Article

# Rome Establishes the Vision - Number Nine

Roma Vizyonu Belirliyor - Dokuz Numara

Rejecting the Foundations: The Controversy of ‘The Daily’ and the Consequences of Denying Truth in Adventist Prophecy

Temelleri reddetmek: 'The Daily' tartışması ve Adventist peygamberlik anlayışında hakikati inkâr etmenin sonuçları

Author

Jeff Pippenger

Published

August 21, 2024

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the prophetic line of the controversies within Advent history that have taken place concerning the various symbols of Rome. We are currently addressing “the daily” in the book of Daniel. That controversy represents a rejection of the foundations of Adventism, the rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, and the rejection of the messenger that was chosen by God. Rejecting the work of Miller also represents a rejection of the instruction that had been given to Miller by heavenly angels, who led Miller to his understanding of the message produced by the increase of knowledge when the book of Daniel was unsealed in 1798.

Şu anda, Roma’nın çeşitli sembolleri etrafında Advent tarihindeki tartışmaların peygamberlik çizgisini ele alıyoruz. Şu anda Daniel kitabındaki “daimî”yi ele alıyoruz. Bu tartışma, Adventizmin temellerinin reddini, Peygamberlik Ruhu’nun otoritesinin reddini ve Tanrı tarafından seçilmiş habercinin reddini temsil eder. Miller’ın çalışmasını reddetmek, ayrıca, Daniel kitabının mührünün 1798’de açılmasıyla bilginin artması sonucu ortaya çıkan mesajı anlamaya Miller’ı yönlendiren göksel melekler tarafından Miller’a verilen talimatın reddini de temsil eder.

Those that reject the truth identifying the power (pagan Rome) that restrained the papal power from being revealed in Second Thessalonians, manifest that they do not love the truth, and for rejecting the love of truth, they receive a lie. The lie in turn brings strong delusion upon them. The lie is the cause, and the strong delusion they receive is the effect. The lack of love of the truth is their motivation. The lie represents the choice of a pluralistic acceptance of biblical doctrine, as opposed to those who believe in absolute truth. This is why Isaiah’s representation of Paul’s strong delusion is represented as delusions, not simply a delusion. The other class are those who do love the truth, accept the premise of absolute truth, and are identified by Isaiah as those who tremble at God’s word.

2. Selanikliler’de papalık gücünün ortaya çıkmasını engelleyen gücü (putperest Roma) tanımlayan gerçeği reddedenler, gerçeği sevmediklerini ortaya koyarlar; ve gerçeğe duyulan sevgiyi reddettikleri için bir yalanı benimserler. Bu yalan da onları kuvvetli bir aldanışa sürükler. Yalan neden, onların maruz kaldığı kuvvetli aldanış ise sonuçtur. Gerçeği sevmemeleri onların motivasyonudur. Yalan, mutlak gerçeğe inananların tersine, Kutsal Kitap öğretisinin çoğulcu bir kabullenişini seçmeyi temsil eder. İşte bu nedenle Yeşaya’da Pavlus’un “kuvvetli aldanış”ı tek bir aldanış olarak değil, aldanışlar olarak betimlenir. Diğer sınıf ise gerçeği seven, mutlak gerçeğin varlığını kabul eden ve Yeşaya tarafından Tanrı’nın sözü karşısında titreyenler olarak tanımlananlardır.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:1–5.

> RAB şöyle diyor: Gök benim tahtım, yer ayaklarımın taburesidir. Bana yaptığınız ev nerede? Dinlenme yerim neresi? Çünkü bütün bunları benim elim yaptı ve bütün bunlar var oldu, diyor RAB; ama ben şu adama bakarım: yoksul olana, ruhu ezik olana ve sözüme titreyene. Bir öküz kesen, sanki bir insan öldürmüş gibidir; bir kuzu kurban eden, sanki bir köpeğin boynunu vurmuş gibidir; sunu getiren, sanki domuz kanı sunmuş gibidir; tütsü yakan, sanki bir putu kutsamış gibidir. Evet, kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden hoşlandı. Ben de onların kuruntularını seçeceğim ve korktuklarını başlarına getireceğim; çünkü çağırdığımda kimse cevap vermedi; konuştuğumda dinlemediler; tersine, gözümün önünde kötülük yaptılar ve hoşlanmadığım şeyi seçtiler. Sözümden titreyen sizler, RAB’bin sözünü işitin: Sizi nefret eden ve adım uğruna sizi dışlayan kardeşleriniz, “RAB yüceltilsin!” dediler; ama O sizin sevinciniz için görünecek ve onlar utandırılacak. Yeşaya 66:1-5.

Those who tremble at God’s Word are the outcasts of Israel, who in the last days are those who are represented as the ensign.

Tanrı'nın Sözü karşısında titreyenler, İsrail'in dışlanmışlarıdır; son günlerde sancak olarak temsil edilenler de onlardır.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> Ve uluslar için bir sancak dikecek, İsrail’in sürgünlerini toplayacak ve yeryüzünün dört bucağından Yahuda’nın dağılmış olanlarını bir araya getirecek. Yeşaya 11:12.

God identifies that it is He who made the house that the class who are presenting corrupted offerings claim to have made. It is that house they trust in when they proclaim “the temple of the Lord are these.”

Tanrı, bozulmuş takdimeler sunan zümrenin yapmış olduklarını iddia ettiği evi aslında Kendisi'nin yaptığını bildirir. "Rab'bin tapınağı bunlardır" diye ilan ettiklerinde güvendikleri ev de odur.

> Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:2–4.

> Rab'bin evinin kapısında dur ve orada bu sözü duyur; de ki: Rab'be tapınmak için bu kapılardan giren ey Yahuda halkı, Rab'bin sözünü dinleyin. Orduların Rab'bi, İsrail'in Tanrısı şöyle diyor: Yollarınızı ve yaptıklarınızı düzeltin; o zaman bu yerde yaşamanıza izin vereceğim. Yalan sözlere güvenmeyin: “Rab'bin Tapınağı, Rab'bin Tapınağı, Rab'bin Tapınağıdır bunlar.” Yeremya 7:2-4.

Those who “trust” in lying words, are those who believe a lie. The house which the Lord built was raised upon the foundation which He also made. The class who refused to answer when God called, chose their own ways and delighted in abominations. They chose “ways,” and “abominations,” in the plural, when Jeremiah stated that there was only one way to walk within.

Yalan sözlere “güvenenler”, yalana inananlardır. Rab’bin inşa ettiği ev, yine O’nun kurduğu temel üzerine yükseltildi. Tanrı çağırdığında yanıt vermeyi reddeden kesim, kendi yollarını seçti ve iğrençliklerde zevk buldu. Yeremya, içinde yürünecek yalnız bir yol olduğunu belirtmişken, onlar çoğul olarak “yollar” ve “iğrençlikler”i seçtiler.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. To what purpose cometh there to me incense from Sheba, and the sweet cane from a far country? your burnt offerings are not acceptable, nor your sacrifices sweet unto me. Jeremiah 6:16–20.

> Rab şöyle diyor: Yollarda durun, bakın, eski yolları sorun; iyi yol nerede ise orada yürüyün ve canlarınız için huzur bulun. Ama onlar, “Orada yürümeyeceğiz” dediler. Üzerinize nöbetçiler de koydum, “Boru sesine kulak verin” diyerek. Ama onlar, “Kulak vermeyeceğiz” dediler. Bu nedenle, ey uluslar, işitin; ey topluluk, aralarında ne olduğunu bilin. Ey yeryüzü, işit: İşte, bu halkın üzerine kötülük getireceğim, hatta düşüncelerinin meyvesini; çünkü ne sözlerime ne de yasaya kulak verdiler, tersine onu reddettiler. Seba’dan bana tütsü gelmesinin, uzak bir ülkeden tatlı kamış getirmenin ne yararı var? Yakmalık sunularınız kabul edilmez; kurbanlarınız bana hoş gelmez. Yeremya 6:16-20.

