Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

Roma vizyonu belirliyor - Numara On Bir

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

Peygamberliğin Üçlü Uygulanışını Anlamak: 11 Eylül 2001 ve Laodikya Adventizmi için Nihai Sınama Süreci

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

Nasıl ki 11 Ağustos 1840, Miller’ın benimsediği kuralları doğruladıysa, 11 Eylül 2001’den sonra görmek isteyenlerce, Future for America’nın benimsediği peygamberlik ilkelerinin, Yeşaya kitabının yirmi sekizinci bölümünde ortaya konulduğu üzere, geç yağmurun gerçek Kutsal Kitap metodolojisi olduğu görüldü. Kutsal tarihte ortaya konulduğu biçimiyle reform çizgisi üzerine reform çizgisi ilkesinin uygulanması, 11 Eylül 2001’in 11 Ağustos 1840’ın bir tekrarı olduğunu teyit etti.

They saw that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

Vahiy’in 10. bölümündeki kudretli meleğin 1840’ta indiğini ve bunun, O’nun 2001’deki inişini sembolize ettiğini gördüler. İslam’la ilgili bir peygamberlik yerine getirilirken her iki melek de indi. Ardından erkekler ve kadınlar yöntemin etkinliğine karşılık verdikçe hareket büyüdü. Laodikya Yedinci Gün Adventizmi’nin liderliği, 1989’da zamanın sonunda atlandı ve o kilise şimdi nihai sınanma sürecine girdi; bu sırada Rab, üçüncü meleğin hareketini son günlerdeki sözcüleri olarak seçmeye başlamıştı.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

Son günler için verilmiş kuralların en başta geleni, peygamberliğin üçlü uygulanışıydı. Özellikle o dönemde, üç belanın üçlü uygulanışı 11 Eylül 2001 olayını son derece açık biçimde teyit ediyordu. Bu hakikat dürüstçe incelendiğinde, o sırada gerçeği arayan yürekler tarafından Yeremya'nın "eski yolları"na yönlendirilenler, peygamberliklerin gerçekleşmesini ve üçüncü meleğin hareketi tarafından benimsenen peygamberlik yorum kurallarının geçerliliğini gördüler.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

Öncülerin, Vahiy'in dokuzuncu bölümündeki birinci 'vay'ın tarihine ilişkin doğru anlayışının İslam'ı temsil ettiği görüldü. Sahte peygamber Muhammed'in o tarihin kralı olduğu görüldü. O tarihte İslam Roma İmparatorluğu'na saldıracaktı ve savaş yöntemi özellikle ansızın ve beklenmedik biçimde vurmak olarak tanımlanmıştı. Bu bakımdan, bizzat İslam'ın savaş yönteminin "assassin" kelimesinin etimolojik köklerini sağladığı anlaşıldı. O tarihte İslam Roma'nın ordularına zarar verecekti ve dönem yüz elli yıllık bir zaman peygamberliği doğrultusunda sona erdi. Bu zaman peygamberliği 27 Temmuz 1449'da sona erdiğinde, ikinci 'vay'ın zaman peygamberliği ve tarihi başladı.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

Bu, üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün süren ve 11 Ağustos 1840’ta sona eren başka bir zamanla ilgili peygamberliği başlattı. O tarihte İslam’ın peygamberlikteki rolünü temsil eden hükümdar, ilk belanın tarihinde Muhammed tarafından önceden örneklenmiş olan Ottman’dı. Dokuzuncu bölüm, ikinci belanın tarihinde İslam’ın Roma’nın ordularını öldüreceğini söyler. Yine de savaş tarzlarını sürdürecek, ani ve beklenmedik saldırılar düzenleyeceklerdi; ancak o tarihte barut ilk kez icat edilip kullanıldı, bu nedenle ikinci bela, suikastçının ani saldırısıyla temsil edilen ve ayrıca patlayıcıları da içeren bir savaş tarzını ifade ediyordu.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

