Article

# Elijah - Number Two

Elijah - İki Numara

Prophetic Characteristics

Peygamberî Özellikler

Author

Jeff Pippenger

Published

September 27, 2023

Formats

PDF
Word

In the previous article we identified Elijah as a symbol. In agreement with William Miller’s rules, “symbols” may have more than one meaning. Therefore, Elijah as a symbol may also represent one part of the two-fold symbol of Elijah and Moses. The two-fold symbol of Elijah and Moses runs through the entire book of Revelation, and to be uncertain about what the two-fold symbol represents is to be uncertain about the message in the book of Revelation that is unsealed just before probation closes. For this reason, we will now specifically address certain prophetic characteristics that are identified with the symbol of Elijah.

Önceki yazıda İlyas’ı bir sembol olarak tanımlamıştık. William Miller’in kurallarıyla uyumlu olarak, “semboller” birden fazla anlama sahip olabilir. Dolayısıyla, sembol olarak İlyas, İlyas ve Musa’nın iki yönlü sembolünün bir parçasını da temsil edebilir. İlyas ve Musa’nın iki yönlü sembolü Vahiy kitabının tamamı boyunca boydan boya uzanır; bu iki yönlü sembolün neyi temsil ettiğinden emin olmamak, lütuf kapısının kapanmasından hemen önce mührü açılan Vahiy kitabındaki mesajdan emin olmamak demektir. Bu nedenle, şimdi özellikle İlyas sembolüyle ilişkilendirilen bazı peygamberî özelliklere değineceğiz.

We have three primary witnesses to establish those prophetic characteristics. Those witnesses are the prophet Elijah, John the Baptist and William Miller who inspiration identifies as interchangeable symbols.

O peygamberlik özelliklerini tespit etmek için üç başlıca tanığımız var. Bu tanıklar, ilhamın birbirinin yerine geçebilen semboller olarak tanımladığı Peygamber İlyas, Vaftizci Yahya ve William Miller'dır.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> Binlerce kişi, William Miller’ın vaaz ettiği gerçeği benimsemeye yönlendirildi ve mesajı ilan etmek için İlyas’ın ruhu ve gücüyle Tanrı’nın kulları ayağa kaldırıldı. İsa’nın öncüsü Yahya gibi, bu ciddi mesajı vaaz edenler baltayı ağacın köküne koymaya ve insanları tövbeye yaraşır meyveler vermeye çağırmaya kendilerini mecbur hissettiler. Tanıklıkları, kiliseleri uyandırıp güçlü biçimde etkileyecek ve onların gerçek karakterini ortaya koyacak nitelikteydi. Ve gelecek gazaptan kaçmaya yönelik ciddi uyarı duyuruldukça, kiliselerle birlik içinde olan birçok kişi şifa veren mesajı kabul etti; geri düşüşlerini gördüler ve acı tövbe gözyaşlarıyla, derin ruh ıstırabı içinde Tanrı’nın önünde alçaldılar. Ve Tanrı’nın Ruhu üzerlerine indiğinde, şu haykırının duyurulmasına yardımcı oldular: ‘Tanrı’dan korkun ve O’nu yüceltin; çünkü O’nun yargılama saati geldi.’ Erken Yazılar, 233.

Elijah, John the Baptist and Miller were given a specific spirit that guided and defined their work. Their testimony was “calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest” those churches’ “real character.” Whether it was in the time of Ahab, John the Baptist or William Miller the churches they were addressing all possessed a Laodicean blindness that was so deep and dark that the message needed to be as direct as laying an “ax at the root of the tree.” It included the announcement of the close of probation, which with John the Baptist’s was the warning of “the wrath” that was about “to come.” Miller’s message of proclaiming “Fear God and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,” was also a warning of the wrath to come.

Elijah, John the Baptist ve Miller’e, çalışmalarını yönlendiren ve tanımlayan belirli bir ruh verildi. Tanıklıkları, kiliseleri “uyandırmak ve güçlü bir şekilde etkilemek” ve o kiliselerin “gerçek karakterini” açığa çıkarmak üzere hesaplanmıştı. İster Ahab döneminde, ister Vaftizci Yahya’nın ya da William Miller’ın zamanında olsun, hitap ettikleri kiliselerin hepsinde, mesajın “ağacın köküne balta koymak” kadar doğrudan olmasını gerektirecek kadar derin ve karanlık bir Laodicea körlüğü vardı. Buna, sınama süresinin sona erdiğinin ilanı da dahildi; Vaftizci Yahya’nınkinde bu, “yaklaşmak üzere olan” “gazap” konusunda bir uyarıydı. Miller’ın “Tanrı’dan korkun ve O’na yücelik verin; çünkü O’nun yargı saati geldi” şeklindeki ilanı da gelecek olan gazap hakkında bir uyarıydı.

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 148.

> Yahya sesini boru gibi yükseltti. Görevi şuydu: “Halkıma isyanlarını ve Yakup’un evine de günahlarını bildir” (Yeşaya 58:1). İnsani bir eğitim almamıştı. Öğretmenleri Tanrı ve doğa olmuştu. Ama Mesih’in önünü hazırlamak için, sesini eski peygamberler gibi duyuracak kadar cesur, yozlaşmış ulusu tövbeye çağıracak birine ihtiyaç vardı. Seçilmiş Mesajlar, kitap 2, 148.

Elijah commanded that his generation choose that day whether they would serve God or Baal, and that generation answered not a word, which equates to choosing Baal.

İlyas, kendi nesline o gün Tanrı’ya mı yoksa Baal’a mı kulluk edeceklerini seçmelerini emretti. Ama o nesil tek kelime etmedi; bu da Baal’ı seçmek demektir.

> “Never was there greater need of faithful warnings and reproofs, and close, straight dealing, than at this very time. Satan has come down with great power, knowing that his time is short. He is flooding the world with pleasing fables, and the people of God love to have smooth things spoken to them. Sin and iniquity are not abhorred. I was shown that God’s people must make more firm, determined efforts to press back the incoming darkness. The close work of the Spirit of God is needed now as never before. Stupidity must be shaken off. We must arouse from the lethargy that will prove our destruction unless we resist it. Satan has a powerful, controlling influence upon minds. Preachers and people are in danger of being found upon the side of the powers of darkness. There is no such thing now as a neutral position. We are all decidedly for the right or decidedly with the wrong. Said Christ: ‘He that is not with Me is against Me; and he that gathereth not with Me scattereth abroad.’” Testimonies, volume 3, 327.

