Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Daniel Kitabı - Numara Yüz Elli Yedi

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Daniel Kitabı'nda Kiros'un Kehanet Sembolizmini Çözmek

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Onuncu bölümün birinci ayetinde bunun Kiros’un üçüncü yılı olduğu bildirilir; ancak birinci bölümde, Daniel’in yalnızca Kiros’un birinci yılına kadar yaşadığı ya da devam ettiği bildirilir.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> Ve Daniel, Kral Kiros'un birinci yılına kadar kaldı. Daniel 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

İki yıl boyunca Cyrus fiilen Medyalı Darius ile birlikte hükmetmişti; dolayısıyla bu onun üçüncü yılıydı, ama aynı zamanda ilk yılıydı.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, adı Belteşassar diye çağrılan Daniel’e bir şey vahyedildi; ve bu şey gerçekti, fakat belirlenen vakit uzundu; o da bu şeyi anladı ve görüme dair anlayış kazandı. Daniel 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Peygamberlik açısından Kiros, Daniel’in ilk ve son görümlerinde tanıtılır. Önceki makalelerde belirtildiği gibi, Daniel kitabının birinci bölümü, Vahiy kitabının on dördüncü bölümündeki birinci meleği temsil eder. Birinci melek peygamberlikte tanımlandığında, Vahiy on dördüncü bölümdeki üç meleğin peygamberlik özelliklerinin tümüne sahiptir. Birinci melek tarafından temsil edilen sonsuz müjdenin üç adımı şunlardır: "Tanrı’dan korkun," "O’na yücelik verin," çünkü "O’nun yargı saati geldi."

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Daniel ile üç değerli genç, “Tanrı’dan korktukları” için Babil’in yiyecek düzenini reddetmeyi ve vejetaryen kalmayı seçtiler. Ardından gelen gözleme dayalı sınamada, Daniel ile üç değerli genç, Babil diyetini yiyenlerle karşılaştırıldıklarında, sağlıklı görünümleriyle “Tanrı’yı yücelttiler.” Üç yıl sonra, Nebukadnetsar onları sınayıp bütün Babil bilginlerinden on kat daha hikmetli bulduğunda, “yargı saati” gelmişti.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Ebedî müjdenin üç adımı, Daniel kitabının son bölümünde de, bilginin artmasının zamanın sonunda mührü çözülen ışığa karşı sorumlu tutulanları arındırıp aklayan ve sınayan bir süreç olarak temsil edilir. Daniel’in ilk bölümünde, tıpkı son bölümünde olduğu gibi, üç meleğin tümünü kapsayan birinci meleğin üç adımı tanımlanır. Birinci bölüm birinci meleğin ebedî müjdesi olduğundan, Daniel’in ikinci bölümü Vahiy on dörtteki ikinci meleği temsil eder; burada, canavarın suretinin mi yoksa Mesih’in suretinin mi olduğu sınavı, birinci bölümdeki üç adımın ikinci sınavında olduğu gibi, temsil edilir.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Daniel’in birinci ve ikinci bölümleri, Vahiy’in on dördüncü bölümündeki birinci ve ikinci melekleri temsil ettiğinden, üçüncü bölüm ve Dura Ovası’ndaki sınama da, canavarın işaretini almama uyarısını içeren üçüncü meleğin mesajını temsil eder. Daniel’in birinci bölümünde Kiros’un birinci yılı anılır ve Daniel’in son görümü olan onuncu bölümde Kiros, üçüncü yılıyla temsil edilir; ama o üçüncü yılın aslında onun birinci yılı olduğunu biliriz, çünkü Daniel yalnızca Kiros’un birinci yılına kadar devam etti.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Dolayısıyla Cyrus, üç yılı içeren bir ilk yılın sembolüdür. O, birinci meleğin mesajının sembolüdür. Cyrus’un ilk yılı, Daniel’in ilk görümünün son ayetinde ve sonra da Daniel’in son görümünün ilk ayetinde anılır. Cyrus’un peygamberlik sembolizmini fark etmek önemlidir ve öncelikle onun birinci meleğin mesajını temsil ettiğini tespit ediyoruz. Bu, Daniel’in onun üçüncü yılını ilk yılı olarak tanımlamasından peygamberlik açısından anlaşılabilir; fakat daha da önemlisi, onun ilan ettiği ilk fermanla belirlenir.