Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Seven

Daniel Kitabı - Sayı Kırk Yedi

Unmasking Deceptive Doctrines: A Critical Analysis of Daniel 8 and the Challenges to Adventist Theology

Aldatıcı öğretilerin maskesini düşürmek: Daniel 8'in eleştirel bir analizi ve Adventist teolojisine yönelik meydan okumalar

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2024

Formats

PDF
Word

When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Daniel kitabının sekizinci bölümünün dokuzdan on ikiye kadar olan ayetlerinde Roma’nın küçük boynuzu tasvir edildiğinde, bu bozulmuş bir simgedir; çünkü bu, transvestizmin, erkek ve kadın arasında gidip gelen, karşı cinse ait kıyafetler giyen birinin simgesidir. Bu, Roma’nın iki safhayla temsil edildiğine dair Millerci anlayışla uyumludur; ilk safha Roma devlet yönetimi, ikinci safha ise Roma kilise yönetimidir; ancak ayetlerde cinsiyetler arasındaki salınımda küçük boynuz tarihsel ve peygamberlik sıralamasının dışındadır (bozulmuştur). Yine de bu dört ayetin her biri, doğrudan ya Roma devlet yönetimiyle ya da Roma kilise yönetimiyle ilişkili tarihi temsil eder. Putperest Roma, imparatorluk otoritesine direnen herkese zulmetti; fakat onuncu ayette papalık Roması’nın (dişil) zulmü özellikle göğe yöneliktir.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

Millerci anlayışa göre Roma dördüncü ve son krallıktı; bu nedenle devletten kiliseye, sonra yeniden devlete ve tekrar kiliseye doğru gidip gelme bir kaygı konusu olmazdı. Daniel kitabının ikinci bölümündeki ayaklarda demirle kilin karışımını görmüşlerdi ve bunu basitçe Roma’nın iki evresi olarak anlamışlardı; dördüncü ve beşinci bir krallığın belirli bir tarihsel sıralamasını tanımlama kaygıları yoktu. Yedinci bölüm için de aynı şekilde düşünüyorlardı; burada Yüceler Yücesi’ne karşı büyük sözler söyleyen boynuzun önünde, Roma canavarının asıl on boynuzundan üçü sökülüp koparılmıştı. Miller, dokuzdan on ikiye kadar olan ayetlerdeki cinsiyet salınımını fark etmiş olsa bile, bu, dördüncü krallığın Roma olduğu yönündeki anlayışı açısından önemsiz olurdu. Millerci anlayışta dördüncü krallık 1798’de sona erdi ve bir sonraki peygamberlik olayı Mesih’in İkinci Gelişi idi.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

Dişil boynuz, eril boynuzla ruhsal zina yapan kadını işaret eder ve onuncu ve on ikinci ayetlerde temsil edilir.

> And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

> Öyle büyüdü ki göğün ordusuna kadar ulaştı; ordudan ve yıldızlardan bazılarını yere düşürdü ve onları çiğnedi. Daniel 8:10.

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

Papalık iktidarının zulmü Hristiyanlığa (göğün ordusu) karşı yöneltilmişti ve on ikinci ayette Papalık Roma’sı (dişil), Avrupa’nın krallarıyla zina etme günahı aracılığıyla cinai işini gerçekleştirme gücünü alır.

> And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

> Ve isyan yüzünden, günlük sunuya karşı kendisine bir ordu verildi; gerçeği yere serdi; yaptı ve başarılı oldu. Daniel 8:12.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

Ayetteki "ordu", papalığa "günlük"e karşı verilen askerî gücü temsil eder. "Against" kelimesi "from" anlamına gelir. "Günlük" ile temsil edilen Avrupa’nın putperest krallarından (putperest Roma), papalığa "suç nedeniyle" askerî destek (bir ordu) verildi. İlişkinin kontrolünün kilisede olduğu kilise-devlet birleşimi "suç"tur. O suçun şarabı Hristiyan kanıdır. Papalık putperest Roma’nın ordularını kontrol altına alınca, papalık Roma’sı ("o") "gerçeği yere attı; yaptı ve başarılı oldu."

