Article

# Daniel Kitabı - Sayı Yetmiş Bir

Peygamberlik mozaiği: Hezekiel Kitabı'nın sekizinci bölümündeki dört iğrençliğin gözler önüne serilmesi ve bunların modern çağdaki önemi

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word

Hezekiel kitabının sekizinci bölümündeki dört iğrençlik, modern İsrail’in dört kuşağını temsil eder ve modern İsrail’in başlangıcı, eski İsrail’in başlangıcıyla örneklendirilmiştir. Her iki başlangıç anlatısı da, yakında çıkacak Pazar yasasıyla modern İsrail’in sona ereceğine tanıklık eder. İsrail’in iki başlangıcına, biri eski ve tarihsel, diğeri modern ve ruhsal olmak üzere, Yahuda’dan ayrılırken İsrail’in kuzey krallığının başlangıç tarihi de tanıklık eder.

Eski İsrail altın buzağıyı yaptığında, Tanrı’nın onları bir krallık kılacağını bildiren bir peygamberliğin gerçekleşmesiyle Mısır’dan yeni çıkmışlardı. İsrail’in kuzey krallığının ilk kralı Yerovam’ın öyküsü de tam bu özellikleri içerir. Yerovam, Süleyman’ın öfkesinden Mısır’a kaçmıştı. Peygamber Ahiya tarafından, on iki oymaktan onunun kralı yapılacağına dair bir peygamberlik sözü verilmişti. Peygamberlik gerçekleşmeden önce, Yerovam, Süleyman ölünceye dek ondan uzak durmak için Mısır’a kaçtı.

> O sırada Jeroboam Yeruşalim’den çıkmışken, Şilonlu peygamber Ahijah yolda ona rastladı; Ahijah yeni bir giysi giymişti; ve kırda yalnız ikisi vardı. Ahijah üzerindeki yeni giysiyi tutup onu on iki parçaya böldü. Ve Jeroboam’a dedi ki: On parçayı al; çünkü İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: İşte, krallığı Süleyman’ın elinden koparacağım ve on oymağı sana vereceğim; (ama kulum Davut’un hatırı için ve İsrail’in bütün oymakları arasından seçtiğim şehir olan Yeruşalim’in hatırı için ona bir oymak kalacak.) Çünkü beni terk ettiler ve Sidonluların tanrıçası Ashtoreth’e, Moablıların tanrısı Chemosh’a ve Ammonluların tanrısı Milcom’a tapındılar; ve babası Davut’un yaptığı gibi yollarımda yürümediler, gözümde doğru olanı yapmadılar, kurallarımı ve hükümlerimi tutmadılar. Yine de bütün krallığı onun elinden almayacağım; seçtiğim kulum Davut buyruklarımı ve kurallarımı tuttuğu için, onun yaşamı boyunca onu hükümdar bırakacağım. Ama krallığı oğlunun elinden alacağım ve on oymağı sana vereceğim. Ve oğluna bir oymak vereceğim ki, kulum Davut’un huzurumda her zaman bir ışığı olsun Yeruşalim’de, adımı koymak için seçtiğim şehirde.

> Ve seni alacağım; yüreğinin dilediği her şeye göre hüküm süreceksin ve İsrail üzerinde kral olacaksın. Eğer sana buyurduğum her şeye kulak verir, yollarımda yürür, gözümde doğru olanı yapar, kulum Davut’un yaptığı gibi kurallarımı ve buyruklarımı tutarsan, o zaman seninle birlikte olacağım; Davut için kurduğum gibi sana sağlam bir hanedan kuracağım ve İsrail’i sana vereceğim. Ama bunun için Davut’un soyunu sıkıntıya sokacağım; yine de sonsuza dek değil. Bunun üzerine Süleyman Yerovam’ı öldürmek istedi. Yerovam kalkıp Mısır’a, Mısır Kralı Şişak’a kaçtı; Süleyman’ın ölümüne kadar Mısır’da kaldı. Süleyman’ın öteki işleri, yaptıklarının tümü ve bilgeliği, Süleyman’ın işleri kitabında yazılı değil mi? Süleyman’ın Yeruşalim’de bütün İsrail üzerinde hüküm sürdüğü süre kırk yıldı. Süleyman atalarına kavuştu ve babası Davut’un Kenti’nde gömüldü; yerine oğlu Rehavam kral oldu. 1 Krallar 11:28-43.