In chapter fifteen, Jeremiah calls the evil congregation that would not hearken, though they had ears, the “assembly of mockers.” This congregation was given a “watchman” in both the history of the first and second angels’ messages, and again in the history of the third angel, but they refused to walk in the good way, which is the old paths. Instead, they walked in the “ways.” For this reason, Isaiah identifies that God will choose multiple delusions, for they chose a plurality of false paths instead of the absolute way of the old paths. As with Isaiah’s testimony the assembly of mockers’ worship is rejected by the Lord. Sister White directly associates Isaiah’s plurality of delusions with Paul’s strong delusion, and she places it in the context of the rejection of the foundational truths, the foundation which the Lord built and builds His house upon.

On beşinci bölümde Yeremya, kulakları olduğu hâlde dinlemeyen kötü cemaate “alaycılar meclisi” der. Bu cemaate hem birinci ve ikinci meleklerin mesajlarının tarihinde hem de üçüncü meleğin tarihinde bir “bekçi” verildi; fakat onlar, eski yollar olan iyi yolda yürümeyi reddettiler. Bunun yerine “yollarda” yürüdüler. Bu nedenle Yeşaya, Tanrı’nın birden çok aldanışı seçeceğini belirtir; çünkü onlar, eski yolların mutlak yolu yerine birçok sahte yolu seçtiler. Yeşaya’nın tanıklığında olduğu gibi, alaycılar meclisinin tapınması Rab tarafından reddedilir. Kardeş White, Yeşaya’daki aldanışların çokluğunu Pavlus’un güçlü aldanışıyla doğrudan ilişkilendirir ve bunu, Rab’bin evini üzerine kurmuş olduğu ve kurmakta olduğu temel niteliğindeki hakikatlerin reddedilmesi bağlamına yerleştirir.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> "Görünüşün ötesini gören ve tüm insanların yüreklerini okuyan, büyük ışık almış olanlar hakkında şöyle der: 'Ahlaki ve ruhsal durumları yüzünden ne kederleniyorlar ne de hayrete düşüyorlar.' Evet, kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden hoşlanıyor. Ben de onların aldanışlarını seçeceğim ve korkularını başlarına getireceğim; çünkü çağırdığımda kimse yanıt vermedi; konuştuğumda işitmediler; ama gözlerimin önünde kötülük yaptılar ve hoşnut olmadığım şeyi seçtiler.' 'Tanrı onlara yalana inansınlar diye güçlü bir aldanış gönderecek,' çünkü kurtulabilmeleri için gerçeğin sevgisini kabul etmediler, 'ama adaletsizlikten zevk aldılar.' Yeşaya 66:3, 4; 2. Selanikliler 2:11, 10, 12."

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> Göksel Öğretmen sordu: “Gerçekte birçok şeyi dünyevî siyaset uyarınca yapıyor ve Yehova’ya karşı günah işlerken, doğru temele inşa ettiğiniz ve Tanrı’nın işlerinizi kabul ettiği iddiasından daha güçlü hangi aldanış aklı kandırabilir? Ah, ne büyük bir aldatma, ne büyüleyici bir yanılsamadır ki; bir zamanlar gerçeği tanımış olan insanlar, dindarlığın biçimini onun ruhu ve gücüyle karıştırırlar; kendilerini zengin, malları artmış ve hiçbir şeye ihtiyaçları yok sanırlar, oysa gerçekte her şeye muhtaçtırlar.”

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> Tanrı, giysilerini lekesiz tutan sadık hizmetkârlarına karşı değişmedi. Ama birçoğu, üzerlerine ansızın bir yıkım gelirken, 'Barış ve güvenlik' diye haykırıyor. Derin bir tövbe olmadıkça, insanlar günahlarını itiraf ederek yüreklerini alçaltıp gerçeği İsa'da olduğu gibi kabul etmedikçe, asla göğe giremeyecekler. Saflarımızda arınma gerçekleştiğinde, artık rahatlık içinde oturup kalmayacak, zengin ve malca artmış olduğumuzla, hiçbir şeye ihtiyacımız olmadığımızla övünmeyeceğiz.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> "Kim dürüstçe şöyle diyebilir: 'Altınımız ateşte sınanmıştır; giysilerimiz dünyadan lekesizdir'? Öğretmenimizin sözde doğruluk giysilerini işaret ettiğini gördüm. O, onları çıkarıp altındaki murdarlığı açığa çıkardı. Sonra bana dedi ki: 'Murdarlıklarını ve karakterlerinin çürümüşlüğünü riyakarca nasıl örtbas ettiklerini görmüyor musun? "Sadık şehir nasıl fahişe oldu!" Babamın evi bir ticarethane haline getirildi, ilahî varlığın ve görkemin oradan çekilip gittiği bir yer! Bu yüzden zayıflık var ve kuvvet eksik.'" Tanıklıklar, cilt 8, 249, 250.

In the passage, Jeremiah’s assembly of mockers is identified as Laodiceans, who are foolish virgins.

Parçada, Yeremya'nın alaycılar topluluğu Laodikyalılar olarak tanımlanır; bunlar akılsız bakirelerdir.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> Akılsız bakirelerle temsil edilen Kilise'nin durumu, Laodikya durumu olarak da anılır. Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The foolish virgins manifest their lack of oil at the arrival of the Midnight Cry, when they receive a delusion that aligns with their own previous choice of which way to take, while rejecting Jeremiah’s old paths. The old paths are where rest and refreshing are to be found, and the rest and refreshing is the latter rain.

Akılsız kızlar, Gece Yarısı Çığlığı geldiğinde, hangi yolu tutacaklarına dair kendi önceki seçimleriyle örtüşen bir aldanışa kapılıp Yeremya’nın eski yollarını reddederek yağlarının eksikliğini ortaya koyarlar. Eski yollar, dinlenme ve ferahlığın bulunduğu yerdir; bu dinlenme ve ferahlık ise geç yağmurdur.

> “I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

> Bana, üçüncü meleğin mesajının kapanmakta olduğu zaman gösterildi. Tanrı'nın gücü O'nun halkının üzerine inmişti; onlar görevlerini tamamlamış ve önlerindeki denenme saati için hazırlanmışlardı. Son yağmuru, yani Rab'bin huzurundan gelen ferahlığı almışlardı ve yaşayan tanıklık yeniden canlandırılmıştı. Son büyük uyarı her yerde yankılanmıştı ve mesajı kabul etmeyen yeryüzünün sakinlerini kışkırtmış ve öfkelendirmişti. Erken Yazılar, 279.

It is during the outpouring of the Holy Spirit that the strong delusion is poured out upon the foolish Laodicean virgins who do not love the truth, and therefore chose a lie to believe instead of the truth. The rejection of the truth is equated with rejecting the law, for God’s law is embodied in His prophetic rules.

Kutsal Ruh’un dökülüşü sırasında, gerçeği sevmeyen ve bu yüzden gerçeğin yerine yalana inanmayı seçen akılsız Laodikyalı bakirelerin üzerine kuvvetli bir aldanış dökülür. Gerçeğin reddedilmesi, yasanın reddedilmesiyle bir tutulur; çünkü Tanrı’nın yasası O’nun peygamberlik kurallarında somutlaşmıştır.

> “Revelation is not the creation or invention of something new, but the manifestation of what was, until revealed, unknown to human beings. The great and eternal truths contained in the gospel are revealed through diligent searching and humbling of ourselves before God. The divine Teacher leads the mind of the humble seeker for truth; and by the Holy Spirit’s guidance, the truths of the Word are made known to him. And there can be no more certain and efficient way of knowledge than in being thus guided. The promise of the Saviour was, ‘When he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth.’ It is through the impartation of the Holy Spirit that we are made to understand the Word of God.

