Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Three

Daniel Kitabı - Numara Elli Üç

Prophetic Visions Unveiled: Understanding the Last Days Through Daniel’s Experience

Peygamberlik Görümleri Açığa Çıkıyor: Daniel'in Deneyimi Yoluyla Son Günleri Anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

January 17, 2024

Formats

PDF
Word

All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.

Bütün peygamberler, yaşadıkları günlerden çok son günlerden söz ediyor.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12

> "Eski peygamberlerin her biri, kendi zamanlarından çok bizim zamanımız için konuştu; öyle ki peygamberlikleri bizim için geçerlidir. 'Şimdi bütün bu şeyler onlara örnek olsun diye oldu; ve çağların sonu bize geldiği için, bunlar uyarımız için yazıldı.' 1. Korintliler 10:11. 'Onlar bu şeylere kendileri için değil, bizim için hizmet ettiler; gökten gönderilen Kutsal Ruh ile size Müjde’yi duyuranlar aracılığıyla şimdi size bildirilen bu şeylerdir; meleklerin yakından bakmayı arzuladığı şeyler.' 1. Petrus 1:12"

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Kutsal Kitap, hazinelerini bu son kuşak için biriktirmiş ve bir araya bağlamıştır. Eski Ahit tarihindeki bütün büyük olaylar ve ciddi vakıalar, bu son günlerde kilisede tekrarlanmış ve tekrarlanmaktadır.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.

Daniel, son günlerde peygamberlik sözü aracılığıyla dağıtıldıklarını keşfeden Tanrı’nın halkını temsil etmektedir. Bu gerçeğe uyandıklarında, Levililer 26’daki duayı etmekle ve ayrıca, sınama süresi kapanmadan hemen önce mührü açılan son peygamberlik sırrını anlamak için dua etmekle yükümlüdürler; bu, Daniel’in ikinci bölümdeki duasında temsil edildiği gibidir. Daniel’in yaşadığı deneyime girdiklerinde, Melek Cebrail onlara dokunacak, onları bilgilendirecek ve onlarla konuşacaktır; amacı onlara “yetenek ve anlayış” vermektir. Bilge olanlar, bir peygamberlik sırrının mührü açıldığında “bilginin artmasını” “anlayan” kimselerdir.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> Ve beni bilgilendirdi, benimle konuştu ve dedi ki: Ey Daniel, sana bilgelik ve anlayış vermek için şimdi geldim. Yalvarışlarının başında buyruk çıktı ve ben sana bunu bildirmeye geldim; çünkü sen çok sevilen birisin. Bu nedenle konuyu anla ve görümü kavra. Daniel 9:22, 23.

The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.

Daniel’e dikkate alması söylenen görüm, görünüşe ilişkin “mareh” görümüdür. Sekizinci bölümde Daniel’e “mareh” görümünü kavratması söylenmişti; Gabriel sekizinci bölümde kendisine verilmiş olan görevi o sırada henüz tamamlamamıştı. Gabriel, dokuzuncu bölümde yorumlamayı tamamlamak için geri dönmüştür. Dokuzuncu bölümde Daniel artık Babil krallığı döneminde yaşamamaktadır; Med-Pers İmparatorluğu tarihindedir.

When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.

Gabriel, Daniel’e 'meseleyi anla' ve 'görümü düşün' diye talimat verdiğinde, Daniel’in uygulamasını istediği zihinsel bir ayrım sürecini tanımlıyor. 'Anla' ve 'düşün' olarak çevrilen sözler aynı İbranice sözcüktür. Bu sözcük 'biyn'dir ve zihinde ayırmak anlamına gelir. 'Mesele' olarak çevrilen İbranice sözcük ise 'dabar'dır ve 'söz' anlamına gelir. Bu nedenle Gabriel, Daniel’e ve onun son günlerde temsil ettiği kimselere, gerçeğin sözünü doğru biçimde ayırmaları gerektiğini bildiriyor.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Tanrı’ya onaylanmış biri olarak kendini sunmak için gayret et; utanması gerekmeyen, gerçeğin sözünü doğru bir şekilde kullanan bir işçi ol. 2. Timoteos 2:15.

