Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Four

Daniel Kitabı - Numara Seksen Dört

Unveiling the Four Generations of Laodicean Adventism: A Journey Through Biblical Parallelism and Prophetic Testing

Laodikya Adventizminin Dört Kuşağını Ortaya Çıkarmak: Kutsal Kitap'taki Paralellik ve Peygamberlik Sınaması Boyunca Bir Yolculuk

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2024

Formats

PDF
Word

Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.

Hakikat iki ya da üç tanığın tanıklığıyla sabit olur ve Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki dört iğrençliğin, Laodikya Adventizminin dört nesli olarak uygulanmasının birkaç tanığı vardır. Önceki makalelerde, Vahiy kitabının ikinci ve üçüncü bölümlerindeki yedi kilisenin yalnızca elçilerin zamanından dünyanın sonuna kadar modern İsrail’in tarihini temsil etmekle kalmadığı, aynı zamanda bu yedi kilisenin Musa’dan Mesih’in zamanına kadar eski İsrail’in tarihini de temsil ettiği tespit edilmişti.

The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.

Efes’teki kilise, hem erken Hristiyan kilisesini hem de Musa’dan Hakimler dönemine kadarki Eski İsrail’i temsil ediyordu. İzmir’deki kilise, havarilerin zamanından Roma imparatoru Konstantin’e kadar olan zulüm dönemini ve ayrıca herkesin kendi gözünde doğru olanı yaptığı Hakimler dönemini temsil ediyordu. Bergama’daki kilise, Konstantin’den 538’deki papalığa kadar olan uzlaşma dönemini, ama aynı zamanda Eski İsrail’in Tanrı’yı reddedip bir kral seçtiği ve çevresini saran putperest krallıklarla sürekli uzlaştığı dönemi temsil ediyordu. Dördüncü kilise olan Tiyatira, İzebel’le temsil edilir; 538 yılından 1798’e kadar süren papalık egemenliği dönemidir ve aynı zamanda Eski İsrail’in Babil’deki yetmiş yıllık esaretidir.

Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.

Bu dört kilise, aynı zamanda Adventizmin dört neslini temsil eder ve Hezekiel’in dört iğrençliğinin dört nesle uygulanmasına tanıklık eder. 1863’teki isyan, Harun’un altın buzağı isyanıyla örneklendiği üzere kadim İsrail’in ilk nesli tarafından temsil edilmiştir. İlk nesil, Efes kilisesine verilen öğüdü içerir; bu öğüt, Tanrı’nın halkının ilk sevgisini terk ettiğini belirtir ve tövbe edip ilk sevgisine dönmesi gerektiğini bildirir. 1863’te, William Miller’in mücevherleriyle (temel hakikatler, özellikle de “yedi zaman”) temsil edilen ilk sevgi bir kenara bırakıldı ve Tanrı’nın halkına geri dönmeleri öğütlendi.

> Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.

> Ne var ki sana karşı bir şikayetim var: İlk sevgini terk ettin. Bu yüzden nereden düştüğünü hatırla, tövbe et ve ilk işlerini yap; yoksa hemen sana geleceğim ve tövbe etmezsen şamdanını yerinden kaldıracağım. Vahiy 2:4, 5.

The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.

Milleritler, Yeremya’nın “alaycılar meclisi” diye adlandırdığı dinden dönmüş Protestanlıkla mücadele etmiş ve görümün gelmesini sabırla beklemişlerdi; çünkü geldiğinde yalan söylemeyecekti. “Alaycılar meclisi”, Yeroboam’ın sahte tapınmasını kınayan Yahuda’dan gelen peygambere yalan söyleyen yaşlı peygamberle temsil ediliyordu.

> I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.

> Senin işlerini, emeğini ve sabrını biliyorum; kötü olanlara tahammül edemediğini; kendilerini elçi diye tanıtanları sınadığını, onların öyle olmadıklarını görüp yalancı bulduğunu. Ayrıca katlandın ve sabrettin; benim adım uğruna emek verdin ve usanmadın. Vahiy 2:2, 3.

The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.

