Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Two

Yoel Kitabı ve Laodikya Yedinci-gün Adventistleri Kilisesi - Sayı Otuz İki

Number Thirty-Two

Otuz İki Numara

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2026

Formats

PDF
Word

It has been a slow-moving journey to get to the book of Joel, with Peter as our witness. Peter is one of the most amazing symbols within God’s prophetic Word, but aren’t they all? Peter is at Caesarea Philippi, and he is also at Pentecost in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour of the same day. Jesus was crucified at the third hour and died at the ninth hour. Peter is called to Caesarea at the ninth hour, but the Caesarea that he is called to in the story of Cornelius, is not Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon, it was Caesarea by the sea, called Caesarea Maritima.

Petrus’u tanığımız olarak alarak Yoel Kitabı’na ulaşmak yavaş ilerleyen bir yolculuk oldu. Petrus, Tanrı’nın peygamberlik Sözü içindeki en olağanüstü sembollerden biridir; ama hepsi de öyle değil mi? Petrus Sezariye Filipi’dedir; ayrıca Pentekost’ta üçüncü saatte üst odadadır ve aynı günün dokuzuncu saatinde tapınaktadır. İsa üçüncü saatte çarmıha gerildi ve dokuzuncu saatte öldü. Petrus dokuzuncu saatte Sezariye’ye çağrılır; ancak Kornelius anlatısında çağrıldığı Sezariye, Hermon Dağı’nın eteklerindeki Sezariye Filipi değil, deniz kıyısındaki, Sezariye Maritima diye adlandırılan Sezariye’ydi.

Caesarea Maritima is the coastal city on the Mediterranean Sea, about 30–35 miles north of modern Tel Aviv (built by Herod the Great as a grand Roman port city). It appears frequently in the book of Acts (mentioned 15 times), and is the one most people refer to simply as “Caesarea” in the New Testament. Philip the Evangelist lived there with his four prophesying daughters (Acts 8:40; 21:8). Paul was imprisoned there for two years, appeared before governors Felix and Festus, and King Agrippa (Acts 23–26). More significantly, perhaps, Peter preached to the Roman centurion Cornelius here—the first major Gentile conversion to Christianity (Acts 10) in 34 AD, when the week that Christ confirmed the covenant with many, ended.

Caesarea Maritima, Akdeniz kıyısında, modern Tel Aviv’in yaklaşık 30–35 mil kuzeyinde yer alan bir kıyı kentidir (Büyük Hirodes tarafından görkemli bir Roma liman kenti olarak inşa edilmiştir). Elçilerin İşleri kitabında sıkça zikredilir (15 kez anılır) ve Yeni Antlaşma’da çoğu kişinin basitçe “Sezariye” diye andığı yer budur. Müjdeci Filipus, peygamberlik eden dört kızıyla birlikte orada yaşadı (Elçilerin İşleri 8:40; 21:8). Pavlus iki yıl boyunca orada hapsedildi; valiler Feliks ve Festus’un, ayrıca Kral Agrippa’nın huzuruna çıktı (Elçilerin İşleri 23–26). Belki daha da önemlisi, Petrus burada Romalı yüzbaşı Kornelius’a vaaz etti—Hristiyanlığa ilk büyük Yahudi olmayan dönüşümü (Elçilerin İşleri 10)—MS 34 yılında, Mesih’in birçok kişiyle antlaşmayı teyit ettiği haftanın sona erdiği zamanda.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ve bir hafta için birçoklarıyla antlaşmayı kuvvetlendirecek; ve haftanın ortasında kurbanı ve takdimeyi sona erdirecek; ve iğrenç şeylerin yayılması yüzünden onu ıssız kılacak; ta ki sona kadar, ve belirlenmiş olan şey ıssız kılınanın üzerine dökülünceye dek. Daniel 9:27.

Caesarea Maritima served as the Roman administrative capital of Judea and a major Gentile hub. Caesarea Philippi is a different city, located in the far north near the base of Mount Hermon (about 25–30 miles north of the Sea of Galilee), in what is now the Golan Heights area (modern Banias). It is mentioned only in the Gospels (Matthew 16:13 and Mark 8:27), when Jesus took His disciples to Caesarea Philippi. This is the famous location where Peter confessed that Jesus is “the Messiah, the Son of the living God,” and where Jesus declared, “On this rock I will build my church, and the gates of Hades will not overcome it” (Matthew 16:13–20). It was a pagan area with temples to Greek gods, especially the goat-god Pan, whose grotto of Pan was called the “gates of hell,” making Jesus’ declaration there particularly striking.

Caesarea Maritima, Yahudiye’nin Roma idari başkentiydi ve Yahudi olmayanlar için başlıca bir merkezdi. Caesarea Philippi ise ayrı bir şehirdir; en kuzeyde, Hermon Dağı’nın eteklerinde (Celile Gölü’nün yaklaşık 25-30 mil kuzeyinde), günümüzde Golan Tepeleri bölgesinde (bugünkü Banias) bulunur. Yalnızca Müjdelerde (Matta 16:13 ve Markos 8:27), İsa’nın öğrencilerini Caesarea Philippi’ye götürdüğünde anılır. Burası, Petrus’un İsa’nın "Mesih, yaşayan Tanrı’nın Oğlu" olduğunu ikrar ettiği ve İsa’nın da "Bu kayanın üzerine kilisemi kuracağım, Hades’in kapıları ona karşı galip gelemeyecek" diye beyan ettiği ünlü yerdir (Matta 16:13-20). Burası, Yunan tanrılarına, özellikle de keçi-tanrı Pan’a adanmış tapınakların bulunduğu putperest bir bölgeydi; Pan’ın mağarasına "cehennemin kapıları" denirdi; bu da İsa’nın oradaki beyanını özellikle çarpıcı kılıyordu.

The two cities are completely separate geographically and historically—one a bustling Roman seaport in the south-west, the other a northern Hellenistic/pagan site near the headwaters of the Jordan River. The coastal one dominates the Book of Acts, while the northern one is central to a pivotal moment in the Gospels. Caesarea of the sea is a symbol of Rome—the beast, and Caesarea of the earth is a symbol of the dragon. Sister White identifies the period from the cross to Pentecost, the “Pentecostal season,” which began at the cross and ended at Pentecost.

İki şehir coğrafî ve tarihî bakımdan bütünüyle birbirinden ayrıdır—biri güneybatıda hareketli bir Roma deniz limanı, diğeri ise Ürdün Nehri’nin kaynaklarına yakın, kuzeyde bir Helenistik/putperest yerleşimdir. Kıyıdaki olanı Elçilerin İşleri’nde başat bir rol oynar; kuzeydeki ise İncillerde dönüm niteliğindeki bir anın merkezinde yer alır. Denizin Sezariyesi Roma’nın—canavarın—simgesidir; yeryüzünün Sezariyesi ise ejderhanın simgesidir. Kardeş White, başlangıcı çarmıhta, sonu Pentikost’ta olan, çarmıhtan Pentikost’a kadar uzanan dönemi “Pentikostal mevsim” olarak tanımlar.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> Pentekost gününün olaylarının, o zamankinden bile daha büyük bir güçle tekrarlanacağı zamanı derin bir özlemle bekliyorum. Yuhanna şöyle diyor: “Büyük güç sahibi başka bir meleğin gökten indiğini gördüm; ve yeryüzü onun yüceliğiyle aydınlandı.” O zaman, Pentekost döneminde olduğu gibi, insanlar onlara söylenen gerçeği, her biri kendi dilinde işitecek.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> Tanrı, Kendisine hizmet etmeyi içtenlikle arzu eden her ruha yeni bir yaşam üfleyebilir; sunaktan alınmış bir korla dudaklara dokunabilir ve onları O’nu överken akıcı ve etkili kılabilir. Binlerce ses, Tanrı’nın Sözü’nün harika gerçeklerini dile getirme gücüyle doldurulacak. Kekeme dil çözülecek ve çekingenler, gerçeğe cesurca tanıklık edebilecek kadar güçlendirilecek. Rab, halkına ruh mabedini her türlü kirlilikten arındırmada ve O’nunla öyle yakın bir bağ sürdürmede yardım etsin ki, döküldüğünde son yağmura paydaş olabilsinler. Review and Herald, 20 Temmuz 1886.

Technically the Pentecostal season would start at the feast of first fruits, which aligns with Christ’s resurrection; but without the death of the cross there would be no blood for the risen savior to take with Him when He arose. Without His death, He, as the Bread of life would not have rested on the day of the feast of unleavened bread, and the Bread of life needed to rest in advance of it’s rising on the feast of first fruits, thus beginning the fifty-day period that led to the day and feast of Pentecost.