11 Eylül 2001’de İslam’ın üçüncü belası, Roma’nın ruhani ordularını patlayıcılarla aniden vurdu. Bu olay birkaç peygamberlik çizgisinin başlangıcını işaretledi, ancak temeli açıkça birinci ve ikinci belanın önceki iki tanığı üzerine kurulmuştu. Olay, 11 Ağustos 1840’ta ikinci belaya ilişkin İslam peygamberliği yerine geldiğinde ve Vahiy 10’un meleği indiğinde Millerci hareketin güçlenmesi nasıl gerçekleştiyse, üçüncü belaya ilişkin İslam peygamberliği geldiğinde de o tarihte Vahiy 18’in meleğinin inişini işaretlediğini açıkça gösterdi.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> "Şimdi de New York’un bir gelgit dalgasıyla silinip süpürüleceğini ilan ettiğimi söyleyen haberler mi çıkıyor? Bunu asla söylemedim. Orada yükselen o büyük binalara, kat üstüne kat çıktıkça bakarken şunu söyledim: 'Rab yeri şiddetle sarsmak için kalktığında ne korkunç sahneler yaşanacak! O zaman Vahiy 18:1-3’ün sözleri yerine gelecek.' Vahiy kitabının on sekizinci bölümünün tamamı, yeryüzüne gelecek olana dair bir uyarıdır. Ama New York’a gelecek olana ilişkin özel bir ışığım yok; yalnızca biliyorum ki bir gün oradaki büyük binalar Tanrı’nın gücünün altını üstüne getirip devirmesiyle yerle bir edilecek. Bana verilen ışığa göre, dünyada yıkım var. Rab’den gelecek tek bir söz, kudretli gücünün tek bir dokunuşu, ve bu devasa yapılar yıkılacaktır. Korkunçluğunu hayal bile edemeyeceğimiz sahneler yaşanacak." Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

Future for America hareketi o zaman, görmek isteyenler tarafından, Millerci hareketin bir paraleli olarak görüldü. Üçüncü “vay” olarak tanımlanan İslam, o andan itibaren mesajın temel bir unsuru haline geldi. İlham, Vahiy’deki meleğin indiğinde geç yağmurun geleceğini açıkça öğretti.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> "Son yağmur Tanrı'nın halkının üzerine yağacak. Kudretli bir melek gökten inecek ve bütün yeryüzü onun yüceliğiyle aydınlanacak." Review and Herald, 21 Nisan 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

Yahuda oymağından Aslan, son yağmurla ilgili daha kapsamlı bir anlayışı açığa çıkarmaya başladığında, halkını son yağmurun başlıca referans noktası olan Yoel kitabına yönlendirdi. O noktada, 11 Eylül 2001'den sonra harekete katılan kişilerden bazıları, Yoel’de Tanrı’nın asmasını tahrip eden ve Gece Yarısı Çığlığı’nın uyanışına yol açan böceklerin İslam’ı temsil ettiğine karar verdiler. Böceklerin Roma’yı temsil ettiğini göremediler ya da görmek istemediler.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

Üç “vay”a ilişkin peygamberlik sözünün üçlü uygulanışının fark edilmesiyle ortaya çıkan güçlü ışık, böceklerin İslam’ı temsil ettiği yönündeki iddialarına kutsal olmayan bir mantıksal destek sağladı. Her zaman olduğu gibi, bir kez kişisel bir yorum benimsendiğinde, yanlış varsayımı ayakta tutma girişimiyle Kutsal Yazılar çarpıtılır. Görüşlerini savunma çabalarında, tip ve antitip ilkesini anlamadıklarını gösterdiler.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

İlahiyat ve Kutsal Kitap çalışmalarında “tip” ve “antitip” terimleri, biri diğerine önceden işaret eden ya da onu önceden haber veren iki unsur arasındaki ilişkiyi tanımlamak için kullanılır. Bu kavram çoğu zaman “gölge” ve “asıl”ın daha geniş kategorileri altında ele alınır.

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

Tip, Yeni Ahit'teki karşılığı olan bir olay, kişi ya da kurumu önceden haber veren veya ima eden Eski Ahit'teki bir olay, kişi ya da kurumdur. Sembolik bir habercidir. Antitip, tipin yerine gelmesi veya gerçekleşmesidir. Tip tarafından önceden haber verilen gerçekliktir. "Gölge" ve "asıl" kavramı, tip ile antitip arasındaki ilişkiye paraleldir. "Gölge" (tip)i, "asıl" ise (antitip)i temsil eder.

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> Öyleyse yiyecek ya da içecek konusunda, bir kutsal gün, yeni ay ya da Şabat günleriyle ilgili olarak kimse sizi yargılamasın; bunlar gelecek olan şeylerin gölgesidir; ama beden Mesih’indir. Koloseliler 2:16, 17.

