Article

# Parallel Warnings - Number One

Paralel Uyarılar - Birinci

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

İsa Mesih'in Vahyi: İnsanlık için son uyarıyı anlamak

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

"İsa Mesih'in Vahyi", "zaman yakındır" olduğunda Tanrı'nın halkına açılır. İnsanlık için son uyarı mesajı, insanlığın sınanma süresinin sona ermesinden hemen önce verilir ve bu son mesaj Kutsal Kitap'ta birkaç peygamberlik pasajında temsil edilir. Vahiy 14'te bu son uyarı mesajı üç melek tarafından temsil edilir.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> Ve göğün ortasında uçan başka bir meleği gördüm; yeryüzünde yaşayanlara, her ulusa, her kabileye, her dile ve her halka duyurmak üzere sonsuz müjdeyi taşıyordu. Yüksek sesle şöyle diyordu: Tanrı’dan korkun ve O’na yücelik verin; çünkü O’nun yargı saati geldi. Göğü, yeri, denizi ve su kaynaklarını yaratan O’na tapın.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> Ardından başka bir melek şöyle dedi: Yıkıldı, yıkıldı o büyük kent Babil; çünkü fuhşunun gazabının şarabını bütün uluslara içirdi.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> Ve üçüncü melek de onları izleyerek yüksek sesle şöyle dedi: Bir kimse canavara ve onun imgesine tapar ve alnına ya da eline onun damgasını alırsa, aynı kişi Tanrı’nın öfkesinin şarabından—öfkesinin kâsesine katıksız olarak dökülmüş olandan—içecektir; ve kutsal meleklerin ve Kuzu’nun huzurunda ateş ve kükürtle işkence görecektir. Onların işkencelerinin dumanı sonsuza dek yükselir; canavara ve onun imgesine tapan ve adının damgasını alanların hiçbiri gece gündüz dinlenmez. İşte kutsalların sabrı: Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’ya olan imanı tutanlar buradadır. Vahiy 14:6-12.

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

Vahiy'in on sekizinci bölümünde, aynı mesaj Babil'in yıkılışını ilan eder.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> Bundan sonra, büyük güce sahip başka bir meleğin gökten indiğini gördüm; yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Gür bir sesle şöyle haykırdı: “Büyük Babil yıkıldı, yıkıldı; cinlerin barınağı oldu, her kötü ruhun sığınağı ve her murdar ve iğrenç kuşun kafesi haline geldi. Çünkü bütün uluslar onun fuhuşunun öfke şarabından içtiler; yeryüzünün kralları onunla fuhuş yaptılar; yeryüzünün tüccarları da onun aşırı lüksünün bolluğundan zengin oldular.” Ve gökten başka bir ses işittim: “Halkım, ondan çıkın; günahlarına ortak olmayın ve belalarından pay almayın.” Çünkü onun günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı. Vahiy 18:1-5.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

Peygamberî tarih çizgisi — ya da şöyle diyebiliriz: on sekizinci bölümde yeryüzünü görkemiyle aydınlatan melek tarafından temsil edilen olaylar dizisi — yargının kapanışına, sınama süresinin sona ermesine ve son yedi belaya götüren olayları temsil eder. On sekizinci bölümde temsil edilen peygamberî tarih, on dördüncü bölümdeki üç melek tarafından temsil edilen peygamberî tarih çizgisiyle "paralel" seyreder.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> Tanrı, Vahiy 14’teki mesajlara peygamberlik çizgisi içinde yerlerini vermiştir ve onların görevi bu dünyanın tarihinin kapanışına kadar sona ermeyecektir. Birinci ve ikinci meleğin mesajları hâlâ bu zaman için gerçektir ve bundan sonra gelenle paralel olarak sürmelidir. Üçüncü melek uyarısını yüksek bir sesle ilan eder. ‘Bundan sonra,’ dedi Yuhanna, ‘büyük kudrete sahip başka bir meleğin gökten indiğini gördüm ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı.’ Bu aydınlanmada, üç mesajın ışığı birleşmiştir. 1888 Materyalleri, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