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

Daniel kitabının on birinci bölümünün otuz birinci ayetinde, orduların Papalık yönetimindeki Roma'ya teslim edilmesi de temsil edilir:

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Onun tarafında kuvvetler ayağa kalkacak; tapınak kalesini kirletecekler, günlük sunuyu kaldıracaklar ve yıkıma yol açan iğrençliği dikecekler. Daniel 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Ayet, putperest Roma’dan Papalık yönetimindeki Roma’ya yaşanan tarihî geçişi tanımlıyor. Ayetteki “kollar”, 496 yılında Frankların (Fransa) kralı Klovis ile başlayarak Papalığın yanında yer almaya başlayan Avrupalı krallardır. “Kollar” ayrıca, dördüncü yüzyıldan itibaren 538 yılına kadar süren kesintisiz savaşlar aracılığıyla “güç mabedini” (Roma şehri) kirlettiler. “Kollar” Papalığın yükselişine karşı putperest direnişi de ortadan kaldırdılar ve 508 yılına gelindiğinde putperest direniş sona ermişti.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

"'Take away' olarak çevrilen kelime, İbranice 'sur'dur ve 'kaldırmak' anlamına gelir. 'Kollar' 538 yılında 'ıssızlaştıran iğrençliği' (papalık) yeryüzünün tahtına yerleştirdi. Daniel kitabının sekizinci bölümü, on ikinci ayette 'bir ordu'nun dişil küçük boynuza verildiğini belirttiğinde, bu, on birinci bölümün otuz birinci ayetinin tanıklığıyla uyumludur. Vahiy kitabı da aynı gerçeğe on üçüncü bölümde tanıklık eder."

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Gördüğüm canavar pars gibiydi; ayakları ayı ayakları gibi, ağzı da aslan ağzı gibiydi; ejderha ona kendi kudretini, tahtını ve büyük yetkiyi verdi. Vahiy 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Bayan White, ikinci ayetin canavarını doğrudan papalık olarak tanımlar ve ayetteki ejderhanın putperest Roma olduğunu belirtir. Putperest Roma papalığa üç şey verdi: "gücünü, tahtını ve büyük yetkiyi."

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

Askerî güç, 496 yılında Clovis’ten itibaren putperest Roma tarafından verildi. Yönetim için "makam", 330 yılında İmparator Constantine’in başkentini Konstantinopolis’e taşıyıp eski başkent Roma’yı papalık kilisesinin kontrolüne bırakmasıyla papalığa verildi. 533 yılında, İmparator Justinian papanın kilisenin başı ve sapkınların ıslah edicisi olduğunu ilan ederek "büyük yetkisini" Roma papasına devretti. Daniel kitabının sekizinci bölümünün on ikinci ayeti, bir "ordu"nun verildiği zamanı belirtir ve bu peygamberlik gerçeği birçok tanık tarafından tasdik edilir. O andan itibaren (496 yılından başlayarak) papalık "gelişti".

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

İsrail’in kuzey krallığına karşı gazabın sonu 1798’de gelene ve Papalık ölümcül yarasını alana kadar "uygulamaya" ve "başarılı olmaya" devam edecekti.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ve kral dilediğini yapacak; kendini yüceltecek ve kendini her tanrının üzerine çıkaracak, tanrıların Tanrısı’na karşı şaşılası sözler söyleyecek; gazap tamamlanıncaya dek başarılı olacak; çünkü belirlenen şey yapılacaktır. Daniel 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Sekizinci bölümün dokuzuncu ayeti, erkek Roma’yı (putperest Roma) tasvir eder ve putperest Roma’nın gerçekleştirdiği üç aşamalı fetih sürecini temsil eder; bu süreç, yedinci bölümde kökünden sökülmüş üç boynuzla temsil edildiği üzere, papalık Roması’nın yeryüzünün tahtına kurulabilmesi için fethedilmesi gereken üç coğrafi bölgeyi örnekler. Putperest ve papalık Roma’nın bu iki üç aşamalı fethi, Daniel on birinci bölümün kırk ile kırk üç arasındaki ayetlerinde modern Roma’nın üç coğrafi engelini temsil ediyordu. Daha sonra sekizinci bölümün on birinci ayetinde, erkek küçük boynuz (putperest Roma) yine temsil edilir. Ayetteki kutsanmış mantık o kadar sağlamdır ki, Yeruşalim’i yöneten alaycı adamlar sahte temelini kurabilmek için birkaç teolojik yalanı ileri sürmek zorunda kaldılar.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Evet, kendini ordunun önderine kadar yüceltti; onun tarafından günlük sunu kaldırıldı ve tapınağının yeri yıkıldı. Daniel 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