The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”

"matter" sözcüğü, Daniel kitabının onuncu bölümünün birinci ayetinde de kullanılmıştır; burada üç kez "thing" olarak çevrilmiştir.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, Belteşatsar diye çağrılan Daniel’e bir şey vahyedildi; ve o şey gerçekti, fakat belirlenen zaman uzundu; ve o, bu şeyi anladı, görü hakkında da kavrayış sahibi oldu. Daniel 10:1.

In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.

Ayette, "görüm" sözcüğü, görünüşe ilişkin "mareh" görümüdür ve Daniel’in hem şey (mesele) hem de görüm ("mareh") hakkında anlayışı vardı. Dokuzuncu bölümün yirmi üçüncü ayetinde Gabriel, Daniel’e meseleyi ve görümü doğru şekilde ayırması için talimat verdi; ve onuncu bölümün birinci ayetinde onun hem mesele (şey) hem de görüm ("mareh") hakkında anlayışı vardır. Gabriel, dokuzuncu bölümde Daniel’e, mesele ile görüm arasında ayrım yapmasını (doğru şekilde ayırmasını) buyuruyor. Görüm "mareh" görümüdür; "mesele" ya da "şey" ise "chazon" görümüdür.

In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.

Sekizinci bölümde her iki görüm de tanımlanır ve bir ayrım yapılır; çünkü Daniel “chazon” görümünü anlamak istedi, ancak Gabriel’e Daniel’in “mareh” görümünü anlamasını sağlaması talimatı verildi. Gabriel, Daniel’in “mesele”yi ve “görüm”ü anlamasını sağlama işine başladığında, bunların iki farklı görüm olduğuna dikkat etmesini Daniel’e söyler.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.

> Ve bana açıklama yaptı, benimle konuştu ve dedi: “Ey Daniel, sana bilgelik ve anlayış vermek için şimdi geldim. Yakarışlarının başında buyruk çıktı ve ben sana bunu bildirmek için geldim; çünkü sen çok sevilen birisin. Bu yüzden konuyu anla ve görümü düşün. Senin halkın ve kutsal kentin için yetmiş hafta belirlenmiştir: isyana son vermek, günahları sona erdirmek, suç için bağışlanma sağlamak, sonsuz doğruluğu getirmek, görümü ve peygamberliği mühürlemek ve En Kutsalı meshetmek için. Öyleyse bil ve anla: Yeruşalim’i onarmak ve yeniden inşa etmek için buyruk çıktığı andan Mesih Önder’e kadar yedi hafta ve altmış iki hafta olacaktır. Meydan yeniden yapılacak ve surlar da, üstelik sıkıntılı zamanlarda. Ve altmış iki haftadan sonra Mesih öldürülecek, ama kendi uğruna değil; gelecek olan önderin halkı kenti ve Tapınağı yıkacak; sonu sel gibi olacak ve savaşın sonuna dek yıkımlar kararlaştırılmıştır. Bir hafta süreyle birçoklarıyla antlaşmayı pekiştirecek; haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu durduracak; iğrençliklerin yayılması nedeniyle onu ıssız bırakacak; tamamlanmaya dek; ve belirlenen hüküm ıssız kalanın üzerine dökülecektir.” Daniel 9:22-27.

Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.

Gabriel, Daniel’in hem "chazon" görüsünün hem de "mareh" görüsünün unsurlarının, ona sunduğu yorumda temsil edileceğini fark etmesini istedi. Yorum her iki görüye de değinecekti ve kutsal yerin ve ordunun ayaklar altına alınmasını konu alan görü ile 22 Ekim 1844’te Mesih’in En Kutsal Yer’de görünmesiyle sonuçlanan görüyü doğru biçimde birbirinden ayırmak Daniel’in sorumluluğuydu.

Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.

