Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

Yoel Kitabı ve Laodikya'daki Yedinci Gün Adventist Kilisesi - Yirmi Üçüncü

Number Twenty-Three

Yirmi üç numara

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

Yirmi ikinci makalede şöyle yazdım: "Sonra on birinci bölümde, seçilmiş halkın soyağacı, Shem'den Abram'a uzanan on adla temsil edilir. On birinci bölüm Babil Kulesi'nin hikayesidir, ama aynı zamanda Abraham tarafından temsil edilen seçilmiş halkın soyağacıdır. On birinci bölüm, Tanrı ile üçlü bir antlaşmaya girecek olan seçilmiş bir halkı tanıtır. Üçüncü ve son adım, yirmi ikinci bölümde Isaac'ın kurban edilmesiydi. 'On bir' bölümü alfa başlangıcıdır ve 'yirmi iki' bölümü omega sonudur. İsimlerin anlamında Tanrı'nın sesini duymak için gereken iman, O'nun sözünün numaralandırılmasında sesini duymak için gereken imandan farklı değildir."

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

On birinci bölüm, Kabil’in antlaşmasını ve Habil’in antlaşmasını sunar. Yıllar boyunca, Babil Kulesi’nin peygamberlik özelliklerinin sahte bir antlaşmayı temsil ettiğini defalarca gösterdik. Tufandan sonra, dönemlerde bir değişiklik oldu: Tufandan önce ibadet Aden Bahçesi’nin kapısında yapılırken, tufandan sonra ibadet bir sunakta yapılacaktı. Sunak için Kutsal Kitap’ta belirlenmiş özel şartlar vardı. Doğal taşlardan kurulmalıydı; taşlara insan eliyle yontma ya da keski vurulmamış olmalıydı. Harç kullanılmadan kaya üstüne kaya konulmalıydı.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

Kulenin amacı, karakteri temsil eden bir isim edinmeleri için Nimrod’un yandaşlarına bir ad kazandırmaktı. Kulede, insanın kendini kurtarmaya kalkıştığını ve kendini göğün tanrıları gibi yücelttiğini görüyoruz. Kule, kendini kurtarabileceğini ve yüceltilmesi gerektiğini düşünen bir kilisenin simgesidir; Mezmur 83’te on kralın, Pazar yasası sırasında gerçekleşen Kutsal Kitap peygamberliğinin kötü ittifakında papalık başını yüceltip yükseltmeleri gibi.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> Asaf'ın ezgisi ya da mezmuru. Ey Tanrı, susma; suskun kalma, hareketsiz durma, ey Tanrı. Çünkü işte, düşmanların gürültü patırtı koparıyorlar; senden nefret edenler başlarını kaldırdılar. Mezmurlar 83:1, 2.

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

Dünya henüz Nuh Tufanı ile yıkıma uğramıştı; Tanrı’nın tufan öncesi dünyada mühletin sona erdiğini belirtmesinin nedeni, insanların düşüncelerinin durmadan kötü olmasıydı. Kutsal Kitap birlikten çeşitli şekillerde söz eder; bunlardan biri de "aynı görüşte olmak"tır. İki kişi anlaşmadan birlikte yürür mü?

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> Şimdi, kardeşler, Rabbimiz İsa Mesih’in adıyla size rica ediyorum: Hepiniz aynı şeyi söyleyin, aranızda ayrılıklar olmasın; tersine, aynı düşüncede ve aynı yargıda tam bir birlik içinde olun. 1 Korintliler 1:10.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

Tanrı, Nimrod’un krallığına yönelik yargı sırasında dilleri karıştırdığında, bu, karışıklıktan önce hepsinin birlik içinde olduğunu ve dolayısıyla hepsinin aynı karaktere sahip olduklarını gösterir; ve bu karakter, aynı bölümde İbrahim tarafından temsil edilenlerin aksine, insan amellerine dayanan bir dindi. Nimrod zamanında Şem imanlı biriydi. Tarihçiler, Rab’bin huzurunda kudretli bir isyancı olan Nimrod’u öldürenin Şem olduğunu belirtir. Ancak bu nokta, tarihçilerin fikirlerinden bağımsız olarak da geçerlidir; çünkü Şem bir antlaşma adamıdır; soyunu bir antlaşma adamı olan Nuh’a dayandırır; Nuh da soyunu bir başka antlaşma adamı olan Şit’e dayandırır; Şit ise, kardeşi Habil’in yerine antlaşma tarihine giren bir başka antlaşma adamıdır; Habil de Âdem’in doğrudan soyundan gelen bir başka antlaşma adamıydı.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

