Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

Daniel Kitabı - Numara Yirmi Bir

In Measure

Ölçü İçinde

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

Yeşaya’nın yirmi yedinci bölümünü inceliyoruz, çünkü bu bölüm Yeşaya’nın sonraki bölümlerinin bağlamını oluşturur. Bu sonraki bölümler, geç yağmuru doğru Kutsal Kitap yöntemi olarak tanımlar. Bu yöntem, fark edilip uygulandığında, kabul edildiği takdirde buna karşılık gelen bir deneyim üreten peygamberlik mesajını açığa çıkarır.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

11 Eylül 2001’de, Yedinci Gün Adventistleri olan, Tanrı’nın bir zamanlar antlaşmalı halkına söylenmesi gereken şarkı şudur: Tanrı’nın halkı olarak bir kenara bırakılmaktadırlar, çünkü Tanrı’nın bağının vermesini istediği meyveleri vermemişlerdir. Bu şarkının temeli, Tanrı’nın diktiği bağ ile simgelenen antlaşma ilişkisine ve ayrıca 1863’te tökezleme taşını reddetmelerine dayanacaktı. 1856’da Laodikya hâline gelmişlerdi ve yedi yıl boyunca —ya da “yedi zaman”, yani iki bin beş yüz yirmi gün— Tanrı içeri girmek için kapıyı çaldı, ama 1863’te O’na kapıyı kapattılar.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

11 Eylül 2001'den beri, Pazar yasasında O'nun ağzından tamamen kusulmadan önce demetler halinde bağlanıyorlar. 11 Eylül 2001'den beri Adventizm'e söylenmesi gereken mesaj Laodikya mesajıdır; bu, bağın mesajıdır ve kıymetli taşı "görmeyi" ve "tatmayı" reddeden herkesi ezen sürçme taşını içerir. Yeşaya'daki pasajda Laodikyalılara verilen vaat, bu son uyarıyı kabul etmeyi seçen herhangi bir Adventistin hâlâ Mesih'in "gücüne" "sarılmak" ve Mesih'le "barışmak" için zamanı olduğudur; çünkü Mesih hâlâ onlarla "barışmaya" isteklidir. Ama gece yarısı çığlığında, yakında gelecek Pazar yasasından hemen önce, bu fırsat sonsuza dek sona erecektir.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

11 Eylül 2001’de başlayan dönemde Tanrı, geçmişte “bir halk olmayan”ları “kuru topraktan çıkan bir kök” kılmayı, “kök salmalarını”, “çiçek açıp tomurcuklanmalarını” ve “dünyanın yüzünü meyveyle doldurmalarını” vaat etti. Jesse’nin kökünün çiçek açıp tomurcuklanmasına neden olan şey geç yağmurdur; çünkü çiçek açıp tomurcuklanacak olan kök, peygamberlik sözlerine göre yükseltilen sancak olmaya yazgılıdır ve o sancak da Jesse’nin köküdür.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> O gün, İşay'ın kökü halklar için bir sancak olarak duracak; uluslar ona yönelecek; onun dinlenme yeri görkemli olacak. Yeşaya 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

11 Eylül 2001'de başlayan son yağmur, İşay'ın kökünün filizlenip tomurcuklanmasına neden oldu ve yakında gelecek Pazar yasasında bu kök tüm yeryüzünü meyveyle dolduracak. Yeşaya kitabının yirmi yedinci bölümündeki Pazar yasası, Daniel kitabının birinci ila üçüncü bölümlerinde de temsil edilen ilerleyici bir tarihsel süreçtir. Son yağmur, ulusların 11 Eylül 2001'de, Üçüncü Vay kapsamındaki İslam'ın serbest bırakılıp hemen ardından kısıtlanmasıyla öfkelendiği sırada serpiştirmeye başladı.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "Burada sözü edilen 'o sıkıntı zamanının başlangıcı', belaların dökülmeye başlayacağı zamana değil, Mesih kutsal yerdeyken, onların dökülmesinden hemen önceki kısa bir döneme işaret eder. O sırada, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek; yine de üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zamanda 'son yağmur' ya da Rab'bin huzurundan gelen ferahlatma, üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve yedi son belanın döküleceği dönemde ayakta durmaları için kutsalları hazırlamak üzere gelecektir." Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