Teknik olarak Pentekost dönemi, Mesih’in dirilişiyle örtüşen İlk Ürünler Bayramı’nda başlardı; fakat çarmıh ölümü olmadan, O dirildiğinde dirilmiş Kurtarıcı’nın beraberinde götüreceği kan olmazdı. Onun ölümü olmadan, Yaşam Ekmeği olarak Mayasız Ekmekler Bayramı gününde dinlenmiş olmazdı; ve Yaşam Ekmeği, İlk Ürünler Bayramı’ndaki dirilişinden önce dinlenmeliydi; böylece Pentekost gününe ve bayramına götüren elli günlük dönem başlamış olurdu.

When Christ came to confirm the covenant for one week; the week began at His baptism and then “in the midst of the week,” three and a half years later, He was crucified, rested in the tomb on the day of unleavened Bread, rose as the feast of the first fruits of the barley harvest on Sunday, thus starting the fifty-day Pentecostal season that reached to the first fruits feast of the wheat. From the cross to the end of the week, three and a half years later, the seven-year-period came to its conclusion with Cornelius of Caesarea Maritima, who became the very first Gentile convert–to the Christian church at the end of the week in 34 AD.

Mesih bir hafta için ahdi tasdik etmeye geldiğinde; hafta O’nun vaftiziyle başladı ve sonra, “haftanın ortasında”, üç buçuk yıl sonra, çarmıha gerildi; Mayasız Ekmekler Günü’nde mezarda istirahat etti; Pazar günü arpa hasadının İlk Ürünler Bayramı’nda dirildi; böylece bu, buğdayın İlk Ürünler Bayramı’na uzanan elli günlük Pentekost mevsimini başlattı. Çarmıhtan haftanın sonuna, yani üç buçuk yıl sonrasına kadar, yedi yıllık dönem, Caesarea Maritima’dan Kornelius ile nihayete erdi; haftanın sonunda, MS 34 yılında, Hristiyan kilisesine iman eden ilk Uluslardan kişi o oldu.

The week Christ came to confirm the covenant is prophetically 2,520 days, and the cross is “in the midst of the week,” so it was 1,260 days after the baptism and 1,260 days before Cornelius was converted. At the cross Christ was crucified at the third hour, and He died at the ninth hour. That was the beginning of the Pentecostal season and at the end, (for Jesus always illustrates the end with the beginning) on the day of Pentecost, Peter gives his first sermon of the book of Joel at the third hour in the upper room, where Christ met the disciples on the day of His resurrection. Peter then gives his second sermon on Joel in the temple at the ninth hour. Clearly the third and ninth hour are an alpha and omega symbol of the beginning and ending of the Pentecostal season.

Mesih’in antlaşmayı tasdik etmek üzere geldiği hafta, peygamberî olarak 2.520 güne tekabül eder; ve çarmıh “haftanın ortasındadır”; dolayısıyla bu, vaftizden 1.260 gün sonra ve Kornelius’un iman edişinden 1.260 gün önceydi. Çarmıhta Mesih üçüncü saatte çarmıha gerildi ve dokuzuncu saatte öldü. Bu, Pentekost döneminin başlangıcıydı; ve sonunda (çünkü İsa daima sonu başlangıçla örnekler) Pentekost gününde Petrus, İsa’nın dirilişi gününde öğrencileriyle buluştuğu üst odada, üçüncü saatte, Yoel kitabından ilk vaazını verdi. Petrus daha sonra dokuzuncu saatte tapınakta Yoel üzerine ikinci vaazını verdi. Açıkça, üçüncü ve dokuzuncu saat, Pentekost döneminin başlangıcı ile sonunun alfa ve omega sembolüdür.

Line upon line, when we align the third and ninth hour of these two events, we find the six hours as a prophetic period that both provide a witness of a division. Christ goes from life to death to life. He goes from earth to heaven and back to earth. Peter is outside and then inside the temple. There are of course other parallel alignments of the third to ninth hour, but we first need to consider Peter, Cornelius and Caesarea by the sea.

Satır üzerine satır, bu iki olayın üçüncü ve dokuzuncu saatlerini yan yana getirdiğimizde, altı saatin, her ikisinde de bir bölünmeye tanıklık eden peygamberî bir dönem olduğunu görürüz. Mesih yaşamdan ölüme, ölümden yaşama geçer. Yeryüzünden göğe gider ve sonra yeniden yeryüzüne döner. Petrus önce tapınağın dışındadır, sonra içindedir. Elbette üçüncü saat ile dokuzuncu saatin başka paralel eşleşmeleri de vardır; fakat önce Petrus’u, Kornelius’u ve deniz kıyısındaki Sezariye’yi ele almamız gerekir.

As with the prophetic divisions that are represented in the six hours, when the angel was sent to Cornelius to direct him to send for Peter it was the ninth hour.

Altı saatte temsil edilen peygamberî ayrımlarda olduğu gibi, Kornelius’a, Petrus’u çağırtması için yol göstermek üzere bir melek gönderildiğinde, vakit dokuzuncu saatti.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> Sezariye’de, İtalyan diye anılan birliğin yüzbaşısı olan Kornelius adlı bir adam vardı. Dindar biriydi; kendisi ve bütün ev halkıyla birlikte Tanrı’dan korkar, halka çok sadaka verir ve Tanrı’ya daima dua ederdi. Günün dokuzuncu saati civarında, açıkça bir görümde, Tanrı’nın bir meleğinin içeri girip yanına geldiğini ve ona, “Kornelius,” dediğini gördü. Ona baktığında korkuya kapıldı ve, “Nedir, efendim?” dedi. Melek ona, “Duaların ve sadakaların Tanrı’nın huzurunda anılmak üzere yükseldi,” dedi. “Şimdi Yafa’ya adamlar gönder ve Petrus diye anılan Simun’u çağır.” Elçilerin İşleri 10:1-5.

The arrival of an angel is a symbol of a message, and of a waymark, and the angel confirms that it is a waymark when he says, “Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God.” The waymark of the conclusion of the week is Cornelius sending for Peter at the ninth hour after fasting for four days, and it is called a “memorial,” which is a waymark. As a “centurion,” Cornelius was a captain over one hundred men.

Bir meleğin gelişi bir mesajın ve bir işaret taşının sembolüdür; ve melek, "Duaların ve sadakaların Tanrı’nın huzurunda bir anma olarak yükseldi" dediğinde bunun bir işaret taşı olduğunu teyit eder. Haftanın bitiminin işaret taşı, Kornelius’un dört gün oruç tuttuktan sonra dokuzuncu saatte Petrus’u çağırtmasıdır; ve bu, "anma" diye adlandırılır ki bu bir işaret taşıdır. Bir "yüzbaşı" olarak Kornelius, yüz askerin komutanıydı.

When Peter is at Caesarea Philippi in Matthew sixteen there is no reference to any hour. Caesarea Philippi is the name of the city at the time when Jesus took the disciples there. In the history of Daniel eleven, verses thirteen to fifteen, verses that were fulfilled at the battle of Panium, and that typify the war that leads to the Sunday law in the United States, Caesarea Philippi was named Panium. Peter is in verses thirteen through fifteen when he is at Caesarea Philippi, which is Panium.

Matta’nın on altıncı bölümünde, Petrus Sezariye Filipi’deyken herhangi bir saate ilişkin bir atıf yoktur. İsa öğrencileri oraya götürdüğünde kentin adı Sezariye Filipi idi. Daniel’in on birinci bölümünün tarihinde, on üçten on beşe kadar olan ayetlerde (ki bu ayetler Panium Muharebesi’nde yerine gelmiş ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasına götüren savaşı tipler), Sezariye Filipi’nin adı Panium’du. Petrus, Sezariye Filipi’de, yani Panium’da, bulunduğunda on üçten on beşe kadar olan ayetlerde yer almaktadır.

Identifying that the Battle of Panium was a fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, and that the verses and the history of the Battle of Panium identifies a war that leads to the Sunday law in the United States is exactly how the methodology of line upon line is designed to work. Employing that methodology demands that Caesarea Philippi and Panium must be aligned, for the primary rule of prophecy that addresses this truth is that “each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived.” Paul adds that the spirits of the prophets are subject to the prophets, so not only do they all identify the latter days, but they all agree.

