Article

# The Book of Daniel - Number Five

Daniel Kitabı - Beş Numara

Seventy Years

Yetmiş Yıl

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Yehoiakim, Yahuda’nın son üç kralının ilkiydi ve Babilliler tarafından yenilgiye uğratıldığında güney krallığı için yetmiş yıllık esaret başladı. Bu yetmiş yıl, Kutsal Kitap peygamberliğindeki ilk krallık olan Babil’in hüküm süreceği dönemi belirler. Yeşaya’nın yirmi üçüncü bölümünde, Sur’un fahişesi, peygamberce “bir kralın günleri” olarak tanımlanan sembolik yetmiş yıl boyunca unutulacaktı. Kutsal Kitap peygamberliğinde bir kral bir krallığı temsil eder ve süresi yetmiş yıla ulaşan tek peygamberlik krallığının günleri Babil’indi.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

O tarih boyunca, papalığı temsil eden Sur’un fahişesi unutulacaktı. Sembolik yetmiş yılın sonunda, hatırlanacak ve çıkıp yeryüzündeki bütün krallıklarla zina edecekti. Ruhsal zina, kilise ile devletin birleşmesinden doğan gayrimeşru ilişkidir. Sembolik yetmiş yılın sonunda, papalık, Sur’un fahişesinin sembolik yetmiş yılın sonunda zina ettiği bütün kralların temsil ettiği Birleşmiş Milletler ile bir ilişki kuracaktı. Sembolik yetmiş yıl boyunca hüküm süren krallık, iki boynuzlu yeryüzü canavarı olan Amerika Birleşik Devletleri’dir.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Daniel kitabının birinci bölümünden beşinci bölümüne kadar olan bölümler, Babil’in yetmiş yıllık tarihini özetler; dolayısıyla bu bölümler yeryüzü canavarının iki boynuzunun tarihini temsil eder. Dördüncü ve beşinci bölümler, Babil’in ilk ve son krallarını belirler ve bu iki bölüm birlikte yeryüzü canavarının ve onun iki boynuzunun tarihini tanımlar. İki boynuzun ve bizzat yeryüzü canavarının yargısı, ilk kral ile son kralın yargılarıyla temsil edilir. Nebukadnezar’ın yargısı, "yedi vakit" boyunca uzaklaştırılmaktı; bu süre zarfında ot ve çiyle geçinerek iki bin beş yüz yirmi gün vahşi bir hayvan gibi yaşadı. Belşassar’ın yargısı duvara yazıldı ve iki bin beş yüz yirmi sayısıyla eşitlendi; böylece yeryüzü canavarının ve onun iki boynuzunun yargısının Levililer yirmi altıdaki "yedi kez" ile temsil edildiği ortaya kondu. Bu, iki kralın tanıklığına dayanır ve iki tanık, ilki ve sonuncuyu temsil eder.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