Bu pasajda Bayan White, kurtuluşun hâlâ açık olduğu kısa bir dönem bulunduğunu açıklığa kavuşturuyor. Sözünü ettiği “sıkıntı zamanı”, lütuf kapısı tamamen kapandığında başlayan büyük sıkıntı zamanından farklıdır. Adventizmde, Mikail ayağa kalktığında başlayan büyük sıkıntı zamanıyla ilişkili olarak buna haklı olarak “küçük sıkıntı zamanı” denir. “Küçük sıkıntı zamanı”, yakında çıkacak Pazar yasasıyla ulusal yıkımın başladığı ve lütuf kapısı kapanıncaya kadar devam eden dönemi temsil eder.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

11 Eylül 2001'den Pazar Yasası'na kadar uzanan tarihsel süreçte, Adventizm'in nihai arınması ve yargısının son yağmurun "serpme" aşaması sırasında gerçekleştiği şeklinde tasvir edilir. O dönem, aynı zamanda "tazelenme" olan son yağmurun bir "serpme" ile başlayıp Pazar Yasası'nda tam bir dökülmeye ulaştığı dönemdir. Üçüncü Vay'ın İslamı ulusları öfkelendirdiğinde başlayan o dönemde son yağmur düşmeye başlar; bazıları son yağmuru tanır ve onu kabul eder, bazıları ise son yağmuru tanımaz. Bazıları bir şeylerin olduğunu fark eder, fakat ne olduğunu anlamaz ve ona karşı kendilerini hazırlarlar.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> Birçokları, erken yağmuru büyük ölçüde almada başarısız oldu. Tanrı’nın onlar için bu şekilde sağladığı tüm bereketleri elde etmediler. Eksikliğin geç yağmurla giderileceğini bekliyorlar. Lütfun en zengin bolluğu bahşedildiğinde, onu almak için yüreklerini açmayı düşünüyorlar. Korkunç bir hata yapıyorlar. Tanrı’nın ışığını ve bilgisini vererek insan yüreğinde başlattığı iş sürekli olarak ilerlemelidir. Her birey kendi ihtiyacını fark etmelidir. Yürek her türlü kirlilikten boşaltılmalı ve Kutsal Ruh’un içimizde yaşaması için temizlenmelidir. Pentekost Günü’nde Kutsal Ruh’un dökülüşüne, ilk öğrenciler günahlarını itiraf edip terk ederek, içten dua ederek ve kendilerini Tanrı’ya adayarak hazırlandılar. Aynı çalışma, yalnızca daha büyük ölçüde, şimdi yapılmalıdır. O zaman insana düşen tek şey bereketi istemek ve Rab’bin onunla ilgili işi mükemmelleştirmesini beklemekti. Çalışmayı başlatan Tanrı’dır ve O, insanı İsa Mesih’te yetkin kılarak kendi işini tamamlayacaktır. Ama erken yağmurla temsil edilen lütuf asla ihmal edilmemelidir. Sadece sahip oldukları ışığa göre yaşayanlar daha büyük ışık alacaklardır. Etkin Hristiyan erdemlerini uygulamada her gün ilerlemiyorsak, geç yağmurda Kutsal Ruh’un tezahürlerini tanıyamayacağız. Belki de etrafımızdaki yüreklere yağıyordur, ama biz onu ayırt edemeyecek ve alamayacağız. Din Görevlilerine Tanıklıklar, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

Son yağmur şimdi yağıyor ve onu tanıyanlar bu nedenle onu alıyor; onu tanımayanlar ise bu nedenle almıyor. Son yağmurun alınabilmesi için onun tanınması gerekir. Son yağmur yalnızca bir deneyim değildir; bir mesajın ortaya çıkardığı bir deneyimdir. Ancak bu mesaj, mesajı ortaya koymak için doğru yöntem kullanıldığında alınabilir. Son yağmurun mesajını ortaya koyan yöntemi tanımadan, Daniel ve Vahiy kitaplarında ortaya konan krallıkların yükseliş ve düşüşlerinde temsil edilen peygamberlik derslerini anlamak neredeyse imkânsızdır.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

Dünyaya kaldırılan sancak, Yeşaya tarafından "Yesse'nin kökü" olarak tanımlanır; ve yirmi yedinci bölümde "Yakup'tan gelenler"in "kök saldığı" belirtilir. "Yesse'nin kökü" olanlar orada ayrıca "İsrail" olarak da tanımlanır; önce tomurcuklanıp çiçek açanlar onlardır ve ardından dünyayı meyveyle doldururlar. Doğa yasaları, peygamberlik yasalarıyla çelişmez; çünkü hem doğayı hem de peygamberliği ortaya koyan aynı Yasa Koyucu'dur. Bir bitki meyve vermeden önce, önce tomurcuklarla kendini belli eden uyku hâlinden çıkmalı, sonra da çiçek açmalıdır. "Yesse'nin kökü" olan manevi İsrail, kademeli bir yağmur dökülmesine mazhar olur. Bu, bir "serpinti" ile başlar ve sancak tarafından sunulan meyve dünyayı doldurduğunda tam bir dökülüşe dönüşür.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