On dördüncü bölümde göğün ortasında uçan üç melek, canavarın işareti ve sınama döneminin kapanışıyla sona eren dünya çapında bir mesajı simgeler. On sekizinci bölümde ise, mesajı yine sınama döneminin kapanışıyla sona eren meleğin yüceliği tüm yeryüzünü aydınlatır.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

On dördüncü bölümde üç melekle sembolik olarak, on sekizinci bölümde ise inen melekle temsil edilen mesaj, aynı uyarı mesajının iki örneğidir. Kutsal Kitap’ta gereksiz hiçbir şey yoktur; boşa giden hiçbir şey de yoktur. Aynı mesajın Yuhanna tarafından birden fazla kez dile getirilmiş olması, mesajın önemine bir vurgudur ve Kutsal Kitap kuralı olan “tekrar et ve genişlet” diye adlandırılan ilahi öğretim yöntemini örnekler. Peygamberlik tarihinin iki hattını bir araya getirmek, diğerinden ayrı ele alındıklarında her birinde fark edilmeyecek hakikatleri ortaya çıkarır. Bugün aynı olaya tanıklık etmiş iki kişiyi ifade vermeleri için mahkemeye getirseniz, siyasi ya da toplumsal ideolojilerine bağlı olarak pekâlâ birbirine zıt beyanlarda bulunabilirler. Kutsal Kitap tanıkları için durum böyle değildir; onlar her zaman hemfikirdir ve eğer size hemfikir değillermiş gibi görünüyorsa, bir şeyi yanlış değerlendiriyorsunuz demektir.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

Ele aldığımız iki temsil, Malaki kitabında peygamber İlyas’ın dönüşü olarak sunulan uyarı mesajının aynısıdır. Bu üç mesajın tamamı, sınanma döneminin kapanışından önce gelir—zira üç peygamberlik çizgisinin tümünde yer alan uyarı mesajı yalnızca sınanma döneminin kapanışından önce verilmiş olmakla kalmaz; sınanma döneminin kapanışı, bu uyarı mesajlarının her birinin bizzat referans noktasıdır, isterseniz konusu. Nitekim herhangi bir uyarı mesajı herhangi bir peygamber tarafından ilan edilir ya da tasvir edilirse, bu, Vahiy 14, Vahiy 18 ve Malaki’deki İlyas peygamberliğiyle aynı uyarıdır.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

Bu üç kehanet çizgisinin birbirine paralel ilerlediği kolaylıkla gösterilebilir. Bununla birlikte, Kutsal Kitap’taki kehanetlerde iki temel bilgi kaynağı vardır. Bunlardan biri, dünyanın sonunda ortaya çıkacak olaylar dizisinin belirlenmesidir. Diğer bilgi kaynağı ise, gelecekteki olayları ana hatlarıyla ortaya koyan mesajla bağlantılı olarak peygamberlerin faaliyetlerinin betimlenmesidir.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

Bu fikirlerle bağlantılı olarak dikkate almaya değer iki kural vardır. Birincisi, bütün peygamberlerin dünyanın sonundan söz etmesidir; orası da mühletin sona erdiği yerdir.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> Eski peygamberlerin her biri, sözlerini kendi zamanları için olduğundan çok bizim için söyledi; bu yüzden peygamberlikleri bizim için geçerlidir. 'Şimdi bütün bu şeyler onlara ibret olsun diye oldu; ve bunlar, dünyanın sonları üzerimize gelmiş bulunan bizlerin uyarısı için yazıldı.' 1 Korintliler 10:11. 'Kendileri için değil, bizim için hizmet ettiler; gökten gönderilen Kutsal Ruh ile size Müjde’yi duyuranlar tarafından şimdi size bildirilen bu şeyler; meleklerin yakından bakmayı arzuladığı şeylerdir.' 1 Petrus 1:12. . . .

