Article

# Parallel Warnings - Number Four

Paralel Uyarılar - Dört Numara

Foundations of Faith and the Peril of Forgetting: Lessons from Prophecy and History

İmanın Temelleri ve Unutmanın Tehlikesi: Peygamberlik ve Tarihten Alınan Dersler

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> Kime bilgi öğretecek? Kime öğretiyi anlayacak hale getirecek? Sütten kesilenlere, memeden ayrılanlara.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> Çünkü kural üzerine kural, kural üzerine kural; satır üzerine satır, satır üzerine satır; biraz burada, biraz da orada:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Çünkü kekeleyen dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacaktır. Onlara şöyle dedi: Bu, yorulanı dinlendirebileceğiniz istirahattır; ve bu da tazelenmedir; yine de işitmek istemediler.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Ama Rab’bin sözü onlara kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip sırtüstü düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Yeşaya 28:9-13.

These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.

Yeşaya’dan bu ayetler, Habakkuk’un Tabloları’nda defalarca ele alınmıştır. Burada, mevcut tartışmaya katkı sağlamak için bu önceki ayetlerden bir iki noktaya kısaca değinmem gerekiyor. Bu pasaj, “giderler, geriye düşerler, kırılırlar, tuzağa düşerler ve yakalanırlar” diye betimlenen bir halkın bir sınavda başarısız olduğunu gösterir. Tanrı’nın kime “öğreteceği”, “bilgiyi” ya da “öğretiyi” kimin “anlayacağı” konusunda yapılan bir sınavda başarısız olan bir halktılar. Bu, bilgi artışını anlamaya dayanan bir sınavdı; bu yüzden, Daniel kitabının on ikinci bölümünde bilge olanlarla kötüler arasında ayrım yapan sınavla aynıydı, çünkü bütün peygamberler bu konuda hemfikirdir ve dünyanın sonunu tanımlar. Daniel’in on ikinci bölümünde “bilge” olanlar anlar, ama “kötüler” bilgi artışını anlamaz.

The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.

Yeşaya'nın bölümündeki insanlar, 'işitmek istemedikleri' 'Rab'bin sözü' ile sınandılar. Ve onların reddettikleri, 'bilgi'nin artışını 'anlamalarını' sağlayacak olan belirli 'Rab'bin sözü', peygamberlik tarihlerinin doğru şekilde nasıl hizalanması gerektiğini tanımlayan Kutsal Kitap'taki kuraldı. Yeşaya'nın bölümünde düşenler, bir peygamberlik tarihini anlayabilmek için o hattı 'biraz burada, biraz da orada' aramak gerektiğini bildiren kuralı reddettiler. Sınav oluşturan ve onların reddettikleri 'Rab'bin sözü', şuradan buradan peygamberlik hatlarını seçme ve sonra aynı temayı ele alan diğer peygamberlik tarih hatlarıyla paralel olacak şekilde bu seçilmiş hatlardan birini yerleştirme tekniğiydi. Bu şekilde hat üzerine hat döşeme girişiminin başarısı, peygamberlik yorumunun hakiki kurallarının uygulanmasına bağlıdır. Bu kurallar, bir araya getirilmesi gereken 'buyruklar'dır ve Kutsal Kitap'ın şurasında burasında bulunurlar. Sınavı geçemeyen Yeşaya'nın bakireleri, unutmamaları gereken asıl şeyi, yani tarihin tekerrür ettiğini unuttukları için böyle yaparlar.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> Gelecekten korkacak hiçbir şeyimiz yok; tek istisna, Rab'bin bize nasıl rehberlik ettiğini ve geçmiş tarihimizde bize öğrettiklerini unutmamızdır. Life Sketches, 196.

God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.

Tanrı karışıklığın kaynağı değildir ve bu gerçeğin sağlam dayanaklarından biri de Kutsal Kitap’taki her peygamberin aynı peygamberlik çizgisini işaret etmesidir. Hepsi o çizgi üzerindeki olayların aynısını görmez, ama dünyanın sonunda gerçekleşecek olayların çizgisi hep aynıdır. Bu çizgi, lütuf kapısının kapanmasına götüren olaylardan oluşur; bunu yedi son bela izler ve bu da Mesih’in İkinci Gelişiyle sonuçlanır. Bir peygamberin anlatısı o tarih çizgisinde Tanrı’nın sadık halkı üzerine olabilir, ama başka bir peygamberin tanıklığı Tanrı’nın sadakatsiz halkı, ya da Amerika Birleşik Devletleri, Vatikan, Birleşmiş Milletler, yeryüzünün tüccarları veya İslam üzerine olabilir; fakat çizgi hep aynıdır.

Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.

Malaki'deki İlyas mesajı, Vahiy'in birinci, on dördüncü ve on sekizinci bölümlerinde temsil edilen mesajlar ve Daniel'in on birinci ve on ikinci bölümlerindeki mesaj aynı mesajdır. Hepsi aynı tarih çizgisinde yer alır, ancak her birinin hikâyeye kendine özgü bir katkısı vardır.

What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.

