Article

# Elijah - Number Seven

Elijah - Yedi Numara

The First and Last

İlk ve Son

Author

Jeff Pippenger

Published

October 7, 2023

Formats

PDF
Word

We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.

1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı sırasında başlatılan bir dizi sınamanın son sınama noktası olarak 1863’ü belirliyoruz. İlk mantıksal gerekçemiz, Millerit hareketinin, Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin tam da o yıl Amerika Birleşik Devletleri hükümeti nezdinde yasal olarak tescil edilmesiyle sona ermiş olmasıdır. Peygamberlik açısından 1798’de başlayan hareket, 1863’te sona erdi.

Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.

İlham bize bildirir ki, Vahiy on sekizinci bölümün güçlü meleği 11 Eylül 2001 tarihinde indiğinde, bu olay, Vahiy onuncu bölümün meleğinin indiği Millerci harekette tipolojik olarak önceden temsil edilmişti. Millercilerin hareketi, 1798’de sonun zamanında, Daniel kitabının sekizinci ve dokuzuncu bölümlerindeki Ulai nehri görümünün mühürü açıldığında başladı. Yüz kırk dört binin hareketi ise, 1989’da sonun zamanında, Daniel kitabının son üç bölümündeki Hiddekel nehri görümünün mühürü açıldığında başladı.

Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.

Her iki “zamanın sonu”, eski seçilmiş halk ile, her birinin tarihindeki hareketin içindekiler arasında kademeli bir ayrışma başlattı. Her tarihin temel kuralı alenen tasdik edildiğinde, ilgili tarihin meleği indi. Mesaj, hareket ve elçi, Rab’bin her bir tarihte, eski seçilmiş halkın günahını ortaya koymak için kullandığı araçlardı; çünkü Mesih kendi işi hakkında öğrettiği gibi, eğer gelmemiş olsaydı, tarihin münakaşacı Yahudilerinin günahı olmazdı. Elçi, mesaj ve hareket, kendi tarihleri içindeki ilerleyici ışığı reddetmelerinden ötürü eski seçilmiş halkı sorumlu tutacak yargı araçlarıydı; ve melek indiğinde bu, eski antlaşma halkının yargı sürecinin başlamış olduğunu işaret ediyordu. Yargının aracı, o tarihi örnekleyen peygamberler Rab’bin kendilerine ilettiği mesajı yediklerinde belirlenir. Mesajı yediklerinde, onu dinlemeyecek ve dönmeyecek, dikbaşlı ve isyankâr bir halk olarak tasvir edilen eski seçilmiş halka götürürler. Melek inip mesaj yendikten sonra, isyankâr halkın yargısı başlar.

We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.

Sayılar Kitabı'nda gösterildiği gibi, eski İsrail'in yargılama sürecini Millerci hareketin tarihine uyguluyoruz ve nihayetinde bu sınama sürecini yüz kırk dört binin hareketine uygulayacağız. 'On' sayısının sembolik anlamı, kullanıldığı pasajın bağlamına göre belirlenmelidir.

The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.

On sınamadan oluşan dizi, hayal kırıklığıyla başlar: kadim İsrail için Kızıldeniz'de, Milleritler içinse 22 Ekim 1844'te. Sister White, o dönemde açığa çıkarılan "dönüm noktası" niteliğindeki gerçekleri, kendisinin "zamanın geçişi" diye adlandırdığı şeyle başlayarak tanımlar. İbraniler için hayal kırıklığı, Firavun'un ordusunun tehdidiydi. İbranilerin Tanrı'nın gücüne olan iman eksikliği, tıpkı onuncu ve son sınamada olduğu gibi, düşmanlarının ordusundan duydukları korkuya verdikleri tepkiyle açığa çıktı. İsa sonu baştan gösterir; bu nedenle on casusun işaret ettiği Vaat Edilen Topraklar'daki devlerden duyulan korku, Kızıldeniz'de yaşadıkları hayal kırıklığına da yol açan aynı korkuydu. Millerit hareket için onuncu ve son sınama, 22 Ekim 1844'te olduğu gibi, bir zaman kehaneti olacaktı.