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> Çünkü Yasa, gelecek iyi şeylerin kendisi değil, yalnızca gölgesidir; bu nedenle her yıl sürekli olarak sundukları o kurbanlarla Tanrı’ya yaklaşanları asla yetkin kılamaz. İbraniler 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

11 Eylül 2001 sonrasındaki, Yoel’e ve Papalık Roma’sının dört böcekle simgelenerek doğru biçimde tanımlanmasına—böylece Laodikya Adventizmi’nin kademeli yıkımını tasvir eden—ilişkin tartışmada, böceklerin İslam olduğunu savunanlar yalnızca üç belanın üçlü uygulanmasına kutsal olmayan bir vurgu yapmakla kalmayıp, ayrıca Roma’nın antitipine işaret eden tiplere atıfta bulunup bu tiplerin aslında İslam’ı tanımladığını iddia ettiler. Bunu yaparken, ya tip ve antitip ilkesini gerçekten anlamadıklarına ya da tipleri çarpıtmanın amacı haklı çıkarmak için meşru bir araç olduğuna inandıklarına dair kanıt sundular.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

Roma konusundaki mevcut tartışmada, Daniel 11:14’teki "yağmacılar"ın Amerika Birleşik Devletleri olduğu yönündeki hatalı fikri benimseyenlerin, hem kehanetin üçlü uygulanışını hem de tip ve antitip ilkesini doğru şekilde anlamadıklarına dair bir kez daha kanıt vardır.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

“Haydutlar”ın Amerika Birleşik Devletleri olduğunu savunanlar, görüşlerini savunmak istediklerinde, Roma’nın üçüncü tezahürü olan modern Roma’nın Amerika Birleşik Devletleri olduğunu sözde kanıtlamak için üç Roma’ya ilişkin üçlü uygulamayı kullanırlar. Onların bunu kasıtlı olarak yalancı şahitlik amacıyla yapmadıklarına ve yalnızca peygamberliğin üçlü uygulanışının kurallarına dair kör bir cehalet sergilediklerine güvenerek, ilk iki Roma’nın peygamberî bir özelliğini kullanır ve Roma tarihindeki bir özelliğin modern Roma’yı tanımladığını ileri sürerler.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

Putperest Roma, Roma’nın üç peygamberî gerçekleşmesinin ilkidir. Daniel kitabının sekizinci bölümünde Putperest Roma, eril küçük boynuzdur. İkinci bölümde Putperest Roma devlet idaresidir. Daniel kitabının yedinci bölümünde Putperest Roma on parçalı bir krallığa bölünür.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

Roma’nın ikinci tezahürü, sekizinci bölümde dişil bir küçük boynuz olarak, ikinci bölümde kilise siyaseti olarak, yedinci bölümde ise küfürler eden ve üç boynuzu söküp atan boynuz olarak görülen Papalık Roma’sıdır. Putperest Roma tekil bir güçtür, ancak Papalık Roma’sı ikili bir güçtür; putperest Roma’nın önceki siyasal yapılarının devlet erki üzerinde egemenlik kuran Papalık Kilisesini temsil eder. 1798’de Papalık gücü ölümcül yarasını aldı, ancak bir kilise olmayı bırakmadı; yalnızca daha önce kontrol ettiği sivil güç ortadan kaldırıldığı için Kutsal Kitap peygamberliğindeki canavar olmayı bıraktı.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

İkinci Roma Papalık Roma’sıdır ve Kutsal Kitap peygamberliğinde bir güç (canavar) olarak yalnızca, küfürkâr planlarını yürütmek üzere devlet gücünü kontrol etme yeteneğine sahip olduğunda işlev gördü. Birinci Roma tek bir güçtü, ikinci Roma ikili bir güçtü ve üçüncü Roma üçlü bir güçtür. Roma’nın üç tezahürü, peygamberliğin her üçlü uygulamasında olduğu gibi aynı ilkeler tarafından yönetilir. Peygamberlik bakımından üç ‘vay’, üç Babil, üç Roma ve üç İlyas vardır. Tip ve antitip açısından, üçlü uygulamaların herhangi birindeki ilk iki tezahür, üçüncü gerçekleşmenin gölgesini sağlayan tiplerdir; üçüncü gerçekleşme ise peygamberliğin üçlü uygulamasının antitipi ve özüdür.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