O özel mesaj hakkında neredeyse evrensel ölçüde yanlış anlaşılan nokta, onun yalnızca insanlığın lütuf devresinin kapanışından hemen önce Tanrı’nın halkına açıklanıyor olması gerçeğidir. Özel mesajın daima lütuf devresinin yakında gerçekleşecek kapanışı hakkında uyardığını bildiğimiz için, Kutsal Kitap’ta lütuf devresinin kapanışına dair belki de en açık örneği ele alacağız.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Adaletsiz olan yine adaletsiz kalsın; murdar olan yine murdar kalsın; doğru olan yine doğru kalsın; kutsal olan yine kutsal kalsın. Vahiy 22:11.

Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.

On birinci ayetin sözleriyle göksel tapınakta sınama döneminin sonu ilan edilmeden önce, mührü çözülüp Tanrı’nın kullarına açılan Vahiy kitabından özel bir uyarı mahiyetinde bir peygamberlik mesajı olacaktır.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ve bana dedi ki: Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü vakit yakındır. Haksız olan yine haksız kalsın; kirli olan yine kirli kalsın; doğru olan yine doğru kalsın; kutsal olan yine kutsal kalsın. Vahiy 22:10, 11.

There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.

Yedi son beladan hemen önce, Tanrı’nın halkı tarafından tanınacak özel bir peygamberlik mesajı olacaktır. “Zamanın yakın olduğu” vakit, mühürlenmiş olan “bu kitabın peygamberliği” (Vahiy’in peygamberliği) açılacaktır. Vahiy kitabında mühürlenmiş olan tek peygamberlik, yedi gök gürlemesinin peygamberliğidir.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.

> Ve başka güçlü bir meleğin gökten indiğini gördüm; buluta bürünmüştü, başında bir gökkuşağı vardı; yüzü güneş gibiydi, ayakları ise ateş sütunları gibiydi. Elinde açık duran küçük bir kitapçık vardı; sağ ayağını denizin üzerine, sol ayağını da yeryüzünün üzerine koydu. Aslan kükrediğinde olduğu gibi yüksek sesle haykırdı; haykırınca yedi gök gürlemesi seslerini çıkardı. Yedi gök gürlemesi seslerini çıkardığında, yazmak üzereydim; ancak gökten bana şöyle diyen bir ses duydum: “Yedi gök gürlemesinin söylediklerini mühürle ve onları yazma.” Vahiy 10:1-4.

Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.

İnsanların sınanma süresi kapanmadan hemen önce, “zaman yakındır” olduğunda, “yakında olması gerekenleri” belirten özel bir Kutsal Kitap gerçeğinin mührü açılacaktır. Vahiy onuncu bölümdeki kudretli melek, bir aslan gibi haykıran İsa Mesih’tir.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Yuhanna’yı yönlendiren güçlü melek, bizzat İsa Mesih’ten başkası değildi. Sağ ayağını denizin, sol ayağını ise karanın üzerine koyması, Şeytan’la büyük mücadelenin kapanış sahnelerinde üstlendiği rolü gösterir. Bu duruş, bütün yeryüzü üzerindeki mutlak güç ve otoritesini ifade eder. Mücadele çağdan çağa giderek güçlenmiş ve daha kararlı bir hâl almıştır; karanlık güçlerin ustalıklı faaliyetlerinin doruğa ulaşacağı son sahnelere kadar da böyle devam edecektir. Şeytan, kötü insanlarla birleşerek, bütün dünyayı ve gerçeğin sevgisini kabul etmeyen kiliseleri aldatacaktır. Ama güçlü melek dikkat ister. Gür bir sesle haykırır. Gerçeğe karşı çıkmak için Şeytan’la birleşenlere, kendi sesinin güç ve otoritesini gösterecektir. Yedinci Gün Adventistleri Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 971.

At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?

Sonunda "Şeytan"ın aldattığı "kiliseler", "gerçeğe" duyulan sevgiyi kabul etmedikleri için aldatılırlar. Sister White'ın az önce atıfta bulunduğu İkinci Selanikliler'deki pasajda geçen "gerçek" sözcüğü, "gerçek" olarak çevrilen ve üç İbrani harften oluşup Alfa ve Omega'yı temsil eden İbranice kelimeden türetilmiş birincil Yunanca bir sözcüktür. Mesih'in karakterinin bir niteliğini temsil eden ve ilk bahsedilme kuralıyla bağlantılı olan gerçeğin, reddedilen ve bunun sonucunda güçlü bir aldanış üreten gerçek olduğuna dair Kutsal Kitap'ta herhangi bir kanıt var mı?