The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.

Millerci tarihin aşamalı sınanmasındaki büyük hayal kırıklığı, Eski İsrail’in Mısır’dan kurtuluşuyla açıkça örneklendirilmiş bir tarihin başlangıcını işaretledi. Kızıldeniz’den başlayarak on sınamadan oluşan bir dizi vardı ve son sınama ilkini yansıtacaktı. Büyük hayal kırıklığında “zamanın geçmesi”, bir zaman peygamberliğinin yanlış anlaşılmasından kaynaklandı. Ruhsal İsrail için sınama sürecindeki son sınama, ilkiyle aynı olacaktı. 1863’te, harfî İsrail’in önderleri, az önce Roma’nın kızları olarak tanımladıkları kimselerin Kutsal Kitap yöntemine geri dönmeyi seçtiler ve Kutsal Kitap’taki en uzun zaman peygamberliğini reddettiler; ya da denebilir ki, onu yanlış anladılar. Harfî ve ruhsal İsrail’de on sınamanın sonu başlangıçla temsil ediliyordu. Ve her iki durumda da, sonunda, isyancılar az önce kurtarıldıkları yere geri dönme arzusunu ortaya koydular.

By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.

Levililer 26’daki “yedi kez”i reddederek, Laodikya Adventizmi öngörmedikleri bir peygamberlik ikilemi yarattı. Bugüne dek, bunu yapmak için çeşitli masallar ileri sürseler de, ikilemi çözememişlerdir. İkilem, Kızkardeş White’ın Adventizmin temeli ve merkez direği olarak tanımladığı ayettedir.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> "Diğer tümlerinden daha üstün görülmüş ve Advent inancının hem temeli hem de ana direği olmuş olan Kutsal Yazı'daki beyan şuydu: 'İki bin üç yüz güne kadar; sonra kutsal yer arındırılacaktır.' [Daniel 8:14.]" Büyük Mücadele, 409.

Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.

Adventizm, on dördüncü ayet hakkında söyleyecek çok şeyi vardır; ancak ayetle ilgili yapılması gereken ilk tespiti hiçbir zaman ele almaz. Bu tespit, on dördüncü ayetin bir "cevap" olduğudur. Bir cevap, onu ortaya çıkaran soruyu içermiyorsa anlamsızdır. On üçüncü ayet, mantıken, dilbilgisel olarak ya da makul biçimde on dördüncü ayetten ayrılamaz; çünkü on üçüncü ayet sorudur ve on dördüncü ayet de cevaptır.

The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.

Soru, doğru ve hakkaniyetli biçimde ortaya konulduğunda, Adventizmin öğrettiğinden farklı olarak on dördüncü ayete çok başka bir anlam kazandırır. Bu, on dördüncü ayetin “Advent imanının temel ve merkezi direği” olmadığı anlamına gelmez; çünkü öyledir. Bu, Adventizm 1863’te yedi zamanı yanlış anlayıp bir kenara koyduğunda, on dördüncü ayetin gerçekte ne anlama geldiğini tam olarak tanımlayamaz hâle geldiği anlamına gelir. Kutsal Yazılar’da yarım gerçek, gerçek değildir. Doğru anlaşıldığında, on üçüncü ayetteki soru, ayaklar altına alınmış olan kutsal yerin arındırılmasını belirleyen peygamberliğin ve ayrıca ordunun ayaklar altına alınmasını belirleyen peygamberliğin kabul edilmesini gerektirir. İki bin üç yüz yıllık peygamberlik ‘kutsal yeri’, iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberlik ise ‘orduyu’ ele alır.

To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.

İki ayetin ilişkisini ele almak uzun bir inceleme gerektirir; bu makalelerin bu aşamasında bunu yapmayı düşünmüyorum. Bu hususlar yıllar içinde defalarca ele alındı ve Habakkuk'un Tabloları serisinde bulunabilir. Hâlâ İlyas'ın sembolizmini ele alıyorum ve önce o hakikatleri tamamlamak istiyorum.