“Yedi vakit”, Adventizm için bir tökezleme taşıdır ve bu nedenle, görmek isteyenler için açıkça orada olmasına rağmen, kabul görmez. Bu, yetmiş yıl hüküm süren ulusun (Babil) yargısının simgesidir ve yetmiş sembolik yıl hüküm süren krallığın yargısının da simgesidir. William Miller, Levililer 26’daki “yedi vakit”e dair anlayışını sunduğunda, Levililer 26’nın “yedi vakit”ini desteklemek için Daniel 4. bölümde Nebukadnessar’ın bir hayvan gibi yaşadığı iki bin beş yüz yirmi günü peygamberlik tanıklarından biri olarak kullandı. “Yedi vakit”, Zekeriya 4. bölümde hem temel taşı hem de tepe taşıdır. İsa, Kardeş White, Yeşaya ve Petrus onu başköşe taşı olarak tanımlar. Üçüncü meleğin habercileri olduklarını iddia edenler tarafından esasen görülmese de, bu Kutsal Kitap peygamberliğinin taçlandırıcı öğretisidir.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Daniel Kitabı’nın ilk altı bölümünü ele almaya başlarken, daha en başından “yedi zaman”ın ortaya konduğunu fark etmek önemlidir. Jehoiakim Babil tarafından tahttan indirildiğinde, yetmiş yıllık tutsaklık başladı. Tarihler Kitabı onların neden yetmiş yıl boyunca tutsak edildiklerini açıklar.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Sidkiya tahta çıktığında yirmi bir yaşındaydı ve Yeruşalim’de on bir yıl krallık sürdü. Tanrısı Rab’bin gözünde kötü olanı yaptı; Rab’bin ağzından konuşan peygamber Yeremya’nın önünde kendini alçaltmadı. Tanrı adına kendisine ant içirmiş olan kral Nebukadnessar’a da başkaldırdı; ancak ensesini sertleştirip yüreğini katılaştırdı, İsrail’in Tanrısı Rab’be dönmek istemedi. Üstelik kâhinlerin önderleriyle halk, ulusların bütün iğrençliklerine uyarak çok büyük günahlar işledi; Rab’bin Yeruşalim’de kutsal kıldığı evi kirlettiler. Atalarının Tanrısı Rab, halkına ve konutuna acıdığı için, habercilerini erkenden ve defalarca onlara gönderdi. Ama Tanrı’nın habercileriyle alay ettiler, sözlerini küçümsediler, peygamberlerine kötü davrandılar; Rab’bin öfkesi halkına karşı öyle alevlendi ki artık çare kalmadı. Bu nedenle üzerlerine Kaldelilerin kralını getirdi; o da kutsal tapınaklarında gençlerini kılıçtan geçirdi, ne delikanlıya ne kıza, ne yaşlıya ne de yaşlılıktan bükülmüş olana acıdı; Rab hepsini onun eline teslim etti. Tanrı’nın evindeki büyük küçük bütün kap kacakları, Rab’bin evinin hazineleri, kralın ve önderlerinin hazineleri—bunların hepsini Babil’e götürdü. Tanrı’nın evini yaktılar, Yeruşalim’in surlarını yıktılar, bütün saraylarını ateşe verdiler ve içlerindeki değerli eşyaların hepsini yok ettiler. Kılıçtan kurtulanları da Babil’e sürgün etti; orada Pers krallığının egemenliği başlayana dek kendisine ve oğullarına kulluk ettiler. Böylece ülke, Yeremya’nın ağzından bildirilen Rab’bin sözü yerine gelsin diye şabatlarını telafi edinceye dek; çünkü ıssız kaldığı bütün süre boyunca şabat tuttu—yetmiş yılı dolduruncaya kadar. Pers kralı Koreş’in krallığının birinci yılında, Rab’bin Yeremya’nın ağzından söylediği söz yerine gelsin diye, Rab Pers kralı Koreş’in ruhunu harekete geçirdi; o da bütün ülkesinde bir bildiri yayımladı ve bunu yazıyla da duyurdu: Pers kralı Koreş böyle diyor: Göklerin Tanrısı Rab bana yeryüzünün bütün krallıklarını verdi ve Yahuda’daki Yeruşalim’de O’na bir ev yapmamı bana buyurdu. Halkının tümü arasından aranızda kim varsa, Tanrısı Rab onunla olsun; varsın yukarı çıksın. 2. Tarihler 36:11-23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

