Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

Yoel Kitabı ve Laodikya'daki Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Sayı On Sekiz

Number Eighteen

On Sekiz Sayısı

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

Abram'ın antlaşmasını inceliyoruz, fakat Yoel kitabının açılış ayetleriyle doğrudan bağlantısı olan Abram'ın peygamberliğinin unsuruna henüz değinmedik. Abram'ın 400 yıllık esaret peygamberliği, Pavlus'un 430 yılıyla birlikte, Daniel 12:11'in 1290 yılıyla uyumlu peygamberî yapıyı oluşturur. On birinci ayetteki 1290 yıllık peygamberlik, Abram ve Pavlus'un 430 yıllık çizgisinin omega peygamberî dönemidir. Bu hakikat, son günlerde mühürü çözülen şeyin bir unsurudur ve bilge olanlarla kötüler arasında ayrım yapar.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

430 yıllık omega kehanetiyle bağlantılı olarak, Tanrı’nın seçilmiş halkını esaret altında tutan ulus için bir sınama dönemini tanımlayan “dört nesil” sembolü vardı. Musa için bu Mısır’dı; Musa’nın ezgisini söyleyen yüz kırk dört bin içinse, 1798’den Pazar yasasına kadar Amerika Birleşik Devletleri’nin tarihidir. Vahiy on üçte “yerden çıkan canavar” olarak temsil edilen Amerika Birleşik Devletleri bir kuzu olarak başlar ve bir ejderha gibi konuşarak sona erer. Kuzu’nun bir sembolü olan Yusuf, yeni bir Firavun çıkıp esaret başlayıncaya kadar Mısır’daki göreli barış dönemini temsil eder. Şu hâlde, Musa için Mısır olan ve dördüncü nesilde yargılanan ulus, Amerika Birleşik Devletleri’dir. Kalanlar, İbraniler için kapı sövelerindeki kanla doruğa ulaşan belalarla ve ardından Mısır ulusunun Kızıldeniz’de yaşadıklarıyla örneklendiği üzere, Pazar yasasında yargılanır. Yusuf ve Musa, iyi bir Firavun’u ve kötü bir Firavun’u temsil eder; bu da Amerika Birleşik Devletleri için önce kuzu, sonra da ejderhadır.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

Abram’ın dördüncü nesildeki yargı peygamberliği, sınama süresinin kapanışının kademeli olduğu gerçeğini de içeriyordu; çünkü Musa döneminde Abram’ın peygamberliğinin yerine gelişinde, yalnızca Mısır için sınama süresi kapanmakla kalmadı, Mısır kendi sınama süresini doldurduktan sonra Amorluların da kendi sınama sürelerini doldurmaları için hâlâ zaman vardı. Mısır için Kızıldeniz ne idiyse, Amerika Birleşik Devletleri için Pazar yasası odur; ve ardından, Amorluların Mısır’ın sınama süresinin kapanışından sonra temsil ettiği gibi, "yerkürenin diğer her ülkesi" Amerika Birleşik Devletleri’nin "örneğini izleyecektir".

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

Amorlular, Avram’ın antlaşmasında, Mısır ırmağından Babil ırmağına kadar dünyayı tanımlayan on kabileden biridir; bu nedenle Amorlular, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar Yasası’ndan sonra uluslar olarak kendi tek tek lütuf kapılarını kapatan dünya uluslarını temsil eder. Amorlular, yargının dünya için kapanışının Kutsal Kitap’taki simgesidir ve bu, üçüncü ve dördüncü kuşakta gerçekleşir. Kızıldeniz, Amerika Birleşik Devletleri için lütuf kapısının kapanışının simgesidir ve Amorlular, insanlığın lütuf kapısının kapanışına kadar, ulusların lütuf kapılarının aşamalı olarak kapanmasını temsil eder. Bu nedenle Amorlular, Kızıldeniz’deki Pazar Yasası krizinden, kurtuluş yolunun Tanrı’nın halkına açıldığı doğu rüzgarıyla gelen kurtuluşa kadar olan dönemin bir simgesidir.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

Ama Abram’ın kehaneti, Amerika Birleşik Devletleri’ni Mısır, dünyayı ise Amoriler olarak ele alarak dördüncü nesle değinmekle kalmaz; daha da önemlisi, Kızıldeniz’i geçen Tanrı’nın halkının neslini “dördüncü nesil” olarak konumlandırır. Üç adımın ilkinde yer alan Abram’ın “dört nesil” anlayışından ne çıkarabiliyorsak çıkardığımızda, Abraham’ın antlaşmasının ikinci ve üçüncü adımlarını ele alacağız. İkinci adım on yedinci bölümdür, üçüncü adım ise elbette yirmi ikinci bölüm.

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

Daniel kitabının on ikinci bölümünde üç peygamberî dönem tanımlanır ve bunların hepsi 1844’te sona eren peygamberî zamanı temsil eder. Bu üç dönemin mühürleri son günlerde açılır ve bu üç dönem, son günlerde Tanrı’nın halkına erişen bilgi artışını temsil eder. Keten giysili adam olarak Mesih, yedinci ayette üç peygamberî dönemden ilkini ortaya koyar ve bunu yaparken, suyun üzerinde değil, yer ve denizin üzerinde duran Vahiy onuncu bölümdeki melekle kendisini uyumlu hâle getirir.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Denizin ve yeryüzünün üzerinde durduğunu gördüğüm melek elini göğe kaldırdı; göğü ve onun içindekileri, yeri ve onun içindekileri, denizi ve onun içindekileri yaratmış olan, sonsuza dek yaşayanın üzerine ant içerek, artık vakit olmayacağını söyledi. Vahiy 10:5, 6.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

On ikinci bölümün yedinci ayetinde keten giysili adam da sonsuza dek yaşayanın üzerine yemin eder.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> Ve keten giysili, ırmağın suları üzerinde duran adamın, sağ elini ve sol elini göğe kaldırıp, ebediyen yaşayana yemin ederek, bunun bir vakit, vakitler ve yarım vakit olacağını söylediğini işittim; ve kutsal halkın gücünü dağıtmayı tamamladığında, bütün bu şeyler sona erecek. Daniel 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

İlhamla bize, Daniel kitabında yer alan aynı peygamberlik çizgisinin Vahiy kitabında da ele alındığı bildirilir ve Millerci anlayış, bu iki betimlemenin Mesih’e ilişkin paralel metinler olduğunu savunur. Vahiy kitabında elinde küçük bir kitapçık olan Melek olarak Mesih, peygamberlik zamanının uygulanışının 1844’te sona erdiğini belirtir; Daniel kitabında keten giysili Adam olarak Mesih ise, Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar yasası geldiğinde Daniel’in son görümündeki tüm harikaların tamamlanacağını bildirir. Pazar yasasından önceki ve onunla doruk noktasına ulaşan bu kutsal tarih içinde, Tanrı’nın halkı 1260 simgesiyle temsil edilen bir süre boyunca dağıtılacaktı. Pazar yasasından önceki bu dağılma dönemi, Vahiy’in on birinci bölümünde ortaya konur; burada Musa ve İlya öldürülür ve üç buçuk gün boyunca sokakta ölü kalırlar; bu da 1260’ın bir simgesidir.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

Yedinci ayette, keten giysiler giymiş adam, kutsal halkın gücünün dağıtılmasının üç buçuk günlük süresini tamamladığında, son günlerde Tanrı halkının başına gelen "harikaların" sona ereceğini bildirir. Son makaleyi Zekeriya’nın üçüncü bölümü üzerine Kardeş White’ın yorumuyla bitirdik. İlk cümlede şöyle deniyordu: "Zekeriya’nın Yeşu ve Melek ile ilgili görümü, büyük kefaret gününün kapanış sahnelerinde Tanrı halkının deneyimine özel bir güçle uygulanır." Bölümde de, Kardeş White’ın bu bölümle ilgili ilham edilmiş yorumunda da, yüz kırk dört bin "kendilerine hayret edilen kişiler"dir. Pazar yasasıyla tamamlanan Daniel’in son görümündeki "harikalar", Tanrı halkının mühürlenmesiyle ilişkilendirilen "harikalardır".

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

Daniel on ikinci bölüm, son günlerde yüz kırk dört bini mühürleyen ışığı sağlar. Bu ışık, üç peygamberlik dönemiyle temsil edilir; bunların her biri Millerci tarihte belirlenmiş ve hakikat olarak tesis edilmiştir. Bu üç dönem, üç ayette sunulur ve hakikat yapısını ayakta tutan üç sütundur. Hakikat yapısı üç adımlı bir süreçle ayakta tutulur. Üç adımlı bu süreç, dokuz ayetten (4-12) oluşan bölümde, peygamberlik zamanını sunan üç ayet tarafından temsil edilir. Bu üç peygamberlik dönemi, temel Millerci anlayıştan hareketle ele alındığında, Millerci anlayışla uyumlu şekilde tanımlanan ancak zaman unsurunu tatbik etmeyen üç sembolik dönem ortaya çıkarır.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

Üç dönem, 'peygamberliğin mühürlenmesi ve sonra mühürünün açılması süreci'ni tanımlayan Kutsal Kitap bölümünün bizzat içinde yer almaktadır; bu, üçlü bir sınama sürecine ilişkin klasik Kutsal Kitap betimlemesini de içerir. Daniel’e kitabını mühürlemesi söylenerek başlayan dokuz ayet, üç dönemin ortaya konduğu tam da o ayetlerdir; ve bu dokuz ayette, gerçeğin mühürü açıldığında gerçekleşen arınma süreci “arınmış, aklanmış ve sınanmış” olarak ifade edilir. Üç ayetteki üç dönem; bilginin artması, sonun zamanı ve son günlerdir; bunlar Tanrı’nın antlaşma halkının nihai sınama ve mühürlenme sürecini temsil eder. İşte o tarihsel bağlamda, son günlerde Tanrı’nın halkının başına gelen simgesel “harikalar” ortaya konur. Lütfen bu paragrafı tekrar okuyun.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

Dokuz ayetten oluşan pasajın üç ayetindeki üç dönem, Daniel kitabının doruk noktasını temsil eder ve orada temsil edilen doruk noktası içsel peygamberlik çizgisinin doruk noktasıdır; bu, insan eli değmeden bir dağdan bir kayanın nasıl "kesilip" çıkarıldığının öyküsüdür ki bu da artakalanın öyküsüdür. Bu içsel çizgi onuncu ve on ikinci bölümlerde temsil edilir ve peygamberliğin dışsal çizgisinin doruk noktası ise on birinci bölümün kapanış ayetlerinde ve Daniel kitabının on ikinci bölümünün ilk birkaç ayetinde yer alır.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

Bu üç dönem, Ulai ve Hiddekel ırmaklarının tanıklığına ilişkin görümlerin de doruk noktasıdır ve bu üç ayet, tanık olarak hem Abram’ı hem de Pavlus’u gösteren antlaşma zamanı peygamberliğinin nihai tamamlanışını temsil eden peygamberî bir dönemi içerir. İsa, keten giysili Adam olarak, yedinci ayette suların üzerinde yürümektedir. On birinci ayette, aynı zamanda Mesih’in sesi olan iki ses vardır; Abram ve Pavlus tanıklık etmek üzere ayağa kalkar. On ikinci ayette Tanrı’nın halkının mühürlenmesinin tarihi temsil edilir; çünkü yüz kırk dört bin bakiredir ve bakireler on bakire benzetmesini tecrübe eder; ve on ikinci ayetteki kutsama bekleyenlerin üzerinedir. Benzetmede bekleyen ve “kutsanmış” olanlar, kapı kapandığında evliliğe girmelerine imkân veren giysiyi alanlardır.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

Yedinci ayette, İsa suların üzerinde yürümektedir; bu durum korkuya yol açar, fakat Petrus inanmayı seçer ve yürüyerek Tanrı’ya yücelik vermeye başlar. Yine de Petrus çoğu zaman her iki sınıfın da simgesidir ve kendi yargı saati geldiğinde yücelik yeniden korkuya döner. Yedinci ayette yer alan birinci dönem, birinci meleğin mesajını temsil eder. İsa suların üzerindedir; bu, korkunun ve birinci meleğin bir simgesidir. Sonra İsa, Pazar yasasının yargısından önce halkını yücelteceği bir dönemi belirler. Üç meleğin tüm unsurları yedinci ayetin içindedir; çünkü yedinci ayet, üç meleği temsil eden üç ayetin ilkidir.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

On birinci ayet, Abram ve Pavlus’un alfa seslerine yönelik omega tanıklığıyla bir “ikileme” sağlar. Onların “çiftlenmiş” sesleri antlaşmanın zaman peygamberliğini ortaya koymak üzere birleşir ve on birinci ayet, 1798’de Babil’in düşüşüyle sona eren peygamberlik dönemini tanımlayarak omega olarak peygamberliği yerine getirir ve böylece son günlerde Mikail ayağa kalktığında yaşanacak Babil’in düşüşünü tipolojik olarak simgeler. On birinci ayette peygamberlerin bir ikilenmesini ve Babil’in iki düşüşünü temsil eden bir dönemi görürüz; böylece, “Babil düştü, düştü” diye ilan eden ikinci meleğin mesajını temsil eder.

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

Yedinci ayet birinci meleğin mesajıdır; on birinci ayet ikinci meleğin mesajıdır ve on ikinci ayet —ki bu Daniel 12*12 ya da Daniel 144’tür— bilge ile akılsız arasındaki ayrımla ilgilidir; bu ayrım, yargı krizinde karakterin tezahürüyle sona eren yargı sürecinde gerçekleştirilir. On ikinci ayet, dünyanın iki sınıfa nasıl bölündüğünü tanımlayan üçüncü meleğin mesajıdır ve söz konusu bölünmenin üçüncü melek tarafından dışsal olarak tasvir edilmesine karşılık gelen şey, on ikinci ayette temsil edilen üçüncü meleğin içsel ayrımıdır. Yedinci, on birinci ve on ikinci ayetler üç meleğin mesajıdır ve bu ayetler son günlerde mühürü açılan ışıktır. Bu üç ayetin son günlerde mühürlerinin açılması, Vahiy onuncu bölümle uyumludur.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

Mesih, onuncu bölümde güçlü bir melek ve Yahuda oymağından Aslan olarak, "aslan" gibi haykırdı; kükreyişi, tıpkı Daniel kitabının onuncu bölümünde olduğu gibi mühürlenmiş yedi gök gürlemesini meydana getirdi. Bunlar paralel metinlerdir. Bu nedenle, on ikinci bölümdeki üç dönem aynı zamanda Vahiy onuncu bölümün yedi gök gürlemesidir.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

"Yedi gökgürültüsü", Mesih’in Alfa ve Omega olarak sadece başka bir ifadesidir; çünkü "yedi gökgürültüsü"nün temel simgesel anlamı, 1798’den 1844’e kadar gerçekleşen ve yüz kırk dört binin tarihinde "sıralarına göre açıklanacak" "gelecek olaylar"da tekrarlanan bir "olayların tasviri"ni temsil etmesidir. "Yedi gökgürültüsü" bu nedenle Alfa ve Omega’nın bir simgesidir; o aynı zamanda başlangıç ve sondur; ilk ve son, temel ve tapınaktır; köşe taşı ve tepe taşıdır - yedi gökgürültüsü.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

Daniel 12. bölümdeki üç sembolik dönemin ışığı, yedi gök gürlemesinin ışığıyla uyumlu olmalıdır; çünkü onlar aynı peygamberî çizgidir. İlk dönemde Mesih her iki elini de göğe kaldırır; Vahiy 10'da ise bir elini kaldırdığı gibi. Vahiy 10'da, eli peygamberî zamanın uygulanmasının sonunun sembolü olur ve peygamberî zaman dönemlerinden yalnızca peygamberî dönemlere geçişi işaretler. Milleritler tarafından kullanılan başlıca peygamberî kuraldaki bu geçiş, Mesih zamanında harfîden manevî olana büyük geçişle örneklendirilmişti.

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

Elçi Pavlus, seçilmiş bir halkın peygamberlik çizgisiyle bağlantılı başlıca peygamberlik ilkesini tesis etmek üzere görevlendirildi. Ruhsal İsrail’in daha en başında, bizzat antlaşmanın kendisini yeniden tanımlayan temel bir peygamberlik ilkesi kuruldu. O andan itibaren İbrahim’in çocuğu olmak, kana göre değil, imanla İbrahim’in çocuğu olmak demekti. Bu peygamberlik ilkesi esasen Pavlus’un kalemi aracılığıyla hayata geçirildi; Pavlus bu bakımdan, Vahiy’in onuncu bölümünde, 1844’te zamanın peygamberliksel uygulanışını değiştirip sona erdiren Mesih’i tipolojik olarak temsil etti.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

İnsanlıkla yapılan antlaşma gökkuşağıyla temsil edilir ve Nuh’un Gemisi, tufandan önce ve sonra, açıkça belirlenmiş bir seçilmiş halkın bulunmadığı bir zaman dönemini temsil eder. İbrahim’in çağrılması, Tanrı’nın insanlıkla olan peygamberlik ilişkisinde büyük ve önemli bir değişikliği temsil etti. İbrahim’le yapılan antlaşma, antlaşma tarihinin seyrinde büyük bir dönüşümü temsil etti ve bunu yaparken Pavlus’un günlerinde harfî olandan ruhsala geçişi ve 1844’te zaman belirlemesine son verilmesini örnekledi.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

Tanrı'nın insanlıkla yaptığı antlaşmadaki ilk değişim Bahçe idi; belirgin değişim, yaşam ağacına getirilen kısıtlamalardı ve bu ayrıca giyimde bir değişim doğurdu: ruhsal ışıktan gerçek anlamda kuzu postuna. Antlaşma tarihindeki bir sonraki büyük değişim tufandır; bunu Nuh temsil eder, tıpkı ilk büyük antlaşma değişiminde Âdem'in ettiği gibi. Sonra Abram ile seçilmiş bir halka geçiş gelir; bu, Musa'ya kadar uzanır ve Musa, bir günün bir yılı temsil ettiğine dair peygamberlik ilkelerini tanıtır. Bu ilke, başka bir büyük antlaşma değişiminin yaşandığı 1844 yılına kadar geçerlidir. Antlaşma tarihinin büyük dönemlerinde, Tanrı'nın peygamberlik Sözü'nün bir ilkesinde daima büyük bir değişim olur. Yüz kırk dört binin tarihindeki o değişim, Alfa Omega'nın Hakikat olduğudur. Alfa ve omega, Tanrı'nın Sözü'nde sonun her zaman başlangıçla örneklendirildiği ilkesidir. Alfa ve omega ilkesine bağlı olan ise İbranice "hakikat" kelimesinin üçlü yapısıdır.

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

Artakalanın tarihi boyunca gerçekleşen büyük peygamberliksel kayma, başlıca antlaşma tarihlerinin her birinde doğrudan temsil edilmiştir; aynı şekilde diğer hakikat çizgilerinde de öyledir. Yeşaya 22:22’de Elyakim’in üzerine konulan “anahtar”, Matta on altıda Panium’da Petrus’a verilen aynı anahtardır. O anahtar Filadelfya kilisesine verilmiştir ve Musa’nın tarihindeki, Milleritlerin tarihini tipolojik olarak temsil eden gün başına bir yıl ilkesiyle bağlantı kurmasını sağlayan anahtar William Miller’a verilmişti. Miller’in Musa’nın peygamberliğiyle kurduğu bağlantı, Pavlus’un Abram’ın peygamberliğiyle kurduğu bağlantı ile temsil edilmiştir. Ve neden Miller Musa ile bağlantı kurmasın ki? Bir sandıktaki Musa’nın kurtuluşu, her iki antlaşmayı birbirine bağlamak için bir sandıktaki Nuh’un kurtuluşuyla bağlantı kurmuştu. Aden’de başlayan peygamberlik uygulamasındaki kaymalar, son antlaşma halkının—yüz kırk dört binin—tarihinde peygamberlik ışığının büyük bir vahyinin ortaya konacağını gösterir. Büyük peygamberliksel kaymanın yedi gök gürlemesiyle temsil edildiğini, bunların Daniel on ikinci bölümdeki üç dönemle doğrudan bağlantılı olduğunu ve ancak gerçeğin üç aşamalı yapısı üzerine kurulu satır üstüne satır bir uygulamada alfa ve omega ilkeleri uygulandığında fark edilebildiğini ileri sürüyorum.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

“Artık zaman yok” ilanından hemen önceki ayetlerde Mesih, tıpkı Daniel’in on ikinci bölümündeki gerçeklerde olduğu gibi—mühürlenmiş olan yedi gök gürlemesini ortaya koydu. On ikinci bölümde iki elini kaldıran keten giysili adam için bağlam, Daniel kitabının mühürünün açılmasıdır; ve Vahiy onuncu bölümde Aslan olan Mesih için bağlam, yedi gök gürlemesinin mühürlenmesidir. Kardeş White, yedi gök gürlemesinin mühürlenmesini Daniel kitabının mühürlenmesiyle bir tutar.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Bu yedi gök gürültüsü seslerini çıkardıktan sonra, küçük kitapla ilgili olarak Yuhanna’ya, Daniel’e verildiği gibi şu buyruk gelir: ‘Yedi gök gürültüsünün söylediklerini mühürle.’ Bunlar, sırası geldiğinde açıklanacak olan gelecekteki olaylara ilişkindir.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, cilt 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

Yedi gök gürlemesi, Vahiy'in onuncu bölümü ve Peygamberlik Ruhu tarafından; ayrıca 1840'tan 1844'e kadar uzanan ve yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlanan Millerit tarihine göre tanımlanır. Aynı pasajda şöyle denir: "Yedi gök gürlemesinde ifade edilen ve Yuhanna'ya verilen özel ışık, birinci ve ikinci meleklerin mesajları çerçevesinde gerçekleşecek olayların bir tasviriydi. Halkın bu şeyleri bilmesi en iyisi değildi; çünkü imanlarının mutlaka sınanması gerekiyordu. Tanrı'nın düzeninde en harika ve ileri hakikatler ilan edilecekti." Milleritler, iki hayal kırıklığıyla karşılaşacaklarını anlamadılar; çünkü anlayış eksiklikleri onları sınamak üzere tasarlanmıştı. Milleritler herhangi bir "ileri hakikatler" de sezmiyorlardı; yani antlaşma tarihinde "büyük peygamberliksel değişimler" beklemiyorlardı.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

Her ne kadar Millerit halkının bu şeyleri bilmesi en iyisi olmasa da, yüz kırk dört bin aynı tarihle sınanırlar; ancak bu sınav, tarihi masumca yanlış anlamakla değil, bilmeniz gereken bir tarihi anlamamakla ilgilidir. Bu aynı sınavdır, sadece tersine çevrilmiş hâlde. Vahiy onuncu bölümde Yuhanna, her şeyden önce yüz kırk dört bini ve ancak ikinci olarak birinci ve ikinci meleklerin Millerit hareketini temsil eder. Yuhanna’ya küçük kitabı yemesinin önce tatlı, sonra acı olacağı önceden söylendiğini gördüğünüzde bu anlaşılır. Milleritlerin bunun ne anlama geldiğini bilmeleri en iyisi değildi, fakat Yuhanna, Milleritler küçük kitabı yediklerinde ne olacağını önceden bilen bir halkı temsil eder.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> Ve meleğin yanına gidip ona, “Küçük kitabı bana ver,” dedim. O da bana, “Al ve onu ye; karnını acılaştıracak, ama ağzında bal gibi tatlı olacaktır,” dedi. Ben de küçük kitabı meleğin elinden alıp yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı; fakat onu yer yemez karnım acılaştı. Vahiy 10:9, 10.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

Onuncu bölümde temsil edilen, 1840'tan 1844'e kadar süren acı-tatlı tecrübe John'a önceden bildirilir. Dokuzuncu ve onuncu ayetlerde bu kadar açık bir şekilde ortaya konan bu tecrübe, ayrıca ikinci ayetten dördüncü ayete kadar da belirgin biçimde tanımlanır.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> Elinde açık küçük bir kitapçık vardı; sağ ayağını denizin, sol ayağını da karanın üzerine koydu. Bir aslan kükrediği gibi yüksek sesle haykırdı; haykırınca yedi gök gürlemesi seslerini duyurdu. Yedi gök gürlemesi seslerini duyurunca, yazmak üzereydim; gökten bana şöyle diyen bir ses duydum: “Yedi gök gürlemesinin söylediklerini mühürle, onları yazma.” Vahiy 10:2-4.

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

"Yedi gök gürlemesi", birinci ve ikinci meleklerin döneminde vuku bulacak "olayların bir dökümünü" ve ayrıca "kendi sıralarında açıklanacak gelecekteki olayları" temsil eder. "Yedi gök gürlemesi", Milleritlerin tarihinin yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlandığı gerçeğini temsil eder; zamanın sonunda, 1798'de ve sonrasında mühürleri açılan hakikatler ise, Tanrı'nın halkının son günlerinde hakikatin mühürünün açılmasını temsil eder. Vahiy'in onuncu bölümündeki İsa, Daniel'in on ikinci bölümündeki İsa ile uyumludur. Her iki pasajda da son günlerde sınayıcı hakikatin mühürlenmesi ve mühürünün açılması ortaya konur.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

Bazıları, yedinci ayette konuşanın İsa olduğunu, on birinci ve on ikinci ayetlerde ise Cebrail’in Daniel’le konuştuğunu ileri sürebilir; ancak üç ayetin de tümünde konuşanın İsa olduğu biçiminde de anlaşılabilir. Her iki durumda da, Daniel aracılığıyla konuşan Mesih’in sesidir ve on ikinci bölümdeki üç peygamberlik dönemi Mesih’in sözleridir; O, hakikatin yapısı içinde bu üç dönemi ortaya koyar. Bu üç dönemin tümü mühürlenmiştir ve böylece tek bir üçlü sembol hâline gelir.

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

Yedinci ayet, harikaların tamamlanmasını ele alır; Mesih’in Kutsalların Kutsalı’ndaki son işini, yüz kırk dört binin günahlarını silip onları mühürlemesi olarak tanımlar. İlk ayet “harikalar”ı tanımlar ve üç ayetten sonuncusu da “harikalar”ı, bekleyip ilk hayal kırıklığını yaşayanlar olarak kutsananlar şeklinde tanımlar. Ortadaki dönem, Pazar yasası krizi sırasında insanlığın isyanını tanımlar ve ayrıca Pazar yasasına götüren dönemi, yüz kırk dört bin için bir hazırlık dönemi olarak belirler. Bütün ayetler, Daniel’in halkının “son günlerde” “başlarına neler geleceğini” doğrudan tanımlar. Üç ayetin tümü, yüz kırk dört binin arınması temasını ele alır. İlk dönem üçüncü dönemle uyumludur ve ortadaki dönem, tüm dünyanın Armagedon’a doğru yürürkenki isyanını temsil eder.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

Eğer o üç dönem aynı zamanda yedi gök gürültüsü ise, o hâlde üç ayet, “kendi sıraları içinde [açıklanacak] olan gelecekteki olayları” belirtmelidir ve bu “gelecekteki olaylar” 1840’tan 1844’e kadar “birinci ve ikinci meleklerin döneminde meydana gelen olayların tasviri” ile örtüşecektir. Bu hareketin benimsediği, öncülerin anlayışından belirgin şekilde farklı olan birkaç hakikat vardır; yine de bu hakikatlerin tümü öncülerin anlayışıyla uyumludur. Milleristlerden günümüze kadar peygamberlik yorumunda büyük bir değişim yaşanmıştır. Gün-yıl ilkesi bunun klasik bir örneğidir, ancak başkaları da vardır. Büyük bir peygamberlik değişiminin bir örneği, yedi gök gürültüsüyle bağlantılı olarak görülür.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

Yuhanna’ya onuncu bölümün son ayetinde yeniden peygamberlik etmesi gerektiği söylendi; böylece onuncu bölümün tarihinin hem Milleritlerin hareketini hem de yüz kırk dört bini temsil ettiği vurgulanmış oldu. Ardından ona tapınağı ölçmesi için bir ölçü değneği verildi, ancak avluyu hariç tutması söylendi.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Bana değneğe benzer bir kamış verildi; melek de durup şöyle dedi: Kalk, Tanrı’nın mabedini, sunağı ve orada tapınanları ölç. Fakat mabedin dışındaki avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayakları altında çiğneyeceklerdir. Vahiy 11:1, 2.

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

1844 sonrasında tapınak ölçülürken, avlu olarak temsil edilen ulusları hariç tutması Yuhanna’ya söylenir. 1844’teki bu tasvir, Tanrı’nın az önce yeni antlaşmanın gelinini seçtiğini gösteriyor ve bu nedenle O’nun geliniyle avlu arasında bir ayrım yapılıyordu. Sister White, avlunun ulusları temsil ettiğini ve tapınağın Tanrı’nın seçilmiş halkı olduğunu açıkça belirtir; the Desire of Ages adlı eserdeki The Outer Court bölümünü okuyun.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

Yuhanna, 1844’te Tanrı’nın seçilmiş halkı hâline henüz gelmiş olan Millercileri tasvir ediyor. Acı-tatlı mesajı yeni deneyimlemiş olan Millerciler ile, uluslar olarak temsil edilen ve kendisini Hristiyan olarak tanımlayan dünyanın geri kalanı arasında bir ayrım yapıldı.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

1840'tan ilk hayal kırıklığına kadar temel atıldı ve tapınak Gece Yarısı Çığlığı'nın ilanı sırasında tamamlandı. Sonra Büyük Hayal Kırıklığı geldi ve Yuhanna'ya kalkıp ölçmesi, ama ulusları dışarıda bırakması söylenir. Yuhanna yargının başlamasını tasvir etmektedir ve bu nedenle ilham, ayetlerde Yuhanna'nın ölçmesini soruşturma yargısının simgesi olarak kullanır. Yuhanna'nın ölçmenin bir simgesi olduğu yönünde az önce ortaya koyduklarımız, yaygın Adventist anlayışıyla uyumludur, ancak bu harekette bu simgenin anlaşılmasında büyük bir değişim yaşandı.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

Millerit anlayışıyla uyumlu olarak, Yuhanna’nın onuncu bölümde sunduğu biçimiyle Milleritlerin tarihi içinde, yüz kırk dört bin olacak paralel bir hareketin de önceden haber verildiğini gördük. Millerit tarihinin ölçülerini alıp ulusların zamanını hariç bıraktığınızda, Yuhanna’nın ölçmekte olduğu tapınağın ta kendisinin görülebileceğini fark ettik.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

Şunu gördük: biri 1798’de, diğeri 1844’te sona eren iki 2520 yıllık zaman peygamberliği; böylece Mesih’in Millerci tapınağı inşa ettiği kırk altı yıllık bir dönem ortaya çıkıyor. Yuhanna avluyu uluslar olarak tanımladı ve peygamberî bir “Ulusların zamanları” vardır.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Kılıcın ağzıyla düşecekler ve bütün uluslara tutsak olarak götürülecekler; ve Yeruşalim, ulusların zamanları tamamlanıncaya dek öteki uluslar tarafından ayaklar altına alınacaktır. Luka 21:24.

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

Ulusların “zamanları” çoğuldur ve hem ulusal hem de ruhsal İsrail’in çiğnendiği iki dönemi temsil eder. Bu iki çiğnenmenin sonuncusu—putperestliğin ardından papalığın gerçekleştirdiği—1798’de sona erdi. Ne iddia edilirse edilsin, “Ulusların zamanları” birinci meleğin gelişiyle 1798’de sona erdi. Yuhanna ölçmeye 1798’de başlayacaktı; ondan önce değil. O, 1844 tarihinin içine yerleştirildi; dolayısıyla 1798’de sona eren dönemi dışarıda bırakmak, avluyu dışarıda bırakmak demekti ve böyle yapmakla Antlaşma’nın Habercisi tarafından Millerci mabedin ayağa kaldırıldığı kırk altı yılı açığa çıkarırsınız. Bu uygulamadan pek çok ilişkili gerçek türetilir, fakat ben bunu sadece öncülerin anlayışından farklı olan bir ışık örneği olarak kullanıyorum; yine de bu ışık, ilk gerçeklerle çelişmeyen, fakat artık zaman belirlemesi yapmayan bir ışıktır.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

O özel hakikat 11 Eylül'den önce fark edilmişti, ama asıl olarak 11 Eylül'den sonra iyice pekişti. Yuhanna'nın tapınağı ölçmesiyle ilgili hakikat, yedi gökgürültüsünden ayrılamaz; çünkü aynı pasajdır. Daniyel kitabının on ikinci bölümündeki "harikaların" gerçekleştiği döneme kadar mühürlenmiş olan, yedi gökgürültüsünün uygulanışına dair bir hakikat vardır. Temmuz 2023 sonrasında mühürü açılan "yedi gökgürültüsü"nün uygulanışı, Daniyel kitabının on ikinci bölümündeki üç ayetle mükemmel biçimde örtüşür; daha doğrusu onları derin bir şekilde tamamlar.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

White Hanım, Daniel ve Vahiy kitaplarının ilişkisini tanımlamak için “compliment” değil, “complement” sözcüğünü kullanır. “Kemale erdirmek” anlamına gelen complement, bu iki peygamberlik kitabının birbirleri için yaptığı şeydir. Yedi gök gürlemesi, Temmuz 2023’ten sonra Daniel kitabının on ikinci bölümünde mühürleri açıldığında, oradaki mesajı kemale erdirir. Yedi gök gürlemesini açığa çıkaran şey, hakikat yapısıyla birlikte alfa ve omega ilkesidir.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

Ulusların "zamanları" 1798'de tamamlandı ve putperestliğin, ardından da papalığın kutsal yeri ve orduyu çiğnediği 1260'ar yıllık iki dönemi temsil eder. Tapınağı ölçerken avluyu dışarıda bırakmalıyız ve avlu 1798'e kadar uzanır, fakat 1844 sonrasında artık zaman yoktur. Bugün 1260 yıl, sadece tapınak ile avlu arasındaki ayrımı belirleyen bir zaman dilimini temsil eder. Bu nedenle, 18 Temmuz 2020'den 2023 Temmuz'una kadar çiğneme gerçekleşti. Bugün tapınağı ölçmek, birinci ve ikinci meleklerin mesajları altında gerçekleşen olayların bir tasnifini temsil eden yedi gök gürlemesiyle bağlantılı olarak, Yuhanna'ya verilen iştir. "Büyük işimiz", üç meleğin mesajlarını "birleştirmek"tir; böylece önceki antlaşma tarihinde yapılmamış ve bugün bile çok nadiren yapılan bir peygamberlik işini tanımlamış oluruz. Ulusların zamanlarını temsil eden avluyu dışarıda bıraktığımızda, 1798'de zamanın sonunda sona eren 1260 yıllık papalık zulmünü de dışarıda bırakmış oluruz.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

Millerci tarihte kırk altı yıl boyunca inşa edilen tapınak, Temmuz 2023'ten Pazar yasasından hemen önceye kadar inşa edilen bir tapınağı tanımlar. O tarih, yedi gök gürlemesinin "gelecekteki olaylar" dönemidir; bu olaylar "kendi sıralarına göre açıklanacaktır", "açıklanabilir" değil.

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

Birinci meleğin tarihini ikinci meleğin tarihiyle birleştirdiğimizde, tarihin bir alfa hayal kırıklığıyla başladığını ve bir omega hayal kırıklığıyla sona erdiğini görürüz. Birinci meleğin 1840'tan 19 Nisan 1844'e kadar olan tarihindeki peygamberlik yol işaretlerini, o sırada gelen ve 22 Ekim 1844'te üçüncünün gelişine kadar süren ikinci meleğin yol işaretleriyle hizaladığımızda, ikisi de bir meleğin gelişiyle başlayıp bir meleğin gelişiyle sona eren iki dönem olduğunu görürüz. Birinciden ikinciye kadar olan tarih, ikinciden üçüncüye kadar olan tarihi tasvir eder.

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

Bu uygulamanın geçerli olduğuna dair peygamberî bir tanıklık, uygulamanın alfa ve omegasında bulunur. Birbirine paralel iki çizgi birlikte uygulandığında, her iki çizginin de başlangıcı ve sonu bir meleğin gelişini belirler. Sonra bu çizgiler çizgi üzerine çizgi getirilerek tek bir çizgide birleştirildiğinde, başlangıç ilk hayal kırıklığını, son ise büyük hayal kırıklığını işaretler. Sonun başlangıçtan daha büyük olduğunu belirleyen alfa ve omega ilkelerinde bir başka kanıt bulunur. Büyük omega hayal kırıklığıyla sona eren bir alfa hayal kırıklığı, alfa ve omeganın daha küçük ve daha büyük unsurunu ortaya koyar.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

19 Nisan 1844’te başladığımızda (22 Ekim 1844’te üçüncünün gelişine yol açan ikinci meleğin gelişi); ve ikinci çizgiyi de 11 Ağustos 1840’ta başlatıp 19 Nisan 1844’te bitirdiğimizde, 19 Nisan 1844’teki hayal kırıklığının, birinci ve ikinci meleklerin peygamberlik çizgilerinin birleştirilmesiyle ortaya çıkan peygamberlik çizgisinin hem alfası hem de omegası olduğunu görürüz.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

Dönemin sonunda, ikinci meleğin yanında üçüncü melek de gelir; böylece 11 Eylül’ü ve Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki kudretli meleğin iki sesini simgeler. Bu iki ses, ikinci ve üçüncü meleğin mesajlarıdır; bu iki melek 22 Ekim 1844’te birbirleriyle kesişmiş ve iki tarih satır üstüne satır bir araya getirildiğinde yeniden buluşur. Bu şekilde bir araya getirildiklerinde, ilk hayal kırıklığından Büyük Hayal Kırıklığı’na uzanan tarihi temsil ederler; Milleritler döneminde bu tarihin ortasındaki yol işareti, iki sınıf ibadet edenin açığa çıktığı Exeter kamp toplantısıydı; bu durum, meseldeki akılsız bakirelerin isyanını temsil etmiş ve ortadaki yol işaretini isyan olarak tanımlamıştı.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

Yedi gök gürlemesi, birinci ve ikinci meleğin mesajlarının satır üzerine satır biçiminde birleştirilmiş tarihini temsil eder; böylece yüz kırk dört binin tarihinde ilk hayal kırıklığından büyük hayal kırıklığına kadar uzanan bir tarihi tanımlar. Bu tarihin peygamberlik açısından neyi temsil ettiğine dair anlayış, Daniel on iki bölümünde zamanın sonuna kadar mühürlenmiş olarak bildirilen mesajla tam olarak örtüşür.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

Bu çalışmayı bir sonraki makalede sürdüreceğiz, ancak Daniel’in son görümünün, yalnızca son günlerde Tanrı’nın halkına ilişkin Daniel’in tasvirini ele alan bölümünü bir kenara bırakacağım. İlk söz edilme kuralının bağlamında şunu not edin: Birinci ayette Daniel, görümü anlayanlar arasında yer almaktadır. Görümde ilk söz edilen şey, Daniel’in anlayış sahibi bilgelere örnek olarak tasvir edilmesidir ve son dokuz ayet yirmi ikinci günde anlayış sahibi bilgelere dairdir.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> Pers kralı Koreş’in üçüncü yılında, adı Belteşassar diye anılan Daniel’e bir söz bildirildi; söz doğruydu, fakat belirlenen zaman uzundu. O da sözü anladı ve görümü kavradı.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> O günlerde ben Daniel, tam üç hafta yas tuttum. Lezzetli yemek yemedim; ne et ne de şarap ağzıma aldım; kendime hiç yağ sürmedim, ta ki üç tam hafta tamamlanana kadar. Ve birinci ayın yirmi dördüncü günü, Hiddekel denilen büyük ırmağın kıyısındayken gözlerimi kaldırıp baktım ve işte

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> Keten giysiler içinde bir adam vardı; beline Uphaz’ın saf altınından bir kuşak bağlamıştı. Bedeni beril gibiydi, yüzü şimşeğin görünüşü gibiydi, gözleri ateşten kandiller gibiydi; kolları ve ayakları renkçe cilalı tunç gibiydi ve sözlerinin sesi kalabalığın sesi gibiydi.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> Ben, Daniel, yalnız ben bu görümü gördüm; yanımda olan adamlar görümü görmediler; ama üzerlerine büyük bir titreme düştü, öyle ki saklanmak için kaçtılar. Böylece ben yalnız kaldım ve bu büyük görümü gördüm; bende hiç güç kalmadı; çünkü çehremin parlaklığı bende karardı ve gücüm büsbütün kesildi.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> Yine de onun sözlerinin sesini işittim; ve sözlerinin sesini işittiğimde, yüzüstü derin bir uykuya daldım, yüzüm yere dönüktü. Ve işte, bir el bana dokundu; beni dizlerimin ve avuçlarımın üzerine kaldırdı. Ve bana şöyle dedi,

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> Ey Daniel, pek sevilen adam, sana söylediğim sözleri anla ve doğrul; çünkü şimdi sana gönderildim.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> Ve bana bu sözü söylediğinde, titreyerek ayağa kalktım. Sonra bana dedi ki,

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> Korkma, Daniel; çünkü anlamaya yüreğini koyduğun ve Tanrının önünde kendini alçaltmaya başladığın ilk günden beri sözlerin işitildi ve ben sözlerin için geldim. Ama Pers krallığının önderi bana yirmi bir gün karşı koydu; fakat işte, baş önderlerden biri olan Mikail yardımıma geldi; ve ben de orada Pers krallarıyla birlikte kaldım.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> Şimdi, son günlerde kavminin başına neler geleceğini anlaman için geldim; çünkü bu görüm daha birçok gün sonrasına aittir.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> Ve bana böyle sözler söyleyince, yüzümü yere eğdim ve nutkum tutuldu. Ve işte, insanoğullarına benzer biri dudaklarıma dokundu; o zaman ağzımı açtım, konuştum ve karşımda duran kişiye dedim ki,

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> Ey efendim, bu görüm yüzünden kederlerim üzerime çöktü ve içimde hiç güç kalmadı. Çünkü bu efendimin kulu bu efendimle nasıl konuşabilir?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> Ben ise, hemen hiç gücüm kalmadı, nefesim de kalmadı. Sonra, görünüşü insana benzeyen biri yine geldi ve bana dokundu; beni güçlendirdi ve dedi ki,

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> Ey çok sevilen adam, korkma; selamet sana olsun, güçlü ol, evet, güçlü ol. Ve bana konuştuğunda güçlendim ve dedim ki: Efendim, konuş; çünkü beni güçlendirdin. ...

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> Ama sen, ey Daniel, bu sözleri sakla ve kitabı son zamana kadar mühürle: birçokları oraya buraya gidip gelecek ve bilgi artacak.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> Sonra ben, Daniel, baktım; ve işte, orada başka iki kişi duruyordu: biri ırmağın bu kıyısında, öteki öbür kıyısında. İçlerinden biri keten giysili, ırmağın suları üzerinde duran adama, “Bu harikaların sonuna kadar daha ne kadar zaman var?” dedi.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> Ve keten giysili, ırmağın suları üzerinde duran adamı işittim; sağ elini ve sol elini göğe kaldırdı ve sonsuzlara dek yaşayana yemin etti ki bu, bir zaman, iki zaman ve yarım zaman sürecek; ve kutsal halkın kudretini dağıtmayı tamamladığında bütün bu şeyler sona erecek.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> Ve işittim, fakat anlamadım; sonra dedim ki, Ey Rabbim, bu işlerin sonu ne olacak?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> Ve dedi: Git yoluna, Daniel; çünkü bu sözler son zaman gelinceye dek kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçoğu arınacak, ak pak kılınacak ve sınanacak; fakat kötüler kötülük edecek; kötülerden hiçbiri anlamayacak; ama bilge olanlar anlayacak.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> Ve günlük kurbanın kaldırılmasından ve ıssız bırakan iğrençliğin dikilmesinden itibaren bin iki yüz doksan gün olacaktır.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> Bekleyip de bin üç yüz otuz beş güne ulaşana ne mutlu.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> Ama sen, son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda sana düşen payı almak üzere ayağa kalkacaksın. Daniel 10:1-18; 12:4-13.

Back to Articles