Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

Roma Vizyonu Belirler - Numara Beş

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

Adventizmdeki tekrarlanan peygamberlik tartışmalarını açığa çıkarmak: Kavminin haydutlarını anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

Son makalede, Adventizm tarihinde Millerci dönemden günümüze kadar ortaya çıkan altı peygamberlik tartışma çizgisini tespit ettik. Daniel kitabının on birinci bölümünün on dördüncü ayetindeki "halkının yağmacıları" ifadesi etrafındaki ilk ve son tartışmanın peygamberlik bakımından özdeş olduğunu savunuyorum. Millerciler "yağmacılar"ın Roma olduğunu anladılar; Protestanlar ise "yağmacılar"ın Antiokhos Epifanes adlı bir Suriye kralı olduğunu öğrettiler.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ve o günlerde güneyin kralına karşı birçok kişi ayaklanacak; senin halkının haydutları da görümün gerçekleşmesi için kendilerini yüceltecekler; fakat düşecekler. Daniel 11:14.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

Onuncu ayetten başlayıp on beşinci ayete kadar Mısır ve Suriye krallıkları arasındaki bir savaş tasvir edilir. Metinde Mısır güneyin kralı olarak, Suriye kralı ise kuzeyin kralı olarak gösterilir. Onuncu ayet, tarihçilerin MÖ 219’da Dördüncü Suriye Savaşı’nın başlangıcı olarak adlandırdıkları olayı belirtir; on birinci ve on ikinci ayetler MÖ 217’deki Raphia Savaşı’nı ve onun ardından gelenleri temsil eder. Daha sonra on üçüncüden on beşinciye kadar olan ayetler MÖ 200’deki Panium Savaşı’nı belirtir. Onuncu ila on beşinci ayetlerde Suriye kralı, Seleukos İmparatorluğu’nun hükümdarı Antiochus Magnus’tur.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

Onuncu ayet, Antiochus Magnus’un, yıllar önce Seleukid Krallığı’ndan alınmış toprakları geri almak için bir savaş başlattığı dönemi anlatır. Ayette onun MÖ 219’da kaybedilen toprakları geri aldığı, ancak saldırılarını geçici olarak durdurup askeri gücünü yeniden toparlamaya çalıştığı belirtilir. Kaybedilen toprakların kontrolünü geri almış ve güney krallığı olan, Ptolemaios hanedanının yönettiği Mısır’ın sınırına kadar ilerlemişti. MÖ 219 ile MÖ 217 arasında hem güneyin kralı hem de kuzeyin kralı yaklaşan Raphia Savaşı için planlar yaptı.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnis and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

Raphia Savaşı MÖ 217’de gerçekleşti ve Ptolemy’nin yönettiği Mısır’ın güney krallığı, peygamberlik pasajında kuzeyin kralı olan Suriye kralı Antiochus Magnus’a karşı üstün geldi. Ardından, on üçten on beşinci ayete kadar olan kısımda, MÖ 200’de, on yedi yıl sonra, o sırada Makedonyalı Philip ile bir ittifak kurmuş olan Antiochus Magnus, Panium Savaşı’nda Mısır’la karşı karşıya geldi. O sırada Mısır’ın güney krallığının beş ya da altı yaşında bir çocuk kralı vardı ve Antiochus Magnis ile Philip bu durumdan yararlanma fırsatına direnemedi; Antiochus Magnus Panium Savaşı’nda üstün geldi. Panium Savaşı’nı temsil eden üç ayet, peygamberlik anlatısına yeni bir gücün tanıtıldığı on dördüncü ayeti içerir.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

Senin halkının soyguncuları, güneyin Mısır kralından da, kuzeyin Seleukid kralından da, Makedon hükümdarı Filip’ten de farklı bir güçtür. Milleritler, Roma’nın senin halkının soyguncuları olduğunu kabul ettiler. “Soyguncular” olarak çevrilen İbranice kök sözcüklerden biri, “kıran” anlamına gelir. Putperest Roma, peygamberlikte parça parça edecek güç olarak temsil edilir.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Bundan sonra gece görümlerimde gördüm: İşte, son derece güçlü, dehşet verici ve korkunç bir dördüncü canavar; büyük demir dişleri vardı; yutup parçaladı ve geriye kalanı ayaklarıyla çiğnedi; kendisinden önceki bütün canavarlardan farklıydı; ve on boynuzu vardı. Daniel 7:7.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

