Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

Daniel Kitabı - Numara Yetmiş İki

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

Kehanetsel Birleşme: Antik İsrail'in Bölünmesinden Amerika Birleşik Devletleri'nin Sonuna

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Yerovam’ın isyanına ilişkin tanıklık, aynı zamanda Eski İsrail’in iki ulusa bölünmesinin tarihidir. On kabileden oluşan kuzey krallığı İsrail, bazen de Efrayim olarak biliniyordu; güney krallığı ise Yahuda olarak biliniyordu. Hezekiel döneminde krallık zaten uzun yıllardır iki krallık hâlindeydi ve otuz yedinci bölümde, iki krallığın yeniden tek bir ulus olacağını bildiren bir peygamberlik sözü Hezekiel’e verildi. Bu peygamberlik, yeryüzü canavarının (Amerika Birleşik Devletleri) tarihinin başlangıcında yerine geldi ve Amerika Birleşik Devletleri’nin sonunda son kez yerine getirilir; çünkü İsa bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla örnekler.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

İsrail’in iki krallığa bölündüğü zamandaki Yeroboam’ın isyanı, Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcında ve sonunda bir isyanı temsil eder. Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcındaki ve sonundaki isyan, iki krallığın birleşmesini içerir. Bu makalelerde Sister White’ın yazılarından defalarca aktarıldığı üzere, Vahiy kitabının on sekizinci bölümü kiliselere yönelik iki çağrıyı temsil eder. Pazar yasası krizi sırasında birleşen iki ulus, yüz kırk dört bin ile hâlâ Babil’de bulunan Tanrı’nın diğer sürüsüdür.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

Millerci tarihte birleştirilen iki ulus Yahuda ve Efrayim’di. İki krallığa yönelik ayrı ayrı gazaplar sırasıyla 1798’de ve ardından 1844’te sona erdiğinde birleştirildiler. Hezekiel kitabının otuz yedinci bölümündeki “moreover” kelimesi, bu uygulamayı kesinleştirmemize olanak tanır. “Moreover” kelimesi, “moreover” kelimesinden sonra gelen mesajı, ondan önce gelen mesajın üzerine yerleştirmek anlamına gelir.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> Rab'bin sözü yine bana geldi; şöyle dedi: Ayrıca, ey insanoğlu, bir değnek al ve üzerine şunu yaz: Yahuda için ve onunla birlikte olan İsrailoğulları için. Sonra başka bir değnek al ve üzerine şunu yaz: Yusuf için, Efrayim’in değneği, ve onunla birlikte olan bütün İsrail halkı için. Ve onları birbirine birleştir, tek bir değnek olsun; elinde bir olacaklar. Hezekiel 37:15-17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

Hezekiel, “dahası” ifadesini kullandığında peygamberlikteki “tekrar ve genişletme” ilkesini uygulamaktadır. Hezekiel iki çubuk almalıdır: biri Yahuda için, diğeri Efrayim için; iki çubukla görselleştirilen peygamberliği alıp önceki peygamberliğin üzerine yerleştirmelidir. Önceki peygamberlik tasviri, Hezekiel’in ölü, kupkuru kemiklerle dolu bir vadiye götürüldüğü birinci ayette başladı.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> RAB'bin eli üzerimdeydi; RAB'bin Ruhu beni dışarı götürdü ve beni kemiklerle dolu bir vadinin ortasına bıraktı. Beni onların çevresinden dolaştırdı; işte, açık vadide pek çok kemik vardı ve çok kuruydular. Bana dedi ki: İnsanoğlu, bu kemikler dirilebilir mi? Ben de yanıt verdim: Ey Rab Tanrı, sen bilirsin. Yine bana dedi: Bu kemiklere peygamberlik et ve onlara de: Ey kuru kemikler, RAB'bin sözünü dinleyin. Rab Tanrı bu kemiklere şöyle diyor: İşte, içinize nefes girmesini sağlayacağım ve yaşayacaksınız. Üzerinize kirişler sereceğim, üzerinize et gereceğim, sizi deriyle örteceğim; içinize nefes koyacağım ve yaşayacaksınız. O zaman benim RAB olduğumu bileceksiniz. Bana buyurulduğu gibi peygamberlik ettim; peygamberlik ederken bir ses oldu, bir sarsıntı, ve kemikler birbirine yaklaşarak, her kemik kendi kemiğine kavuştu. Baktığımda, üzerlerinde kirişler ve et belirdi, üstlerini deri kapladı; ama içlerinde nefes yoktu. Sonra bana dedi: Rüzgâra peygamberlik et; peygamberlik et, insanoğlu, ve rüzgâra de: Rab Tanrı şöyle diyor: Ey nefes, dört rüzgârdan gel ve bu öldürülenlerin üzerine üfle ki yaşasınlar. Bana buyurduğu gibi peygamberlik ettim; nefes onlara girdi, dirildiler ve ayakları üzerinde durdular, son derece büyük bir ordu. Sonra bana dedi: İnsanoğlu, bu kemikler bütün İsrail halkıdır. İşte şöyle diyorlar: Kemiklerimiz kurudu, umudumuz tükendi; biz tümüyle yok olduk. Bu yüzden peygamberlik et ve onlara de: Rab Tanrı şöyle diyor: Ey halkım, mezarlarını açacağım, sizi mezarlarınızdan çıkaracağım ve sizi İsrail ülkesine getireceğim. Ey halkım, mezarlarınızı açıp sizi mezarlarınızdan çıkardığımda, benim RAB olduğumu bileceksiniz. İçinize Ruhumu koyacağım ve yaşayacaksınız; sizi kendi topraklarınıza yerleştireceğim. O zaman ben RAB'bin konuştuğumu ve bunu yaptığımı bileceksiniz, diyor RAB. Hezekiel 37:1-14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