Roma söz konusu olduğunda, ilk iki Roma'nın özellikleri, hem pagan Roma'nın hem de papalık Roma'sının hükümdarına Pontifex Maximus unvanını verdiklerini gösterir. Bu nedenle, modern Roma'nın hükümdarının unvanı Pontifex Maximus olurdu; bu unvan Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hiçbir başkana hiçbir zaman atfedilmemiştir. İlk iki Roma, kendi tarihsel dönemlerinde taht üzerindeki otoriteyi tesis edebilmek için üç coğrafi engeli aşmıştır. 1798'e kadar Amerika Birleşik Devletleri'nin üç coğrafi engeli aştığına dair hiçbir kanıt yoktur.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

İlk iki Roma için, en üstün biçimde hüküm sürecekleri belirli bir zaman dilimi tespit edilmişti. Daniel 11. bölümün 24. ayetinde putperest Roma’nın bir “zaman”, yani üç yüz altmış yıl hüküm sürdüğü belirtilir; bu da MÖ 31’deki Aktium Savaşı’ndan MS 330 yılına kadar olan döneme tekabül eder. Papalık Roması’nın ise, üç boynuz kaldırıldıktan sonra, 538’den 1798’e kadar bin iki yüz altmış yıl hüküm sürdüğü defalarca belirtilir. Yeşaya 23. bölümde Amerika Birleşik Devletleri, bir kralın günleri gibi yetmiş sembolik yıl hüküm sürecek olarak tanımlanır; ancak yetmiş sembolik yıl boyunca hüküm sürmesinden önce üç coğrafi engeli hiçbir zaman ortadan kaldırmamıştır.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

Modern Roma, Daniel kitabının on birinci bölümünün 40-42. ayetlerinde, güneyin kralı, görkemli ülke ve Mısır’dan oluşan üç coğrafi engelin üstesinden gelen olarak tasvir edilir; bu üç engel yenilip Roma’nın egemenliği altına alındığında ise ejderha, canavar ve sahte peygamberin üçlü birliğini oluştururlar. Yuhanna ayrıca, papalık canavarının ölümcül yarasının iyileştiğini ve ardından simgesel olarak kırk iki ay boyunca hüküm sürdüğünü bildirir.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Ve onun başlarından birinin sanki ölümcül bir yara almış olduğunu gördüm; ve ölümcül yarası iyileşti; ve bütün dünya şaşkınlıkla canavarın ardından gitti. Ve canavara güç veren ejderhaya tapındılar; ve, “Canavar gibisi kim var? Ona kim savaş açabilir?” diyerek canavara tapındılar. Ve ona büyük sözler ve küfürler söyleyen bir ağız verildi; ve ona kırk iki ay boyunca sürmesi için yetki verildi. Vahiy 13:3-5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

Ölümcül yarası iyileştirildikten sonra kırk iki sembolik ay boyunca hüküm süren canavar Roma iktidarıdır.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> Vahiy 13'ün peygamberliği, kuzu gibi boynuzları olan canavarla temsil edilen gücün, 'yeryüzünü ve onda oturanları' papalığa (orada 'pars'a benzer' canavarla simgelenen) tapınmaya zorlayacağını bildirir... Hem Eski hem de Yeni Dünya'da, yalnızca Roma Kilisesi'nin otoritesine dayanan Pazar günü kurumuna gösterilen saygıda papalık hürmet görecektir. Büyük Mücadele, 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

Putperest olan Birinci Roma, Daniel 11:24’ün yerine gelmesi olarak üç yüz altmış yıl boyunca mutlak otoriteyle hüküm sürdü ve bunu, Daniel 8:9’un yerine gelmesi olarak üç coğrafi engeli ortadan kaldırdıktan sonra yaptı.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

Papalık, ikinci Roma, Kutsal Kitap’taki çeşitli pasajların yerine gelmesi olarak bin iki yüz altmış yıl boyunca mutlak egemenlikle hüküm sürdü ve bunu, Daniel kitabının yedinci bölümünün sekizinci ve yirminci ayetlerinin yerine gelmesi uyarınca üç coğrafi engeli ortadan kaldırdıktan sonra yaptı.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

Modern Roma, Daniel 11:40’ta güneyin kralını yener; ardından 41. ayette görkemli ülkeyi ve 42. ayette Mısır’ı yener. Modern Roma, Daniel kitabının on birinci bölümündeki kuzeyin kralıdır.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