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> Şimdi, kardeşler, Rabbimiz İsa Mesih’in gelişi ve O’nun yanına toplanmamız adına sizden rica ediyoruz: Aklınız çabucak sarsılmasın, telaşa kapılmayın; ne bir ruhtan, ne bir sözden, ne de bizdenmiş gibi görünen bir mektuptan, sanki Mesih’in günü eli kulağındaymış gibi. Hiç kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın; çünkü önce dinden dönme olacak ve o günah insanı, helâkin oğlu ortaya çıkmadıkça o gün gelmeyecektir; Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeyin karşısına çıkan ve kendini hepsinden üstün kılan, öyle ki Tanrı’nın tapınağında Tanrıymış gibi oturup kendisini Tanrı olarak gösteren. Ben daha aranızdayken size bunları söylediğimi hatırlamıyor musunuz? Ve şimdi, o kendi zamanında ortaya çıksın diye onu alıkoyanın ne olduğunu biliyorsunuz. Çünkü yasasızlığın gizemi şimdiden işlemektedir; yalnız, şimdi alıkoyan, yoldan çekilinceye dek alıkoyacaktır. Ve o zaman Yasasız ortaya çıkacaktır; Rab onu ağzının soluğuyla tüketecek ve gelişinin parıltısıyla yok edecektir. Onun gelişi, Şeytan’ın etkinliği uyarınca her türlü güçle, belirtilerle ve yalancı harikalarla, ve mahvolanlar üzerinde haksızlığın her türlü aldatıcılığıyla olacaktır; çünkü kurtulmaları için gerçeğe olan sevgiyi kabul etmediler. Bu nedenle Tanrı onlara güçlü bir aldanış gönderecek, öyle ki yalana inansınlar; öyle ki gerçeğe inanmayıp haksızlıktan hoşnut olanların hepsi mahkûm edilsin. 2. Selanikliler 2:1-12.

This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.

Selanikliler’den bu bölüm Habakkuk’un Tabloları’nda sıkça ele alınmıştır; bu nedenle burada yalnızca kısa bir yorumla yetineceğiz. Bayan White’ın “Şeytan’ın olağanüstü eylemi” dediği şey, Pavlus’un “Şeytan’ın bütün güç, belirtiler ve yalancı harikalarla etkinliği” diye adlandırdığı şeydir. Bayan White ile Pavlus’un tanımladığı bu aldatıcı çalışma, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar Günü Yasasıyla başlar.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> Tanrı’nın yasasını çiğneyerek Papalık kurumunu zorla uygulatan kararnameyle, ulusumuz doğruluktan bütünüyle kopacaktır. Protestanlık, uçurumun karşı yakasına elini uzatıp Roma iktidarının elini kavradığında; uçurumun üzerinden uzanıp Ruhçulukla el sıkıştığında; bu üçlü birliğin etkisi altında ülkemiz, Protestan ve cumhuriyetçi bir yönetim olarak Anayasasının her ilkesini reddedip papalık yalanları ve aldatmalarının yayılmasına imkân tanıdığında; o zaman, Şeytan’ın olağanüstü faaliyetinin zamanının geldiğini ve sonun yakın olduğunu bileceğiz. Testimonies, 5. cilt, 451.

In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”

Ele aldığımız Selanikliler pasajında Pavlus, dünyanın sonundaki papayı dört farklı terimle tanımlar. Papa "günah adamı"dır, "mahvoluşun oğlu"dur, "günahkârlığın gizemi"dir ve "o Kötü Olan"dır. Pavlus, bu dört adın ötesinde papayla ilgili birkaç başka özellik daha verir; çünkü bize, Pavlus’un gününde hâlâ gelecekte olan papanın "kendi zamanında açığa çıkarılacağını" bildirir.

The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.

Papa "kendi zamanında ortaya çıkarılacaktı" ve Roma Kilisesi’nin papasının Kutsal Kitap peygamberliğinin Deccal’i olduğuna dair en açık Kutsal Kitap gerçeği — ki bu asla tek Kutsal Kitap gerçeği değildir — papalığın yeryüzüne egemen olacağı "zamanı" belirleyen Kutsal Kitap’taki yedi ayrı ve doğrudan atıfla ortaya konmuştur; insanlığın "Karanlık Çağlar" dediği tam da o "zaman". Kutsal Kitap, papalığın dünyayı yöneteceği "zamanı", 538’den 1798’e kadar olan kesin dönemi, defalarca belirterek papayı, yani papalığı, ortaya çıkarır. Pavlus, onun kendi zamanında ortaya çıkarılacağını söyledi.

Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.

Pavlus ayrıca, “Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeyin hepsine karşı çıkan ve kendini onların tümünün üzerine yücelten; öyle ki Tanrıymış gibi Tanrı’nın tapınağında oturup kendisinin Tanrı olduğunu gösteren” kişinin Papa olduğunu da tespit eder. Bu da, başka şeylerin yanı sıra, Kutsal Kitap’taki peygamberlik sözlerinde geçen Deccal’in dinî bir figür olduğunu gösterir. O bir Hitler ya da Büyük İskender değildir. Bu, Papa’nın teşhisini daha da daraltır; çünkü o sadece dinî bir zorba değildir, Tanrı’nın tapınağının içinde olduğunu ileri süren dinî bir zorbadır. Deccal, Hristiyan kilisesinin içinde oturduğunu iddia eder.

According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:

Pavlus ve Daniel’e göre, papa kendi beyanına göre Hristiyan olan kilisesinde bulunduğunda, Tanrı’nın tahtına oturmayı ve her şeyin üzerine yüceltilmeyi arzulayan Şeytan’ın karakterini sergiler. Pavlus ve Daniel diyorum; çünkü çoğu Kutsal Kitap yorumcusu, Pavlus’un papanın bir özelliği olarak onun tam bir narsist olduğunu ortaya koyduğunda, Pavlus’un aslında Daniel kitabının on birinci bölümünde Daniel’in papa hakkında yaptığı tasvirden alıntı yaptığını kabul eder; Daniel orada şöyle kaydeder:

> “And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ve kral dilediği gibi davranacak; kendisini yüceltecek ve kendisini her tanrının üzerine yükseltecek, tanrıların Tanrısı’na karşı akıl almaz sözler söyleyecek ve gazap tamamlanıncaya kadar başarılı olacak; çünkü kararlaştırılan şey yapılacaktır. Daniel 11:36.

