Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Four

İsa Mesih'in Vahyi - Numara 4

Isaiah Forty

Yeşaya Kırk

Author

Jeff Pippenger

Published

October 23, 2023

Formats

PDF
Word

The message of the Revelation of Jesus Christ that is being unsealed includes the identification of the Hebrew word translated as “truth,” which among other things, represents Christ’s character as the Alpha and Omega. The beginning of a thing representing the end of a thing pervades the entire Bible, and Christ’s character is manifested in the Bible, for He is the Word. Alpha and Omega is the element of Christ’s character that He himself identifies, as the proof that He is God.

Mühürleri açılan İsa Mesih’in Vahyi’nin mesajı, “gerçek” diye çevrilen İbranice kelimenin tanımlanmasını da içerir; bu kelime, başka şeylerin yanı sıra, Mesih’in Alfa ve Omega olarak karakterini temsil eder. Bir şeyin başlangıcının o şeyin sonunu temsil etmesi teması, Kutsal Kitap’ın tamamına nüfuz eder ve O Söz olduğu için Mesih’in karakteri Kutsal Kitap’ta tezahür eder. Alfa ve Omega ise, O’nun Tanrı olduğunun kanıtı olarak bizzat kendisinin tanımladığı Mesih’in karakterindeki unsurdur.

Isaiah chapter forty marks the beginning of a prophetic narrative that continues until the end of the book of Isaiah in chapter sixty-six. It starts by identifying the comforter that is sent, which Christ promises to the disciples to comfort them from his departure, but the coming of the Comforter finds its perfect fulfillment, as all prophecies do, in the last days. Isaiah’s and Jesus’ identification of the arrival of the Comforter points to the disappointment of the movement of the one hundred and forty-four thousand, that occurred on July 18, 2020.

Yeşaya kitabının kırkıncı bölümü, kitabın altmış altıncı bölümdeki sonuna kadar devam eden peygamberlik anlatısının başlangıcını işaret eder. Anlatı, gönderilen Tesellici’yi tanımlayarak başlar; Mesih’in, ayrılışından ötürü onları teselli etmek için öğrencilerine vaat ettiği bu Tesellici’nin gelişi ise, tüm peygamberlik sözlerinde olduğu gibi, son günlerde tam gerçekleşmesini bulur. Yeşaya’nın ve İsa’nın Tesellici’nin gelişini tanımlaması, 18 Temmuz 2020’de meydana gelen yüz kırk dört bin hareketinin hayal kırıklığına işaret eder.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment. John 16:7, 8.

> Yine de size gerçeği söylüyorum; benim gitmem sizin için hayırlıdır: çünkü gitmezsem Tesellici size gelmez; ama gidersem, onu size göndereceğim. O geldiğinde, günah, doğruluk ve yargı konusunda dünyayı suçlu çıkaracaktır. Yuhanna 16:7, 8.

The words “sin, righteousness, and judgment” are what the Comforter will use to “reprove” the world. The word translated as “reprove,” includes the meaning to convince. The three steps of “sin, righteousness and judgment” represent the Hebrew word that is translated as “truth.” That word was created from the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and that word represents that the Creator of all things, is the first and the last, the Alpha and Omega. When the Comforter comes to the disappointed one hundred and forty-four thousand, He will convince them, and then the world, that God is the Alpha and Omega.

"Günah, doğruluk ve yargı" sözleri, Tesellici'nin dünyayı kınamak için kullanacağı ifadelerdir. "Reprove" olarak çevrilen sözcük, ikna etmek anlamını da içerir. "Günah, doğruluk ve yargı"nın üç adımı, "gerçek" olarak çevrilen İbranice sözcüğü temsil eder. O sözcük, İbranice alfabenin birinci, on üçüncü ve son harflerinden oluşturulmuştur ve her şeyin Yaratıcısının ilk ve son, Alfa ve Omega olduğunu temsil eder. Tesellici, hayal kırıklığına uğramış yüz kırk dört binin yanına geldiğinde, önce onları, sonra da dünyayı Tanrı'nın Alfa ve Omega olduğuna ikna edecektir.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

> Teselli edin, teselli edin halkımı, diyor Tanrınız. Yeruşalim’e teselli edici sözler söyleyin ve ona seslenin: Çilesi sona erdi, suçu bağışlandı; çünkü bütün günahları için Rab’bin elinden iki katını aldı. Çölde haykıranın sesi: “Rab için yolu hazırlayın, Tanrımız için çölde dümdüz bir anayol açın.” Her vadi yükseltilecek, her dağ ve tepe alçaltılacak; eğriler düzeltilecek, engebeli yerler düz olacak. Rab’bin yüceliği görünecek ve bütün insanlar hep birlikte onu görecek; çünkü Rab’bin ağzı böyle söyledi. Yeşaya 40:1-5.