Yeşaya’nın yirmi yedinci bölümünde, yağmurun serpilmeye başlama noktası, tomurcuklar “filiz verdiğinde” gerçekleştiği şeklinde gösterilir. İlk kez “filiz verdiklerinde”, yağmurun “ölçüyle” döküldüğü belirtilir. “Ölçüyle, filiz verdiğinde.” 11 Eylül 2001’de, geç yağmurun serpintisi “ölçüyle” dökülmeye başladı; çünkü o sırada buğday ve delice ya da bilge ve akılsızlar hâlâ birbirine karışmış durumdaydı.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> Bütün yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatan Tanrı’nın Ruhu’nun büyük dökülüşü, Tanrı’yla birlikte emek etmenin ne anlama geldiğini bizzat deneyimle bilen aydınlanmış bir topluluk aramızda oluşmadıkça gelmeyecektir. Mesih’in hizmetine tümüyle, yürekten adandığımızda, Tanrı bu gerçeği Ruhunu ölçüsüzce dökerek tasdik edecektir; ancak kilisenin en büyük kısmı Tanrı’yla birlikte emek edenler olmadıkça bu gerçekleşmeyecektir. Bencillik ve kendine düşkünlük bu denli belirginken; sözlere dökülse Kabil’in şu yanıtını dile getirecek bir ruh hüküm sürerken, Tanrı Ruhunu dökemez: ‘Ben kardeşimin bekçisi miyim?’ Bu zamanın gerçeği ve her tarafta artan, her şeyin sonunun yaklaştığına tanıklık eden belirtiler, gerçeği bildiğini ileri sürenlerin uyuyan güçlerini uyandırmaya yetmiyorsa, o zaman üzerlerine şimdiye dek parlamış olan ışıkla orantılı bir karanlık çökecektir. Nihai hesaplaşmanın o büyük gününde Tanrı’nın huzurunda sunabilecekleri kayıtsızlıklarına dair en ufak bir mazeret dahi olmayacaktır. Tanrı’nın sözünün kutsal gerçeğinin ışığında neden yaşamadıklarına, yürümediklerine ve çalışmadıklarına; ve böylece davranışlarıyla, şefkatleriyle ve gayretleriyle, günahla kararmış bir dünyaya müjdenin gücünün ve gerçekliğinin çürütülemeyeceğini neden göstermediklerine dair sunacak hiçbir gerekçe olmayacaktır. Review and Herald, 21 Temmuz 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

Yeşaya yirmi yedi, kökün kuru bir topraktan filizlendiği andan itibaren son yağmurun dökülüşünün başlangıcının tarihini ve yeryüzü meyveyle dolana kadar uzanan tüm süreci ortaya koyar. Bölüm, "Ölçüyle; sürgün verince onunla çekişeceksin" der. Son yağmur bir "serpme" olarak ölçülürken, Bayan White şöyle der: "Son yağmur, etrafımızdaki kalplerin üzerine dökülüyor olabilir, ama biz onu ne fark ederiz ne de kabul ederiz."

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

Bunu yaparken, yağmurun yağışını tanıyanlarla tanımayanların karışık olduğu bir kiliseyi tanımlar. Önceki pasajda ise, Tanrı’nın geç yağmuru ölçüsüzce dökmesinin, bilge ve akılsız bakirelerin artık karışık olmadığı zamanı işaret ettiğini şu sözlerle belirtir: "Mesih’in hizmetine bütünüyle, yürekten adandığımızda, Tanrı bunu Ruhunu ölçüsüzce dökerek onaylayacaktır; ama bu, kilisenin büyük çoğunluğu Tanrı’yla birlikte emek vermediği sürece olmayacaktır."