1863’ten bu yana Adventizm’e sokulan sahte sikkeler ve mücevherleri ele almaya başlarken şunu belirtmek gerekir: Adventizm, dinden dönmüş Protestanlık ve Katoliklik öğretilerini ayakta tutmanın dayanağı olarak ileri sürdüğü iki temel sözde teolojik uzmanlık alanıyla övünmektedir. Adventizmin modern ilahiyatçılarının iddiası, ya Kutsal Kitap tarihi ya da Kutsal Kitap dilleri konusunda uzman olduklarıdır. O ayeti ele alış biçimleri, peygamberlik sözünün onlar için mühürlü bir kitap hâline geldiğini ortaya koyar ve Kutsal Kitap dilleri konusunda uzman oldukları iddialarının da Ferisiliğin modern tezahüründen ibaret olduğunu gösterir.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

İlk olarak, dokuzdan on ikiye kadar olan ayetlerde küçük boynuzla ilgili gramatik cinsiyet salınımının göz ardı edilmesidir. Gerçekten İbranice uzmanı olsalar, Daniel’in ayetlerde gramatik cinsiyeti kasıtlı olarak değiştirip durduğu gerçeğini inkâr etmez ya da sulandırmazlardı. Küçük boynuz hem eril hem dişil olarak temsil edilir ve bu cinsiyetler ayetler boyunca gidip gelir. İlahiyatçılar bu gerçeği safsata ve sahte sikkelerle örtbas etmeye çalışırlar; çünkü bu, on birinci ayetin papalık Roma’yı değil, pagan Roma’yı tanımladığını açıkça ortaya koyar. Elbette onlar on birinci ayetteki küçük boynuzun papa olduğunu ısrarla savunurlar; oysa aslında pagan Roma’dır.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Dört küçük boynuz ayetinden ikisinin eril, ikisinin dişil olduğu kabul edildiğinde, Kutsal Kitap peygamberliğinde bir kadının bir kiliseyi, bir erkeğin ise bir devleti temsil ettiği gerçeğini hesaba katmak kolaydır. Bunu bilmek, görmek isteyen herkesin, on birinci ayetteki küçük boynuzun dişil Roma (Papalık Roma'sı) değil, eril Roma (putperest Roma) olduğunu görmesine imkan verir.

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Bu ayet, o halde, putperest Roma’nın (o) kendini ordunun önderine kadar yücelttiğini öğrettiği şeklinde anlaşılır; tıpkı putperest Roma’nın ordunun önderini Kalvari’deki çarmıha gerdiğinde yaptığı gibi. Putperest Roma yalnızca çarmıhta Mesih’e karşı kendini yüceltmekle kalmadı; ayet devamında, onun (putperest Roma) eliyle, 'günlük kurban kaldırıldı' der.

