Article

# Elijah - Number Eight

Elijah - Sekiz Numara

Jericho

Eriha

Author

Jeff Pippenger

Published

October 9, 2023

Formats

PDF
Word

In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.

Eski, gerçek İsrail’in ve modern, ruhsal İsrail’in başlangıcında—Kızıldeniz’den geçişte ve ardından Büyük Hayal Kırıklığı’nda—nihayetinde son sınamaya varan aşamalı bir dizi sınama başladı. Sayılar Kitabı’nda ve Millerci tarihte o son sınamanın başarısızlığı, çölde dolaşma döneminin başlangıcını işaret eder.

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.

> Kırk yıl boyunca imansızlık, yakınma ve isyan, kadim İsrail’i Kenan diyarına girmekten alıkoydu. Aynı günahlar, bugünkü İsrail’in göksel Kenan’a girişini geciktirdi. Her iki durumda da sorun Tanrı’nın vaatlerinde değildi. Bizi bunca yıl günah ve keder dünyasında tutan şey, Rab’be bağlı olduğunu söyleyen halk arasında görülen imansızlık, dünyevilik, adanmamışlık ve çekişmedir.

> “We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.

> "İtaatsizlik yüzünden bu dünyada, İsrailoğulları gibi, daha birçok yıl kalmak zorunda kalabiliriz; ancak Mesih uğruna, O'nun halkı kendi yanlış davranışlarının sonuçlarını Tanrı'ya yükleyerek günah üstüne günah eklememelidir." Evangelism, 696.

At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.

Eski İsrail tarihinin sonunda, başlangıçta olduğu gibi, aşamalı bir sınama süreci vardı ve bu süreç, eski harfî İsrail Babil’e sürgüne götürüldüğünde sona erdi. Modern ruhsal İsrail’in sonunda, onlar da aşamalı bir sınama süreciyle yüzleşecekler. Bu süreç, Pazar yasasıyla Laodikyalı Adventistler alt edildiğinde sona erer. Eski İsrail’de olduğu gibi, modern İsrail de ruhsal Babil tarafından esir alınacak.

The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.

Peygamberlik açısından 1798’de başlayıp resmen 1863’te sona eren Millerci hareket, 1989’da başlayan ve insanlığın deneme süresinin kapanışı ile Mesih’in İkinci Gelişi’nde sona eren yüz kırk dört binin hareketini temsil eder. Millerci hareketin sona ermesi ile üçüncü meleğin güçlü hareketinin gelişi arasındaki dönem, yasal olarak tescil edilmiş Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin tarihidir.

> “A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.

> "Sina ile Kenan sınırlarındaki Kadeş arasında yalnızca on bir günlük yol vardı; bulut nihayet ileri yürüyüş için işaret verdiğinde, İsrail'in orduları o güzel diyara tez zamanda girecekleri umuduyla yürüyüşlerine yeniden başladılar. Yehova onları Mısır'dan çıkarırken harikalar yapmıştı; O'nu egemenleri olarak kabul etmek üzere resmen antlaşma yaptıklarına ve Yüceler Yücesi'nin seçilmiş halkı olarak kabul edildiklerine göre, şimdi hangi bereketleri beklemeyeceklerdi?" Atalar ve Peygamberler, 376.

Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.

Kısa yolculukları, imansızlıkları ve itaatsizlikleri yüzünden kırk yıla uzadı. Kölelikten kudretli kurtarılışlarına dayanan bir iman sergilemiş olsalardı, kısa sürede Şeria Nehri’ni geçip Vaat Edilen Topraklar’a gireceklerdi. Bundan sonra karşılarına çıkacak ilk engel, Yeşu’nun daha sonra ele aldığı aynı engel olacaktı. Kırk yıl sonra, harfî İsrail Vaat Edilen Topraklar’a doğru çölden ayrıldı ve ilk adım Eriha oldu; Eriha ise iman eden herkes için kurtuluşa götüren Tanrı gücünün bir sembolü olarak durur. Eriha, aynı zamanda Millerci hareketin 1863’te yüzleşmesi gereken işe de bir semboldür, fakat onlar çöle geri çekildiler. İlyas’ın sembolizmi Eriha’nın sembolizmiyle doğrudan bağlantılıdır ve İlyas’ın Eriha ile tarihsel bağını ele almak öğreticidir.

> Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.

> Omri’nin yaptığı işlerin geri kalanı ve gösterdiği kudret, İsrail krallarının yıllıkları kitabında yazılı değil mi? Böylece Omri atalarıyla birlikte yattı ve Samiriye’de gömüldü; yerine oğlu Ahab kral oldu. Yahuda Kralı Asa’nın otuz sekizinci yılında, Omri’nin oğlu Ahab İsrail üzerinde kral olmaya başladı; Omri’nin oğlu Ahab Samiriye’de İsrail üzerinde yirmi iki yıl krallık yaptı. Omri’nin oğlu Ahab, ondan önce gelenlerin hepsinden daha çok, Rab’bin gözünde kötülük yaptı. Sanki Nebat oğlu Yerovam’ın günahlarında yürümek onun için önemsiz bir şeymiş gibi, Sidonluların kralı Etbaal’ın kızı İzebel’i kendine eş aldı; gidip Baal’e kulluk etti ve ona tapındı. Samiriye’de yaptırdığı Baal tapınağında Baal için bir sunak kurdu. Ahab bir Aşera putu da dikti; İsrail’in Tanrısı Rab’bi öfkelendirmede ondan önce yaşayan bütün İsrail krallarından daha ileri gitti. Onun günlerinde Beytelli Hiel Eriha’yı inşa etti: temelini ilk oğlu Abiram’ın canı pahasına attı, kapılarını en küçük oğlu Seguv’un canı pahasına dikti; bu, Rab’bin Nun oğlu Yeşu aracılığıyla söylediği söz uyarınca oldu. Gilat sakinlerinden Tişbeli İlyas Ahab’a dedi: Huzurunda durduğum İsrail’in Tanrısı Rab sağdır ki, benim sözüm olmadıkça bu yıllarda ne çiy ne de yağmur olacak. 1 Krallar 16:27-17:1.