Kral Süleyman öldüğünde, krallık bölünecekti ve Yerovam kuzeydeki on kabilenin kralı olacaktı; Süleyman’ın oğlu Rehavam ise Kudüs’te kral olacaktı. Kabilelerin bölünmesi gerçekleşmeden önce, Yerovam’ın Mısır’dan çıkması gerekiyordu.

> Rehavam Şekem’e gitti; çünkü bütün İsrail onu kral yapmak için Şekem’e gelmişti. Nebat oğlu Yarovam, o sırada hâlâ Mısır’dayken, bunu duydu (çünkü Kral Süleyman’ın huzurundan kaçmış ve Yarovam Mısır’da yaşıyordu). Bunun üzerine onu çağırmak için haberci gönderdiler. Böylece Yarovam ve İsrail topluluğunun tümü gelip Rehavam’a şöyle dediler: “Baban bizim boyunduruğumuzu ağırlaştırdı; şimdi babanın ağır hizmetini ve üzerimize koyduğu ağır boyunduruğu hafiflet ki sana hizmet edelim.” Rehavam onlara, “Üç günlüğüne gidin; sonra yeniden yanıma gelin” dedi. Ve halk ayrıldı. 1 Krallar 12:1-5.

Rehoboam’ın üç gün boyunca ne kadar akılsızca davrandığına dair hikâye, suçu onun yaşlıların öğüdünü akılsızca reddetmesine yükler; ancak kabilelerin ayrılığı önceden peygamberce bildirilmişti, bu yüzden bir şekilde gerçekleşecekti. Burada, ilerideki bir makale için, ayrılma sürecinin özellikle üç gün olarak tanımlandığını not etmekte fayda var. Milleritlerin tarihinde iki krallık yeniden tek bir krallık hâline gelir; kuzey ve güney kabilelerinin Millerit tarihi sırasında tek bir krallık hâline gelmesi, Vahiy’in on dördüncü bölümündeki üç meleğin geliş dönemidir. Millerit tarihindeki o üç melek, Rehoboam’ın kararının üç günüyle örneklenmişti. 1798’den 1844’e kadar üç meleğin geldiği o kırk altı yıl da, Mesih’in Yuhanna’nın ikinci bölümünde belirttiği üzere, yıkılmış bir tapınağı ayağa kaldırması için gerekli olacağını söylediği üç sembolik gündü; fakat bu çalışmanın o kısmı ilerideki bir makaleye bırakılmıştır.

Üç günün sonunda Rehoboam akılsızca kararını açıkladığında, krallıklar bölündü.

> Bütün İsrail kralın onları dinlemediğini görünce, halk krala şöyle cevap verdi: “Davut’ta bizim payımız ne? Yişay’ın oğlunda mirasımız yok. Çadırlarına, ey İsrail! Şimdi kendi evine bak, Davut.” Böylece İsrail çadırlarına döndü. Ama Yahuda kentlerinde yaşayan İsrailoğulları üzerinde Rehavam kral olarak kaldı. Sonra Kral Rehavam vergi işlerinden sorumlu olan Adoram’ı gönderdi; fakat bütün İsrail onu taşlayarak öldürdü. Bunun üzerine Kral Rehavam aceleyle arabasına atlayıp Yeruşalim’e kaçtı. Böylece İsrail, o günden bugüne dek Davut’un soyuna karşı başkaldırdı. Bütün İsrail Yeroboam’ın geri döndüğünü duyunca, onu topluluğa çağırttılar ve onu bütün İsrail’e kral yaptılar; Davut’un soyunu izleyen kimse kalmadı, yalnız Yahuda oymağı dışında. 1 Krallar 12:16-20.