The passage is identifying the work of the final Elijah messenger that was typified by William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had been typified by Elijah, and who had been identified by Malachi as the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. In the final Elijah movement, when the Lord sends the comforter to strengthen those who have been disappointed and are waiting for the Lord during a tarrying time, the “glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.” The “glory” of the Lord is His character, and the Revelation of Jesus Christ is an unsealing of the element of His character that is represented as Alpha and Omega. After the introduction of the first five verses, the “voice of him that crieth in the wilderness,” asks God “What shall I cry?”

Bu pasaj, son İlyas elçisinin görevini tanımlamaktadır. Bu elçi, William Miller tarafından örneklenmişti; William Miller’ı Vaftizci Yahya, Vaftizci Yahya’yı ise İlyas örneklemişti. Malaki de onu, antlaşmanın elçisinin yolunu hazırlayan elçi olarak tanımlamıştı. Son İlyas hareketinde, Rab, gecikme döneminde hayal kırıklığına uğramış ve Rab’bi bekleyenleri güçlendirmek için Tesellici’yi gönderdiğinde, “Rab’bin yüceliği açığa çıkacak ve bütün insanlık onu birlikte görecektir.” Rab’bin “yüceliği” O’nun karakteridir; İsa Mesih’in Vahyi ise O’nun karakterinin Alfa ve Omega olarak temsil edilen unsurunun mühürlerinin açılmasıdır. İlk beş ayetin girişinin ardından, “çölde haykıranın sesi” Tanrı’ya, “Ne haykırayım?” diye sorar.

> The voice said, Cry. And he said, What shall I cry? All flesh is grass, and all the goodliness thereof is as the flower of the field: The grass withereth, the flower fadeth: because the spirit of the Lord bloweth upon it: surely the people is grass. The grass withereth, the flower fadeth: but the word of our God shall stand for ever. Isaiah 40:6–8.

> Bir ses dedi: “Haykır.” O da dedi: “Ne haykırayım?” “Bütün beşer ottur, onun bütün güzelliği kır çiçeği gibidir: Ot kurur, çiçek solar; çünkü Rab’bin soluğu onun üzerine eser; gerçekten halk ottur. Ot kurur, çiçek solar; ama Tanrımızın sözü sonsuza dek kalır.” Yeşaya 40:6-8.

The message of Christ’s character that is represented as Alpha and Omega is placed within the symbolism of Islam. In Ezekiel thirty-seven the valley of dead bones is first brought together, and then brought to life by the prophetic message of the four winds.

Alfa ve Omega olarak temsil edilen Mesih'in karakterine ilişkin mesaj, İslam'ın sembolizmi içine yerleştirilmiştir. Hezekiel 37'de ölü kemikler vadisi önce bir araya getirilir, sonra da dört rüzgarın peygamberlik mesajıyla canlandırılır.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Melekler, kopup kurtulup bütün dünyanın üzerine atılmak isteyen öfkeli bir at olarak tasvir edilen dört rüzgârı tutuyor, geçtiği yerde yıkım ve ölüm getiriyor.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> Ebedî âlemin ta eşiğinde mi uyuyacağız? Donuk, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, kiliselerimizde Tanrı’nın Ruhu ve nefesi halkının içine üflensin de, onlar ayakları üzerinde durup yaşasınlar. Yolun dar, kapının da dar olduğunu görmemiz gerekiyor. Ama dar kapıdan geçince onun genişliği sınırsızdır. Manuscript Releases, 20. cilt, 217.

The angry horse of Bible prophecy is Islam. The angry horse is being held back from doing his work of destruction, as represented by the holding of the four winds by four angels in Revelation seven. They are restrained until the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Kutsal Kitap peygamberliğinin öfkeli atı İslam'dır. Öfkeli at, yıkım işini yapmaktan alıkonulmaktadır; bu durum Vahiy 7'de dört meleğin dört rüzgârı tutmasıyla temsil edilir. Yüz kırk dört bin mühürleninceye kadar alıkonulmaktadırlar.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ve bundan sonra, yeryüzünün dört köşesinde duran, yeryüzünün dört rüzgarını tutan dört melek gördüm; öyle ki rüzgar ne yeryüzünde, ne denizde, ne de herhangi bir ağacın üzerinde esmesin. Doğudan yükselen, yaşayan Tanrı’nın mührünü taşıyan başka bir melek gördüm; yeryüzüne ve denize zarar verme yetkisi verilmiş olan dört meleğe gür bir sesle haykırarak, “Biz Tanrımızın kullarını alınlarında mühürleyene kadar, ne yeryüzüne, ne denize, ne de ağaçlara zarar vermeyin,” dedi. Vahiy 7:1-3.

The four winds being held, represents the restraining of Islam until the sealing of God’s people is accomplished. Islam is represented in Revelation as the last three of the seven trumpets, and also as the three woes.

Dört rüzgarın tutulması, Tanrı’nın halkının mühürlenmesi tamamlanana kadar İslam’ın dizginlenmesini temsil eder. Vahiy’de İslam, yedi borazanın son üçü ve ayrıca üç bela olarak temsil edilir.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ve gördüm; göğün ortasından uçan bir meleğin yüksek sesle şöyle dediğini işittim: “Vay, vay, vay, henüz üfleyecek olan üç meleğin borazanlarının diğer sesleri yüzünden yeryüzünde yaşayanların vay haline!” Vahiy 8:13.