Yaratılış 11, Mesih ile Şeytan arasındaki büyük mücadeledir; bir yaşam antlaşması ve bir ölüm antlaşması bağlamında. Nimrod, Rab’bin önünde kudretli avcıyı temsil eder; çünkü o, çok sayıda bağlısı bulunan bir kiliseyi temsil eder. Avram ise, Şem aracılığıyla, az sayıda bağlısı olan bir kiliseyi temsil eder. Nimrod kulesini inşa ederken antlaşmanın adamı Şem’di; ancak on birinci bölümdeki iki antlaşmayı temsil edenler Şem ile Nimrod değil, Nimrod ile İbrahim’dir. Pavlus bu peygamberlik ilkesini açıkça tanımlar.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> Çünkü bu Melkisedek, Salem kralı, Yüce Tanrı’nın kâhini, kralların bozguna uğratılmasından dönen İbrahim’le karşılaşıp onu kutsadı; İbrahim de ona her şeyin onda birini verdi. Önce adı “Doğruluk Kralı” diye yorumlanır; sonra da “Salem Kralı”, yani “Barış Kralı”. Ne babası var, ne annesi, ne de soy kütüğü; günlerinin başlangıcı yok, yaşamının sonu da yok; ama Tanrı’nın Oğlu’na benzetilmiş, sürekli kâhin olarak kalır. Şimdi düşünün, atamız İbrahim’in ganimetlerin onda birini verdiği bu adamın ne denli büyük olduğunu.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> Ve gerçekten, kâhinlik makamını alan Levi oğullarından olanların, Yasa’ya göre halktan—yani kardeşlerinden—ondalık almaları buyurulmuştur; her ne kadar onlar İbrahim’in belinden çıkmış olsalar da.

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> Ama soyu onlardan sayılmayan kişi, İbrahim'den ondalık aldı ve vaatleri almış olanı kutsadı. Ve tartışmasız, küçük olan büyük olan tarafından kutsanır. Burada ölümlü insanlar ondalık alır; oysa orada, yaşadığına tanıklık edilen biri alır. Hatta şöyle diyebilirim ki, ondalık alan Levi de İbrahim aracılığıyla ondalık verdi. Çünkü Melkisedek onunla karşılaştığında, o henüz atası İbrahim'in bedenindeydi. İbraniler 7:1-10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

Melkisedek konusunda zamanımıza ait pek çok hakikat vardır, ama ben yalnızca şu noktayı vurguluyorum: Pavlus, antlaşma insanlarının peygamberî özelliklerini doğrudan öğretir; bundan kastım, ilham edilmiş tanıklıkta, Kutsal Yazılardaki tanıklıkları insanlıkla Tanrı’nın antlaşmasının peygamberî çizgisinde bir işaret taşı belirleyen erkekler ve kadınlardır. Pavlus, Sina’da Levilik kâhinliği kurulmadan önce yaşamış olan—dolayısıyla Levilik kâhinliğinin var olmasından dört yüz yıldan fazla bir süre önce—Melkisedek’in Levi’den ondalık kabul ettiğini öğretir. Levilik kâhinliğinde görev alabilmek için, kan bağıyla Levi’den geldiğini kanıtlayabilen bir Levili olmak zorundaydın. Levi henüz doğmamış olduğu için, Melkisedek soyunun Levi soyundan geldiğini gösteremezdi.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

Tanrı'nın Adem ve Havva'yla yaptığı antlaşmayı temsil eden peygamberlik çizgisi aslında iki antlaşmadan oluşur. İlki, basit bir sınavla sınanan bir yaşam antlaşmasıydı. Düşüşten ve o sınavda başarısız olduktan sonra, bir sonraki antlaşma, giysi sağlamak için bir kuzunun kanını içeriyordu. Ardından, gökkuşağı, Nuh ve sunakta tapınma ile temsil edilen Tanrı'nın insanlıkla yaptığı antlaşma geldi. Sonra Yaratılış 11'de, İbraniler diye adlandırılacak seçilmiş bir halkla Tanrı'nın antlaşması başladı. Bu öykülerin her birinde Kutsal Kitap'taki kişiler antlaşma insanlarıdır.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

Yaratılış 11’de, seçilmiş bir halkla yapılan yaşam antlaşmasının başlangıcı ortaya konur; bu da, Nimrod’un, sunağın temsil ettiği yontulmamış taşlar ve harç kullanılmamasının taklidi olan tuğla ve harçla temsil edilen ölüm antlaşmasını kurduğu tam yerde ortaya konur. Kardeş White bize, sunağın Mesih’i temsil ettiğini bildirir; dolayısıyla Nimrod’un dini, sahte bir din olarak, sahte bir Mesih’i temsil eder.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> Birbirlerine, "Gelin, tuğla yapalım, onları iyice pişirelim" dediler. Taş yerine tuğla, harç olarak da zift kullandılar. Yaratılış 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> Ve eğer bana taşlardan bir sunak yaparsan, onu yontma taşlardan yapmayacaksın; çünkü üzerine aletini kaldırırsan onu kirletmiş olursun. Çıkış 20:25.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> Biz kutsal ile sıradanı birbirine karıştırma tehlikesi içindeyiz. Tanrı’dan gelen kutsal ateş, çabalarımızda kullanılmalıdır. Gerçek sunak Mesih’tir; gerçek ateş Kutsal Ruh’tur. İlhamımız budur. Yalnızca Kutsal Ruh bir insanı yönlendirdiğinde ve ona rehberlik ettiğinde, o kişi güvenilir bir danışmandır. Eğer Tanrı’dan ve O’nun seçtiklerinden yüz çevirip yabancı sunaklara danışmaya gidersek, işlerimize göre cevap alırız. Seçilmiş Mesajlar, kitap 3, 300.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

