin? Yeremya 3:1-4.

In the passage (and all the prophets speak of the last days), God identifies that His people have played the harlot, to the point that they have a whore’s forehead. The whore of the last days is the papal power, and the forehead represents a purposeful decision. God’s people of the last days are wicked, but God is offering a final call, though they have reached a point where they have come to the same decision as the whore. They have developed a character represented by the fourth generation, where they are prepared to worship the sun as represented in the fourth generation of Ezekiel chapter eight.

Bu pasajda (ve bütün peygamberler son günlerden söz eder), Tanrı, halkının fahişelik yaptığını, öyle ki fahişenin alnını taşıyacak noktaya geldiğini belirtir. Son günlerin fahişesi papalık gücüdür ve alın bilinçli bir kararı temsil eder. Tanrı’nın son günlerdeki halkı kötüdür, ama Tanrı, fahişe ile aynı karara vardıkları bir noktaya gelmiş olsalar da, son bir çağrı sunuyor. Onlar, dördüncü kuşakla temsil edilen bir karakter geliştirdiler; Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki dördüncü kuşakta temsil edildiği gibi, güneşe tapınmaya hazırdırlar.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> Gerçek ışığın ahlaki karanlığın ortasında parlamasının zamanı geldi. Üçüncü meleğin mesajı dünyaya gönderildi; insanları alınlarında ya da ellerinde canavarın ya da onun suretinin işaretini almamaları konusunda uyarıyor. Bu işareti almak, canavarın verdiği aynı karara varmak ve aynı düşünceleri savunmak demektir; bu da Tanrı’nın sözüne doğrudan karşıttır. Bu işareti alanların hepsi hakkında Tanrı şöyle der: 'Bu da Tanrı’nın öfkesinin şarabını, öfkesinin kâsesine karışım olmaksızın dökülmüş olanı içecektir; ve kutsal meleklerin ve Kuzu’nun huzurunda ateş ve kükürt ile azap çekecektir.' Review and Herald, 13 Temmuz 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days as already possessing the whore’s forehead. They are on the verge of receiving the mark of the beast for they are “wicked.” In the passage just cited Sister White continues:

Yeremya, son günlerdeki Tanrı’nın halkını halihazırda fahişe alnı taşıyanlar olarak tanımlıyor. “Kötüler” oldukları için canavarın işaretini almak üzereler. Az önce alıntılanan pasajda Bayan White şöyle devam ediyor:

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false Sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.

> Size gerçeğin ışığı sunulmuş, dördüncü emrin Şabatını açığa çıkarıp Tanrı’nın sözünde Pazar gününün tutulmasına bir dayanak bulunmadığını göstermişse; buna rağmen hâlâ sahte Şabat’a tutunuyor, Tanrı’nın “Kutsal günüm” diye adlandırdığı Şabatı kutsal tutmayı reddediyorsanız, canavarın damgasını alırsınız. Bu ne zaman gerçekleşir? - Kutsal Kitap’ta Pazar gününün sıradan bir çalışma gününden başka bir şey olduğunu gösteren tek bir söz olmadığını bildiğiniz hâlde, Pazar günü çalışmayı bırakıp Tanrı’ya tapınmanızı buyuran karara itaat ettiğinizde, canavarın damgasını almayı kabul etmiş ve Tanrı’nın mührünü reddetmiş olursunuz. Bu damgayı alınlarımıza ya da ellerimize alırsak, itaatsizler hakkında ilan edilen yargılar üzerimize düşecektir. Ama yaşayan Tanrı’nın mührü, Rab’bin Şabatını vicdanen tutanların üzerine basılır.

> “‘And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually…. The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence…. And God said unto Noah, The end of all flesh is come before me; for the earth is filled with violence through them; and, behold, I will destroy them with the earth.’ They were to be cut off because they had polluted the earth which God created to be enjoyed by a righteous people.

> 'Ve Tanrı, insanın yeryüzündeki kötülüğünün büyük olduğunu ve yüreğinin düşüncelerinin her tasarısının sürekli yalnızca kötü olduğunu gördü.... Yeryüzü de Tanrı'nın önünde bozulmuştu ve yeryüzü şiddetle dolmuştu.... Ve Tanrı Nuh'a dedi: Bütün canlıların sonu huzuruma geldi; çünkü yeryüzü onlar yüzünden şiddetle doldu; ve işte, onları yeryüzüyle birlikte yok edeceğim.' Tanrı'nın doğru bir halkın sevinçle yaşaması için yarattığı yeryüzünü kirlettikleri için yok edilmek üzereydiler.