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Onuncu bölümde Cebrâil’in Pers krallarıyla sürdürdüğü mücadele, Koreş’i, Yahudilerin geri dönmelerine ve Yeruşalim’i ve tapınağı yeniden inşa etmelerine imkân verecek olan üç buyruğun ilkini ilan etme noktasına getirmekle ilgiliydi. Üçüncü buyruk, 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle sona eren iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin başlangıcını belirleyecekti. Üçüncü buyruk üçüncü meleği temsil ediyordu; dolayısıyla Koreş’in ilk buyruğu da 1798’de birinci meleğin gelişini temsil ediyordu. Koreş birinci meleği temsil eder; bu nedenle Daniel kitabında onun ilk yılı üç yılı temsil etmekteydi.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Bu nedenle Cyrus “zamanın sonu”nu temsil eder; çünkü birinci melek (Cyrus) 1798’de geldiğinde “zamanın sonu” geldi ve Daniel kitabının mührü açıldı. Cyrus adının, “güneş” anlamına gelen Eski Farsça “Kūruš” ile “taht” anlamına gelen Elamice “kursh” sözcüklerinin birleşiminden türediğine inanılır; bu da kraliyet otoritesi ya da krallıkla bir bağlantıya işaret eder. Yeşaya da Cyrus’un bu özelliklerine değinir.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Kiros için, “O benim çobanımdır ve bütün dileğimi yerine getirecek” diyen; Yeruşalim’e, “Yeniden inşa edileceksin”; tapınağa, “Temelin atılacak” diyen. RAB, meshettiği Kiros’a, sağ elinden tuttuğum, önünde ulusları boyun eğdirmek için, şöyle der: “Kralların kuşaklarını çözeceğim, onun önünde çift kanatlı kapıları açacağım; kapılar kapanmayacak. Senin önünden gideceğim ve eğri yerleri düzelteceğim; tunç kapıları parça parça edeceğim ve demir sürgüleri keseceğim. Sana karanlığın hazinelerini ve gizli yerlerin saklı zenginliklerini vereceğim, öyle ki seni adınla çağıran ben RAB, İsrail’in Tanrısı olduğumu bilesin. Kulum Yakup’un ve seçtiğim İsrail’in hatırı için seni adınla çağırdım; beni tanımamış olsan da sana unvan verdim. Ben RAB’bim ve başkası yok; benden başka Tanrı yok. Beni tanımamış olsan da seni donattım; ta ki güneşin doğuşundan batıya kadar, benden başkası olmadığını bilsinler. Ben RAB’bim ve başkası yoktur.” Yeşaya 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Kiros, Mesih’i simgeliyordu; çünkü o Rab’bin “meshettiği”ydi ve Tanrı’nın “çobanı” diye adlandırıldı; Yeruşalim’i inşa eden ve tapınağın temelini atan odur. Kapalı kapıların açılmasıyla görevlendirilen odur; tıpkı Mesih’in, “açtığında kimsenin kapatamadığı, kapattığında kimsenin açamadığı” kişi olması gibi. Ve Kiros’a “karanlığın hazineleri ve gizli yerlerin saklı zenginlikleri” verilir. Kiros, reform hareketleri çizgisindeki birkaç işaret taşına karşılık gelir.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

O, birinci meleğin geldiği; Daniel kitabının mühürünün açıldığı ve ardından "karanlığın hazineleri ve gizli yerlerin saklı zenginlikleri"nden gelen bir bilgi artışının yaşandığı zamanın sonuna işaret eder. O "karanlığın hazineleri ve gizli yerlerin saklı zenginlikleri", "inşa edilen" "temel"i ve "temeli atılacak olan" "tapınak"ı oluşturur. Kiros’un simgelediği Mesih, Rab’bin "meshedilmişi"dir; tıpkı Mesih’in vaftizinde meshedilmiş olması gibi. Bu nedenle Kiros yalnızca birinci meleğin gelişi değil, aynı zamanda o indiğinde birinci meleğe güç veren ikinci melektir; nasıl ki Mesih meshedildiğinde Kutsal Ruh indi ise. 22 Ekim 1844’te Mesih, daha önce kapatılmış olan En Kutsal Yer’e giden kapıyı ya da "geçidi" açtı. Kiros aynı zamanda üçüncü meleğin gelişini de işaretler.