Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eight

Kırkıncı Âyetin Gizli Tarihi - Sekizinci Sayı

The Mount

Dağ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2026

Formats

PDF
Word

The Mount of Transfiguration for Peter took place between Panium and the cross, and on another line, Peter is between Christ’s baptism at the beginning of His ministry and just after the triumphal entry at the ending of His ministry. Those three waymarks of the baptism, the mount and the conclusion of the triumphal entry are marked by the three times the heavenly Father spoke. The third time in John 12 is when the Greeks were seeking Jesus. The baptism is 9/11, the mount is in the history of Panium unto the Sunday law of verse sixteen. For Peter it was Panium, then the mount unto the conclusion of the triumphal entry, which was just before Christ would be glorified a second time.

Petrus için Başkalaşım Dağı, Panium ile çarmıh arasında meydana geldi; ve başka bir hat üzerinde, Petrus, Mesih’in hizmetinin başlangıcındaki vaftizi ile hizmetinin sonundaki muzaffer girişin hemen sonrasında yer almaktadır. Vaftiz, dağ ve muzaffer girişin sona erişine ait bu üç işaret taşı, göksel Baba’nın üç kez konuşmuş olmasıyla işaretlenmiştir. Yuhanna 12’deki üçüncü sefer, Grekler İsa’yı ararken gerçekleşir. Vaftiz 9/11’dir; dağ ise Panium tarihinden on altıncı ayetin Pazar yasasına kadar uzanır. Petrus için bu, Panium, sonra da dağdan muzaffer girişin sona erişine kadar olan dönemdi; bu da Mesih’in ikinci kez yüceltileceği zamandan hemen önceydi.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:27–33.

> Şimdi canım sıkıntı içindedir; ve ben ne diyeyim? Baba, beni bu saatten kurtar; fakat ben bu saat için geldim. Baba, adını yücelt. O zaman gökten bir ses geldi: Onu hem yücelttim, hem de yine yücelteceğim. Orada duran ve bunu işiten halk, bunun gök gürlediğini söyledi; başkaları ise, Ona bir meleğin konuştuğunu söyledi. İsa cevap verip dedi: Bu ses benim için değil, sizin uğrunuza geldi. Şimdi bu dünyanın yargısıdır; şimdi bu dünyanın egemeni dışarı atılacaktır. Ve ben, yerden yukarı kaldırıldığım zaman, bütün insanları kendime çekeceğim. Bunu, nasıl bir ölümle öleceğini belirtmek için söyledi. Yuhanna 12:27–33.

The line that is framed by Leviticus twenty-three and the Pentecostal season has a beginning waymark of three steps followed by five days and an ending waymark with the identical characteristics. Between those waymarks thirty days represent the period of the priests, which ends at the feast of trumpets. The feast of trumpets, the ascension of Christ after forty days teaching His disciples face to face after His resurrection and the day of atonement represents the three steps of the ending of the line in Leviticus twenty-three. Those three steps are followed by five days unto both Pentecost and the feast of Tabernacles. The third time the heavenly Father spoke was just before the Greeks, representing those who are called out of Babylon at the Sunday law, were seeking an audience with Jesus. Just before the Sunday law Jesus identifies the lifting up of the ensign at the cross. The earth was lightened with His glory at 9/11 and it is lightened again at the Sunday law.

Levililer yirmi üç ve Pentikost mevsimi tarafından çerçevelenen çizginin, üç adımdan oluşan bir başlangıç işareti vardır; bunu beş gün izler; ve aynı özelliklere sahip bir bitiş işareti bulunur. Bu işaretler arasında otuz gün, kâhinler dönemini temsil eder; bu dönem borazanlar bayramında sona erer. Borazanlar bayramı, Mesih’in dirilişinden sonra öğrencilerine kırk gün boyunca yüz yüze öğrettikten sonra göğe yükselişi ve Kefaret Günü, Levililer yirmi üçteki çizginin sonundaki üç adımı temsil eder. Bu üç adımı, hem Pentikost’a hem de Çardak Bayramı’na kadar beş gün izler. Göksel Baba’nın üçüncü kez konuştuğu zaman, Pazar yasasında Babil’den çağrılanları temsil eden Grekler İsa ile görüşmek istediklerinden hemen önceydi. Pazar yasasından hemen önce İsa, sancağın çarmıhta yukarı kaldırılışını tanımlar. Yeryüzü 9/11’de O’nun yüceliğiyle aydınlatıldı ve Pazar yasasında yeniden aydınlatılır.

Caesarea Philippi, which is Panium is the third hour and Caesarea Maritima is the ninth hour of the cross when the call to come out of Babylon is sounded. Before the cross, while in the prophetic history of Panium, Peter is at the mount, but still before the ending of the triumphal entry. Panium continues unto the cross of verse sixteen. Peter in Panium is just before the three-step history of Leviticus twenty-three’s feast of trumpets, ascension and atonement. Peter is in the thirty days of the priest’s special instruction.

Panium olan Kayseriye Filipi üçüncü saattir ve Kayseriye Maritima, Babil’den çıkma çağrısının duyurulduğu çarmıhın dokuzuncu saatidir. Çarmıhtan önce, Panium’un peygamberlik tarihindeyken, Petrus dağdadır; ancak yine de muzaffer girişin sona erişinden öncedir. Panium, on altıncı ayetin çarmıhına kadar devam eder. Panium’daki Petrus, Levililer yirmi üçüncü bölümdeki borazanlar bayramı, göğe yükseliş ve kefaretin üç aşamalı tarihinden hemen öncedir. Petrus, kâhinin özel öğretiminin otuz günü içindedir.

Simon becomes Peter at Panium, and has one step at the mount before the triumphal entry. The triumphal entry illustrates the parable of the ten virgins. Only five enter into the marriage, and the five days between the threefold waymark and Pentecost is the beginning of the triumphal entry. It begins at the feast of trumpets, but that waymark consists of a combination of three waymarks. As a single waymark they identify the attack upon Nashville with the feast of trumpets. The message of the Midnight Cry will have just been confirmed and the procession of the five wise virgins begins the process that leads to the death, burial and resurrection of the cross, which is the Sunday law.