Gabriel, MÖ 457’de Artaxerxes’in fermanından itibaren, akşamlar ve sabahlar görümünün iki bin üç yüz yılından “kesilip ayrılan” dört yüz doksan yıl olacağını, bunun da özellikle Yahudiler için olduğunu belirtir. Az önce alıntılanan ayetlerde “belirlenmiş” sözcüğü üç kez geçer; ancak ayetlerde “belirlenmiş” olarak çevrilen iki farklı İbranice sözcük vardır. “Belirlenmiş” sözcüğünün ilk geçtiği yer yirmi dördüncü ayettir; oradaki İbranice sözcük “chathak”tır ve “kesip ayırmak” anlamına gelir.

It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.

Bu, İsrail’e, başlangıcını Artakserkses’in üçüncü fermanıyla alan ve MS 34 yılında Stefanos’un taşlanmasıyla sona erecek bir mühlet süresi verildiğini belirtir. Dört yüz doksan yıllık dönem “kesilip ayrılmıştı” ve iki bin üç yüz yıllık daha uzun bir peygamberlik bildirisi içinde daha kısa bir peygamberlik süresini temsil ediyordu. “Dört yüz doksan” sayısı, İsa’nın da tanıklık ettiği üzere, mühlet süresinin bir sembolüdür.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.

> O zaman Petrus İsa’nın yanına gelip, “Rab, kardeşim bana karşı kaç kez günah işlerse onu bağışlamalıyım? Yedi kez mi?” dedi. İsa ona şöyle dedi: “Sana yedi kez değil, yetmiş kere yedi kez derim.” Matta 18:22.

There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.

Bağışlamanın bir sonu vardır ve bu son “dört yüz doksan” sayısıyla temsil edilir. “Dört yüz doksan” yıl, Yahudiler için, kurtuluşlarından, Stephen’ın taşlanmasında sınama zamanlarının kâsesini doldurdukları ana kadar süren bir sınama dönemini temsil eder. “Dört yüz doksan” yıl ayrıca Levililer yirmi altıda yer alan “yedi kez” lanetiyle de bağlantılıdır. Kutsal Kitap’ta toprağın Şabatları boyunca dinlenmesinden söz eden yalnızca iki yer vardır. İlki Levililer yirmi altıda bulunur.

> And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.

> Ve bütün bunlara rağmen bana kulak asmaz, bana karşı davranırsanız; o zaman ben de size öfkeyle karşı davranacağım; ve ben, evet ben, günahlarınız için sizi yedi kez cezalandıracağım. Oğullarınızın etini yiyeceksiniz, kızlarınızın etini de yiyeceksiniz. Yüksek yerlerinizi yok edeceğim, putlarınızı devireceğim, cesetlerinizi putlarınızın cesetlerinin üzerine atacağım ve canım sizden tiksinecek. Kentlerinizi harap edeceğim, kutsal mekânlarınızı ıssızlığa çevireceğim ve hoş kokularınızın kokusunu koklamayacağım. Ülkeyi ıssızlığa çevireceğim; orada oturan düşmanlarınız bunun karşısında hayrete düşecekler. Sizi uluslar arasına saçacağım ve peşinizden bir kılıç çekeceğim; ülkeniz ıssız, kentleriniz viran kalacak. O zaman ülke, ıssız kaldığı sürece ve siz düşmanlarınızın ülkesindeyken, Şabatlarını yerine getirecek; ülke dinlenecek ve Şabatlarını yerine getirecektir. Ülke ıssız kaldığı sürece dinlenecek; çünkü siz onun üzerinde yaşarken, Şabatlarınızda dinlenmemişti. Levililer 26:27-35.

The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.

