Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred

Daniel Kitabı - No: 100

The Ongoing Struggle for Justification by Faith: A Historical Analysis of Apostasy in Protestantism

İmanla aklanma için süregelen mücadele: Protestanlıkta irtidatın tarihsel bir analizi

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

1888’deki isyanda İhtiyarlar Jones ve Waggoner’ın getirdiği mesaj, hakikatte imanla aklanma mesajıydı. Mürted Protestanlık, Mesih’in çarmıhtaki ölümüyle sağlanan aklanmanın kişiyi günahları içindeyken örttüğünü, ancak O’nun kanının günahlarını gerçekte ortadan kaldırmadığını savunur. Bu sahte öğreti, günahın ortadan kaldırılmasını İkinci Geliş’e bırakır; o zaman günahkârlar sihirli bir şekilde dönüştürülür. Mürted Protestanlık ve 1957’den beri resmî olarak Laodikya Adventizmi, Mesih’in yalnızca yerimize geçenimiz olduğunu, fakat örneğimiz olmadığını iddia eder. 1888’den bir yıl önce, Kız kardeş White şunları kaleme aldı.

> “‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

> 'Size yeni bir yürek vereceğim ve içinize yeni bir ruh koyacağım.' Bütün yüreğimle inanıyorum ki Tanrı’nın Ruhu dünyadan çekilmekte ve büyük ışık ve fırsatlar elde etmiş olup bunları değerlendirmeyenler, ilk terk edilecek olanlar olacaktır. Tanrı’nın Ruhunu üzerek uzaklaştırdılar. Şeytanın yürekler üzerinde, kiliseler ve uluslar üzerinde bugünkü etkinliği, her peygamberlik öğrencisini irkiltmelidir. Son yakındır. Kiliselerimiz ayağa kalksın. Tanrı’nın dönüştüren gücü, tek tek üyelerin yüreğinde deneyimlensin ve o zaman Tanrı’nın Ruhunun derin hareketini göreceğiz. Yalnızca günahın bağışlanması, İsa’nın ölümünün tek sonucu değildir. O, sonsuz kurbanı yalnızca günah ortadan kaldırılsın diye değil, insan doğası onarılsın, yeniden güzelleştirilsin, yıkıntılarından yeniden inşa edilsin ve Tanrı’nın huzuruna uygun kılınsın diye sundu....

> “Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

> Mesih, Yakup’un gördüğü, tabanı yeryüzüne dayanan ve en üst basamağı en yüce göklere ulaşan merdivendir. Bu, belirlenmiş kurtuluş yolunu gösterir. Bu merdiveni basamak basamak çıkmalıyız. İçimizden herhangi biri nihayet kurtulacaksa, bu, bir merdivenin basamaklarına tutunur gibi İsa’ya tutunmakla olacaktır. Mesih, iman eden için bilgelik ve doğruluk, kutsallaştırma ve kurtuluş olmuştur....

> “There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

> Gerçeğe sahip oldukları için sağlam durduklarını düşünenler arasında korkunç düşüşler olacaktır; ama gerçeğe, İsa’da olduğu hâliyle, sahip değiller. Bir anlık dikkatsizlik bir ruhu telafisi imkânsız bir yıkıma sürükleyebilir. Bir günah ikincisini doğurur, ikincisi üçüncünün yolunu hazırlar ve böyle sürer gider. Biz, Tanrı’nın sadık habercileri olarak, O’nun gücüyle korunmamız için sürekli O’na yalvarmalıyız. Görevimizden en küçük sapma bile, sonunda mahvoluşla sonuçlanan bir günah yolunu izleme tehlikesini doğurur. Hepimiz için umut vardır, ama yalnızca tek bir yolla: Kendimizi Mesih’e bağlayarak ve O’nun karakterinin kusursuzluğuna erişmek için bütün gayretimizi göstererek.