Putperest olan birinci Roma zulmeden bir güçtü ve Papalık olan ikinci Roma da zulmeden bir güçtü; dolayısıyla modern Roma da zulmeden bir güç olacaktır.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

Amerika Birleşik Devletleri, modern Roma'nın gerçekleştirdiği üçüncü zulme katılacaktır. Ancak bu, Amerika Birleşik Devletleri'ni papalık gücü olarak tanımlamaz; yalnızca son günlerde Amerika Birleşik Devletleri'nin papalık gücüyle ilişkisinin bir özelliğini belirtir.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

Amerika Birleşik Devletleri’nin son günlerde “senin halkının haydutları” olduğunu savunmak isteyenler, Amerika Birleşik Devletleri’ni yanlış biçimde tanımlamak için üç Roma’nın üçlü uygulamasına başvururlar. Üçlü uygulama bağlamında başvurdukları bu kusurlu yöntem, ilk iki Roma’nın bir özelliğini belirlemeye ve üçüncü Roma’nın, Roma’nın kendisi değil, Roma’ya ait peygamberî bir özellik olduğunu ileri sürmekte ısrar etmeye dayanır.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

MS 321’de Konstantin’in tarihteki ilk Pazar günü yasasına ve MS 538’de Papalık Roma’nın Pazar günü yasasına işaret ederek, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında çıkacak Pazar günü yasasının ABD’yi modern Roma olarak tanımladığını iddia ediyorlar; ayrıca, Daniel’in sözünü ettiği “ıssız bırakıcı iğrençlikler” görüldüğünde kaçmaya dair İsa’nın uyarısını Pazar günü yasasıyla ilişkilendirerek hatalı uyarlamalarını daha da bulandırıyorlar. İsa’nın sözünü ettiği “ıssız bırakıcı iğrençlik” son günlerde iki Pazar günü yasasına işaret eder; fakat bu, canavarın işaretinden sakınma uyarısı değil, kaçmaya dair bir uyarı oluşuyla bambaşka bir sembolizmdir. Onların hatalı fikri, son günlerde iki ayrı Pazar günü yasası olduğu gerçeğini bile ele almıyor.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> Şu halde, peygamber Daniel’in sözünü ettiği, kutsal yerde duran ıssız bırakıcı iğrençliği gördüğünüzde (okuyan anlasın): O zaman Yahudiye’de bulunanlar dağlara kaçsın; damda olan, evinden bir şey almak için aşağı inmesin; tarlada olan da giysisini almak için geri dönmesin. O günlerde gebe olanların ve emzirenlerin vay haline! Ama kaçışınızın kışa ya da Şabat gününe rastlamaması için dua edin. Matta 24:15-20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

"Peygamber Daniel'in sözünü ettiği yıkıcı iğrençlik", putperest Roma'nın M.S. 66'dan 70'e kadar tapınağı ve şehri kuşatıp ardından yıktığı dönemde Yeruşalim'in yaklaşan yıkımından ne zaman kaçmaları gerektiğini belirleyen, İsa'nın halkına verilmiş bir işaretti.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> İsa, dinlemekte olan öğrencilerine, dinden dönmüş İsrail’in üzerine gelecek yargıları ve özellikle de Mesih’i reddetmeleri ve O’nu çarmıha germeleri nedeniyle başlarına gelecek cezalandırıcı intikamı açıkladı. Korkunç doruk noktasından önce yanılmaya yer bırakmayan belirtiler görülecekti. Korkulan saat ansızın ve hızla gelecekti. Ve Kurtarıcı takipçilerini uyardı: “Bunun için, peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıma yol açan iğrenç şeyi kutsal yerde dikilmiş olarak gördüğünüzde (okuyan anlasın), o zaman Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın.” Matta 24:15, 16; Luka 21:20, 21. Romalıların putperest sancakları, şehir surlarının dışına birkaç furlong uzanan kutsal toprakta dikildiğinde, Mesih’in takipçileri güvenliği kaçışta aramalıydı. Uyarı işareti görüldüğünde, kurtulmak isteyenler hiç vakit kaybetmemeliydi. . ..