After introducing the three woe trumpets, John identifies the characteristics of Islam in chapter nine. In verse four of chapter nine a command is given to Islam, that was fulfilled in the history of Abubekr, the first leader after Mohammed.

Üç vay borusunu tanıttıktan sonra Yuhanna, dokuzuncu bölümde İslam'ın özelliklerini tanımlar. Dokuzuncu bölümün dördüncü ayetinde İslam'a, Muhammed'den sonra ilk lider olan Ebubekir'in tarihinde yerine getirilen bir emir verilir.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Onlara, yeryüzündeki çimene, hiçbir yeşil şeye ve hiçbir ağaca zarar vermemeleri; ancak alınlarında Tanrı’nın mührü bulunmayan insanlara zarar vermeleri emredildi. Vahiy 9:4.

Uriah Smith, identified the relation of Abubekr to verse four.

Uriah Smith Abubekr ile dördüncü ayet arasındaki ilişkiyi belirledi.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:

> Muhammed'in vefatından sonra, M.S. 632'de komuta Ebubekir'e geçti; o da, otoritesini ve yönetimini iyice sağlamlaştırır sağlamlaştırmaz Arap kabilelerine bir genelge gönderdi; aşağıdaki, ondan bir alıntıdır:

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

> 'Tanrı'nın savaşlarını verdiğinizde, arkanızı dönmeden, yiğitçe davranın; ama zaferiniz kadınların ve çocukların kanıyla lekelenmesin. Hiçbir hurma ağacını yok etmeyin, hiçbir ekin tarlasını da yakmayın. Hiçbir meyve ağacını kesmeyin ve yiyecek için kesecekleriniz dışında hayvanlara zarar vermeyin. Herhangi bir ahit ya da antlaşma yaptığınızda ona sadık kalın ve sözünüzde durun. Ve yol alırken, manastırlarda inzivaya çekilmiş olarak yaşayan ve Tanrı'ya bu yolla hizmet etmeyi amaçlayan bazı dindar kimselerle karşılaşacaksınız; onları kendi hâllerine bırakın, ne onları öldürün ne de manastırlarını yıkın. Ve bir de, tepeleri tıraşlı olan, Şeytan'ın sinagoguna mensup başka bir tür insanla karşılaşacaksınız; ya Müslüman oluncaya ya da haraç verinceye kadar onların kafataslarını mutlaka parçalayın ve onlara aman vermeyin.' Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 500.

Uriah Smith goes on to identify two classes of men, who were to be distinguished by the Islamic warriors that Abubekr sent to bring war against Rome. One class he identifies as Catholic monks, who worshipped on Sunday; and the other class were those who worshipped on the seventh-day. Islam was only to attack the worshippers of the sun. More important to our considerations is that men, whether Sunday keepers or Sabbath keepers, are symbolically represented as grass, green things and trees. The four winds in chapter seven were restrained from blowing upon the grass until the Sabbath keepers were sealed.

Uriah Smith, Abubekr’in Roma’ya karşı savaş açmak üzere gönderdiği İslam savaşçılarının ayırt etmesi gereken iki insan sınıfını tanımlamaya devam eder. Bir sınıfı, Pazar günü ibadet eden Katolik keşişler olarak tanımlar; diğer sınıf ise yedinci günde ibadet edenlerdi. İslam yalnızca güneşe tapanlara saldıracaktı. Bizim açımızdan daha önemlisi, ister Pazar günü ibadet edenler ister Şabat’ı tutanlar olsun, insanların sembolik olarak ot, yeşillikler ve ağaçlar şeklinde temsil edilmesidir. Yedinci bölümdeki dört rüzgâr, Şabat’ı tutanlar mühürlenene kadar otların üzerine esmekten alıkonuldu.

The messenger of the movement of the one hundred and forty-four thousand asks God, “What shall I cry?” He was told that his message was to be that the Word of God stands fast forever, and that message was to be placed within the context of the wind that blows upon the grass. When the Comforter is sent to the one hundred and forty-four thousand who have been disappointed over a failed prediction of Islam, and who thereafter recognize they are in the tarrying time of the parable of the ten virgins, they are then informed by the Comforter that the message they are to present, is the message of Islam’s role in Bible prophecy. The arrival of the Comforter, in the history of the tarrying time, causes them to stand.

Yüz kırk dört bin hareketinin habercisi Tanrı’ya sorar: “Ne haykırayım?” Ona, mesajının şu olacağı bildirildi: Tanrı’nın Sözü sonsuza dek kalıcıdır; ve bu mesajın, otun üzerine esen rüzgâr bağlamında verilmesi gerektiği. İslam’la ilgili başarısız bir öngörü yüzünden hayal kırıklığına uğramış ve sonrasında on bakire benzetmesindeki gecikme döneminde bulunduklarını fark eden yüz kırk dört bine Tesellici gönderildiğinde, Tesellici onlara sunmaları gereken mesajın, Kutsal Kitap peygamberliğinde İslam’ın rolüne ilişkin mesaj olduğunu bildirir. Tesellici’nin gelişi, gecikme döneminin tarihinde onların ayakta durmalarına neden olur.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> Ve bana dedi: İnsan oğlu, ayağa kalk; seninle konuşacağım. O bana konuşurken ruh içime girdi ve beni ayağa kaldırdı; böylece bana konuşanı işittim. Hezekiel 2:1, 2.