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Cyrus birinci melektir ve birinci melek, üç meleğin tüm unsurlarına sahiptir. Cyrus, birinci meleğin geldiği 1798’deki son zaman dönemidir. Cyrus, birinci meleğin mesajının güçlendirildiği (meshedildiği) 11 Ağustos 1840’ı temsil eder. Temellerin atılması işini temsil eder; bu da 1842 Mayıs’ında 1843 çizelgesinin hazırlanmasıyla temsil edilir. Tapınağın inşasını temsil eder; zira 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığında iki sınıf ayrıldı ve 22 Ekim 1844’teki büyük hayal kırıklığındaki ikinci ayrılığı temsil eder.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Milleritlerin ıslah hareketinin tüm kilometre taşları Kiros tarafından simgelenmişti; bu nedenle bu kilometre taşları aynı zamanda yüz kırk dört binin hareketinin kilometre taşlarını da simgeler. Mesih’in, Milleritlerin tarihinden önce geleceğini bildirdiği işaretler, Millerit hareketinden önce gerçekleşmişti.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Peygamberlik, yalnız Mesih’in gelişinin şeklini ve amacını önceden bildirmekle kalmaz, aynı zamanda onun yakın olduğunu insanların bilmesi için işaretler de sunar. İsa şöyle dedi: “Güneşte, ayda ve yıldızlarda alametler olacak.” Luka 21:25. “Güneş karanacak, ay ışığını vermeyecek, göğün yıldızları düşecek ve göklerdeki güçler sarsılacak. O zaman İnsanoğlu’nun büyük güç ve görkemle bulutlar içinde geldiğini görecekler.” Markos 13:24-26. Vahiy alan kişi ikinci gelişten önceki alametlerin ilkini şöyle betimler: “Büyük bir deprem oldu; güneş kıldan yapılmış çul gibi kapkara oldu ve ay kan gibi oldu.” Vahiy 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> "Bu işaretler on dokuzuncu yüzyılın başlangıcından önce görüldü. Bu peygamberliğin gerçekleşmesiyle 1755 yılında şimdiye kadar kayıtlara geçmiş en korkunç deprem meydana geldi." The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

İkinci Geliş’i ilan eden işaretler 1798’den kısa süre önce, 1755’te başladı. 1798, Kardeş White’ın bunun gerçek İsrail’in gerçek Babil’deki gerçek esaretiyle örneklendiğini öğrettiği, ruhsal İsrail’in ruhsal Babil’deki esaretinin sona erdiği yıldı; bu gerçek esaret ise yetmiş yıllık esaretin sonunda, Kiros’un açık kapılardan girip Babil’i ele geçirmesi ve Belşassar’ı öldürmesiyle sona ermişti.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Bugün Tanrı'nın kilisesi, yitik insan soyunun kurtuluşu için ilahi planı sonuna kadar yürütmekte özgürdür. Yüzyıllar boyunca Tanrı'nın halkı özgürlüklerinin kısıtlanmasına maruz kaldı. İncil'in saf haliyle vaaz edilmesi yasaklandı ve insanların buyruklarına itaat etmemeye cüret edenlere en ağır cezalar uygulandı. Bunun sonucunda Rab'bin büyük ahlaki bağı neredeyse bütünüyle işlenmemiş kaldı. Halk, Tanrı'nın sözünün ışığından yoksun bırakıldı. Hata ve batıl inanç karanlığı, gerçek dinin bilgisine dair her şeyi tamamen silip yok etmekle tehdit etti. Yeryüzündeki Tanrı'nın kilisesi, bu uzun ve amansız zulüm döneminde, İsrailoğulları'nın sürgün döneminde Babil'de tutsak tutuldukları kadar gerçekten esaret altındaydı." Peygamberler ve Krallar, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Babil'deki yetmiş yılın sonu 1798'i simgeliyordu ve 1798'den önce, Mesih'in dönüşünün yakın olduğunu ilan eden işaretler vardı.