Uriah Smith soyguncular üzerine yorum yaparken, soyguncuların yıkıcıları temsil ettiğini belirten bir tarihçiden alıntı yapar.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> Şimdi yeni bir güç tanıtılıyor—‘halkının soyguncuları’; kelimenin tam anlamıyla, Piskopos Newton’un dediği gibi, ‘halkının kıranları.’ Uzaklarda, Tiber Nehri kıyılarında, bir krallık kendini ihtiraslı tasarılar ve karanlık planlarla besliyordu. İlk başta küçük ve zayıftı; güç ve canlılık bakımından hayret verici bir hızla büyüdü, yiğitliğini denemek ve savaşçı kolunun kudretini sınamak için oraya buraya temkinli biçimde uzanarak; ta ki, kudretinin farkına varıp, yeryüzünün ulusları arasında cesurca başını kaldırarak, onların işlerinin dümenini yenilmez bir elle ele geçirene kadar. Artık Roma adı tarih sayfasında yerini alır; dünyanın işlerini uzun çağlar boyunca yönetmeye ve zamanın sonuna dek uluslar arasında güçlü bir etki göstermeye yazgılıdır.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

> “Roma konuştu; ve Suriye ile Makedonya kısa süre içinde düşlerinin görünümünde bir değişiklik belirdiğini gördüler. Romalılar, Mısır’ın genç kralı lehine müdahalede bulundular; onun, Antiokhus ile Filipus’un tasarladığı yıkımdan korunması gerektiğine kararlıydılar. Bu, MÖ 200 yılıydı ve Romalıların Suriye ile Mısır’ın işlerine ilk önemli müdahalelerinden biriydi.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

Ayetlerde ifade edilen kehanet, MÖ 219'dan MÖ 200'e kadarki yaklaşık yirmi yıllık dönemde gerçekleşti, ancak peygamberler yaşadıkları günlerden çok son günler hakkında konuşurlar.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> Eski peygamberlerin her biri, kendi zamanlarından çok bizim için konuştular; bu yüzden onların peygamberlikleri bizim için geçerlidir. 'Şimdi bütün bu şeyler onlara örnek olsun diye oldu; ve bunlar, çağların sonu üzerimize gelmiş olan bizler için uyarı olarak yazıldı.' 1. Korintliler 10:11. 'Kendileri için değil, bizim için hizmet ettiler; gökten gönderilen Kutsal Ruh aracılığıyla size Müjde’yi vaaz edenler tarafından şimdi size bildirilen bu şeyler — meleklerin de yakından bakmayı arzuladıkları şeyler.' 1. Petrus 1:12. ...

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> "Kutsal Kitap, hazinelerini bu son nesil için biriktirip bir araya getirmiştir. Eski Antlaşma tarihindeki tüm büyük olaylar ve ciddi gelişmeler, bu son günlerde kilisede tekrarlanmış ve tekrarlanmaktadır." Selected Messages, book 3, 338, 339.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

Ele aldığımız yirmi yıllık zaman diliminde Daniel yaşamamış olsa da, Sister White’ın yazıları aracılığıyla gelen ilham, Daniel kitabının on birinci bölümünde kaydedilen tarihin büyük bir kısmının, Daniel kitabının on birinci bölümünün nihai yerine gelişinde tekrar edileceğini bize bildirir.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> Kaybedecek zamanımız yok. Önümüzde zor zamanlar var. Dünya savaş ruhuyla çalkalanıyor. Yakında peygamberlik sözlerinde sözü edilen sıkıntı dolu olaylar gerçekleşecek. Daniel’in on birinci bölümündeki peygamberlik neredeyse tamamen yerine gelmiştir. Bu peygamberliğin gerçekleşmesi sırasında yaşanan tarihî olayların büyük bir kısmı tekrarlanacaktır. Manuscript Releases, sayı 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

Daniel 11’in 10–15. ayetleri, yakında gelecek Pazar yasasına kadar uzanan son günlerin tarihini temsil eder; çünkü 16. ayet, Roma’nın ilk kez 'görkemli ülke'yi fethettiği zamanı belirtir.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Fakat ona karşı çıkan, dilediğini yapacaktır; hiç kimse onun önünde duramayacaktır. Ve o, görkemli ülkeye yerleşecek; orası onun eliyle harap olacaktır. Daniel 11:16.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