Panium Savaşı’nın Daniel 11:13–15 ayetlerinin bir gerçekleşimi olduğunu ve hem söz konusu ayetlerin hem de Panium Savaşı’nın tarihinin Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar yasasına götüren bir savaşı tanımladığını tespit etmek, ‘satır üzerine satır’ metodolojisinin çalışmak üzere tasarlandığı şeyin tam olarak kendisidir. Bu metodolojiyi uygulamak, Sezariye Filipi ile Panium’un hizalanmasını zorunlu kılar; çünkü bu gerçeği ele alan peygamberliğin birincil kuralı şudur: "Eski peygamberlerin her biri, yaşadıkları günlerden çok bizim günlerimiz için konuşmuştur." Pavlus ise peygamberlerin ruhlarının peygamberlere tabi olduğunu ekler; böylece hepsi yalnızca son günleri tanımlamakla kalmaz, aynı zamanda hepsi mutabıktır.

For this reason if and when Panium is identified in God’s prophetic Word as Panium and thereafter as Caesarea Philippi, they must both be applied in the latter days, and they must align together, for they are the same city.

Bu nedenle, Panium Tanrı’nın peygamberlik sözünde önce Panium, ardından da Sezariye Filipi olarak tanımlandığı takdirde, her iki ad da son günlere tatbik edilmeli ve birbiriyle uyumlu olmalıdır; çünkü bunlar aynı kenttirler.

In conjunction with this logic, though slightly different, is Caesarea Philippi and Caesarea Maritima. Peter went to Caesarea Philippi with Christ, but he was sent to Caesarea Maritima by the Holy Spirit. Yet at both Caesarea’s it is Peter who is the main covenant character. What is wonderful about this line is that it was at the ninth hour that Cornelius was visited by the angel and instructed to send for Peter. Peter at Caesarea is a prophetic symbol, but the two Caesarea’s are distinctly different. One is Caesarea by the sea, and the other Caesarea on the earth. Caesarea by the sea is associated with the Gentiles, and Cornelius was the first Gentile convert exactly at the end of the covenant week in 34 AD. Caesarea by the sea is the ninth hour and aligns with Peter in the temple at Pentecost, and the death of Christ at the ninth hour.

Bu mantıkla bağlantılı olmakla birlikte, biraz farklı olan Sezariye Filipi ve Sezariye Maritima’dır. Petrus, Mesih’le birlikte Sezariye Filipi’ye gitti, ancak Kutsal Ruh tarafından Sezariye Maritima’ya gönderildi. Ne var ki her iki Sezariye’de de başlıca antlaşma şahsiyeti Petrus’tur. Bu hatla ilgili hayranlık uyandıran nokta şudur: Kornelius, dokuzuncu saatte bir melek tarafından ziyaret edildi ve Petrus’u çağırması için talimat aldı. Sezariye’deki Petrus peygamberî bir semboldür; ancak iki Sezariye belirgin biçimde farklıdır. Biri deniz kıyısındaki Sezariye, diğeri ise yeryüzündeki Sezariye’dir. Deniz kıyısındaki Sezariye, uluslardan olanlarla ilişkilidir; Kornelius, MS 34’te antlaşma haftasının tam sonunda uluslardan olanların ilk iman edeni oldu. Deniz kıyısındaki Sezariye, dokuzuncu saattir ve Pentikost’ta tapınaktaki Petrus ile ve Mesih’in dokuzuncu saatteki ölümüyle uyum içindedir.

Caesarea by the earth, that is Caesarea Philippi is the third hour. There is no other options to choose. Caesarea Philippi at the beginning, the third hour and Caesarea Maritima at the end, the ninth hour. Philippi is the alpha of the period of six hours and Maritima is the omega. The omega at the ninth hour was the death of Christ in the midst of the covenant week, and Peter in the temple at Pentecost was also the ninth hour. Cornelius calling for Peter aligns with the death of Christ, which typifies the Sunday law, and also Peter in the temple at Pentecost, which once again typifies the Sunday law. Cornelius, as the first Gentile convert represents the first eleventh-hour worker at the Sunday law.

Karadaki Sezariye, yani Sezariye Filipi, üçüncü saattir. Başka seçenek yoktur. Başlangıçta Sezariye Filipi, üçüncü saat; sonda Sezariye Maritima, dokuzuncu saat. Filipi, altı saatlik dönemin alfasıdır ve Maritima omegadır. Dokuzuncu saatteki omega, antlaşma haftasının ortasında Mesih’in ölümüydü; ayrıca Pentekost’ta tapınakta bulunan Petrus da dokuzuncu saatteydi. Kornelyus’un Petrus’u çağırması, Pazar yasasını tipleyen Mesih’in ölümüyle ve yine Pazar yasasını tipleyen, Pentekost’ta tapınaktaki Petrus ile örtüşür. Uluslardan ilk mühtedi olarak Kornelyus, Pazar yasasında ilk on birinci saat işçisini temsil eder.

The third hour when Christ was crucified, and the third hour when Peter was in the upper room must, and can only represent Caesarea Philippi. The upper room that Peter was in on the day of Pentecost, was the very same upper room that Christ appeared after His resurrection, ascension and descent. Christ came to the upper room and then fifty days later, on the day of Pentecost, Peter presented the message of the book of Joel in the same upper room.

Mesih’in çarmıha gerildiği üçüncü saat ile Petrus’un üst odada bulunduğu üçüncü saat, zorunlu olarak ve yalnızca Sezariye Filipi’yi temsil eder. Pentikost Günü’nde Petrus’un bulunduğu üst oda, Mesih’in dirilişinden, göğe yükselişinden ve inişinden sonra göründüğü üst odanın ta kendisiydi. Mesih üst odaya geldi ve bunun ardından elli gün sonra, Pentikost Günü’nde, Petrus Yoel Kitabı’nın mesajını aynı üst odada sundu.

Caesarea Philippi is the third hour that aligns with the crucifixion and the upper room at Pentecost. The crucifixion is a symbol of scattering and the upper room a symbol of unity. This identifies Caesarea Philippi as the point just before the Sunday law where one class is scattered, and the other is gathered. When the history of the Battle of Panium begins to be repeated, the foolish and wise virgins will be forever separated, and they will be separated over the cross, which represents the approach of the Sunday law. It was at Caesarea Philippi that Christ began to teach about the approaching Sunday law. When He did so, Peter opposed the message, thus in nine verses, Peter represents those who are sealed and those who are scattered by the message of the cross, which is the Sunday law.

Sezariye Filipi, çarmıha gerilme ve Pentekost’taki üst oda ile denk düşen üçüncü saattir. Çarmıha gerilme dağılmanın, üst oda ise birliğin sembolüdür. Bu, Sezariye Filipi’yi bir zümrenin dağıtıldığı, diğerinin ise toplandığı Pazar yasasının hemen öncesindeki nokta olarak tanımlar. Panium Savaşı’nın tarihi tekrarlanmaya başladığında, akıllı ve akılsız bakireler ebediyen ayrılacak ve bu ayrılış, Pazar yasasının yaklaşmasını temsil eden çarmıh konusunda olacaktır. Mesih, yaklaşan Pazar yasası hakkında öğretmeye Sezariye Filipi’de başladı. Bunu yaptığında Petrus mesaja karşı çıktı; böylece, dokuz ayet içinde, Petrus hem mühürlenenleri hem de çarmıhın mesajı, yani Pazar yasası tarafından dağıtılanları temsil eder.

> He saith unto them, But whom say ye that I am?

> O onlara, 'Peki ya siz, ben kimim?' dedi.

> And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God.

> Simun Petrus karşılık vererek şöyle dedi: "Sen, yaşayan Tanrı'nın Oğlu Mesihsin."

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.

> İsa ona cevap verip şöyle dedi: Ne mutlu sana, Yona oğlu Simun; çünkü bunu sana açıklayan et ve kan değil, göklerde olan Babamdır. Ben de sana diyorum ki, sen Petrus'sun ve kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecektir. Sana göklerin krallığının anahtarlarını vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanacaktır; yeryüzünde çözeceğin her şey de göklerde çözülecektir.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.

> O zaman öğrencilerine, kendisinin İsa Mesih olduğunu hiç kimseye söylememelerini emretti. O andan itibaren İsa, öğrencilerine Yeruşalim’e gitmesi, ihtiyarlar, başkâhinler ve yazıcılar tarafından birçok acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün yeniden diriltilmesi gerektiğini açıklamaya başladı.

> Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee.

> Bunun üzerine Petrus onu bir kenara çekti, azarlamaya başladı ve şöyle dedi: Haşa, ya Rab; bu sana olmayacaktır.

> But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:15–23.

> Fakat o dönüp Petrus’a şöyle dedi: Çekil arkamdan, Şeytan; sen bana bir tökezleme taşısın; çünkü Tanrı’ya ait olan şeyleri değil, insanlara ait olanları gözetiyorsun. Matta 16:15-23.