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> "Kutsal Kitap, hazinelerini bu son nesil için derleyip bir araya toplamıştır. Eski Antlaşma tarihindeki bütün büyük olaylar ve ciddi tasarruflar, bu son günlerde kilisede edegelmiş ve hâlen de kendini tekrarlamaktadır." Seçilmiş Mesajlar, 3. kitap, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

İncil’deki bütün peygamberlik mesajları, “dünyanın sonlarının üzerimize geldiği” bizler için “yürürlüktedir.” Bu kural, Kutsal Ruh’un hem “peygamberliğin verilişinde” hem de “tasvir edilen olaylarda” “şekillendirdiği” “hususları” belirleyen başka bir kuralla birlikte, herhangi bir peygamberliğin başlangıcındaki peygamberlik olaylarının, aynı peygamberliğin sonundaki peygamberlik olaylarına tipolojik birer ön örnek teşkil ettiğini ve onlarla paralel seyrettiğini ileri süren iddiayı güçlendirir.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> "Tanrı’nın sözünün çok daha yakından incelenmesine ihtiyaç vardır; özellikle Daniel ve Vahiy, hizmetimizin tarihinde hiç olmadığı kadar dikkate alınmalıdır. Bazı konularda, Roma gücü ve papalıkla ilgili olarak daha az şey söyleyebiliriz; ama Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nun esini altında peygamberlerin ve elçilerin yazdıklarına dikkat çekmeliyiz. Kutsal Ruh, gerek peygamberliğin verilmesinde gerek tasvir edilen olaylarda, insan aracının göz önünden uzak tutulup Mesih’te gizlenmesi ve göklerin Rab Tanrısı ile O’nun yasasının yüceltilmesi gerektiğini öğretmek üzere işleri öyle düzenlemiştir. Daniel kitabını okuyun. Orada temsil edilen krallıkların tarihini madde madde ele alın." Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

Şu "Kutsal Ruh, hem peygamberliğin verilmesinde hem de tasvir edilen olaylarda meseleleri öyle şekillendirmiştir." "Peygamberliğin verilmesinde ve tasvir edilen olaylarda" "meseleler" "Kutsal Ruh" tarafından "öyle şekillendirilmiştir" ki, hem "peygamberliğin verilmesi" hem de "tasvir edilen olaylar" esinlenmiş olarak kabul edilmelidir ve dünyanın sonunun peygamberlik tasvirine tatbik edilmelidir.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

John'a Gabriel'den bir kehanet verildi ve bunu bir kitaba yazıp kiliselere göndermesi söylendi. O sırada Roma tarafından zulüm görüyordu; günümüzde dünyada 'black-site' diye adlandırılan şeye benzer bir şekilde sürgün edildi. O tarihte John, Guantanamo Körfezi'ndeki herhangi bir mahkûm kadar insanlardan yalıtılmıştı.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

Yuhanna, görümün Rab’bin Günü olan yedinci gün Şabatında ibadet ederken gerçekleştiğini belirtir.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> Çünkü İnsanoğlu Şabat Günü'nün de Rabbidir. Matta 12:8.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

Ruh'ta tapınırken, arkasından güçlü bir ses duydu.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> Ben, kardeşiniz ve sıkıntıda, İsa Mesih’in krallığında ve sabrında sizinle paydaş olan Yuhanna, Tanrı’nın sözü ve İsa Mesih’in tanıklığı uğruna Patmos denilen adadaydım. Rab’bin günü’nde Ruh’ta idim ve arkamda borazan sesi gibi güçlü bir ses duydum. Şöyle diyordu: Ben Alfa ve Omega’yım, ilk ve sonum; gördüklerini bir kitaba yaz ve Asya’da bulunan yedi kiliseye gönder: Efes’e, Smyrna’ya, Pergamos’a, Tiyatira’ya, Sardis’e, Filadelfya’ya ve Laodikea’ya. Vahiy 1:9-11.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

Yuhanna'nın çevresi ve belirtilen koşullar, onun Sebt'i yedinci günde tuttuğu için zulüm gören; ama aynı zamanda hem Kutsal Kitap'a hem de Ellen White'ın yazılarına ("İsa'nın tanıklığı") inandığı için de zulüm gören biri olduğunu ortaya koyar. Arkasından gür bir ses işitir; onu görmek için döner ve böyle yapmakla, arkalarından "İşte yol budur, bu yolda yürüyün" diyen bir ses işiten, dünyanın sonundaki bir Yedinci Gün Adventisti'ni temsil eder.