They stand when they are resurrected.

Diriltildiklerinde ayağa kalkarlar.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> Ve halklardan, kabilelerden, dillerden ve uluslardan olanlar onların cesetlerini üç buçuk gün boyunca görecek ve cesetlerinin mezara konulmasına izin vermeyecekler. Yeryüzünde yaşayanlar onlar sebebiyle sevinecek, eğlenecek ve birbirlerine armağanlar gönderecekler; çünkü bu iki peygamber yeryüzünde yaşayanlara eziyet etmişti. Ve üç buçuk gün sonra Tanrı’dan gelen yaşam Ruhu onların içine girdi ve ayağa kalktılar; onları görenlerin üzerine büyük bir korku düştü. Vahiy 11:9-11.

The two steps of standing, and then being lifted up as the ensign is also represented by Ezekiel in chapter thirty-seven. Ezekiel’s first step, brings together the body parts of the dead dry bones which are in the valley of disappointment. Ezekiel’s second step, is the message of the four winds, which is the sealing message, which is the message of Islam.

Ayağa kalkmak ve ardından sancak olarak yükseltilmek şeklindeki iki adım, Ezekiel tarafından otuz yedinci bölümde de temsil edilir. Ezekiel’in ilk adımı, hayal kırıklığı vadisinde bulunan ölü kuru kemiklerin beden parçalarını bir araya getirir. Ezekiel’in ikinci adımı ise, dört rüzgârın mesajıdır; bu, mühürleme mesajıdır; bu da İslam’ın mesajıdır.

> And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:3–10.

> Ve bana dedi: Ey insanoğlu, bu kemikler yaşayabilir mi? Ben de cevap verdim: Ey Rab Tanrı, sen bilirsin. Yine bana dedi: Bu kemiklere peygamberlik et ve onlara de: Ey kuru kemikler, Rabbin sözünü işitin. Rab Tanrı bu kemiklere şöyle diyor: İşte, içinize nefes vereceğim ve yaşayacaksınız. Üzerinize kirişler koyacağım, üzerinize et getireceğim, sizi deriyle kaplayacağım, içinize nefes vereceğim ve yaşayacaksınız; ve benim Rab olduğumu bileceksiniz. Böylece bana emredildiği gibi peygamberlik ettim; peygamberlik ederken bir gürültü oldu, işte bir sarsıntı, ve kemikler bir araya geldi, her kemik kendi kemiğine kavuştu. Baktığımda, işte, üzerlerinde kirişler ve et belirdi ve üstlerini deri kapladı; ama içlerinde nefes yoktu. Sonra bana dedi: Rüzgâra peygamberlik et, peygamberlik et, ey insanoğlu, ve rüzgâra de: Rab Tanrı şöyle diyor: Ey nefes, dört rüzgârdan gel ve bu öldürülmüşlerin üzerine üfle ki yaşasınlar. Böylece bana buyurduğu gibi peygamberlik ettim, ve nefes onlara girdi, ve yaşadılar ve ayakları üzerinde doğruldular, pek büyük bir ordu. Hezekiel 37:3-10.

In the passage of Isaiah, which we are currently considering, when the Comforter arrives, they stand on their feet, then they are lifted up into a high mountain as an ensign and proclaim the “good tidings” which is the latter rain, the third angel’s message.

Şu anda incelediğimiz Yeşaya bölümünde, Tesellici geldiğinde onlar ayağa kalkarlar; ardından bir sancak gibi yüksek bir dağa yükseltilirler ve "müjde"yi ilan ederler; bu da son yağmur, yani üçüncü meleğin mesajıdır.

> O Zion, that bringest good tidings, get thee up into the high mountain; O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and his arm shall rule for him: behold, his reward is with him, and his work before him. He shall feed his flock like a shepherd: he shall gather the lambs with his arm, and carry them in his bosom, and shall gently lead those that are with young. Who hath measured the waters in the hollow of his hand, and meted out heaven with the span, and comprehended the dust of the earth in a measure, and weighed the mountains in scales, and the hills in a balance? Who hath directed the Spirit of the Lord, or being his counsellor hath taught him? With whom took he counsel, and who instructed him, and taught him in the path of judgment, and taught him knowledge, and showed to him the way of understanding? Behold, the nations are as a drop of a bucket, and are counted as the small dust of the balance: behold, he taketh up the isles as a very little thing. And Lebanon is not sufficient to burn, nor the beasts thereof sufficient for a burnt offering. All nations before him are as nothing; and they are counted to him less than nothing, and vanity. Isaiah 40:9–17.

