Article

# Elijah - Number Thirteen

Elijah - On Üç Numara

Forty-six

Kırk altı

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

Önceki makalede İlyas’ı 1798’den 1844’e uzanan tarihle ilişkilendiriyorduk. William Miller birinci meleğin mesajını ilan etmesi için ortaya çıkarıldığında, İlyas sembolik olarak o tarihsel döneme girer. Sarepta’daki dul kadın, iki çubuk — ya da 22 Ekim 1844’te tek bir ulus hâline gelecek iki ulus — toplayan sadık bir kiliseyi temsil eder.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> Onlara de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, İsrailoğulları’nı gittikleri uluslar arasından alacağım; onları her yandan toplayacak ve kendi topraklarına getireceğim. İsrail’in dağlarında onları tek bir ulus yapacağım; hepsinin üzerinde tek bir kral hüküm sürecek; artık iki ulus olmayacaklar ve bir daha asla iki krallığa bölünmeyecekler. Bir daha putlarıyla, iğrenç şeyleriyle ya da herhangi bir suçlarıyla kendilerini kirletmeyecekler; fakat günah işledikleri bütün oturdukları yerlerden onları kurtaracağım ve onları arındıracağım. Böylece onlar benim halkım olacak, ben de onların Tanrısı olacağım. Kulum Davut onların üzerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak. Hükümlerimde yürüyecek, kurallarımı gözetecek ve onları yerine getirecekler. Atalarınızın yaşadığı, kulum Yakup’a verdiğim ülkede yaşayacaklar; onlar, çocukları ve torunları orada sonsuza dek yaşayacaklar; kulum Davut da sonsuza dek onların önderi olacak. Ayrıca onlarla bir esenlik antlaşması yapacağım; bu, onlarla sonsuza dek sürecek bir antlaşma olacak; onları yerleştireceğim, çoğaltacağım ve kutsal yerimi sonsuza dek aralarında kuracağım. Konutum da onların arasında olacak; evet, ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım olacak. Kutsal yerim sonsuza dek aralarında olduğunda, uluslar İsrail’i kutsal kılanın ben Rab olduğumu bilecekler. Hezekiel 37:21-28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

Hezekiel, bir tek ulus hâline gelen iki ulus olan iki çubuğa vaat edilen birkaç bereketten söz eder. Bayan White’ın "dört geliş" olarak işaretlediği bu bereketlerden dördünü ele alarak başlayacağız; bunların hepsi aynı anda, 22 Ekim 1844’te gerçekleşti.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Mesih’in başkâhinimiz olarak en kutsal yere, tapınağın arındırılması için gelişi, Daniel 8:14’te gözler önüne serilen; İnsanoğlu’nun Günlerin Eskisi’ne, Daniel 7:13’te sunulduğu gibi gelişi; ve Malaki’nin önceden bildirdiği Rab’bin tapınağına gelişi, aynı olayın tasvirleridir; ve bu, Mesih’in Matta 25’teki on bakire benzetmesinde anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

Kardeş White'ın sözünü ettiği ilk "geliş", iki bin üç yüz yılın sonunda gerçekleşecek olan "kutsal yerin arındırılması" için başkâhinin gelişidir. Bu ayet, Daniel sekizinci bölüm on üçüncü ayette yer alan şu soruya cevap verir: "Günlük kurbanla ve yıkıma yol açan suçla ilgili görü, hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmesine kadar ne kadar sürecek?" On dördüncü ayet, kutsal yerin arındırılmasının iki bin üç yüz yılın sonunda başlayacağını belirtir. Hezekiel, Tanrı'nın "İsrailoğullarını gitmiş oldukları ulusların arasından alacağını ve onları her yandan toplayacağını, ... ve toplanan ulusun artık kendini kirletmeyeceğini" söyler; çünkü Tanrı "onları arındıracaktır: böylece onlar benim halkım olacak ve ben de onların Tanrısı olacağım."