Yerovam’a bir krallık verileceğine dair peygamberlik sözü yerine gelmişti; bu da onun Mısır’dan çıkıp geldiği zamanda gerçekleşmişti. Tanrı’nın adını yerleştirmek için seçtiği şehir olan Kudüs’te Tanrı’nın kutsal mekânının bulunmasını kıskanan Yerovam, yalnızca Kudüs’te yerine getirilmesi buyurulmuş olan mabedi, kâhinliği ve tapınma hizmetini taklit eden bir sistem kurmaya girişti. Yerovam’ın kuzeydeki on oymakta sahte bir tapınma sistemi kurma yönündeki çalışması, Harun ve altın buzağı isyanıyla doğrudan paraleldir ve böylece yalnızca yakında gelecek Pazar yasasına değil, aynı zamanda 1863’teki isyana da bir başka tanıklık sunar.

> Ve Yarovam yüreğinde dedi: Şimdi krallık Davud’un evine dönecek; eğer bu halk Yeruşalim’de RAB’bin evinde kurban sunmak için yukarı çıkarsa, o zaman bu halkın yüreği yeniden efendilerine, yani Yahuda kralı Rehavam’a dönecek; beni öldürecekler ve yine Yahuda kralı Rehavam’a dönecekler. Bunun üzerine kral danıştı ve iki altın buzağı yaptı; onlara dedi: Yeruşalim’e çıkmanız sizin için çok zordur; ey İsrail, işte seni Mısır diyarından çıkaran ilahların bunlardır. Bunlardan birini Beytel’e koydu, ötekini de Dan’a yerleştirdi. Ve bu şey günah oldu; çünkü halk, onlardan birinin önünde tapınmak için Dan’a kadar gitti. Ve yüksek yerler evi yaptı; Levi oğullarından olmayan halkın en aşağı tabakasından kâhinler yaptı. Ve Yarovam, Yahuda’daki bayrama benzer bir bayramı sekizinci ayda, ayın on beşinci gününde düzenledi ve sunak üzerinde takdime sundu. Beytel’de de böyle yaptı; yaptığı buzağılara kurban sundu; ve yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’e yerleştirdi. Böylece, kendi yüreğinden tasarladığı ay olan sekizinci ayın on beşinci gününde, Beytel’de yaptığı sunak üzerinde takdime sundu; İsrail oğulları için bir bayram düzenledi; sunak üzerine çıktı ve buhur yaktı. 1 Krallar 12:26–33.

Yeroboam’ın isyanı, Harun’un isyanına, 1863’teki Protestan boynuzunun isyanına ve yakında gelecek Pazar yasasında Cumhuriyetçi boynuzun isyanına bindirilebilecek başka bir hakikat çizgisi sunar ve böyle yapmakla peygamberlik tanıklığını genişletir. Harun’un altın buzağı isyanında Rab, kâhinliğin seçimi için tayin ettiği yöntemi değiştirdi.

İsyandan önce, her kabileden ilk doğan kâhinliğin bir parçası olacaktı. Ama Harun’un altın buzağı isyanında Musa’nın yanında duran yalnızca Levi kabilesiydi. Bu nedenle Tanrı kâhinliğe adam sağlamak için belirlediği yöntemi değiştirdi ve o andan itibaren kâhinliği yalnızca Levi ailesi oluşturacaktı.

> Ve Musa halkın çıplak olduğunu gördüğünde (çünkü Harun onları düşmanları arasında utançlarına olacak şekilde çıplak bırakmıştı), bunun üzerine Musa kampın kapısında durup şöyle dedi: “Rab'bin yanında kim var? Bana gelsin.” Bunun üzerine Levililerin hepsi onun yanına toplandılar. Onlara şöyle dedi: “İsrail’in Tanrısı Rab şöyle diyor: Herkes kılıcını beline kuşansın, kampın bir kapısından öbürüne gidip gelsin ve herkes kardeşini, arkadaşını ve komşusunu öldürsün.” Levililer Musa’nın sözünü yerine getirdiler; o gün halktan yaklaşık üç bin kişi öldü. Çıkış 32:25-28.