> Ey Siyon, müjde getiren, yüksek dağa çık; ey Yeruşalim, müjde getiren, sesini güçle yükselt; yükselt, korkma; Yahuda’nın kentlerine de ki: “İşte Tanrınız!” İşte, Rab Tanrı güçlü el ile gelecek, kolu onun için egemenlik sürecek; işte, ödülü kendisiyle birlikte, karşılığı önündedir. Sürüsünü bir çoban gibi güdecek; kuzuları koluyla toplayacak, onları bağrında taşıyacak ve yavrulu olanları şefkatle götürecek. Suları avucunun oyuntusunda kim ölçtü, gökleri karışla kim ölçtü, yeryüzünün tozunu bir ölçekle kim kavradı, dağları terazide, tepeleri kantarda kim tarttı? Rab’bin Ruhuna kim yol gösterdi, ya da danışmanı olarak ona kim öğretti? Kiminle danıştı da, kim ona öğüt verdi; onu yargının yolunda kim öğretti, ona bilgiyi kim öğretti, ona anlayışın yolunu kim gösterdi? İşte, uluslar kovanın bir damlası gibidir, terazinin tozu kadar sayılırlar; işte, adaları pek küçük bir şeymiş gibi kaldırır. Ve Lübnan yakmaya yetmez, oradaki hayvanlar da yakmalık sunu için yeterli değildir. Bütün uluslar onun önünde hiç gibidir; ona göre hiçten de az ve boşlukturlar. Yeşaya 40:9-17.

Those that have come out of their graves are lifted up as an ensign, or as Isaiah identifies, they are taken to “a high mountain.” The high mountain is the ensign, and it represents those who were waiting for the Lord, during the tarrying time that is initiated by the first disappointment of July 18, 2020.

Mezarlarından çıkmış olanlar bir sancak olarak yükseltilir; ya da Yeşaya’nın belirttiği gibi, “yüksek bir dağa” götürülürler. Yüksek dağ sancaktır ve 18 Temmuz 2020’deki ilk hayal kırıklığıyla başlayan bekleme zamanı boyunca Rab’bi bekleyenleri temsil eder.

> One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:17, 18.

> Bir kişinin azarıyla bin kişi kaçacak; beş kişinin azarıyla siz kaçacaksınız; ta ki bir dağın tepesinde bir işaret direği, bir tepe üzerinde bir sancak gibi tek başınıza kalıncaya kadar. Bu nedenle Rab bekleyecek ki size lütfetsin; bu nedenle yüceltilecek ki size merhamet etsin; çünkü Rab adalet Tanrısıdır. Ne mutlu O’nu bekleyenlere. Yeşaya 30:17, 18.

In Revelation eleven the ensign is taken to heaven.

Vahiy 11'de sancak göğe alınır.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> Ve gökten onlara, “Buraya çıkın,” diyen büyük bir ses işittiler. Ve bir bulut içinde göğe yükseldiler; düşmanları da onları gördüler. Ve aynı saatte büyük bir deprem oldu; kentin onda biri yıkıldı ve depremde yedi bin kişi öldü; geri kalanlar korkuya kapıldılar ve Göklerin Tanrısı’na yücelik verdiler. Vahiy 11:12, 13.

Revelation eleven identifies that the two witnesses are lifted up to heaven, at the same hour as the earthquake. The earthquake that was fulfilled by the French Revolution in past history, typifies the overturning of the United States at the Sunday law. The ensign is therefore lifted up at the Sunday law, and the ensign then proclaims the “good tidings” to the entire world.

Vahiy 11, iki tanığın depremle aynı saatte göğe kaldırıldığını belirtir. Geçmişte Fransız Devrimi’yle gerçekleşen deprem, Pazar yasasında Amerika Birleşik Devletleri’nin devrilmesini simgeler. Bu nedenle sancak Pazar yasasında kaldırılır ve ardından sancak “müjde”yi tüm dünyaya ilan eder.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Ey dünyanın bütün sakinleri ve yeryüzünde oturanlar, o dağlar üzerinde bir sancak kaldırdığında bakın; ve boru çaldığında işitin. Yeşaya 18:3.

The ensign will present the “good tidings” when the “trumpet” is blown. The final trumpet message of Revelation is the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. Isaiah, John and Ezekiel are all speaking of the last days, and they never contradict one another.

Sancak, "borazan" çalındığında "müjde"yi duyuracak. Vahiy'deki son borazan mesajı yedinci borazandır; bu da üçüncü felakettir, yani İslam'dır. Yeşaya, Yuhanna ve Hezekiel'in hepsi son günlerden söz eder ve birbirleriyle asla çelişmezler.

The seal of God is placed upon God’s people at the Sunday law.

Tanrı'nın mührü, Pazar günü yasası sırasında Tanrı'nın halkının üzerine konur.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> "Karakterlerimizde en küçük bir leke bulunduğu sürece, hiçbirimiz asla Tanrı'nın mührünü almayacağız. Karakterlerimizdeki kusurları gidermek, ruhun mabedini her türlü murdarlıktan arındırmak bize düşer. O zaman, erken yağmur Pentekost Günü'nde öğrencilerin üzerine nasıl yağdıysa, geç yağmur da üzerimize yağacak. . ..