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> “Kudüs’ün yıkımı sırasında tek bir Hristiyan bile ölmedi. Mesih, öğrencilerini uyarmıştı ve onun sözlerine inanan herkes vaat edilen işareti bekledi... Hiç vakit kaybetmeden güvenli bir yere—Şeria Nehri’nin ötesinde, Perea bölgesindeki Pella kentine—kaçtılar.” Büyük Mücadele, 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in Second Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

538 yılı yaklaşırken, o dönemin Hristiyanları kilisenin putperestlikle yapılan bir uzlaşma sonucu yozlaştığını fark ettiler ve Mesih’in uyarısına dayanarak, İkinci Selanikliler’in ikinci bölümünde elçi Pavlus’un tanıklığı aracılığıyla verilen ışıkla birlikte, peygamberlikte sözü edilen bin iki yüz altmış yıllık çöle kaçtılar.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> "Ancak Mesih'in gelişinden önce, peygamberlikte önceden bildirilen dini dünyadaki önemli gelişmeler meydana gelecekti. Elçi şöyle dedi: 'Aklınız çabucak sarsılmasın, telaşa kapılmayın; Mesih'in günü yakındır diye, ne bir ruhtan, ne bir sözden, ne de bizdenmiş gibi görünen bir mektuptan. Hiç kimse sizi hiçbir yolla aldatmasın; çünkü o gün, önce bir dinden dönme olmadıkça ve günah insanı, mahvoluşun oğlu ortaya çıkmadıkça gelmeyecek; bu kişi, Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı gelir ve kendini onların hepsinden üstün kılar; öyle ki Tanrı'nın tapınağında Tanrıymış gibi oturup kendini Tanrı olarak gösterir.'"

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> Pavlus’un sözleri yanlış anlaşılmamalıydı. Özel bir vahiy aracılığıyla Selaniklileri Mesih’in hemen geleceği konusunda uyardığı öğretilmemeliydi. Böyle bir tutum iman karışıklığına yol açardı; çünkü hayal kırıklığı çoğu kez imansızlığa götürür. Bu nedenle elçi, kardeşleri, böyle bir mesajı sanki ondan gelmiş gibi kabul etmemeleri konusunda uyardı ve Daniel peygamberin bu denli açık biçimde betimlediği papalık gücünün henüz ortaya çıkıp Tanrı’nın halkına karşı savaş açacağı gerçeğini vurguladı. Bu güç ölümcül ve küfürkâr işini yerine getirene kadar, kilisenin Rab’lerinin gelişini beklemesi boşuna olacaktı. Pavlus, “Ben daha aranızdayken size bunları anlattığımı hatırlamıyor musunuz?” diye sordu.

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> Gerçek kiliseyi kuşatacak olan sıkıntılar korkunçtu. Hatta elçinin yazdığı sırada bile, 'yasa tanımazlığın sırrı' işlemeye başlamıştı. Gelecekte meydana gelecek olan gelişmeler ise, 'Şeytan’ın etkinliğiyle, tüm güç ve işaretler ve yalancı harikalarla ve helak olanlarda haksızlığın her türlü aldatıcılığıyla' olacaktı.

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> Elçinin, 'gerçeğin sevgisini' kabul etmeyi reddedecek olanlar hakkındaki ifadesi özellikle ciddidir. Gerçeğin mesajlarını bilerek reddedecek olanların hepsi için şöyle açıkladı: "Bu nedenle Tanrı onların üzerine güçlü bir aldanış gönderecek ki yalana inansınlar; öyle ki gerçeğe inanmayıp haksızlıktan zevk alanların hepsi mahkûm edilsin." İnsanlar Tanrı'nın merhametle onlara gönderdiği uyarıları cezasız kalarak reddedemezler. Bu uyarılardan yüz çevirmekte ısrar edenlerden Tanrı Ruhunu geri çeker ve onları sevdikleri aldanışlara bırakır. Elçilerin İşleri, 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing that the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