The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.

İlyas’ın Ahab ve İzebel’in tanrılarıyla Karmel Dağı’nda yaşadığı karşılaşma, İsrail’in kuzey krallığının yedinci kralının dinden dönmesine bir karşılıktı; bu kral, “ondan önceki bütün İsrail krallarından daha çok İsrail’in RAB Tanrısını öfkelendirdi.” Söz konusu metindeki “kışkırtmak” sözcüğü, Sayılar 14’teki onuncu sınamayla temsil edilen “kışkırtma günü”ne bir göndermedir. Ahab’ın Tanrı’yı kışkırtması, Sayılar 14’te on casusun kötü raporuyla ortaya çıkan on sınamanın sonuncusunu temsil ediyordu. Bu nedenle, Millerci hareket için son sınamayı ve yüz kırk dört bin için son sınamayı temsil eder.

> Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.

> Bu nedenle Kutsal Ruh şöyle diyor: Bugün O'nun sesini işitirseniz, yüreklerinizi katılaştırmayın; isyan zamanında olduğu gibi, çölde deneme gününde olduğu gibi. İbraniler 3:7, 8.

In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.

Ahab’ın temsil ettiği peygamberî "kışkırtma günü"nde, Peygamber İlyas, gerekirse Tanrı’nın İsrail üzerine yargılar getirmesi için dua etti, öyle ki halkı işledikleri günahlardan tövbe etsin.

> “The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’

> İsrail halkı, Tanrı'ya duydukları korku ve saygıyı yavaş yavaş yitirmişti; öyle ki Tanrı'nın Yeşu aracılığıyla ilettiği söz artık onlar için hiçbir ağırlık taşımıyordu. 'Onun [Ahab'ın] günlerinde Beytel'li Hiel Eriha'yı inşa etti: ilk oğlu Aviram'ın canı pahasına onun temelini attı, en küçük oğlu Seguv'un canı pahasına da kapılarını taktı; bu, Rab'bin, Nun oğlu Yeşu aracılığıyla söylediği söz uyarıncaydı.'

> “While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.

> İsrail dinden dönerken, İlyas Tanrı’nın sadık ve gerçek bir peygamberi olarak kaldı. İmansızlık ve sadakatsizliğin İsrailoğullarını hızla Tanrı’dan uzaklaştırdığını gördükçe, sadık yüreği derinden kederlendi ve Tanrı’nın halkını kurtarması için dua etti. Rab’bin günah işleyen halkını bütünüyle reddetmemesi, gerekirse yargılarıyla onları tövbeye uyandırması ve günahta daha da ileri gitmelerine izin vermeyip, böylece O’nu onları bir ulus olarak yok etmeye kadar öfkelendirmelerine engel olması için yalvardı.

> “The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’

> Rab'bin sözü İlyas'a geldi; İsrail'in günahları nedeniyle yargılarını ilan etmesi için Ahav'a gitmesini buyurdu. İlyas gece gündüz yol aldı, Ahav'ın sarayına varıncaya dek. İçeri girmek için izin istemedi ve resmen duyurulmayı beklemedi. Ahav'ın hiç beklemediği bir anda, İlyas, peygamberlerin genellikle giydiği kaba giysiler içinde, Samiriye'nin şaşkın kralının karşısına dikilir. Davet edilmeden birdenbire ortaya çıkışı için özür dilemez; tersine, ellerini göğe kaldırarak, gökleri ve yeri yaratan diri Tanrı adına İsrail'in başına gelecek yargıları ciddiyetle ilan eder: 'Benim sözüm olmadıkça bu yıllarda ne çiy düşecek ne de yağmur yağacak.'

> “This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.

> İsrail’in günahları nedeniyle Tanrı’nın yargılarını ilan eden bu sarsıcı kınama, dinden dönmüş kralın üzerine yıldırım gibi indi. Şaşkınlık ve dehşetle adeta felç olmuş gibiydi; ve daha şaşkınlığından kendine gelemeden, İlyas, mesajının etkisini görmeyi beklemeden, geldiği gibi aniden ortadan kayboldu. Onun görevi Tanrı’dan gelen felaket sözünü iletmekti ve hemen ayrıldı. Sözü göğün hazinelerini kilitlemişti ve onları yeniden açabilecek tek anahtar da yine onun sözüydü. Tanıklıklar, cilt 3, 273.

Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.

İsrail, Yeşu'nun onlara putperest uluslarla ilişki kurmamalarını ve Eriha'yı asla yeniden inşa etmemelerini kesinlikle emrettiğini unutmuştu. Her ne kadar Eriha'daki savaş Tanrı'nın gücünün muazzam bir gösterisi ve Tanrı'nın halkını Vaat Edilmiş Topraklara götürme vaadinin bir simgesi olsa da, Eriha ile bağlantılı bir günah, bir lanet ve bir kurtuluş da vardı. 'Günah', Eriha'nın servetine ve nüfuzuna göz diken Akan'a aitti; 'lanet', Eriha'yı yeniden inşa edecek herhangi birinin üzerindeydi; ve fahişe Rahav 'kurtuluşu' temsil ediyordu. Akan güzel bir Babil kaftanını istiyordu. Günahını saklayabileceğini düşündü; Adem ile Havva'nın günahlarını incir yapraklarından bir giysiyle saklamaya çalıştıkları gibi. Akan, Eriha'nın temsil ettiği refahı istiyordu ve Babil'le anılmayı arzuluyordu.

Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.

Eriha, üçüncü meleğin mesajının dünyaya taşınması işinin bir simgesi olarak ortaya konur; ancak dünyayı sevmek ve ona güvenmek günahına dair bir uyarı da barındırır. Eriha sembolü ayrıca Eriha’nın yeniden inşa edilmesine karşı bir lanet içerir ve Rahav, üçüncü meleğin yüksek sesli çağrısı ilan edildiğinde oradan çıkan, hâlâ Babil’de bulunanları temsil eder.

> “Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.

> İlyas’ın sadık ruhu kederlendi. Öfkesi kabardı ve Tanrı’nın görkemi için kıskançlıkla yandı. İsrail’in korkunç bir dinden dönmüşlüğe sürüklendiğini gördü. Tanrı’nın onlar için gerçekleştirdiği büyük işleri hatırladığında ise keder ve hayretle bunaldı. Ama halkın çoğu bütün bunları unutmuştu. Rab’bin önüne çıktı ve ruhu acıyla burkulmuş halde, gerekirse yargılarla, halkını kurtarması için O’na yalvardı. Tanrı’dan nankör halkından göğün hazineleri olan çiy ve yağmuru esirgemesini diledi ki dinden dönmüş İsrail, yeri sulayıp bereketlendirsin ve bol ürün versin diye altın, ağaç ve taş putlarına, güneşe, aya ve yıldızlara boşuna bel bağlasın. Rab, İlyas’a duasını işittiğini ve halkı tövbe edip O’na dönene kadar onlardan çiy ve yağmuru esirgeyeceğini bildirdi.

> “God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.

> Tanrı, halkını çevrelerindeki putperest uluslarla karışmaktan özellikle korumuştu; yürekleri, duyuları saptırmak için en pahalı ve baştan çıkarıcı biçimde düzenlenmiş çekici kutsal koruluklar, kutsal mekânlar, tapınaklar ve sunaklar aracılığıyla aldatılmasın ve böylece Tanrı halkın zihinlerinde yerinden edilmesin diye.

> “The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’

> Jericho kenti en aşırı putperestliğe adanmıştı. Sakinleri çok zengindi; ama Tanrı’nın onlara verdiği bütün zenginlikleri kendi tanrılarının armağanı sayıyorlardı. Altın ve gümüşleri boldu; ama Tufan’dan önceki insanlar gibi bozulmuş ve küfürbazdılar; kötü işleriyle göklerin Tanrısına hakaret ediyor ve O’nu kışkırtıyorlardı. Tanrı’nın yargıları Jericho’ya karşı harekete geçti. Jericho güçlü bir kaleydi. Ama Rab’bin ordusunun başkumandanı bizzat gökten geldi ve göğün ordularını kente saldırıya önderlik etti. Tanrı’nın melekleri o muazzam surları tutup yıkıp yere serdiler. Tanrı, Jericho kentinin lanete adanacağını ve Rahab ile ev halkı dışında herkesin yok olacağını söylemişti. Bunlar, Rahab’ın Rab’bin elçilerine gösterdiği iyilik nedeniyle kurtulacaktı. Halka Rab’bin sözü şuydu: “Her ne pahasına olursa olsun lanetli şeyden kendinizi sakının; yoksa lanetli şeyden alarak kendinizi lanet altına sokar, İsrail’in ordugâhını lanete çevirir ve onu sıkıntıya sokarsınız.” “Ve Joshua o sırada onları uyararak şöyle dedi: Rab’bin huzurunda lanetli olsun kalkıp bu Jericho kentini inşa eden adam: onun temelini ilk doğan oğlu pahasına atacak, en küçük oğlu pahasına da kapılarını dikecektir.”

> “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.

> Tanrı, halkın orada yaşayanların tapındığı şeylerin cazibesine kapılıp yüreklerinin Tanrı’dan uzaklaşmaması için Eriha konusunda çok titizdi. Halkını en kesin buyruklarla korudu; ancak Tanrı’nın Yeşu’nun ağzından verdiği o ciddi buyruklara rağmen, Akhan bunu çiğnemeye cüret etti. Açgözlülüğü, Tanrı’nın üzerlerinde laneti bulunduğu için dokunmasını yasakladığı hazinelerden almasına yol açtı. Ve bu adamın günahı yüzünden Tanrı’nın İsrail’i düşmanları karşısında su gibi güçsüz kaldı.

> “Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’

> Yeşu ve İsrail’in ileri gelenleri büyük bir sıkıntı içindeydiler. Rab halkına öfkelendiği için Tanrı’nın sandığının önünde son derece alçakgönüllülükle yüzüstü yattılar. Tanrı’nın önünde dua edip ağladılar. Rab Yeşu’ya şöyle dedi: “Kalk; neden böyle yüzüstü yatıyorsun? İsrail günah işledi; onlara buyurduğum antlaşmamı da çiğnediler. Çünkü lanetli olan şeyden aldılar; çaldılar, gizlediler ve hatta onu kendi eşyalarının arasına koydular. Bu yüzden İsrail oğulları düşmanlarının karşısında duramadılar; lanetli oldukları için düşmanlarının önünden sırt çevirdiler. İçinizden lanetli olanı yok etmedikçe artık sizinle olmayacağım.”

> “I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.