Yirmi altıncı bölümde dört kez anılan “yedi vakit” cezası, Tanrı’nın halkı dağıtıldığında, toprağın o zaman “Şabatlarını telafi edeceğini” bildirir. Daniel ve üç yiğit, Musa’nın lanetinin yerine gelmesi uyarınca düşmanların ülkesine sürülmüşlerdi; ve yetmiş yıllık sürgün, iki bin beş yüz yirmi yıllık dağıtılmanın sembolik bir ibret dersiydi. Bu, İzebel’in zulmü sırasında İlyas’ın üç buçuk yıllık kuraklığına benzer peygamberî bir ibret dersiydi. O üç buçuk yıl, üç buçuk peygamberlik yılına karşılık geliyordu; bu da 538 yılından 1798’e kadar süren papalık egemenliğinin bin iki yüz altmış yılına eşitti. Nasıl ki üç buçuk yıl, bin iki yüz altmış yıllık çöl döneminin bir simgesiyse, yetmiş yıl da “yedi vakit”in bir simgesiydi. Yeremya tarafından belirlenen Daniel’in yetmiş yıllık esareti, “dört yüz doksan” yılı temsil ediyordu.

> And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.

> Atalarının Tanrısı RAB, halkına ve konutuna acıdığı için, habercilerini sabah erkenden durmadan gönderdi. Ama onlar Tanrı’nın elçileriyle alay ettiler, sözlerini hor gördüler, peygamberlerine kötü davrandılar; öyle ki RAB’bin gazabı halkının üzerine yükseldi ve artık çare kalmadı. Bu nedenle RAB onların üzerine Kildaniler’in kralını getirdi; kral kutsal tapınaklarında gençlerini kılıçtan geçirdi ve ne delikanlıya ne kıza, ne yaşlıya ne de yaşlılıktan beli bükülene acıdı. RAB hepsini onun eline teslim etti. Tanrı’nın evinin büyük küçük bütün eşyaları, RAB’bin evinin hazineleri, kralın ve önderlerinin hazineleri, bunların hepsini Babil’e götürdü. Tanrı’nın evini yaktılar, Yeruşalim’in surlarını yıktılar, bütün saraylarını ateşe verdiler ve değerli eşyalarının hepsini yok ettiler. Kılıçtan kurtulanları da Babil’e sürgün etti; orada Pers Krallığının egemenliği başlayıncaya dek kendisine ve oğullarına kulluk ettiler. Böylece Yeremya’nın ağzından bildirilen RAB’bin sözü yerine gelsin diye, ülke ıssız kaldığı sürece Şabatlarını yerine getirdi; yetmiş yıl doluncaya dek Şabat tuttu. Pers Kralı Koreş’in birinci yılında, Yeremya’nın ağzından söylenen RAB’bin sözü yerine gelsin diye, RAB Pers Kralı Koreş’in ruhunu uyandırdı; Koreş krallığının her yanında bir bildiri yayımladı ve bunu yazıyla da duyurdu: Pers Kralı Koreş şöyle diyor: Göklerin Tanrısı RAB yeryüzündeki bütün krallıkları bana verdi ve Yahuda’daki Yeruşalim’de O’na bir ev yapmamı bana buyurdu. Halkının arasından sizden kim varsa, Tanrısı RAB onunla olsun; o da oraya çıksın. 2. Tarihler 36:15-23.

The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.

Kutsal Kitap’ta toprağın Şabatlarını yerine getirmesinden yalnızca iki yerde söz edilir; bunlar Tanrı’nın halkının dağıtılması ve toprağın Şabatlarını yerine getirebilmesine olanak tanıyan yetmiş yıllık sürgünle ilgilidir. Bu süre, Yahudilerin toprağa dinlenme hakkını tanımayarak yerine getirmedikleri Şabatların toplamına eşitti. Toprağın yetmiş yıl dinlenmesi, toprağın dinlenmesine izin verilmesi buyruğuna karşı gelinmiş toplam yıl sayısını temsil ediyordu. Basit bir hesapla, “dört yüz doksan” yıllık isyan boyunca toprağın dinlenmediği toplam yetmiş yıl olduğu anlaşılır.

Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Dört yüz doksan yıl, Yahudiler için bir sınama dönemi olarak iki bin üç yüz yıldan ayrıldı ve bu "dört yüz doksan" yıl, Levililer yirmi altıdaki "yedi kez"in dağılışıyla doğrudan bağlantılıdır.

The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.