The third hour crucifixion and Peter’s upper room message aligns the prophetic transition of the church militant, defined as the church with both wheat and tares, unto the church triumphant. The church triumphant is the first fruit wheat offering of Pentecost, which is the Sunday law. When the tares and the wheat reach maturity, the angels separate the two classes. It is the rain that began to sprinkle at 9/11 that causes the wheat and tares to come to fruition.

Üçüncü saatteki çarmıha geriliş ile Petrus’un Üst Oda’daki mesajı, hem buğdayı hem deliceleri barındıran kilise olarak tanımlanan savaşan kilisenin, muzaffer kiliseye doğru olan peygamberî geçişini hizalar. Muzaffer kilise, Pentekost’un ilk ürün buğday takdimesidir; bu da Pazar yasasıdır. Buğday ile deliceler olgunluğa eriştiğinde, melekler bu iki sınıfı birbirinden ayırır. Buğday ile delicelerin olgunluğa ermesine sebep olan, 11 Eylül’de çiselemeye başlayan yağmurdur.

A period of six hours represents the history of the Exeter camp meeting unto October 22, 1844, the triumphal entry of Christ into Jerusalem and the entry of king David into Jerusalem with the ark. The ninth hour is also the time of the evening sacrifice, around 3 PM.

Altı saatlik bir süre, Exeter kamp toplantısının 22 Ekim 1844’e kadar uzanan tarihini, Mesih’in Kudüs’e muzaffer girişini ve Kral Davut’un Ahit Sandığı ile birlikte Kudüs’e girişini temsil eder. Dokuzuncu saat ise aynı zamanda akşam sunusunun vaktidir; yaklaşık saat 15:00.

> Now this is that which thou shalt offer upon the altar; two lambs of the first year day by day continually. The one lamb thou shalt offer in the morning; and the other lamb thou shalt offer at even. Exodus 29:38, 39.

> Şimdi sunağın üzerinde takdim edeceğin şey şudur: her gün, devamlı surette, bir yaşında iki kuzu. Kuzulardan birini sabahleyin takdim edeceksin; diğer kuzuyu da akşamleyin takdim edeceksin. Çıkış 29:38, 39.

The word translated as “even,” is sometimes represented as “between the evenings.” Between the evenings speaks to the six-hour period between the third and ninth hours. Christ’s covenant week represents the six-hour period at the cross, which becomes the alpha of the six-hour period on Pentecost. Two witnesses in the covenant week that identify a period of six-hours that are directly connected with not only the prophecy of the sacred week, but also with the symbols of the Pentecostal season. Then at the conclusion of that very same prophetic week, Peter is called to Caesarea at the ninth hour. The fact that three ninth hours within the same prophetic structure of the sacred week; two of which are omega endings of a six-hour period, that was also the period between the morning and evening offerings, demand of prophetic necessity that a third hour exist as the alpha of a period that ended at Cornelius’ ninth hour.

"Even" olarak çevrilen kelime bazen "akşamlar arasında" şeklinde ifade edilir. "Akşamlar arasında" ifadesi, üçüncü saat ile dokuzuncu saat arasındaki altı saatlik döneme işaret eder. Mesih'in ahit haftası, çarmıhtaki altı saatlik dönemi temsil eder; bu, Pentekost'taki altı saatlik dönemin alfa'sı hâline gelir. Ahit haftasında, yalnızca kutsal haftanın peygamberliğiyle değil, aynı zamanda Pentekost mevsiminin sembolleriyle de doğrudan bağlantılı olan altı saatlik bir dönemi belirleyen iki tanık vardır. Sonra, aynı peygamberî haftanın sonunda, Petrus dokuzuncu saatte Sezariye'ye çağrılır. Kutsal haftanın aynı peygamberî yapısı içinde üç dokuzuncu saatin bulunması olgusu—bunların ikisi, sabah ve akşam sunuları arasındaki dönemi de teşkil eden altı saatlik bir sürenin omega bitişleridir—peygamberî zorunluluk gereği, üçüncü saatin, Kornelius'un dokuzuncu saatinde sona eren bir dönemin alfa'sı olarak mevcut olmasını icap ettirir.

Two Caesarea’s, both with Peter as a central figure identify Caesarea Philippi as the third hour. That six-hour period begins and ends with Caesarea, because the end is illustrated by the beginning.

İki Sezariye—her ikisinde de Petrus merkezî figürdür—Sezariye Filipi’yi üçüncü saat olarak belirler. Söz konusu altı saatlik dönem Sezariye ile başlar ve Sezariye ile biter; çünkü son, başlangıç tarafından tasvir edilir.

The Passover lamb was to be killed in the evening, which is the ninth hour—when Christ died.

Fısıh kuzusunun akşam vaktinde kesilmesi gerekiyordu; bu da Mesih’in öldüğü dokuzuncu saatti.

> And ye shall keep it up until the fourteenth day of the same month: and the whole assembly of the congregation of Israel shall kill it in the evening. Exodus 12:6.

> Onu aynı ayın on dördüncü gününe kadar muhafaza edeceksiniz; ve İsrail topluluğunun bütün cemaati onu akşam vaktinde kesecektir. Çıkış 12:6.

The hour of prayer is also the ninth hour, for it was at the evening sacrifice.

Dua saati aynı zamanda dokuzuncu saattir; zira o, akşam sunusunun vaktinde idi.

> Let my prayer be set forth before thee as incense; and the lifting up of my hands as the evening sacrifice. Psalms 141:2.

> Duam, huzurunda tütsü gibi takdim edilsin; ellerimin kaldırılışı da akşam kurbanı gibi olsun. Mezmurlar 141:2.

In agreement with the evening sacrifice being the hour of prayer, Ezra is praying at the evening sacrifice, so he is praying at the ninth hour, when Peter is in the temple, when Christ died and when Cornelius was told to send for Peter.

Akşam sunusunun dua saati olmasıyla uyumlu olarak, Ezra akşam sunusunda dua etmektedir; dolayısıyla, Petrus’un tapınakta bulunduğu, Mesih’in öldüğü ve Kornelius’a Petrus’u çağırtmasının söylendiği dokuzuncu saatte dua etmektedir.

> And at the evening sacrifice I arose up from my heaviness; and having rent my garment and my mantle, I fell upon my knees, and spread out my hands unto the Lord my God. Ezra 9:5.

> Akşam sunusu sırasında kederli halimden doğruldum; elbisemi ve kaftanımı yırtmış olarak, dizlerimin üzerine düştüm ve ellerimi Rab Tanrım’a açtım. Ezra 9:5.

In his prayer, Ezra is repenting after understanding that those who came out of Babylon to rebuild the temple and Jerusalem were joined to heathen wives.

Duasında Ezra, tapınağı ve Yeruşalim’i yeniden inşa etmek üzere Babil’den çıkmış olanların putperest kadınlarla evlenmiş olduklarını anladıktan sonra tövbe etmektedir.

> Now when Ezra had prayed, and when he had confessed, weeping and casting himself down before the house of God, there assembled unto him out of Israel a very great congregation of men and women and children: for the people wept very sore. And Shechaniah the son of Jehiel, one of the sons of Elam, answered and said unto Ezra, We have trespassed against our God, and have taken strange wives of the people of the land: yet now there is hope in Israel concerning this thing. Now therefore let us make a covenant with our God to put away all the wives, and such as are born of them, according to the counsel of my lord, and of those that tremble at the commandment of our God; and let it be done according to the law. Arise; for this matter belongeth unto thee: we also will be with thee: be of good courage, and do it.

> O sırada Ezra dua etmiş ve itirafta bulunmuş, Tanrı’nın evinin önünde ağlayıp kendini yere atmıştı; İsrail’den erkek, kadın ve çocuklardan oluşan çok büyük bir topluluk onun yanına toplandı; çünkü halk çok şiddetle ağlıyordu. Elam’ın oğullarından, Yehiel oğlu Şekanya karşılık verip Ezra’ya dedi ki: Tanrımıza karşı suç işledik ve ülkenin halkından yabancı kadınlar aldık; yine de bu konuda İsrail’de umut vardır. Şimdi bu nedenle, efendimin ve Tanrımızın buyruğu karşısında titreyenlerin öğüdüne göre, bütün bu kadınları ve onlardan doğanları uzaklaştırmak üzere Tanrımızla bir antlaşma yapalım; ve iş yasa uyarınca yapılsın. Kalk; çünkü bu iş sana düşer; biz de seninle olacağız; yürekli ol ve bunu yap.