Simun, Panium’da Petrus olur ve görkemli girişten önce dağda bir adımı vardır. Görkemli giriş, on bakire benzetmesini tasvir eder. Evliliğe yalnızca beşi girer ve üç katlı işaret taşı ile Pentikost arasındaki beş gün, görkemli girişin başlangıcıdır. Bu, Borazan Bayramı’nda başlar; ancak bu işaret taşı, üç işaret taşının birleşiminden oluşur. Tek bir işaret taşı olarak, Nashville’e yönelik saldırıyı Borazan Bayramı ile özdeşleştirirler. Gece Yarısı Çığlığı’nın mesajı henüz doğrulanmış olacaktır ve beş akıllı bakirenin alayı, Pazar yasası olan çarmıhın ölümüne, gömülüşüne ve dirilişine götüren süreci başlatır.

Peter is in Panium when he corrects the prediction of the fireballs of Nashville, and before the feast of trumpets is sounded at the fulfillment of the prediction. He must of prophetic necessity first go to the mount, for the mount was before the triumphal entry. Before Abraham went to the mount his name was changed, and Peter’s name was changed at Panium, before he went to the mount. The mount is Peter’s test before the prediction of the fireballs of Nashville is fulfilled. The fulfillment is the third and litmus test where character is manifested as either joy or shame.

Petrus, Nashville’in ateş toplarına ilişkin öngörüyü düzelttiği sırada Panium’dadır; ve öngörünün gerçekleşmesinde borazanlar bayramı ilan edilmeden öncedir. Peygamberlik bakımından zorunlu olarak önce dağa gitmelidir; çünkü dağ, muzaffer girişten önceydi. İbrahim dağa gitmeden önce adı değiştirildi ve Petrus’un adı da, dağa gitmeden önce, Panium’da değiştirildi. Dağ, Nashville’in ateş toplarına ilişkin öngörü gerçekleşmeden önce Petrus’un sınavıdır. Gerçekleşme, karakterin ya sevinç ya da utanç olarak açığa çıktığı üçüncü ve turnusol sınavıdır.

The line of 457 BC ends between Raphia and Panium, the covenant of chapter seventeen of Genesis aligns with Raphia and the covenant of chapter sixteen of Matthew sixteen aligns with Panium. From Panium, Peter goes to the mount, as Abraham went to the sacrifice of Isaac. The mount of Peter’s line aligns with the mount of Abraham’s time.

MÖ 457 çizgisi, Raphia ile Panium arasında son bulur; Yaratılış’ın on yedinci bölümündeki antlaşma Raphia ile hizalanır ve Matta’nın on altıncı bölümündeki antlaşma Panium ile hizalanır. Panium’dan Petrus dağa gider; tıpkı İbrahim’in İshak’ın kurbanına gittiği gibi. Petrus’un çizgisindeki dağ, İbrahim’in zamanındaki dağ ile hizalanır.

Abraham’s waymark consisted of three days. At the triumphal entry, two disciples were sent to fetch an ass to carry Christ, and in Abraham’s line his three-day journey begins with his selection of two servants and an ass to carry the wood for the offering of Isaac. Peter’s eight- or six-day journey to the mount was three days for Abraham. Peter in Panium is before the mount and before the loosing of the ass beginning the entry into Jerusalem, which is where Abraham’s three days began. In the triumphal entry Christ stopped upon the Mount of Olives and wept for Jerusalem, thus marking the conclusion of the covenant relationship between God and ancient literal Israel. Peter’s mount is before the triumphal entry; Christ’s mount is during the triumphal entry and Abraham’s mount is at the conclusion of the entry.

İbrahim’in yol işareti üç günden oluşuyordu. Zafer alayındaki girişte, Mesih’i taşıması için bir sıpa getirmeleri amacıyla iki öğrenci gönderilmişti; İbrahim’in çizgisinde ise onun üç günlük yolculuğu, iki hizmetkâr ve İshak’ın sunusu için odunu taşıyacak bir sıpa seçmesiyle başlar. Petrus’un dağa doğru sekiz ya da altı günlük yolculuğu, İbrahim için üç gündü. Panium’daki Petrus, dağdan önce ve Yeruşalim’e girişin başlangıcını teşkil eden sıpanın çözülmesinden öncedir; İbrahim’in üç günü de işte burada başladı. Zafer alayındaki girişte Mesih, Zeytin Dağı üzerinde durup Yeruşalim için ağladı; böylece Tanrı ile kadim, literal İsrail arasındaki antlaşma ilişkisinin sona erişini işaretledi. Petrus’un dağı zafer alayındaki girişten öncedir; Mesih’in dağı zafer alayındaki giriş sırasındadır ve İbrahim’in dağı ise girişin sonunda yer alır.

2026 is the midterm elections when the two-hundred and fiftieth year of the sixth kingdom of Bible prophecy celebrates its glorious reign. That celebration as a prophetic midpoint aligns with Antiochus the Great in 207 BC, the midpoint between Raphia and Panium that marks the end of the two hundred and fifty years from 457 BC.

2026, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın iki yüz ellinci yılının görkemli hükümranlığını kutladığı ara seçimlerin yılıdır. Bu kutlama, peygamberlikte bir orta nokta olarak, MÖ 457’den itibaren geçen iki yüz elli yılın sonunu belirleyen Raphia ile Panium arasındaki orta noktada yer alan Büyük Antiochos’un MÖ 207’deki konumuyla örtüşmektedir.

As we consider the four lines that consist of chapters eleven through unto chapter twenty-two that have been unsealed so far, (perhaps there are other examples) we now take up those chapters in The Desire of Ages. Chapter eleven is The Baptism, and chapter twenty-two is Imprisonment and Death of John. John is at the beginning and the ending, and chapter seventeen, the middle chapter is Nicodemus.

Şimdiye kadar mühürleri açılmış olan on birinci bölümden yirmi ikinci bölüme kadar uzanan dört çizgiyi ele aldığımızda (belki başka örnekler de vardır), şimdi Çağların Arzusu’ndaki bu bölümlere dönüyoruz. On birinci bölüm “Vaftiz”, yirmi ikinci bölüm ise “Yahya’nın Hapsedilmesi ve Ölümü”dür. Yahya başlangıçta da sonda da yer almaktadır; orta bölüm olan on yedinci bölüm ise Nikodim’dir.

> “Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.

> “Nikodim, O’nunla bir müzakereye girişmek düşüncesiyle Rab’be gelmişti; fakat İsa, hakikatin temel ilkelerini açığa serdi. Nikodim’e şöyle dedi: Senin en çok ihtiyaç duyduğun şey kuramsal bilgi değil, ruhsal yeniden doğuştur. Merakının giderilmesine değil, yeni bir yüreğe ihtiyacın var. Göksel şeyleri takdir edebilmen için, önce yukarıdan yeni bir yaşam alman gerekir. Her şeyi yeni kılan bu değişim gerçekleşinceye dek, Benimle yetkim ya da görevim hakkında konuşmanın sana kurtarıcı hiçbir yararı olmayacaktır.