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

Tüm kehanet çizgileri dünyanın sonunda birbirine paralel olur.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> "Vahiy kitabında Kutsal Kitap'ın tüm kitapları kesişir ve tamamlanır." Elçilerin İşleri, 585.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

Arkasında bir ses duyan herhangi bir peygamber, dünyanın sonunda Tanrı’nın halkının tasvirinde Yuhanna ile paralellik gösterir. Yuhanna, arkasından gelen ve ona talimat veren bir ses duydu. Yeşaya da talimat veren bir ses duydu.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> Bu nedenle Rab, size lütfetmek için bekleyecek; yine bu nedenle, size merhamet edebilmek için yücelecek. Çünkü Rab adaletin Tanrısıdır; O'nu bekleyenlerin hepsi ne mutludur.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> Çünkü halk Siyon’da, Yeruşalim’de yaşayacak; artık ağlamayacaksın. Yakarılarının sesini duyunca sana çok lütuf gösterecek; onu işittiğinde sana cevap verecek. Rab sana sıkıntı ekmeğini ve dert suyunu verse de, öğretmenlerin artık bir köşeye sürülmeyecek; gözlerin öğretmenlerini görecek. Kulakların arkandan, “İşte yol budur, bu yolda yürüyün” diyen sözü, sağa da sola da döndüğünde işitecek. Yeşaya 30:18-21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

Tanrı’nın geriye kalan halkı, arkalarından hangi yolda yürümeleri gerektiğini bildiren bir ses duyar. Ardından, dinleyip dinlemeyeceklerine karar vermeleri gerekir. Yuhanna ve Yeşaya’nın temsil ettiği kişiler, O gecikirken Rab’bi bekleyen, dünyanın sonundaki insanlardır; ve Yeşaya bize, O’nun bir yargı Tanrısı olduğu için geciktiğini bildirir. 1798’de Millerci tarihin başlangıcından, Adventizm için lütuf süresinin Pazar Yasası’nda kapanmasına kadar, Tanrı göksel tapınakta yargıyı yürütmektedir. Vaat şudur: Yargı dönemi boyunca Rab’bi bekleyenler bereketlenecektir.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Bekledikleri için kutsanan Tanrı’nın halkı, on bakire benzetmesinde Damat’ı bekleyen bakirelerle temsil edilir. Hepsi uykuya daldı ve sonra gece yarısı, uyuyan bakireleri iki gruba ayıran bir kriz ortaya çıktı. Bir grup arkalarından bir ses duydu ve hangi yoldan ilerleyeceklerini bildiren o sesi görmek için döndü; öteki grup ise geri dönüp o sesi işitmeyi reddetti—oysa Vahiy kitabı boyunca yankılanan mesaj şudur: “Kulağı olan, Ruh’un kiliselere ne dediğini işitsin.”

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> Matta 25'teki on bakire benzetmesi, Adventist halkının deneyimini de betimler. Büyük Mücadele, 393.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

Yuhanna, geleceği anlamak için geçmişe dönen Adventist halkını temsil eder. Yuhanna’nın yaptığı gibi arkalarından bir “söz” işittiklerinde, bu söz aynı olaya ilişkin Yeşaya’nın tanıklığında verilen talimatı da içerir. Yeşaya’nın talimatı şuydu: “Yol budur, bu yolda yürüyün; sağa döndüğünüzde de, sola döndüğünüzde de.” Daniel 12’deki bilge bakireler, dünyanın sonunda bilginin artışını anlar; çünkü mühürü açılmış, hayat veren bilgiyi anlamak için kelamda “oraya buraya koşup durmuşlardı.”

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Ama sen, ey Daniel, bu sözleri saklı tut, kitabı mühürle; son zaman gelinceye dek. Birçokları oradan oraya koşacak ve bilgi artacak. Daniel 12:4.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

Üzerinde durduğumuz peygamberler, yargının sonuçlandığı ve lütuf kapısının kapandığı tarihsel dönemde Yedinci Gün Adventistlerini temsil eder. Bilge bakireler olarak temsil edilenler, arkalarından “İşte yürünecek yol budur” diyen bir sesi duyarlar ve sola ya da sağa saptıklarında yolda onları yönlendirme sözü O’ndan gelir. Kitabın mührü açıldığında bilge bakirelerin yaptığı “oraya buraya koşmak”, Kutsal Kitap incelemesinin bir simgesidir. Doğa bize, koşabilmek için önce yürümeyi öğrenmek gerektiğini öğretir ve Yeşaya’nın tanıklığı, arkandan gelen sese kulak verirsen, sola (Eski Antlaşma) ya da sağa (Yeni Antlaşma) döndüğünde, Sözünü çalışmanda O’nun seni yönlendireceğini söyler. Kutsal Kitap’ı aç ve O, sesiyle seni yönlendirsin. Ama dünyanın sonundaki Yedinci Gün Adventistleri için bu, Kutsal Kitap’ı (sol) açtıklarında da, Peygamberlik Ruhu’nu (sağ) açtıklarında da O’nun onları yönlendireceği anlamına gelir.

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

Yeremya'nın tanıklığı eklendiğinde yürünecek yol daha da belirginleşir.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın, eski yolları sorun; iyi yol nerededir? O yolda yürüyün ve canlarınız için huzur bulacaksınız. Ama onlar, “O yolda yürümeyeceğiz” dediler. Ayrıca üzerinize bekçiler koydum, “Boru sesini dinleyin” diyerek. Ama onlar, “Dinlemeyeceğiz” dediler.

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Bu nedenle, ey milletler, işitin; ve bilin, ey cemaat, aralarında ne olduğunu. Ey yeryüzü, işit: İşte, bu halkın üzerine, düşüncelerinin meyvesi olan kötülüğü getireceğim; çünkü sözlerime kulak asmadılar, kanunuma da kulak vermediler, ama onu reddettiler. Yeremya 6:16-19.

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

Bu pasajda ibadet edenlerin iki sınıfı vardır. Bir grup, tüm "yolları" değerlendirir ve yürümek için "eski yollar"ı seçer. Onlar, diğer mümkün olan tüm "yollar" arasından "iyi yolu" seçebildiler; çünkü onlar arkalarından gelen sese kulak verenlerdir ve o ses onlara, "Bu yoldur, onda yürüyün" diye bildirdi. John, arkadan, "eski yollar"dan gelen sesi işitenleri temsil eder.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> 'Rab şöyle diyor: Yollarda durun, bakın, eski yolları sorun; iyi olan yol hangisi, onda yürüyün.' Yeremya 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> Hiç kimse, imanımızın temellerini—çalışmamızın başlangıcında sözün dua ile incelenmesi ve vahiy aracılığıyla atılmış olan temelleri—söküp atmaya kalkışmasın. Son elli yıldır bu temeller üzerine inşa ediyoruz. Bazıları yeni bir yol bulduklarını ve atılmış olandan daha sağlam bir temel atabileceklerini sanabilirler. Ama bu büyük bir aldatmadır. Atılmış olan temelden başka bir temel hiç kimse atamaz.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> Geçmişte pek çok kişi yeni bir inancın inşasına, yeni ilkelerin tesisine girişti. Ama kurdukları yapı ne kadar ayakta kaldı? Çok geçmeden yıkıldı; çünkü temeli Kaya üzerine atılmamıştı.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> İlk öğrenciler insanların sözleriyle yüzleşmek zorunda kalmadılar mı? Sahte kuramları dinlemek ve sonra, her şeyi yaptıktan sonra, “Atılmış olanın dışında kimse başka bir temel atamaz” diyerek dimdik durmak zorunda kalmadılar mı? 1. Korintliler 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> "Öyleyse başlangıçtaki güvenimizi sonuna dek sarsılmaz biçimde sürdürmeliyiz. Tanrı ve Mesih tarafından bu halka kudretli sözler gönderildi; bu sözler onları dünyadan çıkararak, adım adım, şimdiki hakikatin apaçık ışığına getirdi. Kutsal ateşe değmiş dudaklarla, Tanrı'nın kulları mesajı ilan ettiler. İlahi beyan, ilan edilen gerçeğin sahihliğini mühürlemiştir." Tanıklıklar, cilt 8, 296, 297.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