When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”

Pavlus, papanın narsist karakterini ele alırken, Daniel’in ayetini parafraz eder ve “Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeyin karşısına dikilip kendini hepsinin üzerine yücelten; öyle ki Tanrıymış gibi Tanrı’nın tapınağında oturup kendisinin Tanrı olduğunu gösteren” kişinin papa olduğunu belirtir. Papalığın karakterini tanımlayan Daniel’deki ayet, ayrıca papalığın “gazap tamamlanıncaya” dek “başarılı olacağını” belirterek, papalığın Mesih karşıtı olduğunu “açığa çıkarmak” üzere tasarlanmış “zaman”a da atıfta bulunur.

The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.

‘Gazap’ 1798’de sona erdi; dolayısıyla Daniel, ayette (her ne kadar bu, Daniel ve Vahiy kitaplarında 1260 yıllık tarihin anıldığı yedi doğrudan yerden biri olmasa da) bununla birlikte papalık gücünü doğrudan tanımlar ve Yuhanna’nın deyimiyle 1798’de ‘ölümcül bir yara’ aldığını belirtir. Böylece ayet, süresini belirtmese de papalık yönetimi döneminin sonunu belirler.

In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.

Pasajda Pavlus, yazdığı Selaniklilerin bu özel gerçeği zaten bildiklerini belirterek, papalığın 538'de dünyayı kontrol altına almasını engelleyecek bir gücü de belirtir. Şu soruyu sordu: "Ben daha sizinle iken, size bunları söylediğimi hatırlamıyor musunuz?" Onlara, papalığın "kendi zamanında açığa çıkıncaya kadar" onu "alıkoyan" (yani engelleyen) şeyi zaten bildiklerini hatırlatır. Papalığın dünyayı kontrol altına almasından önce mevcut olan ve bunu engelleyen güç, Pavlus mektubu yazdığında dünyayı yöneten güçtü. Bu, putperest Roma'ydı. Pavlus, papalığın dünyayı kontrol altına alabilmesi için putperest Roma'nın "yoldan çekileceğini" yazdı.

It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.

İşte bu anlayış, William Miller’ı, Daniel kitabında "günlük" olarak simgelenen gücün putperest Roma olduğunu fark etmeye yöneltti. Adventizm, yapının ve dolayısıyla William Miller’in peygamberlikle ilgili tüm anlayışlarının Daniel ve Vahiy kitaplarını kavrayışına dayandığını ve bu iki kitabın putperest Roma ile Papalık Roma’sı adlı iki ıssız bırakan gücü ele aldığını kabul eder. Selanikliler’deki pasajda, Miller, (kendi dönemindeki her Protestan gibi, papanın Deccal olduğunu) zaten biliyordu; putperest Roma’nın papalık yönetiminden önce gelen tarihsel güç olduğunu ve Pavlus’un, papalığın yeryüzünün tahtına yükselmesinden önce putperest Roma’nın ortadan kaldırılacağını beyan etmiş olduğunu fark ettiğinde, bunu Daniel kitabı ve "günlük" ile ilişkilendirdi; orada, papalık dünyanın denetimini ele geçirmeden önce "günlük"ün "kaldırılması" gerektiğine üç kez atıfta bulunulur. Pavlus’un tanıklığı, Miller’in putperest Roma’nın Daniel’in "günlük"ü olduğunu görmesine olanak sağladı ve bundan sonra Daniel’in iki ıssız bırakan gücünün putperest ve Papalık Roma’sı olduğunu fark edebildi. Bu gerçek, Millerci hareketin temelini temsil eder. Adventizm bugün Miller’in çalışmalarını kesinlikle reddeder; ama yine de şunu kavrarlar: Miller’in Daniel’deki "günlük" anlayışını nasıl geliştirdiğine dair bu genel bakış, Pavlus’un papalık gücünün yükselişini ortadan kaldırılıncaya kadar "engelleyen" gücün putperest Roma olduğunu söylediğini; dolayısıyla bunun bu konularda Miller’in düşüncesine ilişkin doğru bir çözümleme olduğunu kanıtlar.

With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.

Daniel kitabındaki "sürekli"nin, Daniel’in ıssızlığın iğrençliği olarak temsil ettiği papalık Roma’sının krallığından önce gelen putperest Roma’nın bir sembolü olduğu gerçeği sayesinde, Miller böylece Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıklarla ilişkili peygamberlik zamanlarını tanıyabildi ve zihni bu içgörülere açıldıkça, Adventizmin temellerini temsil eden bir dizi gerçeği bir araya getirdi. Bu gerçekler, 1843 ve 1850 öncü çizelgelerinin iki levhasına işlenerek kalıcı hale geldi. Bu gerçekler Adventizmin temelidir ve "zaman"ın kavranışına dayanıyordu. Temellerin ne zaman atıldığına dair tarihçe, Habakkuk’un Levhaları’nda başlıca bir tartışma konusudur.

What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).