> “Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah’s coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.” The Desire of Ages, 171.

> “Nikodim, Yahya Peygamber’in tövbe ve vaftiz konusundaki vaazını, ayrıca halkı Kutsal Ruh’la vaftiz edecek Olan’a yönelttiğini duymuştu. Kendisi de Yahudiler arasında ruhsallık eksikliği bulunduğunu, onların büyük ölçüde bağnazlık ve dünyevî ihtiras tarafından yönetildiklerini hissetmişti. Mesih’in gelişinde durumun daha iyi bir hâl alacağını ummuştu. Ne var ki, Yahya Peygamber’in yüreği yoklayan mesajı onda günah konusunda bir mahkûmiyet uyandırmamıştı. O, titiz bir Ferisiydi ve iyi işleriyle övünürdü. Hayırseverliği ve tapınak hizmetinin sürdürülmesine cömertçe katkıda bulunması sebebiyle geniş ölçüde saygı görmekteydi ve Tanrı’nın lütfuna mazhar olduğundan emin hissediyordu. Mevcut durumundayken göremeyeceği kadar pak bir egemenlik düşüncesi onu dehşete düşürdü.” The Desire of Ages, 171.

The midpoint in The Desire of Ages is found in the line of Nicodemus, who represents the last call to Adventism in the line of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. He represents a class who heard the message of the forerunner of Christ, but who were unaware of their Laodicean condition.

Çağların Arzusu’nun orta noktası, yüz kırk dört binin mühürlenmesi çizgisinde Adventizme yapılan son çağrıyı temsil eden Nikodim’in çizgisinde bulunur. O, Mesih’in öncüsünün mesajını işitmiş, fakat kendi Laodikya durumlarının farkında olmayan bir sınıfı temsil eder.

> “In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.” The Desire of Ages, 176.

> “Nikodim’le yaptığı görüşmede İsa, kurtuluş tasarısını ve dünyaya yönelik görevini açıkladı. Daha sonraki söylevlerinin hiçbirinde, göklerin egemenliğini miras alacak olan herkesin yüreğinde yapılması gereken işi, adım adım, bu denli tam olarak açıklamadı. Hizmetinin daha başlangıcında gerçeği, Sanhedrin’in bir üyesine, anlayışı en açık olan zihne ve halkın atanmış bir öğretmenine açtı. Ne var ki İsrail’in önderleri ışığı hoş karşılamadılar. Nikodim gerçeği yüreğinde sakladı ve üç yıl boyunca ortada pek az görünür meyve vardı.” The Desire of Ages, 176.

John’s message and his baptism of Christ represented the first angel’s message of fearing God. John’s message was the Laodicean message of justification by faith and that message was empowered at Christ’s baptism, just as was the message of Jones and Waggoner was the message to Laodicea in 1888. The baptism of Christ and 1888 typified the arrival of the message to Laodicea at 9/11, which ends at the midpoint between Raphia and Panium.

Yuhanna’nın mesajı ve onun Mesih’i vaftiz edişi, Tanrı’dan korkulmasına ilişkin birinci meleğin mesajını temsil ediyordu. Yuhanna’nın mesajı, imanla aklanmaya dair Laodikya mesajıydı ve tıpkı Jones ve Waggoner’ın mesajının 1888’de Laodikya’ya verilen mesaj olması gibi, bu mesaj da Mesih’in vaftizinde güçlendirildi. Mesih’in vaftizi ve 1888, 9/11’de Laodikya’ya gelen mesajın varışını simgeliyordu; bu da Raphia ile Panium arasındaki orta noktada sona erer.

Nicodemus means “victory of the people,” and justification by faith is the sealing message that arrived with the message of John, was empowered at the baptism and defined by Nicodemus midnight encounter with Christ. Chapter twenty-two describes the death of John producing a recognition by his disciples of the ensign that would be lifted up and draw all men to Himself. The baptism was both 9/11 and July 18, 2020 unto December 31, 2023, for the baptism illustrates death (2020), burial (three and a half days) and the resurrection (December 31, 2023). Then the midnight encounter where the victory of the people is illustrated as being born again, from the blindness of Laodicea unto the twenty-twenty vision of a Philadelphian. Then the works of Christ are set forth as the lifting up of the ensign.

Nikodim “halkın zaferi” anlamına gelir; imana dayalı aklanma ise Yahya’nın mesajıyla gelen, vaftizde güç kazanan ve Nikodim’in gece yarısı Mesih’le karşılaşmasıyla tanımlanan mühürleme mesajıdır. Yirmi ikinci bölüm, Yahya’nın ölümünü, öğrencilerinin yükselecek ve bütün insanları Kendisine çekecek olan sancağın farkına varmalarını sağlayan bir olay olarak tasvir eder. Vaftiz hem 9/11 hem de 18 Temmuz 2020’den 31 Aralık 2023’e kadardı; zira vaftiz ölümü (2020), gömülmeyi (üç buçuk gün) ve dirilişi (31 Aralık 2023) tasvir eder. Ardından, halkın zaferinin, Laodikya’nın körlüğünden bir Filadelfiyalının yirmi-yirmi görüşüne kadar yeniden doğuş olarak resmedildiği gece yarısı karşılaşması gelir. Sonra Mesih’in işleri, sancağın yukarı kaldırılması olarak ortaya konur.

For Abraham the works of Christ in the line of John aligns with the sacrifice of Isaac. For Peter the line ends at Caesarea by the sea, Caesarea Maritima at the ninth hour, where the cross calls all men to the victory of justification by faith, which is the message of the third angel. The message of the third angel is the message of the third woe of Islam that arrived at 9/11 in Balaam’s first encounter with the ass of Islam, then a doubling of strikes against the literal glorious land on October 7, 2023, and then the second strike at Nashville as Balaam navigates the ass of Islam through the vineyards of the ancient literal and modern spiritual glorious land. The third strike is the earthquake of the soon coming Sunday law. There Isaac is offered, there the disciples of John, a symbol of the great multitude who are given the white robes of martyrdom, heard and saw the works of the ensign. The midpoints of Genesis, Matthew and The Desire of Ages identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the calling of the Gentiles.