> Then arose Ezra, and made the chief priests, the Levites, and all Israel, to swear that they should do according to this word. And they sware. Then Ezra rose up from before the house of God, and went into the chamber of Johanan the son of Eliashib: and when he came thither, he did eat no bread, nor drink water: for he mourned because of the transgression of them that had been carried away. And they made proclamation throughout Judah and Jerusalem unto all the children of the captivity, that they should gather themselves together unto Jerusalem; And that whosoever would not come within three days, according to the counsel of the princes and the elders, all his substance should be forfeited, and himself separated from the congregation of those that had been carried away. Then all the men of Judah and Benjamin gathered themselves together unto Jerusalem within three days. It was the ninth month, on the twentieth day of the month; and all the people sat in the street of the house of God, trembling because of this matter, and for the great rain. Ezra 10:1–9.

> Bunun üzerine Ezra ayağa kalktı ve başkâhinlere, Levililere ve bütün İsrail’e, bu söze göre davranacaklarına dair yemin ettirdi. Onlar da yemin ettiler. Sonra Ezra Tanrı’nın Tapınağı’nın önünden kalktı ve Elyasib’in oğlu Yohanan’ın odasına gitti; oraya varınca ekmek yemedi, su içmedi; çünkü sürgüne götürülmüş olanların işlediği suçtan ötürü yas tutuyordu. Ve Yahuda ile Yeruşalim’in her yanında, sürgündekilerin tümüne, Yeruşalim’de toplanmaları için ilan edildi; ve önderlerin ve ihtiyarların kararı uyarınca, üç gün içinde gelmeyen herkesin bütün malı mülkü müsadere edilecek ve kendisi sürgüne götürülmüş olanların topluluğundan ayrılacaktı. Bunun üzerine Yahuda ve Benyamin’in bütün erkekleri üç gün içinde Yeruşalim’de toplandılar. Dokuzuncu ayın yirminci günüydü; ve bütün halk, bu mesele yüzünden ve şiddetli yağmurdan dolayı titreyerek Tanrı’nın Tapınağı’nın önündeki meydanda oturdu. Ezra 10:1-9.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented as a separation from those who had taken strange wives. This is the separation of the wise and foolish virgins, and it occurs at the ninth hour, which is the death of Christ, Peter in the temple on Pentecost, and Peter being called to Caesarea by the sea. Ezra’s separation is also the purging of the Levites by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. The purging in Malachi illustrates the two temple cleansings of Christ.

Yüz kırk dört binin antlaşması, yabancı kadınlarla evlenmiş olanlardan ayrılma olarak tasvir edilir. Bu, bilge ve akılsız bakirelerin ayrılmasıdır ve dokuzuncu saatte gerçekleşir; bu dokuzuncu saat, Mesih’in ölümü, Pentekost’ta tapınakta Petrus’un bulunması ve Petrus’un deniz kıyısındaki Sezariye’ye çağrılmasıdır. Ezra’nın gerçekleştirdiği ayrılma, aynı zamanda Malaki kitabının üçüncü bölümünde Antlaşmanın Elçisi tarafından Levililerin arındırılmasıdır. Malaki’deki bu arındırma, Mesih’in iki tapınak temizliğini tasvir eder.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> Tapınağı dünyanın alıcı ve satıcılarından arındırırken, İsa, yüreği günahın kirliliğinden—ruhu yozlaştıran dünyevi arzular, bencil tutkular ve kötü alışkanlıklardan—arındırma görevini ilan etti. Malaki 3:1-3 alıntılandı. Çağların Arzusu, 161.

Ezra and those who enter into the covenant are told to “arise” and Joshua was told to rise up after all the rebels died over a period of thirty-eight years. It took two years for ancient Israel to fail the tenfold testing process, and thirty-eight years later the rebels were all dead and God tells them to arise.

Ezra’ya ve antlaşmaya girenlere “kalkın” denilir; isyancıların otuz sekiz yıllık bir süre zarfında hepsinin ölmesinin ardından ise Yeşu’ya “kalk” denildi. Kadim İsrail’in on kezlik sınama sürecinde başarısız olması iki yıl sürdü; otuz sekiz yıl sonra ise isyancıların hepsi ölmüştü ve Tanrı onlara “kalkın” der.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> Ben dedim ki: Şimdi kalkın ve Zered Deresi’ni geçin. Biz de Zered Deresi’ni geçtik. Kadeş-Barnea’dan çıktığımızdan Zered Deresi’ni geçinceye kadar geçen süre otuz sekiz yıldı; RAB’bin onlara ant içtiği gibi, savaşçı erkeklerin tüm kuşağı ordu içinden tükenip gidinceye dek. Tesniye 2:13, 14.

In John five, Jesus healed the impotent man that had been that way for thirty-eight years, and when He healed him, He told the man to “arise.”

Yuhanna’nın beşinci bölümünde, İsa otuz sekiz yıldır bu halde olan felçli adamı iyileştirdi ve onu iyileştirdiğinde adama "kalk" dedi.

> For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole?

> Çünkü belirli bir zamanda bir melek havuza iner ve suyu dalgalandırırdı; su dalgalandıktan sonra ilk giren, hangi hastalığı olursa olsun, ondan tamamen şifa bulurdu. Orada, otuz sekiz yıldır bir hastalığı bulunan bir adam vardı. İsa onu orada yatarken görünce ve uzun zamandır bu halde olduğunu bilince, ona dedi: Şifa bulmak ister misin?

> The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me.

> Hasta adam ona şöyle karşılık verdi: Efendim, su çalkalandığında beni havuza koyacak kimsem yok; ben daha varamadan benden önce bir başkası havuza iniyor.

> Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:4–9.

> İsa ona dedi: Kalk, döşeğini al ve yürü. Derhal adam şifa buldu, döşeğini aldı ve yürüdü; aynı gün Şabat günüydü. Yuhanna 5:4-9.

At Ezra’s illustration of the covenant of the one hundred and forty-four thousand, the people were to “arise.” In 1838 Josiah Litch, a prominent Millerite preacher predicted the end of the Ottoman supremacy around 1840, and the Millerite message arose, only to be empowered with the exact fulfillment on August 11, 1840. The lifting up of the church triumphant includes a prediction that causes God’s people to arise when the covenant is established. In Ezra’s separation from strange wives we find Malachi’s purging of the Levites, and also the two temple cleansings of Christ, and each line identifies a separation of wheat and tares, that is accomplished when Christ forever removes sin from the hearts of the one hundred and forty-four thousand. Christ’s ninth hour, and Peter’s two ninth hours along with Ezra’s prayer for purification align with the Sunday law, when the latter rain will be poured out without measure. In Daniel chapter nine, Daniel receives and answer to his petitions at the time of the evening oblation, which is the ninth hour.

Ezra’nın yüz kırk dört binin ahdine ilişkin temsilinde, halkın “kalkması” gerekiyordu. 1838’de önde gelen bir Millerci vaiz olan Josiah Litch, Osmanlı egemenliğinin 1840 dolaylarında sona ereceğini öngördü ve Millerci mesaj ortaya çıktı; 11 Ağustos 1840’taki tam gerçekleşmesiyle de güç kazandı. Muzaffer kilisenin yüceltilmesi, ahit tesis edildiğinde Tanrı’nın halkının kalkmasına sebep olan bir peygamberlik sözünü içerir. Ezra’nın yabancı eşlerden ayrılışında, Malaki’nin Levilileri arındırmasını ve Mesih’in iki tapınak temizliğini buluruz; ve her hat, buğday ile delice arasındaki bir ayrımı tanımlar; bu ayrım, Mesih’in günahı yüz kırk dört binin yüreklerinden ebediyen uzaklaştırdığı zaman gerçekleştirilir. Mesih’in dokuzuncu saati ve Petrus’un iki dokuzuncu saati, Ezra’nın arınma duasıyla birlikte, ölçüsüzce dökülecek olan geç yağmurun zamanı olan Pazar yasasıyla örtüşür. Daniel kitabının dokuzuncu bölümünde, Daniel, niyazlarına akşam takdimesi vaktinde — ki bu dokuzuncu saattir — bir cevap alır.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:21.

> Evet, dualarımı söylerken, başlangıçta görümde gördüğüm o adam, Gabriel, süratle uçurulmuş olarak, akşam sunusu vakti civarında bana dokundu. Daniel 9:21.

We are informed that the visions given to Daniel by the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and that we are to consider the circumstances when the prophecies were given.

Bize, Şinar’ın büyük ırmaklarının kıyılarında Daniel’e verilen görümlerin şimdi tahakkuk sürecinde olduğu ve peygamberlik sözlerinin verildiği zamanki şartları göz önünde bulundurmamız gerektiği bildirilmektedir.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> Daniel’in Tanrı’dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verildi. Şinar’ın büyük ırmakları olan Ulai ve Hiddekel kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen tüm olaylar yakında gerçekleşecektir.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.” Testimonies to Ministers, 113.