Daniel, yazılarında "görkemli ülke" ifadesini iki kez kullanır. İlki on altıncı ayettedir; o zaman gerçek anlamda putperest Roma, Yahuda'nın gerçek anlamda görkemli ülkesini fethetti.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “Mısır, kuzeyin kralı Antiyokus’un önünde duramasa da, Antiyokus şimdi kendisine karşı gelen Romalıların önünde duramadı. Artık hiçbir krallık bu yükselen güce karşı koyabilecek durumda değildi. Suriye fethedildi ve İÖ 65 yılında Pompeius, Antiyokus Asiaticus’u mülklerinden mahrum edip Suriye’yi bir Roma eyaletine indirdiğinde Roma İmparatorluğu’na katıldı.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

> “Aynı gücün Kutsal Diyar’da da durup onu tüketmesi gerekiyordu. Roma, MÖ 162’de antlaşma yoluyla Tanrı’nın halkı olan Yahudilerle bağlantı kurdu; bu tarihten itibaren peygamberlik takviminde belirgin bir yer tutar. Ne var ki, Yahuda üzerinde fiilî fetih yoluyla yetkiyi MÖ 63’e kadar elde etmedi; ve bu da şu şekilde oldu.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

Daniel'in "görkemli ülke" ifadesini kullandığı diğer ayet kırk birinci ayettedir.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> O, görkemli ülkeye de girecek; birçok ülke düşecek. Ama şunlar onun elinden kurtulacak: Edom, Moav ve Ammonluların önde gelenleri. Daniel 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

Kırk birinci ayet elbette kırkıncı ayetin ardından gelir ve kırkıncı ayet “ve son zamanında” sözleriyle başlar. The Great Controversy adlı eserde Bayan White, 1798 yılını “son zaman” olarak tanımlar; dolayısıyla kırk birinci ayet, 1798’deki son zamanın ardından gelen tarihi tanımlamaktadır.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> "Ama son zamanda, peygamber diyor ki: 'Birçokları gidip gelecek ve bilgi artacak.' Daniel 12:4. ... 1798'den beri Daniel kitabının mührü açılmış, peygamberliklere dair bilgi artmış ve birçokları yargının yakın olduğunu bildiren ciddi mesajı ilan etmiştir." Büyük Anlaşmazlık, 356.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

Kırk birinci ayetteki görkemli ülke, harfi harfine kadim Yahuda değil, ruhsal anlamda modern Yahuda’dır. Amerika Birleşik Devletleri ruhsal anlamda modern Yahuda’dır ve kırk birinci ayet, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasına işaret etmektedir.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> Oysa ilk olan ruhsal değil, doğal olandır; ardından da ruhsal olan. 1. Korintliler 15:46.

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

O Pazar yasası on altıncı ayette simgelenir; zira Daniel 11'in gerçekleşmesinde “meydana gelmiş tarihin büyük bir kısmı” tekrar edilecektir. Son günlerde 10'dan 15'e kadar olan ayetler, Pazar yasasından önceki ve ona götüren tarihi temsil eder.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

O beş ayetteki kuzeyin kralı da, kehanette karşılığını Seleukos kralı Büyük Antiokhos ve Ptolemaios Krallığı’nın Mısır krallarında bulan güneyin kralı da, yakında çıkacak Pazar yasasına götüren tarihin odağındaki güçleri simgeler. Bu ayetler yüz kırk dört bin hareketinin tarihini ortaya koyar; zira onuncu ayet 1989’da Sovyetler Birliği’nin çöküşünü, on altıncı ayet ise yakında çıkacak Pazar yasasını işaret eder.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

Mesih, onuncu ayeti kırkıncı ayetle ve on altıncı ayeti kırk birinci ayetle eşleştirerek bu ayetleri vurgular. Kırk birinci ayetteki manevi görkemli ülkeyi tipolojik olarak simgeleyen gerçek anlamdaki görkemli ülkeye yapılan doğrudan atıf, bu altı ayetin sonunu oluşturur; başlangıç ise onuncu ayettir.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