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

22 Ekim 1844’te, Sister White’ın sözünü ettiği ikinci “geliş”, Daniel kitabı, yedinci bölüm, on üçüncü ayetinin gerçekleşmesiydi; bu ayet, İnsanoğlu’nun bir krallık almak üzere Günlerin Eskisi’ne geleceğini belirtir. Hezekiel, Tanrı’nın “onları İsrail’in dağları üzerindeki ülkede tek bir ulus yapacağını; ve tek bir kralın hepsinin kralı olacağını” söyler. Hezekiel, “Kulum Davut onların üzerinde kral olacak” derken Mesih’i “Davut” adıyla kral olarak tasvir eder. Ayrıca Mesih’in, Davut olarak, onların “tek çobanı” olacağını ve “kulum Davut’un” aynı zamanda “sonsuzlara dek onların önderi” olacağını da belirtir. Bir kral, tanımı gereği, kral unvanına, hükmedeceği bir diyar ve krallığının yurttaşlarına ihtiyaç duyar. Yurttaşlar yoksa, krallık da olmaz.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Gece görümlerinde gördüm; ve işte, insanoğluna benzeyen biri göklerin bulutlarıyla geldi ve Günlerin Eskisi’ne geldi; onu O’nun önüne yaklaştırdılar. Ona egemenlik, yücelik ve bir krallık verildi; bütün halklar, uluslar ve diller ona hizmet etsin diye. Onun egemenliği, geçmeyecek olan sonsuz bir egemenliktir; onun krallığı da yıkılmayacak olandır. Daniel 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

Bayan White’ın belirttiği üçüncü "geliş", Mesih’in "antlaşmanın elçisi" olarak Levi oğullarını arındırmak için ansızın tapınağına geldiği zamandı. Hezekiel, Mesih’in "onları arındıracağını: böylece onlar benim halkım olacak ve ben de onların Tanrısı olacağım" ve "ayrıca" onlarla "bir esenlik antlaşması yapacağını", bunun da "sonsuz bir antlaşma" olacağını söyler. Antlaşma, Tanrı "kutsal konutunu onların ortasına" "koyduğunda" yerine getirilecek ve "kutsal konutum onların ortasında bulunduğunda, ben Rab İsrail’i kutsarım; bunu uluslar bilecek."

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> İşte, habercimi göndereceğim ve o önümde yolu hazırlayacak; aradığınız Rab, hoşlandığınız antlaşmanın habercisi, ansızın tapınağına gelecek. İşte, gelecek, diyor Orduların Rabbi. Ama onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, arıtıcının ateşi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Gümüş arıtıcısı ve temizleyicisi gibi oturacak; Levi'nin oğullarını arıtacak, onları altın ve gümüş gibi saflaştıracak ki Rab'be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda'nın ve Yeruşalim'in sunusu, eski günlerde ve önceki yıllarda olduğu gibi Rab'be hoş gelecektir. Malaki 3:1-4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

Mesih'in yolunu hazırlayan, 1798'den 1844'e uzanan dönemdeki "antlaşmanın elçisi", William Miller tarafından temsil edilen İlyas'tı. Mesih tapınağına ansızın geldiğinde, "Levi oğullarını" bir "arıtıcı ateş" gibi arıttı.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

22 Ekim 1844’te yerine gelen diğer "geliş", damadın gelişiydi. Hezekiel, iki çubuktan bir araya getirilen ulusun Tanrı’nın "halkı" olacağını ve O’nun da "onların Tanrısı" olacağını iki kez belirtir. Bu, evlilikle gerçekleştirildi. Kardeş White’ın sözünü ettiği ve 22 Ekim 1844’te yerine gelen dört peygamberlik sözü, Hezekiel’in iki çubuğunun tanıklığıyla bütünüyle tanımlanır.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

İlyas, antlaşmanın elçisinin yolunu hazırlayan elçiyi temsil eder. Mesih, ilk gelişinin yolunu hazırlayan elçi olarak Vaftizci Yahya'yı gösterdi. Kardeş White, William Miller'ı İlyas olarak tanımladı ve Miller, Mesih'in "başkâhin", "İnsanoğlu", "antlaşmanın elçisi" ve "damat" olarak gelmesinin yolunu hazırladı.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

Üç buçuk yıl sonra, İlyas, dul kadın ve oğluyla kaldığı Sarepta’dan gelip Ahab’a bütün İsrail’i Karmel’e çağırmasını emretti. Hezekiel, Tanrı kutsal tapınağını iki değnekten bir araya getirilmiş ulusun ortasına yerleştirdiğinde, ulusların Tanrı’nın Tanrı olduğunu bileceklerini söyler. Karmel Dağı’nda İlyas, İsrail’e Tanrı mı, yoksa Baal mı Tanrı, bunu seçmelerini söyledi; ama soruyu yalnızca kimin gerçek Tanrı olduğu bağlamında değil, aynı zamanda kimin gerçek peygamber olduğu bağlamında da ortaya koydu.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> İlyas bütün halkın önüne gelip şöyle dedi: Ne zamana kadar iki görüş arasında bocalayacaksınız? RAB Tanrı ise, O’nun ardınca gidin; ama Baal ise, onun ardınca gidin. Halk ona tek sözle karşılık vermedi. Sonra İlyas halka dedi: RAB’bin peygamberi olarak yalnız ben kaldım; ama Baal’ın peygamberleri dört yüz elli kişidir. 1. Krallar 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