> "Daniel'in peygamberlik sözlerinin verildiği zamanda Yahudi ulusunun içinde bulunduğu şartları dikkate alın." Testimonies to Ministers, 113.

The light of the visions associated with the Hiddekel and Ulai rivers represents the last six chapters of Daniel chapter eleven. In chapter nine, represented by the Ulai river, Daniel is given light upon chapters seven, eight and nine. In chapter ten, represented by the Hiddekel river, Daniel is given the light of chapters ten, eleven and twelve. The prophetic information is represented by both the prophetic events represented within the chapters, but also by Daniel, for we are to consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies were given.

Hiddekel ve Ulai nehirleriyle bağlantılı görümlerin nuru, Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı bölümünü temsil eder. Ulai nehriyle temsil edilen dokuzuncu bölümde, Daniel’e yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümler üzerine nur verilir. Hiddekel nehriyle temsil edilen onuncu bölümde ise, Daniel’e onuncu, on birinci ve on ikinci bölümlerin nuru verilir. Peygamberlik bilgisi, hem bölümlerin içinde temsil edilen peygamberî olaylarla hem de bizzat Daniel tarafından temsil edilir; çünkü peygamberliklerin verildiği sırada Yahudi milletinin içinde bulunduğu koşulları göz önünde bulundurmamız gerekir.

We are to bring those considerations to the latter days and align them with the other prophet’s testimonies. This means that just as Peter is at Caesarea Philippi and also Caesarea Maritima, Daniel is visited by Gabriel at the ninth hour in chapter nine, and he is visited on the twenty-second day in chapter ten. The light of the Ulai and the Hiddekel for the last days is unsealed to Daniel at the ninth hour of the twenty-second day. That light represents the outpouring of the latter rain without measure at the Sunday law.

Bu mülahazaları son günlere taşımamız ve onları öteki peygamberin tanıklıklarıyla uyumlu hâle getirmemiz gerekir. Bu şu anlama gelir: Petrus nasıl Sezariye Filipi’de ve ayrıca Sezariye Maritima’da ise, Daniel de dokuzuncu bölümde dokuzuncu saatte Cebrail tarafından ziyaret edilir ve onuncu bölümde yirmi ikinci günde ziyaret edilir. Son günler için Ulai ve Hiddekel’e ilişkin ışığın mührü, yirmi ikinci günün dokuzuncu saatinde çözülerek Daniel’e açılır. Bu ışık, Pazar yasasında ölçüsüz geç yağmurun dökülüşünü temsil eder.

Daniel’s testimony is fully opened at the ninth hour, for it identifies both the external and internal history of what “befalls” God’s people in the latter days. When that light is proclaimed the Gentiles, represented by Cornelius, will send for the one hundred and forty-four thousand, the law of God will be murdered by Sunday enforcement, and Peter will deliver a message to the temple that Christ had departed from and identified as the Jew’s empty house. Peter addresses the Gentiles, and also the Sanhedrin, while Ezra pleads for the separation and Daniel fasts and prays for light. The ninth hour at Pentecost, at Christ’s death, at Cornelius’s call of Peter, the evening sacrifice all align with Elijah on Mount Carmel.

Daniel’in tanıklığı, dokuzuncu saatte bütünüyle açılır; zira o, son günlerde Tanrı’nın halkının başına ‘gelecek olan’ların hem dışsal hem içsel tarihini tanımlar. O ışık ilan edildiğinde, Kornelius tarafından temsil edilen uluslar yüz kırk dört bini çağırmak üzere adam gönderecek, Tanrı’nın yasası Pazar gününün zorunlu kılınmasıyla katledilecek ve Petrus, Mesih’in ayrıldığı ve Yahudilerin boş evi olarak tanımladığı mabede bir mesaj ulaştıracaktır. Petrus uluslara ve ayrıca Sanhedrin’e hitap ederken, Ezra ayrılık için yakarır ve Daniel ışık için oruç tutup dua eder. Pentekost’taki dokuzuncu saat, Mesih’in ölümündeki dokuzuncu saat, Kornelius’un Petrus’u çağırışındaki dokuzuncu saat ve akşam sunusu, hepsi Karmel Dağı’ndaki İlyas ile örtüşür.

It is evident that the six-hour period represents a period that ends at the Sunday law, but that it begins with an event that is directly connected to the end, such was the morning and evening offerings. In terms of Peter, the six-hour period is Caesarea Philippi to Caesarea by the sea. At Pentecost it was the upper room to the temple. The period that is the bright light that is set up at the beginning of the path is the Midnight Cry, and that period reaches to the Sunday law. The six hours, between the evenings represent the triumphal entry of Christ into Jerusalem, which in turn represented the period from the Exeter camp meeting from August 12 to 17, 1844, that initiated the proclamation of the message that reached its conclusion on October 22, 1844. Exeter is Caesarea Philippi and Caesarea by the sea is October 22, 1844. The beginning is marked by Caesarea as is the ending.

Açıktır ki, altı saatlik dönem Pazar yasasında sona eren bir dönemi temsil eder; ancak başlangıcı, tıpkı sabah ve akşam sunularında olduğu gibi, doğrudan sonla bağlantılı bir olayla belirlenir. Petrus açısından, altı saatlik dönem Sezariye Filipi'den deniz kıyısındaki Sezariye'ye kadardır. Pentekost'ta ise üst odadan tapınağa kadardı. Yolun başlangıcına yerleştirilen parlak ışık olan dönem, Geceyarısı Çığlığı'dır ve bu dönem Pazar yasasına kadar uzanır. Akşamlar arasında geçen altı saat, Mesih'in Yeruşalim'e muzaffer girişini temsil eder; bu olay ise, 12-17 Ağustos 1844 tarihleri arasındaki Exeter kamp toplantısıyla başlayan ve 22 Ekim 1844'te sonucuna ulaşan mesajın ilanı dönemini temsil ediyordu. Exeter, Sezariye Filipi'dir ve deniz kıyısındaki Sezariye 22 Ekim 1844'tür. Başlangıç da bitiş de Sezariye ile işaretlenmiştir.

The triumphal entry is marked by a controversy at the beginning and a controversy at the end. The controversy at Exeter was represented by the false worship that was taking place on the grounds in the Watertown tent. Two messages were represented by those two tents, and when Christ entered Jerusalem the quibbling Jews complained about the message being proclaimed as He came down from the Mount of Olives, riding into Jerusalem on the recently loosed ass. The first and the last controversy identify an alpha and omega to the period. At Exeter the Watertown class represent a class of virgins that had no oil, and for them the door of salvation was closed. At the end of that period the door into the holy place was closed, thus providing an alpha and omega to the period. That alpha and omega aligns with the two controversies of the triumphal entry, and Caesarea to Caesarea with Peter.

Görkemli giriş, başında bir tartışma ve sonunda bir tartışma ile işaretlenmiştir. Exeter’deki tartışma, kamp alanındaki Watertown çadırında vuku bulan sahte tapınma ile temsil edilmişti. Bu iki çadır iki mesajı temsil ediyordu ve Mesih, az önce çözülmüş merkebe binerek Zeytin Dağı’ndan inip Kudüs’e girerken ilan edilmekte olan mesaj hakkında münakaşacı Yahudiler yakındılar. İlk ve son tartışma, döneme bir alfa ve omega tayin eder. Exeter’de Watertown sınıfı, yağları olmayan bir bakireler sınıfını temsil ederdi ve onlar için kurtuluş kapısı kapandı. O dönemin sonunda Kutsal Yer’e açılan kapı kapatıldı; böylece döneme bir alfa ve omega verilmiş oldu. Bu alfa ve omega, görkemli girişin iki tartışmasıyla ve Petrus’ta Sezariye’den Sezariye’ye olanla uyum içindedir.

In Caesarea Philippi, Simon Barjona’s name is changed to Peter, in a passage where he is praised as a mouthpiece of inspiration, then condemned as Satan, for opposing the message of the cross. Peter is a symbol of the two classes that are separated by the message of the baptism and cross, which is the message of 9/11 and the Sunday law.