> Vahiy, yeni bir şeyin yaratılması ya da icadı değil, açıklanana kadar insanlara bilinmeyen olanın ortaya çıkmasıdır. İncil’de yer alan büyük ve ebedî gerçekler, gayretli bir arayış ve Tanrı’nın huzurunda kendimizi alçaltmamız aracılığıyla açığa çıkarılır. İlahi Öğretmen, gerçeği alçakgönüllülükle arayanın zihnini yönlendirir; ve Kutsal Ruh’un rehberliğiyle, Tanrı Sözü’nün gerçekleri ona bildirilir. Ve bu şekilde yönlendirilmekten daha kesin ve etkili bir bilgi edinme yolu yoktur. Kurtarıcı’nın vaadi şuydu: ‘O, yani gerçeğin Ruhu, geldiğinde, sizi bütün gerçeğe yöneltecek.’ Tanrı Sözü’nü anlamamız, Kutsal Ruh’un verilmesiyle sağlanır.

> “The psalmist writes, ‘Wherewithal shall a young man cleanse his way? by taking heed thereto according to thy word. With my whole heart have I sought thee: O let me not wander from thy commandments. . . . Open thou mine eyes, that I may behold wondrous things out of thy law.’

> Mezmur yazarı şöyle yazar: 'Bir genç yolunu nasıl temizleyebilir? Sözün uyarınca ona dikkat ederek. Bütün yüreğimle seni aradım; ah, buyruklarından sapmama izin verme. . . . Gözlerimi aç ki, yasandan harika şeyler görebileyim.'

> “We are admonished to seek for the truth as for hid treasure. The Lord opens the understanding of the true seeker after truth; and the Holy Spirit enables him to grasp the truths of revelation. This is what the psalmist means when he asks that his eyes may be opened to behold wondrous things out of the law. When the soul pants after the excellencies of Jesus Christ, the mind is enabled to grasp the glories of the better world. Only by the aid of the divine Teacher can we understand the truths of the Word of God. In Christ’s school we learn to be meek and lowly because there is given to us an understanding of the mysteries of godliness.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> "Gerçeği gizli bir hazineyi arar gibi aramamız öğütlenir. Rab, gerçeğin ardından giden gerçek arayıcının anlayışını açar; Kutsal Ruh ise ona vahyin gerçeklerini kavrama gücü verir. Mezmurcu, gözlerinin Yasa’nın harikalarını görmek için açılmasını istediğinde kastettiği budur. Ruh, İsa Mesih’in yüceliklerine susadığında, zihin daha iyi bir dünyanın görkemlerini kavrayabilecek hale gelir. Tanrı Sözü’nün gerçeklerini yalnızca İlahi Öğretmen’in yardımıyla anlayabiliriz. Mesih’in okulunda alçakgönüllü ve uysal olmayı öğreniriz; çünkü bize tanrısallığın gizemlerine dair bir anlayış verilir." Sabbath School Worker, 1 Aralık 1909.

To reject the message or the methodology of the latter rain is to reject the law of God. When Jeremiah stated that “they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it,” he is agreeing with Hosea.

Son yağmurun mesajını ya da yöntemini reddetmek, Tanrı'nın yasasını reddetmektir. Yeremya, "Sözlerimi de yasamı da dinlemediler; onu reddettiler" dediğinde, Hoşea'ya katılıyordu.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Halkım bilgi yokluğundan mahvoluyor; çünkü sen bilgiyi reddettin, ben de seni reddedeceğim; benim için kâhin olmayasın diye. Senin Tanrın'ın yasasını unuttuğun için, ben de çocuklarını unutacağım. Hoşea 4:6.

The knowledge the foolish reject is the increase of knowledge, identified by Daniel as occurring at the time of the end. At the time of the end in 1798, and then again at the time of the end in 1989, there was an increase of knowledge that was formalized by the messenger which God chose to employ as He erected the foundation for each of those two parallel generations. Those foundational truths were organized by certain biblical rules which were revealed to the chosen messengers of their respective histories, and those foundational truths are Jeremiah’s old paths, and they are the truths which ultimately represent the oil of the midnight and the loud cry messages. The latter rain, produces the Midnight Cry message in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and thereafter produces the loud cry message in the history of the gathering of God’s other flock that is still in Babylon. The latter rain is both a message and the methodology that produces the message. Daniel’s increase of knowledge initiates a three-step testing process.

Akılsızların reddettiği bilgi, Daniel’in zamanın sonunda gerçekleştiğini belirttiği bilginin artışıdır. 1798’de zamanın sonunda ve sonra 1989’da yine zamanın sonunda, Tanrı’nın o iki paralel neslin her birinin temelini atarken kullanmayı seçtiği haberci tarafından resmileştirilen bir bilginin artışı gerçekleşti. Bu temel gerçekler, kendi tarihlerinin seçilmiş habercilerine vahyedilen belirli Kutsal Kitap kurallarıyla düzenlenmişti ve bu temel gerçekler Yeremya’nın eski yollarıdır; nihayetinde Gece Yarısı Çağrısı ile Yüksek Sesli Çağrı mesajlarının yağını temsil eden gerçeklerdir. Son Yağmur, yüz kırk dört binin mühürlenişi tarihinde Gece Yarısı Çağrısı mesajını üretir ve ardından Babil’de hâlâ bulunan Tanrı’nın diğer sürüsünün toplanışı tarihinde Yüksek Sesli Çağrı mesajını üretir. Son Yağmur hem bir mesajdır hem de mesajı üreten metodolojidir. Daniel’in belirttiği bilginin artışı, üç aşamalı bir sınama sürecini başlatır.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ve dedi: Yoluna git, Daniel; çünkü bu sözler zamanın sonuna dek kapatılıp mühürlenecek. Birçoğu arınacak, tertemiz kılınacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük edecektir; kötülerden hiçbiri anlamayacak; ama bilge olanlar anlayacaktır. Daniel 12:9, 10.

Daniel’s wicked are Matthew’s foolish virgins who choose to retain their Laodicean condition. Their condition is manifested in the third step of Daniel’s three tests, when both the wise and wicked are tried. The final test is where judgment is executed, and both classes manifest whether they have the oil.

Daniel'deki kötüler, Laodikya hâlini sürdürmeyi seçen Matta'nın akılsız bakireleridir. Hâlleri, hem bilgelerin hem de kötülerin sınandığı Daniel'in üç imtihanının üçüncü aşamasında açığa çıkar. Nihai imtihanda yargı icra edilir ve her iki sınıf da yağa sahip olup olmadıklarını ortaya koyar.

> “Again these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> "Bu benzetmeler bir kez daha yargıdan sonra herhangi bir sınanma dönemi olmayacağını öğretir. Müjde’nin işi tamamlandığında, hemen ardından iyilerle kötüler birbirinden ayrılır ve her grubun akıbeti sonsuza dek kesinleşir." Mesih’in İbret Dersleri, 123.

The manifestation of character at the third test identifies the worshippers as either a foolish Laodicean or a wise Philadelphian. The final test is accomplished in conjunction with the latter rain message, which has been brought to light by the methodology of the latter rain. To reject the methodology of the latter rain places a soul in the position where they cannot understand the message of the latter rain. The message and methodology are identified by Isaiah as the final test.