> Bana, Tanrı’nın burada, O’nun buyruklarını tutan halkı olduklarını ileri sürenler arasındaki günaha nasıl baktığını ortaya koyduğu gösterildi. Tıpkı eski İsrail’in gördüğü gibi, kudretinin olağanüstü tezahürlerine tanık olmakla kendileri özel olarak onurlandırılmış olan ve buna rağmen O’nun açık talimatlarını hiçe saymaya cüret edecek olanlar, O’nun gazabının hedefi olacaklardır. Halkına, itaatsizlik ve günahın O’na son derece iğrenç geldiğini ve hafife alınmaması gerektiğini öğretmek ister. Tanıklıklar, cilt 3, 263, 264.

The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.

Jericho’nun öyküsü, kötü ve zengin bir şehrin görünürdeki güç ve ihtişamına güvenmemek gerektiği uyarısını içerir. Kutsal Kitap peygamberliğinde "şehir" bir krallığı ifade eder ve Achan Babil’e ait bir giysi aldı. Giysi peygamberlikte karakteri temsil eder; bu yüzden "son günler"de, Achan’ın Babil’e ait giysiyi gizlemesi, ruhsal Babil’in karakterine sahip olma yönündeki gizli bir arzuyu temsil eder. Ruhsal Babil’in karakteri ya da sureti, Amerika Birleşik Devletleri kilise ile devleti bir araya getirdiğinde göz diktiği şeydir.

Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.

Amerikan İç Savaşı için Millerit hareketin gençlerinin zorunlu askerliğe alınması ihtimaliyle karşı karşıya kalan ve örgütlenme ihtiyacını fark eden hareketin önderleri, asla asimile olmayı düşünmedikleri müreffeh ülkeyle hukuki bağ kurdular. O müreffeh ülkenin Anayasası bile bir kilisenin devletle bağlantılı olmasının hiçbir zaman gerekli olmadığını öngörüyordu. Millerit dönemi sırasında var olan ve bugün hâlâ varlığını sürdüren mezhepler vardı; bu mezheplerin bazısı Amerika Birleşik Devletleri hükümetiyle hiçbir zaman hukuki bir ilişkiye girmemiştir ve o ilişkiyi kurmama yönündeki tercihleri, kendi kiliselerini örgütlemelerini hiçbir şekilde engellememiştir.

Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.

Yeşu Eriha savaşını yaptıktan çok sonra, Ahab zamanında, Tanrı'nın dinden dönmüş halkı, Akan'ın dinden dönmesinin ve Eriha'nın yıkılışının içerdiği tüm uyarıları unutmuştu. İlyas Tanrı'ya dua etti; gerekirse halkını tövbeye getirmek için Tanrı'nın yargılarının işletilmesini diledi. Malaki Eski Ahit'in son sözlerini kayda geçirirken, vaat Rab'bin dünyayı bir lanetle vurması bağlamında sunulur. Eriha ile ilişkili lanet, Eriha'yı yeniden inşa edecek herkesin üzerindeydi. Lanet, Akan gibi Eriha ile bağlantılı zenginlik ve refaha güvenmeyi arzulayan herkesin üzerindeydi. Akan'ın "günahı", Babil işi bir giysiyi giymeye yönelik gizli, kutsanmamış içsel arzuyu temsil eder. "Lanet" ise o içsel arzuları eyleme dökmekle ilgiliydi.

Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.

Miller'in mesajı, kendi zamanı için İlyas mesajıydı ve İç Savaş, İlyas mesajına eşlik eden yargıları temsil ediyordu. İç Savaş'ın ortasında, 1863'te, Millerci Adventizm Eriha'yı yeniden inşa etti; Yeşu'nun, bunu yapan herhangi bir adama yönelik lanetinin ayrıntılarının tanıklık ettiği üzere.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> Yeşu o zaman onlara ant verdirerek şöyle dedi: Rab'bin huzurunda lanetli olsun, kalkıp bu Eriha kentini kuran kişi; temelini ilk oğlunun canı pahasına atacak ve kapılarını en küçük oğlunun canı pahasına takacaktır. Yeşu 6:26.

The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.

Joshua'nın emrindeki "adjured" kelimesi hem yemin hem de lanettir. Joshua'nın emrini bozarsan lanetlenirsin, yemine sadık kalırsan kutsanırsın. "Adjured" olarak çevrilen kelime, Leviticus yirmi altıda "yedi kez" olarak da çevrilir. Daniel'in dokuzuncu bölümde ifade ettiği üzere Musa'nın yemin ve laneti, Jericho'nun yeniden inşasıyla bağlantılıdır.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Evet, bütün İsrail Senin yasanı çiğneyip sesine itaat etmemek için yoldan saptı; bu yüzden lanet ve Tanrı’nın kulu Musa’nın yasasında yazılı olan yemin üzerimize döküldü; çünkü O’na karşı günah işledik. Daniel 9:11.

Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.

Sister White şöyle dedi: "Halkın, orada yaşayanların tapındığı şeylerin cazibesine kapılıp yüreklerinin Tanrı’dan uzaklaşmaması için Tanrı Jeriko konusunda çok titizdi." Tanrı, Jeriko’nun yıkımını gerçekleştirmede çok titizdi ve bu nedenle Achan’ın temsil ettiği uyarıyı kayda geçirmek konusunda da çok titiz davrandı. Jeriko’nun yeniden inşasıyla bağlantılı laneti kayda geçirmek konusunda dikkatliydi ve duvarları yıkmak için kullanılan ilahi yöntemleri tanımlamada da özenliydi.

It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.