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

Daniel kitabında, her ikisi de "kaldırmak" olarak çevrilen iki İbranice kelime vardır. Bu kelimeler "sur" ve "rum"dur. Her iki kelime de tapınak hizmetinde kullanılır. Sur, uzaklaştırmak ya da kaldırmak anlamına gelir; tapınaktaki sunağın üzerindeki küller uzaklaştırıldığında, bu külün uzaklaştırılmasını anlatmak için kullanılan kelime "sur"dur. "Rum" kelimesi ise yukarı kaldırmak ve yüceltmek anlamına gelir; tapınakta kâhin salınım sunusunu kaldıracağı zaman, sunuyu "rum" (yukarı kaldırmak) ederdi. On birinci ayette, putperest Roma ("the daily"), putperestlik dinini yüceltip yükselterek putperestliği "rum" (kaldırmak) edecekti.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Putperest Roma, putperestlik dinini yüceltip ululayacaktı. Kutsal Kitap dilleri konusunda uzman olduklarını ileri süren Adventist ilahiyatçılar, Daniel kitabında "take away" ifadesinin geçtiği her yeri "remove" olarak ele almayı seçiyorlar. Daniel’in kendine özgü ve titiz üslubunu kabul etmiyorlar ve böylece kendilerini peygamber Daniel’den üstün bir konuma yerleştiriyorlar.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

Kutsal Kitap dillerini bildiğini iddia eden ilahiyatçılar, Daniel’in iki farklı sözcük kullanmasına rağmen aynı şeyi kastettiğini gerekçelendirmek için argümanlar ileri sürerler. Yanlış iddialarını desteklemek için uzun ve usandırıcı sözcük çalışmaları sunarlar. Kutsal Kitap tarihini bildiğini iddia eden ilahiyatçılar ise, yanlış uygulamanın, tarihin farklı dönemlerinde aynı sözcüğün farklı anlamlar taşıyabileceğinin kabulüne dayandığını; bu nedenle Daniel iki farklı sözcük kullandığında, Daniel’in gerçekte ne demek istediğini ancak bir tarih uzmanının belirleyebileceğini savunurlar. “Satır üstüne satır” metodolojisinden kaçınmaya çalışan ilahiyatçıların sıkça başvurduğu bu iki yanlış yöntemi teşhis etmek önemlidir.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Evet, kendini ordunun önderine kadar yüceltti; onun tarafından günlük sunu kaldırıldı ve tapınağının yeri yıkıldı. Daniel 8:11.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Ayette “kaldırıldı” olarak çevrilen kelime, “yukarı kaldırmak ve yüceltmek” anlamına gelir. “Ortadan kaldırmak” anlamına gelmez. Bu gerçek Adventist ilahiyatçılar için karmaşa ve çelişki yaratır; çünkü Daniel’in kullandığı kelimenin gerçek tanımı ayete uygulandığında, onların öncülleri ayetin basit bir değerlendirmesi karşısında ayakta kalmaz. Onlar, ayetteki küçük boynuzun Papalık yönetimindeki Roma olduğunu savunur ve bu nedenle ayet, “onun tarafından” (Papalık yönetimindeki Roma) “daimi olan kaldırıldı” şeklinde okunur.

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Elbette, Sister White’ın doğrudan insan bilgeliğiyle eklendiğini ve metin için geçerli olmadığını belirttiği o ek kelimeyi dahil etmekte hiçbir sorun görmüyorlar.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> "Sonra 'günlük' (Daniel 8:12) ile ilgili olarak, 'kurban' sözcüğünün insan bilgeliğiyle metne eklenmiş olduğunu ve metne ait olmadığını ve Rab'bin bununla ilgili doğru görüşü yargı saati çağrısını verenlere verdiğini gördüm." Erken Yazılar, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Onlar "daimi"yi Mesih'in tapınaktaki hizmeti olarak tanımlar; dolayısıyla "daimi kurban", "daimi"nin göksel tapınakta Mesih'in kurban hizmeti olduğu anlayışını destekler. Ancak esin, "kurban" sözcüğünün "metne ait olmadığını" belirtir.