William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.

William Miller, Adventizmin başlangıcındaki İlyas’tı ve ilk keşfi Levililer yirmi altıncı bölümdeki “yedi kez”di; dolayısıyla 1863’te o gerçeğin reddedilmesi İlyas mesajının reddedilmesiydi. Bu noktada, sonu başlangıçla özdeşleştiren Alfa ve Omega niteliğine değiniyorum. Eski İsrail için son sınav ilk sınavda temsil edilmişti. Her iki sınav da putperest ulusların Tanrı’dan daha güçlü olduğu korkusunu temsil ediyordu. Onuncu sınav ilke olarak aynı olmakla birlikte ilk sınavdan çok daha isyankârdı; çünkü ilk sınavdaki Tanrı’nın zaferine ilişkin tarih, isyankârların içinde yerleşik bir güven oluşturmalıydı. Kızıldeniz’de sahip olduklarından çok daha fazla kudretine dair kanıta rağmen Tanrı’yı reddettiklerini ortaya koydular. Millerci Adventizm 1863’e gelindiğinde büyük hayal kırıklığının neden Tanrı’nın güçlü bir işi olduğunu çoktan açıklıyordu, ama yine de bir önder seçip Mısır’a dönmeye ve İlyas tarafından temsil edilen, Daniel’in Musa’nın “yemini” diye adlandırdığı mesajı reddetmeye karar verdiler.

Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.

Yedi zamanın zaman belirten bir peygamberlik olarak geçerliliğine dair kanıtları sunmak için vakit ayırmak yerine, onun geçerliliğini başka bir yolla, basit bir mantık kullanarak kanıtlamayı niyet ediyorum. 1798’de başlayan hareket için 1863’teki son sınama, Vahiy 18’deki güçlü meleğin hareketi için de son sınamayı temsil ederdi. İlham, her iki hareket için de son sınamanın ne olduğu konusunda çok açık olmuştur.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

> Şeytan... gerçeğin yolundan saptırmak için sahteleri sürekli araya sokuyor. Şeytan’ın en son aldatmacası, Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını etkisiz kılmak olacaktır. “Vahiy olmayınca halk helak olur” (Özdeyişler 29:18). Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 48.

There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.

Ellen White’ın yazılarını dürüstçe ele alıp, onun Levililer yirmi altının Yedi Zaman’ını tam anlamıyla desteklemediğini öne sürmek mümkün değildir. Daha önce bu makalelerde belirttiğimiz ve Habakkuk’un Tabloları başlıklı dizide kapsamlı biçimde belgelendiği üzere, Bayan White bize Tanrı’nın 1843 ve 1850 tablolarının her ikisini de yönlendirdiğini doğrudan bildirir. O, bu iki tablonun Habakkuk kitabının ikinci bölümündeki görümün yerine gelişi olduğunu açıkça öğretir. Her iki tablo da Levililer yirmi altının Yedi Zaman’ını kendi grafik düzenlerinin merkez noktası olarak belirler. Her iki tabloda da Yedi Zaman hattında, bu peygamberlik hattının merkezi olarak Mesih’in çarmıhı yer alır.

Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.

Habakkuk’un iki tablosuna verdiği onayların yanı sıra, 1840’tan 1844’e kadar sunulan mesajı sunmayı sürdürmemiz gerektiğini defalarca belirtmiştir; ve Milleritlerin ilan ettikleri mesajı nasıl yaydıklarını ele alan her Adventist tarihçi, onların 1843 tablosunu kullandıklarını ifade eder. O, sadece tablolarda temsil edilen mesajları onaylamakla kalmaz ve Tanrı’nın halkına o dönemde sunulan aynı mesajları sunmaya devam etmelerini öğütler; ayrıca, Tanrı’nın kalan halkının tarihi boyunca bu mesajlara saldırılacağı konusunda uyardığı çok sayıda pasaj da verir. Bu saldırılar konusunda uyarırken, tam da o doğruların savunulmasının Tanrı’nın bekçilerinin görevi olduğunu defalarca belirtir.