Şüphesiz Rab'bin ordusunun komutanı olarak İsa, melekleri yönlendirerek Eriha'nın surlarını yıktırdı; Tanrı'nın sözünde hiçbir şey tesadüfen yapılmaz. Ancak bu örnekte, kadın peygamberin bize “Tanrı Eriha konusunda çok titizdi” dediğini görüyoruz. Yedi gün boyunca ahit sandığı şehrin etrafında dolaştırıldı ve peygamberlikte bir gün bir yıla denktir. Bu ilke, çöldeki kırk yıllık dolaşmanın başında kayda geçirilmişti ve o kırk yılın sonunda Eriha’nın etrafını yedi gün dolaştılar.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Ülkeyi araştırdığınız günlerin sayısına göre, yani kırk gün, her gün bir yıl sayılmak üzere, günahlarınızın cezasını kırk yıl çekeceksiniz ve sözümü bozduğumu bileceksiniz. Sayılar 14:34.

Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.

Yedi gün boyunca sandık şehrin etrafında dolaştırıldı ve yedinci gün şehir etrafında "yedi kez" dolaştırıldı. Bu, Jericho'nun Musa'nın yeminindeki "yedi kez" ile ilişkili olduğuna dair iki peygamberlik tanıklığı sağlar. Tanrı'nın antlaşma halkı kâhinlerdir ve yedi kâhin yedi borazan çaldı.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Siz de, yaşayan taşlar olarak, ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak bina ediliyorsunuz; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'nın kabul ettiği ruhsal kurbanlar sunmak için. 1. Petrus 2:5.

A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.

Bir borazan, geçtiği bağlama göre ya bir uyarı mesajını, ya bir yargıyı ya da kutsal bir toplantıya çağrıyı temsil eder. Son günlerde, Milleritlerin tarihinde olduğu gibi, borazan nöbetçiler tarafından çalınacaktır. Kâhinler, Siyon’un surlarında borazan çalarak Tanrı’nın halkını yaklaşan bir yargı konusunda uyaran ve aynı zamanda aynı halkı kutsal bir toplantıya çağıran nöbetçileri temsil eder.

> Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.

> Siyon’da boru çalın, kutsal dağımda uyarı verin; ülkenin bütün halkı titresin; çünkü Rab’bin günü geliyor; çünkü yakındır... Siyon’da boru çalın, oruç ilan edin, kutsal toplantı ilan edin: Halkı toplayın, topluluğu kutsayın, ihtiyarları bir araya getirin, çocukları ve meme emenleri toplayın: Damat odasından çıksın, gelin de odasından. Kâhinler, Rab’bin hizmetkârları, revakla sunak arasında ağlasınlar ve şöyle desinler: Ey Rab, halkını esirge, mirasını utanca verme; ulusların onların üzerine hükmetmesine neden olma. Halklar arasında, ‘Tanrıları nerede?’ demelerine niçin izin verilsin? Yoel 2:1, 15-17.

The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!

Borazan mesajı İlyas mesajıdır. Yeşu kitabının altıncı bölümünde "yedi" sözcüğünün çeşitli kullanımlarının tümü, Levililer’in yirmi altıncı bölümünde "yedi kez" olarak çevrilen sözcükle aynı sözcük ya da onunla ilişkili bir türevidir. Buna karşın, Laodikyalı ilahiyatçıların sunduğu masallar, Levililer’in yirmi altıncı bölümünde "yedi kez" diye çevrilen sözcüğün yalnızca gücün doluluğunu, ya da tamamlanmışlığı, ya da Miller’ın "yedi kez" diye çevrilen sözcüğe sayısal bir değer atamakta haklı olduğu gerçeğini inkâr etmelerinin başka bir budalaca çeşitlemesini temsil ettiğini ileri sürer. Kâhinler halkı kentin etrafında yedi kez dolaştırdılar; Eriha’nın çevresinde tam ya da tamamıyla dolaştırmadılar. "Yedi kez" diye çevrilen sözcük sayısal bir değeri temsil eder!

At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.

Eriha’da halk bağırdığında, bu, Daniel kitabının ikinci bölümünde elle yontulmadan dağdan koparılan ve heykele vurup onu paramparça eden yüz kırk dört binin gür çağrısını simgeliyordu.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> Ve bu kralların günlerinde göklerin Tanrısı asla yıkılmayacak bir krallık kuracak; bu krallık başka bir halka bırakılmayacak, tersine bütün bu krallıkları parçalayacak ve yok edecek, kendisi ise sonsuza dek ayakta kalacaktır. Çünkü sen, taşın insan eli değmeden dağdan koparıldığını ve demiri, tuncu, kili, gümüşü ve altını paramparça ettiğini gördün; yüce Tanrı bundan sonra ne olacağını krala bildirdi. Rüya gerçektir ve yorumu kesindir. Daniel 2:44, 45.

God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.

Tanrı, Eriha’da bulunan değerli metalleri altın, gümüş, tunç ve demir olarak özenle sıraladı. Peygamberlik bağlamında, kil, Rahav’ın temsil ettiği üzere Tanrı’nın halkını simgeler. Eriha, yüz kırk dört binin yüksek haykırışı sırasında yeryüzündeki bütün krallıkların sonunu temsil eder.

> But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.

> Ama bütün gümüş ve altın, ayrıca tunç ve demir kaplar Rab’be adanmıştır: Rab’bin hazinesine konulacaklar. Yeşu 6:19.

Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.

Yeriko, Vaat Edilmiş Toprakların fethedilmesi işini temsil eder; bu da üçüncü meleğin güçlü hareketinin işini simgeler. Bu iş, bir uyarı, bir lanet ve fahişe Rahab'ın temsil ettiği üzere kâhinlik dışında kalanların kurtarılmasını içerir.

Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.

Yeşu'nun peygamberce "laneti" daha sonra Ahab ve İlyas günlerinde yerine geldi. Eriha'nın yeniden inşa edilmesine karşı yöneltilen lanet, bunu yapan adamın Eriha'nın kapılarını kurduğunda en küçük oğlunu, temellerini attığında ise en büyük oğlunu yitireceğini özellikle öngörüyordu. İlyas zamanında, Bethel'den Hiel bu peygamberliği yerine getirdi; kapıları kurduğunda en küçük oğlu öldü, temelleri attığında da en büyük oğlu öldü. İlyas'ın mesajıyla ilişkilendirilen "lanet", Eriha'nın yeniden inşa edilmesi işiyle temsil ediliyordu.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> İşte, Rab'bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas'ı göndereceğim. O, babaların yüreğini çocuklara, çocukların yüreğini de babalarına döndürecek; yoksa gelirim ve yeryüzünü lanetle vururum. Malaki 4:5, 6.

The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.

Miller'in İlyas mesajıyla ilişkilendirilen Millerit tarihindeki lanet, Yeşu tarafından önceden bildirildi ve İlyas ile Ahab zamanında yerine geldi.

> In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.

> Onun günlerinde Beytelli Hiel Eriha’yı inşa etti; Rab’bin, Nun oğlu Yeşu aracılığıyla söylediği söze göre, ilk oğlu Abiram’ın canı pahasına temelini attı ve en küçük oğlu Segub’un canı pahasına kapılarını kurdu. 1. Krallar 16:34.

The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.

Eriha’yı yeniden inşa etme laneti, Tanrı’nın Eriha’nın surlarını yıkarak sergilediği kudretin tezahüründen ayrı düşünülemez. White Hanım şöyle dedi: "Eski İsrail’in gördüğü gibi, O’nun kudretinin dikkat çekici tezahürlerine tanık olmakla O’nun tarafından özel olarak onurlandırılmış olanlar, buna rağmen O’nun açık talimatlarını hiçe saymaya kalkışırlarsa, O’nun gazabının hedefi olacaklardır." Milleritler, Gece Yarısı Çığlığı ile doruğa ulaşan Tanrı’nın kudretinin tezahürüne henüz katılmışlardı; yine de Daniel’in Musa’nın laneti olarak da tanımladığı, Musa’nın yedi zaman üzerine ettiği yemini reddettiler.

Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.

Tanrı’nın Sözü’nde isimler karakterin bir sembolüdür ve Eriha’yı yeniden inşa eden adamın adı, en büyük ve en küçük oğullarının adlarıyla birlikte oldukça açıklayıcıdır. Hiel, gücün Yaşayan Tanrısı anlamına gelir ve Hiel’in Yaşayan Tanrı’nın bir takipçisi olduğunu düşündürür. Onun Beytel’li olarak anılması, onu kiliseyle özdeşleştirir. İlk oğlu Abiram, yüceltilme ve yükseltilme anlamında “yüksekliğin babası” demektir. En küçük oğlu Segub ise “yüce” ve “yüceltmek, yükseltmek” anlamına gelir. Bu üç adın tümü Tanrı’nın karakterinin unsurlarını temsil eder; ancak onların yerine getirdikleri peygamberlik sözünün bağlamında, Eriha’yı yıkan Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’dan kendini üstün tutup yücelten bir adamı temsil ederler. Peygamberlikte bir “kapı” bir kiliseyi temsil eder.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> Alçakgönüllü, imanlı ruh için, yeryüzündeki Tanrı'nın evi cennetin kapısıdır. Övgü ilahisi, dua ve Mesih'in temsilcilerinin söylediği sözler, Tanrı'nın tayin ettiği vasıtalardır; göklerdeki kilise için, içine kirleten hiçbir şeyin giremeyeceği o daha yüce ibadete bir halkı hazırlamak içindir. Tanıklıklar, cilt 5, 491.

The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.

Ellen White’ın torunu Arthur White gibi Adventist tarihçilerin tanıklığına göre, bir kilise kurma işine yönelik çalışmalar 1860 yılında başladı.

> “While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.

> Ellen White, kilise hizmetinin yönetiminde düzen ihtiyacı üzerine epeyce yazmış ve yayımlamıştı (bkz. Early Writings, 97-104); James White da bu ihtiyacı konuşmalarında ve Review dergisindeki makalelerinde imanlılara sürekli hatırlatmıştı; buna rağmen kilise harekete geçmekte yavaştı. Genel hatlarıyla ortaya konulanlar iyi karşılandı, ancak bunu yapıcı bir biçimde uygulamaya dökmeye gelince direnç ve muhalefetle karşılaşıldı. James White’ın Şubat ayında kaleme aldığı kısa makaleler azımsanmayacak sayıda kişiyi rehavetten uyandırdı ve şimdi bu konuda çok şey söyleniyordu.

> “J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:

> Michigan'da White ile birlikte çalışan J. N. Loughborough, ilk cevap veren oldu. Sözleri olumluydu, ancak savunmacıydı:

> “‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’

> 'Biri şöyle diyor: Eğer yasal olarak mülk sahibi olabilecek şekilde örgütlenirseniz, Babil’in bir parçası olursunuz. Hayır; anlıyorum ki, mülkiyetimizi yasa yoluyla koruyabilecek bir konumda olmamızla yasayı dinî görüşlerimizi korumak ve dayatmak için kullanmamız arasında oldukça büyük bir fark var. Kilise mülkünü korumak yanlışsa, bireylerin herhangi bir mülkü yasal olarak ellerinde bulundurmaları neden yanlış olmasın? — Review and Herald, 8 Mart 1860.'