> "Sadık uyarılara ve kınamalara, ve yakın, dosdoğru bir yüzleşmeye, tam da şu anda olduğundan daha büyük bir ihtiyaç hiç olmamıştı. Şeytan, zamanının kısa olduğunu bilerek, büyük bir güçle aşağıya indi. Dünyayı hoşa giden masallarla dolduruyor ve Tanrı’nın halkı kendilerine tatlı sözler söylenmesini seviyor. Günah ve kötülükten tiksinilmiyor. Bana gösterildi ki, Tanrı’nın halkı yaklaşan karanlığı geri püskürtmek için daha sağlam, kararlı çabalar göstermelidir. Tanrı’nın Ruhunun yakın, derin işleyişine şimdiye dek hiç olmadığı kadar ihtiyaç var. Sersemlik silkelenip atılmalıdır. Karşı koymadığımız takdirde yıkımımıza yol açacak uyuşukluktan uyanmalıyız. Şeytan zihinler üzerinde güçlü, denetleyici bir etkiye sahiptir. Vaizler ve halk, kendilerini karanlık güçlerin safında bulma tehlikesiyle karşı karşıyadır. Artık tarafsız bir konum diye bir şey yok. Hepimiz kesinlikle ya doğrunun ya da yanlışın yanındayız. Mesih şöyle dedi: ‘Benimle olmayan bana karşıdır; benimle toplamayan dağıtır.’" Tanıklıklar, cilt 3, 327.

John called “the degenerate nation” of his history “a generation of vipers.” The Millerites ultimately identified the degenerate nation of their history as the daughters of Babylon. Whether Elijah, John or Miller none of the three were theologians. They were all called from the common walks of life.

John, kendi tarihinde "yozlaşmış ulus"u "engerekler soyu" diye adlandırdı. Millerciler sonunda kendi tarihlerindeki yozlaşmış ulusu Babil'in kızları olarak tanımladılar. İster Elijah, ister John, ister de Miller olsun, üçünden hiçbiri ilahiyatçı değildi. Hepsi de sıradan yaşamın içinden çağrılmıştı.

> “The truth as it is in Jesus, as it was proclaimed by Him when He was enshrouded by the pillowy cloud, is verity and truth in this our day, and will just as surely renovate the mind of the receiver as it has renovated minds in the past. Christ has declared, ‘If they hear not Moses and the Prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ (Luke 16:31).

> İsa’daki hakikat, O kabarık bir bulutla örtülmüşken O’nun ilan ettiği gibi, bugün de hak ve gerçektir ve geçmişte zihinleri nasıl yenilediyse, onu kabul edenin zihnini de aynı kesinlikle yenileyecektir. Mesih şöyle buyurdu: 'Musa’yı ve Peygamberleri dinlemiyorlarsa, biri ölülerden dirilse de ikna olmayacaklar.' (Luka 16:31).

> “As a people, we must prepare the way of the Lord, under the overruling guidance of the Holy Spirit, for the spread of the gospel in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow, and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will become educated in connection with men who have had experience—men who understand the truth. Through most wonderful workings of God, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. Let us labor as those who have experienced the virtue of truth as it is in Jesus.

> Bir halk olarak, Müjdenin saflığında yayılması için Kutsal Ruh'un egemen rehberliği altında Rab'bin yolunu hazırlamalıyız. Yaşayan su ırmağı akışı boyunca derinleşip genişlemelidir. Yakında da uzakta da, her alanda, insanlar sabandan ve zihni büyük ölçüde meşgul eden daha yaygın ticari mesleklerden çağrılacak ve gerçeği anlayan, deneyimli kişilerle birlikte eğitilecekler. Tanrı'nın en harika işleri aracılığıyla zorluk dağları kaldırılacak ve denize atılacaktır. İsa'da olduğu gibi gerçeğin erdemini deneyimlemiş olanlar olarak çalışalım.

> “There is to be, at this period, a series of events which will reveal that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. Those who preach the truth will strive to demonstrate the truth by a well-ordered life and godly conversation. And as they do this, they will become powerful in advocating the truth, and in giving it the sure application that God has given it.

> Bu dönemde, Tanrı’nın duruma egemen olduğunu ortaya koyacak bir dizi olay olacaktır. Gerçek, açık ve yanlış anlaşılmaya yer bırakmayan bir dille ilan edilecektir. Gerçeği vaaz edenler, düzenli bir yaşam ve dindarca konuşma ile gerçeği göstermeye çalışacaklardır. Ve bunu yaptıkça, gerçeği savunmada ve onu Tanrı’nın verdiği biçimde sağlam bir şekilde uygulamada güçlü olacaklardır.

> “When the men, who have known and taught the truth, turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables, it is high time for those who have once been laborers in evangelistic work, but who have been drawn away into the management of restaurants, food stores, and other commercial lines of work, to come into line, study their Bibles diligently, and with the word of God in hand, dispense the Bible truth, the spiritual food, in cooperation with the heavenly angels. This work now calls loudly for workmen of divine appointment. Omnipotence will then say to the mountains of difficulty, Be thou removed and cast into the sea.” Paulson Collection, 73, 74.

> Hakikati bilmiş ve öğretmiş olan insanlar insani anlayışa sapıp aldatılmış zihinlere kendi masal tabaklarını sunmaya başladıklarında, bir zamanlar müjdecilik hizmetinde emek vermiş, fakat restoranların, gıda dükkânlarının ve diğer ticari iş kollarının yönetimine çekilmiş olanların hizaya gelmeleri, Kutsal Kitaplarını gayretle incelemeleri ve Tanrı’nın sözü ellerinde, göksel meleklerle işbirliği içinde Kutsal Kitap gerçeğini, ruhsal gıdayı sunmaları için artık zaman gelmiştir. Bu çalışma şimdi Tanrı tarafından görevlendirilmiş işçilere şiddetle ihtiyaç duymaktadır. O zaman Her Şeye Gücü Yeten, zorluk dağlarına şöyle diyecektir: “Yerinden sökül, denize atıl.” Paulson Koleksiyonu, 73, 74.

Elijah, John and Miller were and thus represent men that are called from the “more common” “vocations,” for “the men” who had formerly taught the truth ultimately “turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables.” The common men that are called will give “the sure application” of biblical prophecy as “God has given it.” Twice, in the passage Sister White identified “mountains” as “mountains of difficulty.” The work of these men included laying low “every mountain.” The work that is accomplished by the common men that were called from the plow of humble circumstances represents the work of identifying the correct biblical methodology in contrast with the dishes of human fables that is handed out by the theologians of the time.

