Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Eight

Daniel Kitabı - Numara Yüz Yetmiş Sekiz

Prophetic Parallels: The Unfolding of Daniel 11 in the Last Days

Peygamberlik Paralellikleri: Son Günlerde Daniel 11. Bölümünün Açılımı

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

Daniel kitabının on birinci bölümünün on altıncı ayetinden on dokuzuncu ayetine kadar olan ayetler, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasıyla başlayan ve Mikail’in ayağa kalkıp insanlık için mühletin kapanmasına kadar süren tarihi temsil eder. Dolayısıyla, aynı bölümün kırk birinci ayetinden kırk beşinci ayetine kadar olan tarihi de temsil eder.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

> Fakat ona karşı gelen, kendi isteğine göre hareket edecek ve hiç kimse onun önünde duramayacak; görkemli ülkeye ayak basacak; o ülke de onun eliyle tüketilecektir. Ayrıca yüzünü, bütün krallığının gücüyle girmeye çevirecek ve doğrular da onunla birlikte olacak; böyle yapacaktır: Kadınların kızını onu yozlaştırmak için ona verecek; ama o onun yanında durmayacak, ona da destek olmayacaktır. Bundan sonra yüzünü sahil ülkelerine çevirecek ve birçoğunu ele geçirecek; fakat kendi adına bir prens, onun ettiği hakareti sona erdirecek; kendi üzerine hakaret almadan, bunu onun üzerine çevirecek. Sonra yüzünü kendi ülkesinin kalesine çevirecek; fakat sendeleyip düşecek ve bulunamayacaktır. Daniel 11:16-19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

White Hanım, Daniel kitabının on birinci bölümünün nihai gerçekleşmesini ele aldığında, “bu peygamberlik sözünde gerçekleşmiş olan tarihin büyük bir kısmı tekrar edecektir” diye belirtti. Kırk birinci ayetten kırk beşinci ayete kadar olan ayetler, söz konusu ayetlerin peygamberlik tarihini tekrar eder. Bu ayetler, putperest Roma’nın önce üç coğrafi bölgeyi fethederek dünyayı kontrolü altına aldığı zaman gerçekleşti.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “Mısır, kuzey kralı Antiochus’un karşısında duramadıysa da, Antiochus da şimdi kendisine karşı gelen Romalıların önünde duramadı. Artık hiçbir krallık bu yükselen güce karşı koyabilecek durumda değildi. Suriye fethedildi ve MÖ 65’te Pompeius’un Antiochus Asiaticus’u mülklerinden mahrum ederek Suriye’yi bir Roma eyaletine dönüştürmesiyle Roma İmparatorluğu’na katıldı.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “Aynı güç, Kutsal Diyar’da da duracak ve onu tüketecekti. Roma, Tanrı’nın halkı olan Yahudilerle MÖ 162 yılında bir ittifak yoluyla bağlantı kurdu; bu tarihten itibaren peygamberlik takviminde belirgin bir yer tutar. Bununla birlikte, Yahudiye üzerinde fiilî fetih yoluyla yetkiyi MÖ 63 yılına kadar elde etmedi; ve o zaman da şu şekilde etti.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> Pompey, Pontus kralı Mithridates’e karşı seferinden döndüğünde, iki rakip, Hyrcanus ve Aristobulus, Yahudiye tacı için mücadele ediyordu. Meseleleri Pompey’in önüne geldi; Pompey kısa sürede Aristobulus’un iddialarının haksızlığını fark etti, ancak uzun zamandır arzuladığı Arabistan seferinden sonra bu konudaki kararı ertelemek istedi ve o zaman geri dönüp işlerini adil ve uygun görülecek şekilde çözeceğine söz verdi. Pompey’in gerçek niyetlerini sezmiş olan Aristobulus, aceleyle Yahudiye’ye döndü, tebaasını silahlandırdı ve güçlü bir savunma için hazırlandı; tacın başkasına verileceğini öngördüğünden, ne pahasına olursa olsun onu elinde tutmaya kararlıydı. Pompey kaçanı yakından takip etti. Kudüs’e yaklaşırken, izlediği yoldan pişmanlık duymaya başlayan Aristobulus onu karşılamak için dışarı çıktı ve tam bir itaat ve büyük miktarda para vaat ederek işleri yoluna koymaya çalıştı. Pompey bu teklifi kabul ederek parayı almak üzere bir askeri birliğin başında Gabinius’u gönderdi. Ancak o kumandan Kudüs’e vardığında, kapıların ona kapalı olduğunu gördü ve surların tepesinden şehrin anlaşmaya uymayacağı kendisine bildirildi.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> Pompey, bu türden bir aldatmayı cezasız bırakmamak için, yanında alıkoyduğu Aristobulus’u zincire vurdu ve derhal bütün ordusuyla Kudüs üzerine yürüdü. Aristobulus’un taraftarları şehrin savunulmasından, Hirkanos’unkiler ise kapıların açılmasından yanaydı. İkinciler çoğunlukta olup üstün gelince, Pompey’in şehre serbestçe girmesine izin verildi. Bunun üzerine Aristobulus’un yandaşları, Pompey orayı düşürmeye ne kadar kararlıysa, onlar da orayı savunmaya o kadar kararlı bir şekilde Tapınak Dağı’na çekildiler. Üç ayın sonunda surda hücuma yetecek büyüklükte bir gedik açıldı ve burası kılıç zoruyla ele geçirildi. Ardından gelen korkunç kıyımda on iki bin kişi öldürüldü. Tarihçinin belirttiğine göre, yürek burkan bir manzaraydı: O sırada kutsal hizmetle meşgul kâhinler, sakin bir elle ve sarsılmaz bir kararlılıkla alışageldikleri görevlerini sürdürüyordu; çevrelerinde dostları kılıçtan geçirilirken ve sık sık kendi kanları kurbanlarının kanına karışırken, etraflarındaki o azgın hengâmeden sanki habersizdiler.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> Savaşı sona erdirince, Pompey Kudüs’ün surlarını yıktı, birkaç kenti Yahudiye’nin yetki alanından Suriye’ninkine devretti ve Yahudilere haraç koydu. Böylece Kudüs, ilk kez, fetih yoluyla, 'görkemli ülke'yi tamamen mahvedene dek demir pençesinde tutacak olan o gücün eline geçti.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> "AYET 17. Ayrıca, yüzünü bütün krallığının gücüyle girmeye çevirecek, doğrular da onunla birlikte olacak; böyle yapacaktır: ona kadınların kızını verecek, onu yozlaştırarak; ama o onun yanında durmayacak, onun tarafını da tutmayacaktır."