If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.

Eğer grafikler yanlışsa, onların görsel olarak temsil ettikleri mesajlar da yanlıştır. Milleritlerin 1840'tan 1844'e kadar ilan ettiği mesaj yanlışsa, o halde Ellen White'ın Millerit mesajının temel olduğunu defalarca belirtmesi de yanlıştır. Eğer bu mesajlar yanlışsa, aynı hakikatlerin sunulmaya devam edilmesi yönündeki tekrarlanan talimatları da yanlış bir yönlendirmedir. Milleritlerin mesajı, şeytani saldırılardan korunup muhafaza edilmesi gereken temelleri temsil etmiyorsa, o öğütler de yanlıştır. O tarihsel dönemin İlyas mesajıyla bağlantılı tüm bu meselelerin hatalı olduğu sonucuna varmak, Ellen White'ın sahte bir peygamber olduğunu açıkça gösterir.

Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?

Modern Adventizm, Vahiy Seminerlerinde hâlâ kalan kilisenin, İsa’nın tanıklığı olan Peygamberlik Ruhu’na sahip olacağını öğretiyor; ancak kilise üyeliğine çekmeye çalıştıkları kimselere, o erken dönem temel hakikatler ve tarihle bağlantılı Ellen White’ın onayını ve uyarılarını bütünüyle reddettiklerini kesinlikle söylemiyorlar. Aşağıdaki pasaj sizin için ne anlama geliyor?

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> Gelecekten korkmamıza gerek yok; tek korkulacak şey, Rab'bin bize nasıl önderlik ettiğini ve geçmişimizdeki öğretisini unutmamızdır. Life Sketches, 196.

In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.

1863’te Millerci hareket bir sonuca vardı ve devlet nezdinde tüzel kişilik olarak kaydoldu; bu, Ellen White’ın tanımına göre kilise ile devletin birleşimi olan papalığın bir benzerini nihayetinde oluşturacaktı.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> Amerika Birleşik Devletleri'nde, kilisenin kurum ve uygulamalarına devletin desteğini sağlamak için şu anda yürütülen hareketlerde, Protestanlar papacıların izinden gidiyorlar. Hatta daha da ötesi, Papalığın Eski Dünya'da kaybettiği üstünlüğü Protestan Amerika'da yeniden kazanması için kapıyı açıyorlar. Büyük Tartışma, 573.

Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.

Hükümetle yasal bir ilişki kurmanın örgütlenme gereğinin bir parçası olduğu varsayımı altında, ulusun gençlerinin İç Savaş diye bilinen kan gölüne askere alındığı bir zamanda, Millerit hareketi sona erdi. 1863’te, hem basılı bir makale hem de yeni bir çizelgeyle, Yedinci Gün Adventist Kilisesi, Daniel’in Musa’nın yemini diye adlandırdığı kölelik kehanetini reddetti. 1850’de Rab, halkını Habakkuk’un ikinci tablosunu yapmaya ve 1843 tablosunda elini üzerine koyarak örtmüş olduğu hatayı düzeltmeye yönlendirmişti. 1850’de emredilen çizelge amacını bütünüyle yerine getirdi; çünkü Ellen White, “çizelgenin yayımlanmasında Tanrı’nın olduğunu” gördüğünü söyledi ve ayrıca 1850 çizelgesinin Habakkuk’un ikinci bölümünde tanımlandığını belirtti.

The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.

1850 tarihli çizelgenin amacı, 1843 tarihli çizelgeninkiyle aynıydı. Ölmekte olan bir dünyaya üçüncü meleğin mesajını sunmak için kullanılacak müjdeleme aracıydı. 1863’te o mesaj terk edildi. Kızıldeniz’de başlayan sınanma süreciyle örneklenen sınanma süreci, Daniel’in sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinde çiğnenecek olan mabedi tanımlayan zaman peygamberliğiyle başladı ve sınanma süreci, yine Daniel’in sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinde çiğnenecek olan orduyu tanımlayan zaman peygamberliğiyle sona erdi.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra bir kutsalın konuştuğunu duydum; konuşan o kutsala başka bir kutsal, “Günlük sunuya ve yıkıma yol açan isyana ilişkin görüm, hem tapınağın hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmesine kadar ne kadar sürecek?” dedi. O da bana, “İki bin üç yüz gün; sonra tapınak arındırılacak” dedi. Daniel 8:13, 14.