Diğer gerçeklerin yanı sıra, Yaratılış 11’den peygamberlik açısından çıkarılan derslerden biri, onun bir peygamberlik çizgisinin başlangıcını temsil ettiğidir. Nuh’un tufanı peygamberlik açısından bir ayrımı işaret eder. Nuh gemiden çıktığında yeni bir ibadet yöntemi olacaktı ve ibadet yöntemi, Kabil ile Habil’in öyküsünde ortaya konduğu gibi, her zaman ibadet edenlerden iki sınıf ortaya çıkarır. Yaratılış 11 yeni bir dünyadır; başlangıç anlatısı, Tanrı’nın son günlerdeki antlaşma halkı Pazar yasası krizi sırasında on birinci saat işçilerini Babil’den çağırırken, bitiş tarihinin temel anlatısı haline gelir. Nemrut, Pazar yasası krizi sırasında günah adamıdır ve Sam, yani İbrahim, aynı krizde Tanrı adamıdır. Yaratılış 11’deki saçılma ve dillerin karıştırılması, Nuh’un gemiden çıkmasından kısa süre sonra başladı. On birinci bölümün teması iki antlaşmadır ve öykü, İbrahimî antlaşmanın üçüncü adımı yirmi ikinci bölümde ortaya konduğunda sonucuna ulaşır.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

On birinci bölüm, yirmi ikinci bölümde omega tarihine ulaşan İbrahim'in soy çizgisinin alfa tarihidir. Nimrod'un Babil'inin başlangıç öyküsü ile İshak'ın takdiminin bitiş öyküsü, her ikisi de insanlık üzerindeki nihai yargıyı temsil eder. Çizgi Nimrod'un kulesinde başlar ve İshak'ın takdimine kadar uzanır; ve çizgi iki zıt takdimde doruğa ulaşır. Nimrod'un takdimi Tanrı'nın icraî yargısını alır ve İbrahim'in yargısı Tanrı'nın bereketini alır. Nimrod on birinci bölümün alfasıdır ve İbrahim yirmi ikinci bölümün omegasıdır. Omega her zaman daha büyüktür; İbranice alfabeye göre en az yirmi iki kat; ve dillerin karıştırılmasında ve ulusların dört bir yana saçılmasında tezahür eden güç, çarmıhın gücü tarafından çok daha fazlasıyla aşıldı. Nimrod'un kulesi 11 Eylül'ün İkiz Kuleleri'ni temsil eder ve İshak'ın takdimi Pazar yasasını temsil eder.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

Seçilmiş bir halkla yapılan antlaşmanın hattı, on bir sayısının simgesiyle başlar ve yirmi iki sayısının simgesiyle biter. Bu hat, Nimrod’un alfa tarihinde ve ayrıca İbrahim’in omega tarihinde deneme süresinin kapanışında sona erer. Nimrod ile İbrahim’in bizzat tarihi Kutsal Kitap’ın ilk kitabında ortaya konur ve yakın zamanda yaşanan Nuh tufanının yol açtığı yıkımın ardından parçaların toparlanması bağlamına yerleştirilmiştir. Kutsal Kitap’ın ilk kitabında iki antlaşmanın tasviri, on birinci bölümden yirmi ikinci bölüme uzanan hat üzerinde deneme süresinin kapanışını ortaya koyan iki tanık sağlar.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Adaletsiz olan yine adaletsiz kalsın; murdar olan yine murdar kalsın; doğru olan yine doğru kalsın; kutsal olan yine kutsal kalsın. Vahiy 22:11.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

Nimrod hâlâ haksız ve murdar, İbrahim ise hâlâ doğru ve kutsaldır; Yaratılış 11-22’nin alfasında ve ayrıca Vahiy 22:11’in omegasında belirtildiği gibi. Sınama dönemi kapanmadan hemen önce, 10. ayette, bu kitabın peygamberlik sözlerinin mühürlenmemesi için bir bildiri yapılır. Sınama dönemi kapanmadan hemen önce, hemen sonraki ayette, Vahiy’de mührü açılması gereken bir peygamberlik olduğu bildirilir. On birinci ayetten iki ayet sonra, Mesih o peygamberliğin mührünü açmanın anahtarını verir.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> Ve bana dedi: Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü zaman yakındır. Haksız olan haksızlığını sürdürsün; kirli olan kirliliğini sürdürsün; doğru olan doğruluğunu sürdürsün; kutsal olan kutsallığını sürdürsün. Ve işte, tez geliyorum; ödülüm yanımdadır; herkese yaptığı işe göre vermek için.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> Ben Alfa ve Omega'yım, başlangıç ve sonum, ilk ve sonum. Vahiy 22:10-13.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