İbrahim için, Yuhanna doğrultusundaki Mesih’in işleri, İshak’ın kurban edilmesiyle uyum içindedir. Petrus için ise hat, deniz kıyısındaki Kayseriye’de, Caesarea Maritima’da, dokuzuncu saatte son bulur; burada çarmıh, üçüncü meleğin mesajı olan imanla aklanma zaferine bütün insanları çağırır. Üçüncü meleğin mesajı, İslam’ın üçüncü vayının mesajıdır; bu, Balam’ın İslam’ın eşeğiyle ilk karşılaşmasında 11 Eylül’de ortaya çıkmış, ardından 7 Ekim 2023’te gerçek görkemli ülkeye karşı saldırıların iki katına çıkmasıyla sürmüş ve sonra Balam, İslam’ın eşeğini kadim gerçek ve modern ruhsal görkemli ülkenin bağları arasından yönlendirirken Nashville’de ikinci saldırı gerçekleşmiştir. Üçüncü darbe, yakında gelecek Pazar yasasının depremidir. Orada İshak sunulur; orada, şehitliğin beyaz kaftanları verilen büyük kalabalığın bir simgesi olan Yuhanna’nın öğrencileri, sancağın işlerini işitmiş ve görmüştür. Yaratılış, Matta ve Sevgi Öğretmeni’nin orta noktaları, yüz kırk dört binin mühürlenişini ve Ulusların çağrılışını belirler.

The explanation given by Christ to Nicodemus was the work of the wind, though its work is unseen.

Mesih’in Nikodim’e verdiği açıklama, her ne kadar etkisi görülmese de, rüzgârın işiydi.

> “Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: ‘The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit.”

> “Nikodim hâlâ şaşkınlık içindeydi ve İsa, ne demek istediğini açıklamak için rüzgârı örnek verdi: ‘Rüzgâr dilediği yerde eser; sesini işitirsin, ama nereden geldiğini ve nereye gittiğini bilemezsin; Ruh’tan doğan herkes böyledir.”

> “The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process.

> “Rüzgâr ağaçların dalları arasında işitilir, yaprakları ve çiçekleri hışırdatır; yine de görünmezdir ve hiçbir insan onun nereden geldiğini ya da nereye gittiğini bilmez. Kutsal Ruh’un yürek üzerindeki işi de böyledir. Bu, rüzgârın hareketleri ne kadar açıklanabiliyorsa, ondan daha fazla açıklanamaz. Bir kişi, ihtidanın süreci içindeki bütün şartları izah edemese, tam zamanını ya da yerini belirtemese bile, bu onun ihtida etmemiş olduğunu kanıtlamaz. Rüzgâr kadar görünmez bir etkinlikle Mesih sürekli olarak yürek üzerinde çalışmaktadır. Yavaş yavaş, belki de alan kişinin farkında olmaksızın, canı Mesih’e çekmeye yönelen etkiler meydana getirilir. Bunlar, O’nun üzerinde tefekkür etmekle, Kutsal Yazılar’ı okumakla ya da yaşayan vaizin sözünü işitmekle alınabilir. Ruh daha doğrudan bir çağrıyla geldiğinde, can ansızın kendisini sevinçle İsa’ya teslim eder. Birçokları buna ani ihtida der; fakat bu, Tanrı’nın Ruh’u tarafından uzun süren bir cezbetmenin—sabırlı, uzatılmış bir sürecin—sonucudur.

> “While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.” The Desire of Ages, 172, 173.

> “Rüzgârın kendisi görünmez olmakla birlikte, görülen ve hissedilen etkiler meydana getirir. Aynı şekilde, Ruh’un can üzerindeki işi, O’nun kurtarıcı gücünü hissetmiş olan kişinin her davranışında kendini gösterecektir. Allah’ın Ruh’u yüreği ele geçirdiğinde, yaşamı dönüştürür. Günahlı düşünceler bir yana bırakılır, kötü işler terk edilir; öfkenin, kıskançlığın ve çekişmenin yerini sevgi, alçakgönüllülük ve esenlik alır. Kederin yerini sevinç alır ve çehre göğün ışığını yansıtır. Yükü kaldıran eli kimse görmez, yukarıdaki avlulardan inen ışığı da kimse seyredemez. Bereket, canın imanla kendisini Allah’a teslim etmesiyle gelir. O zaman, hiçbir insan gözünün göremediği o kudret, Allah’ın suretinde yeni bir varlık yaratır.” Mesih’e Dair, 172, 173.

At 9/11 the latter rain began to sprinkle. At 9/11 Islam, represented as the “east wind” in Bible prophecy arrived as the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The latter rain, which is a message represented as the “golden oil” that descends from Zechariah’s two golden pipes, began the calling of Laodicean Seventh-day Adventists unto repentance. The wind of the Holy Spirit began its work of teaching all things that are written, and employing the message of Jeremiah’s old paths to speak to the hearts of blind Laodiceans. The work of the Holy Spirit represented to Nicodemus explained more fully, the “step by step,” “work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven.” The process was compared to the work of the wind by Christ, and the process occurs during the period of “the east wind,” that arrived at 9/11. Isaiah addresses this same period in terms of the rough wind.

11 Eylül’de son yağmur serpmeye başladı. 11 Eylül’de, Kutsal Kitap peygamberliğinde “doğu rüzgârı” olarak temsil edilen İslam, yüz kırk dört binin mühürlenmesi başlamışken geldi. Zekeriya’nın iki altın borusundan inen “altın yağ” ile temsil edilen bir mesaj olan son yağmur, Laodikya’daki Yedinci Gün Adventistlerini tövbeye çağırma işini başlattı. Kutsal Ruh’un rüzgârı, yazılmış olan her şeyi öğretme ve Yeremya’nın eski yolları mesajını kullanarak kör Laodikyalıların yüreklerine seslenme işine başladı. Nikodim’e açıklanan Kutsal Ruh’un işi daha tam olarak, “adım adım”, “göklerin egemenliğini miras alacak olanların hepsinin yüreklerinde yapılması gerekli olan işi” ortaya koyuyordu. Bu süreç, Mesih tarafından rüzgârın işiyle karşılaştırılmıştır ve süreç, 11 Eylül’de gelen “doğu rüzgârı” döneminde gerçekleşir. Yeşaya bu aynı döneme sert rüzgâr açısından değinir.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> Ölçü ile, o filiz verdiğinde, onunla mücadele edeceksin; doğu rüzgârı gününde O, sert rüzgârını dizginler. Bundan dolayı Yakup’un suçluluğu arındırılacaktır; ve günahını ortadan kaldırmanın bütün meyvesi şudur: sunağın bütün taşlarını parçalanmış tebeşir taşları gibi ettiğinde, koruluklar ve putlar ayakta kalmayacaktır. Yeşaya 27:8, 9.