The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.

22 Ekim 1844’te başlayan sınama süreci, Alfa ve Omega’nın imzasını taşır. Bu sınama sürecinin başlangıcı, ayaklar altına alınacak olan mabedi temsil eden zamana ilişkin bir peygamberlik sözüydü. Yerine geldiğinde büyük bir ışık ortaya çıkardı. 1863’te sona eren sınama süreci de Alfa ve Omega’nın imzasını taşır. Bu sınama sürecinin sonu, ayaklar altına alınacak olan orduyu temsil eden zamana ilişkin bir peygamberlik sözüydü. Yerine geldiğinde büyük bir ışık ortaya çıkarması amaçlanmıştı. Bu, o tarihin İlyası tarafından sunulan zamana ilişkin bir peygamberlik sözüydü ve reddedilip bir kenara bırakıldığında büyük bir karanlığa yol açtı.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.

> Yargı da şudur: Işık dünyaya geldi, ama insanlar ışıktan çok karanlığı sevdiler; çünkü yaptıkları işler kötüydü. Yuhanna 3:19.

The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?

Bu makaleyi, daha önce de belirttiğim mantıkla tamamlamak istiyorum. Tanrı, Ellen White aracılığıyla 1843 ve 1850 tablolarını onayladı mı?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> Gördüm ki 1843 çizelgesi Rab'bin eliyle yönlendirilmişti ve değiştirilmemeliydi; rakamlar O'nun istediği gibiydi; eli onun üzerindeydi ve bazı rakamlardaki bir hatayı gizlemişti, böylece eli kaldırılıncaya kadar bunu hiç kimse göremedi. Erken Yazılar, 74.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> "Gördüm ki, Nichols Kardeş tarafından çizelgenin yayımlanmasında Tanrı vardı. Gördüm ki, Kutsal Kitap’ta bu çizelgeye dair bir peygamberlik vardı; ve eğer bu çizelge Tanrı’nın halkı için tasarlandıysa, birine yeterliyse ötekine de yeterlidir; ve eğer birinin daha büyük ölçekte resmedilmiş yeni bir çizelgeye ihtiyacı varsa, herkesin buna aynı ölçüde ihtiyacı vardır." El Yazması Yayınları, sayı 13, 359; 1853.

Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?

Tanrı, Ellen White aracılığıyla, 1840 ile 1844 yılları arasında Milleritlerin sundukları mesajı onayladı mı?

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> Tanrı bize yeni bir mesaj vermiyor. 1843 ve 1844'te bizi diğer kiliselerden ayrılmamıza yol açan mesajı ilan etmeliyiz. Review and Herald, 19 Ocak 1905.

> “God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> "Tanrı, 1843 ve 1844'te kadın ve erkekleri harekete geçiren mesajları halka vaaz etme işine zamanımızı ve gücümüzü vermemizi buyuruyor." El Yazmaları Yayını, Sayı 760.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> 1840-1844 yılları arasında verilen tüm mesajlar, yönünü kaybetmiş birçok insan olduğu için, şimdi kuvvetle vurgulanmalıdır. Mesajlar tüm kiliselere ulaşmalıdır.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Mesih dedi ki: 'Gören gözleriniz ne mutlu; işiten kulaklarınız ne mutlu. Doğrusu size derim ki, birçok peygamber ve salih kişi sizin gördüklerinizi görmeyi arzu etti de göremedi; sizin işittiklerinizi işitmeyi arzu etti de işitemedi' [Matta 13:16, 17]. 1843 ve 1844’te görülen şeyleri görmüş olan gözlere ne mutlu.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> Mesaj verildi. Ve zamanın işaretleri yerine gelmekte olduğundan, mesajın tekrarlanmasında hiçbir gecikme olmamalıdır; kapanış işi tamamlanmalıdır. Kısa bir zamanda büyük bir iş yapılacak. Tanrı’nın takdiriyle yakında bir mesaj verilecek; bu mesaj büyüyüp gür bir haykırışa dönüşecek. O zaman Daniel, tanıklığını vermek için kendisine düşen yerde duracak. Manuscript Releases, cilt 21, 437.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> 1841, '42, '43 ve '44 yıllarında aldığımız gerçekler şimdi incelenmeli ve ilan edilmelidir. Birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajları gelecekte yüksek sesle ilan edilecektir. Bu mesajlar ciddi bir kararlılıkla ve Ruh'un gücüyle verilecektir. Manuscript Releases, cilt 15, 371.