Yirmi ikinci bölüm, Kutsal Kitap’ın tamamının omega bölümüdür ve mühürlenmiş Vahiy peygamberliğinin açılmasının anahtarı, Mesih’in Vahiy’in birinci bölümünde en başta belirlediği ilkedir. Birinci bölüm İbranice alfabenin ilk harfidir, yirmi ikinci bölüm ise son harfidir. Birinci bölümün dokuzdan on bire kadar olan ayetlerinde Yuhanna kendini tanıtır ve Mesih’i Alfa ve Omega olarak tanımlar.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> Ben, kardeşiniz ve sıkıntıda, İsa Mesih’in krallığında ve sabrında sizinle paydaş olan Yuhanna, Tanrı’nın sözü ve İsa Mesih’in tanıklığı uğruna Patmos denilen adadaydım. Rab’bin günü’nde Ruh’ta idim ve arkamda borazan sesi gibi güçlü bir ses duydum. Şöyle diyordu: Ben Alfa ve Omega’yım, ilk ve sonum; gördüklerini bir kitaba yaz ve Asya’da bulunan yedi kiliseye gönder: Efes’e, Smyrna’ya, Pergamos’a, Tiyatira’ya, Sardis’e, Filadelfya’ya ve Laodikea’ya. Vahiy 1:9-11.

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

On birinci ayette Yuhanna Patmos’tadır; ama on ikinci ayette döner ve o noktadan itibaren göksel tapınakta bulunur. Böylece, 9/11. ayetlerde, İsa’yı Alfa ve Omega olarak tanımlayan Yuhanna’nın tanıklığını buluruz; bu, İsa’nın 8. ayette zaten kendisi hakkında belirttiği bir şeydir:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> Ben Alfa ve Omega'yım, başlangıç ve sonum, diyor Rab; var olan, var olmuş ve gelecek olan, her şeye gücü yeten. Vahiy 1:8.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

Sekizinci ayette, Yuhanna, Mesih’in kendisi hakkında söylediği sözleri işitip yazıyor. Dokuzdan on bire kadar olan ayetlerde ise konuşan Yuhanna’nın kendisidir. Bu, ilk on bir ayette Mesih’i Alfa ve Omega olarak tanımlayan iki tanığı temsil eder. Dokuzdan on bire kadar olan ayetler kendi başına bir düşünce birimini oluşturur. Tüm bölümle bağlantılı olsa da, bu ayetlerde Yuhanna kendisinden söz eder; oysa dördüncüden sekizinciye kadar olan ayetlerde Yuhanna, Tanrılık adına kendi kiliselerine konuşmaktadır. Dördüncü ayet, sekizinci ayette sona eren bir düşünce birimini başlatır. Bu, “var olan, var olmuş ve gelecek olan” Mesih’in başlangıçta anılan niteliklerinin dördüncü ayette ve sonra tekrar sekizinci ayette tanımlanmasıyla anlaşılır.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> Yuhanna’dan Asya’da bulunan yedi kiliseye: Var olan, var olmuş olan ve gelecek olan’dan; tahtının önünde bulunan yedi Ruh’tan; ve sadık tanık, ölüler arasından ilk doğan ve yeryüzünün krallarının hükümdarı olan İsa Mesih’ten size lütuf ve esenlik olsun. Bizi seven, kendi kanıyla günahlarımızdan bizi yıkayan ve bizi Tanrı’ya, kendi Babasına, krallar ve kâhinler yapan O’na, yücelik ve egemenlik sonsuzlara dek olsun. Âmin. İşte, bulutlarla geliyor; her göz O’nu görecek, O’nu delenler de; ve yeryüzünün bütün oymakları O’nun yüzünden dövünecek. Evet, Âmin.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> Ben Alfa ve Omega'yım, başlangıç ve sonum, diyor Rab, var olan, var olmuş ve gelecek olan, Her Şeye Gücü Yeten. Vahiy 1:4-8.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

Birinci bölümün ilk üç ayeti, üçüncü ayet “zaman yakındır” dediği için, mühlet sona ermeden hemen önce mühürü açılan İsa Mesih’in vahyini sunar. “Zaman yakındır” ifadesi, “Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü zaman yakındır” diyen yirmi ikinci bölümün onuncu ayetindeki ifadeyle aynıdır. Mühürü açılan peygamberlik, İsa Mesih’in vahyidir.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

Dördüncü ayet mühürlerin açılışını başlatır ve Yuhanna’nın “Ben Yuhanna” şeklindeki tanıklığıyla başlar; sonra ise sekizinci ayette kendini tanıtan Mesih’tir. Beş ayetin ilkinde insani bir tanık, sonunda ise ilahi bir tanık vardır. Dördüncü ayet Göklerdeki Baba’yı “var olan, var olmuş olan ve gelecek olan” olarak tanımlar. Sekizinci ayet ise Mesih’i “var olan, var olmuş olan ve gelecek olan” olarak tanımlar.