"Çiğnenme"ye dair "chazon" görümü ile iki bin üç yüz yılın sonunda gerçekleşecek "görünme"ye dair "mareh" görümü birbirinden ayrıdır, ancak doğrudan bir bağlantıları vardır. Daniel’de olduğu gibi, Tanrı’nın halkı bu iki görümü doğru biçimde birbirinden ayırmalı, aynı zamanda aralarındaki bağlantıyı da kabul etmelidir. Yahudilerin geri dönüp Yeruşalim’i yeniden inşa etmelerine izin veren üç fermanın çıkmasına yol açan yetmiş yıllık esaret, toprağın dinlenmesine izin veren antlaşmaya karşı Yahudilerin "dört yüz doksan" yıllık isyanını temsil ediyordu.

When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.

Üçüncü ferman, onların geri dönüp yeniden inşa etme fırsatını ortaya koyduğunda, onlara “dört yüz doksan” yıllık bir sınanma süresi verildi; çünkü bu, itaatsizliklerinin Kudüs’ün yıkımına ve dağıtılmalarına yol açtığı dönemle aynı uzunlukta bir süreydi. İkinci “dört yüz doksan” yılın sonunda ise itaatsizlikleri, yine Kudüs’ün yıkımını ve uluslar arasında dağıtılmalarını beraberinde getirecekti.

The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.

Yetmiş yıllık esaretle gelen dağılmadan önce "dört yüz doksan" yıl süren bir isyan vardı; ardından o yetmiş yıllık esareti, "dört yüz doksan yıl" daha süren yeni bir isyan izledi.

The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Toprağın dinlenmesinin yetmiş yılına yol açan ilk “dört yüz doksan” yıllık dönem, Kudüs’ün yıkımıyla sona ermişti. İki bin üç yüz yıldan kesilmiş olan “dört yüz doksan” yılın sonunda, Kudüs bir kez daha yıkıldı; çünkü İsa her zaman bir şeyin sonunu onun başlangıcıyla açıklar.

The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.

Harfî İsrail’in harfî Babil’deki yetmiş yıllık esareti, “yedi zaman”lık dağılmanın bir simgesiydi; ve Bayan White, harfî İsrail’in harfî Babil’deki yetmiş yıllık esaretinin, ruhsal İsrail’in ruhsal Babil’deki bin iki yüz altmış yıllık esaretinin bir tipi olduğunu belirtir.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Tanrı'nın yeryüzündeki kilisesi, bu uzun ve amansız zulüm dönemi boyunca, sürgün döneminde Babil'de tutsak tutulan İsrail oğulları kadar gerçekten esaret altındaydı." Peygamberler ve Krallar, 714.

The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.

538'den 1798'e kadar geçen bin iki yüz altmış yıllık dönem, "yedi vakit"in bir türüydü. Yetmiş yılın sonunda, Yahudiler Kudüs'ü onarmak ve yeniden inşa etmek için geri döndüler. Üç ferman sırasında gerçekleşen bu dönüş, 22 Ekim 1844'te Mesih'in En Kutsal Yer'de görünmesine götüren "mareh" görümünün iki bin üç yüz yıllık süresinin başlangıcını (MÖ 457) işaret etti. Üç ferman peygamberlik döneminin başlangıcını işaretledi; Yahudiler her ne kadar Koreş'in ilk fermanıyla geri dönüp yeniden inşa etmeye başlamış olsalar da, peygamberlik döneminin başlayabilmesi için üç ferman da gerekliydi.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> “Buyruğa Ezra’nın yedinci bölümünde rastlanır. 12−26. ayetler. En tam şekliyle bu buyruk, Pers kralı Artahşasta tarafından MÖ 457 yılında yayımlandı. Ancak Ezra 6:14’te Yeruşalim’deki Rab’bin evinin ‘Pers kralı Koreş’in, Darius’un ve Artahşasta’nın buyruğu [kenar notunda “ferman”] uyarınca’ yapıldığı söylenir. Bu üç kral, fermanı başlatarak, yeniden teyit ederek ve tamamlayarak, onu peygamberliğin 2300 yılın başlangıcını belirtmek üzere gerektirdiği yetkinliğe ulaştırdılar. Buyruğun tamamlandığı tarih olan MÖ 457, emrin tarihi olarak alındığında, peygamberliğin yetmiş hafta ile ilgili her ayrıntısının yerine gelmiş olduğu görüldü.” The Great Controversy, 326.