All the prophets align with one another in the latter days, and Isaiah’s “rough wind” is John’s winds of strife that are held in check during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Isaiah’s rough wind is the east wind that is “stayed” in Isaiah’s testimony, and held in check in John’s. John’s winds of strife are held while God’s people are sealed, and Isaiah’s east wind is identified as the period when “the iniquity of Jacob” is “purged.” The Hebrew word “purged” means atoned for. John’s sealing is the same as Ezekiel chapter nine and is the same as the purging of Jacob’s iniquity. The angel who goes through Jerusalem placing a mark upon those that sigh and cry is the angel who ascends from the “east.”

Bütün peygamberler ahir günlerde birbiriyle uyum içindedir; Yeşaya’nın “sert rüzgârı”, yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasında dizginlenen Yuhanna’nın çekişme rüzgârlarıdır. Yeşaya’nın sert rüzgârı, Yeşaya’nın tanıklığında “durdurulan”, Yuhanna’nınkinde ise dizginlenen doğu rüzgârıdır. Yuhanna’nın çekişme rüzgârları, Tanrı’nın halkı mühürlenirken tutulur; Yeşaya’nın doğu rüzgârı ise “Yakup’un fesadı”nın “giderildiği” dönem olarak tanımlanır. İbranice “giderildi” sözcüğü, kefaret edildiği anlamına gelir. Yuhanna’nın mühürlemesi, Hezekiel dokuzuncu bölümle aynıdır ve Yakup’un fesadının giderilmesiyle de aynıdır. Yeruşalim’in içinden geçerek ah edip inleyenlerin üzerine bir işaret koyan melek, “doğudan” yükselen melektir.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Bundan sonra yeryüzünün dört köşesinde duran dört melek gördüm; yeryüzünün dört rüzgârını tutuyorlardı ki, rüzgâr ne yeryüzüne, ne denize, ne de herhangi bir ağaca essin. Ve doğudan yükselen, diri Tanrı’nın mührüne sahip başka bir melek gördüm; yeryüzüne ve denize zarar verme yetkisi verilmiş olan dört meleğe yüksek sesle haykırarak şöyle dedi: “Tanrımız’ın kullarını alınlarından mühürleyinceye dek yeryüzüne de, denize de, ağaçlara da zarar vermeyin.” Vahiy 7:1–3.

The angel is Christ and He ascended at the end of forty days of teaching the disciples face to face in the Pentecostal season, and He ascends at the feast of trumpets in Leviticus twenty-three at the end of the thirty days of face-to-face teaching with the priests who are represented by the number thirty.

Melek Mesih’tir; O, Pentikost mevsiminde öğrencilerine kırk gün boyunca yüz yüze öğretmesinin sonunda göğe yükseldi; ve Levililer 23’teki Borazanlar Bayramı’nda, otuz sayısıyla temsil edilen kâhinlerle otuz gün süren yüz yüze öğretimin sonunda da göğe yükselir.

2026 is the midterm elections, and the elections have already been confirmed as prophetic waymarks. Without the Democrats stealing the election of 2020 Trump would not have fulfilled the enigma of Rome. The enigma of Rome being that it is eighth and is of the seven. That enigma identifies Trump as the representative of the image of the beast, who always comes up eighth, yet is of the seven. In Daniel seven, three of pagan Rome’s ten horns needed to be removed for the little horn to ascend. There papal Rome came up as the eighth among seven other horns, yet it came forth from pagan Rome, for it was to be of the seven. In Daniel eight the Medo-Persian empire was represented by two horns, then Greece was a single horn, that when broken produced four horns, thus before Rome arrives there have been seven horns, and the little horn of Rome is the eighth. There are other witnesses to the fact that Rome always comes up eighth and is of the seven, but the enigma’s primary point of reference is Revelation chapter seventeen.

2026 ara seçimlerin yapıldığı yıldır ve bu seçimlerin peygamberlikteki işaret taşları olduğu zaten doğrulanmıştır. Demokratlar 2020 seçimlerini çalmamış olsalardı, Trump Roma’nın bilmecesini yerine getirmiş olmayacaktı. Roma’nın bilmecesi, onun sekizinci olması ve yediden olmasıdır. Bu bilmece, Trump’ı canavarın suretinin temsilcisi olarak tanımlar; o her zaman sekizinci olarak ortaya çıkar, yine de yedidendir. Daniel yedi’de, küçük boynuzun yükselmesi için putperest Roma’nın on boynuzundan üçünün kaldırılması gerekiyordu. Orada papalık Roma’sı, diğer yedi boynuz arasında sekizinci olarak ortaya çıktı; yine de putperest Roma’dan çıktı, çünkü yediden olacaktı. Daniel sekiz’de Med-Pers İmparatorluğu iki boynuzla temsil edildi; ardından Yunanistan tek bir boynuzdu ve o kırıldığında dört boynuz ortaya çıktı; böylece Roma gelmeden önce yedi boynuz vardır ve Roma’nın küçük boynuzu sekizincidir. Roma’nın her zaman sekizinci olarak ortaya çıktığı ve yediden olduğu gerçeğine dair başka tanıklar da vardır; ancak bilmecenin başlıca dayanak noktası Vahiy on yedinci bölümdür.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> İşte hikmeti olan anlayış budur. Yedi baş, kadının üzerinde oturduğu yedi dağdır. Ve yedi kral vardır: beşi düştü, biri var, öteki ise henüz gelmemiştir; ve geldiğinde kısa bir süre kalması gerekir. Var olmuş olup da şimdi olmayan canavar ise sekizincidir; yine de yedidendir ve helâke gitmektedir. Vahiy 17:9–11.

