Article

# The Book of Daniel - Number Seventy

Daniel Kitabı - Yetmiş Numara

From Ancient Tables to Modern Responsibilities: Unveiling the Covenant Journey

Kadim Levhalardan Modern Sorumluluklara: Antlaşma Yolculuğunu Açığa Çıkarmak

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.

Rab eski İsrail’le antlaşma yaptığında, antlaşmanın temeli ve simgesi olarak iki levha verdi. Bu iki levha ayrıca, eski İsrail’in dünyaya iki levhanın yaşayan bir tanıklığını sunma sorumluluğunu da ortaya koydu. Rab modern İsrail’le antlaşma yaptığında, antlaşmanın temeli ve simgesi olarak iki levha verdi. Bu iki levha ayrıca, onların dünyaya dört levhanın tamamının yaşayan bir tanıklığını sunma sorumluluğunu da ortaya koydu.

The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

İki levha, Tanrı’nın onları Mısır boyunduruğunun gerçek köleliğinden kurtarıp Kızıldeniz’i geçmenin hayal kırıklığından geçirmesinden hemen sonra bizzat Eski İsrail’e verildi. Eski İsrail’in esaret altında bulunduğu süre, peygamberlikte açıkça dört yüz otuz yıl olarak belirlenmişti ve esaret altındayken Eski İsrail yedinci gün Şabatını unuttu ve onu tutmayı bıraktı.

The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

Tanrı onları Katolik boyunduruğu altındaki ruhsal kölelikten kurtarıp 1844’teki büyük hayal kırıklığından geçirdikten hemen sonra, iki levha ruhsal modern İsrail’e verildi. Ruhsal modern İsrail’in esaret altında bulunduğu süre, peygamberlikte açıkça bin iki yüz altmış yıl olarak belirlenmişti ve esaret altındayken ruhsal modern İsrail Yedinci Gün Sebti’ni unuttu ve onu tutmayı bıraktı.

In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.

Tanrı'nın Musa'ya kadim İsrail'e götürmesi için iki taş levhayı verdiği tam o sırada, kardeşi Harun altından bir buzağı heykeli yapıyordu. On Emir'in iki levhası, Tanrı'nın kıskanç bir Tanrı olduğunu bildirir ve O'nun kıskançlığı özellikle putperestliğe karşı kendini gösterir; Musa dağdan inerken kadim İsrail, Tanrı'nın sözcüsü olarak seçilmiş olanın yaptığı altın bir putun etrafında çıplak halde dans ediyordu.

> And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.

> Musa, kendisini gönderen RAB’bin bütün sözlerini ve ona buyurduğu bütün işaretleri Harun’a anlattı. Musa ile Harun gidip İsrailoğullarının bütün ileri gelenlerini bir araya topladılar. Harun, RAB’bin Musa’ya söylemiş olduğu bütün sözleri söyledi ve halkın gözü önünde işaretleri yaptı. Çıkış 4:28-30.

The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.

Antlaşmanın iki levhasının verildiği antlaşma tarihi sırasında eski İsrail’e önderlik eden peygamberin kardeşi, kıskandıran put isyanının önderiydi. Antlaşmanın iki levhasının verildiği antlaşma tarihi sırasında modern İsrail’e önderlik eden kadın peygamberin kocası 1863’teki isyanın önderiydi ve 1863, Adventizmin ilk kuşağının, sunağın kapısının girişine yerleştirilen kıskandıran bir put olarak temsil edildiğini işaret eder.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Sonra bana dedi ki: İnsanoğlu, şimdi gözlerini kuzeye doğru kaldır. Ben de gözlerimi kuzeye doğru kaldırdım; ve işte, kuzeyde, sunağın kapısında, girişte, bu kıskançlık putu vardı. Hezekiel 8:5.

The “altar” is a symbol of Christ.

"sunak" Mesih'in bir sembolüdür.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> Biz kutsal ile sıradanı birbirine karıştırma tehlikesi içindeyiz. Tanrı’dan gelen kutsal ateş, çabalarımızda kullanılmalıdır. Gerçek sunak Mesih’tir; gerçek ateş Kutsal Ruh’tur. İlhamımız budur. Yalnızca Kutsal Ruh bir insanı yönlendirdiğinde ve ona rehberlik ettiğinde, o kişi güvenilir bir danışmandır. Eğer Tanrı’dan ve O’nun seçtiklerinden yüz çevirip yabancı sunaklara danışmaya gidersek, işlerimize göre cevap alırız. Seçilmiş Mesajlar, kitap 3, 300.

The “gate” is the church.