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214–216.

> "Kardeşler, büyük hazırlık işinde ne yapıyorsunuz? Dünyayla birleşenler dünyevi kalıba giriyor ve canavarın damgasına hazırlanıyor. Kendine güvenmeyen, Tanrı’nın önünde alçalan ve gerçeğe itaat ederek canlarını arındıranlar ise göksel kalıba giriyor ve alınlarına vurulacak Tanrı’nın mührü için hazırlanıyor. Ferman çıkıp mühür basıldığında, karakterleri sonsuza dek saf ve lekesiz kalacaktır." Tanıklıklar, cilt 5, 214-216.

Though the decree is impressed at the Sunday law, those that receive the seal will need to have a character prepared for the seal, before the Sunday law, for the Sunday law is the crisis that all the crises in God’s word point forward to. It is the “crisis”, or “cry”, at midnight in the parable of the ten virgins.

Her ne kadar kararname Pazar yasasıyla birlikte zorla uygulanacak olsa da, mührü alacak olanların Pazar yasasından önce, mühür için hazırlanmış bir karaktere sahip olmaları gerekecektir; çünkü Pazar yasası, Tanrı’nın sözünde anlatılan tüm krizlerin işaret ettiği asıl krizdir. O, on bakire benzetmesinde gece yarısındaki "kriz" ya da "haykırış"tır.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> Karakter bir krizle açığa çıkar. Gece yarısında ciddi bir ses, “İşte, güvey geliyor; onu karşılamaya çıkın,” diye ilan ettiğinde, uyuyan bakireler uykularından uyandılar ve bu olay için kimin hazırlık yapmış olduğu ortaya çıktı. Her iki taraf da gafil avlandı, ancak biri bu olağanüstü duruma hazırlıklıydı, diğeri ise hazırlıksızdı. Karakter durumlarla açığa çıkar. Olağanüstü durumlar karakterin gerçek cevherini ortaya çıkarır. Ansızın ve beklenmedik bir felaket, bir yakın kaybı ya da kriz; beklenmedik bir hastalık ya da ıstırap; ruhu ölümle yüz yüze getiren herhangi bir şey, karakterin asıl içyüzünü ortaya çıkaracaktır. Tanrı’nın sözündeki vaatlere gerçek bir iman olup olmadığı ortaya çıkacaktır. Ruhun lütufla desteklenip desteklenmediği, kandille birlikte kapta yağ olup olmadığı da ortaya çıkacaktır.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> "İmtihan zamanları herkesin başına gelir. Tanrı’nın sınaması ve denemesi altında nasıl davranıyoruz? Kandillerimiz sönüyor mu, yoksa onları hâlâ yanar hâlde mi tutuyoruz? Lütuf ve gerçekle dolu O’nunla olan bağımız sayesinde her türlü acil duruma karşı hazırlıklı mıyız? Beş bilge bakire, karakterlerini beş akılsız bakireye aktaramazlardı. Karakter, bireyler olarak her birimiz tarafından şekillendirilmelidir." Review and Herald, 17 Ekim 1895.

The wise virgins needed the oil, before the cry was made, for when the midnight crisis arrives, it is too late to obtain the oil.

Bilge bakirelerin, haykırış kopmadan önce, yağa ihtiyaçları vardı; çünkü gece yarısı krizi geldiğinde, yağı temin etmek için artık çok geç olur.

> “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads,—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved,—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 1, 249.

> Umutsuzluğun, savaşın ve kan dökülmesinin bir ruhu var ve bu ruh zamanın kapanışına kadar artacaktır. Ne zaman ki Tanrı’nın halkı alınlarında mühürlenir — bu görülebilen bir mühür ya da işaret değil, hem zihinsel hem de ruhsal olarak gerçeğe yerleşmektir; öyle ki yerlerinden oynatılmasınlar — Tanrı’nın halkı mühürlenip sarsıntıya hazırlanır hazırlanmaz, o gelecektir. Nitekim, o zaten başlamıştır; Tanrı’nın yargıları şimdi ülkenin üzerindedir, bize uyarı vermek, neyin geleceğini bilelim diye. El Yazmaları, cilt 1, 249.

The seal of God is a settling into the truth, both intellectually and spiritually. That seal cannot be seen, but the ensign will be seen, for it is the only way the world can be warned. Therefore, there is a time when the seal cannot be seen, that is followed by the Sunday law, where the seal must be seen.