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> "Kiros'un ordusunun Babil'in surları önüne gelişi, Yahudiler için sürgünden kurtuluşlarının yaklaştığının bir işaretiydi. Kiros'un doğumundan bir yüzyıldan fazla bir süre önce, İlham onu adıyla anmış ve Babil şehrini gafil avlayarak ele geçirirken yapacağı işin ve sürgündekilerin serbest bırakılmasının yolunu hazırlayacağının kayda geçirilmesini sağlamıştı." Peygamberler ve Krallar, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Kiros aynı zamanda 1798’den önce gelen belirtileri de simgeliyordu. Tarihçiler Darius ile Kiros’un hükümranlığı konusunda oldukça belirsizdir, fakat Tanrı’nın Sözü açıktır. Med-Pers İmparatorluğu Babil İmparatorluğu’nu izledi ve Med-Pers’in ilk kralı Darius’tu; ancak Belşatsar’ın son şöleninin yapıldığı gece Babil’i alan komutan, onun yeğeni Kiros’tu. Kiros ile Darius’un her ikisi de yetmiş yıllık tutsaklığın sonuna ait zamanı simgeler; bu da 1798’deki son zamanı temsil eder ve aynı zamanda 1989’daki son zamanı da simgeler.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Musa’nın tarihindeki zamanın sonu, üç yıl arayla Harun ile Musa’nın doğumlarıyla işaretlendi. Bu tarih, Mesih’in tarihini en mükemmel biçimde örnekledi ve o tarihteki zamanın sonu, Yahya’nın doğumuyla ve altı ay sonra kuzeni İsa’nın doğumuyla işaretlendi. Zamanın sonunun iki işaret noktası vardır; Darius ile Kiros’un ikisi de yetmiş yıllık esaretin sonunu işaret eder; bu, bin iki yüz altmış yıllık esaretin sonunun bir örneğiydi. 1798’de papalık canavarının aldığı ölümcül yarayı, ertesi yıl o canavarın üzerine binip ona hükmetmiş olan kişinin ölümü izledi. 1989’da Reagan ile Birinci Bush’un ikisi de başkandı.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Kiros, son zamanın gelişini duyuran işaretleri ve son zamanın kendisini işaretler. Bilginin artışını, bir melek indiğinde ilk bildirinin güçlenişini, ardından girişilen temellerin atılması işini, tapınağın inşasını ve Antlaşmanın Habercisi kendi tapınağına aniden geldiğinde üçüncü meleğin gelişini işaretler.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, adı Belteşassar diye çağrılan Daniel’e bir şey vahyedildi; bu şey gerçekti, ama belirlenen süre uzundu. Daniel o şeyi anladı ve görümü kavradı. O günlerde ben, Daniel, tam üç hafta yas tuttum. Lezzetli ekmek yemedim; ne et ne de şarap ağzıma girdi; hiç kendime yağ sürmedim; ta ki tam üç hafta doluncaya kadar. Birinci ayın yirmi dördüncü günü, Hiddekel denen büyük ırmağın kıyısındaydım. Daniel 10:1-4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Cyrus ve Belteshazzar’ın sembolleri, son günlerde belirli bir peygamberî tarihi temsil eder. Belteshazzar’ın sembolü, temsil edilen halkın antlaşma halkının son nesli olan yüz kırk dört bin olduğunu bize bildirir. Onlar, Cyrus’un temsil ettiği peygamberî tarihe yerleştirilmiştir; bu da 1798’den, 1989’dan ve 11 Eylül 2001’den önceki tarihi temsil eder, çünkü Cyrus bu dönüm noktalarının hepsini temsil eder. O ayrıca 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığını ve hatta yakında Amerika Birleşik Devletleri’nde gelecek olan Pazar günü yasasını da temsil eder. Daniel’in son görümünün peygamberî olarak nereye yerleştirildiğini saptamanın anahtarı, Daniel’in ne bildiğidir.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Birinci ayette Daniel (Belteshazzar) hem "şeyi" hem de "görümü" anlar. "Şey", İbranice "dabar" sözcüğüdür, "söz" anlamına gelir ve Gabriel tarafından iki bin beş yüz yirmi yıllık ("yedi kez") "chazon" görümünü temsil etmek için kullanılır. Birinci ayette Daniel'in anladığı "görüm", iki bin üç yüz yıllık "mareh" görümüdür. Son günlerin Tanrı'nın ahit halkı 1989'da sonun zamanında "yedi kez"i anlamadı. "Yedi kez"i 11 Eylül 2001'den sonrasına kadar anlamadılar; bu nedenle Daniel, 11 Eylül 2001'den sonra Cyrus tarafından temsil edilen peygamberî reform hareketinin zamanında olmalıdır; çünkü nihai peygamberî hareketi temsil eden Daniel hem "şeyi" hem de "görümü" anlar.