> “James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:

> James White, Review'deki açıklamasını, yayıncılık faaliyetlerinin örgütlenmesine duyulan ihtiyaç konusunu kilisenin önüne koyarak şu sözlerle kapatmıştı: 'Önerilerimize itiraz eden varsa, lütfen biz bir halk olarak uygulayabileceğimiz bir plan yazsınlar mı?' - Ibid., 23 Şubat 1860. Sahada emek verip yanıt veren ilk vaiz, Review'ün güvenilir yazışma editörü R. F. Cottrell'di. İlk tepkisi kesinlikle olumsuzdu:

> “‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.

> "'Kardeş White, kilisenin mülkiyetini güvence altına alma önerisi hakkında kardeşlerin konuşmasını istedi. Bu öneriyle tam olarak hangi tedbiri kastettiğini bilmiyorum, ancak anladığıma göre kanuna göre dinî bir topluluk olarak tüzel kişilik kazanmak içindir. Bana gelince, 'kendimize bir ad yapmak'ın yanlış olacağını düşünüyorum; çünkü bu Babil'in temelinde yatar. Tanrı'nın bunu onaylayacağını sanmıyorum.-Ibid., 22 Mart 1860.' Arthur White, Ellen G. White, cilt 1, 420, 421."

James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.

James White, 1860 yılında bir kilise haline gelme yönündeki çabasına başladı ve bir kilise bir “kapı” ile temsil edilir. Ellen White, 1860 yılı hakkında şunu söylüyor.

> “In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.

> "1860'ta ölüm evimizin eşiğini aştı ve aile ağacımızın en genç dalını kopardı. Küçük Herbert, 20 Eylül 1860'ta doğdu, aynı yıl 14 Aralık'ta öldü." Testimonies, 1. cilt, 103.

In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.

1863’te White ailesi en büyük oğullarını da kaybetti. Oynayıp aşırı ısındıktan sonra, kumaş tabloların hazırlandığı odaya girdi ve tabloların hazırlanmasında kullanılan bazı nemli bezlerin üzerinde biraz kestirdi. 1843 ve 1850 tabloları Millerci hareketin temellerini temsil eder. 1863’te üretilen tablo, Habakkuk’un iki levhasında daha önce gösterildiği biçimiyle Levililer yirmi altıdaki “yedi kez”in reddini temsil eder. Bu tablo, sahte bir temel mesaj sunar.

> “When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:

> "Anne ve baba, 27 Kasım Cuma [1863] Topsham’a vardıklarında, istasyonda kendilerini bekleyen kendi üç oğlunu ve Adelia’yı buldular. Hepsi görünüşe göre sağlıklıydı, Henry dışında; o ise nezleydi. Ama ertesi Salı, 1 Aralık’ta, Henry zatürre olmuş, ağır hastaydı. Yıllar sonra, en küçük kardeşi Willie, olayı yeniden anlattı:"

> ‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.

> "Anne babalarının yokluğunda, Kardeş Howland’ın gözetimi altında Henry ve Edson, tabloları satışa hazır olacak şekilde bez üzerine monte etmekle harıl harıl meşguldüler. Howland ailesinin evinden yaklaşık bir blok ötede kiralanmış bir dükkânda çalışıyorlardı. Nihayet, Boston’dan tabloların gönderilmesini beklerken birkaç günlüğüne bir nefes alma fırsatı buldular. ... Nehir kıyısında uzun bir yürüyüşten dönerken, o [Henry] düşüncesizce uzanıp kâğıt tabloların arkasını kaplamada kullanılan birkaç nemli bezin üzerinde uyudu. Açık bir pencereden içeri soğuk bir rüzgâr esiyordu. Bu düşüncesizlik ağır bir soğuk algınlığıyla sonuçlandı." Arthur White, Ellen G. White, cilt 2, 70.

In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.

1863’te Millerci hareket, bir kilisenin kurulması ve Habakkuk’un iki levhası üzerinde temsil edilen temel gerçeklerin reddiyle sona erdi. Baş lider, Beytelli Hiel’le simgelenen biri olarak, 1860’ta kapıları kurma işine başlamış ve bunu yaptığı için en küçük oğlunu kaybetmişti. 1863’te sahte tablolar, Hiel’in en büyük oğlunun kestirdiği bir dinlenme yeri haline geldi. Üşüttü ve aynı yıl öldü. Ölümü, o sırada üretilmekte olan tabloların üzerinde uyumasıyla doğrudan bağlantılıydı. Ancak 1863’te üretilmekte olan tablo, Miller tarafından temsil edilen İlyas’ın kurduğu temelin sahtesiydi.

The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.

Yeriko’nun yeniden inşa edilmesine karşı Yeşu’nun buyruğu, "adjure" sözcüğüyle ifade edilmişti. Bu, bir yemin ve bir laneti temsil eder ve Levililer yirmi altıda "yedi kez" olarak çevrilen aynı sözcüktür. Bu, İlyas mesajına eşlik eden lanettir ve o lanet, Millerci Adventizm’in yasal bir kilisenin kurulması ve Miller’ın sürçme taşının reddedilmesiyle Yeriko’yu yeniden inşa etmesiyle 1860 ve 1863’te yerine geldi. Hiel Beytel’den biriydi; bu da Yeriko’nun yeniden inşasında Hiel’in işini, bir kilise inşa etme işi olarak peygamberce vurgular.

