Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Four

Yoel Kitabı ve Laodikya’daki Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi - Sayı Otuz Dört

Number Thirty-Four

Numara Otuz Dört

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word

In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.

Çölde bir sesin var olabilmesi için bir çöl bulunmalıdır. 2023 yılının Temmuz ayında, Yahuda oymağının Aslanının, Vahiy kitabının birinci bölümünde ortaya konulduğu üzere, Kendisi hakkındaki vahyin mühürlerini o sırada açmakta olduğunu bildiren bir ses duyulmaya başladı. 18 Temmuz 2020 Şabatındaki hayal kırıklığı, Vahiy kitabının on birinci bölümündeki üç buçuk günü başlattı; bu süre 30 Aralık 2023 Şabatında sona erdi. O Şabat günü, Temmuz 2020'den bu yana ilk kez, Future for America bir Zoom toplantısında kamuya açık olarak konuştu.

From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.

O andan itibaren, İsa Mesih’in Vahyi tedricen açılmaktadır. Bu, “hakikat” kelimesine ilişkin bir vahiy ile başladı; daha sonra bunun, bir araya getirildiklerinde “hakikat” kelimesini oluşturan İbrani alfabesinin birinci, on üçüncü ve yirmi ikinci harfleri tarafından ana hatları çizilen üç basamaktan oluşan bir çerçeveyi temsil ettiği görüldü. “Hakikat” kelimesinin çerçevesinde temsil edilen bu üç basamak, yeni bir bağlama yerleştirilmiş eski bir hakikatti.

For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”

Yıllardır avlu, Kutsal Yer ve Kutsalların Kutsalı olmak üzere üç adımın, Kutsal Ruh'un üç işiyle paralel olduğunu gösterdik: O, avluda günah konusunda suçlu çıkarır, Kutsal Yer'de doğruluğu ortaya koyar ve Kutsalların Kutsalı'nda yargılar. Bu üç adımın Tanrı'nın Sözü boyunca tezahür ettiğini belirledik; ancak bu anlayışların tümü, 2023 itibarıyla "gerçek" çerçevesi içinde büyütülüp berraklaştırıldı. Eski bir gerçeği alıp onu yeni bir gerçek çerçevesine yerleştirmek, Mesih'in, Sözünün mührünü kademeli olarak açarken yaptığı şeydir. 2023'te sona eren "çöl", bir peygamberliğin mührünün açıldığı peygamberce bir "son zaman"ı temsil eder. O peygamberlik sözü, "Gerçek" olan İsa Mesih'in vahyidir.

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> Kurtarıcı’nın zamanında, Yahudiler gerçeğin kıymetli mücevherlerini gelenek ve masalın çer çöpüyle öylesine örtmüşlerdi ki, doğruyla yanlışı ayırt etmek imkânsız hâle gelmişti. Kurtarıcı, hurafenin ve uzun süredir beslenen hataların çer çöpünü temizlemek ve Tanrı’nın sözünün mücevherlerini gerçeğin çerçevesine yerleştirmek için geldi. Kurtarıcı bugün, Yahudilere geldiği gibi bize de gelse ne yapardı? Gelenek ve ayinin çer çöpünü temizlemede benzer bir iş yapmak zorunda kalırdı. O bu işi yaptığında Yahudiler çok rahatsız oldular. Tanrı’nın asıl gerçeğini gözden kaçırmışlardı, ama Mesih onu yeniden gözler önüne serdi. Tanrı’nın kıymetli gerçeklerini hurafe ve yanlıştan kurtarmak bizim işimizdir. Müjde’de bize ne büyük bir görev emanet edilmiştir! Review and Herald, 4 Haziran 1889.

It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”

Bizim işimiz, "Tanrı'nın kıymetli hakikatlerini batıl inanç ve yanılgıdan kurtarmak" ve "Tanrı Sözü'nün mücevherlerini hakikat çerçevesine yerleştirmek"tir. 2023 yılında Rab, "hakikat" kelimesiyle temsil edilen yapıda hakikat çerçevesini takdim etti. Bu çerçeve, "asli" "Tanrı'ya ait" hakikatleri gözler önüne serer.