Yeroboam, Tanrı’nın, Harun’un isyanı sırasında Levi oymağından yeni bir kâhinlik ortaya çıkararak gerçekleştirdiği işi sahte biçimde taklit etti; çünkü Yeroboam “Levi oğullarından olmayan, halkın en aşağı tabakasından kâhinler yaptı.” Kuzeydeki on kabile krallığının başlangıcındaki isyan, Harun’un isyanıyla ve dans eden budalalarla paralellik gösterir. İsyan, bir krallığın kurulacağını vaat eden bir peygamberliğin yerine gelmesi olarak, Mısır’dan çıkıştan sonra meydana geldi. Her iki durumda da, kâhinlerin seçilmesine dair önceki düzenden bir değişiklik oluşturan yeni bir kâhinlik kuruldu.

Harun’un altın buzağı isyanı tekrarlandı; ama Yeroboam bunu ikiye katladı, çünkü iki altın buzağı yapıp onları iki kente yerleştirdi. Dan kenti devlet yönetimini temsil eder; çünkü Dan “yargılamak” anlamına gelir. Beytel kenti ise kilise yönetimini temsil eder; çünkü Beytel “Tanrı’nın evi” anlamına gelir. Altın buzağılar, Harun’un buzağısıyla aynı simgeyi taşıyordu, ancak iki kentin temsil ettiği Kilise ile Devletin birleşmesine ilişkin ek bir tanıklıkla. Bir buzağı, putperest sununun en yüce biçimiydi; bu nedenle Mesih’in sunusunun sahte bir karşılığını temsil eder. Altın, Babil’in bir simgesidir; buzağı ise bir canavarın suretiydi. Nasıl ki Harun sahte bir ibadet günü belirlediyse, Yeroboam da bir bayram belirledi ve bayramın tarihinin Yeruşalim’deki gerçek ibadetin zamanıyla uyuşmamasını sağladı.

Yakında yürürlüğe girecek Pazar günü yasasının tüm unsurları Yeroboam’ın isyanına dair tanıklığında temsil edilir; sahte kurban (buzağı), sahte Mesih (sunak), canavarın sureti (kilise ile devletin birleşimi), sahte ibadet günü (Pazar) ve sahte bir kâhinlik.

Eski İsrail’in başlangıcı, kuzeydeki on kabilenin bir krallık olarak başlangıcı ve Adventizmin başlangıcı aynı peygamberlik unsurlarına sahiptir ve birlikte yakında çıkacak Pazar yasasının peygamberlik unsurlarını belirler. Eski İsrail Mısır’ın esaretinden çıkmıştı, Yeroboam Süleyman’ın zulmünden kaçmak için sığındığı Mısır’dan çıkıp gelmişti ve Millerci Adventizm de papalığın esaretinden henüz çıkmıştı.

Levililerin kâhinliği Harun’un isyanı sırasında kuruldu, en aşağılık insanların sahte kâhinliği Yerovam’ın tanıklığında kuruldu ve Rab Millerci Adventizmle antlaşmaya girdiğinde, Petrus’a göre, Millerciler “seçilmiş bir soy, krallık kâhinliği, kutsal bir ulus, müstesna bir halktılar; sizi karanlıktan harika ışığına çağıranın övgülerini ilan edesiniz diye.” Millercilerin çağrıldığı ışık, Habakkuk’un iki tablosu üzerinde temsil edilen Miller’in mücevherlerinin ışığıydı; bu da Harun’un isyanının tarihinde On Emir’in iki levhasıyla tiplenmişti. Çağrıldıkları karanlık ise, papalık yönetiminin Karanlık Çağlarıydı; bu da Mısır esaretinin karanlığıyla tiplenmişti.