> “We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> "Çalışmanın bugünkü zayıflığını ve küçüklüğünü anlıyoruz. Bir deneyim yaşadık. Tanrı'nın bize verdiği işi yaparken, O'nun bizim gücümüz olacağına emin olarak güvenle ilerleyebiliriz. O, 1841, 1842, 1843 ve 1844'te bizimle olduğu gibi, 1906'da da bizimle olacaktır." Loma Linda Mesajları, 156.

> “Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

> Kurumlarımızda öğretmen ve önder olarak görev yapanlar, iman ve üçüncü meleğin mesajının ilkeleri konusunda sağlam olmalıdır. Tanrı, halkının, mesaja 1843 ve 1844’te bize verdiği haliyle sahip olduğumuzu bilmesini istiyor. General Conference Bulletin, 1 Nisan 1903.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> "Uyarı geldi: 1842, 1843 ve 1844’te mesaj geldiğinden beri üzerine inşa ettiğimiz imanın temelini sarsacak hiçbir şeyin içeri girmesine izin verilmeyecektir. Ben bu mesajın içindeydim ve o zamandan beri Tanrı’nın bize verdiği ışığa sadık kalarak dünyanın önünde durmaktayım. Günbegün Rab’bi içten dualarla ararken, ışık dilerken ayaklarımızın basılı olduğu platformdan geri adım atmayı düşünmüyoruz. Sizce Tanrı’nın bana verdiği ışıktan vazgeçebilir miyim? O, Çağların Kayası gibi olmalıdır. Verildiği günden beri bana rehberlik ediyor." Review and Herald, 14 Nisan 1903.

Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?

Tanrı, Ellen White aracılığıyla, kendi halkını Millerci tarihin hakikatlerini baltalayacak saldırılara karşı savunmaları için uyardı mı?

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> "Peygamberlik tarihinde yönümüzü gösteren hakikatin büyük yol işaretleri, yıkılıp yerlerine hakiki ışıktan ziyade karışıklık getirecek teoriler konulmasın diye dikkatle korunmalıdır." Seçilmiş Mesajlar, 2. kitap, 101, 102.

> “Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.

> "Bugün Şeytan, hakikatin yol işaretlerini—yol boyunca dikilmiş anıtları—yıkmak için fırsatlar kolluyor; ve biz, evlerini sağlam kaya üzerine kurmuş, yergi de övgü de görürken hakikate sadık kalmış yaşlı emekçilerin tecrübesine ihtiyaç duyuyoruz." Müjde İşçileri, 104.

> “God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.

> Tanrı, dünyayı asla iyiyi kötüden, doğruluğu eğrilikten ayırt edebilen insanlardan yoksun bırakmaz. Tanrı’nın, olağanüstü durumlarda savaşın ön saflarında durmak üzere görevlendirdiği adamları vardır. Bir kriz anında, eski zamanlarda yaptığı gibi adamlar yetiştirip öne çıkaracaktır. Genç erkeklerin, nice çatışmalardan geçmiş olan bu sadıkların deneyimleriyle güçlendirilip eğitilmeleri için, yaşlı sancaktarlarla birleşmeleri istenecektir; Tanrı, Ruhunun tanıklıkları aracılığıyla onlara defalarca seslenmiş, doğru yolu gösterip yanlışı mahkûm etmiştir. Tanrı’nın halkının imanını sınayan tehlikeler ortaya çıktığında, bu öncü işçiler, tıpkı böyle bunalımların yaşandığı, gerçeğin sorgulandığı ve Tanrı’dan kaynaklanmayan tuhaf görüşlerin içeri sokulduğu geçmişteki deneyimleri aktarmalıdır.