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> Yanılgının tozu ve döküntüsü gerçeğin kıymetli mücevherlerini gömmüştür; ama Rab'bin işçileri bu hazineleri ortaya çıkarabilir, böylece binlerce kişi onları sevinç ve huşu ile seyredecektir. Tanrı'nın melekleri alçakgönüllü işçinin yanında olacak, lütuf ve ilahi aydınlanma verecek ve binlercesi Davut'la birlikte, 'Gözlerimi aç ki Yasan'dan harikalar göreyim' diye dua etmeye yöneltilecektir. Çağlar boyunca görülmemiş ve önemsenmemiş hakikatler, Tanrı'nın kutsal sözünün ışıldayan sayfalarından alev alev yükselecektir. Genel olarak işitmiş, reddetmiş ve gerçeği çiğnemiş kiliseler daha da kötülük yapacak; fakat 'bilgeler', yani dürüst olanlar, anlayacaktır. Kitap açıktır ve Tanrı'nın sözleri, isteğini bilmek isteyenlerin yüreklerine ulaşır. Üçüncü meleğe katılan gökten gelen meleğin yüksek haykırışıyla, binlerce kişi yüzyıllardır dünyayı tutan sersemlikten uyanacak ve gerçeğin güzelliğini ve değerini görecektir." Review and Herald, 15 Aralık 1885.

The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”

"Rab’bin işçileri" olan "bilgeler" ve "dürüst olanlar" "anlayacaklar" ve "ortaya çıkaracaklar" "hazineleri, öyle ki binler onlara sevinç ve huşu ile baksınlar." Ne yazık ki Laodikya Adventizmi için, üçüncü meleğin yüksek sesli çağrısında sersemliklerinden uyananlar onlar değildir; zira bu Pazar yasasıdır ve bu da Adventizmin uyanması için fazlasıyla geçtir. On birinci saat işçileri, yakında gelecek Pazar yasası sırasında, "üçüncü meleğe katılan meleğin yüksek sesli çağrısında" "sersemliklerinden" uyanırlar. 2024’ten beri, "asırlar boyunca görülmemiş ve dikkate alınmamış hakikatler", "Tanrı’nın kutsal sözünün aydınlanmış sayfalarından" parlayarak ortaya çıkmaktadır.

In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.

Yeşaya 22:22'de Elyakim'e bir anahtar verilir ve Matta 16'da Petrus'a krallığın anahtarları verilir.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Davut’un evinin anahtarını onun omzuna koyacağım; o açacak, kimse kapatamayacak; o kapatacak, kimse açamayacak. Yeşaya 22:22.

The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.

“Anahtar” Filadelfya’ya verilmiştir; zira Kutsal Yazılar’da açıp kapamanın anahtarına atıfta bulunulan tek diğer yer orasıdır.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Filadelfya’daki kilisenin meleğine yaz: Kutsal ve gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan, açar ve kimse kapatamaz; kapatır ve kimse açamaz, şöyle diyor: Yaptıklarını biliyorum. İşte, önüne kimsenin kapatamayacağı açık bir kapı koydum; çünkü az bir gücün var, sözümü tuttun ve adımı inkâr etmedin. Vahiy 3:7-8.

At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.

Münakaşa eden Yahudilerle son karşılaşmasında, Mesih onların cevap veremediği bir soru yöneltti.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ferisiler bir araya toplanmışken, İsa onlara sordu ve şöyle dedi: "Mesih hakkında ne düşünüyorsunuz? O kimin oğludur?" Onlar ona, "Davut'un oğludur" dediler. O da onlara dedi: "Öyleyse Davut, Ruh'ta ona Rab diyerek nasıl şöyle der: Rab benim Rabbime, 'Düşmanlarını ayaklarının altına serinceye dek sağımda otur' dedi? Madem Davut ona Rab der, nasıl olur da onun oğludur?"