Mesih, hem paganizm hem de Papalık tarafından çiğnenmiş olan tapınağı yeniden ayağa kaldırdığında, bunu 1798'den 1844'e kadar geçen kırk altı yıl içinde yaptı. Tapınağı kurduğunda, Antlaşma'nın Elçisi olarak 22 Ekim 1844'te ansızın kendi tapınağına geldi; çünkü çiğnenip yıkılmış olan tapınağı inşa etmişti ve ayrıca Levi oymağıyla temsil edilen bir kâhinliği de arındırdı.

> Ama onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o bir arıtıcının ateşi ve bir çamaşırcının sabunu gibidir. O, gümüşün arıtıcısı ve saflaştırıcısı gibi oturacak; Levi oğullarını arıtacak ve onları altın ve gümüş gibi saflaştıracak ki Rabbe doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda ve Yeruşalim'in sunusu Rabbe hoş gelecek, eski günlerde ve geçmiş yıllarda olduğu gibi. Malaki 3:2-4.

22 Ekim 1844’te Mesih aniden tapınağına geldi ve Levililerin kâhinliğiyle temsil edilen bir halkla antlaşma yaptı; ne var ki 1863’e gelindiğinde Harun’un isyanını yinelemişlerdi ve Millerci kâhinlik, Yarovam’ın halkın en aşağı tabakasından olan kâhinliğiyle ve Harun’un dans eden budalalarıyla temsil edilen Laodikya kâhinliğine dönüşmüştü. Yine de Yarovam’ın isyanına dair tanıklık, 1863’teki isyana ilişkin daha geniş bir tanıklık sunar. Yarovam sahte ibadet sistemini kurduğunda, Yarovam’ın isyanını azarlamak için Yeruşalim’den bir peygamber gönderildi; bu da, Millerci Adventizmin On Emir’deki Sebt Günü’nü dinlenme günü olarak kabul etmeye yönlendirilmesiyle örneklenmiştir.

Adventizm, üçüncü meleğin ışığını ve mabedi kabul ettiğinde, bu, zamanın sonunun başlangıcı olan 1798’de başlayan mührün açılmasıyla gelen artan ışığı reddetmiş olan Protestanlara bir azar niteliği taşıyordu. Eski İsrail nasıl Mısır’daki esareti sırasında Sebt Günü’nü unutmuşsa, çöldeki kilise de 1798’e gelindiğinde Sebt Günü’nü unutmuştu. Milleritler tarafından getirilen yargı saati mesajının artan ışığı nihayetinde mabede ve Tanrı’nın Yasasına götürdü.

O ışık 22 Ekim 1844’te geldi ve Katolikliğin sahte öğretilerinden bütünüyle çıkmaya çağrılmış olanlara sahte ibadete yönelik bir kınamayı temsil ediyordu. Güneşe tapınma, Katolikliğin saflarına geri dönen kiliseler üzerindeki otoritesinin işaretidir. O kınama, Yeroboam’ın sahte ibadet sistemini başlatmasında temsil edilir.

> Yeroboam, Yahuda’da olan bayrama benzer bir bayramı sekizinci ayın on beşinci gününde ilan etti ve sunağın üzerinde kurban sundu. Böylece Beytel’de de yaptı; yaptığı buzağılara kurbanlar sundu ve yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’e yerleştirdi. Böylece Beytel’de yaptığı sunağın üzerinde, sekizinci ayın on beşinci günü, yani kendi yüreğinden uydurduğu ayda, kurban sundu; İsrailoğulları için bir bayram ilan etti; sunağın üzerinde kurban sundu ve tütsü yaktı. Ve işte, Rab’bin sözüyle Yahuda’dan Beytel’e bir Tanrı adamı geldi; Yeroboam ise tütsü yakmak için sunağın yanında duruyordu. O da Rab’bin sözüyle sunağa karşı haykırıp dedi ki: “Ey sunak, sunak! Rab şöyle diyor: İşte, Davut’un soyuna Yoşiya adında bir çocuk doğacak; senin üzerinde, sana tütsü yakan yüksek yerlerin kâhinlerini kurban edecek ve insanların kemikleri senin üzerinde yakılacak.” Aynı gün bir işaret verip şöyle dedi: “Rab’bin söylediği işaret budur: İşte, sunak yarılacak ve üzerindeki kül dökülecek.” Beytel’deki sunağa karşı haykıran Tanrı adamının sözünü Kral Yeroboam duyunca, sunaktan elini uzatıp, “Onu yakalayın!” dedi.