Putperestlik ile kilise arasındaki uzlaşma, o dönemin Hristiyanlarını Papalık Roması’ndan ayrılmaya sevk eden uyarı işaretiydi; ancak şunu da belirtmek gerekir ki, İsa’nın kaçmaya dair uyarısına Pavlus’un kattığı ışık, William Miller’ın Daniel kitabındaki “sürekli”nin putperest Roma’yı temsil ettiğini anladığı aynı pasajdır. Putperest Roma’nın engelleyici rol üstlenmesi ve ardından Papalık Roması’nın tahta çıkabilmesi için ortadan kalkması arasındaki peygamberlik ilişkisi anlaşılması gereken bir hakikatti; çünkü bu peygamberlik ilişkisini tanımamanın sonuçları, o gerçeği sevmeyenlerin üzerine güçlü bir aldanış getirecekti. Kardeş White aynı tarihe değinir:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Sadık kalmak isteyenlerin, rahiplik kisvelerine büründürülerek kiliseye sokulan aldatmacalar ve iğrençlikler karşısında dimdik durabilmeleri çetin bir mücadeleyi gerektiriyordu. Kutsal Kitap imanın ölçütü olarak kabul edilmiyordu. Din özgürlüğü öğretisi sapkınlık sayılıyordu ve onu savunanlar nefretle karşılanıp takibata uğratılıyorlardı.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> "Uzun ve ağır bir mücadelenin ardından, sadık birkaç kişi, mürted kilise hâlâ kendisini yalandan ve putperestlikten kurtarmayı reddederse onunla her türlü birliği feshetmeye karar verdiler. Tanrı’nın sözüne itaat etmek istiyorlarsa, ayrılığın mutlak bir zorunluluk olduğunu gördüler. Ruhları için ölümcül olan hatalara hoşgörü göstermeye cesaret edemediler ve çocuklarının ve torunlarının imanını tehlikeye atacak bir örnek teşkil etmeyi göze alamadılar. Barış ve birliği sağlamak için, Tanrı’ya sadakatle bağdaşan her türlü tavizi vermeye hazırdılar; fakat ilke pahasına elde edilecek bir barışın bile fazlasıyla pahalıya mal olacağını düşünüyorlardı. Eğer birlik ancak hakikat ve doğruluğun taviz verilmesiyle sağlanabiliyorsa, o halde ayrılık olsun, hatta savaş olsun." Büyük Mücadele, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

Son günlerde Amerika Birleşik Devletleri ile papalık arasındaki peygamberlik ilişkisi, Pavlus’un M.S. 538 yılına kadar uzanan süreçte putperest Roma ile papalık Roma’sı arasındaki ilişkiyi tanımlamasıyla tipolojik olarak örneklendirilmiş ve vurgulanmıştır. Roma’nın üçlü uygulamasında, putperest Roma, kaçmak için bir işaret olarak yıkıcı iğrençliği tanımlayan İsa’nın sözlerini yerine getirdi ve papalık Roma’sı da İsa’nın sözlerini yerine getirdi. Kızkardeş White, Mesih’in sözlerinin başka bir yerine gelişini tespit eder.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> "Şimdi Tanrı'nın halkının yüreğini dünyaya bağlamasının ya da hazinesini dünyada biriktirmesinin zamanı değil. İlk öğrenciler gibi ıssız ve tenha yerlere sığınak aramak zorunda kalacağımız zaman pek uzak değil. Roma ordularının Kudüs'ü kuşatması Yahudiye'deki Hristiyanlar için kaçış işareti olduğu gibi, ulusumuz papalık Şabatını zorunlu kılan bir kararname çıkardığında bu da bizim için bir uyarı olacaktır. O vakit, dağlar arasındaki ıssız ve tenha yerlerdeki inziva evlerine çekilmek üzere küçük şehirleri de terk etmeye hazırlık olarak büyük şehirlerden ayrılmanın zamanı gelecektir." Tanıklıklar, cilt 5, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

Mesih’in dönemindeki Hristiyanlara yönelik uyarı, Kudüs’ten ne zaman kaçmaları gerektiğini belirledi. Beşinci ve altıncı yüzyıllarda Hristiyanlara yönelik uyarı, onların çöle kaçmalarına yol açtı.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> Ve kadın, Tanrı tarafından hazırlanmış bir yeri olan çöle kaçtı; orada bin iki yüz altmış gün boyunca beslensin diye. ... Ve kadına, çöle, kendi yerine uçabilsin diye, büyük bir kartalın iki kanadı verildi; orada yılanın önünden bir zaman, zamanlar ve yarım zaman beslenir. Ve yılan, onu sel alıp götürsün diye, kadının ardından ağzından sel gibi su fırlattı. Ve yer kadına yardım etti; yer ağzını açtı ve ejderhanın ağzından çıkan seli yuttu. Ve ejderha kadına öfkelendi ve Tanrı'nın buyruklarını tutan ve İsa Mesih'in tanıklığına sahip olan soyunun geriye kalanlarıyla savaşmaya gitti. Vahiy 12:6, 15-17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

İsa, Alfa ve Omega olduğu için, bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla gösterir. Papalık gücünün kutsal yerde durduğu kabul edildiğinde, Papalık Roma’sının tarihindeki ıssız bırakan iğrençlik uyarısı fark edildi.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