Ahab da dahil tüm İsrail, gökten ateş inip İlyas’ın sunusunu yakıp bitirdiğinde, İlyas’ın Tanrısının Tanrı olduğunu bildi. Karmel Dağı’na inen ateş, Tanrı’nın iki çubuktan oluşan milletin ortasına kutsal konutunu yerleştirdiği zamanı işaret eder. Karmel Dağı’ndaki ateş mucizesi, Tanrı’nın Tanrı olduğunu ve Baal’ın sahte bir tanrı olduğunu gösterdi.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

Sarepta’da, İlyas’ın dul kadının ölü oğlunun üzerine üç kez uzandığı mucize, kadına İlyas’ın bir Tanrı adamı olduğunu kanıtladı; Karmel’deki mucize de aynı şeyi kanıtladı. Karmel’deki ateş yalnızca Tanrı’nın Tanrı olduğunu kanıtlamakla kalmadı, aynı zamanda İlyas’ın, Baal’ın peygamberleriyle ve korulukların peygamberleriyle karşılaştırıldığında, Tanrı’nın gerçek peygamberi olduğunu da gösterdi. 1840’tan 1844’e kadarki tarihte, Miller ve Millercilerin gerçek peygamberler oldukları kanıtlandı; buna karşılık, tam da o tarihte dinden dönmüş Protestanlığın sahte peygamberleri, İzebel’in kızları olduklarını ortaya koymuşlardı.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

Karmel’deki İlyas, gerçek Protestan boynuzunu belirleme işini temsil eder; çünkü Kutsal Kitap kehanetinin altıncı krallığı olan Vahiy 13’teki yeryüzü canavarının bir Protestanlık boynuzu ve bir Cumhuriyetçilik boynuzu vardır ve egemenliğine 1798’de yeni başlamıştı. 1798’de, İzebel’in üç buçuk yıllık yönetiminin sonunda, İlyas, yeryüzü canavarındaki Protestanlık boynuzunun hangi kilise olduğunu açıkça ortaya koymak için Sarepta’dan geldi.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

Sarepta'nın dul kadını, Tiyatira'nın tarihsel döneminden, dulluğunun kaldırılacağı düğüne doğru yol alıyordu. Diriltilen oğlu, üç buçuk yıllık kuraklık sırasında İzebel tarafından öldürülenleri temsil eder. Ateş için topladığı iki çubuk, bir ulus olarak bir araya getirilecek olan fiziksel İsrail'in iki eviydi ve o ulus ruhsal İsrail'di. Dul kadın iki çubuğu bir ateş yakmak için kullanacaktı; bu, Karmel'de ve 22 Ekim 1844'te gerçekleşti; o zaman antlaşmanın elçisi, Levilileri bir "arıncı ateşi" ile arındırdı.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

Ateş, Tanrı'nın Ruhunun dökülmesinin bir simgesidir; bu, Karmel'de ve 22 Ekim 1844'te doruğa ulaşan Gece Yarısı Çığlığı'nda gerçekleşti.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> Pentekost günü tamamlandığında, hepsi tek yürekle aynı yerde bir aradaydı. Ansızın gökten, hızla esen güçlü bir rüzgârın uğultusuna benzer bir ses geldi ve oturdukları evin tamamını doldurdu. Onlara ateşe benzer, bölünmüş diller göründü ve her birinin üzerine kondu. Hepsinin içi Kutsal Ruh'la doldu ve Ruh onlara söylettikçe başka dillerle konuşmaya başladılar. Elçilerin İşleri 2:1-4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

Ruh’un dökülüşü bir mesajın duyurulmasını temsil eder; dul kadın da yiyebilmesi için biraz yiyecek hazırlayabilsin diye ateş yakacaktı; bu da bir mesajdır.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> Ve meleğe gidip ona, “Bana küçük tomarı ver” dedim. O da bana, “Onu al ve hepsini ye; karnını acılaştıracak, ama ağzında bal gibi tatlı olacak” dedi. Ben de meleğin elinden küçük tomarı aldım ve hepsini yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı; ama onu yer yemez karnım acılaştı. Vahiy 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

Ahab tarafından Jezebel’e hemen ilan edilen mesaj, Elijah’ın Tanrısı’nın gerçek Tanrı olduğuydu; çünkü Ahab az önce Elijah’ın Tanrısı’nın ateşle cevap verdiğine tanık olmuştu. 22 Ekim 1844’te hemen açığa çıkan mesaj ise üçüncü meleğin mesajıydı. Her iki durumda da, Ahab’ın ilettiği mesaj ya da üçüncü meleğin mesajı Jezebel’i öfkelendirir.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Fakat doğudan ve kuzeyden gelecek haberler onu tedirgin edecek; bu nedenle büyük bir öfkeyle yok etmek ve birçoğunu büsbütün ortadan kaldırmak için harekete geçecek. Daniel 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