Habakkuk’un Tablolarında belirtilmeyen şey, zamana dayalı temellerin, son neslin temeller olarak temsil edilen hakikatlerin var olduğunu fark etmesi için gerekli bakış açısını sağlayan bir yapı ortaya çıkarmış olduğudur. Temele konan ilk taş olan bir ilk hakikat vardı, ancak Daniel kitabındaki “günlük” Miller’ın ilk hakikati değildi. Miller’ın inşa etmek üzere ortaya çıkarıldığı temelin ilk taşı olacak hakikat, Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman”dı; fakat “günlük”ün gerçeği olmadan, Miller birinci meleğin mesajını sunabilmek için tanıması gereken peygamberlik yapısını fark edemezdi. Onun kurduğu yapı, peygamberliği iki yıkıma uğratan gücün bakış açısından ele almaktı. Miller ejderhayı (putperest Roma) ve canavarı (papalık) ele alıyordu. Üçüncü melek ise ejderhayı (Birleşmiş Milletler), canavarı (papalık) ve sahte peygamberi (Amerika Birleşik Devletleri) ele alır.

If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.

Eğer bir kişi, Milleritler tarafından iki kutsal öncü tabloda ortaya konan zamanla ilgili peygamberliklerin bazısını değil, hepsini kabul ediyorsa, o kişinin bu hakikatleri bizzat araştırması gerekecektir. Onları hiç incelememişseniz, nasıl kabul edebilirsiniz? Temel hakikatleri araştıran kişiler bu hakikatleri sınamayı kişisel sorumlulukları haline getirir ve ardından bu hakikatlerin hepsini kabul ederlerse, o zaman kayanın üzerine, kumun üzerine değil inşa etmiş olurlar.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> Siyon’un surlarında Tanrı’nın bekçileri olarak duranlar, halkın önündeki tehlikeleri görebilen; gerçeği yanlıştan, doğruyu eğriden ayırt edebilen adamlar olsun.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> "Uyarı geldi: 1842, 1843 ve 1844’te mesaj geldiğinden beri üzerine inşa ettiğimiz imanın temelini sarsacak hiçbir şeyin içeri girmesine izin verilmeyecek. Ben bu mesajın içindeydim ve o zamandan beri Tanrı’nın bize verdiği ışığa sadık kalarak dünyanın önünde duruyorum. Biz, her gün içten dualarla ışık arayarak Rab’bi ararken ayaklarımızın yerleştirildiği platformdan ayrılmayı düşünmüyoruz. Tanrı’nın bana verdiği ışığı bırakabileceğimi mi sanıyorsunuz? O, Çağların Kayası gibi olmalıdır. Verildiği günden beri de bana yol gösteriyor." Review and Herald, 14 Nisan 1903.

In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.

Kulak verenlerin Millerit tarihinin zaman peygamberliklerini analiz edebilmesi için, bu peygamberliklerin temsil ettiği tarihsel dönemlere bakmak gerekir. Bu, olayları bir zaman çizelgesi üzerine yerleştirme işini ifade eder. Bir peygamberlik öğrencisi, Milleritler tarafından Kutsal Kitap’tan belirlenen ve ardından tarihsel kayıtla desteklenen bu peygamberî dönemleri ele aldığı bir araştırma düzeyine ulaştığında, zaman peygamberliğinin başlangıcındaki tarihin, aynı peygamberliğin sonundaki tarihi tipolojik olarak temsil ettiğini fark edebilecek bir konuma gelir. Bu bakış açısıyla öğrenci, tarihin tekerrür ettiğini öğrenmelidir. Bu anlayış yerleştiğinde, İsa’nın sonu başlangıçla gösterdiğini de görmelidir.

And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.

Ve dünyanın sonunu “bir tapınağın inşası” olarak betimleyen peygamberlik çizgisinden öğrenci şunu bilmelidir: temel üzerine inşa edilen tapınağın tepesine yerleştirilen nihai bir tepe taşı vardır. Miller aracılığıyla gün yüzüne çıkarılan tapınak temeli (ki bu, İsa Mesih’i temsil eder; çünkü İsa Mesih’ten başka atılabilecek bir temel yoktur), peygamberlik zamanına dayalı bir temeldi. İsa sonu başlangıçla tasvir ettiği için, öğrenci ayrıca tepe taşının, yani tapınaktaki son taşın, temelle paralellik göstermesi gerektiğini de görmelidir. Miller için tapınağın temeli peygamberlik zamanıydı; fakat temel yine de İsa Mesih’ti.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.

> Bana verilmiş olan Tanrı’nın lütfuna göre, usta bir mimar gibi temeli ben attım; üzerine de başka biri inşa ediyor. Ama herkes, bu temelin üzerine nasıl inşa ettiğine dikkat etsin. Çünkü atılmış olan temelden, yani İsa Mesih’ten başka hiç kimse başka bir temel atamaz. 1 Korintliler 3:10, 11.

Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.