Uyarı Matta, Markos ve Luka tarafından kaydedilmiştir ve her birinde sözcüklerde küçük farklılıklar vardır. Matta şöyle der: "O halde, Peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıcı iğrençliği kutsal yerde dururken gördüğünüzde," ve Markos şöyle der: "Peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıcı iğrençliği, bulunmaması gereken yerde dururken gördüğünüzde." Luka şöyle der: "Kudüs’ün ordular tarafından kuşatıldığını gördüğünüzde, onun yıkımının yaklaştığını bilin. O zaman Yahudiye’de bulunanlar dağlara kaçsın."

All three testimonies apply together. I a more specific application Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

Üç tanıklığın hepsi birlikte geçerlidir. Daha özel bir uygulamada, Luka’nın Yeruşalim’in ordular tarafından kuşatılmasına dair atfı, MS 66 yılında putperest Roma Yeruşalim’e kuşatmayı başlattığında hâlâ Yeruşalim’de bulunan Hristiyanların derhal kaçmaları gerektiği uyarısını belirtir. Matta’nın “Kutsal Yer”e yaptığı atıf, Pavlus’un “Tanrı’nın tapınağında oturup kendisini Tanrıymış gibi gösteren” “günah adamı”nı tanımlamasıyla örtüşür; böylece “viran eden iğrençlik”in papalıkça yerine getirilişini temsil eder. Markos, “viran eden iğrençlik”in olmaması gereken yerde durduğunu belirtir ve bu, son günlerde Adventizme verilen kaçma uyarısıyla örtüşür. Uyarıların ikisi, uyarıyı okuyan herkesin anlaması gerektiği buyruğuyla bağlantılıdır ve hepsinde, o dönemin Hristiyanlarına kaçmaları gerektiğini bildirecek bir işaretten söz edilir.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

“Halkının yağmacıları”nın Amerika Birleşik Devletleri olduğunu ileri sürenler tarafından çarpıtılan üçlü bir uygulamanın yanlış uygulanışı, “yıkıma yol açan iğrençlik” Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasında yerine getirildiğinde, o sırada dayatılan Pazar yasasının Amerika Birleşik Devletleri’ni Modern Roma olarak tanımladığını gösterir; zira hem putperest Roma hem de Papalık Roma daha önce Pazar yasasını dayatmıştı.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

Bu hatalı uygulamadaki sorun şudur: Putperest Roma’nın Pazar yasası MS 321 yılında gerçekleşti, ancak putperest Roma’nın “ıssız bırakıcı iğrençlik”i MS 66 yılında, yani 321’deki Pazar yasasından 255 yıl önce gerçekleşmişti. Benzer şekilde, “günah adamı”nı ortaya çıkaran uzlaşma, “kanunsuzluğun sırrı şimdiden işliyor” diyen Pavlus’un zamanında zaten yaşanıyordu; oysa papalık Pazar yasası dört yüzyıldan fazla bir süre sonra geldi. Peygamberlik sözünün üçlü uygulamasındaki ilk iki tanık, son günlerdeki üçüncü gerçekleşmenin özelliklerini belirler. Son günlerdeki “ıssız bırakıcı iğrençlik”, iki tarihsel tanığa ve Mesih’in sözlerinin Kutsal Kitap’taki üç kaydına dayanarak, bir Pazar yasasının dayatılmasını değil, kaçmaya yönelik bir uyarıyı temsil eder.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

Bir sonraki makalede, peygamberliğin üçlü uygulanmasıyla ilişkili yerleşik kurallar bağlamında bu uygulamanın neden hatalı olduğunu ve Mesih’in verdiği uyarı bağlamında Pazar günü yasasının tespitinin neden peygamberlik tarihinin bir çarpıtılması olduğunu irdeleyeceğiz.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> Putperestlik ile Hristiyanlık arasındaki bu uzlaşma, kehanette önceden bildirilen ve Tanrı’ya karşı çıkıp kendisini Tanrı’nın üzerine yükselten 'günah adamı'nın ortaya çıkmasına yol açtı. O devasa sahte din sistemi, Şeytan’ın kudretinin bir şaheseridir - dünyayı kendi iradesine göre yönetmek için kendisini tahta oturtma çabalarının bir anıtıdır. The Great Controversy, 50.

Back to Articles