Daniel'in "doğudan ve kuzeyden gelen haberler" ifadesi, Kuzey Kralı olan İzebel'i öfkelendiren mesajı temsil eder ve o da dünya tarihindeki son zulmü başlatır. O mesaj, Ahab'ın İzebel'e gönderdiği mesajla ve 1844'te yargının açılışında üçüncü meleğin mesajının gelişiyle temsil edildi.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> Ahab, İzebel’e İlyas’ın yaptıklarının hepsini ve bütün peygamberleri kılıçtan nasıl geçirdiğini anlattı. Bunun üzerine İzebel İlyas’a bir haberci gönderip şöyle dedi: “Yarın bu vakit senin canını onlardan birinin canına benzetmezsem, tanrılar bana aynısını, hatta daha fazlasını yapsın.” 1. Krallar 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

İlyas, bir sembol olarak, 538'den 1798'e kadar süren çöl dönemi boyunca temsil edilir. Ardından 1798'de İlyas, tarih sahnesinde William Miller olarak ortaya çıkar. 1844'te İlyas, Gece Yarısı Çığlığı'nın ateşini gökten indirir. 1863'te ise İlyas ve mesajı reddedildi. Mesajı, “yedi zaman”la ilgili Musa'nın mesajıydı; ayrıca Hezekiel'in iki çubuğunun mesajıyla da temsil ediliyordu. İki çubuğun dağılmalarının sonunda bir araya getirilmesi, Sarepta'lı dulun mesajıydı ve o, bir yemek hazırlamadan önce iki çubuğu topladı.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

James ve Ellen White’a göre Millerci Adventizm, 1856’da Laodikya Adventizmi’ne dönüştü ve onlar 1863’te Musa’nın “yedi kez”ine ilişkin İlyas’ın mesajını reddettiklerinde, Tanrı’nın 1856’da (Hiram Edson’un tamamlanmamış sekiz makalesi aracılığıyla) ortaya çıkarmaya çalıştığı “yedi kez”e dair bilgi artışını anlamaya yönelik mantıksal imkânı ortadan kaldırdılar. Mantığın zorlamasıyla, meleklerin yönlendirmesiyle William Miller’in bir araya getirdiği temel hakikatler sistemini yıkmaya başlamaya mecbur kaldılar. Miller tarafından keşfedilen ilk “taş”, Laodikya Adventizmi’nin tüm tarihi boyunca takılıp sendeleyeceği temel taştı. O ilk hakikat taşının reddi, Laodikya’nın körlüğünü doğurdu; tedavi edilebilir, ancak nadiren üzerine gidilen bir semptom.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

22 Ekim 1844'te başlayan tapınağın arındırılması, Daniel 8:13'te kutsal yerle birlikte çiğnenmiş olan "ordu"nun arındırılmasını da kapsıyordu. Ordu, Sarefatlı dul kadının ateş için topladığı "iki çubuk" ile temsil ediliyordu. Bu iki çubuk, harfî eski İsrail'in iki eviydi. Harfî Efrayim ve Yahuda, tek bir ruhsal ulus hâline getirilecek ve yargının açılışında antlaşmanın habercisi tarafından arındırılacaktı. Bu iki ulus, çiğnenmiş olan "ordu"ydu.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

Hezekiel’in vaadi, Tanrı’nın "İsrailoğullarını, gittikleri putperestlerin arasından alacağı", onları "toplayacağı" ve "kendi topraklarına götüreceği" idi. Harfî İsrail’in diyarı, görkemli diyar ya da vaat edilen diyar, yani Yahuda idi. 1798’deki ruhsal görkemli diyar ise, Vahiy on üçteki iki boynuzlu yeryüzü canavarının diyarıydı.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> Onları Mısır diyarından çıkarıp, onlar için seçtiğim, süt ve bal akan, bütün diyarların görkemi olan bir diyara götürmek üzere onlara elimi kaldırıp ant içtiğim gün. . . . Yine de çölde, onlara verdiğim, süt ve bal akan, bütün diyarların görkemi olan o diyara onları götürmeyeceğime dair elimi kaldırıp ant içtim. Hezekiel 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