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Efrayim’in sarhoşları “sürekli olan”ı Mesih’in tapınaktaki hizmeti olarak tanımladıklarında, ayet o zaman şöyle okunur: “Onun tarafından” (papalık yönetimindeki Roma) “sürekli olan kaldırıldı,” ya da şöyle okunur: “Papalık gücü tarafından Mesih’in tapınaktaki hizmeti ortadan kaldırıldı.” Onlar gerçekten bu yalanı öğretiyorlar. Papalık egemenliğinin karanlığı yoluyla Mesih’in tapınaktaki hizmetine ilişkin doğru anlayışın insanların zihinlerinden silindiğinde ısrar ediyorlar.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Oysa “take away” olarak çevrilen sözcük, “ortadan kaldırmak” anlamına gelmez; “yükseltmek” ve “yüceltmek” anlamına gelir. Kutsal Kitap dilleri konusunda uzman olduklarını iddia edenler, İbranice “rum” sözcüğünün anlamını bu pasajda doğru biçimde uygulasalardı, çevirilerinin şöyle demesi gerekirdi: “Papalık gücü tarafından Mesih’in tapınaktaki hizmeti yükseltildi ve yüceltildi.” Papalık, Mesih’i ne zaman yükseltip yüceltti ki?

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

İbranice "sur" kelimesinin tanımını İbranice "rum" kelimesine dayatmaya çalışıyorlar. Daniel, "ortadan kaldırmak" anlamına gelen "sur" kelimesini "günlük" ile bağlantılı olarak iki başka ayette kullanır; fakat on birinci ayette Daniel, "yükseltmek ve yüceltmek" anlamına gelen "rum" kelimesini seçmiştir. Bu ayetle ilgili masallar yığını, "take away" olarak çevrilen kelimenin anlamının çarpıtılması nedeniyle saçmalıktır; ayrıca, Mesih'in mabetteki hizmeti insanlardan hiçbir şekilde asla uzaklaştırılmamıştır.

> But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

> Ama O, sonsuza dek yaşadığı için, değişmez bir kâhinliği vardır. Bu nedenle, O'nun aracılığıyla Tanrı'ya gelenleri bütünüyle kurtarmaya da kadirdir; çünkü onlar için şefaat etmek üzere daima yaşar. İbraniler 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Adventist teologların yaptığı gibi, ayetin yanlış yorumlarını desteklemek amacıyla, papalığın bir dönem boyunca Mesih’in Kutsal Yer’deki aracılık hizmetini ortadan kaldırmak için bir tür yetki kullandığını iddia etmek saçmadır!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Ama ilahiyatçılar, ayetin papalığın Mesih’in mabetteki hizmetini yükseltip yücelttiğini ifade ettiğini öğretmezler. Daniel’in sözlerinin anlamını ve Ellen White’ın ilhamlı öğüdünü görmezden gelerek, Daniel’in sözlerinin tanıklığına rağmen, öğretmeyi seçtiklerini öğretirler.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Evet, kendini ordunun önderine kadar yüceltti; onun tarafından günlük sunu kaldırıldı ve tapınağının yeri yıkıldı. Daniel 8:11.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

İlahiyatçılar, ayetin "papalık gücüyle, Mesih'in tapınaktaki hizmeti ortadan kaldırıldı" anlamına geldiğini öğretiyorlar ve Mesih'in tapınaktaki hizmetinin insanların zihinlerinden kaldırıldığı düşüncesi, bu kaldırmayla bağlantılı olarak Mesih'in "tapınağının yeri yere atıldı" ifadesiyle desteklenmektedir. Tanrı'nın Sözünde, Mesih'in aracılığını yürüttüğü yer olan göksel tapınağın yere atıldığını bildiren tek bir ayet bile yoktur. Ayrıca, "tapınağının yeri" olan göğün kendisinin de yere atıldığını bildiren hiçbir Kutsal Kitap bölümü yoktur. Bir kez daha, ilahiyatçılar kendilerini peygamber Daniel'in üstüne koyuyor; çünkü Daniel'in bunun tam tersini öğrettiği gerçeğine rağmen, ayetteki "tapınağının yeri" ifadesinin Tanrı'nın tapınağına gönderme yaptığında ısrar ediyorlar.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