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

> Piskopos Newton bu ayet için, anlamı daha açık biçimde ifade ediyor gibi görünen başka bir okuma sunar; şöyledir: “O ayrıca bütün krallığa zorla girmeye azmedecektir.” 16. ayet bizi Romalıların Suriye ve Yahudiye’yi fethetmesine kadar getirdi. Roma daha önce Makedonya ve Trakya’yı fethetmişti. İskender’in ‘bütün krallığı’ndan Roma egemenliği altına alınmamış olarak geriye yalnız Mısır kalmıştı. Roma gücü de artık o ülkeye zorla girmeye azmetmişti.

> “Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

> Batlamyus Auletes MÖ 51 yılında öldü. Mısır’ın tacını ve krallığını en büyük oğlu ile kızına, Batlamyus ve Kleopatra’ya bıraktı. Vasiyetinde, onların birbiriyle evlenmeleri ve birlikte hüküm sürmeleri öngörülmüştü; ve genç oldukları için Romalıların vesayeti altına konuldular. Roma halkı bu sorumluluğu kabul etti ve Pompeius’u Mısır’ın genç mirasçılarının vasisi olarak tayin etti.

> “A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

> Çok geçmeden Pompeyus ile Sezar arasında bir anlaşmazlık patlak verince, iki general arasında ünlü Pharsalos Savaşı yapıldı. Yenilen Pompeyus Mısır’a kaçtı. Sezar hemen peşinden oraya gitti; ancak o varamadan önce, vasisi olarak atanmış bulunduğu Ptolemaios tarafından alçakça öldürüldü. Bunun üzerine Sezar, Ptolemaios ile Kleopatra’nın vasisi sıfatıyla Pompeyus’a verilmiş olan görevi üstlendi. Mısır’ı iç karışıklık içinde buldu; Ptolemaios ile Kleopatra birbirine düşman olmuş, o da yönetimdeki payından yoksun bırakılmıştı. Buna rağmen, 800 süvari ve 3200 piyadeden oluşan küçük kuvvetiyle tereddüt etmeden İskenderiye’ye çıkıp anlaşmazlığı ele almaya ve çözümünü üstlenmeye karar verdi. Sorunlar günden güne artınca, Sezar küçük kuvvetinin konumunu korumaya yetmediğini gördü ve o mevsimde esen kuzey rüzgârı yüzünden Mısır’dan ayrılamadığından, Asya’ya haber gönderip o yöredeki bütün birliklerine bir an önce yardıma gelmelerini emretti.