> “This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

> Günahı hafife alan ve Tanrı’nın günahkâra olan sevgisini durmadan vurgulayan bu iyilik taslayan din anlayışı, günahkârı, günah içinde yaşamayı sürdürürken ve bunun günah olduğunu bilirken Tanrı’nın onu kurtaracağına inanmaya teşvik ediyor. Şimdiki hakikate inandığını iddia edenlerin çoğu da böyle yapıyor. Hakikat hayatlarından ayrı tutuluyor; bu yüzden ruhu ikna edip dönüştürme gücü kalmıyor. Dünyayı, onun âdetlerini, uygulamalarını ve modalarını bırakmak için her bir sinirin, ruhun ve kasın zorlanması gerekir....

> “If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

> "Günahı terk eder ve diri bir imanla yaşarsanız, göksel bereketlerin zenginlikleri sizin olacaktır." Seçilmiş Mesajlar, 3. kitap, 155.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

Mürted Protestanlığın sahte “goody-goody dini”, 1957’de Adventizmin dördüncü neslinin başlangıcında resmî bir öğreti olarak kabul edildi. Günahkârı, günaha devam ederken Tanrı’nın onu kurtaracağına inanmaya teşvik eden bir aklanma tanımı sundu. Çarmıh, “günahın bağışlanmasının İsa’nın ölümünün tek sonucu olmadığını” öğretir; zira “O, yalnızca günah ortadan kaldırılsın diye değil, aynı zamanda insan doğası eski hâline getirilsin, yeniden güzelleştirilsin, harabelerinden yeniden inşa edilsin ve Tanrı’nın huzuruna uygun hâle getirilsin diye sonsuz bir fedakârlıkta bulundu.”

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

1957'deki isyan, 1863'te ekilen, 1888'de filizlenen ve sonrasında 1919'da yayımlanan (The Doctrine of Christ) adlı kitapla temsil edilen sahte mesajla sulanan isyan tohumunun, sonunda, Habakkuk'un iki levhasıyla temsil edilen asıl "doğruların imanı"nın artık kaldırılıp yerine dinden dönmüş Protestanlıkta bulunan bozulmuş "imanla aklanma" tanımının konulduğunu açıkça ilan eden bir beyanın meyvesini verdiğini gösterir. Yahuda'dan itaatsiz peygamber, alaycıların meclisine geri dönmüş ve Beytel'in yalancı peygamberiyle birlikte yemek yemişti.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

1856'da Millerit hareketine ilk kez, 1888'de ise Laodikya kilisesine yeniden sunulan Laodikya mesajı, her adımda reddedildi. Kardeş White'a göre hem Laodikya'ya yönelik mesaj hem de imanla aklanma mesajı olan Jones ve Waggoner'ın o mesajı, onu reddeden isyancıların aslında eski sınır taşlarını savundukları gerekçesiyle reddedildi! Oysa onların savundukları sınır taşları, kum üzerine kurulmuş, kendi insan yapımı bir temelden ibaretti.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

Jones ve Waggoner’ın 1888’de sundukları “imanla aklanma” mesajı, gerçek Müjde’nin şu gerçeğini içeriyordu: aklananlar aynı zamanda kutsallaştırılır. Bu mesaj, aklanmanın, insanın “gerçekten” kutsal kılınması olduğunu; yalnızca hukuken “kutsal ilan edilmesi” olmadığını vurguluyordu. Jones ve Waggoner’ın mesajı, Kardeş White’ın 1888’deki isyandan yıllar önce bunu sunduğunu belirttiği üzere, aklanma atfedildiğinde kutsallaştırmanın eşzamanlı olarak verildiğini ifade eder.

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

Başka türlüsü mümkün değildir; çünkü hem aklanma hem de kutsallaşma, imanlının içindeki Kutsal Ruh’un varlığıyla gerçekleştirilir. Aklanma ve kutsallaşma, Kutsal Ruh’un imanlının içindeki varlığıyla gerçekleştirilen tek bir işin iki unsurunu tanımlayan iki terimdir.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

Korah’ın isyancılarının reddettiği şey, tam da Musa’nın mesajıydı; bu mesaj 1856’da yeniden, 1888’de bir kez daha reddedildi ve 1957’de de Laodikya Adventizmi’nin kurtuluş teolojisi olarak alenen benimsendi. Sürekli isyan Tanrı’yı usandırdı, çünkü halk şöyle diyordu: "Kötülük yapan herkes Rab’bin gözünde iyidir ve O onlardan hoşnut olur; ya da, 'Yargılayan Tanrı nerede?'"