The stolen election of 2020 identified an election as a prophetic waymark. A second witness to this fact is with President Carter. Reagan was the first of the presidents that lead to Trump being the eighth that is of the seven, as he forms an image of Rome. Reagan was the first of the line of eight presidents since the time of the end in 1989. 1989 was fulfilled in Daniel eleven, verses one through four, and it sets forth the testimony of the richest president. Reagan was preceded by the worst President in history up to that point. Carter left office with a crisis of Islam unresolved. Forty-seven years later and Trump is currently resolving the problem left to Reagan by the Democrat Carter. Because the first and alpha Reagan was a Republican typifying a Republican at the ending and omega, Trump would also need to inherit a crisis of Islam created by the previous Democrat president, who would of prophetic necessity be the worst president in history up to that point. Obama, of course fulfilled all those prophetic characteristics, and so did Biden. In order for Reagan to typify the last, he also had to typify not only the eighth, but also the sixth. In doing so the Lion of the tribe of Judah had to control the elections to secure a progression of failed presidencies that preceded Trump in both instances. The elections are a prophetic waymark, and 2026 is the midterms for the president that is the eighth that is of the seven.

2020’nin çalınmış seçimi, bir seçimin peygamberliksel bir işaret taşı olduğunu ortaya koydu. Bu gerçeğin ikinci bir tanığı Başkan Carter ile ilgilidir. Reagan, Roma’nın bir suretini oluştururken yediden olup sekizinci olan Trump’a götüren başkanların ilkiydi. Reagan, sonun zamanı olan 1989’dan bu yana süren sekiz başkanlık çizgisinin ilkiydi. 1989, Daniel on birinci bölümün birinci ila dördüncü ayetlerinde yerine geldi ve en zengin başkanın tanıklığını ortaya koyar. Reagan’dan önce, o noktaya kadarki tarihin en kötü Başkanı gelmişti. Carter, İslam krizini çözümsüz bırakarak görevden ayrıldı. Kırk yedi yıl sonra Trump, Demokrat Carter’ın Reagan’a miras bıraktığı sorunu şu anda çözmektedir. İlk ve alfa olan Reagan, sonda ve omega’da bir Cumhuriyetçiyi simgeleyen bir Cumhuriyetçi olduğundan, Trump’ın da kendisinden önceki Demokrat başkanın meydana getirdiği bir İslam krizini devralması gerekiyordu; bu başkan da peygamberliksel zorunluluk gereği, o noktaya kadarki tarihin en kötü başkanı olmalıydı. Obama elbette bütün bu peygamberliksel özellikleri yerine getirdi; Biden da öyle. Reagan’ın sonuncuyu simgelemesi için, yalnızca sekizinciyi değil, altıncıyı da simgelemesi gerekiyordu. Bunu yaparken Yahuda oymağının Aslanı, her iki durumda da Trump’tan önce gelen başarısız başkanlıkların bir ilerleyişini güvence altına almak üzere seçimleri denetlemek zorundaydı. Seçimler peygamberliksel bir işaret taşıdır ve 2026, yediden olup sekizinci olan başkanın ara seçimleridir.

The two-hundred and fifty year line of the United States began in 1776 and culminates in 2026. The two-hundred and fifty year line of 457 BC culminated in 207 BC, between verses eleven and fifteen, the battles of Raphia and Panium. Raphia is prophetically aligned with Genesis seventeen covenant of circumcision, and Panium is prophetically aligned with Matthew sixteen’s covenant of the one hundred and forty-four thousand. 2026, aligns with 207 BC, between verses eleven and fifteen—between Raphia and Panium, which is also between God’s first covenant with a chosen people and God’s last covenant with a chosen people.

Amerika Birleşik Devletleri’nin iki yüz elli yıllık çizgisi 1776’da başladı ve 2026’da doruğa ulaşır. MÖ 457’nin iki yüz elli yıllık çizgisi MÖ 207’de, on birinci ve on beşinci ayetler arasında, Raphia ve Panium savaşlarında doruğa ulaştı. Raphia, peygamberlik bakımından Yaratılış on yedinci bölümdeki sünnet antlaşmasıyla hizalanmıştır; Panium ise peygamberlik bakımından Matta on altıncı bölümdeki yüz kırk dört binlerin antlaşmasıyla hizalanmıştır. 2026, MÖ 207 ile, on birinci ve on beşinci ayetler arasında—Raphia ile Panium arasında—hizalanır; bu da Tanrı’nın seçilmiş bir halkla yaptığı ilk antlaşma ile Tanrı’nın seçilmiş bir halkla yaptığı son antlaşma arasındadır.

The two-hundred and fifty year lines that end at the midpoint of 207 BC and 2026 align with the two-hundred and fifty year line of persecution that began when the city of Rome burned in the year 64. Beginning there, seven years of warning of the coming destruction, by a strange man were proclaimed to the inhabitants of Jerusalem. When the year seventy arrived and Jerusalem was destroyed God’s church was scattered and they spread the gospel to the entire world. At the same time that the church of Ephesus was proclaiming the Pentecostal message of the resurrection, the persecution represented by the church of Smyrna began, for the two churches of prophetic necessity would run parallel for a period of time. Paul was a leader of the prophetic church of Ephesus, yet he penned of both histories.

MÖ 207 yılının orta noktasında ve 2026’da son bulan iki yüz elli yıllık çizgiler, MS 64 yılında Roma şehri yandığında başlayan zulmün iki yüz elli yıllık çizgisiyle hizalanmaktadır. Oradan başlayarak, garip bir adam tarafından yaklaşan yıkıma dair yedi yıllık uyarı Yeruşalim sakinlerine ilan edildi. Yetmiş yılı geldiğinde ve Yeruşalim yıkıldığında, Tanrı’nın kilisesi dağıtıldı ve onlar müjdeyi bütün dünyaya yaydılar. Efes kilisesi dirilişin Pentikostçu mesajını ilan etmekteyken, aynı zamanda, Simirna kilisesiyle temsil edilen zulüm başladı; çünkü peygamberlik gereği bu iki kilise bir süre paralel seyredecekti. Pavlus, Efes’in peygamberliksel kilisesinin bir önderiydi, yine de her iki tarihe dair de yazdı.

> Persecutions, afflictions, which came unto me at Antioch, at Iconium, at Lystra; what persecutions I endured: but out of them all the Lord delivered me. Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:11, 12.

> Antakya’da, İkonium’da, Listra’da başıma gelen zulümleri, sıkıntıları; ne zulümlere katlandım; ama Rab beni onların hepsinden kurtardı. Evet, Mesih İsa’da tanrısayar bir yaşam sürmek isteyenlerin hepsi zulüm görecektir. 2. Timoteos 3:11, 12.

A.T. Jones identifies the two-hundred and fifty year period that begins in the year 64 and ends at the Edict of Milan in 313. For those years persecution against God’s people was carried on by pagan Rome, but the message to the church in Smyrna identified ten days, that represent the very worst persecution of that period.