İkinci kilise olan Smirna, erken dönem Hristiyan kilisesindeki zulüm dönemini temsil ediyordu; bu dönem, hem gerçek şehitleri hem de kutsal olmaktan uzak güdülerle zulmü kendi üzerlerine çeken bazı kişileri içeriyordu. Ayrıca, eski İsrail'de herkesin kendi gözünde doğru olanı yaptığı Hakimler dönemini de temsil ediyordu. 1888'de başlayan isyan nesli, Peygamberlik Ruhu'na, o dönemin seçilmiş habercilerine ve Kutsal Ruh'a karşı bir zulüm dönemini belirledi. Bu, Kellogg, Prescott ve Daniells gibi kişilerin tanıklık ettiği üzere, Laodikeia Adventizmi'nin ihtiyarlarının kendi gözlerinde doğru görünen ne varsa onu yapmayı seçtikleri bir dönemi başlattı.

The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.

O dönemdeki sadık azınlık, kendilerini Yahudi olarak tanıtan ama gerçekte öyle olmayan bir zümreyle ölüm kalım niteliğinde bir ruhsal mücadele içinde olacaktı. Liderlik konumlarında olmalarına rağmen, aslında Şeytan’ın havrasındandılar. Nitekim Sister White, bazılarının “gökten kovulmuş melekler” tarafından yönlendirildiğini belirterek buna tanıklık etmişti. Bilge olduklarını iddia ediyorlardı, ama akılsızdılar. O dönemde bilge olanlara kınama yoktu; bunun yerine, ölüme kadar sadık kalmaya teşvik vardı. 1915’te, Sister White’ın söylediği son sözler şunlardı: “Kime iman ettiğimi biliyorum,” çünkü o ölüme kadar sadık kalmıştı.

> I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.

> Senin işlerini, sıkıntını ve yoksulluğunu biliyorum (ama zenginsin); ve Yahudi olduklarını söyleyip de olmayanların, ama Şeytan’ın sinagogu olanların iftiralarını da biliyorum. Çekeceğin şeylerden hiçbirinden korkma: işte, sınanmanız için İblis aranızdan bazılarını zindana atacak; ve on gün sıkıntı çekeceksiniz. Ölüme dek sadık kal, ve sana yaşam tacını vereceğim. Vahiy 2:9, 10.

The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.

Bergama kilisesi, İmparator Konstantin döneminde hakikat ile yanılgı, putperestlik ile Hristiyanlık arasındaki uzlaşmayı ve ayrıca krallar dönemi boyunca Eski İsrail’in yaptığı uzlaşmayı temsil ediyordu. O, yalnızca yanılgı doğurabilecek olan hakikat ile yanılgının karışımını temsil ediyordu. Bu, 1919 Kutsal Kitap Konferansı ile temsil edildi; burada, sapkın Protestanlığın sahte müjdesini daha yakından yansıtan bir Adventist mesajı oluşturmak amacıyla "The Doctrine of Christ" adlı kitabın yayımlanması sağlandı. Hakikatin büyük uzlaşmaları Adventizmin üçüncü kuşağında meydana geldi.

It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.

1919'da başlayan o kuşakta kilise, Kilise El Kitabı'nı ortaya çıkaran taviz sürecini başlattı. 1919'da başlayan o kuşakta kilise, hem sağlık hem de din okullarında akreditasyonu zorunlu kılan taviz sürecini başlattı. O kuşakta, Katolik temelli modern İncil çevirilerine geçiş başlatıldı. O tarihte, liderliğin açıkça Hristiyan karşıtı rejimlerle ilişkiler kurma istekliliği ortaya çıktı.

The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.

Bu uygulama, Amerikan İç Savaşı sırasında, Laodikya önderliğinin, Amerikan tarihinin en ölümcül savaşına askere alınacak kilisedeki genç erkekler için daha iyi bir sonuç elde etmek amacıyla Amerika Birleşik Devletleri hükümetiyle hukuki bir ilişki kurduğu dönemde ilk kez ortaya çıkmıştı; Birinci Dünya Savaşı’nın başında ise, Genel Konferans başkanı A. G. Daniells’in Alman hükümetiyle temas kurup, Almanya’nın genç erkekleri askere almasına, onları zorla askerlik hizmetine sevk etmesine, silah taşımalarına ve Şabat’ı göz ardı etmelerine onay vermesiyle tekrarlanmıştı. Daniells’in bu eylemi, bugün hâlâ varlığını sürdüren Yedinci Gün Adventist Reform hareketinin çeşitli ayrılıkçı kollarını ortaya çıkaran bir ayrılığa yol açtı.