> “The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.

> İleri yaştaki emekçilerin tecrübesine şimdi ihtiyaç var; çünkü Şeytan, eski yol işaretlerini—yol boyunca dikilmiş anıtları—önemsizleştirmek için her fırsatı kolluyor. Review and Herald, 19 Kasım 1903.

In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.

1863’te Millerit hareket, o dönemin İlyası’nın anlamaya yönlendirildiği ilk hakikati reddederek sona erdi. Son sınavı, kutsal yerin ve ordunun çiğnenmesini tanımlayan Daniel’in sekizinci bölümündeki iki ayete dayanıyordu. On sınavın ilkinde kutsal yerle ilgili ışık açıldı ve sonuncusunda ise ordu karanlığa gömüldü.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> "Bir şey kesindir: Şeytan'ın sancağı altında saf tutan Yedinci Gün Adventistleri, önce Tanrı'nın ruhunun tanıklıklarında yer alan uyarı ve azarlamalara duydukları inancı terk edecekler."

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> Daha büyük adanmışlığa ve daha kutsal hizmete çağrı yapılmaktadır ve yapılmaya devam edecektir. Şu anda Şeytan’ın telkinlerini dile getiren bazılarının akılları başlarına gelecek. Güven gerektiren önemli konumlarda olup da bu zamana ait gerçeği anlamayanlar var. Onlara bu mesaj verilmelidir. Onu kabul ederlerse, Mesih onları kabul edecek ve kendisiyle birlikte çalışanlar haline getirecektir. Ama mesajı dinlemeyi reddederlerse, Karanlıklar Prensi’nin kara sancağı altında saf tutacaklar.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> Bana, bu zaman için olan değerli gerçeğin insan zihinlerine giderek daha açık bir şekilde açıldığını söylemem için talimat verildi. Özel bir anlamda, kadınlar ve erkekler Mesih’in etinden yemeli ve kanından içmelidir. Anlayışta bir gelişme olacaktır; çünkü gerçek sürekli genişlemeye kabiliyetlidir. Gerçeğin ilahi kaynağı, O’nu tanımaya devam edenlerle daha yakın ve gitgide daha yakın bir paydaşlık kuracaktır. Tanrı’nın halkı O’nun sözünü göksel ekmek olarak kabul ettikçe, O’nun gelişinin sabah gibi hazır olduğunu bilecekler. Yiyecek yenildiğinde beden nasıl fiziksel güç kazanırsa, onlar da ruhsal güç alacaklardır.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> Rab'bin İsrailoğullarını Mısır esaretinden çıkarıp çölden geçirerek Kenan'a götürme planının yarısını bile anlamıyoruz.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> "Müjde'den parıldayan ilahi ışınları topladıkça, Yahudi düzenine dair daha açık bir kavrayışa sahip olacak ve onun önemli gerçeklerini daha derinden takdir edeceğiz. Gerçeği arayışımız henüz tamamlanmadı. Yalnızca birkaç ışık huzmesi topladık. Söz'ü her gün çalışmayanlar Yahudi düzeninin meselelerini çözemeyecekler. Tapınak hizmetinin öğrettiği gerçekleri anlamayacaklar. Tanrı'nın işi, O'nun büyük planına dair dünyevi bir anlayış yüzünden engellenmektedir. Gelecek yaşam, bulut sütununa bürünmüş Mesih'in halkına verdiği yasaların anlamını açığa çıkaracaktır." Spalding ve Magan, 305, 306.

We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.

Bir sonraki makalede, İlyas’ın sembolizmini 1863 ile bağlantılı olarak ele almaya devam edeceğiz.

Back to Articles