Mesih, on altıncı ayetin kırk birinci ayetle doğrudan bağlantılı olmasını sağladığı gibi, onuncu ayet de kırkıncı ayetle doğrudan bağlantılıdır. Onuncu ayetteki “taşmak ve içinden geçmek” ifadesi, kırkıncı ayette “taşmak ve üzerinden geçmek” diye çevrilen aynı İbranice ifadedir. Bu ifade Kutsal Yazılar’da yalnızca bir başka yerde daha bulunur, ancak onuncu ve kırkıncı ayetlerden biraz farklı çevrilmiştir. Yine de aynı İbranice ifadedir.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> Yahuda’dan geçecek; taşıp aşacak, boyuna kadar ulaşacak; kanatlarını açışı, senin ülkenin genişliğini dolduracak, ey İmmanuel. Yeşaya 8:8.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

Yeşaya’daki "taşar ve aşar" ifadesi, onuncu ayetteki "taşar ve içinden geçer" ve kırkıncı ayetteki "taşar ve üzerinden geçer" ile aynıdır. Bundan da öte, bu üç ayetin her biri kuzeyin kralının güneyin kralına yönelik bir saldırısını tasvir etmektedir. Yeşaya’da, Asur’un kuzeydeki kralı Sennacherib, İsrail’in güney krallığı olan Yahuda’ya saldırıyordu. Onuncu ayette, Seleukos İmparatorluğu’nun kuzeydeki kralı Antiochus Magnus, güneydeki Mısır krallığına saldırıyordu. Kırkıncı ayette ise, kırkıncı ayetin başında ölümcül bir darbe almış olan kuzeyin kralı, yani papalık gücü, güneydeki ateist güç olan Sovyetler Birliği’ne saldırıyordu. Her ayet, kuzey ve güney kralları arasındaki bir çatışmanın aynı peygamberlik yapısını temsil eder ve her birinde kuzeyin kralı "taşar ve üzerinden geçer."

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

Yeşaya’nın tanıklığı ve onuncu ayet, kuzey kralı saldırdığında güney krallığının başkentine girmeden önce duracağını bildirir. Sanherib savaşını Yeruşalim’in surlarına kadar taşıdı ve daha ileri gitmedi. MÖ 219’da Antiokhos Magnus Mısır sınırına kadar geldi ve durdu. Ardından, iki yıl sonra, MÖ 217’de gerçekleşen Raphia Savaşı’nı kaybetti. Sanherib Yeruşalim’in surlarına geldi ve Tanrı müdahale edince savaşı kaybetti.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> Bu yüzden Rab, Asur kralı hakkında şöyle diyor: Bu kente girmeyecek; oraya bir ok bile atmayacak; önüne kalkanla yaklaşmayacak; ona karşı set kurmayacak. Geldiği yoldan geri dönecek; bu kente girmeyecek, diyor Rab. Çünkü bu kenti, onu kurtarmak için savunacağım; kendi uğruma ve kulum Davut'un hatırı için. O gece Rab'bin meleği çıktı ve Asurluların kampında yüz seksen beş bin kişiyi vurdu; sabah erkenden kalktıklarında, işte hepsi ölüydü. Böylece Asur kralı Sennacherib ayrıldı, dönüp gitti ve Nineveh'de oturdu. Ve kendi tanrısı Nisroch'un evinde tapınırken, oğulları Adrammelech ve Sharezer onu kılıçla öldürdüler; onlar da Ermenistan diyarına kaçtılar. Yerine oğlu Esarhaddon kral oldu. 2 Krallar 19:32-37.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

1989’da kuzey kralı Sovyetler Birliği’ni silip süpürdü, ama Sovyetler Birliği’nin başkentini ele geçirmedi. Rusya ayakta kaldı. Bir sonraki savaş, on birinci ve on ikinci ayetlerde örneklenen Raphia Savaşı’ydı. Bu savaş, Sanherib’in ordusunun bozguna uğratılması ve ardından gelen ölümüyle de örneklenir; bu, güney kralı için bir zaferi işaret eder. Sanherib’in tanıklığında bu güney kralı Yahuda idi; Antiochus Magnus’un tanıklığında ise Raphia.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

Onuncu ayet kırkıncı ayetle, on altıncı ayet ise kırk birinci ayetle doğrudan bir bağlantı kurar. Onuncu ila on altıncı ayetler, 1989'dan Pazar yasasına kadar uzanan tarihi temsil eder. Söz konusu ayet, kırkıncı ayette 1989'da Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle başlayan ve Pazar yasasına kadar devam eden gizli bir tarihi temsil eder. Onuncu ayet ayrıca Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman"ı bu gizli tarihe doğrudan bağlar, ancak o doğrultu burada ortaya koyduklarımızın kapsamı dışındadır.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