That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.

Bu uzlaşma Hitler’in Nazi Almanyasıyla devam etti, ardından Sovyetler Birliği’ni oluşturan uluslarla sürdü ve bugün de Çin gibi rejimlerde hâlâ sürdürülmektedir. Üçüncü neslin devlet yönetimiyle ilişkisi bakımından sergilediği uzlaşma, Pergamos kilisesinde simgeleştirildiği üzere, İsrail’in eski krallarının ve Konstantin’in uzlaşmalarıyla örneklenmişti. O dönem ayrıca, Prescott’un "Mesih’in Öğretisi"nde temsil edilen barış ve güvenliğin sahte müjdesiyle kilise yönetiminin uzlaşmasını da yansıtıyordu.

> I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.

> Senin işlerini ve nerede yaşadığını, hatta Şeytan’ın tahtının bulunduğu yeri biliyorum; adımı sıkı sıkıya tutuyorsun ve imanımı inkâr etmedin; benim sadık şehidim Antipas’ın aranızda, Şeytan’ın yaşadığı yerde öldürüldüğü günlerde bile. Ama sana karşı birkaç şeyim var: çünkü orada Balam’ın öğretisini benimseyenler var; o, İsrailoğulları’nın önüne, putlara sunulan şeyleri yemeleri ve zina etmeleri için bir sürçme taşı koymayı Balac’a öğretti. Vahiy 2:13, 14.

The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.

Zina, Genel Konferans’ın, yozlaşmış hükümetlerle gerekli çalışma ilişkilerini sürdürme bahanesiyle, Nazi Almanyası ve Sovyetler Birliği gibi uluslarla iş birliği yapma yönündeki faaliyetini tanımlar; bu yapılırken, iş birliği yaptıkları çeşitli rejimlerin zulmüne uğrayan o ülkelerdeki imanlılar göz ardı edildi. Putlara sunulan yiyecek ise, o dönemde, gerek din gerek sağlık alanında sapkın yöntemlerin yönergelerine göre yönetilmeyi kabul etmiş olan Laodikya Adventizmi’nin üniversitelerinde iyice kök salmış bulunan, mürted Protestanlık ile Katolikliğin yanlış yöntemini temsil ediyordu.

Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.

İsa, üçüncü neslin sonunu da başlangıcında yaptığı gibi örnekledi; zira 1957’de yayımlanan Questions on Doctrine adlı kitabın yayımlanmasıyla dördüncü neslin gelişini işaretledi; bu kitap, hakikat ile mürtet Protestanlık ve Katolikliğin hatalı fikirleri arasında var olan temel kurtuluş ayrımını bütünüyle reddediyordu. Kitap elbette birkaç hatalı öğreti içerir, fakat özü itibarıyla, bir kişi İkinci Geliş’te mucizevi bir şekilde değiştirildikten sonraya kadar Mesih’te muzaffer bir yaşam sürmenin imkânsız olduğunu öğretir. Kitap, yirmi beş ihtiyarın güneşe eğilip tapınacağı neslin başlangıcını işaretledi. Laodikya Adventist kilisesinin, yakında gelecek Pazar yasasında Pazar ibadetini kabul etmesine imkân verecek siyasî ve dinî unsurlar ortaya çıkmıştı.

The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”

Hezekiel'deki dördüncü iğrençlik, yıkım melekleri işlerine başlamadan hemen önce, dokuzuncu bölümdeki sadık azınlığın alınlarına mühür konulurken gerçekleşir. Görüm, sekizinci bölümün birinci ayetinde, altıncı yılın altıncı ayının beşinci gününde başlar. Görüm, papalık otoritesinin işareti olan güneşe tapınanlar üzerine hükmün infazından bir gün önce başlar; onun adının sayısı "666"dır.

The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.