Elijah, John ve Miller, "daha sıradan" "mesleklerden" çağrılan adamlardı ve böylece bu tür insanları temsil eder; çünkü daha önce gerçeği öğretmiş olan "adamlar" eninde sonunda "insan anlayışına sapar ve aldatılmış zihinlere kendi masal tabaklarını dağıtırlar." Çağrılan sıradan adamlar, Kutsal Kitap peygamberliğinin "kesin uygulamasını" "Tanrı'nın verdiği gibi" sunacaklardır. Sister White bu pasajda iki kez "dağları" "zorluk dağları" olarak tanımladı. Bu adamların işi, "her dağı" alçaltmayı da içeriyordu. Mütevazı koşulların sabanından çağrılan bu sıradan adamlar tarafından gerçekleştirilen iş, zamanın ilahiyatçıları tarafından dağıtılan insan masalları tabaklarına karşıt olarak doğru Kutsal Kitap yöntemini belirleme işini temsil eder.

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> Vaftizci Yahya’nın hizmeti ve son günlerde halkı kayıtsızlık uykusundan uyandırmak için İlyas’ın ruhu ve kudretiyle ortaya çıkanların hizmeti, birçok bakımdan aynıdır. Onun hizmeti, bu çağda yapılması gereken hizmetin bir örneğidir. Mesih, dünyayı doğrulukla yargılamak üzere ikinci kez gelecektir. Dünyaya verilecek son uyarı mesajını taşıyan Tanrı’nın habercileri, Vaftizci Yahya’nın O’nun ilk gelişinin yolunu hazırladığı gibi, Mesih’in ikinci gelişinin yolunu hazırlamalıdır. Bu hazırlık hizmetinde, ‘her vadi yükseltilecek ve her dağ alçaltılacak; eğri yerler doğrultulacak ve pürüzlü yerler düzlük olacak’ çünkü tarih tekerrür edecektir ve bir kez daha ‘Rab’bin yüceliği açığa çıkacak ve bütün insanlık hep birlikte onu görecek; çünkü bunu Rab’bin ağzı söylemiştir.’ Southern Watchman, 21 Mart 1905.

The characteristics of the three reformers which was identified by Isaiah are that every valley shall be exalted, every mountain made low, the crooked shall be made straight and the rough places made plain. The way of the Lord that is prepared by exalting the valleys, laying low the mountains and making the crooked straight and rough places plain is the old paths.

Yeşaya’nın belirlediği üç ıslahatçının özellikleri şunlardır: her vadi yükseltilecek, her dağ alçaltılacak, eğri doğrultulacak ve pürüzlü yerler düzleştirilecek. Vadileri yükseltmek, dağları alçaltmak, eğrileri doğrultmak ve pürüzlü yerleri düzleştirmek suretiyle hazırlanan Rab’bin yolu, eski yollardır.

> The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:3–5.

> Çölde haykıranın sesi: Rab'bin yolunu hazırlayın, çölde Tanrımız için dümdüz bir yol açın. Her vadi yükselecek, her dağ ve tepe alçaltılacak; eğri yerler doğrultulacak, engebeli yerler düzlük olacak. Ve Rab'bin görkemi açığa çıkacak, bütün insanlık onu hep birlikte görecek; çünkü bunu Rab'bin ağzı söylemiştir. Yeşaya 40:3-5.

When the quibbling Jews asked John the Baptist if he was the Elijah to come, he answered that he was not, but he then identified himself with the passage from Isaiah.

İtirazcı Yahudiler, Vaftizci Yahya’ya gelecek olan İlyas olup olmadığını sorduklarında, o olmadığını söyledi; ama sonra kendisini Yeşaya kitabındaki bir pasajla özdeşleştirdi.

> And this is the record of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, Who art thou? And he confessed, and denied not; but confessed, I am not the Christ. And they asked him, What then? Art thou Elias? And he saith, I am not. Art thou that prophet? And he answered, No. Then said they unto him, Who art thou? that we may give an answer to them that sent us. What sayest thou of thyself? He said, I am the voice of one crying in the wilderness, Make straight the way of the Lord, as said the prophet Esaias. John 1:19–23.

> Yuhanna'nın tanıklığı da şu oldu: Yahudiler Yeruşalim'den kâhinler ve Levilileri ona, 'Sen kimsin?' diye sormaya gönderdiklerinde, o itiraf etti, inkâr etmedi; açıkça, 'Ben Mesih değilim' dedi. Ona sordular: 'Öyleyse nedir? İlyas mısın?' Dedi ki, 'Değilim.' 'O peygamber misin?' Cevap verdi, 'Hayır.' Bunun üzerine ona dediler: 'Bizi gönderenlere cevap verebilmemiz için sen kimsin? Kendin hakkında ne söylersin?' Şöyle dedi: 'Ben, çölde haykıranın sesiyim: "Rab'bin yolunu düzleyin," peygamber Yeşaya'nın dediği gibi.' Yuhanna 1:19-23.

The preparation of the “way of the Lord” identifies the methodology that the angels guided Miller to understand and employ in order to prepare the biblical understanding of the “way” that men were to walk in. Every “mountain” was to be made low, for the mountains of biblical prophecy represents truths that at first glance are apparently too difficult to understand. To understand the glorious holy mountain of Daniel chapter eleven verse forty-five that the king of the north is attempting to conquer is understood by first identifying the literal glorious holy mountain in Jerusalem which prophetically defines the spiritual glorious holy mountain. To explain the mountain that is identified as Armageddon, which means mountain of Megiddo, one must go to literal Megiddo. The prophetic difficulties that are represented as difficult are removed when the principle that the beginning of a thing illustrates the end of a thing is employed.

Rabbin "yolu"nun hazırlanışı, meleklerin Miller’e, insanların yürümesi gereken "yol"la ilgili Kutsal Kitap anlayışını hazırlayabilmesi için anlaması ve uygulaması konusunda rehberlik ettikleri yöntemi tanımlar. Her "dağ" alçaltılacaktı; çünkü Kutsal Kitap peygamberliğindeki dağlar, ilk bakışta anlaşılması çok zor görünen gerçekleri temsil eder. Kuzey kralının ele geçirmeye çalıştığı, Daniel kitabı 11. bölüm 45. ayetteki görkemli kutsal dağı anlamanın yolu, önce Yeruşalim’deki gerçek görkemli kutsal dağı belirlemektir; çünkü o, peygamberlikte ruhsal görkemli kutsal dağı tanımlar. Armagedon olarak tanımlanan, Megiddo Dağı anlamına gelen dağı açıklamak için gerçek Megiddo’ya gitmek gerekir. Zor olarak gösterilen peygamberlikteki güçlükler, bir şeyin başlangıcının o şeyin sonunu örneklediği ilkesi benimsendiğinde ortadan kalkar.