From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

1798’den 1844’e kadar, Vahiy kitabının üç meleği peygamberlik tarihinde yerini aldı ve nasıl ki üç ferman iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin başlangıcını işaretlediyse, o üç melek de peygamberliğin sonunu işaretledi. Peygamberlik dönemi, üçüncü meleğin gelişiyle sona erdi; tıpkı üçüncü fermanın gelişiyle başladığı gibi; çünkü İsa bir şeyin sonunu daima onun başlangıcıyla ilişkilendirir.

The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.

Yahudiler ilk fermanla geri dönmeye başladılar ve ikinci ferman döneminde tapınağı tamamladılar. Üçüncü melek 22 Ekim 1844’te geldi; o tarihten önce Milleritler, ruhsal Babil’den çıkıp yeniden inşa etmek için yola koyuldukları ruhsal tapınağı tamamlamışlardı. Onun tamamlanması gerekiyordu; çünkü 22 Ekim 1844’te antlaşmanın elçisi ansızın kendi tapınağına gelecekti. O tapınak, 22 Ekim 1844’te antlaşmaya giren ve Petrus’un tapınak olduklarını belirttiği Millerit topluluğuydu.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Siz de, yaşayan taşlar olarak, ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak bina ediliyorsunuz; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'nın kabul ettiği ruhsal kurbanlar sunmak için. 1. Petrus 2:5.

The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.

Millerit tapınağı 1798'den 1844'e kadar inşa edildi; bu da kırk altı yıla, ya da peygamberî anlamda üç güne karşılık gelir, çünkü Mesih bir tapınağın ayağa kaldırılmasının üç gün sürdüğünü belirtti.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.

> Yahudilerin Fısıh bayramı yaklaşmıştı ve İsa Kudüs'e gitti. Tapınakta sığır, koyun ve güvercin satanları ve para bozanların oturmakta olduklarını buldu. İnce iplerden bir kırbaç yaparak hepsini, koyunlarla sığırları da, tapınaktan dışarı sürdü; para bozanların paralarını döktü ve masalarını devirdi. Güvercin satanlara da, 'Bunları buradan götürün; Babamın evini ticaret yeri yapmayın,' dedi. Öğrencileri, 'Evin için duyduğum gayret beni yiyip bitirdi,' diye yazılmış olduğunu hatırladılar. Bunun üzerine Yahudiler ona, 'Bunları yaptığını gördüğümüze göre, bize hangi belirtiyi göstereceksin?' diye sordular. İsa şu karşılığı verdi: 'Bu tapınağı yıkın, ben onu üç günde yeniden ayağa kaldıracağım.' Yahudiler, 'Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı; sen onu üç günde mi ayağa kaldıracaksın?' dediler. Oysa, bedeninin tapınağından söz ediyordu. Yuhanna 2:13-21.

Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.

Kardeş White, Malaki kitabında belirtildiği üzere antlaşmanın elçisinin ansızın kendi tapınağına gelmesiyle ilgili kehanetin, Yuhanna’daki pasajda az önce belirtildiği gibi, Mesih tapınağı temizlediğinde yerine geldiğini belirtir.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> İsa, tapınağı dünyanın alıcılarıyla satıcılarından arındırırken, yüreği günahın kirliliğinden—ruhu yozlaştıran dünyevi arzular, bencil tutkular ve kötü alışkanlıklardan—arındırma görevini ilan etti. “İşte, habercimi göndereceğim; önümden yolu hazırlayacak. Sizin aradığınız RAB, hoşnut olduğunuz antlaşmanın habercisi, ansızın tapınağına gelecek; işte, gelecek!” diyor Her Şeye Egemen RAB. “Ama O’nun gelişinin gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim durabilir? Çünkü O, arıtıcının ateşi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Bir gümüş arıtıcısı ve temizleyicisi olarak oturacak; Levi’nin oğullarını arındıracak ve onları altın ve gümüş gibi arıtacak ki RAB’be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. Malaki 3:1-3.” Çağların Arzusu, 161.