Millerci hareketin tarihinde, Adventizm içinde Roma’nın doğru biçimde tanımlanmasına ilişkin altı temel tartışmadan ilki yaşandı ve bu tartışma 14. ayetin haydutlarının neyi temsil ettiği üzerindeydi. Protestanlar onların Antiokhos Epifanes’i temsil ettiğini savunurken, Millerciler onları Roma olarak tanımladı. Adventizmde Roma’nın doğru biçimde tanımlanmasına ilişkin son tartışmada da konu 14. ayetin haydutlarıdır. Millerciler tarafından temsil edilen bir kesim, Peygamberlik Ruhu tarafından onaylanmış olan Millercilerin temel anlayışını savunmaktadır.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> Gördüm ki 1843 tablosu Rab'bin eliyle yönlendirilmişti ve değiştirilmemeliydi; rakamlar O'nun istediği gibiydi; O'nun eli tablonun üzerindeydi ve bazı rakamlardaki bir hatayı gizlemişti; böylece O'nun eli çekilene kadar onu hiç kimse göremezdi. Erken Yazılar, 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

O kutsal tablo, ihtilafı MÖ 164 gösterimiyle tanımlar.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> 164: Antiochus Epiphanes'in ölümü; kendisi elbette Prenslerin Prensi'ne karşı durmadı, çünkü Prenslerin Prensi doğmadan 164 yıl önce ölmüştü.

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

Kutsal çizelgede söz konusu tartışmaya yapılan atıf, Tanrı’nın Sözü’ndeki bir peygamberlik pasajına dayanmayan, kutsal çizelgede yer alan tek hakikati temsil eder. Böylelikle Kutsal Kitap tarihinin değil, Advent tarihinin bir yol işaretini tanımlar ve “değiştirilmemelidir”, çünkü bu tartışma peygamberlik görümünün nasıl kurulduğunu ortaya koyar. O temel hakikati reddetmek, aynı anda Peygamberlik Ruhu’nun kutsal çizelgeye verdiği onayın otoritesini de reddetmektir.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> Şeytan’ın en son aldatmacası, Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını tamamen etkisiz kılmak olacaktır. “Vahiy olmadığı yerde, halk mahvolur” (Süleyman’ın Özdeyişleri 29:18). Şeytan, Tanrı’nın artakalan halkının gerçek tanıklığa olan güvenini sarsmak için, farklı şekillerde ve çeşitli vasıtalarla kurnazca çalışacaktır. Saptırmak için sahte görümler getirecek, sahteyi gerçekle karıştıracak ve insanları öyle tiksindirecek ki, “görümler” adını taşıyan her şeyi bir çeşit bağnazlık olarak görecekler; ama samimi yürekler, sahte ile gerçeği karşılaştırarak ikisini birbirinden ayırt edebilecekler. Seçilmiş Mesajlar, kitap 2, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

"senin halkının soyguncuları"nın son tartışması ilkiyle aynıdır ve görümü doğrulayan sembolü anlamadan, "halk mahvolur." Onlar "mahvolur", çünkü "Tanrı'nın Ruhu'nun tanıklığını hükümsüz kılarlar."

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

Diğer grup, on dördüncü ayetteki haydutlar olarak Amerika Birleşik Devletleri’nin temsil edildiğini iddia ediyor. Bu grup, onuncu ayetten on beşinci ayete kadar Antiochus Magnus’un Amerika Birleşik Devletleri’ni temsil ettiğini görmekte aciz ya da buna isteksiz. Millerci tarihteki Protestanlar haydutların Antiochus olduğunu iddia ettiği gibi, görmek istemeyen grup da haydutları, Antiochus tarafından simgelenen güç (Amerika Birleşik Devletleri) olarak tanımlar.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, the Rabshakeh.