> “In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

> Son derece kibirli bir tavırla, Ptolemy ve Cleopatra’nın ordularını terhis etmelerini, aralarındaki anlaşmazlıkların çözüme kavuşturulması için huzuruna çıkmalarını ve kararına uymalarını buyurdu. Mısır bağımsız bir krallık olduğundan, bu kibirli ferman kraliyet vakarına bir hakaret sayıldı; bunun üzerine Mısırlılar büyük bir öfkeyle silaha sarıldılar. Sezar ise, babaları Auletes’in çocuklarını Roma senatosu ve halkının vesayeti altına koyan vasiyeti uyarınca hareket ettiğini; Roma senatosu ile halkının bütün yetkisinin de artık konsül olarak kendi şahsında toplandığını; ve vasi sıfatıyla aralarında hakemlik etmeye hakkı bulunduğunu söyledi.

> “The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

> Mesele nihayet onun huzuruna getirildi ve tarafların kendi davalarını savunmak üzere avukatlar görevlendirildi. Büyük Roma fatihinin zaafını bilen Kleopatra, tutabileceği herhangi bir avukattan daha etkili olarak, bizzat huzuruna çıkıp güzelliğini sergilemesinin kararı kendi lehine çevireceğine hükmetti. Onun huzuruna fark edilmeden ulaşmak için şu hileye başvurdu: Kendini bir giysi bohçasının içine boylu boyunca uzattı; Sicilyalı hizmetkârı Apollodorus onu bir bezle sarıp bir kayışla bağladı ve Herkülvari omuzlarına yükleyerek Sezar’ın özel dairelerine yöneldi. Roma generaline bir hediye getirdiğini ileri sürerek hisarın kapısından içeri alındı, Sezar’ın huzuruna girdi ve yükü ayaklarının dibine bıraktı. Sezar bu canlı bohçayı çözdüğünde, işte, güzel Kleopatra karşısında duruyordu. Bu hileden hiç de rahatsız olmadı; üstelik 2 Petrus 2:14’te tasvir edilen mizaçta olduğu için, Rollin’in dediğine göre, böylesine güzel bir kişiyi ilk görüşü onun üzerinde Kleopatra’nın arzu ettiği etkiyi bütünüyle yarattı.

> “Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

> Sezar, sonunda, vasiyetin amacına uygun olarak, erkek kardeşle kız kardeşin tahta birlikte oturmalarına hükmetti. Kleopatra’yı tahttan uzaklaştırmada başlıca rolü oynamış olan başvezir Pothinus, onun tahta iadesinin sonuçlarından korktu. Bu yüzden, Sezar’ın er geç bütün yetkiyi yalnızca Kleopatra’ya vermeyi tasarladığını halk arasında ima ederek Sezar’a karşı kıskançlık ve husumet uyandırmaya başladı. Kısa süre sonra açık bir isyan patlak verdi. Achillas, 20.000 kişilik bir kuvvetin başında, Sezar’ı İskenderiye’den sürmek için ilerledi. Sezar, az sayıdaki adamını şehrin sokak ve ara sokaklarına ustalıkla yerleştirerek saldırıyı püskürtmekte güçlük çekmedi. Mısırlılar onun donanmasını yok etmeye giriştiler. O da onlarınkini yakarak karşılık verdi. Yanan gemilerden bazıları rıhtıma doğru sürüklenince, şehrin birkaç binası tutuştu ve yaklaşık 400.000 cilt barındıran ünlü İskenderiye Kütüphanesi yok oldu.

> “The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

> Savaş giderek daha tehditkâr bir hâl alınca, Sezar yardım istemek için bütün komşu ülkelere başvurdu. Onun yardımına Küçük Asya’dan büyük bir filo geldi. Mithridates, Suriye ve Kilikya’da toplanan bir orduyla Mısır’a doğru yola çıktı. İdumealı Antipater ona 3.000 Yahudiyle katıldı. Mısır’a açılan geçitleri ellerinde tutan Yahudiler, ordunun engellenmeden ilerlemesine izin verdiler. Onların bu işbirliği olmadan, bütün plan mutlaka başarısız olurdu. Bu ordunun gelişi mücadelede sonucu belirledi. Nil yakınlarında belirleyici bir çarpışma meydana geldi ve Sezar için tam bir zaferle sonuçlandı. Kaçmaya çalışan Ptolemy nehirde boğuldu. Bunun üzerine İskenderiye ve bütün Mısır galip olana boyun eğdi. Roma artık İskender’in asıl krallığının tamamına girmiş ve onu kendine katmıştı.