Pavlus, yaptığı işi, temelini, yani başlangıcını attığı bir tapınağın inşası olarak tanımlamaktadır. O, uluslara gönderilen elçiydi ve Hristiyan kilisesinin temelini atması için kullanıldı. Aynı bölümde Pavlus, bedenlerimizin Kutsal Ruh’un tapınağı olduğunu da belirtir. Ayrıca Süleyman’ın tapınağı ve çöldeki kutsal yer vardır; bunların hepsinin temeli İsa Mesih’i simgeler. Miller’in atmasına aracılık ettiği temel, Adventizm’in tapınağınındı; ve o tapınağın temeli elbette İsa Mesih’tir, ancak daha özel olarak ruhsal ve peygamberlik niteliğindeki öğelerle inşa edilen bir tapınaktan söz edilmektedir.

The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.

Buna göre tepe taşı da İsa Mesih olmalıdır; ancak tepe taşı aynı zamanda başat bir peygamberlik kuralını da içermelidir; çünkü Miller’e, Millercilerin başat kuralını — “bir gün yerine bir yıl” ilkesini — içeren bir dizi kural verilmişti. Bu kural olmadan zaman peygamberliği tanınmaz ve dolayısıyla bir temel de yoktur. Sonda, İsa Mesih’i (Temel’i) temsil eden ve İsa Mesih’in Vahyi’ni tesis eden bir kural dizisi içinde başat bir kural olan bir karşılık bulunmalıdır. Kural elbette “ilk bahsediliş” kuralıdır; başlangıçtan sonu belirleyen Mesih’in karakterinin niteliğini temsil eder.

In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:

İkinci Selanikliler’de, kurtulmaları için gerçeği sevmeyi kabul etmeyenler, Eski Ahit’te “gerçek” diye çevrilen, üç harften oluşan İbranice bir kelimeden türetilmiş Yunanca bir kelimeyle temsil edilen gerçeği reddettiler. Yalana inandıkları için kuvvetli bir aldanışa kapılan bu grup, iki kutsal tabloda temsil edilen Adventizmin temelleri olan eski yollara dönmeyi reddetti. Öyleyse, bir süredir üzerinde düşündüğümüz pasaj şöyle der:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Yuhanna’yı yönlendiren güçlü melek, bizzat İsa Mesih’ten başkası değildi. Sağ ayağını denizin, sol ayağını ise karanın üzerine koyması, Şeytan’la büyük mücadelenin kapanış sahnelerinde üstlendiği rolü gösterir. Bu duruş, bütün yeryüzü üzerindeki mutlak güç ve otoritesini ifade eder. Mücadele çağdan çağa giderek güçlenmiş ve daha kararlı bir hâl almıştır; karanlık güçlerin ustalıklı faaliyetlerinin doruğa ulaşacağı son sahnelere kadar da böyle devam edecektir. Şeytan, kötü insanlarla birleşerek, bütün dünyayı ve gerçeğin sevgisini kabul etmeyen kiliseleri aldatacaktır. Ama güçlü melek dikkat ister. Gür bir sesle haykırır. Gerçeğe karşı çıkmak için Şeytan’la birleşenlere, kendi sesinin güç ve otoritesini gösterecektir. Yedinci Gün Adventistleri Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 971.

In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.

Önceki pasajda "gerçeğin sevgisini kabul etmeyen kiliseler", Amos 8:12’nin belirttiği üzere, artık çok geç olduğunda Tanrı’nın son uyarı mesajını aramaya başlayacak olan Daniel’in ve Matta’nın kötü ve akılsız bakireleridir. Artık çok geçtir, çünkü Adventizmin temelleri hakkında bir yalana inandılar. Adventizm o yalanı ilk kez 1863’te benimsemeye başladı ve ondan sonra her şey hep kötüye gitti.

What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.

Sanırım, şimdi yazacaklarım tamamen öznel; ama 1863'ten bu yana Adventizm'e hangi yeni peygamberlik ışığı getirildi? Ellen White, Jones ve Waggoner'ın 1888'deki mesajı için bunun yıllardır sunduğu mesaj olduğunu söylüyor. Mesajları 1888'de Adventizm'e yeni ve sarsıcı gelmiş olabilir, ama bu yenilik ve sarsıntı, yeni bir mesajdan değil, 1863'ten beri Tanrı'nın halkının üzerine çöken bir körlükten kaynaklanıyordu.

Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?

Ellen White, 1863’ten önce Adventizmi Laodikya durumunda olarak tanımladı; dolayısıyla Laodikya’nın körlüğü 1863’ten önce zaten Adventizme sirayet ediyordu. Ancak 1863’te kilise, Levililer yirmi altıda geçen “yedi zaman”la ilgili gerçeği resmen bir kenara bıraktı; bu, Miller’ın keşfettiği ilk “zaman peygamberliği”ydi. 1863’ten beri Adventizmde ortaya çıkan hiçbir peygamberlik ışığı olmadı! Ne değişti?

The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…

Peygamberlik zamanına dayanarak inşa edilen ve İsa Mesih’i temsil eden tapınak temelinin ilk taşı, 1863’te Adventizm tarafından bir kenara bırakıldı. Daniel’de kendini "harika sayıcı" Palmoni olarak tanıtan Mesih tarafından sunulduğu şekliyle zamana dayanan tapınak temeline Miller’in yerleştirdiği ilk taş reddedildi ve bir kenara bırakıldı. Miller’in keşfettiği o ilk taş...