Yetmiş yıl süren esaret, Yeremya’nın şu sözünün gerçekleşmesi içindi: “Ülke şabatlarının tadını çıkarıncaya dek; zira ıssız kaldığı müddetçe şabat tuttu.” Atıfta bulunduğumuz Tarihler’deki ayetin dışında, Tanrı’nın Sözünde ülkenin “şabatlarının tadını çıkarması”na değinen yalnızca bir pasaj vardır. Bu pasaj Levililer kitabının yirmi beşinci ve yirmi altıncı bölümlerindedir. Yirmi beşinci bölüm, ülkenin şabat dinlenmesini nasıl yerine getireceğine ilişkin talimatı verir; yirmi altıncı bölüm ise, o antlaşma buyruklarına uyulmadığı takdirde “yedi kat” lanetini ana hatlarıyla açıklar.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Yehoyakim’in akıbeti, Daniel’in dokuzuncu bölümde Musa’nın "laneti" ve "yemini" olarak adlandırdığı şeyin bir unsuru olan sürgünün başlangıcını işaret etti. Daniel "yedi kez" lanetini anlıyordu; çünkü dokuzuncu bölümde tanıklık ettiği gibi, Yeremya’nın yetmiş yıllık peygamberliğini incelemesi sayesinde, Tanrı’nın halkının Babil’de kaç yıl esaret altında kalacağını anladı.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> Onun hükümdarlığının ilk yılında ben Daniel, kitaplardan yılların sayısını anladım; Rab'bin sözü peygamber Yeremya'ya gelmişti: Yeruşalim'in ıssız kalışı sırasında yetmiş yıl tamamlanacaktı. Daniel 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Daniel, yetmiş yılı "kitaplardan" anladı; sadece Yeremya'nın kitabından değil. Anladığı diğer kitap ise Musa'nın yazılarıydı; çünkü duasında, yetmiş yıllık esaretin "laneti"nin Musa'nın "antı" olduğunu belirtir. Daniel kitabının dokuzuncu bölümünde "ant" olarak çevrilen kelime, Levililer 26'da "yedi kez" olarak çevrilenle aynı kelimedir. Yahuda'nın Babil'deki yetmiş yıllık esareti, herhangi bir modern ilahiyatçı ne iddia ederse etsin, "yedi kez" lanetinin yerine gelişiydi. Gün gibi ortada, ama yalnızca görmek istersen.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> RAB Sina Dağı’nda Musa’ya konuşup şöyle dedi: İsrailoğullarına konuş ve onlara de ki: Size verdiğim ülkeye girdiğinizde, toprak RAB için bir Şabat dinlenmesi tutacaktır. Altı yıl tarlanı ekecek, altı yıl bağını budayıp ürününü toplayacaksın; ama yedinci yılda toprak için bir dinlenme Şabat’ı, RAB için bir Şabat olacaktır; tarlanı ekmeyecek, bağını budamayacaksın. Hasadından kendiliğinden yetişeni biçmeyecek, budanmamış asmanın üzümlerini de toplamayacaksın; çünkü bu, toprak için bir dinlenme yılıdır. Toprağın Şabatı sırasında toprakta yetişen her şey, hem senin hem de kölenin, cariyenin, ücretli işçinin ve seninle yaşayan yabancının; ayrıca sığırlarının ve ülkendeki vahşi hayvanların yiyeceği olacaktır. Kendin için yılların yedi Şabat’ını, yedi kez yedi yılı sayacaksın; yılların yedi Şabat’ının süresi kırk dokuz yıl olacaktır. Sonra yedinci ayın onuncu gününde, Kefaret Günü’nde, bütün ülkenizde Yubile borusunun sesini duyuracaksınız. Levililer 25:1-9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Toprağı dinlendirme talimatlarında, toprağı altı yıl işleyip bir yıl dinlendirmekten oluşan yedi döngünün kırk dokuzuncu yıla kadar sürdüğünü ve bu kırk dokuzuncu yılın sonunda, yedi kez yedi yılın tamamlandığını bildiren bir jübile olması gerektiğini görmek önemlidir. Görülmesi gereken kritik nokta şudur: jübile borusunun çalınması Kefaret Günü’nde gerçekleşecekti; dolayısıyla 22 Ekim 1844’te antitipik Kefaret Günü başladığında, “yedi zaman” döngüsünü temsil eden jübile borusunun o zaman çalınması gerekiyordu. MÖ 677’de Manasseh Babil’e götürüldüğünde başlayan “yedi zaman”, antitipik Kefaret Günü’nde sona eren iki bin beş yüz yirmi yılı temsil ediyordu. Bu bağlantıyı yalnızca görmek istemeyenler kaçıracaktır. “Yedi zaman” döngüsü, iki bin üç yüz yıl ile bağlantılıdır.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Ayrıca, Levililer yirmi beşinci bölümün ilk dokuz ayetindeki antlaşma talimatları içinde, Tanrı’nın Sözü’ndeki gün-yıl ilkesinin en derin örneğinin bulunduğunu görmek de önemlidir. İlahiyatçıların sürüyü Babil şarabıyla sarhoş tutmak için ortaya attıkları masal tabağı şudur: yirmi altıncı bölümdeki “yedi kez” yargısının, “yedi kez” diye çevrilen kelimenin İbranice anlamının yanlış anlaşılması olduğu yönündedir. Bu iddia doğru değildir. Kelimenin İbranice anlamı, tanımı içinde, onu sayısal bir biçimde uygulamaya yönelik gerekçeyi bütünüyle barındırır; ancak İbranice dilbilgisi konusundaki kendi kendilerine atfettikleri uzmanlığa dayanan, yanlış yönlendirilmiş bir öncülle destekledikleri hatalı argümanları basitçe bir saptırmadır.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

Yirmi altıncı bölümde “yedi vakit” olarak temsil edilen yargı, bazı günümüz ilahiyatçılarının İbraniceyi eğip bükmesiyle değil, pasajın bağlamından anlaşılır. William Miller, İbraniceye herhangi bir atıfta bulunmadan sonucuna vardı ve ilham onun anlayışını doğru diye onayladı. Melekler, “yedi vakit” yargısının yer aldığı bölümün bağlamına dayanarak onun anlayışını yönlendirdiler; İbraniceye dayanarak değil.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

Yirmi beşinci bölümün bağlamında antlaşma talimatları belirlenir; yirmi altıncı bölüm ise bu antlaşma talimatlarına uymanın vaat edilen bir bereketi sunar ve ardından bu talimatlara itaatsizlik için Daniel'in "Musa'nın laneti" dediği şeyi tanımlar.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

Bağlam, Kutsal Kitap peygamberliğinde bir günün bir yılı temsil ettiği ilkesinin temasıdır. Levililer’in yirmi beşinci bölümündeki ilk ayetler, Kutsal Kitap peygamberliğinde bir günün bir yılı temsil ettiğini belirtir. Çıkış kitabında Musa, insan ve hayvan için yedinci gün Şabat dinlenmesi ile toprak için yedinci yıl Şabat dinlenmesi arasındaki ilişkiyi açıkça ortaya koyar.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> Altı yıl toprağını ekecek ve ürünlerini toplayacaksın; fakat yedinci yıl onu dinlenmeye, nadasa bırakacaksın ki halkının yoksulları yesin; onların bıraktıklarını da kırdaki hayvanlar yesin. Bağınla ve zeytinliğinle de aynı şekilde davranacaksın. Altı gün işini yapacak, yedinci gün dinleneceksin; böylece öküzün ve eşeğin de dinlensin, hizmetçi kadınının oğlu ve yabancı da can tazelesin. Çıkış 23:10-12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

Bu üç ayette, insanlar ve hayvanlar için bir dinlenme gününün, toprak için bir dinlenme yılına karşılık geldiği anlaşılır. Levililer kitabı 25. bölümün ilk beş ayetinde, Çıkış 20. bölüm 8–11. ayetlerdeki Şabat buyruğuyla özdeş bir dilbilgisel yapı buluruz.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> Rab Sina Dağı’nda Musa’ya şöyle dedi: İsrailoğullarına söyle ve onlara de ki, Size verdiğim ülkeye girdiğinizde, toprak Rab için bir Şabat tutacaktır. Altı yıl tarlanı ekeceksin ve altı yıl bağını budayıp ürününü toplayacaksın; ama yedinci yılda toprak için bir dinlenme Şabatı, Rab için bir Şabat olacaktır: ne tarlanı ekeceksin ne de bağını budayacaksın. Hasadından kendiliğinden yetişeni biçmeyecek, budanmamış asmanın üzümünü de toplamayacaksın; çünkü bu, toprak için bir dinlenme yılıdır. Levililer 25:1-5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Şabat Gününü kutsal tutmak için hatırla. Altı gün çalışacak ve bütün işlerini yapacaksın; ama yedinci gün, Tanrın Rab'bin Şabatıdır. O gün hiçbir iş yapmayacaksın; ne sen, ne oğlun, ne kızın, ne erkek kölen, ne kadın kölen, ne hayvanların, ne de kentinin içindeki yabancı. Çünkü Rab gökleri, yeri, denizi ve içlerindekilerin tümünü altı günde yarattı; yedinci gün ise dinlendi. Bu nedenle Rab Şabat Gününü kutsadı ve onu kutsal kıldı. Çıkış 20:8-11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

İki Şabat buyruğu birlikte Levililer yirmi beş ve yirmi altının bağlamını tanımlar. Satır satır bir araya getirildiklerinde, şuna tanıklık ederler: "Altı gün çalışacak ve bütün işini yapacaksın," ve "Altı yıl tarlanı ekecek, altı yıl bağını budayacak ve ürününü toplayacaksın." "Ama yedinci gün RAB Tanrın'ın Şabat'ıdır" ve "yedinci yıl toprak için dinlenme Şabat'ı olacak, RAB için bir Şabat".

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

İster insanlar için olan Şabat buyruğunda ister toprağa ilişkin Şabat buyruğunda olsun, “yedinci” diye çevrilen her iki kelime de, Levililer’in 26. bölümünde “yedi kez” diye çevrilenle aynı İbranice kelimedir. Levililer’in 25. ve 26. bölümlerinin bağlamı, Kutsal Kitap peygamberliğinde bir günün bir yılı temsil ettiği yönündeki peygamberlik kuralı üzerine kuruludur. Aynı derecede önemli olan bir başka peygamberlik kuralı da ilk bahsediliş kuralıdır.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Bu iki bölümde bahsedilen ilk şey gün-yıl ilkesidir. William Miller, Gabriel ve diğer melekler tarafından, Levililer’deki “yedi vakit” ifadesini iki bin beş yüz yirmi yılın bir sembolü olarak belirlemesi için yönlendirildi ve bu, bu bölümlerin bağlamıyla, yani yirmi beşinci bölümün ilk beş ayetinde ortaya konan gün-yıl ilkesiyle bütünüyle uyumludur.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Tarihler kitabının yazarı, Babil’in güneydeki Yahuda krallığını sürgüne götürmesine neden izin verildiğini açıklarken, bunun toprağın Şabat dinlenmesini yaşaması için olduğunu söyledi. Tanrı’nın Sözü’nde toprağın bir dinlenme yaşadığının belirtildiği başka tek yer, Levililer’in yirmi beşinci ve yirmi altıncı bölümlerinde yer alır. Kutsal Kitap peygamberliğinin ilk krallığı olarak Babil’in hüküm sürdüğü yetmiş yıl, yalnızca yeryüzü canavarının Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak hüküm süreceği yılları sembolik olarak göstermekle kalmaz; aynı zamanda bu yetmiş yıl, Musa’nın lanetindeki “yedi kat” ifadesine doğrudan bir göndermedir.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Daniel’in ilk altı bölümünde yer alan kehanetleri incelemeye başladığımızda, “yedi vakit”in laneti kadar “yedi vakit”in bereketinin de bu bölümlerin her birinin bir unsuru olduğunu bilmek esastır.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Ayrıca, yedi yıllık yedi döngüden oluşan döngünün, yedinci ayın onuncu gününde, yani Kefaret Günü'nde jübile borusunun üflenmesiyle işaretlendiğini hatırlamak da önemlidir. Bu gerçek, "yedi kez" ifadesini Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayetindeki iki bin üç yüz günle birbirine bağlar. Ayrıca, peygamberlikte bir yılın üç yüz altmış gün olduğunu ve üç yüz altmış günü "yedi kez" üst üste toplarsanız bunun iki bin beş yüz yirmi güne eşit olduğunu hatırlamak da önemlidir.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Daniel, Yeremya’nın belirlediği yıl sayısını kitaplardan anlayınca, Tanrı’nın halkı bir gün düşmanın ülkesinde tutsak oldukları gerçeğine uyanacak olursa tövbeyle verilmesi gereken yanıtın gerekli görülen her unsuruna değinen bir duaya başladı. Daniel’in Levililer yirmi altı duasının sonunda, Gabriel, Daniel’in “işittiği” görümü, iki bin üç yüz günün görümünü, anlaması için göründü. Gabriel, Daniel’e, halkı için yetmiş haftanın “belirlendiğini” bildirerek söze başladı.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Yetmiş hafta, senin halkın ve kutsal kentin üzerine belirlenmiştir; isyana son vermek, günahları sona erdirmek, suç için kefaret sağlamak, ebedî doğruluğu getirmek, görümü ve peygamberliği mühürlemek ve En Kutsal'ı meshetmek için. Daniel 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Ayette "belirlenmiş" olarak çevrilen kelime "kesilip ayrılmış" anlamına gelir; dolayısıyla yetmiş haftanın iki bin üç yüz günden kesilip ayrılması gerektiği anlamına gelir. MÖ 457'deki üçüncü fermanla başlayarak, Daniel'in halkına yetmiş peygamberlik haftası kadar bir sınama dönemi verilecekti. Yetmiş peygamberlik haftası dört yüz doksan yıla eşittir. Üçüncü fermandan dört yüz doksan yıl sonra, eski İsrail 34 yılında Stefanus'u taşlayacak ve Tanrı'dan tamamen ayrılmış olacaktı.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

Dört yüz doksan yıllık sınama süresinin başlangıç noktasını belirleyen üç fermanın öncesindeki esaret yetmiş yıl sürmüştü. Bu yetmiş yıl, ülkenin, eski İsrail’in hiçbir zaman yerine getirmediği Şabat dinlenmelerinden yararlanması içindi. Ülke için yetmiş yıllık Şabat dinlenmesi, Musa’nın yeminine karşı dört yüz doksan yıllık (ya da yetmiş yıl haftası) bir isyan yüzünden gerçekleşti.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Levililer yirmi beşteki antlaşmaya karşı dört yüz doksan yıllık isyan, toprağın dinlenmesi için yetmiş yıllık bir esarete yol açtı. Yetmiş yıllık esaret, üç fermana yol açtı; bu fermanlar, eski İsrail için başka bir dört yüz doksan yıllık mühlet dönemini işaretledi. Böylece, her biri dört yüz doksan yıl olan iki mühlet dönemi görüyoruz. Üç ferman, üç meleğin mesajlarını temsil eder; bunların ilki, kuzey krallığına karşı “yedi zaman”ın ilk gazabının sonunda, 1798’de geldi. Üçüncü melek, üçüncü fermandan iki bin üç yüz yıl sonra, 22 Ekim 1844’te geldi; bu, “gazabın son nihayeti”nin de geldiği zamandır.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

İlk gazabın sona ermesi ile son gazabın sona ermesi arasındaki kırk altı yıl boyunca İsa Millerci mabetinin temelini attı ve bu temel taşı "Yedi Zaman"dı. O taş, başlangıçta Adventizm için ya temel taşı (ya da tökezleme taşı), sonunda ise Adventizm için ya baş ve tepe taşı (ya da mezar taşı) olacaktı. 1798'den 1844'e uzanan dönemde üç meleğin mesajının gelişini temsil eden üç ferman, aynı zamanda Daniel kitabının ilk üç bölümünü de temsil eder.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

Bir sonraki makalede ilk altı bölümü incelemeye başlayacağız.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> "Daniel ve Vahiy kitapları daha iyi anlaşıldığında, inananlar tamamen farklı bir dinî deneyim yaşayacaklar... Vahiy kitabının incelenmesinden kesinlikle şu anlaşılacaktır: Tanrı ile halkı arasında yakın ve kesin bir bağ vardır." The Faith I Live By, 345.

Back to Articles