> “‘As it was in the days of Noah,’ declared Christ, ‘so shall it be also in the days of the Son of Man.’ And is it not so? Anyone who will look into the daily papers may see a long list of crimes—drunkenness, theft, robbery, embezzlement, murder. Sometimes whole families are murdered, that man’s desires to possess money or goods that do not belong to him may be gratified. The world is indeed becoming as it was in the days of Noah, because men openly disregard God’s commands.” Review and Herald, July 13, 1897.

> "'Nuh'un günlerinde nasılsa,' dedi Mesih, 'İnsanoğlu'nun günlerinde de öyle olacaktır.' Ve öyle değil mi? Günlük gazetelere bakan herkes, sarhoşluk, hırsızlık, soygun, zimmete para geçirme, cinayet gibi suçların uzun bir listesini görebilir. Bazen bütün aileler, bir adamın kendisine ait olmayan para ya da mallara sahip olma arzuları tatmin edilsin diye katlediliyor. Dünya gerçekten de Nuh'un günlerinde olduğu gibi bir hale geliyor, çünkü insanlar Tanrı'nın buyruklarını açıkça hiçe sayıyor." Review and Herald, 13 Temmuz 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days that are about to bow down to the sun, and when he does so he identifies that “the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed.” The “wicked” of God’s people in the last days are receiving no latter rain, and they refuse to be ashamed, for their thoughts have become continually evil, as represented by the history of Noah, and also by the chambers of imagery in the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Yeremya, son günlerde güneşe tapınmak üzere olan Tanrı’nın halkını tanımlıyor; ve bunu yaparken, “yağmurlar kesildi, son yağmur yağmadı; alnın bir fahişeninki gibiydi, utanmayı reddettin” der. Son günlerde Tanrı’nın halkı içindeki “kötüler” son yağmuru almıyor ve utanmayı reddediyor; çünkü düşünceleri, Nuh’un öyküsünde gösterildiği gibi ve Hezekiel kitabının sekizinci bölümünde anlatılan ikinci iğrençlikteki tasvir odalarında da temsil edildiği üzere, sürekli olarak kötülüğe dönmüştür.

Jeremiah points the unashamed wicked of God’s people in the last days to “cry” “from” that “time” to “the guide of” their “youth.” The guide of the youth of Adventism was the two tables of Habakkuk and the jewels represented thereon. The only hope for breaking out of the wickedness that is about to bring eternal death upon the wicked of God’s people in the last days is to cry unto the God who was the guide at the beginning, which arrived at “the time of the end” in 1798.

Yeremya, son günlerde Tanrı'nın halkı arasındaki utanmaz kötüleri, o "zaman"dan "gençliklerinin" "rehberi"ne "yakarmaya" yönlendirir. Adventizmin gençliğinin rehberi, Habakkuk'un iki levhası ve üzerlerinde temsil edilen cevherlerdi. Son günlerde Tanrı'nın halkının kötülerinin üzerine ebedi ölümü getirmek üzere olan şerden kurtulmanın tek umudu, başlangıçta rehber olan Tanrı'ya yakarmaktır; "son zaman"a 1798'de varılmıştır.

The issue in the history of the first or third angel is whether you receive or do not receive the latter rain. The latter rain began when the nations were angered on September 11, 2001.

Birinci ya da üçüncü meleğin tarihindeki mesele, geç yağmuru alıp almadığınızdır. Geç yağmur, uluslar 11 Eylül 2001'de öfkelendiğinde başladı.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> O sırada, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zaman 'son yağmur' ya da Rab'bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi bela döküldüğünde ayakta durabilmeleri için azizleri hazırlamak üzere. Erken Yazılar, 85.

The “latter rain,” which is also identified as “the refreshing,” began when the nations were angered, and at that time “the work of salvation” began to close. The four angels of Revelation seven hold the four winds in check while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, and in Ezekiel chapter nine, that work is represented by angels placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations done in Jerusalem. On September 11, 2001 the angels began the closing work of placing a mark upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand.

Uluslar öfkelendiğinde, "yenilenme" olarak da adlandırılan "son yağmur" başladı ve o sırada "kurtuluş işi" kapanmaya başladı. Vahiy'in yedinci bölümündeki dört melek, yüz kırk dört binin mühürlenmesi tamamlanıncaya kadar dört rüzgarı dizginler ve Hezekiel'in dokuzuncu bölümünde bu iş, Yeruşalim'de yapılan iğrençlikler için inleyip ağlayanların üzerine bir işaret koyan meleklerle temsil edilir. 11 Eylül 2001'de melekler, yüz kırk dört binin alınlarına işaret koyma işinin kapanışını başlattılar.

The closing work of the third angel is accomplished during the outpouring of the latter rain, which is also “the refreshing”, which is a message.

Üçüncü meleğin kapanış işi, aynı zamanda "the refreshing" diye adlandırılan ve bir mesaj olan geç yağmurun dökülmesi sırasında yerine getirilir.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. Isaiah 28:12.