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Daniel’ın yirmi bir günlük bir yas dönemi içinde bulunduğu belirtilir. Yasın “o günlerinde” Daniel, “sözü” anladı ve ayrıca “görüm” hakkında da anlayışa sahip oldu. “Söz” ile temsil edilen hakikat, yas günlerinde Daniel’a açıklandı. Tanrı’nın halkı, reform çizgilerinde Gece Yarısı Çığlığı’ndan hemen önce “yas tutanlar” olarak temsil edilir. Bu yas, Muzaffer Giriş’ten hemen önce Lazarus için yas tutan Marta ve Meryem ile temsil edilir. Bu durum, Yeremya’nın ifade ettiği üzere, Millerci tarihte ilk hayal kırıklığından sonraki yılgınlıkla örneklendirilmiştir.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Sözlerin bulundu, ben de onları yedim; ve sözün bana yüreğimin sevinci ve coşkusu oldu: çünkü ben senin adınla çağrıldım, ey Rab, orduların Tanrısı. Alaycıların topluluğunda oturmadım, sevinmedim de; senin elin yüzünden yalnız oturdum: çünkü beni öfkeyle doldurdun. Acım neden sürekli, yaram neden sağalmaz, şifa bulmayı reddediyor? Bana bütünüyle bir yalancı gibi, kuruyan sular gibi mi olacaksın? Yeremya 15:16-18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Yeremya, Vahiy’in on birinci bölümünde Sodom ve Mısır’ın sakinlerinin iki tanığın ölümü üzerine yaptıkları gibi, "sevinmedi". "Sevinmemek", yas tutmaktır. Belteshazzar’ın yası, iki tanığın ölümüne eşlik eden yasa işaret eder. 18 Temmuz 2020 ve 3 Kasım 2020 tarihlerinde, yeryüzü canavarının gerçek Protestan boynuzu ile Cumhuriyetçi boynuzlarının iki tanığı, Rabbimizin de çarmıha gerildiği Sodom ve Mısır’ın sokaklarında öldürüldü. Rabbimiz çarmıha gerildiğinde, öğrencileri yas tutmaya başladı. Bu iki tanık, Vahiy’in on birinci bölümünde Musa ve İlyas olarak temsil edildi.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Kutsal Yazılarda Mesih’in Mikael olarak geçtiği beş atıf vardır; bunların üçü Daniel kitabında, biri Yahuda kitabında ve biri de Vahiy kitabındadır. Şu anda ele aldığımız onuncu bölümde Mikael iki kez, on üçüncü ve yirmi birinci ayetlerde anılır; ardından on ikinci bölümün birinci ayetinde yeniden anılır. Mikael’in kimliği Vahiy on ikinci bölümün yedinci ayetinde belirtilir. Yahuda’da ise Mikael’in Musa’yı dirilttiği ifade edilir; Musa, Vahiy on birinci bölümde sokakta ölü yatan tanıklardan biridir.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Bu nedenle, bunu bir zamanlar bilmiş olsanız da, yine de size şunu hatırlatıyorum: Rab Mısır diyarından halkı kurtardıktan sonra iman etmeyenleri daha sonra helak etti. İlk makamlarını korumayan, kendi konutlarını terk eden melekleri de büyük günün yargısına kadar karanlık altında ebedi zincirlerde tutmaktadır. Sodom ve Gomora ile çevrelerindeki kentler de aynı şekilde fuhşa kendilerini verip yabancı bedenin peşinden giderek, sonsuz ateşin cezasını çekmek suretiyle ibret olarak ortaya konulmuşlardır. Aynı şekilde bu murdar rüyacılar da bedeni kirletir, yetkeyi hor görür ve yüce varlıklara karşı kötü konuşurlar. Oysa başmelek Mikail, İblis’le çekişip Musa’nın bedeni üzerine tartışırken, ona karşı sövgü dolu bir suçlama getirmeye cesaret etmedi; yalnızca, “Rab seni azarlasın” dedi. Yahuda 5-9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Yahuda Kitabı’nda, Sodom ve Mısır’ın birlikte Vahiy’in on birinci bölümünde Musa ile İlyas’ın öldürüldüğü büyük kenti temsil ettiği bağlamda, Mikael tarafından temsil edilen Mesih, Musa’nın bedenini diriltir. Musa ve İlyas, Vahiy’in on birinci bölümünde sembolik üç buçuk gün boyunca ölü kalmışlardı ve Belteşassar için yas günleri, Mikael gökten indiğinde sona erer. Satır üstüne satır, Daniel Kitabı onuncu bölüm birden dörde kadar olan ayetler, iki tanığın Mikael tarafından diriltilmesiyle sona eren yas dönemini tanımlamaktadır.