The methodology represented by Isaiah and referenced by John and set forth by Miller exalts every valley. Whether it be the “valley of vision” in Isaiah twenty-two, the “valley of dead bones” in Ezekiel or the “valley of Jehoshaphat” in the book of Joel the methodology that is based upon the correct understanding of Christ’s character as represented as Palmoni the Wonderful Numberer in Millerite history, or as Alpha and Omega the wonderful linguist in our history is what exalts the prophetic truths that are represented in the “valleys” of God’s Word.

Yeşaya'nın temsil ettiği, Yuhanna'nın atıfta bulunduğu ve Miller'in ortaya koyduğu yöntem her vadiyi yüceltir. İster Yeşaya yirmi ikinci bölümdeki "görü vadisi", ister Hezekiel kitabındaki "kurumuş kemikler vadisi", ister Yoel kitabındaki "Yehoşafat vadisi" olsun, Mesih'in karakterinin doğru anlaşılmasına dayanan ve Millerit tarihinde Harika Sayıcı Palmoni olarak, bizim tarihimizde ise Alfa ve Omega, harika bir dilbilimci olarak temsil edilen bu yöntem, Tanrı'nın Sözünde "vadiler" olarak temsil edilen peygamberlik hakikatlerini yücelten şeydir.

The crooked things that are to be made straight and the rough places that are made plain represents the work of correcting the customs and traditions that are employed by a Laodicean priesthood to uphold their poisoned dishes of fables. The work of Elijah is specifically identified as representing the correct biblical methodology in opposition to the fables of the theologians and priests. That work is accomplished by “common men,” not by the educated priests and theologians. Within the prophetic characteristics of these three witnesses is also the simple fact that the Elijah to come will be a man.

Düzeltilmesi gereken çarpık şeyler ve düz hâle getirilen engebeli yerler, Laodikya rahipliğinin masallarla doldurulmuş zehirli tabaklarını ayakta tutmak için başvurduğu örf ve geleneklerin düzeltilmesi işini temsil eder. İlyas’ın görevi, rahipler ve ilahiyatçıların masallarına karşı doğru Kutsal Kitap yöntemini temsil eden iş olarak özellikle tanımlanır. Bu iş, eğitimli rahipler ve ilahiyatçılar tarafından değil, “sıradan insanlar” tarafından yerine getirilir. Bu üç tanığın peygamberlik nitelikleri içinde ayrıca, gelecek İlyas’ın bir erkek olacağı yalın gerçeği de vardır.

That observation might seem unimportant, but as the theologians of Adventism seek to uphold their fables, they have taken a passage from Sister White where she speaks in the future tense about a man that would come in the spirit and power of Elijah and they add their own fable of explanation and insist that Sister White was speaking of herself.

Bu gözlem önemsiz görünebilir, ama Adventizmin ilahiyatçıları masallarını ayakta tutmaya çalışırken, Sister White’ın İlyas’ın ruhu ve gücüyle gelecek bir adamdan gelecek zaman kipinde söz ettiği bir pasajı alıp kendi masalsı açıklamalarını ekleyerek, Sister White’ın aslında kendisinden söz ettiğinde ısrar ediyorlar.

> “Prophecy must be fulfilled. The Lord says: ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord.’ Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, [See appendix.] and when he appears, men may say: ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> Peygamberlik sözü yerine gelmelidir. Rab şöyle diyor: 'İşte, Rab'bin o büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas'ı göndereceğim.' Birisi İlyas'ın ruhu ve gücüyle gelecektir, [Bkz. ek.] ve o göründüğünde, insanlar şöyle diyebilir: 'Aşırı gayretlisiniz, Kutsal Yazıları doğru şekilde yorumlamıyorsunuz. Size mesajınızı nasıl öğretmeniz gerektiğini söyleyeyim.'

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth. Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now.’ They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them.

> Tanrı’nın işiyle insanınkini ayırt edemeyen pek çok kişi var. Tanrı’nın bana verdiği gibi hakikati söyleyeceğim ve şimdi şunu söylüyorum: Kusur bulmaya, ihtilaf ruhu taşımaya devam ederseniz, hakikati asla bilemeyeceksiniz. İsa öğrencilerine şöyle dedi: “Size söyleyecek daha çok şeyim var, ama şimdi onları kaldıramazsınız.” Kutsal ve ebedi şeyleri takdir edebilecek durumda değildiler; ama İsa, onlara her şeyi öğretecek ve onlara söylediği her şeyi hatırlatacak Teselli Edici’yi göndereceğine söz verdi.

> “Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of heaven guide into all truth.” Testimonies to Ministers, 475, 476.

> Kardeşler, insana bel bağlamamalıyız. 'Nefesi burnunda olan insandan el çekin; çünkü onun ne kıymeti var?' Çaresiz ruhlarınızı İsa'ya yaslamalısınız. Dağda bir pınar varken vadideki pınardan içmek bize yakışmaz. Aşağıdaki akarsuları bırakalım; daha yüksek pınarlara gelelim. Anlamadığınız ya da üzerinde hemfikir olmadığınız bir hakikat noktası varsa, araştırın; Kutsal Yazıları Kutsal Yazılarla karşılaştırın; hakikat kuyusunu Tanrı'nın sözünün madeninde derinlere kadar açın. Kendinizi ve görüşlerinizi Tanrı'nın sunağına koymalı, ön kabullerinizi bir yana bırakmalı ve göğün Ruhu'nun sizi bütün gerçeğe yöneltmesine izin vermelisiniz. Hizmetkârlara Tanıklıklar, 475, 476.

> “Somebody is to come in the spirit and power of Elijah: These words have been mistakenly applied by some to some individual who it was thought would appear with a prophetic message subsequent to Mrs. White’s life and work. The three paragraphs comprising this article titled ‘Let heaven Guide’ are only a small portion of a talk given by Ellen White in Battle Creek, Michigan, the morning of January 29, 1890. As this was published in the the Review and Herald of February 18, 1890, it carried the title of ‘How to meet a Controverted Point of Doctrine.’ Other excerpts drawn from this article and used largely to fill out certain pages of this volume, may be found on pages 23, 104, 111, 119, 158, 278, and 386. The article has been reproduced in its entirety in Selected Messages 1:406–416, with the portion comprising the excerpt entitled ‘Let Heaven Guide’ appearing on pages 412 and 413. When the article is read in its entirety it becomes apparent that Ellen White, in this statement made just a little more than a year after the Minneapolis Conference to a group in Battle Creek, was speaking of her own ministry. Some had grown critical of her work. Note that in the paragraph preceding that which appears in this volume on page 475, Ellen White states:

> Birinin İlyas’ın ruhu ve gücüyle gelmesi bekleniyor: Bu sözler, bazıları tarafından, Bayan White’ın yaşamı ve hizmetinden sonra peygamberlik mesajıyla ortaya çıkacağı sanılan bir kişiye yanlışlıkla uygulanmıştır. “Let heaven Guide” başlıklı bu yazıyı oluşturan üç paragraf, Ellen White’ın 29 Ocak 1890 sabahı Michigan, Battle Creek’te yaptığı bir konuşmanın yalnızca küçük bir bölümüdür. Bu konuşma Review and Herald’in 18 Şubat 1890 tarihli sayısında yayımlandığında, “How to meet a Controverted Point of Doctrine” başlığını taşıyordu. Bu makaleden alınan ve bu cildin bazı sayfalarını büyük ölçüde doldurmak için kullanılan diğer alıntılar 23, 104, 111, 119, 158, 278 ve 386. sayfalarda bulunabilir. Makale bütünüyle Selected Messages 1:406-416’da yeniden basılmıştır; “Let Heaven Guide” başlıklı alıntıyı içeren bölüm 412 ve 413. sayfalarda yer almaktadır. Makale bütünüyle okunduğunda, Ellen White’ın, Minneapolis Konferansı’ndan bir yıldan biraz fazla bir süre sonra Battle Creek’te bir gruba yaptığı bu açıklamada, kendi hizmetinden söz ettiği anlaşılır. Bazıları onun çalışmasını eleştirmeye başlamıştı. Bu cildin 475. sayfasında yer alanın öncesindeki paragrafta, Ellen White şöyle der:

> “‘We should come into a position where every difference will be melted away. If I think I have light, I shall do my duty in presenting it. Suppose I consulted others concerning the message the Lord would have me give to the people, the door might be closed so that the light might not reach the ones to whom God had sent it. When Jesus rode into Jerusalem, `the whole multitude of the disciples began to rejoice and praise God with a loud voice for all the mighty works that they had seen; saying, blessed be the King that cometh in the name of the Lord: peace in heaven, and glory in the highest. And some of the Pharisees from among the multitude said unto Him, master, rebuke thy disciples. And He answered and said unto them, I tell you that, if these should hold their peace, the stones would immediately cry out’ (Luke 19:37–40).

> 'Her farklılığın eriyip gideceği bir duruma gelmeliyiz. Bende ışık olduğunu düşünüyorsam, onu sunmak benim görevimdir. Diyelim ki Rabbin halka iletmemi istediği mesaj konusunda başkalarına danışsaydım, kapı kapanabilirdi; böylece Tanrı'nın kendilerine gönderdiği ışık onlara ulaşmayabilirdi. İsa Yeruşalim'e binek üzerinde girdiğinde, `öğrencilerin tüm topluluğu, gördükleri bütün kudretli işlerden ötürü yüksek sesle sevinmeye ve Tanrı'yı övmeye başladı; şöyle diyerek: Mübarek olsun Rabbin adıyla gelen Kral; göklerde esenlik ve en yücelerde yücelik. Kalabalığın içindeki Ferisilerden bazıları O'na, "Öğretmen, öğrencilerini azarla," dediler. O da onlara şöyle cevap verdi: "Size söylüyorum, bunlar susacak olursa taşlar hemen bağıracaktır"' (Luka 19:37-40).

> “‘The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the word of God.’

> 'Yahudiler Tanrı'nın sözünde önceden haber verilmiş olan mesajın tebliğ edilmesini engellemeye çalıştılar.'

> “Then she makes reference again to her own experience:

> Ardından kendi deneyimine bir kez daha atıfta bulunur:

> “‘Prophecy must be fulfilled. The Lord says, “Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord” (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, “You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way.”—Selected Messages, volume 1, 412.

> “Peygamberlik sözü yerine gelmelidir. Rab şöyle diyor: ‘İşte, Rab’bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas’ı göndereceğim’ (Malaki 4:5). Birisi İlyas’ın ruhu ve gücüyle gelecektir ve o göründüğünde insanlar, ‘Fazla ciddisin; Kutsal Yazıları doğru şekilde yorumlamıyorsun’ diyebilirler.” - Selected Messages, cilt 1, 412.

> “That she was referring to her own experience is also made clear from the paragraph which follows, in which she declares:

> Kendi deneyimine atıfta bulunduğu, ardından gelen paragraftan da açıkça anlaşılır; orada şöyle der:

> “‘I shall tell the truth as God gives it to me….’” Appendix to Testimonies to Ministers.

> "'Tanrı bana nasıl veriyorsa gerçeği öyle söyleyeceğim....'" Din Görevlilerine Tanıklıklar'a Ek.

The fact that Ellen White had to address the fables of the theologians and leaders of her time period provides no evidence that she was identifying herself as the “man” that would come in the future in the spirit and power of Elijah. Where is any evidence of Ellen White’s many opponents within Adventism that attack the method of biblical application she employed? Where was she ever told “you do not interpret the Scriptures the proper way”? She clearly identifies that there would be a movement of people at the end of the world that would be empowered by the spirit and power of Elijah, and there is no legitimate way to suggest that she thought that movement of the loud cry of the third angel was happening at the time she prophesied of the future manifestation of the power of Elijah. The Laodicean Adventist theologians would have their flock believe that Sister White was “making reference” to “her own experience” as a fulfillment of the prophet Elijah that would be sent before the great and dreadful day of the Lord.

Ellen White’ın kendi döneminin ilahiyatçılarının ve liderlerinin masallarına değinmek zorunda kalmış olması, onun gelecekte İlyas’ın ruhu ve gücüyle gelecek olan “adam” olarak kendisini tanımladığını gösteren hiçbir kanıt sunmaz. Adventizm içinde, onun benimsediği Kutsal Kitap uygulama yöntemine saldıran çok sayıdaki muhalifine dair herhangi bir kanıt nerede? Ona ne zaman “Kutsal Yazıları doğru şekilde yorumlamıyorsun” denildi? O, dünyanın sonunda İlyas’ın ruhu ve gücüyle güçlendirilecek bir insan hareketi olacağını açıkça belirtir ve İlyas’ın gücünün gelecekteki tezahürünü peygamberce bildirirken, üçüncü meleğin yüksek sesli çağrısı hareketinin o sırada gerçekleşmekte olduğunu düşündüğünü ileri sürmenin meşru hiçbir yolu yoktur. Laodikya Adventist ilahiyatçıları ise sürülerine, Bayan White’ın “kendi deneyimine” “atıfta bulunduğuna” ve Rab’bin büyük ve korkunç gününden önce gönderilecek peygamber İlyas’ın bir gerçekleşmesi olarak bunu sunduğuna inandırmak isterler.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord. Malachi 4:5.

> İşte, Rab'bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas'ı göndereceğim. Malaki 4:5.