Sennacherib'in Yahuda'ya yönelik, başkent Kudüs'e kadar ulaşan ve başarısızlıkla sonuçlanan saldırısı, Sennacherib'in generali Rabşake tarafından yönetildi.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> Şimdi gel, Asur kralı efendimle bir anlaşma yap; eğer üzerlerine binici bulabilirsen, sana iki bin at vereyim. Böyleyken, efendimin kullarının en küçük birliklerinden birinin komutanıyla bile nasıl baş edeceksin? Savaş arabaları ve atlılar için Mısır’a mı bel bağlayacaksın? Şimdi Rab olmadan mı bu yere karşı çıkıp onu yok etmeye geldim? Rab bana, “Bu ülkeye karşı çık ve onu yok et” dedi. Sonra Hilkiya oğlu Elyakim, Şevna ve Yoah Rabşake’ye, “Ne olur, kullarınla Aramice konuş; çünkü biz anlarız. Surlar üzerindeki halkın duyacağı şekilde bizimle Yahuda dilinde konuşma” dediler. Ama Rabşake onlara, “Efendim beni bu sözleri söylemem için senin efendine ve sana mı gönderdi? Surlar üzerinde oturan adamlara göndermedi mi? Öyle ki sizinle birlikte kendi dışkılarını yesinler, kendi idrarlarını içsinler” dedi. Sonra Rabşake durdu ve Yahuda dilinde yüksek sesle bağırarak şöyle dedi: “Büyük kral, Asur kralının sözünü işitin.” 2. Krallar 18:23-28.

The Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

Rabşake kendi sözlerini değil, Asur kralı Sanherib’in sözlerini sunuyordu. Daniel on birinci bölümün kırkıncı ayetinde kuzeyin kralı, sonun zamanında 1798’de güneyin kralı olan ateist Fransa’nın eliyle ölümcül bir yara alan papalık gücüdür. Ayette kuzeyin kralı nihayet karşılık verir ve 1989’da güney krallığını (SSCB’yi) taşkın gibi basıp geçer. Kuzeyin kralı bu işi başardığında, beraberinde "savaş arabaları, atlılar ve birçok gemi" getirdi. "Savaş arabaları ve atlılar" askerî gücü, "gemiler" ise ekonomik gücü temsil eder. Bu semboller, Rabşake tarafından örneklendiği üzere, 1989’daki zaferde Papalık Roması’nın vekâlet ordusu olarak Amerika Birleşik Devletleri’ni tanımlar. Onuncu ayetten on beşinci ayete kadar Büyük Antiyokhos Amerika Birleşik Devletleri’ni temsil eder ve William Miller’ın doğru biçimde belirttiği gibi, on dördüncü ayetteki "also" sözcüğü peygamberlik anlatısına yeni bir gücün girdiğini ortaya koyar; bu nedenle "haydutlar", güneyin Ptolemaios kralları, kuzeyin kralı Antiokhos ya da Makedonyalı Filip’ten farklı, ayrı bir gücü temsil etmelidir.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> "Güneyin kralı, bu ayette, hiç kuşkusuz, Mısır kralı anlamına gelir; fakat 'senin halkının haydutları' ifadesinin ne anlama geldiği bazıları için hâlâ bir şüphe olarak kalmaktadır. Bunun Antiochus'u ya da Suriye'nin herhangi bir kralını kastetmediği açıktır; çünkü melek, önceki birkaç ayet boyunca o ulustan söz etmişti ve şimdi, 'senin halkının haydutları da,' vb., diyerek açıkça başka bir ulusu ima etmektedir. Antiochus'un belki Yahudileri soyduğunu kabul ediyorum; ama bu nasıl 'görümü doğrular', zira görümün hiçbir yerinde Antiochus'un bu türden bir eylemde bulunduğundan söz edilmez; çünkü o, görümde Yunan krallığı diye adlandırılan şeye aitti. Yine, 'görümü doğrulamak' da aynı şeyi güvence altına almak, tamamlamak ya da yerine getirmek anlamına gelmelidir." William Miller, Miller'in Eserleri, Ders 6, 89.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

"Antiochus", Suriye Seleukos İmparatorluğu'nun birçok kralı tarafından seçilen bir isimdi. O imparatorluğun kurucusu Seleucid Nicator'du ve Seleukos krallarının tüm listesi, toplamda yirmi altı ila otuz kraldan oluşuyordu. Bu kralların birçoğu "Antiochus" adını seçti; tıpkı pek çok papanın, papa seçildiklerinde taht adları seçmeleri gibi. Papaların hepsi "antikrist"tir; bu da "Mesih'e karşı" anlamına gelir. "Anti" kelimesi "karşı" demektir. Antikristler olarak, ruhsal ataları olan Şeytan'ın adını almışlardır. Şeytan da papalar da ilhamla antikrist olarak tanımlanır.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> "Mesih karşıtının gökte başlattığı isyanı yürütme kararlılığı, itaatsizliğin çocuklarında işlemeye devam edecektir." Tanıklıklar, cilt 9, 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