> “In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:

> Mesih, “reddedilen taş”la ilgili peygamberliği alıntılarken, İsrail tarihindeki gerçek bir olaya gönderme yaptı. Olay, ilk tapınağın inşasıyla bağlantılıydı. Bu peygamberliğin Mesih’in ilk gelişi zamanında özel bir uygulaması vardı ve Yahudilere özellikle güçlü biçimde hitap etmeliydi; ama bunun bizim için de bir dersi var. Süleyman Mabedi inşa edilirken, duvarlar ve temel için gerekli devasa taşlar bütünüyle taş ocağında hazırlanmıştı; inşaat alanına getirildikten sonra üzerlerinde hiçbir alet kullanılmayacaktı; işçilerin tek yapması gereken onları yerlerine koymaktı. Temelde kullanılmak üzere, olağan dışı büyüklükte ve kendine özgü biçimde bir taş getirilmişti; fakat işçiler onun için bir yer bulamadılar ve onu kabul etmediler. Kullanılmadan ortada durduğu için onları rahatsız ediyordu. Uzun süre reddedilmiş bir taş olarak kaldı. Ancak ustalar köşe taşını yerleştirme aşamasına geldiklerinde, o özel yeri alacak ve üzerine binecek büyük ağırlığı taşıyacak yeterli büyüklük ve sağlamlıkta, uygun biçimde bir taş bulmak için uzun süre aradılar. Bu önemli yer için isabetsiz bir seçim yaparlarsa, bütün yapının güvenliği tehlikeye girerdi. Güneşin, donun ve fırtınanın etkilerine dayanabilecek bir taş bulmaları gerekiyordu. Çeşitli zamanlarda birkaç taş seçilmişti, fakat muazzam ağırlıkların baskısı altında ufalanıp dağılmışlardı. Başkaları da ani atmosfer değişikliklerinin sınamasına dayanamadı. Fakat sonunda, uzun süre reddedilmiş olan taşa dikkat çekildi. En küçük bir çatlak göstermeden havaya, güneşe ve fırtınaya maruz kalmıştı. Ustalar bu taşı incelediler. Birinden başka bütün sınavları geçmişti. Şiddetli basınç sınavına da dayanabilirse, onu köşe taşı olarak kabul etmeye karar verdiler. Deneme yapıldı. Taş kabul edildi, kendisine ayrılan yere getirildi ve tam uyduğu görüldü. Peygamberlik görümünde Yeşaya’ya bu taşın Mesih’in bir simgesi olduğu gösterildi. Şöyle der:

> “‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.

> 'Her Şeye Egemen RAB'bin kendisini kutsal sayın; korkunuz O olsun, dehşetiniz O olsun. O size bir sığınak olacak; ama İsrail'in iki evi için bir tökezleme taşı ve sürçme kayası, Yeruşalim'in sakinleri için bir tuzak ve kapan olacak. Aralarından birçoğu tökezleyecek, düşecek, kırılıp parçalanacak, tuzağa düşecek ve yakalanacaktır.' Peygamberlik görümünde ilk gelişe kadar götürülen peygambere, Süleyman'ın Tapınağı'ndaki baş köşe taşına yapılan muamelenin simgelediği sınav ve denemelere Mesih'in katlanacağı gösterilir. 'Bu nedenle Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, Siyon'a temel olarak bir taş koyuyorum, denemeden geçmiş bir taş, değerli bir köşe taşı, sağlam bir temel; iman eden telaşa düşmeyecek.' Yeşaya 8:13-15; 28:16.

> “In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.

> Sonsuz bilgelikle, Tanrı temel taşını seçti ve onu bizzat kendisi yerleştirdi. Ona “sağlam bir temel” adını verdi. Bütün dünya yüklerini ve kederlerini onun üzerine bırakabilir; hepsine dayanabilir. Tam bir güven içinde onun üzerine inşa edebilirler. Mesih “sınanmış bir taştır.” O’na güvenenleri asla hayal kırıklığına uğratmaz. Her türlü sınamaya dayanmıştır. Âdem’in suçluluğunun ve soyunun suçluluğunun baskısına katlanmış ve kötülük güçleri karşısında fazlasıyla galip gelmiştir. Tövbe eden her günahkârın O’na yüklediği yükleri taşımıştır. Mesih’te suçlu yürek ferahlık bulmuştur. O, sağlam temeldir. O’nu dayanak edinenlerin tümü tam bir güvenlik içinde huzur bulur.

> “In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:

> Yeşaya’nın peygamberliğinde, Mesih’in hem sağlam bir temel hem de bir sürçme taşı olduğu ilan edilir. Elçi Petrus, Kutsal Ruh’un esinlemesiyle yazarken, Mesih’in kimin için bir temel taşı, kimin için de bir tökezleme kayası olduğunu açıkça gösterir:

> “‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.

> 'Madem ki Rab'bin lütufkâr olduğunu tattınız. İnsanlarca reddedilmiş, ama Tanrı tarafından seçilmiş ve değerli olan yaşayan taş olan O'na yaklaşarak, siz de, yaşayan taşlar olarak, ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak inşa ediliyorsunuz; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'nın kabul edeceği ruhsal kurbanlar sunmak için. Bu nedenle Kutsal Yazı'da da şöyle denir: İşte, Siyon'a seçilmiş, değerli bir baş köşe taşı koyuyorum; O'na iman eden asla utandırılmayacaktır. Bu nedenle, iman eden sizler için O değerlidir; ama itaatsiz olanlar için, ustaların reddettiği taş baş köşe taşı oldu ve bir tökezleme taşı, bir sürçme kayası oldu; söze itaatsizlik ettikleri için tökezleyenler için.' 1. Petrus 2:3-8.