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

İsa Mesih’in Vahyi’nin mühürlerinin açılmasının anahtarı, alfa ve omega ilkesidir. İlk ve Son olarak Mesih, geçmişteydi ve gelecekte de olacak olsa da, şimdi de vardır. İsa ile Baba’nın, “vardı, var ve gelecek olan” Tanrı olmaları gerçeği, Mesih’in Alfa ve Omega olarak bir başka tasviridir. O Alfa ve Omega’dır, İlk ve Son’dur, Başlangıç ve Son’dur ve başlangıçta vardı, sonda da olacaktır. Sezariye Filipi’deki kiliseye verilen krallığın “anahtarları”, Yeşaya 22:22’de Elyakim’in omzuna konan “anahtar” ile de aynıdır. Vahiy kitabının alfası birinci bölümdür, omegası ise yirmi ikinci bölüm; dolayısıyla Vahiy’in bölümlerinde İbrani alfabesinin tamamını buluruz. On üçüncü bölüm Amerika Birleşik Devletleri’nin ve ardından dünyanın isyanını temsil eder. Birinci bölüm Mesih’i Alfa ve Omega olarak sunar ve yirmi ikinci bölüm aynı gerçeği ortaya koyar, fakat birinci bölümde söz edilen mühürlerin açılmasıyla bağlantılı olarak. Birinci, on üçüncü ve yirmi ikinci bölümler, birlikte “gerçek” sözcüğünü oluşturan üç İbranice harfi temsil eder.

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

Matta'nın yirmi üçüncü bölümünde İsa, Ferisiler ve Sadukiler'e yönelik sekiz "vay halinize" ilan eder. Yirmi ikinci bölümün son ayetinde ise Mesih'in münakaşa eden Yahudilerle etkileşimi Davut'un bilmecesiyle sona erdi; bu bilmece ancak Alfa ve Omega ilkesini anlarsanız çözülebilir.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Ferisiler bir araya toplandıklarında, İsa onlara şöyle sordu: Mesih hakkında ne düşünüyorsunuz? O kimin oğludur?

> They say unto him, The Son of David.

> Ona "Davut'un Oğlu" dediler.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Onlara şöyle dedi: Öyleyse Davut, ruh aracılığıyla, "Rab benim Rabbime dedi: 'Ben düşmanlarını ayaklarının altına serinceye dek sağımda otur'" diyerek ona nasıl Rab der? Madem Davut ona Rab diyor, o nasıl onun oğlu olur?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Hiç kimse ona tek kelimeyle bile cevap veremedi; o günden sonra da hiç kimse ona artık başka soru sormaya cesaret edemedi. Matta 22:41-46.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

Yirmi ikinci bölümün sonucu, antlaşma tarihindeki bir yol işaretini ortaya koyar. Yeremya da bu hakikat çizgisini ele alır:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> Rab'den Yeremya'ya gelen söz şöyleydi: Rab'bin evinin kapısında dur ve orada bu sözü ilan et ve de ki: Rab'be tapınmak için bu kapılardan giren ey Yahuda halkı, Rab'bin sözünü işitin. İsrail'in Tanrısı, Orduların Rabbi şöyle diyor: Yollarınızı ve yaptıklarınızı düzeltin, o zaman bu yerde yaşamanızı sağlayacağım. Şöyle diyen yalan sözlere güvenmeyin: “Rab'bin Tapınağı, Rab'bin Tapınağı, Rab'bin Tapınağıdır bunlar.”

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> Çünkü eğer yollarınızı ve yaptıklarınızı iyice düzeltirseniz; bir kişi ile komşusu arasında adaleti gereğince yerine getirirseniz; yabancıya, yetime ve dula zulmetmezseniz, bu yerde masum kanı dökmezseniz ve size zarar verecek başka tanrıların peşinden de gitmezseniz, o zaman sizi bu yerde, atalarınıza verdiğim ülkede sonsuza dek yaşatacağım. İşte, hiçbir yarar sağlamayan yalan sözlere güveniyorsunuz. Hırsızlık edip, adam öldürüp, zina edip, yalan yere yemin edip, Baal’a tütsü yakıp, tanımadığınız başka tanrıların peşinden gidip; sonra da adımla anılan bu evde önümde durup, “Bütün bu iğrençlikleri yapmak için kurtarıldık” mı diyeceksiniz?

