Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Four

Daniel Kitabı - Sayı Yüz Yetmiş Dört

Prophetic Insights and Divine Revelations: Understanding Daniel’s Vision and Its Last-Day Implications

Peygamberlik İçgörüleri ve İlahi Vahiyler: Daniel’in Görümünü ve Onun Son Günlere İlişkin Yansımalarını Anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2024

Formats

PDF
Word

As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

On üçüncü ilâ on beşinci ayetlerde tasvir edilen üçüncü vekâlet savaşını ele alırken, bu ayetlere kadar nelerin vuku bulduğunu kendimize hatırlatacağız. Onuncu bölümde Daniel son görümünü alır ve bunu yaparken hem içsel hem de dışsal peygamberlik görümlerini anlayan biri olarak tanımlanır. “Söz” anlamına gelen İbranice “dabar” sözcüğü “thing” olarak çevrilmiştir. Dokuzuncu bölümde ise, Cebrail Daniel’e iki bin üç yüz gün görümünü kavratmak üzere geldiğinde, İbranice “dabar” sözcüğü “matter” olarak çevrilmiştir.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> Evet, ben dua ederken konuşuyordum ki, başlangıçtaki görümde gördüğüm o adam Cebrail, hızla uçarak akşam sunusu vaktinde bana dokundu. Bana bilgi verdi, benimle konuştu ve dedi ki: Ey Daniel, sana bilgelik ve anlayış vermek için şimdi geldim. Yakarışlarının başlangıcında buyruk çıktı ve ben sana bildirmeye geldim; çünkü sen çok sevilen birisin; bu nedenle sözü anla ve görümü düşün. Daniel 9:21-23.

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

Gabriel Daniel’e “sözü anla ve görümü düşün” dediğinde, İbranice “biyn” sözcüğü hem “anla” hem de “düşün” olarak tercüme edilmiştir. Bu sözcük, zihinsel olarak ayırmak anlamına gelir. Gabriel, Daniel’e “söz” diye tercüme edilen “dabar” ile “görüm” diye tercüme edilen “mareh” arasında zihinsel bir ayrım yapmasını bildirdi. Gabriel’in Daniel’e iki bin üç yüz yıllık peygamberlik hakkında sunduğu yorumu anlayabilmesi için, Daniel’in “söz” olarak temsil edilen peygamberlik görümü ile peygamberlik “mareh” görümü arasındaki ayrımı kavraması gerekiyordu. “Söz” olan “dabar”, yani kelime anlamına gelen ifade, peygamberliğin dış hattını temsil eder; “mareh” görümü ise peygamberliğin iç hattını temsil eder.

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

Daniel kitabının onuncu bölümünde, peygamberlik öğrencisine açıklanan ilk gerçek şudur: Daniel, peygamberliğin hem iç hem de dış çizgilerini anlayan Tanrı’nın son günlerdeki halkını temsil eder.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, adı Belteşassar diye anılan Daniel’e bir şey vahyedildi; ve o şey gerçekti, fakat belirlenen zaman uzundu; ve o, o şeyi anladı ve görüme dair anlayış sahibi oldu. Daniel 10:1.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

“Söz”, İbranice “dabar” sözcüğüdür ve “görüm” de “mareh” görümüdür. Daniel, bir peygamber olarak, Tanrı’nın son gün halkını temsil eder; bunun kusursuz gerçekleşmesi yüz kırk dört bindir. Koreş’in üçüncü yılı, Daniel’i 1989’daki son vakitte başlayan reform çizgisine yerleştirir. 1989’dan Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında gelecek olan Pazar yasasına kadar olan tarihi temsil eden “o günlerde”, Daniel üç hafta yas tutuyordu. Yüz kırk dört binin reform çizgisinde, bu yas dönemi, Vahiy kitabının on birinci bölümündeki iki tanığın sokakta ölü yattıkları üç buçuk günü işaretlemektedir. Rabbimizin de çarmıha gerildiği, Sodom ve Mısır denilen o büyük kentin sokağı, aynı zamanda Hezekiel’in ölü, kuru kemikler vadisidir.