The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.

Yuhanna’nın ikinci bölümündeki tapınağın inşası kırk altı yıl sürdü ve İsa, yıkılmış tapınağı üç gün içinde yeniden kuracağını söyledi. 1798’den 1844’e kadar kırk altı yıl eder ve bu süre, iki bin üç yüz yıllık peygamberlik süresini başlatan üç fermanla simgelenmiş olan Vahiy 14’teki üç meleğin (günlerin) gelişini işaret eder. Kırk altı yıl, Mesih’in Millerit tapınağını ayağa kaldırdığı dönemdir; çünkü ondan önce ruhsal tapınak ve ruhsal İsrail, ruhsal Babil tarafından çiğnenmişti.

When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.

Mesih, hizmetinin başlangıcında Fısıh Bayramı'nda tapınağı temizlediğinde, Malaki'de belirtildiği üzere antlaşmanın habercisinin tapınağına ansızın gelişine ilişkin peygamberliği yerine getiriyordu. 22 Ekim 1844'te Mesih tapınağına ansızın geldi ve yıkılmış tapınağını yeniden inşa etmesi O'nun kırk altı yılını almıştı.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Mesih’in, kutsal yerin temizlenmesi için, Daniel 8:14’te göz önüne serildiği üzere Başkâhinimiz olarak en kutsal yere gelişi; Daniel 7:13’te sunulduğu üzere İnsanoğlu’nun Günleri Eskisi’ne gelişi; ve Malaki’nin önceden bildirdiği gibi Rab’bin kendi tapınağına gelişi, aynı olayın tasvirleridir; ve bu, ayrıca, Mesih’in Matta 25’teki on kız benzetmesinde anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilmektedir.” Büyük Mücadele, 426.

The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

İlk gazap 1798'de sona erdi ve son gazabın bitişi 1844 idi. Mesih'in Millerci mabedi ayağa kaldırdığı kırk altı yıllık dönemin başlangıcı sonu gösterdi; çünkü hem başlangıç hem de bitiş, Tanrı'nın halkına karşı gazabının sona ermesiyle işaretlenmişti; zira İsa her zaman bir şeyin sonunu o şeyin başlangıcıyla özdeşleştirir.

We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.

Bir sonraki yazıda Gabriel'in Daniel'e verdiği talimatı incelemeye devam edeceğiz.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> Vahiy Kitabı insanlara açılmalıdır. Birçok kişiye bunun mühürlü bir kitap olduğu öğretilmiştir, ancak yalnızca gerçeği ve ışığı reddedenler için mühürlüdür. İçerdiği gerçekler ilan edilmelidir ki insanlar çok yakında gerçekleşecek olaylara hazırlanma fırsatına sahip olsunlar. Yok olmakta olan bir dünyanın kurtuluşu için tek umut olarak Üçüncü Meleğin Mesajı sunulmalıdır.

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> "Son günlerin tehlikeleri kapımızdadır ve hizmetimizde insanları içinde bulundukları tehlike konusunda uyarmalıyız. Peygamberliğin yakında meydana geleceğini ortaya koyduğu o ciddi sahneler dokunulmadan bırakılmasın. Biz Tanrı'nın habercileriyiz ve kaybedecek zamanımız yok. Rabbimiz İsa Mesih'le birlikte emek vermek isteyenler, bu kitapta bulunan gerçeklere derin bir ilgi göstereceklerdir. Kalem ve sözle, Mesih'in gökten açıklamak üzere geldiği harika şeyleri açık kılmaya gayret edecekler." Signs of the Times, 4 Temmuz 1906.

Back to Articles