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> Adımla anılan bu ev, sizin gözünüzde haydutlar inine mi dönüştü? İşte, ben de bunu gördüm, diyor Rab. Ama şimdi, başlangıçta adımı koyduğum Shiloh'daki yerime gidin ve halkım İsrail'in kötülüğü yüzünden ona ne yaptığımı görün.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> Ve şimdi, siz bütün bu işleri yaptığınız için, Rab şöyle diyor: Size sabah erkenden kalkıp konuştum, ama siz işitmediniz; sizi çağırdım, ama yanıt vermediniz. Bu nedenle, adımla anılan ve güvendiğiniz bu eve ve size ve atalarınıza verdiğim bu yere, Şilo’ya yaptığımı yapacağım. Ve bütün kardeşlerinizi, hatta Efrayim soyunun tamamını dışarı attığım gibi, sizi de gözümün önünden dışarı atacağım. Bu yüzden bu halk için dua etme; onlar için ne feryat ne de dua yükselt; bana aracılıkta da bulunma; çünkü seni işitmeyeceğim. Yeremya 7:1-16.

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

Yeremya’ya, eski İsrail için dua etmemesi söylendi; çünkü onlar, tıpkı yirmi ikinci bölümün sonunda münakaşacı Yahudilerin ulaştığı gibi, geri dönüşü olmayan bir noktaya varmışlardı. Musa (bir antlaşma adamı), Tanrı’nın seçilmiş antlaşma halkını yok etme kararıyla karşı karşıya kaldığında, dua ile şefaat etti. Yedinci bölümde Yeremya’ya aynı antlaşma halkı için dua etmemesi söylenir. Şilo’nun peygamberlik tarihçesi, günahları kurtarılamaz bir noktaya ulaştığında Tanrı’nın seçilmiş bir antlaşma halkını reddettiğine dair satır satır bir kanıt olarak gösterilir; bu, tek bir ayette ifade edilir.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> Efrayim putlara bağlandı: bırakın onu. Hoşea 4:17.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

Antlaşma tarihinde Tanrı’nın antlaşma ilişkisini sona erdirdiği nokta, belirli bir kilometre taşıdır. Yeşu ve Kalev’in raporunun reddedilmesi, onuncu sınamayı işaretleyen başka bir örnektir. Birkaç bölüm sonra Yeremya’ya bu halk için dua etmemesi de söylenir.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> Bu nedenle bu halk için dua etme; onlar için ne yakarışta bulun ne de dua et. Çünkü sıkıntıları yüzünden bana yakardıkları zamanda onları dinlemeyeceğim. Yeremya 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

Yedinci bölümde, Shiloah’ın sembolizmiyle temsil edilen Pazar yasası sırasında Laodikyalıların kusulması, O’nun yakın gelecekte 'ne yapacağını' ortaya koymaktadır.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> Bundan dolayı, adımla anılan, güvendiğiniz bu eve ve size ve atalarınıza verdiğim bu yere, Şilo’ya yaptığım gibi yapacağım. Sizi huzurumdan kovacağım; nasıl ki bütün kardeşlerinizi, hatta Efrayim’in tüm soyunu kovduysam öyle. Bu yüzden bu halk için dua etme; onlar için ne feryat et ne de dua et; bana aracılık etme; çünkü seni işitmeyeceğim. Yeremya 7:14-16.

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

On birinci bölümde, dua etmeme emri, Laodikyalıların Pazar yasasını izleyen sıkıntı zamanında kendilerini bulduklarında onları saracak korkuyla ilgilidir. Yaşadıkları korku, antlaşmayı reddetmelerinin tarihçesi içinde yer alır.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> Bu antlaşmanın sözlerini işit ve Yahuda halkına ve Yeruşalim’in sakinlerine söyle; Onlara şöyle diyeceksin:

> Thus saith the Lord God of Israel;

> İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor:

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> Bu antlaşmanın sözlerine uymayan adama lanet olsun—onları Mısır diyarından, demir ocağından çıkardığım gün atalarınıza şöyle buyurdum: “Sesime kulak verin ve size buyurduğum her şeye göre bu sözleri yerine getirin; böylece siz benim halkım olacaksınız ve ben de sizin Tanrınız olacağım; öyle ki atalarınıza yemin ettiğim sözü yerine getireyim: onlara süt ve bal akan bir ülke vermek için—bugün olduğu gibi.”