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

Onuncu bölümde Daniel, Mesih’in benzerliğine dönüştürülür ve Daniel’in gördüğü görümü Cebrail’in yorumlamasından önce ona üç kez dokunulur. Görüm, ibadet edenlerin iki sınıfa ayrılmasına yol açtı. Ebedi müjde her zaman ibadet edenleri iki sınıfa ayırır. Daniel, yüz kırk dört bin olarak temsil edilen ibadet edenler sınıfını temsil ediyordu; oysa görümden korkup kaçanlar diğer sınıfı oluşturuyordu.

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

Onuncu bölümden önce, Gabriel bir görümü yorumlamak için Daniel’e üç kez geldi. Yedinci ve sekizinci bölümlerdeki görümleri yorumladı; bunlar, Kutsal Kitap peygamberliklerinde yer alan krallıkları hem siyasal tezahürleriyle (yedinci bölüm) hem de dinsel tezahürleriyle (sekizinci bölüm) betimliyordu. Sonra, dokuzuncu bölümde, Gabriel iki bin üç yüz yıllık peygamberliği yorumladı. Onuncu bölümde Gabriel, dokuzuncu bölümde yarım kalan yorumu tamamlamak ve tapınanların iki sınıfını ortaya çıkaran görümün yorumunu Daniel’e vermek için gelir. Gabriel önce, on dördüncü ayette, Daniel’e görümün genel bir özetini sunar.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Şimdi sana, halkının son günlerde başına neler geleceğini anlaman için geldim; çünkü bu görüm daha ilerideki günler içindir. Daniel 10:14.

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

Tapınanları iki sınıfa ayıran Mesih’in görümü, son günlerde Tanrı’nın halkının başına gelecek olanları temsil eder. Yedinci ve sekizinci bölümlerin yorumu, Kutsal Kitap peygamberliğinde krallıkların yükseliş ve düşüşleriyle temsil edilen tarihin bir yorumuydu; bunlar da sırasıyla yırtıcı hayvanlar ve tapınak hayvanlarıyla tasvir edilmişti. Dokuzuncu bölümün yorumu ise, iki bin üç yüz yıllık peygamberlikte yer alan farklı peygamberlik dönemlerinin ayrıntılı bir dökümünü sunuyordu. Onuncu bölümdeki yüceltilmiş Mesih görümü de bir şekilde son günlerde Tanrı’nın halkının başına gelecek olanları temsil ediyordu. Gabriel, yüceltilmiş Mesih görümünün yorumunu oluşturan ayrıntılı tarih şemasına başlamadan önce, yorumun neyi temsil ettiğini Daniel’e zaten söylediğini hatırlatır.

> Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

> Sonra dedi ki, Sana neden geldiğimi biliyor musun? Şimdi ise Pers prensiyle savaşmak için geri döneceğim; ve ben gidince, işte, Yunanistan’ın prensi gelecek. Daniel 10:20.

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

Gabriel, Daniel’e on dördüncü ayette, son günlerde Tanrı’nın halkını nelerin beklediğini anlamasını sağlamak için geldiğini söylediğini hatırlatır ve Daniel’in bundan sonraki peygamberlik tarihi sunumunu bu bağlamda değerlendirmesini bekler. Daniel, yas tutmaya başladığı ilk günden itibaren belirli bir anlayış arıyordu.

> Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

> Sonra bana dedi ki: Korkma, Daniel; çünkü anlamaya ve Tanrının önünde kendini alçaltmaya karar verdiğin ilk günden beri sözlerin işitildi ve ben sözlerin için geldim. Ama Pers krallığının önderi bana yirmi bir gün karşı durdu; ne var ki, baş önderlerden biri olan Mikail bana yardıma geldi; ve ben orada Pers krallarının yanında kaldım. Daniel 10:12, 13.

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

Daniel'in üç haftalık yasının ardından, Mesih'in görümünü gördü; bu görüm, Patmos'taki John'un tanık olduğu Mesih'in görümüyle peygamberlik bakımından örtüşüyordu.