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Hiç kimse ona tek kelimeyle bile cevap veremedi; o günden sonra da hiç kimse ona artık başka soru sormaya cesaret edemedi. Matta 22:41-46.

The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.

Yahudiler, Davut ile Mesih arasındaki peygamberî ilişkiyi kavrayamadılar; çünkü Kutsal Kitap’ın “satır üzerine satır” dilini anlamayı mümkün kılacak peygamberî anahtarlardan yoksundular. Mesih, Yahudilerle olan ilişkisini, körlüklerinin Gerçeğin Sözü’nü doğru biçimde ayırt edememelerine dayandığını tespit ederek sonlandırdı. Musa’yı anlasaydınız, Mesih’i anlardınız diye belirtmişti; fakat sahip çıkıp savunduklarını iddia ettikleri Kutsal Yazıları kendileri anlamıyorlardı.

The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.

“Davut’un evi”nin “anahtarı”, Filadelfya kilisesi olan Milleritlere verildi. Bu “anahtar”, açılan ve kapanan kapılarla temsil edilen bir ıslah hareketiydi. 1798'den 1863'e kadar Millerit hareketi, bir hareket olmaktan çıkıp bir kiliseye dönüşürken, Filadelfya tecrübesinden Laodikya tecrübesine geçti. 19 Nisan 1844'te bir kapı açıldı ve bir kapı kapandı; 22 Ekim 1844'te bir kapı açıldı ve bir kapı kapandı; 1863'te de bir kapı açıldı ve bir kapı kapandı.

Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.

Elyakim'in bir anahtarı vardı, ama Petrus'a "anahtarlar" verildi. Tekil olan anahtar, 1844'teki kapanmış kapıydı.

> “The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.

> Mabet konusu, 1844’teki hayal kırıklığının gizemini çözen anahtardı. Birbirine bağlı ve uyumlu, eksiksiz bir hakikat sistemini gözler önüne sererek Tanrı’nın elinin büyük Advent Hareketi’ni yönlendirmiş olduğunu gösterdi ve O’nun halkının konumunu ve hizmetini gün ışığına çıkarırken mevcut görevi de açığa çıkardı. Büyük Mücadele, 423.

The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.

Mabet konusu, 1844’te kapanan kapıyı açan anahtardı; ancak Petrus’a da krallığın anahtarları verildi.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> İsa ona cevap verip dedi ki: Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun! Çünkü bunu sana insan değil, göklerdeki Babam açıkladı. Ben de sana şunu söyleyeyim: Sen Petrus’sun ve bu kayanın üzerine kilisemi kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Sana göklerin egemenliğinin anahtarlarını vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanmış olacak ve yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde çözülmüş olacak. Matta 16:17-19.

Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.

Satır üstüne satır, Petrus’un temsil ettiği nihai antlaşma gelini Filadelfya’ya, Davut’un evinin anahtarıyla birlikte Göklerin Egemenliği’nin anahtarları verilmiştir. Davut’un evinin anahtarı, İsa’nın Ferisilerle muhatap olduğu son konudur.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ferisiler bir araya toplanmışken, İsa onlara sordu ve şöyle dedi: "Mesih hakkında ne düşünüyorsunuz? O kimin oğludur?" Onlar ona, "Davut'un oğludur" dediler. O da onlara dedi: "Öyleyse Davut, Ruh'ta ona Rab diyerek nasıl şöyle der: Rab benim Rabbime, 'Düşmanlarını ayaklarının altına serinceye dek sağımda otur' dedi? Madem Davut ona Rab der, nasıl olur da onun oğludur?"

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Hiç kimse ona tek kelimeyle bile cevap veremedi; o günden sonra da hiç kimse ona artık başka soru sormaya cesaret edemedi. Matta 22:41-46.

The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.

Davut ile Rab'bi konusu, Petrus'un Pentekost'ta üçüncü saatte üst odada sözlerine başladığı tam noktadır. Ferisiler ile Mesih arasındaki münasebetin kapısını kapatan konu, Petrus'un Pentekost'ta üst odanın kapısını açmak için kullandığı anahtardır.