"Kapı" kilisedir.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> Alçakgönüllü, imanlı ruh için, yeryüzündeki Tanrı'nın evi cennetin kapısıdır. Övgü ilahisi, dua ve Mesih'in temsilcilerinin söylediği sözler, Tanrı'nın tayin ettiği vasıtalardır; göklerdeki kilise için, içine kirleten hiçbir şeyin giremeyeceği o daha yüce ibadete bir halkı hazırlamak içindir. Tanıklıklar, cilt 5, 491.

In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.

1863’te, Laodikya Adventizmi yasal olarak tescilli bir kilise haline geldi ve bir hareket olmaktan çıktı. O noktada kilise tarihine “girdiler”. 1863’te, Mesih’in kilisesi Amerika Birleşik Devletleri hükümetiyle hukuki bir ilişki içine girdi. O yıl, Habakkuk’un iki kutsal levhasının yerine geçmesi için sahte bir şema da sundular. İkinci levha hazırlanır hazırlanmaz, peygamberlik tarihi açısından Harun ile simgelenenler sahte bir imge hazırlıyorlardı.

The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.

İkinci Emir, putperestliğe ve tasvirlere tapınmaya karşı en açık uyarıdır. Ayrıca Tanrı'nın kendini kıskanç bir Tanrı olarak tanımladığı yerdir. Yine orada, kötüler üzerine yargısını üçüncü ve dördüncü kuşaklara kadar saklı tuttuğu ilkesini ortaya koyar. On Emir, Mesih'in karakterinin bir yansımasıdır.

> “For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.

> Mesih’in reddedilmesinden ve ardından gelen sonuçlardan onlar sorumluydu. Bir milletin günahı da yıkımı da dinî önderlerin yüzündendi.

> “In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.

> Bizim çağımızda da aynı etkiler iş başında değil mi? Rab'bin bağındaki bağcıların birçoğu, Yahudi önderlerin izinden gitmiyor mu? Dinî öğretmenler insanları Tanrı'nın sözünün açık gereklerinden uzaklaştırmıyor mu? Onları Tanrı'nın yasasına itaat etmeye eğitmek yerine, yasayı çiğnemeye eğitmiyorlar mı? Birçok kilisenin kürsülerinden halka Tanrı'nın yasasının onlar için bağlayıcı olmadığı öğretiliyor. İnsanların gelenekleri, buyrukları ve âdetleri yüceltiliyor. Tanrı'nın armağanları nedeniyle gurur ve kendinden hoşnutluk teşvik edilirken, Tanrı'nın hakları görmezden geliniyor.

> “In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.

> "Tanrı'nın yasasını bir kenara iten insanlar, ne yaptıklarını bilmezler. Tanrı'nın yasası O'nun karakterinin bir yansımasıdır. Yasa, O'nun krallığının ilkelerini içerir. Bu ilkeleri kabul etmeyi reddeden kimse, kendisini Tanrı'nın bereketlerinin aktığı kanalın dışına koymuş olur." Christ's Object Lessons, 305.

The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.

Mesih’in karakteri O’nun suretidir ve buna O’nun kıskanç bir Tanrı oluşu da dahildir. Tanrı’nın kıskançlığı, O tapınağı iki kez temizlediğinde Mesih’te açığa çıktı. İlk tapınak temizliğinde, yapılan işe tanık olan öğrenciler, Kutsal Yazıların Tanrı’nın kıskançlığından söz ettiğini hatırlamaya sevk edildiler.

> And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.

> Yahudilerin Fısıh Bayramı yaklaşmıştı ve İsa Yeruşalim’e gitti. Tapınakta sığır, koyun ve güvercin satanları ve para bozanların oturduklarını gördü. İnce iplerden bir kamçı yaparak hepsini, koyunlarla sığırları da tapınaktan dışarı sürdü; para bozanların paralarını döktü, masalarını devirdi. Güvercin satanlara, "Bunları buradan götürün; Babamın evini ticarethane yapmayın," dedi. Öğrencileri de, "Evin için duyduğum tutku beni yiyip bitirdi," diye yazılmış olduğunu hatırladılar. Yuhanna 2:13-17.

In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.

Kutsal Yazılarda, hem İbranice hem de Yunancada “gayretli” sözcüğü aynı zamanda “kıskanç” sözcüğüdür. İkisi aynı sözcüktür. Mesih tapınağı temizlediğinde, Tanrı’nın kıskançlığını sergiliyordu; bu, Tanrı’nın karakterinin ikinci buyrukta belirtilen niteliğidir ve özellikle putperestliğe karşı kendini gösterir. Musa iki taş levhayla dağdan indiğinde ve Harun’un ne yaptığını ve halkın ne yapmakta olduğunu anladığında, iki levhayı kırdı. İki levha kıskançlığın gerçek imgesiydi; çünkü Tanrı’yı kıskanç bir Tanrı olarak tanımlayan fiziksel temsillerdi. Musa iki levhayı kırdığında, ikinci buyrukta belirtilen kıskançlığın bizzat kendisini ortaya koyuyordu.