> “By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

> Metindeki “doğru olanlar” ile, kuşkusuz, ona daha önce zikredilen yardımı sağlayan Yahudiler kastedilmektedir. Bu yardım olmaksızın başarısızlığa uğraması gerekirdi; bu yardımla ise MÖ 47’de Mısır’ı bütünüyle kendi egemenliği altına aldı.

> “‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

> 'Kadınların kızı, onu yozlaştırmak.' Sezar’ın Kleopatra’ya duyduğu tutku — ondan bir oğlu vardı — tarihçi tarafından Mısır savaşı gibi tehlikeli bir seferi üstlenmesinin tek nedeni olarak gösterilir. Bu, onu işlerinin gerektirdiğinden çok daha uzun süre Mısır’da tuttu; sefih kraliçeyle ziyafetler ve âlemler içinde bütün geceleri geçiriyordu. 'Ama,' dedi peygamber, 'o onun safında durmayacak, ona da destek olmayacak.' Kleopatra daha sonra Augustus Sezar’ın düşmanı olan Antonius’la birleşti ve bütün gücünü Roma’ya karşı kullandı.

> “‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

> 18. Ayet. Bundan sonra yüzünü adalara çevirecek ve birçoğunu ele geçirecek; fakat kendi adına bir prens, onun tarafından yapılan hakareti sona erdirecek; kendisi ayıplanmaksızın, bu hakareti onun üzerine çevirecek.

> “War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

> Kimmer Bosporosu’nun kralı Pharnaces ile savaş, sonunda onu Mısır’dan uzaklaştırdı. Prideaux şöyle der: “Düşmanın bulunduğu yere vardığında, kendisine de onlara da en ufak bir soluklanma tanımadan derhal saldırdı ve onları mutlak bir zaferle yendi; bunun haberini de bir arkadaşına şu üç kelimeyle yazdı: Veni, vidi, vici; Geldim, gördüm, yendim.” Bu ayetin son kısmı biraz muğlaktır ve uygulanışı konusunda görüş ayrılığı vardır. Bazıları bunu Sezar’ın hayatında daha gerilere uygular ve Pompey ile anlaşmazlığında bir gerçekleşme bulduklarını düşünür. Ancak kehanette açıkça tanımlanan önceki ve sonraki olaylar, bizi kehanetin bu bölümünün gerçekleşmesini, bir sonraki ayette ortaya konduğu üzere, Pharnaces’e karşı kazanılan zafer ile Sezar’ın Roma’daki ölümü arasındaki dönemde aramaya zorlar. Bu döneme dair daha kapsamlı bir tarih, bu pasajın uygulanışını kuşkuya yer bırakmayacak hale getirecek olayları gün ışığına çıkarabilir.

> “‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

> 'AYET 19. Sonra yüzünü kendi ülkesinin kalesine çevirecek; fakat sendeleyip düşecek ve bulunamayacak.'

> “After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

> “Bu fetihten sonra Sezar, Pompeius taraftarlarının geride kalan son kırıntılarını, Afrika’da Cato ile Scipio’yu, İspanya’da ise Labienus ile Varus’u mağlup etti. Kendi ülkesinin ‘kalesi’ olan Roma’ya döndüğünde, kendisine ömür boyu diktatörlük verildi; ayrıca ona, gerçekte bütün imparatorluğun mutlak hâkimi kılan başka yetkiler ve onurlar da bahşedildi. Fakat peygamber, onun sendeleyip düşeceğini söylemişti. Bu ifade, onun yıkılışının, yürüyüşü sırasında kazara sendeleyen bir kimseninki gibi, ani ve beklenmedik olacağını ima eder. Nitekim, beş yüz savaş yapıp kazanan, bin şehir ele geçiren ve bir milyon yüz doksan iki bin adam öldüren bu adam, savaşın gürültüsü ve çarpışma saatinde değil, yolunun düz ve çiçeklerle döşeli olduğunu düşündüğü, tehlikenin ise çok uzak sanıldığı bir anda düştü; zira, kral unvanını o kurulun elinden almak üzere, senato salonunda altın tahtına oturduğunda, ihanetin hançeri ansızın yüreğine saplandı. Cassius, Brutus ve diğer komplocular onun üzerine atıldılar ve o, yirmi üç yara ile delinmiş olarak yere düştü. Böylece ansızın sendeleyip düştü ve bulunamadı; MÖ 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