İbranice dilinin sözde uzmanları, ayette İbranice “rum” sözcüğünün, İbranice “sur” sözcüğünün anlamında anlaşılması gerektiğinde ısrar ediyorlar. Ayrıca İbranice “miqdash” sözcüğünün de İbranice “qodesh” olarak anlaşılması gerektiğinde ısrar ediyorlar. “Miqdash” ve “qodash” Daniel kitabında ikisi de basitçe “kutsal mekân” diye çevrilir, ancak anlamları farklıdır. “Miqdash” Tanrı’nın kutsal mekânı olsun ya da putperest bir kutsal mekân olsun, herhangi bir kutsal mekânı ifade eder. Kutsal mekân için genel bir sözcüktür; ama “qodesh” ise Kutsal Kitap’ta yalnızca Tanrı’nın kutsal mekânını ifade etmek için kullanılır.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Daniel, putperest bir tapınakla Tanrı’nın kutsal yeri arasındaki farkı biliyordu. Eğer Daniel bir putperest kutsal yeri tanımlayacak olsaydı, "miqdash" kelimesini kullanırdı. İbranice dilinin sözde uzmanlarının, art arda gelen dört ayette Daniel’in her iki kelimeyi de üç kez kullandığı gerçeğine hiç değinmemeleri bana şaşırtıcı geliyor. Daniel’in, ikisi de "sanctuary" olarak çevrilen iki İbranice kelimeyi kullanımı, Daniel’in anlaşılmasını amaçladığı anlamı belirler.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

> Evet, kendini ordunun önderine kadar yüceltti; onun eliyle günlük sunu kaldırıldı ve kutsal konutunun yeri yıkıldı. Suç yüzünden, günlük sunuya karşı ona bir ordu verildi; gerçeği yere attı; girişimlerini sürdürdü ve başarılı oldu. Sonra bir kutsalın konuştuğunu duydum; konuşan o kutsala başka bir kutsal, “Günlük sunuya ve yıkıma yol açan isyana ilişkin görüm, hem kutsal yerin hem de ordunun ayaklar altında çiğnenmesine kadar ne kadar sürecek?” dedi. O da bana, “İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacak” dedi. Daniel 8:11-14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Adventizmin temelini içeren pasajın tam kendisinde Daniel, her ikisi de “kutsal yer” diye çevrilen iki farklı İbranice sözcük kullanır. On üçüncü ve on dördüncü ayetlerde Daniel, Kutsal Kitap’ta yalnızca Tanrı’nın kutsal yerini belirtmek için kullanılan “kutsal yer” anlamındaki İbranice sözcüğü seçmiştir; ancak on birinci ayette, hem Tanrı’nın kutsal yeri hem de putperest bir kutsal mekân için kullanılabilen genel nitelikteki İbranice sözcüğü kullanmıştır.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Daniel, on birinci ayetteki "tapınak"ı Tanrı'nın tapınağı olarak belirtmek istemiş olsaydı, izleyen üç ayet içinde iki kez kullandığı İbranice kelimenin aynısını kullanırdı. Daniel'in, on birinci ayetteki putperest bir tapınakla on üçüncü ve on dördüncü ayetlerdeki Tanrı'nın tapınağı arasında bir ayrım yaptığı kesinlikle açıktır! Ama Efrayim'in sarhoşları, on birinci ayette "yıkıldı" denilen "tapınağının yeri" ifadesinin Tanrı'nın tapınağının yeri olduğunu savunurlar; ancak "yer" kelimesinden kaçınırlar.