Üçüncü sınavda karakterin açığa çıkması, ibadet edenleri ya akılsız bir Laodikealı ya da bilge bir Filadelfiyalı olarak ayırt eder. Son sınav, geç yağmurun yöntemiyle açığa çıkarılan geç yağmur mesajıyla birlikte gerçekleştirilir. Geç yağmurun yöntemini reddetmek, bir kişiyi geç yağmurun mesajını anlayamayacağı bir konuma getirir. Mesaj ve yöntem, Yeşaya tarafından son sınav olarak tanımlanır.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Kime bilgi öğretecek? Kimi öğretide anlayış sahibi kılacak? Sütten kesilmiş, memeden ayrılmış olanları mı? Çünkü kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz olmalı. Çünkü kekeme dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacak. Onlara, “İşte yorgunu dinlendirebileceğiniz rahat; işte ferahlık” dedi; ama onlar dinlemek istemediler. Böylece Rab’bin sözü onlar için kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Bu nedenle, Yeruşalim’deki bu halkı yöneten alaycı adamlar, Rab’bin sözünü dinleyin. Çünkü siz şöyle dediniz: “Ölümle bir antlaşma yaptık, ölüler diyarıyla anlaşmaya vardık; süpürüp geçen belâ geçip gittiğinde bize ulaşmayacak; çünkü yalanı sığınağımız yaptık ve aldatmacanın altında saklandık.” Bu yüzden Rab Tanrı şöyle diyor: “İşte, Siyon’da temel için bir taş koyuyorum, denenmiş bir taş, değerli bir köşe taşı, sağlam bir temel; iman eden acele etmeyecek. Yargıyı da ölçü ipiyle, doğruluğu çekülle ölçeceğim; dolu yalan sığınağını süpürüp götürecek ve sular saklanma yerini taşıracak. Ölümle yaptığınız antlaşma geçersiz kılınacak, ölüler diyarıyla yaptığınız anlaşma ayakta durmayacak; süpürüp geçen belâ geçip gittiğinde, onun tarafından çiğnenip ezileceksiniz.” Yeşaya 28:9-18.

The “overflowing scourge” of Bible prophecy is the progressive Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Those foolish, wicked Laodiceans who do not possess the “love of the truth,” and therefore reject the increase of knowledge, believe the “overflowing scourge” will “not come” upon them, for among other things, they chose to accept a false definition of a symbol of Rome in Bible prophecy. In doing so, they produced a false prophetic model based upon their own prophetic foundation. Their foundation is built upon sand, which represents a multitude of tiny crushed rocks. The foundation of the wise is built upon the singular Rock.

Kutsal Kitap peygamberliğindeki "sel gibi taşan bela", Amerika Birleşik Devletleri'nde yakında yürürlüğe girecek Pazar günü yasasıyla başlayan, aşamalı Pazar günü yasası krizidir. "Gerçeği sevme"ye sahip olmayan ve bu yüzden bilgideki artışı reddeden o ahmak ve kötü Laodikyalılar, "sel gibi taşan bela"nın üzerlerine "gelmeyeceğine" inanırlar; çünkü, başka şeylerin yanı sıra, Kutsal Kitap peygamberliğinde Roma’nın bir simgesine ilişkin yanlış bir tanımı kabul etmeyi seçtiler. Böyle yapmakla, kendi peygamberlik temeline dayanan sahte bir peygamberlik modeli ürettiler. Temelleri, çok sayıda küçük, ezilip ufalanmış kayayı temsil eden kumun üzerine kuruludur. Bilgelerin temeli ise tek olan Kaya üzerine kuruludur.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> Bana verilmiş olan Tanrı’nın lütfuna göre, bilge bir başmimar olarak temeli ben attım; bir başkası da onun üzerine inşa ediyor. Ne var ki herkes, onun üzerine nasıl inşa ettiğine dikkat etsin. Çünkü atılmış olan temelden, yani İsa Mesih’ten başka bir temel kimse atamaz. Şimdi, bir kimse bu temelin üzerine altın, gümüş, değerli taşlar, odun, ot, samanla yapı kurarsa, herkesin işi ortaya çıkacaktır; o gün bunu açıklayacaktır; çünkü her iş ateşle açığa çıkarılacaktır; ateş de herkesin işinin ne türden olduğunu sınayacaktır. 1. Korintliler 3:10-13.

The false foundations are contrasted with the true foundation, which is Christ Jesus—the Rock. The true or false foundation is revealed in the final of Daniel’s three tests. It is “revealed by fire”—the fire of the Messenger of the Covenant, who will suddenly come to His temple. Then a class is manifested who have made a covenant with death, and a class is manifested who have made a covenant of life.

Sahte temeller, gerçek temel olan Mesih İsa—Kaya—ile karşıtlık içinde gösterilir. Doğru ya da yanlış temel, Daniel’in üç sınamasının sonuncusunda açığa çıkar. Bu, “ateşle açığa çıkar” — birdenbire kendi tapınağına gelecek olan Antlaşmanın Elçisinin ateşiyle. O zaman ölümle antlaşma yapmış olanların oluşturduğu bir sınıf ve yaşam antlaşması yapmış olanların oluşturduğu bir sınıf ortaya çıkar.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1–5.

> İşte, elçimi göndereceğim ve o, önümde yolu hazırlayacak; aradığınız Rab, hatta hoşlandığınız antlaşmanın elçisi, ansızın tapınağına gelecek. İşte geliyor, diyor Orduların Rabbi. Ama gelişinin gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, arıtıcının ateşi ve çamaşırcının sabunu gibidir. O, gümüş arıtıcısı ve temizleyicisi gibi oturacak; Levioğullarını arıtacak ve onları altın ve gümüş gibi arındıracak ki Rab’be doğrulukla sunu sunsunlar. O zaman Yahuda’nın ve Yeruşalim’in sunusu, eski günlerde ve geçmiş yıllarda olduğu gibi Rab’be hoş gelecek. Ve yargı için size yaklaşacağım; büyücülere, zina edenlere, yalan yere ant içenlere, ücretli işçiyi ücretinde ezenlere, dul kadına ve öksüze haksızlık edenlere, yabancıyı hakkından mahrum edenlere ve benden korkmayanlara karşı çabuk bir tanık olacağım, diyor Orduların Rabbi. Malaki 3:1-5.

The Messenger of the Covenant comes near in judgment when the testing process of Daniel reaches the third test, and the wise and wicked are tried. The three-step testing process of Daniel begins at the time of the end, when the book of Daniel is unsealed and knowledge is increased. The increase of knowledge is brought into clarity through the work of the chosen messenger who sounds a trumpet. That messenger is addressed by Malachi as the “messenger” that “prepares the way” before the arrival of the Messenger of the Covenant who reveals by fire who has entered into covenant with Him, or who chose to make a covenant with death. In Millerite history Christ came suddenly to His temple on October 22, 1844, a waymark which prefigures the soon-coming Sunday law.

Antlaşmanın Habercisi, Daniel’in sınanma süreci üçüncü sınava ulaşıp bilgeler ve kötüler sınandığında yargı için yaklaşır. Daniel’in üç aşamalı sınanma süreci, Daniel kitabının mührünün açıldığı ve bilginin arttığı zamanın sonunda başlar. Bilginin artışı, borazan çalan seçilmiş habercinin çalışması aracılığıyla açıklığa kavuşturulur. Malaki, o haberciden, ateşle kimin Onunla antlaşmaya girdiğini ya da kimin ölümle antlaşma yapmayı seçtiğini açığa çıkaran Antlaşmanın Habercisi’nin gelişinden önce "yolu hazırlayan" "haberci" olarak söz eder. Millerit tarihinde Mesih 22 Ekim 1844’te ansızın tapınağına geldi; bu, yakında gelecek Pazar yasasını önceden haber veren bir yol işaretidir.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Başkâhinimiz olarak Mesih’in, tapınağın arındırılması için En Kutsal Yer’e gelişi, Daniel 8:14’te gözler önüne serildiği gibi; İnsanoğlu’nun Günlerin Eskisi’ne gelişi, Daniel 7:13’te sunulduğu gibi; ve Rab’bin tapınağına gelişi, Malaki tarafından önceden bildirildiği gibi, aynı olayın tasvirleridir; ve bu, Matta 25’teki on bakire benzetmesinde Mesih’in anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 426.

The final of Daniel’s three tests occurs at the soon-coming Sunday law, when the Messenger of the Covenant arrives to reveal by fire who has made a covenant with life or death which is placed in the context of the Levites. When Malachi describes Matthew’s wise and foolish virgins, who are John’s Laodiceans and Philadelphians, and Daniel’s wise and wicked, both groups are tested by fire, and they then manifest who is, or who is not, a Levite.