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

Kilise kitlesinin daha büyük kısmı, yani çoğunluğu, Matta yirmi beşte akılsız bakireler olarak temsil edilir; çünkü Kutsal Kitap’a göre “çağrılanlar çoktur, seçilenler azdır.” Akıllılarla akılsızlar, yakında çıkacak Pazar yasasından önceki gece yarısı krizinde ilahi takdirle birbirinden ayrılır. Bu ayrım, o zaman son yağmurda Kutsal Ruh’un tam dökülüşünü alabilecek ve “bir günde doğan ulus” hâline gelebilecek bir halk ortaya çıkarır. Sonra İşay’ın kökü bir sancak olarak yükseltilecek ve dünyayı meyveyle dolduracaktır.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

Yeşaya yirmi yedi, geç yağmurun “ölçüyle” dökülmeye başladığı 11 Eylül 2001’de, “onunla tartışacaksın” diye belirtir. “Ölçüyle; o ortaya çıktığında, onunla tartışacaksın.” 11 Eylül 2001 olayı dünyada ve kilisede derhal bir tartışma konusu haline geldi. Bugüne dek—üzerinden yirmi yılı aşkın süre geçmiş olmasına rağmen—o olayları, bir tür küreselci komplo yerine İslam’ın bir eylemi olarak nitelendirmeye karşı hâlâ itirazlar var. Geç yağmurun serpintisinin gelişine eşlik eden tartışma 11 Eylül 2001’de başladı, ancak dünyada sürdürülen tartışmalar, Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nde tanımlanan “tartışma” değildir. Tartışma, aşağıda verileninki gibi öngörüler hakkındadır.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Bir seferinde, New York’ta bulunduğum sırada, gece vakti, kat üstüne kat göğe doğru yükselen binaları görmeye çağrıldım. Bu binaların yangına dayanıklı olduğu garanti ediliyordu ve sahiplerini ve inşa edenleri yüceltmek için yapılmışlardı. Bu binalar daha ve daha yükseğe yükseliyor, içlerinde en pahalı malzemeler kullanılıyordu. Bu binaların sahipleri kendi kendilerine şunu sormuyorlardı: “Tanrı’yı en iyi nasıl yüceltebiliriz?” Tanrı düşüncelerinde yoktu.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> "Şöyle düşündüm: 'Ah, kaynaklarını böyle yatıranlar izledikleri yolu Tanrı'nın gördüğü gibi görebilselerdi! Peş peşe görkemli binalar dikiyorlar, ama evrenin Hâkimi'nin gözünde planları ve tasarıları ne kadar da akılsızdır. Tanrı'yı nasıl yüceltebileceklerini kalp ve aklın tüm güçleriyle araştırmıyorlar. Bunu, insanın ilk görevi olan şeyi, gözden kaçırmışlar.'"

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Bu göğe yükselen binalar dikildikçe, sahipleri kendilerini tatmin etmek ve komşularının kıskançlığını kışkırtmak için kullanacak paraları olduğundan hırslı bir gururla sevindiler. Böylece yatırdıkları paranın büyük kısmı haksız tahsilatla, yoksulları ezmek suretiyle elde edilmişti. Gökte her ticari işlemin hesabının tutulduğunu unuttular; her haksız anlaşma, her sahtekârlık orada kayda geçirilir. İnsanlar hilekârlık ve küstahlıklarında Rab’bin geçmelerine izin vermeyeceği bir sınıra ulaşacakları bir zaman geliyor ve Yehova’nın tahammülünün de bir sınırı olduğunu öğrenecekler.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> "Bir sonraki gördüğüm sahne bir yangın alarmıydı. İnsanlar yüksek ve sözde yangına dayanıklı binalara bakıp, "Tamamen güvenli." dediler. Ama bu binalar sanki ziftten yapılmış gibi yanıp kül oldular. İtfaiye araçları yıkımı durdurmak için hiçbir şey yapamadı. İtfaiyeciler araçları kullanamadı." Tanıklıklar, 9. cilt, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

Adventist Kilisesi, 11 Eylül 2001'in hemen ardından, bunun gibi pasajları dünyadan gizlemeye çalıştı. Bu nasıl New York şehri ve itfaiyenin çıkan yangınları söndüremediği son derece yüksek binalar hakkında olmasın? Adventist Kilisesi’nin bir kadın peygamber tarafından yazıldığını iddia ettiği yazılardaki böyle bir pasaj, böylesi bir gerçekleşmenin ardından nasıl çatılardan ilan edilmez?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

Peygamberlik “tartışması”nın başladığını işaret eden geç yağmurun serpintisinin gelişi, Adventizmin nihai isyanını da belirler; çünkü orada, kalan topluluğun peygamberi olarak tanımladıkları kişinin açık ve sade sözlerini bütünüyle reddederler.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “Şeytan... gerçekten uzaklaştırmak için sahtesini durmaksızın araya sokuyor. Şeytan’ın en son aldatmacası, Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını hükümsüz kılmak olacaktır. ‘Vahiy olmadıkça halk perişan olur’ (Özdeyişler 29:18). Şeytan, Tanrı’nın artakalan halkının gerçek tanıklığa olan güvenini sarsmak için farklı yollarla ve çeşitli vasıtalarla kurnazca çalışacaktır.”