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Onlar, Papalığın Mesih'in aracılık hizmetini kaldırdığını ve göksel tapınağa dair gerçeği yere attığını öğretiyorlar. Oysa Daniel, on birinci ayetteki "tapınak"ın Tanrı'nın tapınağı değil, putperest bir tapınak olduğunu açıkça belirtti. Daniel aynı derecede açıkça şunu da belirtti: yere atılan "tapınak" değil, onun tapınağının "yeri"ydi.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Dokuzdan on ikiye kadar olan ayetlerdeki kasıtlı cinsiyet değişimini kabul etmeyi reddeden modern ilahiyatçılar, dinden dönmüş Protestanlık içinde ortaya çıkan “günlük” tanımını benimsediler ve insanî varsayım, gelenek ve adetlerin kumu üzerine bir temel inşa etmeye başladılar. On birinci ayete geldiklerinde ise, Miller’ın “günlük”ü putperestlik olarak anlayışının doğru olduğunu belirleyen Kardeş White’ın ilhamlı öğüdünü bile reddeder ve Katolik ve Protestan teolojisine duydukları sevgiyi savunmak için yanıltma ve varsayım sanatına başvurmaya başlarlar.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Ayette putperest Roma’yı papalık Roma’sına çeviriyorlar ve "kaldırıp yüceltmek" anlamına gelen bir kelimeye zorla "ortadan kaldırmak" anlamını yüklüyorlar. "The daily" adlı şeytanî simgeyi ilahi bir simge olarak tanımlıyorlar ve ardından, kutsal mekânın "yeri"ne doğrudan atıfta bulunmaktan kaçınarak, bir putperest tapınağın Tanrı’nın tapınağı olduğunu ısrarla ileri sürüyorlar. Ve (Yeşaya’nın nitelediği gibi) "öğrenmemişler"—ancak "öğrenmişler" onlara öyle olduğunu söylerse anlayacak olanlar—kendi yıkımları için masal tabağını kabul ederler.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Miller'ın rüyasında mücevherler olarak temsil edilen bilginin artışı üzerine incelememize bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

> “The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

> Havari Pavlus bizi uyarır: 'Bazıları imandan sapacak, aldatıcı ruhlara ve şeytanların öğretilerine kulak verecekler.' Beklememiz gereken budur. En büyük sınamalarımız, bir zamanlar gerçeği savunmuş, fakat ondan yüz çevirip dünyaya dönmüş ve onu nefret ve alayla ayakları altına alan o kesim yüzünden gelecektir. Tanrı’nın, sadık hizmetkârlarının yapması gereken bir işi vardır. Düşmanın saldırıları O’nun sözünün gerçeğiyle karşılanmalıdır. Yalanın maskesi düşürülmeli, gerçek niteliği açığa vurulmalı ve Yehova’nın yasasının ışığı dünyanın ahlaki karanlığına nüfuz etmelidir. O’nun sözünün gereklerini ortaya koymalıyız. Bu ciddi görevi ihmal edersek suçsuz sayılmayacağız. Ama gerçeği savunurken, benliği savunmayalım ve hakaret ve çarpıtmalara katlanmaya çağrıldığımız için büyük bir yaygara koparmayalım. Kendimize acımayalım; ama Yüceler Yücesi’nin yasası için çok gayretli olalım.

> “Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

> Elçi şöyle diyor: "Sağlam öğretiye katlanmayacakları bir zaman gelecek; ama kendi tutkularının peşinden giderek, kulaklarını okşayan birçok öğretmen edinecekler; kulaklarını gerçeğe kapatacak ve uydurma masallara yönelecekler." Her yanda Tanrı’nın sözünü boşa çıkaranların aldatıcı kuruntularıyla kolayca tutsak edilen insanları görüyoruz; ama hakikat onlara sunulduğunda, sabırsızlık ve öfkeyle doluyorlar. Ama elçinin Tanrı’nın hizmetkârına öğüdü şudur: "Her şeyde uyanık ol, sıkıntılara katlan, bir müjdeci olarak görevini yap, hizmetini eksiksiz yerine getir." Kendi gününde bazıları Rab’bin davasını bıraktı. Şöyle yazar: "Demas, şimdiki dünyayı sevdiği için beni terk etti"; ve yine şöyle der: "Bakırcı Aleksander bana çok kötülük etti; Rab yaptıklarına göre ona karşılığını versin; sen de ondan sakın; çünkü sözlerimize şiddetle karşı koydu."

> “Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

> Peygamberler ve havariler, muhalefet ve hakaretler karşısında benzer sınavlardan geçtiler; hatta Tanrı’nın lekesiz Kuzusu bile, bizim gibi her bakımdan ayartıldı. Günahkârların kendisine karşı muhalefetine katlandı.