> Ve ona karşı uzattığı eli kurudu; elini geri çekemez oldu. Sunak da yarıldı ve kül sunaktan dışarı döküldü; bu, Tanrı adamının RAB'bin sözüyle verdiği işarete göre oldu. Kral Tanrı adamına cevap verip dedi ki: Şimdi Tanrın RAB'bin huzuruna yalvar ve benim için dua et ki elim yeniden eski haline gelsin. Tanrı adamı RAB'be yalvardı; kralın eli yeniden eski haline döndü ve eskisi gibi oldu. Kral Tanrı adamına dedi ki: Benimle birlikte evime gel, dinlenip kendine gel; sana bir ödül vereyim. Tanrı adamı krala dedi ki: Evinin yarısını versen bile seninle içeri girmeyeceğim; bu yerde ne ekmek yiyeceğim ne de su içeceğim. Çünkü RAB'bin sözü bana şöyle buyurdu: Ekmek yemeyeceksin, su içmeyeceksin ve geldiğin yoldan geri dönmeyeceksin. Böylece başka bir yoldan gitti ve Beytel'e geldiği yoldan geri dönmedi. 1. Krallar 12:32-13:10.

Harun ve Yarovam’ın tanıklığında yer alan altın buzağıların isyanıyla birlikte, Yarovam’ın buyurduğu sahte tapınma sisteminin bizzat açılışı da onun tanıklığında yer alır. Bu açılış, Yeruşalim’de yerine getirilmesi gereken tapınmayla Yarovam’ın taklit sistemi arasındaki ayrımı temsil eder. 1798’den 1844’e kadar Rab, halkını papal egemenliğin karanlığından, Vahiy on dörtteki üç melek tarafından temsil edilen muhteşem peygamberlik ışığına çıkardı. Protestan kiliseler o ışığı reddetti ve böyle yapmakla 1844’te Katolikliğin kızları hâline geldiler.

Jeroboam’ın ibadeti Katolik ibadet sistemini temsil ediyordu ve onun hikâyesinde İsrail’in kuzey krallığı, Millerci tarihteki Protestanların içinde kalmayı seçtikleri Katolikliğin sahte sistemini temsil eder. O sistemin sembolü güneşe tapınmadır.

22 Ekim 1844’te Kutsalların Kutsalı’na giren sadık ve akıllı bakireler, Katolikliğin etkisine yeni dönmüş ve Roma’nın kızları hâline gelmiş Protestanlara yönelik bir kınamayı temsil ediyordu. Yeroboam’ın sahte tapınma sisteminin kurulması sırasında Yahuda’dan bir peygamber geldi ve Yeroboam’ı azarladı; böylece Kutsalların Kutsalı’na giren ve Tanrı’nın yasasını tanımaya yönlendirilen sadık bakireleri simgeliyordu. O peygamberin öyküsü ve Yeroboam’a yönelttiği azarlama, 1863’teki isyanı ele alırken son derece öğreticidir; yine de öykü, bir başlangıcın yanına bir son da konulana kadar beklemelidir.

Eski İsrail’in, Yeroboam’ın krallığının ve modern İsrail’in başlangıçları örtüşür ve birlikte, yakında gelecek Pazar yasası sırasında Vahiy on üçüncü bölümdeki yerden çıkan canavarın sonuna dair üç tanık sunarlar. Millerci Adventizmin imanlıları, 22 Ekim 1844’te yerden çıkan canavarın gerçek Protestan boynuzu hâline geldiler ve bunu, sonun zamanı olan 1798’de başlayan tarihsel dönemde yaptılar. 1798, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallığın, yani Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcıydı; ayrıca Adventizmin gerçek Protestan boynuzunun Amerika Birleşik Devletleri’nde kurulmasının başlangıcıydı. Bu başlangıç tarihi, Amerika Birleşik Devletleri’nin bitiş tarihini temsil eder; çünkü İsa bir şeyin sonunu daima o şeyin başlangıcıyla örnekler.