Daniel’in üç sınamasının sonuncusu, yakında çıkarılacak Pazar yasası sırasında, Antlaşmanın Habercisi Levililer bağlamında kimin yaşamla ya da ölümle bir antlaşma yaptığını ateşle ortaya çıkarmak üzere geldiğinde gerçekleşir. Malaki, Matta’nın akıllı ve akılsız bakirelerini — ki bunlar Yuhanna’nın Laodikyalıları ve Filadelfyalıları ile Daniel’in hikmetlileri ve kötüleridir — tasvir ettiğinde, her iki grup da ateşle sınanır ve ardından kimin Levili olduğu ya da olmadığı açığa çıkar.

The Levites are the symbol of those who stood faithfully in the two rebellions of the golden calves. The first rebellion being that of Aaron, and the second being the rebellion of Jeroboam. In both illustrations the Levites represented the faithful, and both illustrations provide two witnesses of the faithfulness of a group represented by the Levites at the soon coming Sunday law. Aaron made a golden calf. Gold is the symbol of Babylon, and a calf is an image of a beast. He then ordained a feast and the foolish people danced naked around the calf. All their rebellion was premised and motivated in their rejection of Moses, the chosen messenger.

Levililer, altın buzağılarla ilgili iki isyanda sadakatle ayakta duranların sembolüdür. İlk isyan Harun’unkidir, ikincisi ise Yeroboam’ın isyanıdır. Her iki örnekte de Levililer sadıkları temsil eder ve her iki örnek de yakında gelecek Pazar günü yasası sırasında Levililer tarafından temsil edilen bir grubun sadakatine dair iki tanıklık sunar. Harun bir altın buzağı yaptı. Altın Babil’in sembolüdür ve buzağı bir canavarın suretidir. Sonra bir bayram ilan etti ve akılsız halk buzağının etrafında çıplak dans etti. Bütün isyanlarının dayanağı ve güdüsü, seçilmiş elçi olan Musa’yı reddetmeleriydi.

> And Moses said unto Aaron, What did this people unto thee, that thou hast brought so great a sin upon them? And Aaron said, Let not the anger of my lord wax hot: thou knowest the people, that they are set on mischief. For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:21–28.

> Ve Musa Harun’a dedi: Bu halk sana ne yaptı ki üzerlerine bu kadar büyük bir günah getirdin? Harun dedi: Efendimin öfkesi alevlenmesin; bu halkı bilirsin, kötülüğe meyillidirler. Çünkü bana dediler ki: Bize önümüzde gidecek ilahlar yap; çünkü bizi Mısır diyarından çıkaran şu Musa var ya, onun başına ne geldi bilmiyoruz. Ben de onlara dedim ki: Kimin elinde altın varsa koparıp çıkarsın. Böylece bana verdiler; ben de onu ateşe attım ve içinden bu buzağı çıktı. Musa halkın çıplak olduğunu gördüğünde (çünkü Harun onları düşmanları arasında utanca düşecek şekilde çıplak bırakmıştı), Musa kampın kapısında durup dedi: Rab’den yana olan kim? Bana gelsin. Levi oğullarının hepsi onun yanına toplandılar. Onlara dedi ki: İsrail’in Rabbi Tanrı şöyle diyor: Her biriniz kılıcını yanına kuşansın, kampta kapıdan kapıya girip çıksın ve herkes kardeşini, herkes arkadaşını, herkes komşusunu öldürsün. Levi oğulları Musa’nın sözü uyarınca yaptılar; ve o gün halktan yaklaşık üç bin kişi öldü. Çıkış 32:21-28.

Those who danced were Laodiceans who manifested the “shame of their nakedness,” which is the warning of the sixth plague, a warning of the necessity to correctly understand the threefold makeup of modern Rome as the dragon, the beast and the false prophet. That warning sharply contradicts Uriah Smith’s private interpretation that destroyed the truths associated with the six plague and Armageddon.

Dans edenler, çıplaklıklarının "ayıbını" sergileyen Laodikyalılardı; bu, altıncı belanın, modern Roma'nın ejderha, canavar ve sahte peygamber olarak üçlü yapısının doğru anlaşılması gerekliliğine dair uyarısıdır. Bu uyarı, altıncı bela ve Armageddon'la ilgili hakikatleri yok eden Uriah Smith'in kişisel yorumuyla keskin biçimde çelişmektedir.

Those who manifested their Laodicean condition had rejected the authority of the chosen messenger and manifested the same confused understanding as those who choose to identify the satanic symbol of “the daily” as the godly symbol of Christ’s sanctuary ministry. They attributed their deliverance to a symbolic god, but the god they chose to worship was a symbol of the god of Egypt, and Egypt is a symbol of the dragon. As with Laodicean Adventism they rejected the truth that “the daily” is a symbol of pagan Rome, the dragon, and identified the satanic symbol as a symbol of Christ.

Laodikeia durumlarını sergileyenler, seçilmiş elçinin otoritesini reddetmiş ve “the daily”nin şeytani sembolünü Mesih’in kutsal yer hizmetinin ilahi sembolü olarak tanımlamayı seçenlerinkiyle aynı derecede kafa karışıklığı içeren bir anlayış sergilemişlerdi. Kurtuluşlarını sembolik bir tanrıya atfettiler, ama tapınmayı seçtikleri tanrı, Mısır’ın tanrısının bir sembolüydü ve Mısır, ejderhanın bir sembolüdür. Laodikeia ruhlu Adventizmde olduğu gibi, “the daily”nin putperest Roma’nın, yani ejderhanın bir sembolü olduğu gerçeğini reddettiler ve şeytani sembolü Mesih’in bir sembolü olarak tanımladılar.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> İnsanoğlu, yüzünü Mısır kralı Firavun’a çevir ve ona ve bütün Mısır’a karşı peygamberlikte bulun: Konuş ve de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, sana karşıyım, Mısır kralı Firavun, ırmaklarının ortasında yatan büyük ejderha; “Irmak benimdir, onu kendim için yaptım” diyen. Hezekiel 29:2, 3.

Aaron’s rebels believed the lie that a symbol of the dragon, represented by the golden calf was the god that had delivered them from the bondage of Egypt. Laodicean Adventism believes the lie that a symbol of pagan Rome (the dragon), represented by “the daily,” is a symbol of Christ whose work is to deliver men from the bondage of sin in His ministry in the heavenly sanctuary. They also rejected the chosen messenger, as did Laodicean Adventism in the controversy over the symbolism of “the daily.”

Harun’la birlikte isyan edenler, ejderhanın bir sembolü olan ve altın buzağıyla temsil edilen şeyin, onları Mısır’ın esaretinden kurtaran tanrı olduğuna dair yalana inandılar. Laodikya Adventizmi, "the daily" ile temsil edilen putperest Roma’nın (ejderha) bir sembolünün, göksel tapınaktaki hizmetinin görevi insanları günahın esaretinden kurtarmak olan Mesih’in bir sembolü olduğuna dair yalana inanır. Onlar ayrıca seçilmiş haberciyi de reddettiler; "the daily" sembolizmi konusundaki tartışmada Laodikya Adventizmi de aynı şeyi yaptı.

In the first generation (1844 to 1888) of Laodicean Adventism, they rejected Miller’s work in identifying the seven times. In the second generation (1888 to 1919) they began the process of rejecting the truth of “the daily.” In their third generation (1919 to 1957) they had reverted to the understanding of apostate Protestantism that the robbers of thy people is Antiochus Epiphanes. On September 11, 2001 they rejected the role of Islam in Bible prophecy when the third woe arrived on that date. Each of those four truths were upheld by Miller and are represented upon Habakkuk’s two tables, and each are foundational truths attributed to the work of Miller, who Sister White calls the “chosen one.”