> “Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

> Bu zaman için her uyarı sadakatle iletilmelidir; ama 'Rab'bin kulu çekişmemeli; herkese karşı yumuşak, öğretmeye yatkın, sabırlı olmalı; karşı çıkanları alçakgönüllülükle öğretmeli.' İmanı terk edenlerin aldatıcı faaliyetleriyle kirlenmeyelim diye Tanrımızın sözlerini özenle korumalıyız. Karanlığın prensi saldırdığında Efendimizin kullandığı aynı silahla—'Yazılmıştır'—onların ruhlarına ve etkilerine karşı koymalıyız. Tanrı'nın sözünü ustalıkla kullanmayı öğrenmeliyiz. Öğüt şudur: 'Kendini Tanrı'ya makbul olarak sunmak için gayret et; utanacak bir yanı olmayan, gerçeğin sözünü doğru kullanan bir işçi olarak.' Yalancı öğretmenlerin ve ayartıcıların dolambaçlı sapkınlıklarıyla yüzleşmek için gayretli çalışma, içten dua ve iman şarttır; çünkü 'son günlerde çetin zamanlar gelecek. İnsanlar kendilerini seven, tamahkâr, övüngen, kibirli, küfürbaz, anne babaya itaatsiz, nankör, kutsallıktan yoksun, doğal sevgiden yoksun, uzlaşmaz, iftiracı, özdenetimsiz, acımasız, iyileri küçümseyen, hain, fevri, kendini beğenmiş, Tanrı'yı sevmekten çok zevki seven kimseler olacak; dindarlığın biçimine sahip olup gücünü inkâr edecekler: bunlardan uzak dur.' Bu sözler, Tanrı'nın kullarının karşılaşmak zorunda kalacağı insanların karakterini tasvir eder. 'İftiracılar', 'iyileri küçümseyenler', bu yozlaşmış çağda Tanrılarına sadık olanlara saldıracaktır. Ama Göklerin elçisi, Efendimizde sergilenen ruhu ortaya koymalıdır. Alçakgönüllülük ve sevgiyle insanların kurtuluşu için emek vermelidir.

> “Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

> Pavlus, Tanrı’nın işine karşı çıkanlara ilişkin sözlerine devam ederek onları eski İsrail zamanında imanlılara savaş açan adamlara benzetir. Şöyle der: "Nasıl ki Jannes ve Jambres Musa’ya karşı durdularsa, bunlar da gerçeğe böyle karşı koyuyorlar; zihinleri bozulmuş, iman konusunda reddedilmiş kimseler. Ama daha ileri gidemeyecekler; çünkü onların ahmaklığı da, ötekilerinki gibi, herkesin önünde açığa çıkacak." Tanrı’ya karşı savaşmanın ahmaklığının açığa çıkarılacağı zamanın geldiğini biliyoruz. Ne kadar karalanıp hor görülürsek görülelim, sakin bir sabır ve güven içinde bekleyebiliriz; çünkü "açığa çıkarılmayacak hiçbir giz yoktur" ve Tanrı’yı onurlandıranlar insanlar ve meleklerin önünde O’nun tarafından onurlandırılacaktır. Reformcuların acılarına ortak olmalıyız. Şöyle yazılmıştır: "Sana hakaret edenlerin hakaretleri üzerime geldi." Mesih kederimizi anlar. Hiçbirimiz haçı tek başımıza taşımaya çağrılmadık. Golgota’da acı çeken Kişi, dertlerimizi yürekten hisseder ve kendisi de denenerek acı çektiği için, O’nun uğruna keder ve deneme içinde olanlara yardım etmeye de gücü yeter. "Evet, Mesih İsa’da tanrısal bir yaşam sürmek isteyenlerin hepsi zulüm görecek. Ama kötü insanlar ve saptırıcılar, aldatarak ve aldanarak, gittikçe daha da kötüleşecekler. Ama sen öğrendiklerinde kal." Review and Herald, 10 Ocak 1888.

Back to Articles