> For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

> Zira Davut göklere yükselmemiştir; fakat kendisi şöyle der: “Rab Rabbime dedi: Sağımda otur, düşmanlarını ayaklarının altına serinceye dek.” Bu nedenle bütün İsrail evi kesin olarak bilsin ki, sizin çarmıha gerdiğiniz o İsa’yı Tanrı hem Rab hem Mesih kılmıştır.

> Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

> Bunu işitince yüreklerine hançer saplanmış gibi oldular; Petrus’a ve diğer elçilere, “Kardeşler, ne yapmalıyız?” diye sordular.

> Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.

> Bunun üzerine Petrus onlara dedi: Tövbe edin; ve günahlarınızın bağışlanması için her biriniz İsa Mesih'in adıyla vaftiz edilsin; ve Kutsal Ruh'un armağanını alacaksınız. Çünkü bu vaat size, çocuklarınıza ve uzakta bulunanların tümüne, yani Tanrımız Rab'bin çağıracağı herkese yöneliktir. Ve daha birçok sözle tanıklık edip öğüt vererek şöyle dedi: Kendinizi bu çarpık nesilden kurtarın. Böylece onun sözünü sevinçle kabul edenler vaftiz edildiler; ve o gün yaklaşık üç bin kişi onlara katıldı. Elçilerin İşleri 2:34-41.

Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.

Petrus’un bağlamak ya da çözmek için anahtarları vardı; bunu yaptığında, gökler Petrus’un eylemiyle mutabıktı. Petrus, Tanrı’nın Sözündeki gerçeklerin mühürlerini açmak üzere Tanrısallık ile beşeriyetin birlikte çalışmasını temsil eder. Bu gerçeklerin mühürleri açıldığında, bunlar bilgi olarak ifade edilir.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> Mesih’in günlerinde, Eski Antlaşma Yazılarındaki hikmet hazinesinin kilidini açmak için onu ellerinde bulundurmaları gerekenler, bilginin anahtarını alıp götürmüşlerdi. Hahamlar ve öğretmenler, yoksullar ve sıkıntı içindekiler için Göklerin Egemenliği’nin kapılarını adeta kapatmış ve onları helaka terk etmişlerdi. Konuşmalarında Mesih, zihinlerini karıştırmamak için onlara bir anda çok şey sunmadı. Her noktayı açık ve net biçimde ortaya koydu. Düşünceleri aşılamak amacına hizmet edecekse, peygamberliklerdeki eski ve tanıdık gerçeklerin tekrarlanmasını küçümsemezdi.

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> Mesih, hakikatin tüm kadim cevherlerinin kaynağıydı. Düşmanın faaliyetleri yüzünden bu gerçekler yerlerinden edilmişlerdi. Gerçek konumlarından koparılmış, yanılgının çerçevesine yerleştirilmişlerdi. Mesih'in görevi, bu değerli cevherleri hakikatin çerçevesi içinde yeniden düzenlemek ve yerli yerine yerleştirmekti. Dünyayı bereketlemek için bizzat kendisi tarafından verilmiş olan hakikat ilkeleri, Şeytan'ın aracılığıyla gömülmüş ve görünürde yok olup gitmişti. Mesih onları yanılgının enkazından kurtardı, onlara yeni ve canlı bir güç verdi ve değerli mücevherler gibi parlamalarını ve sonsuza dek sarsılmaz durmalarını buyurdu.

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> "Mesih’in Kendisi, hepsinin kaynağı O olduğundan, en küçük zerreyi bile ödünç almaksızın bu eski hakikatlerden herhangi birini kullanabilirdi. Onları her kuşağın zihin ve düşüncelerine saçmıştı; ve dünyamıza geldiğinde, ölü hâle gelmiş olan hakikatleri yeniden düzenleyip canlandırdı, gelecek kuşakların yararı için onları daha etkili kılarak. Hakikatleri çöplükten kurtarma ve onları asıl tazelik ve güçlerinden daha fazlasıyla yeniden dünyaya verme gücüne sahip olan İsa Mesih’ti." Manuscript Releases, cilt 13, 240, 241.

Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.

Petrus’un anahtarları bağlamak ve çözmek içindi ve Petrus, yüz kırk dört bin olan son Hristiyan gelini temsil eder. Yüz kırk dört binin tanıklığında temsil edilen Petrus’un bağlama mesajı, mühürlemedir. Yüz kırk dört binin tanıklığında Petrus’un çözme mesajı, üçüncü veylin İslam’ıdır.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> "Sonra üçüncü meleği gördüm. Benimle birlikte olan melek şöyle dedi: 'Onun işi korkutucudur. Görevi dehşet vericidir. O, buğdayı delice otlarından ayıracak ve buğdayı göksel ambara konulmak üzere mühürleyecek ya da bağlayacak olan melektir. Bu şeyler tüm zihni, tüm dikkati meşgul etmelidir.' Erken Yazılar, 119."

The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.

Bağlanan buğdaylar, Pentekost’taki buğdayın ilk ürün sunusuyla temsil edilir; bu sunu, bir sallama sunusu olarak, yüz kırk dört binin sancağının yükseltilmesini temsil eder. Tanrı’nın halkının mühürlenmesi, Petrus’un içsel mesajıdır; bu, 11 Eylül’den itibaren tedricen salıverilen üçüncü “vay” kapsamındaki İslam tarihinin seyri içinde vuku bulur.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Bundan sonra yeryüzünün dört köşesinde duran dört melek gördüm; bunlar yeryüzünün dört yelini tutuyorlardı ki, ne yeryüzü üzerine, ne deniz üzerine, ne de herhangi bir ağaç üzerine rüzgâr essin. Ve doğudan yükselen başka bir melek gördüm; diri Tanrı’nın mührüne sahipti. Yeryüzüne ve denize zarar verme yetkisi kendilerine verilmiş olan o dört meleğe yüksek sesle seslenerek şöyle dedi: “Tanrımız’ın kullarını alınlarına mühürleyinceye dek yeryüzüne de, denize de, ağaçlara da zarar vermeyin.” Vahiy 7:1–3.

Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.

Tanrı’nın halkının bağlanması sırasında dizginlenen o dört rüzgâr, 11 Eylül’de salıverildi ve ardından George Bush küçüğü tarafından yeniden dizginlendi. Petrus’un dış mesajı İslam’dır; İslam’ın çözülmesi ve bağlanması, mühürleme zamanı boyunca süregiden dış mesajdır. Petrus’un insanlığı İlâhiyet ile bağlantılıdır; zira ona verilen anahtarlar gökle yer arasındaki mutabakatı temsil eder.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.

> Kötü Olan’ın karanlığı, dua etmeyi ihmal edenleri kuşatır. Düşmanın fısıldanan ayartıları onları günaha sürükler; ve bütün bunlar, Tanrı’nın ilahi surette tayin ettiği duada onlara bağışladığı imtiyazlardan yararlanmamaları yüzündendir. Dua, imanın elindeki anahtar olup, Kudret-i Mutlak’ın sınırsız kaynaklarının saklandığı göğün ambarını açtığına göre, Tanrı’nın oğulları ve kızları niçin dua etmekte isteksiz olsunlar? Aralıksız dua ve özenli uyanıklık olmaksızın, kayıtsızlaşma ve doğru yoldan sapma tehlikesi altındayız. Düşman, ayartıya direnebilmek için hararetli niyaz ve imanla lütuf ve kudret elde etmeyelim diye, merhamet kürsüsüne giden yolu durmaksızın tıkamaya çalışır.

> “There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.