Yüz kırk dört binin mühürlenmesi işi, 11 Eylül 2001’de İslam’ın üçüncü felaketi tarafından yeryüzü canavarına düzenlenen saldırıyla başladı. O saldırı ulusları öfkelendirdi ve son yağmurun gelişini işaretledi. Ancak son yağmur, İslam’ın üç felaketinin temel bir hakikat olduğunu görmek için Adventizmin temellerine geri götürülenler tarafından tanınacaktı. O sırada, Yeremya’nın “dinlenme” (yani son yağmur) olarak tanımladığı eski yollara geri götürülenler, ya üçüncü felaketin borusunu çalan bekçiler olacaklardı ya da borunun sesine kulak vermeyi reddedip böylece eski yollarda yürümeyi reddedenler olacaklardı.

They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.

Sonra babalarının 1863’teki isyanının günahıyla sınandılar. Tam o anda, Mesih’in doğruluğuna dair bir mesaj geldi; bu da “hakikatte imanla aklanma”dır. Bu, Jones ve Waggoner’ın Laodikya mesajıydı ve Hezekiel’in “dört rüzgar”dan gelen ölü, kuru kemiklere yönelik mesajıydı; bu “dört rüzgar”, üçüncü “vay”ın İslamı’nın bir sembolüdür (“kopup kurtulmaya çalışan öfkeli at”). Ardından o sadık birkaç kişi, babalarının 1888’deki isyanının günahıyla sınandı; New York şehrinin büyük binaları yıkıldığında Vahiy kitabının on sekizinci bölümünün kudretli meleği indi ve Vahiy kitabının on sekizinci bölümünün birden üçe kadar olan ayetleri yerine geldi.

They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.

Daha sonra, son yağmur mesajının tanımlanmasıyla sınandılar. Son yağmur, geçmiş çağlarda olduğu gibi Tanrı'nın gücünün bir tezahürü müydü, yoksa Tanrı'nın gücünün tezahürleri yalnızca geçmişte mi kalmıştı? Sadık azınlık bu kez 1919'daki babalarının isyanıyla sınandı. Sadık azınlığın bu üç sınavı nasıl geçtiği, alınlarına Tanrı'nın mührünü alacaklar mı, yoksa Laodikiya Adventizminin yirmi beş ihtiyarıyla birlikte güneşe eğilecekler mi, bunu belirler.

All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.

Laodikya Adventizminin dört kuşağının tüm isyanları, benzerini 11 Eylül 2001’de bulur. Yeşaya’nın "doğu rüzgârının günü" olarak tanımladığı bu tarih, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanının başlangıcını işaret eder ve mühürlenme zamanı bir dönemdir. Bu dönemin bitişi, başlangıcıyla örneklendirilmiştir; çünkü İsa bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla örneklendirir. Mühürleme sürecinin son safhalarında, dönemin başında temsil edilen imtihanlar bir kez daha tekrarlanır.

On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.

11 Eylül 2001’de, Hezekiel Kitabı’ndaki dört iğrençlik ve Vahiy kitabının ikinci ve üçüncü bölümlerindeki ilk dört kilise tarafından temsil edilen ve Laodikya Adventizmi’nde isyan edenlerin başarısız olduğu sınamalar gelerek, Yedinci Gün Adventisti olduklarını söyleyenler için ya canavarın işaretine ya da Tanrı’nın mührüne götüren bir sınama sürecinin başlangıcını işaretledi.

The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.

Laodikya Adventizmi'nin liderliği, kendi aldatmacalarının bağlarıyla bağlanıp tuzağa düşmüştür ve onların, önceki reformcu hareketlerce —Adventizmi ortaya çıkaran reform hareketi de dâhil— temsil edilen Tanrı'nın gücünün tezahürünün bir tekrarını 'tanımaları' neredeyse imkânsızdır. Kadim adamlar, Miller'in mücevherleriyle temsil edilen öğretileri sahte sikkeler ve mücevherlerle dağıtıp örttüler. Kral James İncili'nin sandığı, arkaik dil dönemine ait sayılarak bir kenara bırakılmış ve yerine, günah adamının terminolojisiyle ifade edilen modern dildeki İncil çevirileri konmuştur.

Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.