İsrail’in iki harfî evi, “bütün diyarların görkemi” olan, “süt ve bal akan” diyarda yaşadı. İsrail’in iki harfî evi ruhanî İsrail olarak bir araya getirildiğinde, kendi diyarlarına yerleştirilecekleri onlara vaat edildi. Ruhanî “görkemli diyar”, yerden çıkan canavarın egemenliği sırasında, başlangıçta Milleritlerin hareketinin ve sonunda yüz kırk dört binin hareketinin bulunduğu yerdir. Yüz kırk dört bini temsil eden hareket yalnızca yerden çıkan canavarın ülkesinde ortaya çıkabilirdi. Başka herhangi bir ülkeden üçüncü meleğin hareketi olduğunu iddia eden bir hareket sahtedir; çünkü Alfa ve Omega her zaman sonu başlangıçla gösterir.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> Tanrı’nın benzersiz merhametleri ve nimetleri milletimizin üzerine yağdırılmış, o özgürlük diyarı olmuş ve bütün yeryüzünün görkemi haline gelmiştir. Ama Tanrı’ya şükranla karşılık vermek, Tanrı’yı ve yasasını onurlandırmak yerine, Amerika’da Hristiyan olduklarını söyleyenler kibir, tamahkârlık ve kendine yeterlilikle mayalanmışlardır. . . .

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> Yargının sokaklara düştüğü, doğruluğun içeri giremediği ve kötülükten uzak duran kişinin kendini av hâline getirdiği zaman gelmiştir. Ama Rab'bin kolu kurtaramayacak kadar kısalmış değildir ve kulağı işitemeyecek kadar ağırlaşmış değildir. Amerika Birleşik Devletleri halkı ayrıcalıklı bir halk olmuştur; ancak din özgürlüğünü kısıtladıklarında, Protestanlıktan vazgeçip papalığa destek verdiklerinde, suçlarının ölçüsü dolacak ve 'ulusal imandan dönme' göğün kitaplarına kaydedilecektir. Bu imandan dönüşün sonucu ulusal yıkım olacaktır." Review and Herald, 2 Mayıs 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ve on dördüncü ayetleri, hem kutsal yerin hem de cemaatin çiğnenmesini belirtir. Cemaat, gerçek İsrail’in iki hanesiydi. Yeruşalim, Karanlık Çağlar’ın bin iki yüz altmış yılı boyunca çiğnendi.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ve bana değnek gibi bir kamış verildi; melek de durup şöyle dedi: “Kalk, Tanrı’nın tapınağını, sunağı ve orada tapınanları ölç.” Ama tapınağın dışındaki avluyu bırak, onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir. Kutsal kenti kırk iki ay çiğneyecekler. Vahiy 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

Vahiy'in on birinci bölümünde Yuhanna'ya yalnızca tapınağı değil, "orada ibadet edenleri de" ölçmesi söylenir. Tapınağı ve orada ibadet edenleri ölçmesi kendisine emredildiğinde, Yuhanna peygamberlik açısından 22 Ekim 1844'te konumlandırılmıştı.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> Ve meleğin elinden küçük kitabı aldım ve onu yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı; onu yer yemez karnım acılaştı. Vahiy 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

Vahiy kitabının onuncu bölümünün onuncu ayetinde Yuhanna, 22 Ekim 1844’ün acı hayal kırıklığını tasvir etti ve hemen ardından hem tapınağı hem de orduyu ölçmesi söylendi. Daniel sekizinci bölüm on üçüncü ayetteki sorunun konusu, hem tapınağın hem de ordunun ayaklar altına alınmasıdır. Yuhanna, “ulusların” “kutsal kenti” “kırk iki ay” boyunca “ayaklar altına alacağını” bildirir. Kırk iki ay, İlyas’ın üç buçuk yılıydı. Bu, 538’den 1798’e kadar süren Karanlık Çağlardı. Peygamberî olarak 22 Ekim 1844’te duran Yuhanna’ya, tapınağın dış avlusunu bırakması ve “onu ölçme; çünkü uluslara verildi; ve onlar kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayaklar altına alacaklar” denildi.