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

> Bizzat Tanrı’nın Oğlu Daniel’e göründü. Bu betimleme, Mesih’in Patmos Adası’nda ona vahyedildiği sırada Yuhanna’nın verdiği betimlemeye benzer. Rabbimiz şimdi Daniel’e son günlerde neler olacağını öğretmek için başka bir göksel haberciyle birlikte geliyor. Bu bilgi Daniel’e verildi ve çağların sonu bize gelmiş olan bizler için ilhamla kaydedildi.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

> Dünyanın Kurtarıcısı tarafından açığa çıkarılan büyük gerçekler, gerçeği gizli hazineler gibi arayanlar içindir. Daniel yaşlı bir adamdı. Hayatı, putperest bir sarayın cazibeleri arasında geçmiş, zihni büyük bir imparatorluğun işleriyle meşgul olmuştu; yine de bütün bunlardan yüz çevirip Tanrı’nın önünde kendini alçalttı ve Yüceler Yücesi’nin amaçlarının bilgisini aradı. Yakarışlarına karşılık, son günlerde yaşayacak olanlar için göksel saraylardan ışık gönderildi. Öyleyse, gökten bize getirilen gerçekleri kavrayabilmemiz için anlayışımızı açması amacıyla Tanrı’yı ne büyük bir ciddiyetle aramalıyız.

> “‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> 'Ve ben, Daniel, yalnız ben görümü gördüm; çünkü benimle olan adamlar görümü görmediler; fakat üzerlerine büyük bir titreme geldi, öyle ki saklanmak için kaçtılar.... Bende hiç kuvvet kalmadı; çünkü güzelliğim içimde çürüklüğe döndü ve gücümü muhafaza edemedim.' Gerçekten kutsallaştırılmış olan herkesin deneyimi böyle olacaktır. Mesih’in büyüklüğünü, görkemini ve kusursuzluğunu ne kadar daha açık görürlerse, kendi güçsüzlüklerini ve kusurlarını da o kadar canlı biçimde göreceklerdir. Günahsız bir karakter iddia etme eğilimleri olmayacaktır; kendilerinde doğru ve güzel görünen şey, Mesih’in saflığı ve görkemiyle karşılaştırıldığında yalnızca değersiz ve bozulabilir olarak görünecektir. İnsanlar Tanrı’dan ayrıldıklarında, Mesih hakkında çok belirsiz görüşlere sahip olduklarında, ‘Ben günahsızım; kutsallaştırıldım’ derler.

> “Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

> Sonra Gabriel peygambere göründü ve ona şöyle seslendi: 'Ey Daniel, çok sevilen adam, sana söylediğim sözleri anla ve dimdik dur; çünkü şimdi sana gönderildim.' Bu sözleri bana söylediğinde, titreyerek ayağa kalktım. Sonra bana dedi ki: 'Korkma, Daniel; çünkü anlamak için yüreğini adadığın ve Tanrın'ın önünde kendini alçalttığın ilk günden beri sözlerin işitildi ve ben sözlerin için geldim.'

> “What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> Göklerin Yüceliği tarafından Daniel’e ne büyük bir onur gösterildi! Titreyen kulunu teselli eder ve duasının göklerde işitildiğini ve o hararetli yakarışa karşılık olarak Fars kralının yüreğini etkilemek üzere melek Cebrail’in gönderildiğini ona bildirir. Daniel oruç tutup dua ederken geçen üç hafta boyunca hükümdar, Tanrı’nın Ruhu’nun etkilerine direndi; fakat Göklerin Prensi, başmelek Mikail, inatçı kralın yüreğini Daniel’in duasına karşılık verecek kesin bir eyleme yöneltmek için gönderildi.

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> 'Ve bana böyle sözler söylediğinde, yüzümü yere çevirdim ve dilsiz kaldım. Ve işte, insanoğullarına benzer surette biri dudaklarıma dokundu.... Ve dedi: Ey çok sevilen adam, korkma; selamet sana olsun; güçlü ol, evet, güçlü ol. Ve benimle konuştuktan sonra güçlendim ve dedim: Efendim konuşsun; çünkü beni güçlendirdin.' Daniel'e açığa çıkarılan ilahi yücelik o kadar büyüktü ki, bu görüntüye dayanamadı. Bunun üzerine göklerin habercisi varlığının parlaklığını örttü ve peygambere 'insanoğullarına benzer surette biri' olarak göründü. İlahi gücüyle, Tanrı'dan kendisine gönderilen sözü işitebilsin diye bu dürüst ve iman sahibi adamı güçlendirdi.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

> "Daniel, Yüceler Yücesi'nin adanmış bir hizmetkârıydı. Uzun yaşamı, Efendisi için yaptığı soylu hizmet işleriyle doluydu. Karakterinin saflığı ve sarsılmaz sadakati, ancak yüreğinin alçakgönüllülüğü ve Tanrı önündeki pişmanlığıyla eş tutulabilir. Tekrar ediyoruz: Daniel'in hayatı, gerçek kutsallaşmanın esinli bir örneğidir." Review and Herald, 8 Şubat 1881.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