Tahta yerleştirilmiş putperest Roma’nın (kuzey kralının) tarihsel gerçekleşimi, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasında meydana gelen üçlü birlik sırasında modern Roma’nın tahta çıkarılışının tarihini önceden haber veren bir tarihtir. Bu tarih ayrıca, papalığın ilk kez 538 yılında tahta yerleştirildiğinin belirtildiği otuz ila otuz altıncı ayetlerde de örneklendirilmiştir. On altı ila on dokuzuncu ayetler ile otuz bir ila otuz altıncı ayetlerin her ikisi de Sur fahişesinin nihai yükselişini ve düşüşünü temsil eder. Bu tarih, ilk kuzey kralının üç coğrafi bölgeyi fethettikten sonra yerleştirildiği beş ila dokuzuncu ayetlerde de temsil edilmiştir. Bundan sonra güney kralıyla bir antlaşmaya girmiş, fakat antlaşmayı bozmuş; bunun üzerine güney kralı ölümcül bir yara indirmiş ve kuzey kralı Mısır’ın tutsaklığında ölmüştür.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

Beşten dokuza, on altıdan on dokuza ve otuzdan otuz altıya kadar olan ayetler, kırktan kırk beşe kadar olan ayetlerde gerçekleşen üç peygamberlik çizgisi ortaya koyar. Kardeş White, "bu peygamberlikte yerine gelmiş tarihin büyük bir kısmı tekrarlanacaktır" diye belirttiğinde, bu aslında tüm bölümün kırktan kırk beşe kadar olan ayetleri örneklediği anlamına geliyordu. Yirmiden yirmi ikiye kadar olan ayetler Mesih'in doğuşunu ve ölümünü tanımlar; böylece O'nun doğumu aracılığıyla hem 1798'de hem de 1989'da zamanın sonu temsil edilir ve ardından çarmıhtaki ölümü 22 Ekim 1844'ü ve Pazar yasasını temsil etti.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

Yirmi üçüncü ayet, Makabi isyanının tarihi boyunca Yahudiler ile Roma arasındaki “ittifak”ı tanımlar. O tarihteki “ittifak”, MÖ 161 ve MÖ 158 tarihleriyle temsil edilir. Makabi tarihi, başlangıcını Yahudiler tarafından başlatılan Roma ile Makabi Yahudileri arasındaki bir “ittifak”la bulan ve nihayetinde Yahudilerin “Sezar’dan başka kralımız yok” diye ilan etmesiyle sona eren içsel bir hattı temsil eder. Elbette yirmi üçüncü ayet, yirmi birinci ve yirmi ikinci ayetleri takip eder; yirmi birinci ayet Mesih’in doğumunu tanımlar; bu, peygamberlikte “sonun zamanı”dır, ve yirmi ikinci ayet ise pazar yasasını temsil eden çarmıhı tanımlar.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

Çarmıhta Yahudiler Sezar’ı (Roma’yı) kralları olarak kabul ettiler ve yirmi üçüncü ayetteki “ittifak”, Yahudilerin Roma’ya hizmet etmeyi seçmelerinin başlangıcına, Yahudilerin Roma’ya bağlılıklarını ilan etmelerinin tam da bittiği noktada, atıfta bulunur. Çarmıhta temsil edilen Yahudilerin sonunu, Yahudilerin Roma ile ilişkisinin başlangıcı izler.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

Yirmi dördüncüden otuzuncuya kadar olan ayetler, MÖ 31’deki Aktium Savaşı’ndan, 330 yılında başkentin Roma’dan Konstantinopolis’e taşınmasına kadar putperest Roma’nın en üstün biçimde hüküm sürdüğü üç yüz altmış yılı anlatır. Bu üç yüz altmış yıllık dönem, Papalık Roması’nın en üstün biçimde hüküm sürdüğü bin iki yüz altmış yılı sembolize eder ve birlikte, kırk birinci ayetten ve yakında gelecek Pazar yasasında meydana gelecek üçlü birlikten itibaren, sınama döneminin kapanışına kadar olan dönemi temsil ederler.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

On birinci bölümdeki tüm peygamberî tarih çizgileri, Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetiyle örtüşür; fakat “Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili olan o bölümü”, kırkıncı ayette temsil edilen 1989’daki sonun zamanından, kırk birinci ayetteki Pazar yasasına kadar uzanan peygamberî tarihtir. Kırkıncı ayette boş bırakılan tarih ise, zaman yaklaştığında, sınama süresi kapanmadan hemen önce mühürü açılan İsa Mesih’in Vahyi’dir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> Tanrı’nın buyrukları ve İsa Mesih’in tanıklığı bizdedir; İsa Mesih’in tanıklığı peygamberlik ruhudur. Tanrı’nın sözünde paha biçilmez mücevherler bulunur. Bu sözü araştıranlar zihinlerini berrak tutmalıdır. Yemede içmede bozulmuş iştahlarına asla boyun eğmemelidirler.