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

Dediler ki: "Günah işleyenler Mesih'in kanıyla aklanırlar ve günah işlemeye devam etseler bile Tanrı onlardan hoşnuttur." Bu, Laodikya'ya (yargılanmış bir halk) gönderilen mesajla temsil edilen ruhsal aldatmadır; çünkü Mesih Laodikyalıları "sefil, zavallı, yoksul, kör ve çıplak" olarak tanımlamasına rağmen, onlar kendilerini "zengin, varlıkça artmış ve hiçbir şeye ihtiyacı olmayan" sanıyorlar. Ve bu durumda, aslında Rab'bin ağzından kusulmanın eşiğindedirler.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

1844’teki ilk hayal kırıklığı deneyimi boyunca sebat eden ve Yeremya’da on beşinci bölüm, on beş ila yirmi birinci ayetlerde tapınağın sadık yapıcıları olarak temsil edilen Millerit tarihindeki sadıklar, eğer ‘alaycılar topluluğu’na geri dönmeyecek olurlarsa Tanrı’nın ‘ağzı’ olacaklarına dair kendilerine verilen vaade rağmen, ‘alaycılar topluluğu’na (Bethel’in yalancı peygamberiyle temsil edilen) geri döndüler ve Laodikyalılara dönüştüler; Tanrı’nın ağzından kusulmanın eşiğindeler ve bunun farkında değiller.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

11 Eylül 2001’deki Laodikya Adventizminin durumu, 11 Ağustos 1840’taki Protestanların durumu tarafından önceden örneklenmişti. Bu iki tarih, Kutsal Ruh’un Mesih’in vaftizi sırasında indiği zamanda kılı kırk yaran Yahudiler tarafından örneklenmişti. Üç tarihsel anlatının her birinde, daha önce seçilmiş bir halk bir kenara bırakılıyordu; ve şimdi de bu süreç sürmektedir. Vaftizci Yahya’nın zamanındaki Antlaşmanın Elçisi, Petrus’un “seçilmiş soy” olarak tanımladığı kişilerle antlaşma yapmak üzereydi.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Ama siz seçilmiş bir soy, krallık kâhinliği, kutsal bir ulus, özel bir halksınız; sizi karanlıktan kendi harika ışığına çağıranın övgülerini ilan edesiniz diye seçildiniz. Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız; bir zamanlar merhamet bulmamıştınız, ama şimdi merhamet buldunuz. 1. Petrus 2:9, 10.

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

Petrus, kendi dönemindeki yeni seçilmiş halkın Hristiyan kilisesi olduğunu belirtiyordu. Onlar, hem Mesih’in hem de Vaftizci Yahya’nın önceki seçilmiş halkı “engerekler soyu” diye nitelediği bir dönemde, “seçilmiş bir nesil” olarak seçilmişlerdi.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

> Ey engerekler soyu, kötü olduğunuz halde nasıl iyi sözler söyleyebilirsiniz? Çünkü yüreğin bolluğundan ağız konuşur. Matta 12:34.

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

Geçip gitmiş nesil, “engerekler soyu”dur; bu, Kutsal Kitap peygamberliklerinde sürüngen olarak simgelenen Şeytanın bir sembolüdür. Geçip gitmiş bu nesil, sınanma zamanının kâsesini doldurmuş ve dört nesil boyunca engereğin karakterinde kökleşmişti. Fahişe alnı edinmişlerdi. Bu yüzden Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki yirmi beş ihtiyar, güneşe secde etmeye isteklidir. Papalığın karakterini edinmişlerdi.