Bu makalelerin en başından beri, ölü kemiklerin vadisinin son günlerde Tanrı’nın halkını temsil ettiğini ve onları güçlü bir ordu gibi ayağa kaldıran dört rüzgarın mesajının, üçüncü felaketle bağlantılı İslam’ı tanımlayan Gece Yarısı Çığlığı mesajı olduğunu gösterdik. Kardeş White, kemikleri Tanrı’nın halkı olarak tanımlar.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> "Kalemimi bırakır ve duada ruhumu yükseltirim ki Rab, kurumuş kemikler gibi olan imandan geri düşmüş halkına üflesin de yaşasınlar." Genel Konferans Bülteni, 4 Şubat 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

Daha önceki makalelerde, 18 Temmuz 2020’yi işaret eden peygamberlik mesajının hatalı olduğunu ve bu yanlış ilanın, on kız benzetmesindeki ilk hayal kırıklığı ile gecikme zamanının gelişini işaret ettiğini gösterdik. Zamanın ilanı Millerci dönemde meşru olmakla birlikte, 1844’ten sonra bir daha asla zamana bağlanan bir mesaj olmayacaktı. Future for America 18 Temmuz 2020 ilanını yaptığında, zaman ilanının kabul edilebilir olduğu geçmişteki bir döneme geri döndüler ve bunu yapmakla günah işlediler; Vahiy’in on birinci bölümündeki büyük kentin sokağında öldürüldüler. Sokakta ölü haldeyken, sonra diriltilmeleri gerekiyordu; tıpkı iki tanığın üç buçuk gün sonra diriltilmesi gibi.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> Kuru kemiklerin, Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nun üzerlerine üflemesine ihtiyaçları var ki, tıpkı ölülerden diriliş gibi harekete geçsinler. Bible Training School, 1 Aralık 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

Önceki makalelerde, iki tanığı dirilten dört rüzgârın mesajının Üçüncü Vay’ın İslam mesajı olduğunu ve bu mesajın son günlerin Gece Yarısı Çığlığı mesajı olduğunu gösterdik. Hezekiel “üstelik” der ve böylece, Gece Yarısı Çığlığı’nın ilanını örnekleyen tarihte, biri Efrayim’i biri de Yahuda’yı temsil eden iki değneğin birleştirilip tek bir ulus hâline gelmesi gerektiğini belirtir. On bakire meseli, Millerci tarihte yerine geldiği gibi, son günlerde de “harfi harfine” yerine gelir. Gece Yarısı Çığlığı’nın Millerci tarihte gerçekleştiği dönemde ve yine son günlerdeki gerçekleşmesinde, “iki değnek” birleştirildi ve birleştirilecektir.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