> “To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.

> İman edenler için Mesih sağlam temeldir. Kayaya düşüp kırılanlar bunlardır. Burada Mesih'e teslimiyet ve O'na iman temsil edilmektedir. Kayaya düşüp kırılmak, kendi doğruluğumuzdan vazgeçmek ve bir çocuğun alçakgönüllülüğüyle, günahlarımızdan tövbe ederek ve bağışlayan sevgisine iman ederek Mesih'e gitmektir. Ve aynı şekilde, temelimizi Mesih'in üzerine iman ve itaatle kurarız.

> “Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.

> Bu diri taş üzerine hem Yahudiler hem de Yahudi olmayanlar inşa edebilir. Güvenle üzerine inşa edebileceğimiz tek temel budur. Herkes için yeterince geniştir ve bütün dünyanın ağırlığını ve yükünü taşıyacak kadar güçlüdür. Ve diri taş olan Mesih’le birlik sayesinde, bu temelin üzerine inşa edenlerin hepsi diri taşlar olur. Birçok kişi kendi çabalarıyla kendini yontar, cilalar ve güzelleştirir; ama Mesih’le birlik içinde olmadıkları için “diri taşlar” olamazlar. Bu birlik olmadan hiç kimse kurtulamaz. Mesih’in yaşamı içimizde olmadan, ayartıların fırtınalarına karşı koyamayız. Ebedi güvenliğimiz, sağlam temel üzerine inşa etmemize bağlıdır. Bugün pek çok kişi sınanmamış temeller üzerine inşa ediyor. Yağmur yağdığında, fırtına azdığında ve seller geldiğinde, evleri yıkılacak; çünkü ebedi Kaya, baş köşe taşı Mesih İsa üzerine kurulmamıştır.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> 'Şöze itaatsiz olup sürçenler için,' Mesih bir sürçme kayasıdır. Ama 'yapıcıların reddettiği taş, aynı taş köşenin baş taşı oldu.' Reddedilen taş gibi, Mesih de yeryüzündeki hizmetinde ilgisizlik ve kötü muameleye katlanmıştı. O, 'insanlar tarafından hor görüldü ve reddedildi; acılar adamıydı, kederi tanımıştı; ... hor görüldü ve biz O'nu önemsemedik.' Yeşaya 53:3. Ama O'nun yüceltilme zamanı yakındı. Ölüler arasından dirilişiyle 'güçle Tanrı'nın Oğlu' olduğu ilan edilecekti. Romalılar 1:4. İkinci gelişinde göğün ve yerin Rab'bi olarak açığa çıkacaktı. Şimdi O'nu çarmıha germek üzere olanlar O'nun büyüklüğünü tanıyacaklardı. Tüm evrenin huzurunda reddedilen taş köşenin baş taşı olacaktı.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> "Ve 'kimin üzerine düşerse, onu un ufak eder.' Mesih'i reddeden halk, yakında şehirlerinin ve uluslarının yok edildiğini görecekti. Görkemleri kırılacak ve rüzgâr önündeki toz gibi savrulacaktı. Peki Yahudileri yok eden neydi? Üzerine inşa etselerdi güvenliklerini sağlayacak olan kaya oydu. Hor görülen Tanrı'nın iyiliği, tepilen doğruluk, küçümsenen merhametti. İnsanlar Tanrı'ya karşı durdular ve kurtuluşları olacak her şey yıkımlarına dönüştü. Tanrı'nın yaşam için takdir ettiği her şeyin onlar için ölüme dönüştüğünü gördüler. Yahudilerin Mesih'i çarmıha germesi, Yeruşalim'in yıkımını da beraberinde getirdi. Calvary'de dökülen kan, onları bu dünya için de gelecek dünya için de yıkıma sürükleyen ağırlıktı. Tanrı'nın lütfunu reddedenlerin üzerine yargı düştüğünde, büyük son günde de böyle olacaktır. Onların tökezleme kayası olan Mesih, o zaman onlara öç alan bir dağ gibi görünecek. Yüzünün görkemi, doğrular için yaşam olan şey, kötüler için yakıp tüketen bir ateş olacaktır. Reddedilen sevgi, hor görülen lütuf yüzünden, günahkâr yok edilecektir."

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.

> Birçok örnek ve tekrarlanan uyarılarla İsa, Tanrı'nın Oğlu'nu reddetmenin Yahudiler için ne sonuç doğuracağını gösterdi. Bu sözlerle İsa, onu Kurtarıcıları olarak kabul etmeyi reddeden her çağdaki herkese hitap ediyordu. Her uyarı onlar içindir. Kirletilmiş tapınak, itaatsiz oğul, sadakatsiz bağcılar, hor gören yapı ustaları, benzerlerini her günahkârın yaşamında bulur. Tövbe etmediği takdirde, onların önceden işaret ettikleri akıbet onun olacaktır. Desire of Ages, 597-600.

We will continue this in the next article.

Buna bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

Back to Articles