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

Yuhanna’ya “tapınağı, sunağı ve orada ibadet edenleri” ölçmesi söylendiğinde, Daniel’in sekizinci bölüm on üçüncü ayetindeki sözlerle ona kutsal yeri ve orduyu ölçmesi söylendi. Yuhanna’ya bin iki yüz altmış yılı “saymaması” söylenmişse, o hâlde 1798’den 1844’te durduğu yere kadar ölçmesi gerekiyordu. 1798’den 1844’e kadar olan süre, ölçüldüğünde kırk altı yılı temsil eder. Kırk altı yılın başlangıcı, Musa’nın İsrail’in kuzeydeki hanesine karşı “yedi kez” ifadesinin yerine geldiği 1798 yılıydı. Kırk altı yılın sonu ise, Musa’nın İsrail’in güneydeki hanesine karşı “yedi kez” ifadesinin yerine geldiği 1844 yılıydı. Yuhanna’nın ölçümü kırk altı yıla tekabül eder. Kırk altı sayısı tapınağı simgeler. İsa, “Bu tapınağı yıkın, ben onu üç günde ayağa kaldıracağım” dedi; ancak münakaşacı Yahudiler tapınağın kırk altı yılda inşa edildiğini savundular.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> İsa onlara şöyle cevap verdi: “Bu tapınağı yıkın, ben de üç günde onu yeniden ayağa kaldıracağım.” Bunun üzerine Yahudiler, “Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı; sen onu üç günde mi ayağa kaldıracaksın?” dediler. Oysa o, bedeninin tapınağından söz ediyordu. Yuhanna 2:19-21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

İsa, bizim de O’nun galip geldiği gibi galip gelebilmemiz için örnek olmak üzere, Adem düştükten sonra, onun tüm kalıtsal bozulmalarıyla birlikte, Adem’in bedenini üstlendi. İki tanığın tanıklığına dayanarak, Mesih’in bedeninin dört bin yıllık günahın kalıtsal yozlaşmalarını taşımadığını öğretmek, Babil’in şarabını yaymaktır; çünkü Mesih’in bu kalıtsal zayıflıkları üstlenmediğini öğretmek, Katolikliğin başlıca öğretisidir.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> İsa Mesih’in beden alıp geldiğini itiraf etmeyen her ruh Tanrı’dan değildir; bu, geleceğini duyduğunuz Mesih karşıtı ruhtur; nitekim şimdiden dünyadadır. 1 Yuhanna 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Çünkü İsa Mesih’in bedende geldiğini itiraf etmeyen birçok aldatıcı dünyaya girmiştir. Böylesi bir aldatıcı ve bir mesih karşıtıdır. 2. Yuhanna 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

Mesih'in bedeninin tapınağı, her insanın bedeninin tapınağıydı.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> Mesih, ıssız çölde Şeytan’ın ayartmalarına dayanma konusunda, Âdem’in Aden’de ayartıldığı zamandaki kadar elverişli bir konumda değildi. Tanrı’nın Oğlu kendini alçalttı ve insan doğasını, insan soyunun Aden’den ve ilk saflık ile doğruluk durumundan dört bin yıl sapıp gitmesinden sonra üzerine aldı. Günah, çağlar boyunca insan soyu üzerinde korkunç izler bırakmıştı; bedensel, zihinsel ve ahlaki yozlaşma insan ailesi içinde hüküm sürüyordu.

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> Âdem, Aden Bahçesi’nde ayartıcının saldırısına uğradığında günahın lekesine bulaşmamıştı. Tanrı’nın huzurunda kusursuzluğunun gücüyle duruyordu. Varlığının bütün organları ve yetileri eşit ölçüde gelişmiş, uyum içinde dengelenmişti.

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> "Mesih, ayartılmanın çölünde, Âdem'in yerine geçerek onun dayanamadığı sınavı üstlendi. Burada Mesih, günahkârın lehine galip geldi; Âdem'in yurdundaki ışığa sırt çevirmesinden dört bin yıl sonra. Tanrı'nın huzurundan ayrı düşen insan ailesi, ardı ardına gelen her nesilde, Âdem'in Aden'de sahip olduğu asli saflık, bilgelik ve bilgiden daha da uzaklaştı. Mesih, insana yardım etmek için yeryüzüne geldiğinde var oldukları haliyle, insan soyunun günahlarını ve zayıflıklarını yüklendi. İnsan soyunun adına, düşmüş insanın zayıflıklarını üzerinde taşıyarak, insanın saldırıya uğrayacağı her noktada Şeytan'ın ayartılarına karşı duracaktı." Seçilmiş Mesajlar, 1. kitap, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

Yuhanna’nın ikinci bölümünde Mesih, bedenini bir tapınak olarak anlatıyordu ve O’nun beden-tapınağı, dört bin yıl boyunca birikmiş zayıflıkların getirdiği yozlaşmayı taşıyan insan bedeniydi. Mesih’in sözünü ettiği insan tapınağı kırk altı kromozomdan oluşur. Musa, tapınağın inşası için yasa ve talimatı almak üzere Sina’ya çıktığında, dağda kırk altı gün kaldı. Hezekiel, Mesih’in tapınağını iki asanın “ortasına” yerleştirmesinden söz eder. Yuhanna’ya ölçmesi söylenen kuzey krallığı ile güney krallığının “yedi zaman”ının tamamlanmasının ardından gelen dönem kırk altı yıldı; bu da 1798 ile 1844 arasındaki “orta”yı, yani zaman aralığını temsil ediyordu. O kırk altı yıl içinde, İsa, antlaşmanın elçisi olarak geldiğinde ansızın arındıracağı ruhsal tapınağı kurdu. Antlaşmanın elçisi olarak, yasasını halkının yüreğine yazacaktı. Bu yasa iki levhayla temsil edilir. İlk levhada dört emir, ikinci levhada altı emir vardır. Birlikte kırk altı sayısını temsil ederler.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