İki çubuk, antik İsrail’in kuzey (Efrayim) ve güney krallıklarını (Yahuda) temsil ediyordu. Ayrıca William Miller’in İlyas’ın bir tipi olduğunu ve üç buçuk yıl süren kuraklık sırasında İlyas’ın Sarepta’daki dul kadına gittiğini de gösterdik.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> Ve Rab’bin sözü ona geldi ve şöyle dedi: Kalk, Sidon’a bağlı Sarefat’a git ve orada kal; bak, orada bir dul kadına seni geçindirmesini buyurdum. O da kalkıp Sarefat’a gitti. Kentin kapısına geldiğinde, işte, bir dul kadın orada çalı çırpı topluyordu; ona seslenip, “İçeyim diye lütfen bana bir kapta biraz su getir,” dedi. Kadın su getirmeye giderken, ona tekrar seslenip, “Lütfen elinde bir parça ekmek de getir,” dedi. Kadın, “Senin Tanrın RAB diri ki, bende bir ekmek yok; yalnız küpte bir avuç un ve ibrikte azıcık yağ var. Şimdi de içeri girip kendim ve oğlum için hazırlayayım, yiyelim de ölelim diye iki parça odun topluyorum,” dedi. İlyas ona, “Korkma; git, dediğin gibi yap; ama önce ondan bana küçük bir çörek yapıp getir; sonra kendin ve oğlun için yap,” dedi. “Çünkü İsrail’in Tanrısı RAB şöyle diyor: RAB yeryüzüne yağmur gönderdiği güne dek, un küpü eksilmeyecek, yağ ibriki de tükenmeyecek.” Kadın gidip İlyas’ın söylediğine göre yaptı; ve kadın, İlyas ve ev halkı uzun süre yediler. 1. Krallar 17:8-15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

Bölümde geçen “birçok gün”, Ahab’ın İlyas’ı aradığı üç buçuk yıldı ve papalık zulmünün bin iki yüz altmış yılını temsil ediyordu. Papalık zulmünün “birçok günü” hakkında İsa şöyle dedi:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> Ve o günler kısaltılmasaydı, hiç kimse kurtulamazdı; ama seçilmişlerin hatırı için o günler kısaltılacaktır. Matta 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

Kardeş White, İsa’nın "o günler" ifadesini papalık zulmü dönemi olarak doğrudan tanımlar.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> Kiliseye yönelik zulüm, 1260 yıllık dönemin tamamı boyunca sürmedi. Tanrı, halkına merhamet ederek onların çetin sınanma döneminin süresini kısalttı. Kilisenin başına gelecek 'büyük sıkıntı'yı önceden bildirirken, Kurtarıcı şöyle dedi: 'Eğer o günler kısaltılmasaydı, hiç kimse kurtulamazdı; ama seçilmişler uğruna o günler kısaltılacaktır.' Matta 24:22. Reformasyonun etkisiyle zulüm, 1798'den önce sona erdirildi. Büyük Mücadele, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

İlyas’ın dul kadın tarafından beslendiği "birçok gün", aynı zamanda Daniel tarafından belirlenen papalık zulmünün "birçok günü" idi.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Halkın içinden anlayış sahibi olanlar birçok kişiyi eğitecek; yine de onlar uzun süre kılıçla, ateşle, esaretle ve yağmayla düşecekler. Düştüklerinde ise az bir yardım görecekler; ama birçoğu onlara dalkavuklukla bağlanacak. Anlayışlı olanlardan bazıları da, onları sınamak, arıtmak ve beyazlatmak için düşecek; bu, sonun zamanına kadar böyle olacak; çünkü bu, henüz belirlenmiş bir zaman içindir. Daniel 11:33-35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

"Ayetlerde" geçen "belirlenmiş zaman" ile aynı olan "son zaman" 1798'di ve bu tarih, papalık zulmünün sonunu işaret ediyordu; bu durum, İlyas'ın Zarephath'taki dul kadınla geçirdiği zamanla tiplenmişti. O anlatıda, evli olmayan bir kiliseyi temsil eden dul kadın, Vahiy kitabının on ikinci bölümünde çölde bulunan kilise olarak tanımlanmıştı. O, bir çubuk değil, on çubuk değil, iki çubuk topluyordu. Hezekiel iki çubuk almalıydı; biri İsrail'in kuzey krallığı için ve biri İsrail'in güney krallığı için; ve onları birleştirip tek bir çubuk yapmalıydı. Bu iki krallığın her ikisi de iki bin beş yüz yirmi yıl boyunca dağılmıştı, ama Tanrı'nın vaadi onları toplayacağıydı. Kadın, birleştirilecek olan iki çubuğu topluyordu ve bunu "Rab yeryüzüne yağmur gönderinceye kadar" yapıyordu.