A.T. Jones, 64 yılında başlayıp 313’te Milano Fermanı ile sona eren iki yüz elli yıllık dönemi belirler. O yıllar boyunca Tanrı’nın halkına karşı zulüm putperest Roma tarafından sürdürülmüştür; ancak Smyrna’daki kiliseye verilen mesaj, bu dönemin en şiddetli zulmünü temsil eden on günü belirtmiştir.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Çekeceğin şeylerin hiçbirinden korkma: işte, denenesiniz diye İblis bazılarınızı zindana atacak; ve on gün sıkıntı çekeceksiniz. Ölüme kadar sadık ol, ben de sana yaşam tacını vereceğim. Vahiy 2:10.

That period of persecution represented by the Emperor Diocletian was for ten years, beginning in 303 and ending in 313, when the Emperor Constantine the Great was ruling, as he would be at the first Sunday law of 321, and when he divided Rome into east and west in 330. 313 was prophetically marked by the diplomatic marriage in Milan when Emperor Constantine (ruler of the West) arranged the marriage of his half-sister, Flavia Julia Constantia to Licinius, the emperor who controlled the eastern (or soon-to-be eastern) part of the Roman Empire. The marriage was symbolically ended when Constantine divided the kingdom into east and west in 330.

İmparator Diocletianus tarafından temsil edilen o zulüm dönemi, 303’te başlayıp 313’te sona eren on yıllık bir dönemdi; bu sırada Büyük İmparator Konstantin hüküm sürmekteydi; nitekim 321’deki ilk Pazar yasası sırasında da hüküm sürecek ve 330’da Roma’yı doğu ve batı olarak ikiye ayıracaktı. 313 yılı, İmparator Konstantin’in (Batı’nın hükümdarı) üvey kız kardeşi Flavia Julia Constantia’yı, Roma İmparatorluğu’nun doğu (ya da yakında doğu olacak) kısmını denetleyen imparator Licinius ile evlendirdiği Milano’daki diplomatik evlilikle peygamberlik bakımından işaretlenmişti. Bu evlilik, Konstantin’in 330’da krallığı doğu ve batı olarak ikiye ayırmasıyla simgesel olarak sona erdi.

Nero’s 250-year period begins with a seven-year period that begins and ends with a siege that typifies the end of the world. At the end of the period there was a distinct ten years of persecution. The period began in the time of Ephesus, then covered the history of Smyrna until Constantine’s church of compromise, when the church of Pergamos arrived in 313.

Nero’nun 250 yıllık dönemi, dünyanın sonunu simgeleyen bir kuşatmayla başlayıp yine bir kuşatmayla sona eren yedi yıllık bir dönemle başlar. Dönemin sonunda belirgin on yıllık bir zulüm süreci vardı. Dönem Efes zamanında başladı, ardından İzmir’in tarihini kapsadı; ta ki 313 yılında Bergama kilisesi ortaya çıktığında Konstantin’in uzlaşmacı kilisesine kadar.

Those seventeen years from 313 to 330 find their counterpoint in the history of Raphia and Panium, where the battle of 217 BC and the battle of 200 BC are separated by seventeen years. At the battle of Raphia, Ptolemy prevailed, but he would be dead and gone before the battle of Panium. Yet he reigned for seventeen years from 221 BC unto 204 BC. Three lines of 250 years tied together by three seventeens force the consideration that 313 aligns with 2026.

313’ten 330’a kadar olan o on yedi yıl, Raphia ve Panium tarihindeki karşılığını bulur; burada MÖ 217’deki savaş ile MÖ 200’deki savaş birbirinden on yedi yıl ile ayrılır. Raphia Muharebesi’nde Ptolemaios galip geldi, ancak Panium Muharebesi’nden önce ölmüş ve gitmiş olacaktı. Yine de MÖ 221’den MÖ 204’e kadar on yedi yıl hüküm sürdü. Üç adet on yedi ile birbirine bağlanan 250 yıllık üç çizgi, 313’ün 2026 ile hizalandığı hususunun dikkate alınmasını zorunlu kılar.

313 was a distinct transition from persecution unto compromise, thus marking 313 as a symbol of a change of some prophetic nature that was typified by the change from Smyrna to Pergamos. The first step was represented by a diplomatic marriage that ended in divorce seventeen years later. The second step was the first Sunday law. Inspiration informs us that the Sunday law is preceded by a progressive step by step process that includes Sunday laws that precede the Sunday law defined as forcing you to observe Sunday and also persecuting you for observing God’s seventh-day Sabbath.

313, zulümden uzlaşmaya doğru belirgin bir geçişti; böylece 313, Smirna’dan Bergama’ya geçişle simgelenen, peygamberlik niteliğinde bir değişimin sembolü olarak işaretlenmiş oldu. İlk adım, on yedi yıl sonra boşanmayla sonuçlanan diplomatik bir evlilikle temsil edildi. İkinci adım ise ilk Pazar yasasıydı. Esin bize, Pazar yasasının, sizi Pazar gününü tutmaya zorlamak ve ayrıca Tanrı’nın yedinci gün Sebti’ni tuttuğunuz için size zulmetmek olarak tanımlanan Pazar yasasından önce gelen, adım adım ilerleyen bir süreç tarafından öncelendiğini bildirir.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “Okuyucu, pek yakında patlak verecek olan mücadelede kullanılacak vasıtaları anlamak istiyorsa, Roma’nın geçmiş çağlarda aynı amaç için kullandığı yöntemlerin kaydını izlemesi yeterlidir. Papacıların ve Protestanların birleşerek kendi dogmalarını reddedenlere nasıl davranacaklarını bilmek istiyorsa, Roma’nın Sebt Günü’ne ve onu savunanlara karşı sergilediği ruhu görsün.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

> “Krallık fermanları, genel konsiller ve dünyevî güç tarafından desteklenen kilise nizamnameleri, putperest bayramın Hristiyan dünyasında onurlu konumuna ulaşmasının basamakları oldu. Pazar gününün tutulmasını zorunlu kılan ilk kamusal tedbir, Konstantin tarafından çıkarılan yasaydı. (M.S. 321.) Bu ferman, şehir halkının ‘güneşin muhterem gününde’ dinlenmesini şart koşuyor, fakat kırda yaşayanların tarımsal uğraşlarını sürdürmelerine izin veriyordu. Özünde putperest bir yasa olmakla birlikte, Hristiyanlığı sözde kabul edişinden sonra imparator tarafından yürürlüğe konuldu.” The Great Controversy, 573, 574.