Daniel'in onuncu bölümdeki deneyimi, tıpkı Daniel ve Yuhanna gibi İsa Mesih'in Vahyi'ni anlayan, son günlerdeki Tanrı halkını temsil eder. Daniel'i, deneyiminin yer aldığı peygamberlik tarihindeki konumuna yerleştirmenin anahtarı, onun yas tutuyor oluşu ile yirmi bir günlük sürenin sonunda Mikail'in gönderilmiş olması gerçeğine dayanır. Birinci ayette Daniel, peygamberliğe dair hem iç hem dış görümleri anladığını kaydeder. Yirmi bir günlük süre başlamadan önce Daniel'in iki görüm hakkındaki anlayışı eksikti; ancak Cebrail'in verdiği yorumla Daniel, "şey"i ve "görüm"ü farklı vahiyler olarak bütünüyle kavrar.

> “As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

> Yetmiş yıllık esaretin sona erme zamanı yaklaştığında, Daniel’in zihni Yeremya’nın peygamberlik sözleri üzerinde büyük ölçüde yoğunlaştı. Tanrı’nın seçilmiş halkına bir sınama daha vereceği zamanın yaklaştığını gördü; ve oruç, tevazu ve dua ile, İsrail adına Göklerin Tanrısı’na şu sözlerle ısrarla yalvardı: “Ya Rab, büyük ve korkunç Tanrı, O’nu sevenlere ve buyruklarını tutanlara antlaşmasını ve merhametini koruyan; günah işledik, suç işledik, kötülük yaptık ve isyan ettik; hatta senin buyruklarından ve hükümlerinden saparak. Ayrıca senin adınla krallarımıza, önderlerimize, atalarımıza ve ülkenin bütün halkına konuşan peygamber kullarına da kulak asmadık.”

> “Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

> Bu sözlere dikkat edin. Daniel, Rab’bin huzurunda kendi sadakatini ilan etmez. Kendini temiz ve kutsal ilan etmek yerine, kendisini İsrail’in gerçekten günahkâr olanlarıyla özdeşleştirir. Tanrı’nın ona verdiği bilgelik, dünyanın bilge adamlarının bilgeliğinden, göklerde öğle vakti parlayan güneşin ışığının en sönük yıldızdan daha parlak oluşu kadar çok üstündü. Yine de, göklerin bu denli lütfuna mazhar olmuş bu adamın dudaklarından yükselen duayı bir düşünün. Derin bir tevazu içinde, gözyaşlarıyla ve yüreği parçalanarak hem kendisi hem de halkı için yalvarır. Ruhunu Tanrı’nın önüne serer, kendi günahlılığını itiraf eder ve Rab’bin büyüklüğünü ve yüceliğini kabul eder.

> “What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

> Yakarışlarında ne büyük bir ciddiyet ve hararet var! Tanrı’ya gitgide daha da yaklaşıyor. İmanın eli, Yüceler Yücesi’nin asla boşa çıkmayan vaatlerini kavramak için yukarı uzanıyor. Ruhu ıstırap içinde mücadele ediyor. Ve duasının işitildiğine dair güvenceye sahip. Zaferin kendisine ait olduğunu hissediyor. Biz de bir halk olarak, Daniel’in dua ettiği gibi dua eder, onun güreştiği gibi güreşir, ruhlarımızı Tanrı’nın önünde alçaltırsak, Daniel’e verildiği gibi yakarışlarımıza verilen cevapları aynı derecede belirgin biçimde görürüz. Göklerin mahkemesinde davasını nasıl ileri sürdüğünü işitin:

> “‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

> Ey Tanrım, kulağını eğ ve işit; gözlerini aç ve yıkımlarımızı ve adınla anılan kenti gör; çünkü yakarışlarımızı Senin huzuruna kendi doğruluklarımızdan ötürü değil, Senin büyük merhametlerin uğruna sunuyoruz. Ya Rab, işit; ya Rab, bağışla; ya Rab, kulak ver ve eyle; gecikme, kendi adın uğruna, ey Tanrım; çünkü kentin ve halkın Senin adınla anılıyor. Ben konuşup dua ederken ve kendi günahımı ve halkımın günahını itiraf ederken, ... başlangıçta görümde gördüğüm Cebrail adlı kişi, süratle uçarak, akşam sunusu vakti sıralarında bana dokundu.