> And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.

> Ve Musa döndü ve dağdan aşağı indi; elinde Tanıklık'ın iki levhası vardı. Levhaların iki yüzü de yazılıydı; hem bir yüzüne hem öbür yüzüne yazılmıştı. Levhalar Tanrı’nın işiydi; üzerlerindeki yazı da Tanrı’nın yazısıydı, levhalara kazınmıştı. Yeşu halkın bağırışını duyunca Musa’ya, “Kampta savaş gürültüsü var” dedi. Musa, “Bu ne yenenlerin zafer çığlığı, ne de yenilenlerin feryadı; ben şarkı söyleyenlerin sesini duyuyorum” dedi. Musa kampa yaklaşır yaklaşmaz buzağıyı ve dansı gördü; Musa’nın öfkesi alevlendi, levhaları elinden fırlatıp dağın eteğinde parçaladı. Çıkış 32:15-19.

The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”

İki levha, Tanrı’nın karakterine tanıklıktı. Tanrı’nın karakteri, Mesih’in doğruluğu aracılığıyla insanlarda biçimlenmesi gereken surettir. İki levha, kıskançlık imgesinin aslıdır ve bu imgenin aslı kadim İsrail’e teslim edilmekteyken Harun sahte bir kıskançlık imgesi yapmıştı. İçlerinde Mesih şekillenmiş olanlar O’nun suretine ve O’nun doğruluğunun giysisine sahiptir; oysa Harun’un bayram edenleri çıplak halde dans ediyordu, çünkü onlar Laodikyalıydı. Laodikyalılar “sefil, zavallı, yoksul, kör ve çıplaktır.”

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.

> Ve Musa halkın çıplak olduğunu görünce; (çünkü Harun onları düşmanları arasında utanç içinde çıplak bırakmıştı). Çıkış 32:25.

In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.

1856’da, sahte tablonun hazırlanmasından yedi yıl önce, James ve Ellen White’ın ikisi de hareketin Laodikya durumuna geçtiğini teşhis ettiler. 1863’te Adventizm, ruhsal bakımdan “çıplak”tı; tıpkı eski İsrail’in, kıskançlık putunun sahte imgesinin etrafında dans ederken kelimenin tam anlamıyla “çıplak” olması gibi. Harun’un yaptığı sahte şey, altından bir puttu, ama bir buzağının tasviriydi; buzağı da bir hayvandır. Bu, canavarın bir suretiydi ve aynı zamanda canavar için yapılmış bir suretti. Altın buzağı canavarın bir suretiydi, ama aynı zamanda Harun’un haksız yere İsrail’i Mısır köleliğinden kurtardıklarını ilan ettiği ilahlara adanmıştı.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.

> Onları ellerinden aldı ve bir oyma aletiyle ona biçim vererek dökme bir buzağı yaptı; ve onlar, “Ey İsrail, seni Mısır diyarından çıkaran tanrıların bunlardır” dediler. Harun bunu görünce onun önüne bir sunak yaptı; Harun bir ilan yaptı ve, “Yarın Rab’be bayramdır” dedi. Ertesi gün sabah erkenden kalktılar, yakmalık sunular sundular ve esenlik sunuları getirdiler; halk yiyip içmek için oturdu ve eğlenmek için ayağa kalktı. Çıkış 32:4-6.

The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).

Altın buzağı bir canavarın suretiydi; fakat sahte ilahlara adanmıştı ve dolayısıyla aynı zamanda canavara da bir suret (sunu) oluyordu. Suret altından yapılmıştı; altın Babil’in simgesidir; ayrıca buzağıydı; bu da tapınak hizmetinde sununun en yüksek biçimidir. O, Mısır’ın ilahlarına adanmıştı. Gizemli Babil (çünkü bütün peygamberlik tanıklıkları dünyanın sonuna işaret eder) bir canavarın üzerine binmiş bir kadından ibarettir. Kadının bindiği canavar Birleşmiş Milletler’dir (on kral) ve ejderhanın, ateizmin ve Mısır’ın bir sembolüdür. Kadının kendisi Tanrı’nın gerçek kilisesinin sahte bir taklididir. Harun’un Mısır’ın ilahlarına adadığı altın buzağı, Vahiy on yedideki Büyük Fahişe’yi temsil ediyordu; o, Babil’dir (altın), bir canavarın (Mısır) üzerine binmiştir ve sahte bir kilisedir (buzağı).