1798'den 1844'e kadar manevi İsrail'in toplanışı, manevi İsrail'in toplanışını temsil eder, ancak aynı zamanda bir tapınağın kurulmasını da temsil eder.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> Ona, gerçi insanlar tarafından reddedilmiş, ama Tanrı tarafından seçilmiş ve değerli olan yaşayan taş’a yaklaşırken, siz de yaşayan taşlar olarak ruhsal bir ev, kutsal bir kâhinlik olarak inşa ediliyorsunuz; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’nın kabul ettiği ruhsal kurbanlar sunmak için.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> Bu nedenle Kutsal Yazı’da da şöyle denilmiştir: İşte, Siyon’a seçilmiş, kıymetli bir baş köşe taşı koyuyorum; ona iman eden utandırılmayacaktır.

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> Bu nedenle iman eden sizler için o değerlidir; ama itaatsiz olanlar için, yapı ustalarının reddettiği taş, işte aynı taş, köşenin baş taşı kılındı; ayrıca bir sürçme taşı ve bir tökezleme kayasıdır; söze itaatsizlik ederek tökezlerler; nitekim buna da belirlenmişlerdi.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> Ama siz seçilmiş bir soy, krallık kâhinliği, kutsal bir ulus, özel bir halksınız; karanlıktan sizi şaşılacak ışığına çağıranın övgülerini ilan edesiniz diye: Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız; merhamete ermemiştiniz, ama şimdi merhamete erdiniz. 1. Petrus 2:4-10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

1798'den 1844'e kadar inşa edilen tapınak, itaatsizliğe "atanmış" bir sınıfı içerir. Onların itaatsizliği, "yedi vakit"i, "köşe taşı"nı, "yapıcıların reddettiği taş"ı — ki bu "sürçme kayası" ve "tökezleme taşı"dır — reddetmelerinde kendini gösterdi.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

"Tanrı tarafından seçilmiş" olan sınıf, insanlar tarafından "reddedilmiş" olan "taş"ı "diri taş" ve "Tanrı tarafından seçilmiş ve" "kıymetli" olan "taş" olarak tanıdı. "Tanrı tarafından seçilmiş" olanlar, "seçilmiş nesil", "geçmişte" "bir halk değildi, ama" sonra "Tanrı'nın halkı" olacaklardı. Tanrı iki çubuğu bir araya getirdiğinde, onları "putperestlerin" arasından çıkardı. Onlar, 1798'den 1844'e kadar olan kırk altı yıl boyunca iki ulusu bir araya getirip tek bir ulus yaptığında O'nun halkı olacaklardı.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

Sadece bir temel vardır ve o temel İsa Mesih’tir, ancak itaatsizlerin reddettiği tarihin temelini oluşturan "tökezleme taşı" Musa’nın "yedi zamanı"ydı. "Yedi zaman" 1863’te reddedildiğinde, bu İsa Mesih’in reddedilmesiydi.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

22 Ekim 1844’te başlayan kutsal yerin arındırılmasının yalnızca iki bin üç yüz yıllık peygamberlik sözünün yerine gelişi olduğu sonucuna varan masallar yığını, boş bir kutsal yeri, cemaatsiz bir kutsal yeri, yurttaşsız bir krallığı tanımlar. Tanrı’nın kutsal yerin amacına dair söylediklerinden daha yüksek önceliğe sahip, esin yoluyla ortaya konmuş bir amaç yoktur.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> Ve bana bir kutsal yer yapsınlar; aralarında yaşayayım. Çıkış 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

Kutsal Yazılar’da Tanrı’nın mabedi her zaman O’nun halkıyla, yani orduyla ilişkilendirilir. İki ulus olarak tanımlanan Hezekiel’in iki çubuğu, tek bir ulus olmak üzereydi ve Tanrı’nın mabedi onların ortasında olacaktı. Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetindeki soruyu, sorunun gerçekte neyi sorduğunu gizlemek amacıyla çarpıtmak, aynı anda on üçüncü ayette soruyu yanıtlaması istenen “belirli bir kutsalı” da reddetmek demektir.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra bir kutsal kişinin konuştuğunu duydum; konuşan o belirli kutsal kişiye başka bir kutsal kişi şöyle dedi: “Günlük kurban ve yıkıma yol açan isyanla ilgili bu görüm, hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altına alınmasına varıncaya kadar ne kadar sürecek?” Ve bana dedi: “İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacaktır.” Daniel 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