Sezariye Filipi’de, ilhamın sözcüsü olarak övüldüğü, ardından da çarmıhın mesajına karşı çıktığı için Şeytan olarak mahkûm edildiği bir bölümde, Simon Barjona’nın adı Petrus olarak değiştirilir. Petrus, vaftiz ve çarmıhın mesajıyla birbirinden ayrılan iki sınıfın sembolüdür; bu, 11 Eylül’ün ve Pazar yasasının mesajıdır.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> "Ferisi ve vergi görevlisinin temsil ettiği her bir sınıf için, elçi Petrus’un yaşamında bir ders vardır. Öğrenciliğinin başlarında Petrus kendini güçlü sanıyordu. Ferisi gibi, kendi gözünde 'diğer insanlar gibi değildi.' Mesih, ihanete uğramasından önceki gece öğrencilerini, 'Bu gece hepiniz benden ötürü sendeleyeceksiniz' diye önceden uyardığında, Petrus güvenle, 'Hepsi sendeletse bile ben sendelemem' diye ilan etti. Markos 14:27, 29. Petrus kendi tehlikesini bilmiyordu. Kendine güveni onu yanılttı. Ayartıya dayanabileceğini sanıyordu; ama birkaç kısa saat içinde sınav geldi ve lanetler okuyup yeminler ederek Rabbini inkâr etti." Mesih'in İbret Dersleri, 152.

At the ninth hour, which is the time of the evening offering in answer to the prayer of Elijah, fire came down and consumed the offering for the purpose of making God’s people know that the Lord is God. There are two classes symbolized at Mount Carmel, one class that then knows that the Lord He is God, and the other represented by the prophets of Baal who are thereafter slain.

Dokuzuncu saatte, akşam sunusunun zamanında, İlyas’ın duasına cevap olarak gökten ateş indi ve Tanrı’nın halkının Rab’bin Tanrı olduğunu bilmesi maksadıyla sunuyu yakıp tüketti. Karmel Dağı’nda iki zümre simgelenmiştir: biri o anda Rab’bin Tanrı olduğunu bilenler, diğeri ise ardından öldürülen Baal peygamberleriyle temsil edilenler.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that thou art the Lord God, and that thou hast turned their heart back again.

> Akşam sunusunun takdim edildiği vakitte vaki oldu ki, peygamber İlyas yaklaşıp şöyle dedi: İbrahim’in, İshak’ın ve İsrail’in Tanrısı RAB, bugün İsrail’de Tanrı olanın Sen olduğun, benim de Senin kulun olduğum ve bütün bu işleri Senin sözüne göre yaptığım bilinsin. Beni işit, ya RAB, beni işit ki, bu halk Senin RAB Tanrı olduğunu ve onların yüreğini yine geri döndürdüğünü bilsin.

> Then the fire of the Lord fell, and consumed the burnt sacrifice, and the wood, and the stones, and the dust, and licked up the water that was in the trench. And when all the people saw it, they fell on their faces: and they said, The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.

> O zaman Rab’bin ateşi indi ve yakmalık sunuyu, odunu, taşları ve tozu tüketti; hendekteki suyu da yalayıp yuttu. Bunu gören bütün halk yüzüstü yere kapandılar ve şöyle dediler: Rab, O Tanrı’dır; Rab, O Tanrı’dır.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:36–40.

> Ve İlyas onlara dedi: Baal’ın peygamberlerini yakalayın; onlardan bir tekinin bile kaçmasın. Ve onları yakaladılar; ve İlyas onları Kişon Deresi’ne indirip orada öldürdü. 1 Krallar 18:36-40.

The evening sacrifice, the death of Christ, Peter healing the lame man, Peter taking the message to the Gentiles, Daniel receiving prophetic light, Elijah’s prayer being answered with fire, while Ezra is in sackcloth and ashes praying for the transition of Laodicea to Philadelphia, for the transition the church militant unto the church triumphant. The ninth hour is the hour of sacrifice, the hour of answered prayer, the hour heaven touches earth, the bridge between judgment and mercy and that is why Christ dies at the ninth hour, for the ninth hour of sacrifice opened the gospel to the Gentiles, who were those that sat in darkness, but would see great light when the book of Daniel is opened fully at the Sunday law.

Akşam sunusu, Mesih'in ölümü, Petrus'un topal adamı iyileştirmesi, Petrus'un mesajı Yahudi olmayanlara götürmesi, Daniel'in peygamberlik ışığı alması, İlyas'ın duasının ateşle cevaplanması; Ezra'nın ise çuvala bürünüp kül içinde, Laodikya'nın Filadelfya'ya geçişi ve muharip kilisenin muzaffer kiliseye geçişi için dua etmesi. Dokuzuncu saat, kurban saatidir, duanın cevaplandığı saattir, göğün yeryüzüne temas ettiği saattir, yargı ile merhamet arasındaki köprüdür; ve işte bu yüzden Mesih dokuzuncu saatte ölür; çünkü kurbanın dokuzuncu saati, İncil'i Yahudi olmayanlara açtı; bunlar karanlıkta oturanlardı; fakat Daniel kitabı Pazar yasasıyla birlikte bütünüyle açıldığında büyük bir ışık göreceklerdir.

At Gideon’s offering in Judges 6:21, the Angel of the Lord touches Gideon’s meat and unleavened bread offering with his staff, and fire springs up from the rock to consume it entirely. The fire confirmed God’s call to Gideon and his acceptance of the sign.

Hakimler 6:21'de, Gidyon’un sunusu sırasında, RAB’bin meleği elindeki değnekle Gidyon’un et ve mayasız ekmek sunusuna dokundu; kayadan ateş yükselerek sunuyu bütünüyle tüketti. Ateş, Tanrı’nın Gidyon’a çağrısını ve işareti kabul edişini teyit etti.

> And he said unto him, If now I have found grace in thy sight, then shew me a sign that thou talkest with me. Depart not hence, I pray thee, until I come unto thee, and bring forth my present, and set it before thee. And he said, I will tarry until thou come again. And Gideon went in, and made ready a kid, and unleavened cakes of an ephah of flour: the flesh he put in a basket, and he put the broth in a pot, and brought it out unto him under the oak, and presented it. And the angel of God said unto him, Take the flesh and the unleavened cakes, and lay them upon this rock, and pour out the broth. And he did so. Then the angel of the Lord put forth the end of the staff that was in his hand, and touched the flesh and the unleavened cakes; and there rose up fire out of the rock, and consumed the flesh and the unleavened cakes. Then the angel of the Lord departed out of his sight. And when Gideon perceived that he was an angel of the Lord, Gideon said, Alas, O Lord God! for because I have seen an angel of the Lord face to face. Judges 6:17–22.

> Ve ona dedi: Eğer şimdi senin gözünde lütuf bulduysam, benimle konuştuğuna dair bana bir işaret göster. Ben sana gelinceye ve takdimemi getirip önüne koyuncaya kadar, yalvarırım, buradan ayrılma. O da, “Geri dönünceye kadar bekleyeceğim” dedi. Gideon içeri girip bir oğlak hazırladı; bir efa undan mayasız ekmekler yaptı. Eti bir sepete koydu, suyunu bir kaba koydu; meşe ağacının altında ona getirip sundu. Tanrı’nın meleği ona, “Eti ve mayasız ekmekleri al, şu kayanın üzerine koy ve suyunu dök” dedi. O da öyle yaptı. Sonra RAB’bin meleği elindeki değneğin ucunu uzatıp ete ve mayasız ekmeklere dokundu; kayadan ateş yükseldi ve eti ile mayasız ekmekleri tüketti. Ardından RAB’bin meleği onun gözlerinin önünden kayboldu. Gideon onun RAB’bin bir meleği olduğunu anlayınca, “Eyvah, ya Rab Tanrı! Çünkü RAB’bin bir meleğini yüz yüze gördüm” dedi. Hakimler 6:17-22.

The angel appeared to Gideon in the first verse of the chapter and called Gideon, “a mighty man of valor” and Gideon asked for a sign to prove that claim. Then Gideon asks the angel to tarry, and the angel that tarries in prophecy is the second angel. After the tarrying time had ended, Gideon sets forth an offering and fire consumes the offering. Gideon is at the ninth hour for Elijah was the evening offering, and the ninth hour is the Sunday law when the Pentecostal tongues of fire align. Gideon represents a class that sees the Lord face to face, which is what happened to Daniel in chapter ten. When Gideon saw the fire consume the offering, he then realized that he had been interacting with the Lord, who he had seen face to face.

Bölümün ilk ayetinde melek Gidyon’a göründü ve ona “yiğit savaşçı” diye seslendi; bunun üzerine Gidyon, bu iddianın doğrulanması için bir işaret istedi. Ardından Gidyon melekten beklemesini istedi ve peygamberlikte bekleyen melek ikinci melektir. Bekleme süresi sona erdikten sonra Gidyon bir sunu sundu ve ateş sunuyu tüketti. Gidyon’un zamanı dokuzuncu saattir; çünkü İlyas akşam sunusuna tekabül eder ve dokuzuncu saat, Pentekost’taki ateş dillerinin hizalandığı Pazar Yasasıdır. Gidyon, Rab’bi yüz yüze gören bir sınıfı temsil eder; bu, onuncu bölümde Daniel’in yaşadığı hadisedir. Gidyon, ateşin sunuyu tükettiğini gördüğünde, yüz yüze görmüş olduğu Rab ile muhatap olduğunu o zaman idrak etti.