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “Tanıklıklara karşı şeytanca bir nefret alevlenecek. Şeytan’ın etkinlikleri, kiliselerin onlara olan imanını sarsmaya yönelik olacaktır; çünkü Tanrı’nın Ruhu’nun uyarılarına, azarlamalarına ve öğütlerine kulak verilirse, Şeytan aldatmalarını içeri sokmak ve ruhları kendi aldanışları içinde bağlamak için bu denli açık bir yol bulamaz.” Selected Messages, book 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

Hem buğdayın hem de delicenin peygamberlikteki bağlanması, 11 Eylül 2001’de, Peygamberlik Ruhu’na karşı isyanla başladı; bu, 1863’te Kutsal Kitap’a karşı başlayan giderek artan bir isyanın sona erdiğini işaret ediyordu.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> Biz, bir halk olarak, yeryüzündeki diğer bütün halklardan daha ileri bir hakikate sahip olduğumuzu beyan ederiz. Öyleyse hayatımız ve karakterimiz böyle bir imanla uyum içinde olmalıdır. Doğruların, göksel ambar için değerli başaklar gibi demetler hâlinde bağlanacağı; kötülerinse, deliceler gibi, son büyük günün ateşleri için toplanacağı gün kapımızdadır. Ama buğdayla deliceler “hasada kadar birlikte büyürler.” Tanıklıklar, cilt 5, 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

Bu binalar yıkıldığında Vahiy’in on sekizinci bölümündeki birinci ila üçüncü ayetlerin gerçekleşeceğini doğrudan ifade eden aşağıdaki pasajı Adventizm nasıl görmezden gelebildi?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Şimdi, New York’un bir gelgit dalgasıyla silinip süpürüleceğini ilan ettiğime dair bir haber mi geliyor? Ben bunu asla söylemedim. Orada kat üzerine kat yükselen büyük binalara bakarken şöyle dedim: ‘Rab yeri şiddetle sarsmak üzere kalktığında ne korkunç sahneler meydana gelecek! O zaman Vahiy 18:1–3’teki sözler yerine gelecektir.’ Vahiy’in on sekizinci bölümünün bütünü, yeryüzüne gelecek olana dair bir uyarıdır. Ama New York’un başına gelecek olana ilişkin bana özel bir ışık verilmedi; yalnız şu kadarını biliyorum ki, oradaki büyük binalar bir gün Tanrı’nın gücünün çevirip altüst etmesiyle yere serilecektir. Bana verilen ışıktan, dünyada yıkımın var olduğunu biliyorum. Rab’bin tek bir sözü, kudretli gücünün tek bir dokunuşu—ve bu heybetli yapılar çöker. Dehşetini hayal bile edemeyeceğimiz sahneler cereyan edecek.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

Burada ele aldığımız mesele, bu pasajların 11 Eylül 2001'de gerçekleşip gerçekleşmediği değildir; zira kesinlikle gerçekleşmiştir. Ancak ele almak istediğimiz mesele, o sırada başlayacak olan "tartışma"dır. Tartışma, doğru ya da yanlış metodoloji üzerindeydi. Adventist kilisesi, William Miller’ın peygamberlik yorumuna ilişkin on dört kuralını 1863’te reddetmeye başladı ve bugün öyle bir noktaya gelinmiştir ki, Adventist ilahiyatçılar tarafından yazılmış olup da dinden dönmüş Protestanlık ile Roma Katolikliğinin ilahiyatçıları tarafından defalarca onaylanmamış bir Kutsal Kitap inceleme kitabını satın alamazsınız. 1863’ten 2001’e kadar ve bugün hâlâ, başlangıçta William Miller’ın peygamberlik yorum kurallarıyla temsil edilen metodoloji bir kenara bırakıldı ve Roma Katolikliği ile dinden dönmüş Protestanlığın metodolojisi benimsendi. Vahiy’in on sekizinci bölümünün birden üçe kadar olan ayetleri gerçekleştiğinde başlayan peygamberlik "tartışması", doğru ya da yanlış metodoloji üzerindeydi.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

Yeşaya’nın yirmi yedinci bölümündeki "tartışma" üzerine değerlendirmemize bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “Bizzat kendimiz, Hıristiyanlığı neyin teşkil ettiğini, hakikatin ne olduğunu, aldığımız imanın ne olduğunu, Kutsal Kitap kurallarının—en yüce otorite tarafından bize verilmiş kuralların—neler olduğunu bilmeliyiz.” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles