Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

Daniel Kitabı - Numara Yüz On Üç

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

Kehanetin Üçlü Uygulamasının Açığa Çıkarılması: Kutsal Kitap bağlamında 11 Eylül 2001'in önemini anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Rab, 11 Eylül 2001'de son günlerdeki halkını Yeremya'nın 'eski yolları'na geri götürdüğünde, peygamberliğin üçlü uygulanışı kuralını zaten belirlemişti.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın, eski yolları sorun; iyi yolun nerede olduğunu araştırın ve onda yürüyün; böylece canlarınız için rahat bulacaksınız. Ama onlar, “Onda yürümeyeceğiz” dediler. Ayrıca üzerinize gözcüler koydum ve dedim ki: “Borazan sesine kulak verin.” Ama onlar, “Kulak vermeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Rab, halkını eski yollara döndürdüğünde, onlar huzur bulacaklardı (son yağmur) ve o zaman bekçilere bir borazan mesajı verildi. Bütün peygamberler son günlerin sonunu en açık biçimde işaret eder; bu yüzden son günlerin borazan mesajı, son borazan, yani yedinci borazan, yani üçüncü “vay” olacaktır.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

O'nun son günlerdeki halkı eski yollarda yürümeye başladığında, birinci felaketin özelliklerinin belirli sembolik bir tarihsel lideri (Muhammed) işaret ettiği ve ikinci felaketin de aynı şeyi yaptığı (Osman) anlaşıldı. Ayrıca, ilk dört borazanın her birinin de söz konusu borazanı işaret eden belirli sembolik liderleri olduğu görüldü ve bunun üzerine Usame bin Ladin'in üçüncü felaketin sembolik lideri olduğu anlaşıldı.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Mohammed Arabistan'la özdeşleştirilirdi, Osman Türkiye'deki Osmanlı İmparatorluğu'nun sembolüydü ve Osama bin Laden dünya çapındaki İslami terörü temsil ediyordu; her ne kadar o da, tıpkı Mohammed gibi, Arap olsa da.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Ayrıca birinci felaketin Roma'nın ordularına zarar verdiği, ikinci felaketinse Roma'nın ordularını yok ettiği kabul edildi. 11 Eylül 2001'de, üçüncü felaketin İslam'ının Roma'nın ordusuna (Amerika Birleşik Devletleri'ne) zarar verdiği nokta olarak kabul edildi; ancak Pazar yasası sırasında, Amerika Birleşik Devletleri Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak sonuna gelirken ve ulusal egemenliğini ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliğine teslim ederken, Roma'nın ordusunu yok edeceği de kabul edildi.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Amerika Birleşik Devletleri’nin, iki güç boynuzuna sahip yeryüzü canavarı olduğu kabul edildi. Yeryüzü canavarının peygamberlikteki başlıca niteliği, kuzudan ejdere dönüşmesidir. Peygamberliğe göre boynuzlar gücü temsil eder ve yeryüzü canavarının gücü, onun iki boynuzu olarak temsil edilen Cumhuriyetçilik ve Protestanlıktı. Ancak şimdi, son günlerde, yeryüzü canavarının iki gücü askerî ve ekonomik güce değişmiştir. 11 Eylül 2001’de, üçüncü felaket olan İslam, yeryüzü canavarının bir sembolü olan yeryüzünü, askerî gücünün sembolü olan Pentagon’u ve ekonomik gücünün sembolü olan New York’taki İkiz Kuleleri vurdu.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Ayrıca, birinci felaketin başlangıç evresi ile ikinci felaketin bitiş evresinin her ikisinin de yüz kırk dört binin mühürlenmesine bir örnek teşkil ettiğinin anlaşılmasıyla, üçüncü felaket geldiğinde, New York’un büyük binaları yıkıldığında, yüz kırk dört binin mühürlenme sürecinin başlamış olduğu da anlaşıldı.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Şimdi, New York’un bir gelgit dalgasıyla süpürülüp yok edileceğini bildirdiğime dair söz mü geliyor? Ben bunu hiçbir zaman söylemedim. Orada kat üstüne kat yükselen büyük binalara bakarken, ‘Rab yeri korkunç biçimde sarsmak üzere ayağa kalktığında ne dehşet verici sahneler yaşanacak! O zaman Vahiy 18:1–3’ün sözleri yerine gelecektir’ dedim. Vahiy’in on sekizinci bölümünün tümü, yeryüzünün üzerine gelmekte olana dair bir uyarıdır. Fakat New York’un başına özellikle ne geleceğine ilişkin bana verilmiş özel bir ışık yoktur; yalnızca şunu biliyorum ki, bir gün oradaki büyük binalar Tanrı’nın kudretinin döndürmesi ve altüst etmesiyle yıkılacaktır. Bana verilen ışıktan biliyorum ki, dünyada yıkım vardır. Rab’den gelecek tek bir söz, O’nun kudretli gücünün tek bir dokunuşu, ve bu devasa yapılar çökecektir. Öyle sahneler yaşanacaktır ki, onların dehşetini tasavvur edemeyiz.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

"'Dünyadaki yıkım', İslam'ın karakteridir, çünkü onun karakteri Vahiy 9:11'de Apollyon ve Abaddon olarak tasvir edilir."

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> Ve onların üzerinde, dipsiz çukurun meleği olan bir kral vardı; İbranice dilinde adı Abaddon’dur, fakat Yunanca dilinde adı Apollyon’dur. Vahiy 9:11 (DOKUZ ON BİR).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

İslam’ı yöneten kralın, hem İbranice hem de Yunanca iki adla temsil edilen adı ya da karakteri “ölüm” ve “yıkım” anlamına gelir; bu, New York’un büyük binaları yıkıldığında, 11 Eylül 2001’de ortaya çıktı. O anda Vahiy kitabının on sekizinci bölümünün 1–3. ayetleri yerine gelmeye başladı.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

Tekvin kitabında İslam’ın “vahşi adamı”ndan ilk kez söz edilirken, ayette “vahşi adam” olarak çevrilen “vahşi Arap eşeği” karşılığı İbranice sözcüğün kullanıldığı anlaşıldı. İslam’ın sembolü at ailesidir ve Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde de bir savaş atı olarak temsil edildi. Tanrı’nın halkına “değiştirilmemesi gerektiği” bildirilen Habakkuk’un kutsal tablolarında da İslam savaş atlarıyla temsil edildi.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> RAB’bin meleği ona dedi: “İşte, gebe kaldın ve bir oğul doğuracaksın; onun adını İsmail koyacaksın; çünkü RAB çektiğin sıkıntıyı işitti. Ve o yabanıl bir adam olacak; onun eli herkese karşı, herkesin eli de ona karşı olacak; ve bütün kardeşlerinin karşısında yaşayacaktır.” Yaratılış 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

İsmail’in doğumundan ilk söz edilişi bir “kısıtlama” ile ilişkilendirilmişti; bu da İslam’la ilişkilendirilen temel bir sembol haline geldi.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> Şimdi Avram’ın karısı Saray ona çocuk doğurmamıştı; adı Hacer olan bir Mısırlı cariyesi vardı. Saray Avram’a dedi: “Bak şimdi, Rab beni çocuk doğurmaktan alıkoydu; sana yalvarırım, cariyemin yanına gir; belki onun aracılığıyla çocuk sahibi olabilirim.” Ve Avram Saray’ın sözünü dinledi. Yaratılış 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

Tam da İslam’ın ilk kez anıldığı yerde, İsmail’in doğumuyla temsil edilen teslimiyet vurgulanır. Teslimiyet, İslam dininin temel bir kavramıdır. "İslam" sözcüğü, "barış" anlamına gelen "salaam" ve "teslim olmak" ya da "boyun eğmek" anlamına gelen "aslama" adlı iki Arapça kelimeden türetilmiştir. İslam, inananların hayatın her alanında iradelerini Allah’ın (Tanrı’nın) iradesine teslim etmeleri gerektiğini öğretir. Sara, İbrahim’i Hacer’i alması ve Hacer’den İsmail’in doğması için teşvik etmekle kötü bir karar verdiğini fark edince, Hacer’e sert davranmak için İbrahim’den izin aldı; bu da Hacer’in İbrahim’in evinden kaçmasına yol açtı. Orada bir melekten bir mesaj aldı.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> Ama Avram Saray’a, “Bak, cariyen senin elinde; ona uygun gördüğün gibi yap” dedi. Saray ona sert davranınca, o da onun önünden kaçtı. Rab’bin meleği onu çölde, Şur yolundaki bir su pınarının yanında buldu. Ve ona dedi: “Hacer, Saray’ın cariyesi, nereden geliyorsun ve nereye gidiyorsun?” O da, “Hanımım Saray’ın önünden kaçıyorum” dedi. Rab’bin meleği ona dedi: “Hanımına dön ve onun elinin altında boyun eğ.” Rab’bin meleği ona dedi: “Soyunu öyle çoğaltacağım ki sayılmayacak kadar çok olacak.” Rab’bin meleği ona dedi: “İşte hamilesin; bir oğul doğuracaksın ve adını İsmail koyacaksın; çünkü Rab sıkıntını işitti. O vahşi bir adam olacak; eli herkese karşı olacak, herkesin eli de ona karşı olacak; ve bütün kardeşlerinin karşısında yaşayacak.” Yaratılış 16:6-12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

İslam’ın dizginlenmesi, İslam dininin karakterini temsil eden “teslimiyet” ve İslam’ın rolü, İsmail’in ilk anılışında bir aradadır ve Vahiy’deki üç “vah” tarafından temsil edilen İslam’ın peygamberî DNA’sını temsil ederler. Rab, halkını Yeremya’nın eski yollarına getirdiğinde, Vahiy’in yedinci bölümünde dört melek tarafından dizginlenen “dört rüzgârın” özellikle İslam’ın dört rüzgârı olduğunu da fark ettiler.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "Melekler, kopup kurtulmaya ve bütün yeryüzünün üzerine atılmaya çalışan, yolunda yıkım ve ölümü getiren öfkeli bir at olarak tasvir edilen dört rüzgârı tutuyor." Manuscript Releases, 20. cilt, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

Yüz kırk dört binin mühürlenmesi tamamlanırken "dizginlenen" "dört rüzgâr" ile İslam’ın "öfkeli atı", "yol"larında "ölüm ve yıkım"ı (Abaddon ve Apollyon) taşırlar. Hagar üzerine konan kısıtlama nasıl o kehanet niteliğini İslam’ın sembolüne yerleştirdiyse, dört rüzgâr ile öfkeli atın her ikisi de kısıtlanmıştır ve bu gerçeklik temel alınarak ilk felaketin başlangıcının, Abubakar’ın tarihî emriyle temsil edilen İslam üzerindeki bir kısıtlamayı işaret ettiği anlaşılmıştır.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Onlara, yeryüzündeki çimene, hiçbir yeşil şeye ve hiçbir ağaca zarar vermemeleri; ancak alınlarında Tanrı’nın mührü bulunmayan insanlara zarar vermeleri emredildi. Vahiy 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Satır üzerine satır, üç belanın üçlü uygulanışında birinci belanın başlangıcıyla üst üste getirilen ikinci belanın başlangıcı, dört meleğin serbest bırakılışını işaret eder; bunlar da ayette İslam’ın ikinci büyük cihadının serbest bırakılışını temsil eder.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> Borusu olan altıncı meleğe şöyle denildi: “Fırat adlı büyük ırmakta bağlı bulunan dört meleği salıver.” Vahiy 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Bu nedenle, üçüncü belanın başlangıcında İslam’ın hem salıverileceği hem de dizginleneceği anlaşıldı; bu da Sister White’ın bizzat tanıklığıdır.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> O sırada, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zaman 'son yağmur' ya da Rab'bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi bela döküldüğünde ayakta durabilmeleri için azizleri hazırlamak üzere. Erken Yazılar, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

İslam’ın tarihsel kaydı incelendiğinde, birinci belâ dönemindeki Arap İslamı’nın savaşları ve başarılarının İslam’da “birinci büyük cihat” olarak anlaşıldığı ve dört melek salıverildiğinde başlayan Osmanlı İmparatorluğu’nun savaşlarının ise İslam’da “ikinci büyük cihat” olarak anlaşıldığı görüldü. Üçlü uygulamayla uyumlu olarak İslam, üçüncü ve son büyük cihadın 11 Eylül 2001’de başladığına inanır. William Miller’ın bir zamanlar yazdığı gibi, “Tarih ve peygamberlik birbirleriyle uyuşur.”

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

Bir serbest bırakma ve eşzamanlı dizginlemenin, birinci ve ikinci “vay”ların başlangıçtaki peygamberlik çizgilerinin birbirinin üzerine konulmasıyla temsil edilen “satır üzerine satır” uygulaması, Peygamberlik Ruhu tarafından kusursuz biçimde doğrulandı ve İslam’ın 11 Eylül 2001’de vurmasının hemen ardından Başkan George W. Bush, teröre karşı savaşını başlatarak İslam üzerinde dünya çapında bir dizginleme uyguladı. İslam’ın “öfkeli atı”nın aynı anda serbest bırakılması ve dizginlenmesi Kutsal Kitap, Peygamberlik Ruhu ve ayrıca tarih tarafından doğrulandı.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

Kuzu'yu izleyerek Millerci eski yollara geri dönenler, "dinlenme"yi, yani geç yağmuru bulurlar; Kardeş White bunun, uluslar öfkelendiğinde fakat kontrol altında tutulduğunda başladığını belirtir; tıpkı 11 Eylül 2001'de olduğu gibi.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> O sırada, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zaman 'son yağmur' ya da Rab'bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi bela döküldüğünde ayakta durabilmeleri için azizleri hazırlamak üzere. Erken Yazılar, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

"Kuzu"yu takip ederek Millerci eski yollara geri dönenler, "dinlenme"yi bulurlar; bu, son yağmurdur ve Kardeş White, bunun Vahiy'in on sekizinci bölümündeki kudretli meleğin 11 Eylül 2001'de indiğinde başladığını belirtir.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Son yağmur, Tanrı’nın halkının üzerine yağacaktır. Güçlü bir melek gökten inecek ve bütün yeryüzü onun görkemiyle aydınlanacaktır.” Review and Herald, 21 Nisan 1891.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

O kudretli melek, New York'un binaları yıkıldığında indi, yüz kırk dört binin mühürlenmesi başladı ve son yağmur çiselemeye başladı. Yeremya'nın eski yollarına geri götürülen ve "dinlenme"yi, yani son yağmuru bulanlar, daha sonra Yeşaya'nın "dinlenme ve ferahlatma"sının da son yağmur olduğunu, fakat bunun aynı zamanda 11 Eylül 2001'de Tanrı'nın halkının, özellikle de "Yeruşalim'e hükmeden" "alaycı adamların" karşısına çıkan imtihanın tanımlanması olduğunu fark ettiler. İmtihanın iki yönlü olduğunu anladılar; çünkü bu, üçüncü "vay"ın İslam mesajını temsil ediyordu ve en az bunun kadar önemlisi, son yağmur mesajını tesis eden Kutsal Kitap metodolojisini de temsil ediyordu.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> Onlara şöyle dedi: Yorgunu dinlendirecek rahat budur; ferahlık da budur. Ama dinlemek istemediler. Ama Rab’bin sözü onlara buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Bu nedenle, Yeruşalim’deki bu halka hükmeden alaycı adamlar, Rab’bin sözünü işitin. Yeşaya 28:12-14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Eski yollarda yürümek, Tanrı’nın son günlerdeki halkının, “Adventist halkın deneyimini tasvir eden” on bakire benzetmesinin, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanı sırasında “harfi harfine” tekrarlanacağını görmesine imkân verdi. Benzetmenin ilk kez yerine geldiği döneme ilişkin tarihsel tanıklık, Habakkuk’un ikinci bölümünün benzetmeyle doğrudan bağlantılı ve onun bir parçası olduğunu gösterdi. Bu nedenle Habakkuk’un ikinci bölümündeki “tartışma”, alaycı insanların dinlemeyi reddettikleri rahat ve ferahlamanın sınavını temsil ediyordu. Sadık Kutsal Kitap öğrencileri eski yolları araştırmaya devam ettikçe, yalnızca on bakire benzetmesi ile Habakkuk’un ikinci bölümünün aynı peygamberlik bildirisi olduğunu değil, Hezekiel’in on ikinci bölümünün de öyle olduğunu fark ettiler.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> Ayrıca Hezekiel’in peygamberliğinin bir bölümü de imanlılar için güç ve teselli kaynağıydı: ‘Rab’bin sözü bana geldi: İnsanoğlu, İsrail ülkesinde, “Günler uzadı ve her görüm boşa çıkıyor” diye söylediğiniz o atasözü nedir? Bu yüzden onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: . . . Günler yakındır ve her görümün sonucu . . . Ben konuşacağım ve konuştuğum söz gerçekleşecek; artık daha fazla gecikmeyecek.’ ‘İsrail halkı şöyle diyor: Onun gördüğü görüm çok uzak günlere aittir ve uzak zamanlar hakkında peygamberlik ediyor. Bundan dolayı onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: Artık sözlerimden hiçbiri geciktirilmeyecek; söylediğim söz ise yerine getirilecek.’ Hezekiel 12:21-25, 27, 28.” Büyük Mücadele, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

Yüz kırk dört binin mühürlenme dönemi, 1840'tan 1844'e kadar olan Advent hareketi tarafından temsil edildiği üzere, son günlerde "her görümün etkisi"nin "gerçekleşeceği" zaman dilimini temsil eder. Birinci vayın peygamberî tarihi, ikinci vayın peygamberî tarihi üzerine bindirildiğinde, üçüncü vayın peygamberî tarihini tanımlar; ki bu da yüz kırk dört binin mühürlenmesinin peygamberî tarihidir. Bu aynı zamanda 1840-1844 dönemidir. Bu aynı zamanda, Antlaşma'nın Habercisi için yolu hazırlayan habercinin işinin tamamlandığı dönemdir. Bu, yeryüzü canavarının iki boynuzunun altıncıdan, "yediden olan" "sekizinci"ye bir geçişten geçtiği dönemdir. Bu, Vahiy'in on birinci bölümünde iki peygamberin sokakta öldürüldüğü dönemdir.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Ne var ki aynı derecede önemli olan bir başka gerçek de şudur: Tanrı’nın sözünün asla boşa çıkmaması ve bütün peygamberlerin başka herhangi bir dönemden daha çok son günlerden söz ettikleri ilkesiyle birlikte, 11 Eylül 2001’de “peygamberlik günleri yakındır”; Tanrı’nın söylediği “sözler” “yerine gelecektir” ve “artık daha fazla uzatılmayacaktır.”

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

1863’teki isyan, Laodikya Adventizmini hepsi ölünceye kadar çölde dolaşmaya mahkûm etti. Rab, Kadeş’te kadim İsrail ile yaptığı gibi, 11 Eylül 2001’de o tarihe geri döndü.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Kadeş’e ilk ziyaret, on casusun isyanına yol açtı ve çölde dolaşma dönemini başlattı. Kırk yılın sonunda Kadeş’e döndüler ve orada Musa, Kaya’ya ikinci kez vurdu ve Vadedilmiş Topraklar’a girmesi engellendi; ama onlar Yeşu ile birlikte oraya girdiler. 11 Eylül 2001, son nesli belirler ve Tanrı artık Sözünü uzatmayacaktır.