> “The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> Üçüncü meleğin mesajı dünyaya gönderilmiştir; bu mesaj, insanların alınlarına veya ellerine canavarın ya da onun suretinin işaretini almalarına karşı uyarmaktadır. Bu işareti almak, canavarın verdiğiyle aynı kararı vermek ve Tanrı’nın Sözü’ne doğrudan karşı olan aynı düşünceleri savunmak demektir. Review and Herald, 13 Temmuz 1897.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

Canavarın damgası, günah adamının damgasıdır; o da Roma Papası ve Şeytan’ın yeryüzündeki temsilcisidir. Canavarla aynı zihniyete sahip olmak, Şeytanla aynı zihniyete sahip olmak demektir; o da engerek yılanı olarak simgelenir.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> “Dünyasal kazançları ve onurları güvence altına almak için kilise, yeryüzünün büyük adamlarının lütuf ve desteğini aramaya yöneltildi; ve böylece Mesih’i reddetmiş olarak, Şeytan’ın temsilcisi olan Roma piskoposuna bağlılık göstermeye sevk edildi.” Büyük Mücadele, 50.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

Daha önce seçilmiş bir halkın son neslinde, onların karakteri Şeytan'ın karakterini yansıtır. Geçmişte Tanrı'nın halkı olmayan "seçilmiş nesil", sınama, ayıklama ve arındırma süreciyle seçilir. Sınama sürecini geçenler, Tanrı'yla bir antlaşma ilişkisine girmek üzere seçilir. Rab Hristiyan kilisesiyle antlaşma yaptı, sonra Millerci Adventizm'le de yaptı ve bunu yüz kırk dört binle de yeniden yapar.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Rab, geçmişte Tanrı’nın halkı olmayan Tanrı’nın yeni seçilmiş halkıyla antlaşmaya girdiğinde, onlara Antlaşmanın Elçisi olarak gelir. Malaki’nin üçüncü bölümünü yerine getiren üç tarihsel dönemin her birinde, Antlaşmanın Elçisi’nin yolunu hazırlayan bir elçi vardır. Birinci elçi, ikinci ve üçüncü elçiyi simgeleyen Vaftizci Yahya’ydı. İkinci elçi William Miller’dı. Birlikte, Vaftizci Yahya ile William Miller’ın peygamberlik özellikleri, Antlaşmanın Elçisi’nin gelip yüz kırk dört binle antlaşmaya girmesi için yol hazırlayan elçinin özelliklerini belirler.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

Antlaşmanın Elçisi olan Mesih’in aniden kendi tapınağına gelmesi için yolu hazırlayan üç elçi, soruşturma yargısı zamanında tamamlanan ve infaz yargısında sonuçlanan bir işi gösterir.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> Bu yeryüzünün tarihinin son günlerinde, Tanrı’nın buyruklarına uyan halkıyla yaptığı antlaşma yenilenecektir. “O gün onlar için kırın hayvanlarıyla, göğün kuşlarıyla ve yerin sürünenleriyle bir antlaşma yapacağım; yayı, kılıcı ve savaşı yeryüzünden ortadan kaldıracağım ve güven içinde yatmalarını sağlayacağım. Seni sonsuza dek kendime nişanlayacağım; evet, seni doğrulukta, adalette, sevgiyle ve merhametle kendime nişanlayacağım. Seni sadakatle de kendime nişanlayacağım; ve Rab’bi tanıyacaksın.”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> 'Rab şöyle diyor: O gün ben cevap vereceğim; göklere cevap vereceğim ve onlar da yeryüzüne cevap verecek; yeryüzü de tahıla, şaraba ve yağa cevap verecek; onlar da Yizreel'e cevap verecekler. Onu kendim için yeryüzünde ekeceğim; merhamet bulmamış olana merhamet edeceğim; halkım olmayanlara, "Halkımsınız" diyeceğim; onlar da, "Sen benim Tanrımsın" diyecekler.' Hoşea 2:14-23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> "'O gün, . . . İsrail'in kalanı ve Yakup'un evinden kurtulmuş olanlar, . . . hakikat içinde İsrail'in Kutsalı Rab'be dayanacaklar.' Yeşaya 10:20. 'Her ulustan, her oymaktan, her dilden ve her halktan' şu mesaja memnuniyetle karşılık verecek olanlar olacaktır: 'Tanrı'dan korkun ve O'na yücelik verin; çünkü O'nun yargı saati gelmiştir.' Onları bu dünyaya bağlayan her puttan yüz çevirecekler ve 'göğü, yeri, denizi ve suların pınarlarını yapan'a' tapacaklar. Kendilerini her türlü bağdan kurtaracaklar ve dünyanın önünde Tanrı'nın merhametinin anıtları olarak duracaklar. İlahi her buyruğa itaat ederek, melekler ve insanlar tarafından 'Tanrı'nın buyruklarını ve İsa'nın imanını tutanlar' olarak tanınacaklar. Vahiy 14:6-7, 12."