> Tanrı’nın dualarımızı işitip yanıtlayacağını bekleyebileceğimiz bazı koşullar vardır. Bunların başında gelenlerden biri, O’ndan gelecek yardıma muhtaç olduğumuzu hissetmemizdir. O şöyle vaat etmiştir: “Susayana su dökeceğim, kuru toprağın üzerine taşkın sular dökeceğim.” Yeşaya 44:3. Doğruluğa acıkıp susayanlar, Tanrı’yı özleyenler, doyurulacaklarından emin olabilirler. Yürek, Ruh’un etkisine açık olmalıdır; yoksa Tanrı’nın bereketi alınamaz.

> “Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.

> Büyük ihtiyacımızın kendisi zaten bir delildir ve lehimize en beliğ şekilde seslenir. Ama Rab, bunları bizim için yapsın diye O’na yönelinmelidir. O şöyle der: “İsteyin, size verilecektir.” Ve: “Kendi öz Oğlu’nu esirgemeyip O’nu hepimiz için teslim eden, O’nunla birlikte bize her şeyi de nasıl karşılıksız bağışlamaz?” Matta 7:7; Romalılar 8:32.

> “If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.

> Yüreklerimizde fesatlığa yer verirsek, bildiğimiz herhangi bir günaha tutunursak, Rab bizi işitmez; ama tövbekâr, kırık ve ezik yüreğin duası her zaman kabul edilir. Bilinen bütün haksızlıklar düzeltilip telafi edildiğinde, Tanrı’nın niyazlarımıza cevap vereceğine inanabiliriz. Kendi liyakatimiz bizi asla Tanrı’nın lütfuna mazhar kılmaz; bizi kurtaracak olan İsa’nın liyakatidir, bizi arındıracak olan O’nun kanıdır; yine de kabulün şartlarına riayet etmek hususunda yapmamız gereken bir görev vardır.

> “Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.

> Kabul edilen duanın bir başka unsuru da imandır. “Tanrı’ya gelen, O’nun var olduğuna ve kendisini gayretle arayanlara mükâfat veren olduğuna iman etmelidir.” İbraniler 11:6. İsa öğrencilerine şöyle dedi: “Dua ettiğinizde, dilediğiniz her şeyi aldığınıza iman edin; ve onlar sizin olacaktır.” Markos 11:24. O’nun sözünü olduğu gibi kabul ediyor muyuz? Mesih’e Doğru Adımlar, 94-96.

> “Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.

> İşte, O’nun mesajını taşıdıklarını beyan ederek Tanrı’nın hizmetkârları olduklarını ileri süren ve kendi gözlerinde yücelmiş bulunan genç erkekler için bir ders. İlyas’ınki gibi dikkate değer tecrübeleri yoktur; yine de gözlerinde aşağı olan görevleri yerine getirmeyi kendilerine yakıştırmazlar. Bir hizmetçinin işini yapmış olacakları korkusuyla, gerekli hizmeti yerine getirmek için hizmet makamlarının vakarından inmeyi istemezler. Böylelerinin hepsi İlyas’ın örneğinden ders almalıdır. Onun sözü, göğün hazinelerini, çiy ve yağmuru, üç yıl boyunca yeryüzünden esirgedi. Yalnız onun sözü, göğü açıp sağanak yağmurlar getirecek anahtardı. Kralın ve İsrail’in binlercesinin huzurunda sade duasını sunduğunda Tanrı tarafından onurlandırıldı; bu duaya karşılık gökten bir ateş parladı ve kurban sunağı üzerindeki ateşi tutuşturdu. Onun eli, Baal’ın sekiz yüz elli kâhinini öldürmekle Tanrı’nın yargısını icra etti; ve yine de, günün yorucu zahmeti ve en parlak zaferinden sonra, gökten bulut ve yağmur ve ateş indirebilen o kişi, karanlıkta, rüzgâr ve yağmur altında, günahları ve suçları nedeniyle yüzüne karşı azarlamaktan korkmadığı hükümdara hizmet etmek üzere Ahab’ın arabasının önünde koşmak gibi bir hizmetçinin işini yapmaya razı oldu. Kral kapılardan içeri geçti. İlyas abasına büründü ve çıplak toprağın üzerine uzandı. Şahitlikler, cilt 3, 287.

Back to Articles