Kendisine soru sorulan göksel varlık “o belli aziz” diye adlandırılır ve bu ifade, “harika sayıcı, sırların sayıcısı” anlamına gelen İbranice “Palmoni” kelimesinden çevrilmiştir. Adventizmin ana direği ve temeli olan söz konusu pasajda Mesih, kendisini harika sayıcı olarak sunar. Bunu da Kutsal Kitap’taki en uzun zaman peygamberliği ile iki bin üç yüz gün peygamberliği arasındaki ilişkiyi ortaya koyduğu yerde yapar. En uzun zaman peygamberliği, Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman” olan Musa’nın andıdır. Bu, İsrail’in her iki evinin dağılmasını ve köleleştirilmesini belirleyen peygamberliktir; bunlar on üçüncü ayette çiğnenecek “ordu” olarak tanımlanırken, on dördüncü ayet ise mabedin çiğnenmesine ilişkin peygamberliği tanımlar. Her iki peygamberlik de, Sarefatlı dulun antlaşmanın elçisinin ateşi için iki çubuk toplamasından sonra, 22 Ekim 1844’te yerine geldi.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

Adventizm, meleklerin William Miller’a kavrattığı peygamberlik zamanı konusundaki ilk hakikati reddettiğinde körleşti. 1856’da, Hiram Edson’un sekiz makalesi aracılığıyla, Palmoni yedi zamanın ışığını artırmaya çalıştı, ama sonuç vermedi. Laodikya’ya yönelik mesajı reddettiler ve Laodikya’nın beş habis tezahürünü benimsediler; böylece kendilerini beş akılsız bakire olarak tanımladılar.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Yeşaya 7’deki altmış beş yıllık peygamberlik, başlangıcında MÖ 742, MÖ 723 ve MÖ 677 yıllarını işaret eder; bitiş döneminde ise 1798, 1844 ve 1863 yıllarında tekrarlandı. Bu bitiş dönemi, Hezekiel 37. bölümdeki iki değneğin bir araya getirilmesiyle temsil edilir ve Sarepta’lı dul kadın (Yeni Antlaşma’nın Yunancasındaki adıyla), Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığının tarihi sırasında Tanrı’nın görkemli diyar olan ruhsal Yahuda’da ruhsal İsrail ile bir antlaşma ilişkisi kurmasının tarihidir. Bu tarih, altmış beş yıllık peygamberliğin sonu olmakla birlikte, Vahiy 13. bölümdeki yeryüzü canavarının başlangıcını da temsil eder. Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığının başlangıcında, iki değneğin birleştirilmesi, altıncı krallığın sona erişini gösterir. Bu tarih, Protestanlığın boynuzu ile Cumhuriyetçiliğin boynuzunun paralel bir tarihini içerir.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

Peygamberlik dilinde güç, boynuz, ulus, krallık, kral ya da baş; kullanıldıkları bağlama bağlı olarak birbirinin yerine geçebilen sembollerdir. Bu sembollerin tümü ayrıca Hezekiel’in iki ulus olarak tanımladığı iki değneğe de işaret eder. Yeryüzünden çıkan canavarın peygamberlik tarihinin başında, Protestan boynuz tek bir ulus ya da tek bir boynuz hâlinde toplandı. Aynı tarihin sonunda ise Cumhuriyetçi boynuz, sapkın Protestanlığın boynuzuyla birleşerek tek bir ulus meydana getirecektir. O ulus, Vahiy’in on üçüncü bölümündeki deniz canavarının bir sureti olacaktır. Mantıken, eğer yedi kezlik lanetin tanıklığını (harfî İsrail’in her iki evine karşı uygulanmış olan) görmeyi reddedersek, o kadim harfî İsrail’in iki evinin 1844’te ruhsal İsrail ulusu hâline nasıl geldiğini kesinlikle göremeyiz. O tarihi göremiyorsak, Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcındaki o tarihin sonundaki tarihi nasıl işaret ettiğine—Cumhuriyetçi boynuzun, başlangıçta Protestan boynuzla örneklenmiş olan toplanma ve birleşme sürecini tekrarladığı zamana—dair tamamen “habersiz” oluruz.

We will continue to consider these truths in the next article.

Bu gerçekleri bir sonraki yazıda ele almaya devam edeceğiz.

Back to Articles