We will address this fact in the next article.

Bu gerçeği bir sonraki makalede ele alacağız.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> İsrail’in çöldeki yaşamının tarihi, Tanrı’nın İsrail’inin yararı için, zamanın sonuna dek kayda geçirilmiştir. Tanrı’nın çölün gezginlerine ilişkin işleri—onların ileri geri tüm yürüyüşlerinde, açlık, susuzluk ve yorgunluğa maruz kalışlarında ve onları rahatlatmak için O’nun gücünün çarpıcı tezahürlerinde—her çağdaki halkı için uyarı ve öğretiyle yüklü ilahi bir meseldir. İbranilerin çeşitli deneyimleri, Kenan’daki vaat edilen yurtları için bir hazırlık okulu niteliğindeydi. Tanrı, bu son günlerde halkının alçakgönüllü yüreklerle ve öğrenmeye açık ruhlarla kadim İsrail’in içinden geçtiği ateşli sınavları gözden geçirmesini ister ki, göksel Kenan’a hazırlıklarında eğitilsinler.

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> Tanrı'nın buyruğu üzerine vurulup yaşayan sularını fışkırtan kaya, helak olmakta olan insanın kurtuluşu için kanıyla bir pınarın açılması amacıyla vurulup yaralanan Mesih'in bir simgesiydi. Nasıl ki kaya bir kez vurulmuştu, aynı şekilde Mesih de 'birçoklarının günahlarını taşımak için bir kez sunulacaktı.' Ne var ki Musa Kadeş'te düşüncesizce kayaya vurduğunda, Mesih'in o güzel simgesi bozuldu. Kurtarıcımız ikinci kez kurban edilecek değildi. Büyük sunu yalnız bir kez yapıldığı için, lütfunun bereketlerini arayanların yapması gereken tek şey, İsa'nın adıyla istemek—pişmanlık dolu duada yüreğin isteklerini dökmektir. Böyle bir dua, Orduların Rabbi'nin önüne İsa'nın yaralarını getirir; o zaman da, susayan İsrail için akan yaşayan suyla simgelenen hayat veren kan yeniden akacaktır.

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> İnsanın ilahi onaya erişmeyi umabilmesi ancak Tanrı’ya yaşayan bir imanla ve O’nun buyruklarına alçakgönüllü bir itaatle mümkündür. Kadeş’teki o büyük mucize sırasında, halkın bitmek bilmeyen homurdanmaları ve isyanlarından yorulan Musa, Her Şeye Gücü Yeten Yardımcısı’ndan gözünü ayırdı; ‘Kayaya konuşun ve o sularını akıtacaktır’ buyruğuna kulak asmadı; ve ilahi güçten mahrum kalınca, öfke ve insani zayıflık sergileyerek sicilini lekeledi. Görevinin sonuna dek temiz, sarsılmaz ve bencil olmayan bir şekilde ayakta durması gereken ve durabilecek olan adam, sonunda yenildi. Tanrı, İsrail topluluğunun önünde onurlandırılabileceği ve adının yüceltilebileceği yerde, saygısızlığa uğratıldı.

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> “Musa hakkında derhal verilen hüküm son derece yaralayıcı ve küçük düşürücüydü - asi İsrail ile birlikte Şeria’yı geçmeden önce ölecekti. Ama insan, Rab’bin kuluna yalnız o tek suç yüzünden sert davrandığını ileri sürebilir mi? Tanrı, o zaman yaşayan başka hiçbir insanı onurlandırmadığı ölçüde Musa’yı onurlandırmıştı. Onu defalarca haklı çıkarmıştı. Dualarını işitmiş ve bir insanın dostuyla konuştuğu gibi onunla yüz yüze konuşmuştu. Musa’nın eriştiği ışık ve bilgiye orantılı olarak suçluluğu artmıştı.” Signs of the Times, 7 Ekim 1880.

Back to Articles