> Onlara şöyle dedi: “Yorgunları dinlendirebileceğiniz dinlenme işte budur; ve işte bu ferahlıktır; yine de dinlemek istemediler.” Yeşaya 28:12.

The message they refuse to hear in Isaiah is the message that is delivered by stammering tongues, and is the testing message that represents the methodology of “line upon line.”

Yeşaya’da duymayı reddettikleri mesaj, kekeme diller aracılığıyla iletilen ve “satır üstüne satır” yöntemini temsil eden sınama mesajıdır.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:13–15.

> Ama Rab'bin sözü onlara kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Bunun için, Yeruşalim'deki bu halkı yöneten siz alaycı adamlar, Rab'bin sözünü işitin. Çünkü, “Ölümle antlaşma yaptık ve ölüler diyarıyla anlaşmaya vardık; sel gibi taşan felaket gelip geçtiğinde bize ulaşmayacak; çünkü yalanı sığınak edindik ve yalanın arkasına saklandık” dediniz. Yeşaya 28:13-15.

The Word of the Lord, which is the message of the rest and refreshing (the latter rain), that causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken,” is given to “the scornful men, which rule this people which is in Jerusalem.” Jerusalem is where the angels mark those who sigh and cry, and the ancient men who have betrayed their trust are the first to fall.

Rahat ve ferahlık (son yağmur) mesajı olan Rab'bin Sözü, onların "gidip geriye düşmelerine, parçalanmalarına, tuzağa düşüp yakalanmalarına" yol açar ve "Yeruşalim'deki bu halka hükmeden alaycı adamlara" verilir. Yeruşalim, meleklerin iç çekip ağlayanları işaretlediği yerdir ve emanete ihanet etmiş olan ihtiyarlar ilk düşenlerdir.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> İşlenen bütün iğrençlikler için inleyip feryat edenlerin üzerine kurtuluşun işareti konulmuştur. Şimdi ölüm meleği ortaya çıkar; Hezekiel’in görümünde bu, öldürme aletlerini taşıyan adamlarla temsil edilir; onlara şu buyruk verilir: "Yaşlıyı da genci de, kızları, küçük çocukları ve kadınları bütünüyle öldürün; ama üzerinde işaret olan herhangi bir adama yaklaşmayın; ve Tapınağımdan başlayın." Peygamber şöyle der: "Önce tapınağın önünde bulunan ihtiyarlardan başladılar." Hezekiel 9:1-6. Yıkım işi, kendilerini halkın manevi bekçileri olarak ilan edenlerin arasında başlar. Önce yalancı nöbetçiler düşer. Ne acıyan vardır ne de esirgeyen. Erkekler, kadınlar, genç kızlar ve küçük çocuklar birlikte helak olur. Büyük Mücadele, 656.

We will continue to address the increase of knowledge that arrived in 1989, in the next article.

1989 yılında ortaya çıkan bilgi artışını bir sonraki yazıda ele almaya devam edeceğiz.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Yüzeyin altını gören, bütün insanların yüreklerini okuyan Kişi, büyük ışığa sahip olmuş olanlar hakkında şöyle der: “Onlar, ahlâkî ve ruhsal durumları yüzünden ne sıkıntı çekiyorlar ne de dehşete kapılıyorlar.” Evet, onlar kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden hoşlandı. “Ben de onların aldanışlarını seçeceğim ve korktukları şeyleri üzerlerine getireceğim; çünkü Ben çağırdığımda cevap veren olmadı; Ben konuştuğumda dinlemediler; fakat gözlerimin önünde kötü olanı yaptılar ve Benim hoşlanmadığım şeyi seçtiler.” “Gerçeğin sevgisini, kurtulabilsinler diye kabul etmedikleri için,” “fakat haksızlıktan zevk aldıkları için,” “Tanrı onlara kuvvetli bir aldanış gönderecek; öyle ki yalana inansınlar.” Yeşaya 66:3, 4; 2. Selanikliler 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Göksel Öğretmen sordu: 'Sizin gerçekte birçok şeyi dünyevî politika uyarınca yapıp Yehova'ya karşı günah işlediğiniz halde, doğru temelde inşa ettiğiniz ve Tanrı'nın işlerinizi kabul ettiği zannından daha güçlü hangi aldanış zihni kandırabilir? Ah, bir zamanlar gerçeği bilmiş olan insanlar dindarlığın biçimini onun ruhu ve gücü yerine koyduklarında, kendilerini zengin, malları artmış ve hiçbir şeye ihtiyaç duymuyor sandıklarında, oysa gerçekte her şeye muhtaç oldukları halde, zihinleri ele geçiren büyük bir aldatma, büyüleyici bir yanılgıdır.' Tanıklıklar, cilt 8, 249, 250.

Back to Articles