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

Rab'bin "yağmur" gönderdiği gün, Millerit tarihindeki Gece Yarısı Çığlığını işaret ediyordu; bu çığlık 22 Ekim 1844'te nihayetine ulaştı; o vakit Antlaşmanın Habercisi, 1798'den (ilk gazabın sonu) başlayıp 22 Ekim 1844'e (son gazabın sonu) kadar inşa etmiş olduğu tapınağa ansızın geldi. Bu zaman diliminde, Hezekiel'in kemikler vadisi tasvirinde temsil edilen Gece Yarısı Çığlığı mesajı, kuzey ve güney krallıklarının iki asasının, tek bir kralın yönetiminde tek bir ulus oluşturmak üzere birleştirilmesiyle yerine geldi; zira 22 Ekim 1844'te Mesih, Baba'nın huzuruna çıkıp bir krallık aldı.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Mesih’in, kutsal yerin temizlenmesi için başkâhinimiz olarak en kutsal yere gelişi—Daniel 8:14’te gözler önüne serilen geliş; İnsanoğlu’nun, Daniel 7:13’te sunulduğu üzere, Günleri Eskisi’nin yanına gelişi; ve Malaki’nin önceden bildirdiği gibi Rab’bin Kendi tapınağına gelişi—aynı olayın tasvirleridir; ve bu, aynı zamanda, Mesih’in Matta 25’teki on kız benzetmesinde anlattığı, güveyin düğüne gelişiyle de temsil edilmektedir.” The Great Controversy, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

Mesih, Daniel'de belirtildiği gibi, 22 Ekim 1844'te bir krallık aldı.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Gece görümlerinde gördüm; ve işte, insanoğluna benzeyen biri göklerin bulutlarıyla geldi ve Günlerin Eskisi’ne geldi; onu O’nun önüne yaklaştırdılar. Ona egemenlik, yücelik ve bir krallık verildi; bütün halklar, uluslar ve diller ona hizmet etsin diye. Onun egemenliği, geçmeyecek olan sonsuz bir egemenliktir; onun krallığı da yıkılmayacak olandır. Daniel 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

Ezekiel'in iki çubuğu birleştirildiğinde, başlarında tek bir kral olur.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> Ve kulum Davut onların üzerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak. Hükümlerim uyarınca yürüyecek, yasalarıma uyacak ve onları yerine getirecekler. Atalarınızın yaşadığı, kulum Yakup’a verdiğim ülkede yaşayacaklar; kendileri, çocukları ve torunları orada sonsuza dek yaşayacak. Kulum Davut da sonsuza dek onların önderi olacak. Hezekiel 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

Bütün peygamberler birbirleriyle hemfikirdir ve Kral Davut, 22 Ekim 1844’te Baba’nın huzuruna gelen ve İsrail’in (kuzey krallığı) ile Yahuda’nın (güney krallığı) iki asasından bir araya getirilmiş bir krallığı alan Mesih’tir. İki krallığın dağınıklığı, Mesih’in harap edilip ayaklar altına alınmış olan bir tapınağı ayağa kaldırmasıyla, 1798’den 1844’e kadar süren kırk altı yıl içinde sona erdi. Tapınağı ayağa kaldırdığında, Antlaşmanın Habercisi olarak, Malaki kitabının üçüncü bölümünü yerine getirerek ansızın kendi tapınağına geldi. Hezekiel de bu gerçeği tasdik eder; çünkü bütün peygamberler birbirleriyle mutabıktır.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> Ve kulum Davut onların üzerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak. Hükümlerimde yürüyecek, kanunlarıma riayet edecek ve onları uygulayacaklar. Kulum Yakup’a verdiğim, atalarınızın yaşadığı ülkede yaşayacaklar; kendileri, çocukları ve çocuklarının çocukları sonsuza dek orada yaşayacaklar; ve kulum Davut sonsuza dek onların prensi olacak. Ayrıca onlarla bir barış antlaşması yapacağım; bu, onlarla yapılmış ebedî bir antlaşma olacak. Onları yerleştireceğim, çoğaltacağım ve tapınağımı sonsuza dek aralarında kuracağım. Konutum da onlarla birlikte olacak; evet, onların Tanrısı olacağım ve onlar da benim halkım olacak. Hezekiel 37:24-27.

It is Christ that erects the temple.