The Edict of Milan in 313, was the “royal edict” that was followed by “general councils and church ordinances sustained by secular power were the steps.” These were progressive steps which led to the first Sunday law in 321. One of those steps is “church ordinances,” such as Sunday observance, “sustained by secular power.” The period of 1888 identifies a series of Sunday laws introduced into the Senate by Senator Blair that never went anywhere, but during the same history several states were passing state enforced Sunday laws. These two witnesses identify 313 as a waymark where “royal edicts,” such as an executive order would mark a transition in the history of the earth beast, who is destined to speak as a dragon.

313 yılındaki Milano Fermanı, ardından “genel konsiller ve dünyevî iktidar tarafından desteklenen kilise nizamları bu adımlar oldu” denilen “krallık fermanı” idi. Bunlar, 321’deki ilk Pazar yasasına götüren kademeli adımlardı. Bu adımlardan biri, Pazar’ın tutulması gibi, “dünyevî iktidar tarafından desteklenen” “kilise nizamları”dır. 1888 dönemi, Senatör Blair tarafından Senato’ya sunulan ve hiçbir sonuca varmayan bir dizi Pazar yasasını ortaya koymakla birlikte, aynı tarihsel süreçte çeşitli eyaletler devlet zoruyla uygulanan Pazar yasaları çıkarıyordu. Bu iki tanık, 313’ü, yeryüzü canavarının tarihinde, ejderha gibi konuşmaya mukadder olan bu gücün tarihinde, bir yürüm noktası olarak tanımlar; burada bir yürütme emri gibi “krallık fermanları” bir geçişe işaret eder.

When the United States speaks as a dragon it ends as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it does by speaking the same as it did in the beginning of its reign as the sixth kingdom. In 1798, the United States passed the Alien and Sedition Acts, that typified the Sunday law. The Alien and Sedition Acts of 1798 were the third of three steps that began in 1776 with the Declaration of Independence followed by the Constitution in 1789. Those three steps align with 313, 321 and 330.

Amerika Birleşik Devletleri bir ejderha gibi konuştuğunda, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak sona erer; ve bunu, altıncı krallık olarak egemenliğinin başlangıcında konuştuğu şeyin aynısını konuşarak yapar. 1798’de Amerika Birleşik Devletleri, Pazar yasasını tipleyen Alien and Sedition Acts’i kabul etti. 1798 tarihli Alien and Sedition Acts, 1776’da Bağımsızlık Bildirgesi ile başlayıp 1789’da Anayasa ile devam eden üç adımın üçüncüsüydü. Bu üç adım 313, 321 ve 330 ile hizalanmaktadır.

1776, 1789 and 1798 were all actions that are defined as speaking, for inspiration informs us that the “speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” 313, 321 and 330 are all waymarks associated with Constantine the Great. The ending of ancient literal Israel, both the northern and southern kingdoms, is symbolized as a divorce, which is what is represented by 330. A divorce between east and west in a marriage that began seventeen years before, at the marriage of the Edict of Milan. At the Sunday law the United States will have filled up its cup of probationary time and it will be divorced from God in terms of its prophetic purpose, as typified by the land flowing with milk and honey for ancient Israel. Inspiration says national apostasy is followed by national ruin. That happens when God divorces the glorious land as represented by the year 330. From the marriage of 313 unto the first in a series of escalating Sunday laws in 321 unto the divorce of 330. 1776 aligns with 313, and 1789 aligns with 321 and 1798 aligns with 330.

1776, 1789 ve 1798’in tümü, konuşmak olarak tanımlanan eylemlerdi; zira ilham bize, “ulusun konuşması, onun yasama ve yargı yetkililerinin eylemidir” diye bildirmektedir. 313, 321 ve 330’un tümü, Büyük Konstantin’le ilişkili yol işaretleridir. Eski literal İsrail’in sonu, hem kuzey hem güney krallıkları bakımından, bir boşanma olarak simgelenir; 330 ile temsil edilen de budur. Doğu ile batı arasında, on yedi yıl önce Milano Fermanı’nın evliliğiyle başlamış olan bir evlilikte meydana gelen bir boşanma. Pazar yasasında Amerika Birleşik Devletleri deneme süresine ait kâsesini doldurmuş olacak ve eski İsrail için süt ve bal akan diyarın tiplediği üzere, peygamberlik amacına ilişkin olarak Tanrı’dan boşanmış olacaktır. İlham, ulusal irtidatın ulusal yıkımla izlendiğini söyler. Bu, Tanrı görkemli diyarı 330 yılıyla temsil edildiği üzere boşadığında gerçekleşir. 313’teki evlilikten, 321’de giderek şiddetlenen Pazar yasaları dizisinin ilkine, oradan da 330’daki boşanmaya kadar. 1776, 313 ile; 1789, 321 ile; 1798 de 330 ile hizalanmaktadır.

330 is also the fulfillment of the 360 years since the battle of Actium in 31 BC. Actium was Rome’s third obstacle and thus typifies the Sunday law where modern Rome conquers its second and third obstacles. At the waymark of 330 the battle of Panium joins the battle of Actium. The battle of Raphia in 217 BC aligns with the Ukrainian war in 2014, then in 2015 Trump launched his first presidential campaign, 2020 both horns of the earth beast were slain, 2023 they were both resurrected. 2024 the test of the foundations began and in 2025 the prophetic alliance of the eighth president and his papal counterpart were marked by their mutual inaugurations.

330 aynı zamanda MÖ 31’deki Actium Muharebesi’nden bu yana geçen 360 yılın da yerine gelişidir. Actium, Roma’nın üçüncü engeliydi ve dolayısıyla modern Roma’nın ikinci ve üçüncü engellerini fethettiği Pazar yasasını simgeler. 330 yol işaretinde Panium Muharebesi, Actium Muharebesi’ne katılır. MÖ 217’deki Raphia Muharebesi, 2014’teki Ukrayna savaşıyla aynı hizaya gelir; ardından 2015’te Trump ilk başkanlık kampanyasını başlattı; 2020’de yer canavarının iki boynuzu da öldürüldü; 2023’te ise her ikisi de diriltildi. 2024’te temellerin sınanması başladı ve 2025’te sekizinci başkan ile onun papalık makamındaki muadilinin peygamberlikteki ittifakı, karşılıklı göreve başlama törenleriyle işaretlendi.

We will continue these things in the next article.

Bu hususları bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

Back to Articles