We shall continue this study in the next article.

Bu çalışmaya bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> Baba, Musa ile İlyas’ı Mesih’e elçileri olmaları, Göğün ışığıyla O’nu yüceltmeleri ve yaklaşan ıstırabı konusunda O’nunla görüşmeleri için seçti; çünkü onlar yeryüzünde insanlar olarak yaşamışlardı; insani keder ve acıyı tatmışlardı ve İsa’nın yeryüzündeki yaşamında yaşadığı sıkıntıyı halinden anlayabiliyorlardı. İlyas, İsrail’e peygamberlik konumunda Mesih’i temsil etmişti ve yaptığı iş bir bakıma Kurtarıcı’nınkine benzerdi. Ve Musa, İsrail’in önderi olarak, Mesih’in yerini tutmuş, O’nunla görüşüp konuşmuş ve O’nun yönergelerini izlemişti; bu nedenle, Tanrı’nın tahtı çevresinde toplanmış bütün ordular arasından, Tanrı’nın Oğlu’na hizmet etmek için en uygun olanlar bu ikisiydi.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> İsrailoğullarının imansızlığına öfkelenen Musa, kayaya öfkeyle vurup istedikleri suyu onlara sağladığında, görkemi kendine mal etti; çünkü zihni, İsrail’in nankörlüğü ve inatçılığıyla öylesine meşguldü ki, O’nun kendisine yapmasını buyurduğu eylemi yerine getirirken Tanrı’yı onurlandırmayı ve O’nun adını yüceltmeyi ihmal etti. Her Şeye Gücü Yeten’in planı, İsrailoğullarını sık sık dar boğazlara düşürmek ve sonra, büyük ihtiyaç anlarında, onları kudretiyle kurtarmaktı ki, O’nun kendilerine yönelik özel ilgisini fark etsinler ve O’nun adını yüceltsinler. Ama Musa, yüreğinin doğal dürtülerine boyun eğerek Tanrı’ya ait olan onuru kendine mal etti, Şeytan’ın gücü altına girdi ve vaat edilen diyara girmesi yasaklandı. Musa sebatkâr kalmış olsaydı, Rab onu vaat edilen diyara götürürdü ve sonra da ölümü görmeden onu göğe yükseltirdi.

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> Nitekim Musa ölümden geçti; ancak Tanrı’nın Oğlu gökten indi ve bedeni çürümeyi görmeden önce onu diriltti. Her ne kadar Şeytan, Musa’nın bedeni için Mikail’le çekişip onu meşru avı olarak talep ettiyse de, Tanrı’nın Oğlu’na karşı üstün gelemedi; ve Musa, dirilmiş ve yüceltilmiş bir bedenle, göğün avlularına taşındı ve artık Baba tarafından Oğluna hizmet etmek üzere görevlendirilen onurlandırılan ikisinden biri olmuştu.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> "Uykunun kendilerini böylesine alt etmesine izin vererek, öğrenciler göksel haberciler ile yüceltilmiş Kurtarıcı arasındaki konuşmayı kaçırmışlardı. Ne var ki derin uykudan aniden uyandıklarında ve önlerindeki yüce görüntüyü gördüklerinde, coşku ve huşu ile dolarlar. Sevgili Efendilerinin ışıldayan suretine baktıklarında, onu bürüyen ve güneşinki gibi ışık huzmeleri saçan tarif edilemez görkeme başka türlü dayanamadıkları için, elleriyle gözlerini siper etmek zorunda kalırlar. Kısa bir süreliğine öğrenciler, Rablerini gözlerinin önünde yüceltilmiş ve ululanmış halde ve Tanrı’nın gözdeleri olarak tanıdıkları o nurlu varlıklar tarafından onurlandırılmış olarak görürler." Peygamberlik Ruhu, cilt 2, 329, 330.

Back to Articles