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> Eğer bunu yaparlarsa, beyinleri karışır; bu dünyanın tarihinin kapanış sahneleriyle ilgili olan şeylerin anlamını bulmak için derinlemesine araştırmanın getirdiği yükü taşıyamazlar.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> Daniel ve Vahiy kitapları daha iyi anlaşıldığında, imanlılar bambaşka bir dinî deneyim yaşayacaklardır. Onlara, göğün açık kapılarına dair öyle anlık görüntüler verilecek ki, yürek ve zihin, yüreği temiz olanlara ödül olarak verilecek mutluluğa erişebilmek için herkesin geliştirmesi gereken karakterle derinden etkilenecektir.

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> Rab, Vahiy Kitabı'nda açıklananı alçakgönüllülük ve uysallıkla anlamaya çalışanların hepsini bereketleyecektir. Bu kitap, ölümsüzlükle yüklü ve görkemle dolu öyle çok şey barındırır ki, onu içtenlikle okuyup araştıran herkes, 'bu peygamberliğin sözlerini işitenler ve onda yazılı olanlara uyanlar'a verilen berekete kavuşur.

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> Vahiy'in incelenmesinden şu kesin olarak anlaşılacaktır: Tanrı ile kendi halkı arasındaki ilişki yakındır ve kesindir.

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> Göklerin âlemi ile bu dünya arasında olağanüstü bir bağlantı görülür. Daniel’e vahyedilenler daha sonra Patmos Adası’nda Yuhanna’ya verilen vahiy ile tamamlandı. Bu iki kitap dikkatle incelenmelidir. Daniel iki kez, “Zamanın sonuna kadar daha ne kadar var?” diye sordu.

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> "'Ben işittim, fakat anlamadım; bunun üzerine dedim ki: Ey Rabbim, bu şeylerin sonu ne olacak? Ve O dedi: Yoluna git, Daniel; çünkü bu sözler sonun zamanı gelene dek kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçokları arınacak, aklanacak ve sınanacak; fakat kötüler kötülük edecek; ve kötülerden hiçbiri anlamayacak; ama bilge olanlar anlayacak. Ve günlük sununun kaldırıldığı ve yıkıcı iğrençliğin dikildiği zamandan itibaren, bin iki yüz doksan gün olacaktır. Bekleyip de bin üç yüz otuz beş güne erişene ne mutlu. Ama sen, son gelinceye kadar yoluna git; çünkü sen dinleneceksin ve günlerin sonunda payına düşen yerde duracaksın.'"

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> Kitabın mühürlerini açıp Yuhanna’ya bu son günlerde olması gerekenlere dair vahyi veren Yahuda oymağının Aslanıydı.

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> Daniel, tanıklığını sunmak üzere payına düşen yerde yerini aldı; bu tanıklık, birinci meleğin mesajının dünyamıza ilan edileceği son zamanlara kadar mühürlenmişti. Bu son günlerde bu konular sonsuz derecede önemlidir; fakat 'birçoğu arıtılacak, beyaz kılınacak ve sınanacakken,' 'kötüler kötülük edecek; ve kötülerden hiçbiri anlamayacaktır.' Bu ne kadar doğrudur! Günah, Tanrı'nın yasasının çiğnenmesidir; ve Tanrı'nın yasasına ilişkin ışığı kabul etmeyenler, birinci, ikinci ve üçüncü meleğin mesajlarının ilanını anlamayacaklardır. Daniel kitabının mührü, Yuhanna'ya verilen vahiyde açılır ve bizi bu dünyanın tarihinin son sahnelerine taşır.

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

> "Kardeşlerimiz, son günlerin tehlikeleri arasında yaşadığımızı akıllarında bulunduracaklar mı? Vahiy'i Daniel ile bağlantılı olarak okuyun. Bunları öğretin." Testimonies to Ministers, 114, 115.

Back to Articles