> “As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

> Daniel’in duası yükselirken, melek Cebrail, dileklerinin duyulduğunu ve cevaplandığını ona bildirmek için göksel saraylardan süzülerek gelir. Bu kudretli melek, ona bilgelik ve anlayış vermek, gelecek çağların sırlarını onun önünde açmak üzere görevlendirilmişti. Böylece, gerçeği bilmek ve anlamak için içtenlikle çabalarken, Daniel göğün görevlendirdiği elçiyle paydaşlığa kavuşturuldu.

> “The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

> Tanrı adamı, mutluluk verici bir duygusal coşku için değil, ilahi iradenin bilgisi için dua ediyordu. Ve bu bilgiyi yalnızca kendisi için değil, halkı için istiyordu. En büyük yükü, Tanrı’nın yasasını en katı anlamıyla yerine getirmeyen İsrail içindi. O, başlarına gelen bütün talihsizliklerin, o kutsal yasayı çiğnemelerinin bir sonucu olarak geldiğini kabul eder. Şöyle der: “Günah işledik, kötülük ettik... Çünkü kendi günahlarımız ve atalarımızın suçları yüzünden, Yeruşalim ve halkın çevremizde olan herkes için bir utanç haline geldi.” Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak kendilerine özgü, kutsal karakterlerini yitirmişlerdi. “Şimdi, ey Tanrımız, kulunun duasını ve yakarışlarını işit ve yüzünü viran olmuş tapınağın üzerine parlat.” Daniel’in yüreği, Tanrı’nın viran kalmış tapınağına derin bir özlemle yönelir. O, buranın eski haline ancak İsrail, Tanrı’nın yasasını çiğnemelerinden tövbe edip alçakgönüllü, sadık ve itaatkâr olduğunda kavuşabileceğini biliyordu.

> “In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

> Duasına cevap olarak Daniel, kendisi ve halkının en çok ihtiyaç duyduğu ışık ve gerçeğin yanı sıra, geleceğin büyük olaylarına, dünyanın Kurtarıcısının gelişine kadar uzanan bir görüm de aldı. Kutsallaştırılmış olduklarını iddia edenler, Kutsal Yazıları araştırma arzusu taşımadıkları ve Kutsal Kitap gerçeğini daha açık kavrayabilmek için duada Tanrı'yla mücadele etmedikleri halde, gerçek kutsallaştırmanın ne olduğunu bilmezler.

> “All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

> Tanrı’nın sözüne yürekten inanan herkes, O’nun iradesini bilmeye susayacak ve acıkacaktır. Tanrı gerçeğin kaynağıdır. O, kararmış anlayışı aydınlatır ve ortaya koyduğu gerçekleri kavraması ve anlaması için insan aklına güç verir.

> “Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

> Daniel Tanrı ile konuştu. Gökler onun önünde açıldı. Ancak kendisine verilen yüksek onurlar, kendini alçaltmanın ve gayretle aramanın sonucuydu. O, bugün pek çoklarının düşündüğü gibi, sadece dürüst olup İsa’yı seviyorsak neye inandığımızın önemi olmadığına inanmadı. İsa’ya duyulan gerçek sevgi, hakikatin ne olduğuna dair en titiz ve gayretli bir araştırmaya götürür. Mesih, öğrencilerinin hakikat aracılığıyla kutsal kılınmaları için dua etti. Hakikati dua ile ve ciddiyetle araştırmaya üşenen kimse, ruhunun yıkımına yol açacak yanılgıları kabul etmeye bırakılır.

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> Gabriel'in ziyareti sırasında, peygamber Daniel daha fazla bilgi alamıyordu; ama birkaç yıl sonra, henüz tam açıklanmamış konular hakkında daha çok şey bilmek isteyerek, yeniden Tanrı'dan ışık ve bilgelik aramaya koyuldu. 'O günlerde ben Daniel üç tam hafta yas tuttum. Lezzetli ekmek yemedim, ağzıma ne et ne de şarap girdi, kendimi hiç meshetmedim... Sonra gözlerimi kaldırdım ve baktım; işte, keten giysiler içinde, beline Uphaz'ın saf altınından bir kuşak kuşanmış bir adam. Bedeni de beril taşı gibiydi, yüzü şimşeğin görünüşü gibiydi, gözleri ateşten meşaleler gibiydi, kolları ve ayakları ise renk olarak cilalanmış tunç gibiydi, ve sözlerinin sesi bir kalabalığın sesi gibiydi.'