The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”

Yeşu’nun "laneti", Eriha Savaşı’nın hikâyesiyle birlikte ilan edildi; bu savaş, anlatılırken "yedi kez" vurgusu tekrar tekrar yapılmadan aktarılamaz.

In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.

1863’te, İlyas tarafından sunulan ve William Miller tarafından temsil edilen Musa’nın mesajı ya da “yemini” bir “lanet” doğurdu. Hem Musa’nın mesajı hem de İlyas’ın çalışması reddedildi. İlyas 1989’da geri döndü, ancak 11 Eylül 2001 sonrasına dek Musa ile yeniden bağlantı kurmadı. Bu bilgi henüz savunulmadı, ancak tartışılmaz derecede sağlam.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> Kutsallaşmamış din görevlileri Tanrı’ya karşı saf tutuyorlar. Aynı nefeste hem Mesih’i hem de bu dünyanın ilahını övüyorlar. Sözde Mesih’i kabul ederken, Barabbas’ı kucaklıyorlar ve eylemleriyle, ‘Bu Adam değil, Barabbas’ diyorlar. Bu satırları okuyan herkes dikkat etsin. Şeytan neler yapabileceğiyle övünüyor. Mesih’in, kilisesinde var olması için dua ettiği birliği bozabileceğini sanıyor. Şöyle diyor: ‘İleri gideceğim ve aldatabildiklerimi aldatmak, eleştirmek, kınamak ve çarpıtmak için yalancı bir ruh olacağım.’ Büyük ışık ve büyük kanıtlar almış bir kilise, aldatmanın ve yalancı tanıklığın çocuğunu ağırlarsa, o kilise Rabbin gönderdiği mesajı bir kenara atar ve en mantıksız iddiaları, yanlış varsayımları ve yanlış teorileri kabul eder. Şeytan onların budalalığına güler; çünkü gerçeğin ne olduğunu bilir.

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> Birçoğu, ellerinde Şeytan’ın cehennemî meşalesinden tutuşturulmuş sahte peygamberlik meşalesiyle kürsülerimizde duracak. Şüpheler ve imansızlık beslenirse, çok şey bildiklerini sanan halkın arasından sadık vaizler uzaklaştırılacak. “Bilmiş olsaydın,” dedi Mesih, “sen de, hiç değilse bu gününde, esenliğine ait olan şeyleri! Fakat şimdi bunlar gözlerinden gizlendi.”

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> Yine de, Tanrı'nın temeli sarsılmazdır. Rab kendisine ait olanları bilir. Kutsal kılınmış hizmetkârın ağzında hile bulunmamalıdır. Gün gibi açık olmalı, kötülüğün her türlü lekesinden arınmış bulunmalıdır. Kutsal kılınmış bir hizmet ve basın, bu itaatsiz kuşağın üzerine gerçeğin ışığını saçmada bir güç olacaktır. Işık, kardeşler, daha çok ışığa ihtiyacımız var. Siyon'da boru çalın; kutsal dağda alarm verin. Rab'bin ordusunu, kutsal kılınmış yüreklerle, Rab'bin halkına ne söyleyeceğini işitmek üzere toplayın; çünkü işitmek isteyen herkes için ışığını artırmıştır. Silahlanıp donansınlar ve savaşmaya, güçlü olana karşı Rab'bin yardımına koşmaya gelsinler. Bizzat Tanrı, İsrail için çalışacaktır. Her yalancı dil susturulacaktır. Meleklerin elleri, kurulmakta olan aldatıcı düzenleri altüst edecektir. Şeytan'ın kaleleri asla zafer kazanmayacaktır. Zafer, üçüncü meleğin mesajına eşlik edecektir. Rab'bin ordusunun komutanı Eriha'nın surlarını nasıl yıktıysa, Rab'bin buyruklarını tutan halkı da öylece zafer kazanacak ve karşıt unsurların tümü bozguna uğrayacaktır. Gökten gönderilmiş bir mesajla kendilerine gelmiş olan Tanrı'nın hizmetkârları hakkında hiçbir can yakınmasın. Artık onlarda kusur aramayın, 'Fazla kesinler; çok sert konuşuyorlar' demeyin. Sert konuşabilirler; ama bu gerekli değil mi? O'nun sesine ya da mesajına kulak vermezlerse, Tanrı dinleyenlerin kulaklarını çınlatacaktır. O, Tanrı'nın sözüne direnenleri kınayacaktır.

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> Şeytan, bir halk olarak aramıza, bizi azarlayıp paylayan ve hatalarımızı bırakmaya çağıran hiçbir şeyin girmemesi için mümkün olan her tedbiri almıştır. Ama Tanrı’nın sandığını taşıyacak bir halk vardır. İçimizden bazıları çıkıp gidecek; artık sandığı taşımayacaklar. Ama bunlar gerçeğe set çekmek için duvarlar dikemezler; çünkü o, sona kadar ileriye ve yukarıya doğru gidecektir. Geçmişte Tanrı insanlar yetiştirdi ve hâlâ O’nun buyruğunu yerine getirmeye hazırlanmış, fırsat bekleyen insanları vardır—yalnızca iyi karılmamış harçla sıvanmış duvarlar gibi olan kısıtlamaların içinden geçip gidecek insanlar. Tanrı Ruhunu insanların üzerine koyduğunda, onlar çalışır. Rab’bin sözünü ilan edecekler; seslerini boru gibi yükseltecekler. Gerçek, onların elinde küçülmeyecek veya gücünü yitirmeyecektir. Halka suçlarını ve Yakup’un evine günahlarını gösterecekler. Din Hizmetkârlarına Tanıklıklar, 409-411.

Back to Articles