At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.

Aynı zamanda Harun bir sunak kurdu; az önce belirtildiği gibi, bu sunak gerçek sunak olan Mesih’i temsil eder. Sonra sahte bir ibadet sistemi tesis etti; çünkü ertesi gün Rab için bir bayram ilan etti. Harun’un altın buzağısı canavarın hem bir tasviri hem de ona adanmış bir puttu; sahte Mesih’in önüne dikildi ve bu sahte ibadet sistemini kutlamak için bir gün ayrıldı.

The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.

Amerika Birleşik Devletleri, canavarın heykelini diken ve ardından dünyanın onun örneğini izlemesini zorlayan güçtür. Amerika Birleşik Devletleri, o tapınma sistemini dünyaya dayatacak güce sahiptir ve bunu, canavarın "önünde", onun gözleri önünde yapar.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> Ve yerden çıkan başka bir canavar gördüm; kuzuya benzer iki boynuzu vardı ve ejderha gibi konuşuyordu. Onun önünde birinci canavarın bütün yetkisini kullanıyordu ve yeryüzünü ve orada yaşayanları, ölümcül yarası iyileşen birinci canavara tapınmaya yöneltiyordu. Vahiy 13:11-12.

The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.

Günah adamı, yani papalık, Vahiy 13’teki deniz canavarıdır. Amerika Birleşik Devletleri, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasında ejderha gibi konuştuğunda, dünyayı kendisinden “önceki” canavarın suretini dikmeye zorlamaya başlar. Amerika Birleşik Devletleri’nden (yeryüzü canavarı) önceki canavar papalıktır (deniz canavarı). Papalık sahte bir Mesih’tir; Mesih gerçek sunak olduğundan Harun, sahte bir Mesih’in önünde kendi altın suretini dikmişti. Harun da daha sonra, ertesi gün yapılacak bayram gününün ilanıyla temsil edilen sahte bir ibadet sistemi kurdu. Amerika Birleşik Devletleri de sahte bir ibadet sistemini dayatır ve bu aynı zamanda sahte bir ibadet günüyle ilişkilidir.

When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.

Musa dağdan indiğinde, çekişme, gerçek ve sahte kıskançlık putu—Mesih’in sureti mi yoksa Şeytan’ın sureti mi— arasında yaşanıyordu. Sahte olan, sahte bir Mesih’ten (sunak), sahte bir deneyimden (Laodikya), sahte bir ibadet gününden (“yarın Rab’bin bayramıdır”) oluşuyordu. Altın buzağı isyanı, yakında çıkacak Pazar günü yasasına ilişkin isyanı temsil eder; ama aynı zamanda 1863’teki Laodikya Adventizmi’nin isyanını da temsil eder.

In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.

1863’te, Habakkuk’un iki levhası üzerinde temsil edilen Miller’in rüyasının mücevherlerini örtbas etmek için sahte bir levha ortaya kondu. Bu iki levha, Musa’nın dağda aldığı iki levhayla tipolojik olarak sembolize edilmişti. 1863’te Amerika Birleşik Devletleri hükümetiyle yasal bir bağlantı kuruldu; böylece Millerci hareket sona erdi ve Laodikya hareketi Yedinci Gün Adventist Kilisesi olarak hukuken tescil edildi. Bu ilişki, peygamberlikte kilise ve devletin birleşimi olarak tanımlanan Harun’un canavara yaptığı suretle temsil ediliyordu; böylece 1863’te Millercilerin bir kilise-devlet ilişkisi kurmasını ve ayrıca yakında gelecek Pazar yasasında Amerika Birleşik Devletleri’ni tipolojik olarak simgeliyordu.

Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.

Laodikya’nın sahte deneyimini temsil eden Harun’un çıplak hâlde dans eden budalaları, Millerci hareketin 1856’da geldiği hâlin aynısıdır. Harun’un dans eden budalalarının temsil ettiği ruhsal deneyim, putperestliğe karşı Tanrı’nın karakterinin kıskançlığını sergileyen Musa’nın deneyimiyle tezat oluşturuyordu. Peygamberlikte “dans” aldatmanın bir sembolüdür; ve Harun’un dans eden budalaları, Amerika Birleşik Devletleri’nin dünyayı Nebukadnezar’ın orkestrasının ezgilerine “dans etmeye” zorlamasıyla ortaya çıkan aldatmacayı da temsil ediyordu; bu sırada Sur’un fahişesi de şarkılarını söylüyordu.