Laodikya Adventizmi’nin birinci kuşağında (1844–1888) yedi vaktin tespitine ilişkin Miller’in çalışmasını reddettiler. İkinci kuşakta (1888–1919) “günlük” gerçeğini reddetme sürecini başlattılar. Üçüncü kuşaklarında (1919–1957) ise “senin halkının haydutları”nın Antiohos Epiphanes olduğu yönündeki dinden dönmüş Protestanlık anlayışına geri dönmüşlerdi. 11 Eylül 2001’de, o tarihte üçüncü “vay” geldiğinde, Kutsal Kitap peygamberliğinde İslam’ın rolünü reddettiler. Bu dört gerçeğin her biri Miller tarafından savunulmuştu ve Habakkuk’un iki levhasında temsil edilmektedir; ve her biri, Kızkardeş White’ın “seçilmiş olan” diye adlandırdığı Miller’in çalışmasına atfedilen temel gerçeklerdir.

Jeroboam’s rebellion began at the beginning of the northern kingdom which consisted of the ten tribes who made Jeroboam their first king. Jeroboam made two golden calves and placed one in Bethel, meaning house of God, and the other at Dan, meaning judgment. Together Bethel and Dan represent the combination of church (Bethel) and state (Dan.) And as with Aaron’s rebellion the calves were made of gold, a symbol of Babylon, and both were an image of a beast. As with Aaron, Jeroboam ordained an annual feast and identified the calves as the god’s that delivered God’s people out of Egypt.

Yerovam'ın isyanı, Yerovam'ı ilk kralları yapan on oymağın oluşturduğu kuzey krallığının başlangıcında patlak verdi. Yerovam iki altın buzağı yaptı ve birini Tanrı'nın evi anlamına gelen Beytel'e, diğerini yargı anlamına gelen Dan'a yerleştirdi. Birlikte Beytel ve Dan, kilise (Beytel) ile devlet (Dan) birleşimini temsil eder. Ve Harun'un isyanında olduğu gibi buzağılar altından yapılmıştı; bu, Babil'in bir simgesiydi ve ikisi de bir canavarın suretiydi. Harun'da olduğu gibi, Yerovam yıllık bir bayram tayin etti ve buzağıları, Tanrı'nın halkını Mısır'dan çıkaran tanrılar olarak ilan etti.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Yeroboam kendi içinde, “Şimdi krallık Davut’un evine dönecek. Bu halk Yeruşalim’de Rab’bin evinde kurban kesmeye giderse, bu halkın yüreği efendileri, yani Yahuda Kralı Rehavam’a dönecek; beni öldürüp yine Yahuda Kralı Rehavam’a gidecekler” dedi. Bunun üzerine kral danıştı, altından iki buzağı yaptı ve halka, “Yeruşalim’e çıkmanız sizin için çok zahmetli. İşte, ey İsrail, seni Mısır diyarından çıkaran tanrıların!” dedi. Buzağılardan birini Beytel’e, ötekini Dan’a koydu. Bu iş günaha dönüştü; çünkü halk, ta Dan’a kadar gidip buzağıların birinin önünde tapındı. Yüksek yerler için bir tapınak yaptı ve Levi oğullarından olmayan, halkın en alt tabakasından kâhinler atadı. Yeroboam, Yahuda’daki bayrama benzer bir bayramı sekizinci ayın on beşinci gününde ilan etti ve sunakta kurban sundu. Böylece Beytel’de de, yaptığı buzağılara kurbanlar sunarak, aynı şeyi yaptı; yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’e yerleştirdi. Böylece, kendi yüreğinden uydurduğu ay olan sekizinci ayın on beşinci gününde Beytel’de yaptığı sunakta kurban sundu; İsrailoğulları için bir bayram ilan etti; sunakta kurban sundu ve tütsü yaktı. 1. Krallar 12:26-33.

Jeroboam “devised in his own heart,” which represents the work of Uriah Smith in introducing a “private interpretation” in which to build his prophetic model. Jeroboam followed the pattern of Aaron and thereby misrepresented a god of Egypt as the true God. The god that both Aaron and Jeroboam produced was based upon a misapplication of a symbol of Rome’s twofold nature as a symbol of statecraft and churchcraft. Aaron and Jeroboam were both identifying an image of the dragon power, with the symbolism of an image of a beast. Thus, both those sacred histories of rebellion represent the great test of the people of God, by which their eternal destiny will be decided. That test according to inspiration is the test of the formation of the image of the beast.

Yerovam “kendi yüreğinde tasarladı”; bu, kehanet modelini üzerine kurmak için bir “özel yorum” ortaya koyan Uriah Smith’in işini temsil eder. Yerovam Harun’un örneğini izledi ve böylece Mısır’ın bir tanrısını gerçek Tanrı olarak yanlış tanıttı. Harun ile Yerovam’ın ortaya koyduğu tanrı, Roma’nın devlet yönetimi ve kilise yönetimi olarak iki yönlü doğasını simgeleyen bir sembolün yanlış uygulanmasına dayanıyordu. Harun da Yerovam da, bir canavarın suretinin sembolizmiyle, ejderha gücünün bir görüntüsünü tanımlıyorlardı. Böylece, kutsal tarihteki bu iki isyan anlatısı, Tanrı halkının büyük sınavını temsil eder; ebedi yazgıları bu sınavla belirlenecektir. İlhama göre bu sınav, canavarın suretinin oluşumu sınavıdır.

The first controversy over the symbol of Rome as the robbers of thy people, which made its way on to the 1843 pioneer chart argued that Antiochus Epiphanes was the robber, in place of the fact that the robbers are Rome. The first controversy represented the last controversy over the robbers of thy people being Rome, where it is now argued that the United States is the robbers, and not Rome. However, Antiochus is a symbol of the United States in verses ten through fifteen of Daniel eleven, so the beginning lie and the ending lie about who is represented is identical.

Roma’nın “senin halkının haydutları” olarak sembolüne ilişkin ve 1843 öncü çizelgesine de yansıyan ilk tartışma, haydutun Roma olduğu gerçeğinin yerine, haydutun Antiokhos Epiphanes olduğunu savundu. İlk tartışma, “senin halkının haydutları”nın Roma olduğu konusundaki son tartışmanın bir temsiliydi; artık haydutların Roma değil, Amerika Birleşik Devletleri olduğu ileri sürülmektedir. Ne var ki, Daniel’in on birinci bölümünün on ila on beşinci ayetlerinde Antiokhos, Amerika Birleşik Devletleri’nin bir sembolüdür; bu nedenle kimin temsil edildiğine dair başlangıçtaki yalan ile sondaki yalan özde aynıdır.

The darkness and confusion over what Antiochus represented in the last days, produces a confusion over the image of the beast, as did the rebellion of Aaron and Jeroboam. The confusion over the image of the beast is occurring at the very time when the great test for the people of God is the formation of the image of the beast.

Antiochus’un son günlerde neyi temsil ettiğine dair karanlık ve kafa karışıklığı, Harun ve Jeroboam’ın isyanında olduğu gibi, canavarın sureti konusunda bir kafa karışıklığı doğurur. Canavarın suretiyle ilgili bu kafa karışıklığı, Tanrı’nın halkı için büyük sınavın canavarın suretinin oluşumu olduğu tam zamanda meydana gelmektedir.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> Rab bana açıkça gösterdi ki lütuf zamanı kapanmadan önce canavarın sureti yapılacak; çünkü bu, Tanrı halkı için, ebedi yazgılarının belirleneceği büyük bir sınav olacaktır. Görüşünüz öylesine tutarsızlıklarla dolu bir karmaşa ki pek az kişi aldanacaktır.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> Vahiy 13’te bu konu açıkça sunulur; [Vahiy 13:11-17’den alıntı].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> Bu, Tanrı halkının mühürlenmeden önce vermesi gereken imtihandır. O’nun yasasına itaat ederek ve sahte bir Şabatı kabul etmeyi reddederek Tanrı’ya sadakatlerini kanıtlayanların hepsi, Rab Tanrı Yehova’nın sancağı altında saf tutacak ve yaşayan Tanrı’nın mührünü alacaklar. Göksel kökenli gerçeği bir kenara bırakıp Pazar Şabatını kabul edenler ise canavarın işaretini alacaklar. Manuscript Releases, cilt 15, 15.

When Sister White endorsed Miller’s view of “the daily” representing pagan Rome, she stated that since 1844, “other views”, in the plural, have been embraced which produced “darkness and confusion.” The confusion produced by false views of “the daily,” which is a symbol of pagan Rome, as the “robbers of thy people,” produces confusion and darkness concerning the distinction between Rome and Rome’s image.

Kardeş White, “the daily”nin putperest Roma’yı temsil ettiğine dair Miller’in görüşünü onayladığında, 1844’ten beri çoğul olarak “başka görüşler”in benimsendiğini ve bunların “karanlık ve karmaşa” ortaya çıkardığını belirtti. Putperest Roma’nın bir simgesi olan “the daily”yi “senin halkının haydutları” olarak gören yanlış görüşlerin yol açtığı karışıklık, Roma ile Roma’nın imgesi arasındaki ayrım konusunda karışıklık ve karanlık üretir.

The first and last controversies over a symbol of Rome occurred between a former covenant people who were being passed by and a people who were then becoming the new covenant people of God. The controversy included an unwillingness to be governed by the established rules of grammar, for the word “also” in verse fourteen, was disallowed by the Protestants, thus claiming that the robbers must be the same power represented within the previous verses.

Roma’nın bir sembolü üzerine çıkan ilk ve son tartışmalar, kenara itilmekte olan eski antlaşma halkı ile o sırada Tanrı’nın yeni antlaşma halkı haline gelmekte olan bir halk arasında yaşandı. Tartışma, yerleşik dilbilgisi kurallarıyla yönetilmeye isteksizliği de içeriyordu; zira Protestanlar on dördüncü ayetteki “also” kelimesini geçersiz sayarak, haydutların önceki ayetlerde temsil edilen güçle aynı güç olmak zorunda olduğunu ileri sürdüler.

It represented a wresting of the Scriptures when Antiochus was forced to be the robbers. It was a private interpretation, for any false doctrine in opposition to truth is a private interpretation. The controversy itself became a foundational truth, for it was recorded upon the 1843 pioneer chart. The ratification of the chart by inspiration confirmed and validated “the robbers” as a symbol of Rome, and magnified the seriousness of the truth, for to reject the doctrine was to reject both, the foundations and the authority of the Spirit of Prophecy.

Antiokus’un “haydutlar” olarak zorla kabul ettirilmesi, Kutsal Yazıların çarpıtılmasıydı. Bu, kişisel bir yorumdu; çünkü hakikate karşı olan her yanlış öğreti, kişisel bir yorumdur. Tartışmanın kendisi, 1843 öncü tablosuna kaydedildiği için temel bir hakikat hâline geldi. Tabloyun ilhamla tasdik edilmesi, “haydutlar”ı Roma’nın bir sembolü olarak doğruladı ve geçerli kıldı ve hakikatin ciddiyetini artırdı; zira bu doktrini reddetmek, hem temelleri hem de Peygamberlik Ruhunun otoritesini reddetmek demekti.

The correct understanding of the robbers of thy people representing Rome, added to the prophetic model which angels gave unto William Miller, for it agreed with the prophetic model he came to understand and present, that being: that pagan and papal Rome were the foundation of all his prophetic applications.

Roma’yı temsil eden “halkının haydutları” ifadesinin doğru anlaşılması, meleklerin William Miller’a verdiği peygamberlik modeline eklendi; çünkü bu, onun anlayıp sunduğu peygamberlik modeliyle uyumluydu; yani şu: Putperest Roma ile Papalık Roma, onun bütün peygamberlik uygulamalarının temeliydi.

Uriah Smith’s private interpretation identifying the king of the north in verse thirty-six of Daniel eleven as France, and then as Turkey in verse forty, consisted of two false identifications of the king of the north. Smith’s rejection of the foundations in 1863, produced a blindness that disallowed him from seeing a most basic rule of prophecy, that being: that roughly at the time of Christ prophecy illustrated the modern spiritual entities that were typified by the ancient literal entities. Paul specifically taught this truth as he identified that what came first was the literal and afterward the spiritual.

Uriah Smith’in, Daniel kitabının 11. bölümünün 36. ayetindeki kuzeyin kralını Fransa, 40. ayetindekini ise Türkiye olarak tanımlayan kişisel yorumu, kuzeyin kralına dair iki yanlış tanımlamadan oluşuyordu. Smith’in 1863’te temelleri reddetmesi, onun peygamberliğin en temel kurallarından birini görmesini engelleyen bir körlüğe yol açtı; şu kurala: Mesih’in zamanları civarında kehanet, eski harfî varlıkların tiplediği modern ruhsal varlıkları resmediyordu. Pavlus, önce gelenin harfî, sonra gelenin ise ruhsal olduğunu belirterek bu gerçeği açıkça öğretti.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> Ne var ki, önce olan ruhsal olan değil, doğal olandır; sonra da ruhsal olan. 1. Korintliler 15:46.

Smith was of the covenant people who had replaced apostate Protestantism as God’s people, but he championed their rebellion when he rejected the seven times, and introduced his 1863 chart. Applying his private interpretation produced a false understanding of Armageddon in Revelation chapter sixteen, which is another test over the correct understanding of Rome.

Smith, Tanrı’nın halkı olarak dinden dönmüş Protestanlığın yerine geçmiş olan antlaşma halkındandı; ancak yedi zamanı reddedip 1863 çizelgesini tanıttığında, onların isyanının bayraktarlığını yaptı. Kendi özel yorumunu uygulaması, Vahiy’in on altıncı bölümünde Armagedon hakkında yanlış bir anlayış ortaya çıkardı; bu da Roma’yı doğru anlama konusunda başka bir sınavdır.

With the first controversy over the robbers, Smith represented those who had been involved with the first fulfillment of the parable of the ten virgins. Thus, with his personal view of the king of the north, he represents a covenant people who were being passed by between 1856 and 1863, as they became the Laodicean Seventh-day Adventist Church. As with the Protestants in the controversy of the robbers, Smith disregarded the grammatical authority of the passage he wrested with his private interpretation, because grammatically the king of the north from verse thirty-one to verse forty-five is always and only the papal power.

Haydutlarla ilgili ilk tartışmada, Smith, on bakirenin benzetmesinin ilk gerçekleşmesinde rol almış olanları temsil ediyordu. Böylece, kuzeyin kralına ilişkin kişisel görüşüyle, 1856 ile 1863 arasında, Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ne dönüşürlerken kenara bırakılan bir antlaşma halkını temsil eder. Haydutlar tartışmasındaki Protestanlarda olduğu gibi, Smith, özel yorumu doğrultusunda çarpıttığı pasajın dilbilgisel otoritesini göz ardı etti; çünkü dilbilgisel olarak otuz birinci ayetten kırk beşinci ayete kadar “kuzeyin kralı” her zaman ve yalnızca papalık gücüdür.

With the controversy of “the daily,” lies were introduced into Advent history by Willie White and A. G. Daniells to uphold the old Protestant view that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That particular history has been identified in Habakkuk’s Tables, but is important to note the false witness associated with the promotion and establishment of the incorrect view, for the correct understanding was recognized by Miller in Second Thessalonians, where the issue is the contrast between those who love the truth and those who believe a lie.

"the daily" tartışmasıyla birlikte, "the daily"nin Mesih’in kutsal mekândaki hizmetini temsil ettiğine dair eski Protestan görüşünü desteklemek amacıyla, Willie White ve A. G. Daniells tarafından Adventist tarihine yalanlar sokuldu. Bu özel tarih Habakkuk’un Tablolarında belirlenmiştir, ancak yanlış görüşün teşviki ve tesis edilmesiyle bağlantılı yalancı tanıklığı dikkate almak önemlidir; zira doğru anlayış Miller tarafından 2. Selanikliler’de fark edilmişti; orada mesele, hakikati sevenlerle yalana inananlar arasındaki karşıtlıktır.