Tapınağı inşa eden Mesih'tir.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Ona de ki: “Orduların Rabbi şöyle diyor: İşte adı Filiz olan adam; bulunduğu yerden filizlenecek ve Rab’bin Tapınağını kuracak. Evet, Rab’bin Tapınağını o kuracak; yüceliği taşıyacak, tahtına oturup hükmedecek; tahtında bir kâhin olacak ve ikisi arasında esenlik öğüdü olacak.” Taçlar Helem’e, Tobiya’ya, Yedaya’ya ve Zefanya oğlu Hen’e, Rab’bin Tapınağında anı olarak kalacaktır. Uzakta olanlar gelip Rab’bin Tapınağında inşa edecekler ve Orduların Rabbi’nin beni size gönderdiğini anlayacaksınız. Tanrınız Rab’bin sesine özenle itaat ederseniz bu böyle olacaktır. Zekeriya 6:12-15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

Mesih FİLİZ’dir ve O, tapınağını yıkarlarsa onu üç günde yeniden kuracağını belirtti; buna karşılık Yahudiler, tapınağın inşa edilmesinin kırk altı yıl sürdüğünü söylediler.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> Bunun üzerine Yahudiler ona, “Madem bunları yapıyorsun, bize nasıl bir belirti göstereceksin?” dediler. İsa onlara şöyle cevap verdi: “Bu tapınağı yıkın; ben onu üç günde yeniden kuracağım.” Yahudiler, “Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı; sen onu üç günde mi yeniden kuracaksın?” dediler. Yuhanna 2:18-20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

Mesih, söz konusu metinde kendi bedeninden bahsediyordu; fakat tüm peygamberler, yaşadıkları günlerden çok, son günlerden söz ediyorlar. Mesih’in üçüncü gün dirilişi, Gece Yarısı Feryadı’nda Kutsal Ruh’un dökülüşü sırasında ölü kemiklerin dirilişini temsil ediyordu. İlyas’ın tanıklığının konusu olan yağmur, Baal ve Aştoret’in peygamberleriyle karşılaşmasının doruk noktasında kendini gösterdi. O zaman İlyas’ın Tanrısı’nın gerçek Tanrı olduğu ve İlyas’ın da gerçek peygamber olduğu gösterildi.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

İlk hayal kırıklığı geldiğinde, Protestanların Baal ve Aştoret’in peygamberleriyle örneklendiği gibi sahte peygamberler haline geldiği ortaya çıktı. Ardından bekleme dönemi başladı ve bu, Gece Yarısı Çağrısı mesajına; bu da Mesih’in ansızın kendi tapınağına gelmesine yol açtı. Gece Yarısı Çağrısı, kemikleri güçlü bir ordu gibi ayağa kaldıran Hezekiel’in mesajıyla temsil edilir. Ayrıca, o dönemde (kırk altı yıl), iki asa birleştirilerek tek kralı olan tek bir ulus ortaya çıkarılacaktı.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> Rabbin sözü yine bana geldi: Sen, ey insanoğlu, kendine bir çubuk al ve üzerine şöyle yaz: Yahuda için ve onunla birlikte olan İsrailoğulları için. Sonra başka bir çubuk al ve üzerine şöyle yaz: Yusuf için - Efrayim'in çubuğu - ve onunla birlikte olan bütün İsrail evi için. Sonra onları birbirine katıp tek bir çubuk yap; elinde bir tek olacaklar. Halkının oğulları sana, "Bunlarla ne demek istediğini bize göstermeyecek misin?" diye sorduklarında onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, Efrayim'in elindeki Yusuf'un çubuğunu ve onunla birlikte olan İsrail oymaklarını alacağım; onları onunla, yani Yahuda'nın çubuğuyla bir araya koyacağım ve onları tek bir çubuk yapacağım; elimde tek olacaklar. Üzerine yazdığın çubuklar, onların gözleri önünde elinde bulunacak. Onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, İsrailoğullarını gittikleri ulusların arasından alacağım; onları her yandan toplayıp kendi topraklarına getireceğim. Onları İsrail'in dağlarında, ülkede tek bir ulus yapacağım; hepsi için tek bir kral olacak. Artık iki ulus olmayacaklar, bir daha da iki krallığa bölünmeyecekler. Ne putlarıyla, ne iğrenç şeyleriyle, ne de herhangi bir suçlarıyla artık kendilerini kirletmeyecekler; çünkü günah işledikleri bütün yerleşim yerlerinden onları kurtarıp arındıracağım. Böylece benim halkım olacaklar ve ben de onların Tanrısı olacağım. Hezekiel 37:15-23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Gece Yarısı Çağrısı’nda İlyas’ın yağmurundan önce dul kadının topladığı iki değnek, dağılmış bulunan ve antitipik Kefaret Günü’nün başladığı 22 Ekim 1844’te tek bir ulus hâlinde toplanacak olan İsrail’in kuzey ve güney krallıklarıydı; çünkü vaat, o zamanda Tanrı’nın “onları arındıracağı”ydı. Soruşturma Yargısını temsil eden bu arındırma o zamanda başladı. Tanrı bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla gösterdiği için, iki değneğin bu toplanışı doğru anlaşılmalıdır.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