In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.

1863 yılında Laodikyalı Millerci hareket, yasal olarak kayıtlı Laodikyalı Yedinci Gün Adventist kilisesine dönüştü. Önceki makalelerde belirtildiği gibi, 1863’te Eriha yeniden inşa edildi; çünkü Eriha, Laodikya’nın refahının bir simgesidir ve Yeruşalim kentinin bir taklidi olarak hizmet eder. 1863’te sahte bir peygamberlik tablosunun ortaya konulması, Harun’un, altın buzağının ve dans eden budalaların tarihinin tekerrürünü temsil etti. Kızıldeniz’den kurtuluşun tarihi, erken Adventizmin tarihini örneklemek için Kardeş White tarafından defalarca kullanılmıştır ve bu uygulama, kıskandıran put konusundaki çekişmede Musa ile Harun’un tarihiyle mükemmel biçimde örtüşmektedir.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.

1863’te, Laodikya Adventizmi’nin ilk nesli, sunağın (Mesih) önünde bulunan kapıya (kilise) bir kıskançlık imgesi yerleştirilmesiyle başladı. O ilk nesil daha sonra giderek artan iğrençlikler tarihine "girdi".

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Sonra bana dedi ki: İnsanoğlu, şimdi gözlerini kuzeye doğru kaldır. Ben de gözlerimi kuzeye doğru kaldırdım; ve işte, kuzeyde, sunağın kapısında, girişte, bu kıskançlık putu vardı. Hezekiel 8:5.

We will continue these considerations in the next article.

Bu değerlendirmeleri bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> Bu korkulu ve ciddi zamanda halimiz nedir? Ne yazık ki, kilisede ne büyük bir kibir hüküm sürüyor; ne kadar ikiyüzlülük, ne kadar aldatma, ne kadar giyime kuşama düşkünlük, ne kadar hafiflik ve eğlence, ne kadar üstünlük hırsı! Bütün bu günahlar zihinleri bulandırdı; öyle ki ebedî gerçekler ayırt edilemedi. Bu dünyanın tarihinde nerede durduğumuzu bilebilmek için Kutsal Yazılar'ı araştırmayacak mıyız? Bu zamanda bizim için yürütülen iş ve bu kefaret işi sürüp giderken günahkârlar olarak almamız gereken konum konusunda anlayış sahibi olmayacak mıyız? Ruhlarımızın kurtuluşunu biraz olsun önemsiyorsak, kesin bir değişiklik yapmalıyız. Rab'bi içten bir tövbe ile aramalıyız; günahlarımız silinsin diye onları derin bir yürek ezikliğiyle itiraf etmeliyiz.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> Artık büyülü zeminde kalmamalıyız. Sınanma süremizin sonuna hızla yaklaşıyoruz. Her bir can sorsun: Tanrı’nın huzurunda nasıl duruyorum? Adlarımızın Mesih tarafından dile getirileceği ve akıbetimizin kesin olarak hükme bağlanacağı anın ne kadar yakın olduğunu bilmiyoruz. Ah, bu kararlar ne olacaktır! Doğrular arasında mı sayılacağız, yoksa kötüler arasında mı?

> “Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.

> Kilise ayağa kalksın ve Tanrı'nın huzurunda yoldan sapmalarından tövbe etsin. Bekçiler uyansın ve boruyu net bir sesle çalsın. İlan etmemiz gereken açık ve kesin bir uyarı var. Tanrı kullarına şöyle buyuruyor: 'Yüksek sesle haykır, geri durma; sesini boru gibi yükselt ve halkıma suçlarını, Yakup'un evine de günahlarını bildir' (Yeşaya 58:1). Halkın dikkati mutlaka kazanılmalıdır; bu yapılamazsa, bütün çaba boştur; gökten bir melek inse ve onlara konuşsa bile, sözleri ölümün soğuk kulağına konuşmak kadar yararsız olurdu.

> “The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

> Kilise harekete geçmelidir. Kilise yolu hazırlamadıkça Tanrı’nın Ruhu asla gelemez. Yürekler ciddi biçimde yoklanmalıdır. Birlik içinde, sebatkâr dua edilmelidir ve imanla Tanrı’nın vaatleri talep edilmelidir. Eski zamanlarda olduğu gibi bedeni çula bürümek değil, ruhun derin bir şekilde alçaltılması olmalıdır. Kendi kendimizi kutlamak ve yüceltmek için en ufak bir nedenimiz yok. Tanrı’nın kudretli eli altında kendimizi alçaltmalıyız. O, gerçek arayanları teselli etmek ve bereketlemek için görünecektir. Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 125, 126.

Back to Articles