Bir papa, Şeytan'ın temsilcisidir ve dolayısıyla ikisi de Mesih'e karşıdır; bu nedenle "Deccal"dirler. Papa olarak göreve geldiklerinde bir isim seçerler ve Şeytan'ın yeryüzündeki temsilcisi olurlar.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> Dünyevi kazanç ve onurları güvence altına almak için kilise, dünyanın ileri gelenlerinin hoşnutluğunu ve desteğini aramaya yönlendirildi; ve böylece Mesih’i reddederek, Şeytan’ın temsilcisi olan Roma piskoposuna bağlılık sunmaya sevk edildi. Büyük Mücadele, 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

Onları yaptıklarından tanıyacaksınız ve papalar Şeytan’ınkiyle aynı işi yürütürler.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> Roma Papası aracılığıyla, yeryüzünde, karanlığın prensinin kovulmasından önce göğün mahkemelerinde yürütülenle aynı iş sürdürülmüştür. Şeytan, gökte Tanrı’nın yasasını düzeltmeye ve kendi değişikliğini sunmaya kalkıştı. Kendi yargısını Yaratıcısınınkinden üstün tuttu ve iradesini Yehova’nın iradesinin üstüne koydu; böylece fiilen Tanrı’nın yanılabilir olduğunu ilan etti. Papa da aynı yolu izler ve kendisi için yanılmazlık iddia ederek, Tanrı’nın yasasını kendi fikirlerine uydurmaya çalışır; göklerin ve yerin Rabbinin yasalarında ve buyruklarında gördüğünü sandığı hataları düzeltebileceğini düşünür. Dünyaya fiilen şöyle der: Size Yehova’nınkinden daha iyi yasalar vereceğim. Bu, göklerin Tanrısı’na ne büyük bir hakarettir! Signs of the Times, 19 Kasım 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

Seleukos Nikator Seleukos İmparatorluğu'nu kurmuş olsa da, ondan sonraki kralların birçoğu, Seleukos'u değil babasını onurlandırmak için "Antiokhos" adını seçti. Seleukos'un babası Antiokhos, Büyük İskender'in babası olan Makedonya Kralı II. Filip'in hizmetinde, soylu bir kişi ve bir generaldi. Bu soylu konumu ve askerî geçmişi, Büyük İskender'in ölümünden sonra Seleukos'un kendi öne çıkan rolünün ve ardından gelen iktidara yükselişinin zeminini hazırladı.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

Seleucus'un krallığı, İskender'in krallığının dört bölgesinden üçünün kontrolünü ele geçirdiğinde kuruldu. Roma da kontrolü ele geçirmek ve kuzeyin kralı olmak için üç coğrafi gücü fetheder. Seleucus doğuyu, batıyı ve kuzeyi güvence altına aldığında, tarihsel anlatıda kuzeyin kralı oldu ve başkenti Babil şehriydi. Sonraki kralların birçoğu, siyasi atalarını onurlandırmak için kuzeydeki tahta çıktıklarında "Antiochus" adını seçti. Görmeyi seçerseniz, paralellik kolayca görülebilir. Seçmezseniz, görülmez.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

“Antiochus” adı (Yunancada Ἀντίοχος), Yunacanın “anti” (“karşı” ya da “zıt”) ve “ocheo” (“sıkıca tutmak” ya da “sürdürmek”) ögelerinden gelir. Kuzeydeki krallar, babalarından gelen siyasi mirası sürdürmek için bu adı seçtiler; tıpkı Deccal’ın (papalar) yönetmeye başlarken isim seçmesi gibi. Papalar nasıl babaları olan şeytanın temsilcileriyse, Suriye İmparatorluğu’ndaki Antiochus’lar da babalarının temsilcilerini simgeler. Bu bağlamda Antiochus, babalarının bir vekilini temsil eder. 1989’da papalık gücünün vekili Amerika Birleşik Devletleri’ydi ve seküler tanıklık, eski Sovyetler Birliği’ni yıkmaya yönelik çalışmalarında Deccal, Papa John Paul II ve Ronald Reagan arasındaki ilişkiyi doğrular.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