Kadim, modern ve Yerovam’ın İsraili olmak üzere başlangıca ait üç tanık, yeryüzü canavarının sonunu gösterir; ancak Yahuda’dan gelip Yerovam’ı azarlayan peygamberin tanıklığını ortaya koymadan önce yerine konması gereken başka bir son daha vardır. Dahil edilmesi gereken sona ilişkin tarih ise, Peygamber Hezekiel’in temsil ettiği üzere İsrail’in kuzey ve güney krallıklarının sonudur.

Şu unutulmamalıdır ki, şu anda ortaya koyduğumuz şey, 1863 isyanının Hezekiel’in sekizinci bölümündeki ilk iğrençlik olan kıskançlık putuyla işaretlendiğidir. Hezekiel’de tasvir edildiği üzere kuzey ve güney krallıklarının sona ermesini ele aldığımızda, 1863 isyanının Harun ile Yeroboam’ın isyanlarıyla tasvir edildiğini ve 1863 isyanının Laodikya Adventizmi’nin dört neslinden ilkinin başlangıcını işaret ettiğini savunmaya fazlasıyla yetecek kanıtlara sahip olacağız.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> Rabbin sözü yine bana geldi ve şöyle dedi: Ve sen, insanoğlu, kendine bir çubuk al ve üzerine şunu yaz: Yahuda için ve onunla birlikte olan İsrail oğulları için. Sonra başka bir çubuk al ve üzerine şunu yaz: Yusuf için — Efrayim’in çubuğu — ve onunla birlikte olan bütün İsrail evi için. Sonra onları birbirine kat, tek bir çubuk olsunlar; elinde bir olacaklar. Kavminin oğulları sana, “Bunlarla ne demek istediğini bize göstermeyecek misin?” diye konuştuklarında, onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, Efrayim’in elindeki Yusuf’un çubuğunu ve onunla birlikte olan İsrail’in oymaklarını alacağım; onları onunla, yani Yahuda’nın çubuğuyla birlikte bir araya koyacağım ve onları tek bir çubuk yapacağım; benim elimde bir olacaklar. Üzerine yazdığın çubuklar onların gözleri önünde elinde olacak. Onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, İsrail’in oğullarını gittikleri ulusların arasından alacağım; onları her yandan toplayacak ve onları kendi topraklarına getireceğim.

> Ve onları İsrail’in dağlarındaki topraklarda tek bir ulus yapacağım; hepsinin üzerinde bir tek kral hüküm sürecek; artık iki ulus olmayacaklar, bir daha asla iki krallığa bölünmeyecekler. Putlarıyla, iğrençlikleriyle ya da herhangi bir günahlarıyla artık kendilerini kirletmeyecekler; ama günah işledikleri bütün oturdukları yerlerden onları kurtaracağım ve onları arındıracağım; böylece onlar benim halkım olacak, ben de onların Tanrısı olacağım. Kulum Davut onların üzerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak; ayrıca hükümlerimde yürüyecek, kurallarımı gözetip yerine getirecekler. Kulum Yakup’a verdiğim, atalarınızın yaşadığı ülkede yaşayacaklar; orada kendileri, çocukları ve çocuklarının çocukları sonsuza dek yaşayacaklar; kulum Davut da sonsuza dek onların önderi olacak. Dahası, onlarla bir barış antlaşması yapacağım; bu, onlarla ebedî bir antlaşma olacak; onları yerleştireceğim, çoğaltacağım ve tapınağımı sonsuza dek aralarında kuracağım. Konutum da onların arasında olacak; evet, ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım. Tapınağım sonsuza dek aralarında bulunduğunda, uluslar benim, Rab’bin, İsrail’i kutsadığımı bilecek. Hezekiel 37:15-28.

Back to Articles