Tanrı'nın mührü, gerçeğe hem zihnen hem de ruhen yerleşmektir. O mühür görülemez, ama işaret görülecektir; çünkü dünyanın uyarılmasının tek yolu budur. Bu nedenle, mührün görülemeyeceği bir zamanı, mührün görünmesinin zorunlu olduğu Pazar günü yasası izler.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> Kutsal Ruh'un işi, dünyayı günah, doğruluk ve yargı konusunda ikna etmektir. Dünya ancak, gerçeğe inananların, gerçek aracılığıyla kutsallaştırıldıklarını ve yüce, kutsal ilkeler uyarınca davranarak Tanrı'nın buyruklarını tutanlarla onları ayaklar altına alanlar arasındaki ayrım çizgisini yüce bir tarzda ortaya koyduklarını görerek uyarılabilir. Kutsal Ruh aracılığıyla kutsallaşma, Tanrı'nın mührünü taşıyanlarla sahte bir dinlenme gününü tutanlar arasındaki farkı belirgin kılar. Sınama zamanı geldiğinde, canavarın işaretinin ne olduğu açıkça görülecektir. Bu, Pazar gününün tutulmasıdır. Gerçeği işittikten sonra bu günü kutsal saymaya devam edenler, zamanları ve yasaları değiştirmeyi tasarlayan günah adamının damgasını taşırlar. Bible Training School, 1 Aralık 1903.

The seal that must be attained before the Sunday law is the full development of the character of Christ, and it is unseen, except by angels. The seal that is seen at the Sunday law are those who keep the Seventh-day Sabbath, for it is the seal, or sign of God’s people.

Pazar yasasından önce erişilmesi gereken mühür, Mesih’in karakterinin tam olarak gelişmesidir ve meleklerden başka kimse tarafından görülmez. Pazar yasası sırasında görülen mühür ise Yedinci Gün Şabatı’nı tutanlardır; çünkü o, Tanrı’nın halkının mührü ya da işaretidir.

> Speak thou also unto the children of Israel, saying, Verily my sabbaths ye shall keep: for it is a sign between me and you throughout your generations; that ye may know that I am the Lord that doth sanctify you. Exodus 31:13.

> Sen de İsrailoğullarına söyle, de ki: Kesinlikle Şabatlarımı tutacaksınız; çünkü bu, kuşaklarınız boyunca benimle sizin aranızda bir belirtidir; sizi kutsal kılanın ben RAB olduğumu bilesiniz. Çıkış 31:13.

The sealing of the hundred and forty-four thousand began on July 18, 2020, and must be completed before the Sunday law.

Yüz kırk dört binin mühürlenmesi 18 Temmuz 2020'de başladı ve Pazar yasasından önce tamamlanmalıdır.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Ey dünyanın bütün sakinleri ve yeryüzünde oturanlar, o dağlar üzerinde bir sancak kaldırdığında bakın; ve boru çaldığında işitin. Yeşaya 18:3.

The seven thunders that has now been unsealed, identifies that the history of the one hundred and forty-four thousand is the work of proclaiming a message that is placed within the context of the trumpet warning of the third woe. The trumpet of Islam in Bible prophecy is what is sounded by the ensign that is lifted up out of the grave.

Artık mühürü açılmış olan yedi gök gürlemesi, yüz kırk dört binin tarihinin, üçüncü vayın boru uyarısı bağlamında yer alan bir mesajı ilan etme işi olduğunu ortaya koyar. Kutsal Kitap peygamberliğinde İslam’ın borusu, mezardan kaldırılıp yükseltilen sancağın duyurduğu şeydir.

The four waymarks of every reform line, that align with the four waymarks of the history of 1840 to 1844, establish that each of the four steps of each reform line always possesses the same theme. The first waymark in the history of the one hundred and forty-four thousand, that was represented by 1840 through 1844 was the empowerment of the message on September 11, 2001. That waymark was Islam. The second waymark of the parallel history for the one hundred and forty-four thousand was the disappointment of July 18, 2020. That waymark was a prediction of Islam which had been corrupted by the application of time. The third waymark which marks the Midnight Cry is a correction of the failed prediction of Islam. The correction represents the rejection of the application of time. The fourth waymark is the Sunday law, where the ensign that is lifted up, blows the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam.

Her reform hattının, 1840’tan 1844’e kadarki tarihin dört yol işaretiyle uyumlu olan dört yol işareti, her reform hattındaki dört adımın her birinin her zaman aynı temayı taşıdığını ortaya koyar. 1840–1844 ile temsil edilen, yüz kırk dört binin tarihindeki ilk yol işareti, 11 Eylül 2001’de mesajın güçlendirilmesiydi. Bu yol işareti İslam’dı. Yüz kırk dört bin için paralel tarihin ikinci yol işareti, 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığıydı. Bu yol işareti, zaman tayiniyle bozulmuş İslam’a ilişkin bir öngörüydü. Gece Yarısı Çığlığını işaretleyen üçüncü yol işareti, İslam’a dair başarısız öngörünün düzeltilmesidir. Bu düzeltme, zaman tayininin reddini temsil eder. Dördüncü yol işareti Pazar yasasıdır; burada yükseltilen sancak, üçüncü felaket olan yedinci boruyu üfler; bu da İslam’dır.

Isaiah chapter forty identifies the starting point for the next twenty-six chapters. That starting point is located in the book of Revelation chapter eleven, when the two prophets that tormented the people are brought back to life. The Comforter resurrects and brings them to the standing position, and thereafter they are lifted up to heaven. Isaiah identifies the Elijah messenger as the voice crying in the wilderness. That messenger then asks what his message is to be and he is told in prophetic symbolism, that the message of Islam is a trumpet warning which the ensign proclaims. Yet the only way that Islam can be presented as the trumpet of warning in the last days is by identifying Islam of the past. The beginning of Islam as understood by the Millerites, and as graphically illustrated on the two sacred charts of Habakkuk, must be employed to identify Islam of the third woe.