“The daily” controversy adds to the line upon line understanding that the final controversy of Rome takes place in the time of the outpouring of the Holy Spirit. As the Holy Spirit is being poured out from above, a power from beneath is rising up and possessing those who receive it as the power of God, though it is a strong delusion.

"‘Günlük’ tartışması, Roma’nın son ihtilafının Kutsal Ruh’un dökülüşü döneminde gerçekleştiğine dair satır satır gelişen anlayışa katkıda bulunur. Kutsal Ruh yukarıdan dökülürken, aşağıdan bir güç yükselmekte ve Tanrı’nın gücüymüş gibi onu kabul edenleri ele geçirmektedir; oysa bu güçlü bir aldanıştır."

> “The two great powers in controversy are working, one from beneath, the other from above. Every man is under the secret influence of the one or the other, and his acts will reveal the character of the inspiration from which they proceed. Those who are united with Christ will work always in Christ’s lines. Those who are in union with Satan will work under the inspiration of their leader, opposed to the Holy Spirit’s power and action. The will of man is left free to act, and by action is revealed what spirit is moving upon the heart. ‘By their fruits ye shall know them.’” The 1888 Materials, 1508.

> Mücadeledeki iki büyük güç çalışıyor; biri aşağıdan, diğeri yukarıdan. Her insan ya birinin ya da diğerinin gizli etkisi altındadır ve eylemleri, kaynaklandıkları ilhamın niteliğini açığa çıkaracaktır. Mesih’le birleşmiş olanlar her zaman Mesih’in çizgisinde çalışacaklardır. Şeytan’la birlik içinde olanlar, önderlerinin ilhamı altında çalışacak, Kutsal Ruh’un gücüne ve etkinliğine karşı duracaktır. İnsanın iradesi eyleme geçmekte serbest bırakılmıştır ve eylem aracılığıyla yürekte hangi ruhun etkili olduğu ortaya çıkar. “Onları meyvelerinden tanıyacaksınız.” 1888 Materyalleri, 1508.

The prophetic contrast in the controversy of “the daily” is the identification of a symbol of the dragon as a symbol of Christ. Those who reject the truth, are also rejecting the role of Miller who discovered this truth, and in so doing they are rejecting the Holy Spirit and accomplishing the unpardonable sin.

“günlük” tartışmasındaki peygamberî karşıtlık, ejderhaya ait bir sembolün Mesih’e ait bir sembol olarak tanımlanmasıdır. Gerçeği reddedenler, bu gerçeği keşfeden Miller’ın rolünü de reddediyor ve böyle yapmakla Kutsal Ruh’u reddedip bağışlanmaz günahı işliyorlar.

We will take up a controversy over Rome that occurred shortly after September 11, 2001 in the next article.

Bir sonraki yazıda, 11 Eylül 2001'den kısa bir süre sonra patlak veren Roma’yla ilgili bir tartışmayı ele alacağız.

> “We are living in a time when life is most precious and most interesting. The end of all things is at hand. Startling developments will be continually unfolding before us; for unseen agencies are at work, manifesting intense activity. The powers of darkness from beneath are moving upon human agents, and evil men are cooperating with evil angels to war against the commandments of God and the faith of Jesus; at the same time a power from above is moving upon those who will yield to divine influences, and the people of God are cooperating with heavenly intelligences. Nothing short of real, genuine faith will survive the strain that will come upon every soul of man in these last days to test and try him. God must be our refuge; we cannot trust in form, profession, ceremony, or position, or think that because we have a name to live, we shall be able to stand in the day of trial. Everything that can be shaken will be shaken, and those things that cannot be shaken by the deceptions and delusions of these last days, will remain. Rivet the soul to the eternal Rock; for in Christ alone there will be safety. Jesus described the days in which we are living as days of peril. He said, ‘As the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ ‘Likewise also as it was in the days of Lot; they did eat, they drank, they bought, they sold, they planted, they builded; but the same day that Lot went out of Sodom it rained fire and brimstone from heaven, and destroyed them all. Even thus shall it be in the day when the Son of man is revealed.’ ‘When the Son of man shall come in his glory, and all the holy angels with him, then shall he sit upon the throne of his glory: and before him shall be gathered all nations: and he shall separate them one from another, as a shepherd divideth his sheep from the goats: and he shall set the sheep on his right hand, but the goats on the left. Then shall the King say unto them on his right hand, Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ Our course in this life will decide our eternal destiny there; it is left with us to say whether we shall be with those who inherit the kingdom of God, or with those who go away into outer darkness. God has made every provision for our salvation; then let us avail ourselves of that which has been purchased at infinite cost. ‘For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life.’” Youth Instructor, August 3, 1893.

> Hayatın en kıymetli ve en ilginç olduğu bir zamanda yaşıyoruz. Her şeyin sonu yakındır. Şaşırtıcı gelişmeler sürekli olarak gözlerimizin önünde ortaya çıkacak; çünkü görünmeyen güçler çalışıyor, yoğun bir etkinlik sergiliyor. Aşağıdan gelen karanlık güçler insanlar üzerinde etkide bulunuyor ve kötü insanlar, Tanrı’nın buyruklarına ve İsa’nın imanına karşı savaşmak için kötü meleklerle iş birliği yapıyor; aynı zamanda yukarıdan gelen bir güç de ilahî etkilere boyun eğecek olanların üzerinde etkili oluyor ve Tanrı’nın halkı göksel varlıklarla iş birliği yapıyor. Bu son günlerde her insanın ruhunun üzerine onu sınamak ve denemek için gelecek baskıya, gerçek, sahici bir imandan başka hiçbir şey dayanamayacaktır. Tanrı sığınağımız olmalıdır; şekle, itirafa, törene ya da mevkiye güvenemeyiz, ya da sırf “yaşıyor” diye bir ada sahip olduğumuz için sınanma gününde ayakta durabileceğimizi sanamayız. Sarsılabilecek her şey sarsılacak ve bu son günlerin aldatmaları ve aldanışlarıyla sarsılamayanlar kalacaktır. Canı ebedî Kayaya perçinleyin; çünkü güvenlik yalnız Mesih’tedir. İsa, içinde yaşadığımız günleri tehlike günleri olarak nitelendirdi. Şöyle dedi: “Nuh’un günlerinde nasılsa, İnsanoğlu’nun gelişi de öyle olacaktır. Çünkü Tufan’dan önceki günlerde, Nuh gemiye girinceye kadar, yiyip içiyor, evleniyor ve evlendiriliyorlardı; tufan gelip hepsini alıp götürünceye kadar bunun farkında değildiler; İnsanoğlu’nun gelişi de öyle olacaktır.” “Aynı şekilde Lût’un günlerinde olduğu gibi; yiyip içiyor, alıp satıyor, ekiyor, inşa ediyorlardı; ama Lût’un Sodom’dan çıktığı gün, gökten ateş ve kükürt yağdı ve hepsini yok etti. İnsanoğlu’nun açığa çıkacağı günde de aynen böyle olacaktır.” “İnsanoğlu kendi yüceliği içinde ve bütün kutsal melekler onunla birlikte geldiğinde, yüceliğinin tahtına oturacak; önünde bütün uluslar toplanacak; o da çoban koyunları keçilerden ayırdığı gibi onları birbirinden ayıracak; koyunları sağına, keçileri soluna koyacak. O zaman Kral, sağındakilere şöyle diyecek: ‘Gelin, Babamın kutsadığı sizler, dünyanın kuruluşundan beri sizin için hazırlanmış olan egemenliği miras alın.’” Bu hayattaki gidişatımız, oradaki ebedî kaderimizi belirleyecektir; Tanrı’nın egemenliğini miras alanlarla mı, yoksa dış karanlığa gidenlerle mi birlikte olacağımızı söylemek bize düşer. Tanrı kurtuluşumuz için her türlü düzenlemeyi yaptı; öyleyse sonsuz bir bedelle satın alınmış olandan yararlanalım. “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlunu verdi; öyle ki ona iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, ama sonsuz yaşama kavuşsun.” Youth Instructor, 3 Ağustos 1893.

Back to Articles