1844, İsrail’in iki krallık olarak varlığının sonuydu; çünkü o zaman tek bir krallık, manevi İsrail olmuşlardı ve o noktadan itibaren yalnızca tek bir ulus olacaklardı. Bu tarih, iki ulus hâline geldikleri ilk dönemin tarihiyle örneklendirilmişti; bu da Yeroboam’ın isyanının tarihidir.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

Yeroboam’ın sahte tapınma sisteminin tarihi, krallığının sonunda da ortaya konulmalıdır. Eski İsrail’in başlarında Harun’un isyanı ile kuzey krallığının başlangıcında Yeroboam’ın isyanı, 1863’teki isyanı temsil eder; ve 1863 ancak, iki değneğin birleşmesiyle temsil edilen Yeroboam’ın krallığının sonu da 1863’ün üzerine bindirildiğinde açıkça anlaşılır. İşte o zaman 1863’ün, kıskançlık putunu diken bir nesil olarak temsil edildiği açıkça görülür.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> Ama bu kurumuş kemikler benzetmesi yalnız dünyaya uygulanmakla kalmaz; büyük bir ışıkla kutsanmış olanlara da uygulanır; çünkü onlar da vadideki iskeletler gibidir. İnsan biçimine, bedenin çerçevesine sahiptirler; ama ruhsal yaşama sahip değillerdir. Ne var ki mesel, kurumuş kemikleri yalnızca insanların şekillerine bürünmüş halde bırakmaz; çünkü uzuv ve yüz hatlarının simetrisi yeterli değildir. Yaşam nefesi bedenleri canlandırmalı ki doğrulsunlar ve faaliyete atılsınlar. Bu kemikler İsrail evini, Tanrı’nın kilisesini temsil eder ve kilisenin umudu Kutsal Ruh’un canlandırıcı etkisidir. Rab, kurumuş kemiklere üflemelidir ki yaşasınlar.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> Tanrı'nın Ruhu, canlandırıcı gücüyle, her insanda bulunmalıdır ki her ruhsal kas ve kiriş faal olsun. Kutsal Ruh olmadan, Tanrı'nın nefesi olmadan, vicdanda uyuşukluk, ruhsal yaşamın kaybı vardır. Ruhsal yaşamdan yoksun olanların birçoğunun adı kilise kayıtlarında bulunur, ama adları Kuzunun yaşam kitabına yazılı değildir. Kiliseye katılmış olabilirler, ama Rab'be bağlı değillerdir. Belirli bir dizi görevi yerine getirmekte gayretli olabilir ve yaşayan insanlar olarak görülebilirler; ama birçoğu, 'adın yaşar, ama ölüsün' denilenler arasındadır.

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> Ruhun Tanrı’ya gerçek bir dönüşümü olmadıkça; Tanrı’nın hayat nefesi ruhu ruhsal yaşama kavuşturmadıkça; gerçeği benimsediklerini söyleyenler gökten doğan ilkeye göre hareket etmedikçe, sonsuza dek yaşayan ve kalan çürümez tohumdan doğmuş olmazlar. Mesih’in doğruluğuna tek güvenceleri olarak güvenmedikçe; O’nun karakterini örnek alıp O’nun ruhuyla emek vermedikçe, çıplaktırlar, O’nun doğruluğunun giysisini giymemişlerdir. Ölüler çoğu zaman diri sayılır; çünkü kurtuluş diye adlandırdıklarını kendi düşüncelerine göre gerçekleştirmeye çalışanların içinde, Tanrı’nın kendi iyi isteği uyarınca hem istemeyi hem de yapmayı gerçekleştiren çalışması yoktur.

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> "Bu sınıf, Hezekiel’in görümünde gördüğü kurumuş kemikler vadisiyle iyi temsil edilir." Review and Herald, 17 Ocak 1893.

Back to Articles