One prophetic characteristic of Elijah as a symbol is that he presents a biblical methodology that opposes the fables of a priesthood that dishes out fables of customs and traditions. His work of preparing the way (this is the way, walk ye in it) is accomplished with the biblical methodology that opposes the teachings of a corrupted priesthood. And according to the three witnesses of Elijah, John the Baptist and Miller; accompanied with Sister White’s testimony of the then future appearing of Elijah, he will be a man, not a woman. When the methodology of Palmoni and Alpha and Omega is correctly understood, it is recognized not simply a set of biblical rules for interpreting the Scriptures, but as a transcript of Christ’s character, which is His glory.

İlyas’ın, bir sembol olarak peygamberane özelliklerinden biri, görenek ve gelenek masallarını yayan bir ruhban sınıfının uydurmalarına karşı çıkan Kutsal Kitap temelli bir yöntem sunmasıdır. Yolu hazırlama işi (Bu yoldur, onda yürüyün), yozlaşmış bir ruhban sınıfının öğretilerine karşı çıkan bu Kutsal Kitap temelli yöntemle yerine getirilir. Ve İlyas, Vaftizci Yahya ve Miller’dan oluşan üç tanığa göre; o dönemde gelecekteki İlyas’ın ortaya çıkışına dair Sister White’ın tanıklığıyla birlikte, o bir kadın değil, bir erkek olacaktır. Palmoni ile Alfa ve Omega’nın yöntemi doğru anlaşıldığında, bunun Kutsal Yazıları yorumlamak için yalnızca bir dizi Kutsal Kitap kuralı olmadığı, ancak Mesih’in karakterinin bir sureti, yani O’nun yüceliği olduğu anlaşılır.

> And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:5.

> Rab'bin yüceliği açığa çıkacak ve bütün insanlar onu birlikte görecek; çünkü Rab'bin ağzı böyle söyledi. Yeşaya 40:5.

Christ’s very character is represented by the methodology to be employed in understanding His Word, for He is the Word.

O'nun Sözünü anlamada kullanılacak yöntem, Mesih'in bizzat karakterini temsil eder, çünkü O Sözdür.

> “The law of God in the sanctuary in heaven is the great original, of which the precepts inscribed upon the tables of stone and recorded by Moses in the Pentateuch were an unerring transcript. Those who arrived at an understanding of this important point were thus led to see the sacred, unchanging character of the divine law. They saw, as never before, the force of the Saviour’s words: ‘Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in no wise pass from the law.’ Matthew 5:18. The law of God, being a revelation of His will, a transcript of His character, must forever endure, ‘as a faithful witness in heaven.’ Not one command has been annulled; not a jot or tittle has been changed. Says the psalmist: ‘Forever, O Lord, Thy word is settled in heaven.’ ‘All His commandments are sure. They stand fast for ever and ever.’ Psalm 119:89; 111:7, 8.” The Great Controversy, 434.

> "Göksel tapınaktaki Tanrı’nın yasası, büyük asıldır; taş levhalara kazınan ve Musa tarafından Beş Kitap’ta kaydedilen buyruklar da onun yanılmaz bir kopyasıydı. Bu önemli noktayı anlayanlar, böylece ilahi yasanın kutsal ve değişmez niteliğini gördüler. Kurtarıcı’nın şu sözlerinin gücünü, daha önce hiç olmadığı kadar açık biçimde kavradılar: 'Gök ve yer geçip gidinceye dek, Yasadan bir nokta ya da bir çizgi bile hiçbir suretle geçmeyecektir.' Matta 5:18. Tanrı’nın yasası, O’nun iradesinin bir vahyi, karakterinin bir sureti olduğundan, 'göklerde sadık bir tanık' olarak sonsuza dek sürmelidir. Tek bir buyruk bile yürürlükten kaldırılmamıştır; bir nokta ya da bir çizgi bile değiştirilmemiştir. Mezmur yazarı şöyle der: 'Ya Rab, sözün sonsuza dek göklerde durur.' 'Bütün buyrukları güvenilirdir. Sonsuza dek, ebediyen sağlam dururlar.' Mezmur 119:89; 111:7, 8." Büyük Mücadele, 434.

Just as the ten commandments are an unchangeable transcript of Christ’s character, so too are the rules of prophetic interpretation a transcript of His character.

Tıpkı On Emir'in Mesih'in karakterinin değişmez bir ifadesi olması gibi, peygamberlik yorumunun kuralları da O'nun karakterinin bir ifadesidir.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> Kendimiz bilmeliyiz: Hristiyanlığı neyin oluşturduğunu, hakikatin ne olduğunu, aldığımız imanın ne olduğunu, Kutsal Kitap kurallarının — en yüce otoriteden bize verilen kuralların — neler olduğunu. İmanlarını dayandıracak bir gerekçe olmadan, meselenin doğruluğuna dair yeterli kanıt olmadan inanan birçok kişi vardır. Önceden edinilmiş kanaatleriyle uyumlu bir fikir sunulduğunda, onu kabul etmeye hemen hazırdırlar. Neden-sonuç ilişkisinden hareketle akıl yürütmezler; imanlarının gerçek bir temeli yoktur ve sınanma zamanında kum üzerine inşa etmiş olduklarını anlayacaklar.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> Kendi mevcut, kusurlu Kutsal Yazılar bilgisiyle yetinip bunun kurtuluşu için yeterli olduğunu düşünen kimse, ölümcül bir aldanışa güvenmektedir. Kutsal Yazılardan gelen delillerle iyice donatılmamış birçok kişi vardır ki, hatayı ayırt edebilsinler ve hakikat diye yutturulmuş bütün gelenek ve batıl inançları mahkûm edebilsinler. Şeytan, Mesih’in müjdesinin sadeliğini yozlaştırmak için Tanrı’ya tapınmaya kendi düşüncelerini sokmuştur. “Şimdiki hakikat”e inandığını iddia edenlerin büyük bir kısmı, bir zamanlar kutsallara teslim edilen imanın ne olduğunu—içinizdeki Mesih, yücelik umudu—bilmiyor. Eski sınır taşlarını savunduklarını sanırlar, ama ılıktırlar ve kayıtsızdırlar. Sevgi ve imanın gerçek erdemini kendi deneyimlerine dokumayı ve buna sahip olmayı bilmezler. Ciddi Kutsal Kitap öğrencileri değillerdir; tembel ve dikkatsizdirler. Kutsal Yazı pasajları üzerine görüş ayrılıkları doğduğunda, amaçlı biçimde çalışmamış ve neye inandıkları konusunda karara varmamış olanlar, hakikatten saparlar. İlahi hakikati gayretle araştırmanın gerekliliğini herkesin zihnine işlemeliyiz ki, hakikatin ne olduğunu bildiklerini gerçekten bilsinler. Bazıları çok bilgi iddia eder ve durumlarından memnuniyet duyar; oysa Tanrı’yı hiç tanımamış olsalar nasıl olacaklarsa, işe karşı daha çok gayretleri, Tanrı’ya ve Mesih’in uğruna öldüğü canlara karşı daha ateşli sevgileri yoktur. Kutsal Kitap’ı, onun özünü ve zenginliğini kendi canlarına mal etmek için okumazlar. Bunun kendilerine konuşan Tanrı’nın sesi olduğunu hissetmezler. Oysa kurtuluş yolunu anlamak, Doğruluk Güneşi’nin ışınlarını görmek istiyorsak, Kutsal Yazıları amaçlı biçimde incelemeliyiz; çünkü Kutsal Kitap’ın vaatleri ve peygamberlik sözleri ilahi kurtuluş planı üzerine parlak yücelik ışınları saçar ve bu yüce gerçekler açıkça kavranmamaktadır. The 1888 Materials, 403.