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> O zaman ben cevap verdim ve dedim ki: "Öyle olsun, ya Rab." Sonra Rab bana dedi ki,

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> Yahuda şehirlerinde ve Yeruşalim sokaklarında bu sözlerin hepsini ilan et ve de ki: “Bu antlaşmanın sözlerini dinleyin ve onları yerine getirin.” Çünkü Mısır diyarından onları çıkardığım günden bugüne dek, sabah erkenden kalkıp uyararak, “Sesime itaat edin” diyerek atalarınızı ısrarla uyardım. Ama onlar itaat etmediler, kulak asmadılar; tersine, her biri kendi kötü yüreğinin arzularının peşinden gitti. Bu yüzden onların başına, yapmalarını emrettiğim bu antlaşmanın bütün sözlerini getireceğim; ama onlar onları yerine getirmediler.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> Rab bana şöyle dedi: Yahuda halkı arasında ve Yeruşalim’in sakinleri arasında bir komplo bulundu. Sözlerimi dinlemeyi reddeden atalarının kötülüklerine geri döndüler; başka ilahların peşinden gidip onlara hizmet ettiler. İsrail halkı ile Yahuda halkı, atalarıyla yaptığım antlaşmayı bozdular.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> Bu nedenle Rab şöyle diyor: İşte, onların başlarına kurtulamayacakları bir felaket getireceğim; bana feryat etseler de onları dinlemeyeceğim. O zaman Yahuda’nın kentleri ve Yeruşalim’in sakinleri gidip buhur yaktıkları ilahlara feryat edecekler; ama bu ilahlar onları sıkıntı zamanında hiç kurtarmayacak. Çünkü ey Yahuda, kentlerinin sayısınca ilahların vardı; ve Yeruşalim’in sokaklarının sayısınca o utanç verici şeye, hatta Baal’a buhur yakmak için sunaklar kurdunuz.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> Bu yüzden bu halk için dua etme; onlar için ne yalvar ne de dua et. Çünkü sıkıntılarından dolayı bana yalvardıkları zaman onları işitmeyeceğim. Yeremya 11:1-14.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

Yüz kırk dört binin arasına girmeye aday olanların dirilişi Vahiy 11:11’de belirtilir; onların son toplanışı Yeşaya 11:11’de belirtilir; ejderha, canavar ve sahte peygamberin dış hattı Daniel 11:11’de belirtilir; delice otlarının Pazar yasası yargısı Hezekiel 11:11’de ve akılsız kızların üzerine gelen ceza ve korku Yeremya 11:11’de belirtilir.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

Bu halk için dua etmeyin emri, Matta’nın yirmi ikinci bölümünün son ayetlerindeki yol işaretidir ve yirmi üçüncü bölüm Adventizm’e yönelik sekiz “vay halinize”yi tanımlar. Yirmi üçüncü bölüm ya 22 Ekim 1844’tür ya da Pazar günü yasasıdır. Bu iki yol işareti de evliliğin bir gerçekleşmesidir ve evlilik, tek beden olmak üzere bir araya gelen gelin ile damat arasındadır. Evliliğin tamamlanması kefareti, yani “bir-olma”yı temsil eder. İnsan Tanrı’nın suretinde yaratıldı ve O erkek ve dişi yarattı. Nesilleri, erkekten yirmi üç ve kadından yirmi üç kromozomla temsil edilir. Birlikte, bu kırk altı kromozom tapınağı oluşturur. Her birey bir tapınaktır; çünkü Rab’bin tapınağı olduğunuzu bilmiyor musunuz?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

Evliliğin tamamlanması, ikisinin bir olduğu anda, yirmi üçlük iki tapınağın birleşerek kırk altılık tek bir tapınak oluşturmasıdır. Mesih tapınağı inşa edendir ve O, kilisesini kendi erkek tapınağıyla birleşecek dişi tapınak olarak inşa eder. Bağlantı, insan tapınağının Tanrı’nın tapınağının En Kutsal Yerinde ilahi olanla birleşmesidir. "Yirmi üç", yüz kırk dört binin mühürlenmesinin bir simgesidir ve o çalışma iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin sonunda başladı. Matta yirmi üç, yüz kırk dört binin bir taklidi olan Laodikyalı Yedinci Gün Adventistlerine karşı verilmiş bir hükümdür.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

Yüz kırk dört bin, yediye ait olan sekizinci olandır; onlar sekizinci günde diriltilenlerdir; onlar Nuh’un gemisindeki sekiz candır; onlar Şit’in soyundan gelen sekiz kişidir ve alınlarındaki mühür, sekizinci günde yerine getirilen sünnetle simgelenmişti. Onlar, sekizinci günde hizmet için meshedilen kâhinlerdir; ve yirmi üçüncü bölümde Adventizm üzerine ilan edilen sekiz “vay”, sahte sekize karşı bir ilandır.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

Akılsız kızlara yönelik “vay haline” ilanı, 22. bölümün son ayetinde Tanrı’nın halkının mühürlenmesiyle öncelenir. 22. bölüm, Yaratılış’taki 22. bölümle örtüşür; çünkü Eski Antlaşma’nın ilk kitabı, Yeni Antlaşma’nın ilk kitabını örnekler. Matta 11’den 22. bölüme kadar uzanan ve on iki bölümden oluşan peygamberlik çizgisinin tam ortasında, bu on iki bölümün altıncısı olan 16. bölümde Simon Barjona’nın adı Petrus olarak değiştirildi.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Ben de sana diyorum ki: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Matta 16:18.