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> "'İşte, günler geliyor, diyor Rab, öyle ki saban süren biçerciye yetişecek, üzüm çiğneyen de tohum ekene yetişecek; ve dağlar tatlı şarap damlatacak, bütün tepeler eriyecek. Ve İsrail halkımın esaretini geri getireceğim [tersine çevireceğim], ve harap şehirleri yeniden kuracak ve onlarda yaşayacaklar; bağlar dikecek ve onların şarabını içecekler; ayrıca bahçeler yapacak ve meyvelerini yiyecekler. Ve onları kendi topraklarına dikeceğim, ve onlara verdiğim topraklarından artık sökülüp çıkarılmayacaklar, diyor Rab Tanrın. Amos 9:13-15.' Review and Herald, 26 Şubat 1914."

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

Malaki’nin üçüncü bölümü, Mesih’in zamanında ve Milleritler döneminde yerine geldi; bu iki tarih, onun son günlerdeki yerine gelişini işaret eder. Bayan White, Malaki’nin üçüncü bölümünün yerine gelişini Mesih’in tapınağı arındırma işiyle ilişkilendirir.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> Tapınağı dünyanın alıcı ve satıcılarından arındırırken, İsa, yüreği günahın kirliliğinden—ruhu yozlaştıran dünyevi arzular, bencil tutkular ve kötü alışkanlıklardan—arındırma görevini ilan etti. Malaki 3:1-3 alıntılandı. Çağların Arzusu, 161.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

Mesih’in tapınağı temizlemesi, O’nun tövbe eden günahkârın yüreğini arındırma işini temsil ediyordu. İnsanlar arasındaki hizmeti sırasında, yeryüzündeki tapınağı iki kez temizledi.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Peygamber şöyle diyor: “Gökten inen başka bir melek gördüm; büyük yetkisi vardı ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Güçlü bir sesle kuvvetle haykırdı ve dedi ki: Büyük Babil yıkıldı, yıkıldı, cinlerin meskeni oldu” (Vahiy 18:1, 2). Bu, ikinci melek tarafından verilen aynı mesajdır. Babil yıkıldı; “çünkü kendi fuhşunun gazap şarabını bütün uluslara içirdi” (Vahiy 14:8). Bu şarap nedir?—Onun sahte öğretileridir. Dördüncü buyruğun Sebti yerine dünyaya sahte bir şabat vermiştir ve Şeytan’ın başlangıçta Aden’de Havva’ya söylediği yalanı—canın tabii ölümsüzlüğünü—tekrarlamıştır. “İnsan buyruklarını öğreti diye öğreterek” (Matta 15:9) buna benzer birçok yanlışı her yana yaymıştır.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “İsa, alenî hizmetine başladığında, Tapınağı kutsala saygısızca yapılan murdarlanmadan arındırdı. Hizmetinin son fiilleri arasında Tapınağın ikinci kez temizlenmesi de vardı. Böylece, dünyanın uyarılması için yapılan son işte, kiliselere iki ayrı çağrı yapılmaktadır. İkinci meleğin mesajı şöyledir: ‘Büyük Babil düştü, düştü; çünkü fuhşunun gazap şarabını bütün uluslara içirdi’ (Vahiy 14:8). Ve üçüncü meleğin mesajının yüksek sesli çağrısında, gökten bir sesin şöyle dediği işitilir: ‘Ey halkım, onun günahlarına ortak olmamak ve onun belâlarından pay almamak için ondan çıkın. Çünkü onun günahları göğe erişti ve Tanrı onun suçlarını hatırladı’ (Vahiy 18:4, 5).” Selected Messages, 2. kitap, 118.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