To genuinely be a Christian means to be like Christ. The passage identifies that we “should know for ourselves what constitutes Christianity.” It says we “should know” “what is truth.” We “should know” “what is the faith that we have received.” We should know “what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” To be Christlike requires knowing what the Bible rules are that were given us from the highest authority. Without those rules we cannot be Christlike, for the rules given by the highest authority are a transcript of His character.

Gerçekten Hristiyan olmak, Mesih’e benzemek demektir. Bu pasaj, “Hristiyanlığı oluşturan şeyin ne olduğunu kendimiz bilmeliyiz” diye belirtir. Şöyle der: “Gerçeğin ne olduğunu bilmeliyiz.” “Aldığımız imanın ne olduğunu bilmeliyiz.” “Kutsal Kitap kurallarının—bize en yüce otoriteden verilen kuralların—ne olduğunu bilmeliyiz.” Mesih gibi olmak, bize en yüce otoriteden verilen Kutsal Kitap kurallarının ne olduğunu bilmeyi gerektirir. Bu kurallar olmadan Mesih gibi olamayız; çünkü en yüce otoritenin verdiği kurallar, O’nun karakterinin yazıya dökülmüş halidir.

Another characteristic of Elijah is the work of preparing the way for the messenger of the covenant. Elijah represents the work that is accomplished during a history when a former chosen people are being passed by and a new chosen people are simultaneously being chosen. The history represents a purification process that produces a people who are represented as a pure offering, in contrast with the former impure chosen people.

İlyas’ın bir diğer özelliği, antlaşmanın elçisi için yolu hazırlama görevidir. İlyas, önceki seçilmiş halkın bir kenara bırakıldığı ve aynı anda yeni bir seçilmiş halkın seçildiği bir tarihsel süreçte yürütülen işi temsil eder. Bu tarihsel süreç, önceki temiz olmayan seçilmiş halkın aksine, saf bir sunu olarak temsil edilen bir halk ortaya çıkaran bir arınma sürecini temsil eder.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> İşte, elçimi göndereceğim; o önümde yolu hazırlayacak. Aradığınız Rab, hatta hoşnut olduğunuz antlaşmanın habercisi, ansızın tapınağına gelecektir. İşte, gelecek, diyor Her Şeye Egemen RAB. Ama onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, maden arıtıcısının ateşi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Gümüş arıtıcısı ve temizleyicisi gibi oturacak; Levioğullarını arındıracak ve onları altın ve gümüş gibi arıtacak ki Rab'be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda’nın ve Yeruşalim’in sunuları, eski günlerde ve önceki yıllarda olduğu gibi Rab’be hoş gelecektir. Malaki 3:1-4.

John the Baptist prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple. The cleansing of the temple at the beginning and ending of Christ’s ministry was a fulfillment of Malachi chapter three. John was the messenger that prepared the way for the messenger of the covenant to purify the sons of Levi.

Vaftizci Yahya, Mesih’in ansızın gelip tapınağını temizlemesi için yolu hazırladı. Mesih’in hizmetinin başında ve sonunda tapınağın temizlenmesi, Malaki kitabının üçüncü bölümündeki peygamberlik sözünün gerçekleşmesiydi. Yahya, antlaşmanın elçisinin Levioğulları’nı arındırması için yolu hazırlayan elçiydi.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts. In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver.’ Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> Tapınağın arındırılmasında İsa, Mesih olarak görevini ilan ediyor ve işine başlıyordu. İlahi Varlığın konutu olarak kurulan o tapınak, İsrail ve dünya için ibret dersi olacak şekilde tasarlanmıştı. Ezelî çağlardan beri Tanrı’nın amacı, parlak ve kutsal bir seraftan insana kadar her yaratığın, Yaratıcının içlerinde ikamet etmesi için birer tapınak olmasıydı. Günah yüzünden insanlık Tanrı için bir tapınak olmaktan çıktı. Kötülükle kararıp kirlenen insan yüreği artık İlahi Olan’ın yüceliğini yansıtmaz oldu. Ama Tanrı Oğlu’nun beden alışında, Göklerin amacı yerine gelir. Tanrı insanlıkta konut kurar ve kurtarıcı lütuf aracılığıyla insan yüreği yeniden O’nun tapınağı olur. Tanrı, Kudüs’teki tapınağın her cana açık yüce yazgının sürekli bir tanığı olmasını tasarlamıştı. Ne var ki Yahudiler, bu kadar övündükleri o yapının anlamını kavramamışlardı. Kendilerini İlahi Ruh için kutsal tapınaklar olarak sunmadılar. Kudüs’teki tapınağın avluları, kutsal olmayan ticaretin hengâmesiyle dolu, yüreğin tapınağını—şehvetli tutkuların ve kutsal olmayan düşüncelerin varlığıyla kirlenmiş kalbi—fazlasıyla gerçeğe uygun biçimde temsil ediyordu. Tapınağı dünyanın alıcı ve satıcılarından arındırırken İsa, yüreği günahın kirliliğinden, canı yozlaştıran dünyevi arzular, bencil şehvetler ve kötü alışkanlıklardan arındırma görevini ilan etti. ‘Aradığınız Rab ansızın tapınağına gelecek; hoşlandığınız antlaşmanın Habercisi bile. İşte, gelecek, diyor Orduların Rab’bi. Ama O’nun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim durabilir? Çünkü O, maden arıtıcısının ateşi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Gümüşü arıtıp temizleyen biri gibi oturacak; Levi’nin oğullarını arıtacak ve onları altın ve gümüş gibi arındıracaktır.’ Malaki 3:1-3.” Çağların Arzusu, 161.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple, and William Miller accomplished the same work of preparation for Christ to suddenly come to the Most Holy Place on October 22, 1844.