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

Matta’nın 11–22. bölümlerinde 459 ayet vardır. Orta ayet 16. bölümün 17. ayetidir, ancak bu ayet 18. ve 19. ayetlerden ayrılamaz, çünkü tek bir ifadeyi oluştururlar.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> İsa ona cevap verip dedi ki: Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun! Çünkü bunu sana insan değil, göklerdeki Babam açıkladı. Ben de sana şunu söyleyeyim: Sen Petrus’sun ve bu kayanın üzerine kilisemi kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Sana göklerin egemenliğinin anahtarlarını vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanmış olacak ve yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde çözülmüş olacak. Matta 16:17-19.

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

On birinci bölümden yirmi ikinci bölüme kadar olan bölümlerin tam merkezinde Hristiyanlık için temel antlaşma beyanı bulunur. Bu beyanda, Simon'un adı Peter olarak değiştirilir; İngiliz alfabesindeki her harfin sayısal konumunu uygularsanız—örneğin "a" bir, "z" yirmi altıdır—"p" 16, "e" 5, "t" 20, diğer "e" 5 ve "r" 18'dir. 16 X 5 X 20 X 5 X 18'i çarptığınızda sonuç 144.000 eder ve antlaşma ilişkisini simgeleyen Peter'ın adının değişmesine yapılan gönderme 16. bölüm 18. ayette yer alır; ayrıca Peter'ın ilk harfi 16, son harfi 18'dir. Bütün bunların hepsi, on birin simgesiyle başlayan ve yirmi ikinin simgesiyle sona eren on iki bölümün tam ortasındadır.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

Bu hat, Yaratılış’ın on birinci bölümünden yirmi ikinci bölümüne kadar da bulunur ve bu hatta 305 ayet vardır; bu da o hattın merkezinin on yedinci bölümün on birinci ayeti olduğunu gösterir. Eski Antlaşma’nın ilk kitabının on iki bölümden oluşan bu hattı, İbrahim’le yapılan antlaşmayı tanımlar ve Yeni Antlaşma’nın ilk kitabının aynı bölümlerinde omega hattıyla buluşan alfa hattını temsil eder. Matta’daki omega hattının merkezi, Pazar yasasında yükseltilecek antlaşma işareti olan yüz kırk dört binin antlaşma ilişkisinin doruk noktasıdır. Yaratılış’taki hattın merkez ayeti, yalnızca merkez ayeti değil, İbrahim’le yapılan üç aşamalı antlaşmanın ikinci ya da orta adımını ve aynı derecede önemli olarak antlaşmanın işaretini de belirler.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> Sünnet derinizin etini keseceksiniz; bu da benimle sizin aranızdaki antlaşmanın bir işareti olacaktır. Yaratılış 17:11.

We will continue these things in the next article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> "Sonra, o kir ve çöpleri, sahte mücevherleri ve sahte sikkeleri süpürürken, hepsi bir bulut gibi yükselip pencereden dışarı çıktı ve rüzgâr onları alıp götürdü. O telaşta gözlerimi bir anlığına kapadım; açtığımda, bütün o çerçöp yok olmuştu. Kıymetli mücevherler, elmaslar, altın ve gümüş sikkeler ise odanın dört bir yanına bol bol saçılmıştı."

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Sonra masanın üzerine, öncekinden çok daha büyük ve daha güzel bir sandık koydu ve mücevherleri, elmasları, paraları avuç avuç toplayıp sandığın içine attı; içlerinden bir tek bile kalmayıncaya kadar, oysa elmasların bazısı iğne ucu kadar bile büyük değildi.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Daha sonra bana 'Gel ve gör.' diye seslendi.

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> "Kutunun içine baktım, ama gördüğüm manzara gözlerimi kamaştırdı. Önceki görkemlerinin on katıyla parlıyorlardı. Onları toza saçıp çiğneyen o kötü kişilerin ayakları tarafından kumda ovulup parlatılmış olduklarını düşündüm. Kutunun içinde güzel bir düzen içinde yerleştirilmişlerdi; her biri yerli yerindeydi; onları içine atan adamın herhangi bir görünür çabası olmaksızın. Sevinçten haykırdım ve o haykırış beni uyandırdı." Early Writings, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> "Rab'bin gelişini fazla ileri bir zamana erteliyorsunuz. Son yağmurun, gece yarısı haykırışı kadar [aniden] ve on kat güçle geldiğini gördüm." Spalding ve Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> Ve kralın onlara danıştığı bilgelik ve anlayışla ilgili bütün konularda, onları krallığındaki bütün büyücülerden ve falcılardan on kat daha üstün buldu. Daniel 1:20.

Back to Articles