Onuncu ayetten on altıncı ayete kadar olan bölümde, ilk ve son ayet kırkıncı ve kırk birinci ayetlere doğrudan atıflar içerir. Onuncu ayet doğrudan kırkıncı ayete karşılık gelir. On altıncı ayet doğrudan kırk birinci ayete karşılık gelir. Bu ayetler, Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili kısmını temsil eder.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> Mühürlenen kitap Vahiy kitabı değildi, son günlerle ilgili olan Daniel’in peygamberliğinin o bölümüydü. Kutsal Yazı şöyle der: 'Sen ise, ey Daniel, sözleri sakla ve kitabı son zamana dek mühürle; birçokları oraya buraya gidip gelecek ve bilgi artacak' (Daniel 12:4). Kitap açıldığında, 'Artık zaman olmayacak' diye ilan edildi. (Bkz. Vahiy 10:6.) Daniel kitabının mührü şimdi açılmıştır ve Mesih’in Yuhanna’ya verdiği vahiy yeryüzünün tüm sakinlerine ulaşacaktır. Bilginin artmasıyla bir halk, son günlerde ayakta durmaya hazırlanacaktır. . . .

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> Birinci meleğin mesajında, dünyayı ve içindeki her şeyi yaratan Yaratıcımız Tanrı’ya tapınmaları için insanlara çağrıda bulunulur. İnsanlar, Papalığın bir kurumuna hürmet göstererek Yehova’nın yasasını etkisiz kılmışlardır; ancak bu konuda bilgi artacaktır. Seçilmiş Mesajlar, kitap 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

1989’daki son zaman döneminde, Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayeti, “Daniel’in kehanetinin son günlerle ilgili kısmını” temsil eder. Bu durum, o zaman mühür açıldığında anlaşıldı ve o mühür açılışı, “Papalık kurumu ve Yehova’nın yasasının hükümsüz kılınması” konusunda bir bilgi artışına yol açtı. Alfa ve Omega her zaman sonu başlangıçla gösterir ve 1989’da başlayan sınama süreci, iki tapınan sınıfını ortaya çıkarmak üzere tasarlanmıştı.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ve dedi: Git yoluna, Daniel; çünkü sözler sonun zamanına kadar kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçokları arıtılacak, aklanacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük edecek; ve kötülerden hiçbiri anlamayacak; fakat bilge olanlar anlayacak. Daniel 12:9, 10.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

Şu anda o sınama sürecinin son safhasındayız; zira Adventizmin başlangıcındaki haydutlar tartışması şimdi tekrarlanıyor. Haydutları Amerika Birleşik Devletleri olarak tanımlamak, Antiyohus’u haydutlar olarak tanımlamak demektir. Bu, Milleritler ile Protestanların birebir aynı tartışmasıdır.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

Sınama sürecinin sonunda, 1989’da başlayan sınama sürecinin başında olduğu gibi, Yahuda oymağından olan Aslan, “son günlerle ilgili olan Daniel peygamberliğinin o bölümünün” mührünü açar. 1989’da bu, Daniel 11’in son altı ayetiydi; sonunda ise, 10’dan 16’ya kadar olan ayetlerle örneklendirilen 40. ayetin gizli tarihidir.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

Adventizm tarihindeki altı tartışma hattına ilişkin incelememize, takip eden makalelerde devam edeceğiz. Bu altı tartışmadan ilki, sonuncusunu örnekler. Doğruluğun düşmanının, Tanrı’nın halkının Roma’nın sembolüyle tesis edilmiş "görümü" doğru biçimde ayırmasını engelleme çabalarına dahil olan unsurları açığa çıkarırken, diğer dört tartışmayı örtüştürmek için ilk ve son tartışmayı kullanacağız.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> Süratle ebediyete akıp giden anların önemini anlamaz ve Tanrı’nın büyük gününde ayakta durabilmek için kendimizi hazırlamazsak, sadakatsiz kâhyalar oluruz. Nöbetçi gecenin vaktini bilmelidir. Her şey şimdi, bu zaman için gerçeğe iman eden herkesin fark etmesi gereken bir ciddiyetle kuşanmış durumda. Tanrı’nın günü göz önünde bulundurularak hareket etmelidirler. Tanrı’nın yargıları dünyanın üzerine düşmek üzere; biz de o büyük gün için hazırlanmalıyız.

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> "Zamanımız kıymetlidir. Gelecekteki ölümsüz yaşama hazırlanmak için elimizde az, hem de pek az sınanma günü var. Gelişigüzel hareketlere harcayacak zamanımız yok. Tanrı'nın sözünü üstünkörü geçmekten korkmalıyız." Tanıklıklar, cilt 6, 407.

Back to Articles