Gideon awakens to this reality when the miracle of fire confirms the sign, and the sign was Gideon, the mighty man of God and the army of 300 priests, who all had Habakkuk’s 300 tables in their hands. The sign, or ensign is Gideon himself, and the army of three hundred, that is also Ezekiel’s mighty army–that stands up in chapter thirty-seven.

Ateş mucizesi işareti tasdik ettiğinde Gidyon bu gerçeğe uyanır; işaret ise Tanrı’nın kudretli adamı Gidyon ile, hepsinin ellerinde Habakkuk’un üç yüz levhası bulunan üç yüz kâhinden oluşan orduydu. İşaret, yahut sancak, bizzat Gidyon’dur; ve üç yüz kişilik ordu da, otuz yedinci bölümde ayağa kalkan Hezekiel’in o kudretli ordusudur.

When the tabernacle was dedicated in Leviticus 9:23, 24, after Aaron’s first offerings as high priest, fire comes out from before the Lord and consumes the burnt offering and fat on the altar. The people shout and fall on their faces in awe. This must, line upon line, align with Elijah’s fire.

Levililer 9:23-24’te, Buluşma Çadırı adandığında, başkâhin olarak Harun’un ilk sunularının ardından, Rab’bin huzurundan ateş çıktı ve sunağın üzerindeki yakmalık sunuyu ve yağları tüketti. Halk sevinçle haykırıp huşu içinde yüzüstü yere kapandı. Bu, satır satır, İlyas’ın ateşiyle uyumlu olmalıdır.

Ezra’s ninth hour prayer for the separation of wheat and tares, which occurs at the Sunday law, is fulfilled then when the church militant transforms into the church triumphant. It must align with Gideon’s fire as well. The consuming fire upon Aaron’s first offering, that was made after seven days of consecration on the eighth day, returned on the same day, and destroyed Aaron’s two wicked sons. When the Holy Spirit is poured out without measure at the ninth hour, at the Sunday law, there will be a separation of two classes of priests, and the church triumphant will begin the work represented by the white horse of Ephesus, that goes forth conquering and to conquer. The anointing of the church triumphant finds a second witness in Solomon’s temple.

Buğday ile delice otunun ayrılması için Ezra’nın dokuzuncu saat duası, ki bu Pazar Yasası sırasında gerçekleşir, savaşan kilisenin muzaffer kiliseye dönüştüğü zamanda yerine gelir. Bu, Gidyon’un ateşiyle de uyumlu olmalıdır. Yedi gün süren kutsanmanın ardından sekizinci gün yapılan Harun’un ilk sunusu üzerine inen yakıp tüketen ateş, aynı gün geri dönerek Harun’un iki kötü oğlunu mahvetti. Kutsal Ruh dokuzuncu saatte, Pazar Yasası’nda, ölçüsüz olarak döküldüğünde, iki kâhin sınıfının birbirinden ayrılması gerçekleşecek ve muzaffer kilise, fethederek ve fethetmek üzere ileri giden Efes’in beyaz atıyla temsil edilen işi başlatacaktır. Muzaffer kilisenin meshedilişi, Süleyman’ın Tapınağı’nda ikinci bir tanık bulur.

Solomon’s temple dedication in 2 Chronicles 7:1–3, after Solomon’s prayer, fire came down from heaven and consumed the burnt offerings and sacrifices. The glory of the Lord filled the temple, leading the people to worship and declare God’s goodness and enduring mercy. At the Sunday law the church triumphant is lifted up above all the mountains as a crown and an ensign according to Zechariah and Isaiah. When the fire descended at Solomon’s dedication of the temple, the temple was filled with the glory of the Lord, symbolizing that the sounding of the seventh trumpet has finished its work upon God’s people and is about to finish that very work upon the eleventh-hour workers. The seventh trumpet represents the atonement, the combination of Divinity and humanity that occurs as Jesus lifts up His kingdom of glory. That fire which came down at Moses tabernacle and Solomon’s temple was also a fire of judgment for Aaron’s son, as it was for David.

2. Tarihler 7:1-3’te tapınağın adanmasında, Süleyman’ın duasının ardından gökten ateş indi ve yakmalık sunuları ile kurbanları tüketti. Rab’bin yüceliği tapınağı doldurdu; bu da halkı tapınmaya ve Tanrı’nın iyiliğini ve sonsuza dek süren merhametini ilan etmeye sevk etti. Pazar yasasında muzaffer kilise, Zekeriya ve Yeşaya’ya göre, bir taç ve sancak olarak bütün dağların üzerine yükseltilir. Süleyman’ın tapınağı adamasında ateş indiğinde, tapınak Rab’bin yüceliğiyle doldu; bu, yedinci borazanın çalınmasının Tanrı’nın halkı üzerindeki işini tamamlamış olduğunu ve aynı işi on birinci saat işçileri üzerinde tamamlamak üzere olduğunu simgeliyordu. Yedinci borazan, kefareti, yani İsa yücelik krallığını yüceltirken vuku bulan Tanrısallık ile insanlığın birleşimini temsil eder. Musa’nın Buluşma Çadırı’nda ve Süleyman’ın tapınağında inen o ateş, Harun’un oğlu için de, Davut için olduğu gibi, bir yargı ateşiydi.

David’s offering on the threshing floor of Araunah/Ornan in 1 Chronicles 21:26, during the plague brought about by David’s census, was answered with fire from heaven on the altar, signaling acceptance and halting the plague. The plague of Laodicea is ended when the fire descends upon David’s offering to stay the plague of His dependence upon human strength and wisdom. The transition from human to Divine human is marked when the atonement is accomplished, and the church is lifted up as an ensign. At that point, in agreement with Solomon’s temple, the glory of the Lord filled the temple as Divinity is combined with humanity.

1. Tarihler 21:26'da, Davut'un sayımının yol açtığı veba sırasında, Arauna/Ornan'ın harman yerinde Davut'un sunusu, sunağın üzerine gökten inen ateşle cevaplandı; bu, kabul edildiğinin işareti oldu ve vebayı durdurdu. Laodikya'nın vebası, onun insan gücüne ve hikmetine olan bağımlılığının vebasını durdurmak için ateş Davut'un sunusunun üzerine indiğinde sona erer. Beşerîden İlâhî-beşerî olana geçiş, kefaretin tamamlanması ve kilisenin bir sancak olarak yükseltilmesiyle işaretlenir. O noktada, Süleyman Mabedi’yle mutabık olarak, ulûhiyetin beşeriyetle birleşmesiyle Rab'bin yüceliği mabedi doldurdu.

We will continue our consideration of the period of the Midnight Cry as represented by the third and ninth hours in the next article.

Üçüncü ve dokuzuncu saatlerle temsil edilen Gece Yarısı Çığlığı dönemi üzerine incelememizi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him.

> Altı gün sonra İsa, Petrus’u, Yakup’u ve kardeşi Yuhanna’yı yanına aldı ve onları yalnız başlarına yüksek bir dağa çıkardı. Onların önünde başkalaştı; yüzü güneş gibi parladı, giysileri ışık gibi bembeyaz oldu. Ve işte, Musa ile İlyas onlara göründü; O’nunla konuşuyorlardı.

> Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him.

> Bunun üzerine Petrus İsa’ya cevap verip şöyle dedi: “Rab, burada bulunmamız iyidir; dilersen, burada üç çardak kuralım: biri senin için, biri Musa için, biri de İlyas için.” O daha konuşurken, işte, parlak bir bulut onları gölgeledi; ve işte, buluttan şöyle diyen bir ses geldi: “Bu benim sevgili Oğlumdur; ondan hoşnutum; onu dinleyin.”

> And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.

> Öğrenciler bunu işitince yüzüstü yere kapandılar ve büyük bir korkuya kapıldılar. İsa da gelip onlara dokundu ve dedi: “Kalkın, korkmayın.”

> And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. Matthew 17:1–9.

> Gözlerini kaldırıp baktıklarında, İsa’dan başka kimseyi görmediler. Ve dağdan inerlerken İsa onlara şöyle buyurdu: “Bu görümü, İnsanoğlu ölüler arasından yeniden dirilinceye kadar kimseye anlatmayın.” Matta 17:1-9.

Back to Articles