Yeşaya’nın kırkıncı bölümü, sonraki yirmi altı bölüm için başlangıç noktasını belirler. Bu başlangıç noktası, Vahiy kitabının on birinci bölümünde, halkı azaplandıran iki peygamberin yeniden hayata döndürüldüğü zamandadır. Tesellici onları diriltir ve ayağa kaldırır; ardından da göğe yükseltilirler. Yeşaya, İlyas habercisini çöldeki haykıran ses olarak tanımlar. O haberci de mesajının ne olacağını sorar ve ona, peygamberî sembolizmle, İslam’ın mesajının, işaret sancağının duyurduğu bir borazan uyarısı olduğu bildirilir. Ne var ki, İslam’ın son günlerdeki uyarı borazanı olarak sunulmasının tek yolu, geçmişteki İslam’ı tanımlamaktır. Milleritlerin anladığı biçimiyle, Habakkuk’un iki kutsal çizelgesinde görsel olarak gösterilen İslam’ın başlangıcı, üçüncü veylin İslam’ını tanımlamak için kullanılmalıdır.

> I was in the Spirit on the Lord’s Day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

> Rab'bin Günü'nde Ruh'taydım ve arkamdan borazan sesi gibi güçlü bir ses işittim. Vahiy 1:10.

John heard the voice of a trumpet behind him in the Revelation, and John represents the one hundred and forty-four thousand who hear a voice from the past. The voice behind John, that is representing the sound of a trumpet from the past, is the pioneer understanding that the trumpets were God’s judgments against Sunday worship. The first four trumpets were brought against pagan Rome in response to the first Sunday law passed by Constantine in the year 321. The fifth and sixth trumpet, which are the first and second woes, represent God’s judgments against papal Rome after it too passed a Sunday law at the Council of Orleans in the year 538. The third woe of Islam arrives when the Sunday law is passed in the United States. Then the ensign is lifted up and identifies the prophetic role of Islam, based upon the beginning role of Islam.

Yuhanna, Vahiy kitabında arkasından bir borazan sesi duydu ve Yuhanna, geçmişten gelen bir sesi duyan yüz kırk dört bini temsil eder. Yuhanna’nın arkasındaki, yani geçmişten gelen bir borazan sesini temsil eden ses, borazanların Pazar günü ibadetine karşı Tanrı’nın yargıları olduğu yönündeki öncülerin anlayışıdır. İlk dört borazan, 321 yılında Konstantin tarafından çıkarılan ilk Pazar günü yasasına karşılık olarak putperest Roma’ya yöneltildi. Birinci ve ikinci belalar olan beşinci ve altıncı borazan ise, 538 yılında Orleans Konsili’nde o da bir Pazar günü yasası çıkardıktan sonra Roma Papalığı’na karşı Tanrı’nın yargılarını temsil eder. İslam’ın üçüncü belası, Pazar günü yasası Amerika Birleşik Devletleri’nde kabul edildiğinde gelir. Sonra sancak kaldırılır ve İslam’ın peygamberlikteki rolünü, İslam’ın başlangıçtaki rolüne dayanarak ortaya koyar.

The message proclaimed by the ensign can only be established when the message is placed within the context of Alpha and Omega. After this introduction in Isaiah chapter forty, the strongest and most direct biblical presentation of God as the Alpha and Omega is set forth over several consecutive chapters. Those chapters are Isaiah’s representation of the Revelation of Jesus Christ that “God gave unto” Jesus, “to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John,” who wrote it “in a book, and” sent “it unto the seven churches.”

Sancağın ilan ettiği mesaj, ancak bu mesaj Alfa ve Omega bağlamına yerleştirildiğinde temellendirilebilir. Yeşaya’nın kırkıncı bölümündeki bu girişten sonra, Tanrı’nın Alfa ve Omega olarak en güçlü ve en doğrudan Kutsal Kitap sunumu art arda gelen birkaç bölüm boyunca ortaya konur. Bu bölümler, Tanrı’nın İsa’ya “verdiği”, “kullarına yakında gerçekleşmesi gereken şeyleri göstermek için; ve onu meleği aracılığıyla kulu Yuhanna’ya gönderip bildirdiği” İsa Mesih’in Vahyi’nin Yeşaya tarafından yapılmış bir temsilidir; Yuhanna onu “bir kitaba” yazdı ve “onu yedi kiliseye” gönderdi.

We will consider the following chapters of Isaiah in the next article.

Bir sonraki makalede Yeşaya'nın aşağıdaki bölümlerini ele alacağız.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> Okuyan kişiyle bu peygamberliğin sözlerini işitip onda yazılanlara uyanlar ne mutludur! Çünkü vakit yakındır. Vahiy 1:3.

Back to Articles