Vaftizci Yahya, Mesih’in ansızın gelip kendi tapınağını arındırması için yolu hazırlayan haberciydi ve William Miller, 22 Ekim 1844’te Mesih’in En Kutsal Yer’e ansızın gelmesi için aynı hazırlık görevini yerine getirdi.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Daniel 8:14'te gözler önüne serilen, kutsal yerin arındırılması için başkâhinimiz olarak Mesih'in En Kutsal Yer'e gelişi; Daniel 7:13'te sunulduğu gibi, İnsanoğlu'nun Günlerin Eskisi'nin huzuruna gelişi; ve Malaki tarafından önceden bildirilen Rab'bin tapınağına gelişi aynı olayın tasvirleridir; ve bu, Matta 25'teki on bakire benzetmesinde Mesih'in anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 426.

John and Miller typified the cleansing represented by Malachi that is now being accomplished in our current history.

John ve Miller, Malaki’nin temsil ettiği ve şu anda tarihimizde gerçekleşmekte olan arınmanın örneğini teşkil ettiler.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Peygamber şöyle diyor: “Büyük bir yetkiye sahip başka bir meleğin gökten indiğini gördüm; yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Güçlü bir sesle gürleyerek şöyle dedi: Büyük Babil yıkıldı, yıkıldı ve cinlerin barınağı oldu” (Vahiy 18:1, 2). Bu, ikinci melek tarafından verilen mesajın aynısıdır. Babil, “zina öfkesinin şarabından bütün ulusları içirdiği için” yıkıldı (Vahiy 14:8). O şarap nedir? Onun sahte öğretileri. Dördüncü buyruğun Şabat’ı yerine dünyaya sahte bir şabat vermiş ve Şeytan’ın Aden’de Havva’ya ilk söylediği yalanı—ruhun doğal ölümsüzlüğü—tekrar etmiştir. Benzeri birçok yanlışı da uzaklara kadar yaymış, “öğreti diye insan buyruklarını öğreten” (Matta 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> İsa halka açık hizmetine başladığında, tapınağı kutsalına yapılan saygısızlıktan arındırdı. Hizmetinin son eylemlerinden biri de tapınağın ikinci kez arındırılmasıydı. Bu nedenle, dünyayı uyarmaya yönelik son çalışmada kiliselere iki ayrı çağrı yapılır. İkinci meleğin mesajı şudur: “Babil yıkıldı, yıkıldı, o büyük kent; çünkü fuhşunun gazap şarabını bütün uluslara içirdi” (Vahiy 14:8). Ve üçüncü meleğin mesajının gür haykırışında gökten şöyle diyen bir ses işitilir: “Ey halkım, onun günahlarına ortak olmayasınız ve belalarından pay almayasınız diye ondan çıkın. Çünkü onun günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı” (Vahiy 18:4, 5). Seçme Mesajlar, 2. kitap, 118.

The two temple cleansings of Christ’s ministry, and the two temple cleansings of the Millerite history, were fulfillments of Malachi chapter three and point forward to the two temple cleansings that began on September 11, 2001 when the great buildings of New York City were thrown down by a touch of God, and the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with his glory. Among other things this disproves the dish of fables offered by Adventism’s Laodicean theologians who claim Ellen White was the Elijah prophet that would come before the great and dreadful day of the Lord. The temple cleansing that takes place when the angel of Revelation eighteen descends began eighty-six years after Ellen White was laid to rest.

Mesih’in hizmeti sırasında gerçekleşen iki mabet temizliği ile Millerit tarihindeki iki mabet temizliği, Malaki’nin üçüncü bölümünün gerçekleşmesiydi ve 11 Eylül 2001’de başlayan iki mabet temizliğine işaret eder; o gün Tanrı’nın bir dokunuşuyla New York kentinin büyük binaları yıkıldı ve Vahiy’in on sekizinci bölümündeki kudretli melek yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatmak üzere indi. Bu durum, başka şeylerin yanı sıra, Rab’bin büyük ve korkunç gününden önce gelecek İlyas peygamberin Ellen White olduğunu iddia eden Adventizmin Laodikyalı ilahiyatçılarının sunduğu masal yığınını da çürütmektedir. Vahiy’in on sekizinci bölümündeki melek indiğinde gerçekleşen mabet temizliği, Ellen White’ın vefatından seksen altı yıl sonra başladı.

John the Baptist and his disciples, Miller and the Millerites and Future for America represent the messengers that prepare the way for the messenger of the covenant to suddenly come to His temple and cleanse it from its sacrilegious profanation.

Vaftizci Yahya ve onun öğrencileri, Miller ve Millerciler ile Future for America, antlaşmanın elçisinin ansızın kendi tapınağına gelip onu kutsalın saygısızca kirletilmesinden arındırması için yolu hazırlayan habercileri temsil ederler.

Elijah as a symbol represents a man. He represents a man called from the common walk of life and not a priestly theologian. His ministry presents the correct biblical methodology, which are the rules given by the highest authority. His ministry is in confrontation with the current Laodicean priesthood’s methodology of fables, customs and traditions. He prepares the way for a cleansing process that raises up a new chosen people from the remains of a chosen people that are passed by. The cleansing process is set within the context of happening suddenly.

İlyas, bir sembol olarak, bir adamı temsil eder. O, sıradan hayatın içinden çağrılmış, rahip sınıfına mensup bir ilahiyatçı olmayan bir adamı temsil eder. Hizmeti, en yüce otorite tarafından verilmiş kurallara dayanan Kutsal Kitap’a uygun doğru yöntemi sunar. Onun hizmeti, mevcut Laodikya ruhbanlığının masallara, örf ve geleneklere dayalı yöntemleriyle çatışır. O, es geçilmiş bir seçilmiş halkın artakalanlarından yeni bir seçilmiş halkı ayağa kaldıracak bir arınma sürecinin yolunu hazırlar. Arınma süreci, ansızın gerçekleşme bağlamına yerleştirilmiştir.

Elijah also represents a ministry and a work that God specifically establishes and identifies as the exclusive ministry of God.

İlyas ayrıca, Tanrı'nın bizzat tesis ettiği ve onu Tanrı'nın münhasır hizmeti olarak tanımladığı bir hizmeti ve işi temsil eder.

We will demonstrate this in the history of the Millerites in the next article.

Bunu bir sonraki makalede Milleritlerin tarihi üzerinden göstereceğiz.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> Akşam sunusunun sunulduğu sırada peygamber İlyas yaklaşıp şöyle dedi: Ya Rab, İbrahim’in, İshak’ın ve İsrail’in Tanrısı, bugün İsrail’de Tanrı’nın sen olduğun, benim de senin kulun olduğum ve bütün bu işleri senin buyruğunla yaptığım bilinsin. 1 Krallar 18:36.

Back to Articles