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> Daniel'e görünen bizzat Tanrı'nın Oğluydu. Bu tasvir, Mesih'in Patmos Adası'nda Yuhanna'ya vahyedildiğinde Yuhanna'nın verdiği tasvire benzer. Rabbimiz şimdi, Daniel'e son günlerde nelerin gerçekleşeceğini öğretmek için başka bir göksel haberciyle birlikte geliyor. Bu bilgi Daniel'e verildi ve dünyanın sonunun geldiği bizler için ilhamla kayda geçirildi. Review and Herald, 8 Şubat 1881.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

“Göğün görevlendirilmiş habercisi” olan Cebrail’in Daniel’e getirdiği yorum, dokuzuncu bölümde Daniel’e vermeye başlamış olduğu yorumun tamamlanmasıydı. “Satır üzerine satır” metodolojisi, peygamberlik tasvirini doğru biçimde ayırt edebilmek için, dokuzuncu ve onuncu bölümlerin hem yorumlarını hem de bunlarla bağlantılı koşullarını birlikte uyumlu hâle getirmemizi gerektirir. Ulai ve Hiddekel ırmaklarının görümlerinin birleştiği yer işte bu yorumdur.

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

Daniel, Yeremya ve Musa'nın kitaplarından, Tanrı'nın halkının kurtuluşunun yakın olduğunu anlamıştı. Böylece Daniel, Tanrı'nın halkının nihai kurtuluşunun yakın olduğunu anlayan son günlerin Tanrı halkını temsil eder. O son günlerin insanları, Daniel'in Babil'deki yetmiş yıllık sürgüne götürülmesiyle örneklendiği gibi, ruhsal olarak dağılmış olduklarını fark edeceklerdir. Sonra, Daniel gibi, dağılmış durumlarına verilecek ve Levililer kitabının yirmi altıncı bölümündeki "yedi kat" ile temsil edilen çareyle uyumlu olan tepkiyi sergilemeleri gerektiğini anlayacaklardır.

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

Levililer yirmi altıda ortaya konan çarenin gerektirdiği ve Daniel tarafından temsil edilen tevazu deneyimi son günlerde tezahür ettiğinde, Tanrı’nın son günlerdeki halkı belirli bir süre boyunca yas tutmuş olacaktır. Bu süre, başmelek Mikail indiğinde sona erer.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

> Ve ulusların arasında yok olup gideceksiniz, ve düşmanlarınızın ülkesi sizi yiyip bitirecek. Sizden geriye kalanlar, düşmanlarınızın ülkelerinde kendi suçları yüzünden eriyip tükenecekler; babalarının suçları yüzünden de onlarla birlikte eriyip tükenecekler. Eğer kendi suçlarını ve babalarının suçlarını, bana karşı işledikleri suçu ve bana aykırı davrandıklarını itiraf eder; benim de onlara aykırı davrandığımı ve onları düşmanlarının ülkesine getirdiğimi kabul eder; sonra sünnetsiz yürekleri alçalır ve suçlarının cezasını kabullenirlerse: O zaman Yakup’la yaptığım antlaşmayı anımsayacağım; İshak’la yaptığım antlaşmayı da, İbrahim’le yaptığım antlaşmayı da anımsayacağım; ve ülkeyi anımsayacağım. Ülke de onlardan boş kalacak ve onlar olmadan ıssız yatarken Şabatlarını yerine getirecek; ve onlar suçlarının cezasını kabullenecekler; çünkü yargılarımı hor gördüler ve canları yasalarımdan tiksindi. Yine de bütün bunlara karşın, düşmanlarının ülkesinde olduklarında, onları reddetmeyeceğim, onlardan tiksinmeyeceğim; onları bütünüyle yok etmeyecek ve onlarla yaptığım antlaşmayı bozmayacağım; çünkü ben RAB, onların Tanrısıyım. Ama onların hatırı için, ulusların gözü önünde Mısır diyarından çıkardığım atalarıyla yaptığım antlaşmayı anımsayacağım ki onların Tanrısı olayım: Ben RAB’bim. Levililer 26:38-45.

Back to Articles