Eğer eski çağların insanlarından herhangi biri, son yağmur mesajının bir barış ve güvenlik mesajı olmadığı ihtimalini göz önünde bulundurmaya istekli olsaydı, onların geçmiş kutsal tarihlerde Tanrı’nın kudretinin tezahürlerinin yüz kırk dört binin mühürlenmesini özellikle tanımlayan şeyler olduğunu fark etmeleri neredeyse imkânsız olurdu. Onların fark etmesi daha da güç olan ise, yüz kırk dört binin mühürlenmesini en doğrudan biçimde tanımlayan kutsal tarihler, Malaki üçüncü bölümü yerine getiren kutsal tarihlerdir; çünkü Malaki üçüncü bölüm, Antlaşma’nın Habercisi’nin ansızın gelişine yolu hazırlayan bir habercinin her zaman bulunduğunu ortaya koyar. Bu haberci, kendi döneminde yağmur olmayacağını, yağarsa da ancak onun hizmeti aracılığıyla yağacağını cesaretle ilan eden peygamber İlyas tarafından temsil edilmiştir.

Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.

Hezekiel’in yetmiş ihtiyarı, Rab’bin tapınağı oldukları yolundaki iddialarının temelsiz olduğunu ve aslında, tıpkı bağın bağa yaraşır meyveleri verenlere verilmesi gibi, göz ardı edilmekte olan bir halkın iddiasını temsil ettiğini kabul etmeyi gülünç bulurdu. Üçüncü “Vay”ın mesajı, yolu hazırlayan haberci, bağın ezgisi—bunların hepsi, güvenlerini dayadıkları gelenek ve göreneklere karşı tanıklık eder ve son yağmuru tanımalarının önünde neredeyse aşılmaz bir engel oluşturur.

The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.

Yüz kırk dört binin mühürlenmesinin tamamlanışı, Üçüncü "Vay"daki İslam’ın rolünü "tanıdığını" ileri sürenler için aynı imtihanları ortaya koyar. Millerci hareketi başlatan "bilginin artışı", 1798’de "yedi zaman"ın sonunda başladı. Yüz kırk dört binin hareketini başlatan "bilginin artışı" ise 1989’da sembolik bir "yedi zaman"ın (yüz yirmi altı yıl) sonunda başladı. O yüz yirmi altı yıl süren giderek artan dinden dönme döneminde Laodikya Adventizmi dördüncü ve son kuşağına ulaştı.

It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.

Bir ulus ya da halk, sınama süresinin ölçüsünü üçüncü ve dördüncü nesilde doldurur ve o zaman artık gelmiştir. Daniel kitabındaki, Hiddekel Nehri ile temsil edilen “bilginin artması” ifadesi, sınama süresi kapanmadan hemen önce İsa Mesih’in Vahyi’nin mührü açıldığında artan bilgiyi de ifade eder.

We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.

Daniel kitabının son üç bölümünü bir sonraki yazıda ele alacağız.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.

> "Büyük şaşkınlık ve kargaşanın olacağı günler hızla yaklaşıyor. Melek giysilerine bürünmüş Şeytan, mümkünse, en seçilmişleri bile aldatacak. Birçok tanrı ve birçok rab olacak. Her türlü öğreti rüzgârı esecek. 'Yanlış olarak adlandırılan bilim'e en yüksek saygıyı sunmuş olanlar o zaman önderler arasında yer almayacaklar. Zekâya, dehaya ya da yeteneğe güvenenler o zaman safların başında yer almayacaklar. Işığa ayak uydurmadılar. Sadık olmadıklarını kanıtlamış olanlara o zaman sürü emanet edilmeyecek. Son ciddi çalışmada az sayıda büyük adam görev alacak. Onlar kendine yeterli, Tanrı'dan bağımsızdır ve Tanrı onları kullanamaz. Rab'bin, sarsıntı ve sınanma zamanında ortaya çıkarılacak sadık kulları vardır. Şimdi gizli olan, Baal'e diz çökmemiş değerli kişiler var. Sizin üzerinize yoğun bir alev gibi parlayan ışığa onlar sahip olmadılar. Ama kaba ve çekici olmayan bir dış görünüşün altında, gerçek bir Hristiyan karakterinin saf parlaklığı ortaya çıkabilir. Gündüzleri göğe bakarız ama yıldızları görmeyiz. Onlar oradadır, gökkubbede sabittir, fakat göz onları ayırt edemez. Geceleyin onların gerçek ışıltısını görürüz." Tanıklıklar, cilt 5, 80, 81.

Back to Articles