Malaki’nin üçüncü bölümünün yerine gelmesinde, Vaftizci Yahya, Antlaşmanın Elçisi olan İsa’nın ansızın tapınağına gelmesi ve onu iki kez temizlemesi için yolu hazırlayan haberciydi. Üç buçuk yıllık hizmeti boyunca, hizmetinin başında ve sonunda tapınağı temizledi; böylece temizleme işinin sonu temsil eden bir başlangıcı olduğunu gösterdi. İsa her zaman sonu başlangıçla örnekler ve Alfa ve Omega olarak yaptığı işe uygun olarak, üç buçuk yıllık hizmeti bir tapınak temizliğiyle başlayıp bir tapınak temizliğiyle sona erdi.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

Üç buçuk yılın sonunda, antlaşmayı pekiştiren kanı döktü; böylece Daniel’in dokuzuncu bölümündeki, bir hafta boyunca birçoklarıyla antlaşmayı pekiştireceği ve o haftanın ortasında öldürüleceği yönündeki kehaneti yerine getirdi.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> Altmış iki haftadan sonra Mesih öldürülecek, ama kendisi için değil; gelecek olan önderin halkı kenti ve tapınağı yıkacak; sonu bir sel gibi olacak ve savaşın sonuna dek yıkımlar kararlaştırılmış olacak. O, bir hafta için birçoklarıyla antlaşmayı sağlamlaştıracak; haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu sona erdirecek; iğrençliklerin yayılması yüzünden orayı ıssız bırakacak; sona erinceye dek böyle olacak ve kararlaştırılan hüküm ıssız kalanın üzerine dökülecek. Daniel 9:26, 27.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

> Bu şeylerle ilgili sayfa üstüne sayfa yazılabilir. Bütün konferanslar aynı bozulmuş ilkelerle mayalanıyor. “Oranın zenginleri zorbalıkla doludur, sakinleri yalan söylediler ve dilleri ağızlarında aldatıcıdır.” Rab, kilisesini arındırmak için çalışacaktır. Size gerçeği söylüyorum, Rab, adıyla anılan kurumlarda altüst edip devirmek üzeredir.

> “Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

> Bu arıtma sürecinin ne kadar yakında başlayacağını söyleyemem, ama fazla gecikmeyecek. Yabası elinde olan O, tapınağını ahlaki kirliliğinden arındıracak. Harman yerini bütünüyle temizleyecek. Tanrı’nın, en küçük adaletsizliği işleyen herkesle bir davası vardır; çünkü böyle yapmakla Tanrı’nın otoritesini reddeder ve kefaret, yani Mesih’in Âdem’in her oğlu ve kızı için üstlendiği kurtuluşla ilgili paylarını tehlikeye atarlar. Tanrı’nın tiksindiği bir yolu tutmaya değer mi? Buhurdanlarınıza Tanrı’nın önünde sunmak üzere yabancı ateş koyup, “fark etmez” demeye değer mi?

> “It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

> Battle Creek’te bu kadar yoğunlaşmak Tanrı’nın düzenine uygun değildi. Şimdi, bana uyarı olarak gösterilen durum aynen mevcut. Bu tablo karşısında yüreğim sızlıyor. Rab, bu moral bozucu durumun önüne geçmek için uyarılar verdi, ama bunlara kulak asılmadı. 'Siz dünyanın tuzusunuz; ama tuz tadını yitirirse, ona nasıl tuz tadı verilebilir? Bundan böyle hiçbir işe yaramaz, yalnızca dışarı atılır ve insanların ayakları altında çiğnenir.'

> “I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

> Kardeşlerime uyanmaları için sesleniyorum. Kısa zamanda bir değişiklik olmazsa, gerçekleri halka açıklamak zorundayım; çünkü bu hal değişmelidir; iman etmemiş kişiler artık böylesine önemli ve kutsal bir işte yönetici ve idareci olmamalıdır. Davut’la birlikte şöyle demek zorunda kalıyoruz: ‘Ya Rab, eyleme zamanıdır; çünkü senin yasanı hükümsüz kıldılar.’ Özel Tanıklıklar, 30, 31.

Back to Articles