Ama Yeremya’nın çizgisinde başka bir grup daha vardır ve Yeremya’nın onları böyle adlandırdığı üzere o "cemaat", yeni bir imanı temsil eden bir ev inşa etmiştir; o ev kaya üzerine kurulmadığı için yıkılır. O ev, Yedinci Gün Adventist Kilisesidir; ya da Yuhanna’nın aynı kiliseyi adlandırdığı gibi—Şeytan’ın sinagogu.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

Duymayı reddetmek, O’nun “sözlerini” ve “yasasını” reddetmek demektir. Eski yollara dönmeye ve onlarda yürümeye karşı isyanları ve ayrıca nöbetçinin borazanla verdiği uyarıyı işitmeyi reddetmeleri nedeniyle, Tanrı, Yeremya’nın “kötü bir topluluk” olarak tanımladığı halkın üzerine kötülük getirecek. Tanrı’nın Laodikya’daki Yedinci Gün Adventist kilisesiyle nasıl muamele ettiği, Kutsal Kitap peygamberliğinin bir konusudur. Peygamber Hoşea, neden reddedildiklerine dair konuşurken “kötü topluluk”un özelliklerinin betimlenmesine katkıda bulunur.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Halkım bilgi eksikliğinden dolayı yok oluyor. Sen bilgiyi reddettiğin için ben de seni reddedeceğim; bana kâhin olmayacaksın. Tanrının yasasını unuttuğun için ben de çocuklarını unutacağım. Hoşea 4:6.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

Bilgisizlik yüzünden reddediliyorlar; bu, son zamanda mührü açılan bir mesajı temsil eder. Bu pasajda Tanrı, halkıyla olan antlaşma ilişkisini sona erdiriyor; çünkü onlara doğrudan, "Halkım!" diye sesleniyor. Mesih'i reddettikleri ve O'nun yasasını unuttukları için Tanrı'ya kâhin olmayacaklar. Tanrı'nın halkı Tanrı ile antlaşmaya girdiğinde, onları kâhinler ve krallar yapar. Tanrı, eski İsrail'le antlaşma yaptığında Musa aracılığıyla şöyle bildirdi:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Öyleyse, eğer sesime gerçekten itaat eder ve antlaşmama bağlı kalırsanız, o zaman bütün halklar arasından benim özel mülküm olacaksınız; çünkü bütün yeryüzü benimdir. Ve siz bana kâhinler krallığı ve kutsal bir ulus olacaksınız. Bunlar İsrailoğullarına söyleyeceğin sözlerdir. Çıkış 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

Tanrı Hristiyan kilisesiyle antlaşma yaptığında, Petrus aracılığıyla şöyle dedi:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Ama siz seçilmiş bir soy, krallık kâhinliği, kutsal bir ulus, özel bir halksınız; sizi karanlıktan kendi harika ışığına çağıranın övgülerini ilan edesiniz diye seçildiniz. Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız; bir zamanlar merhamet bulmamıştınız, ama şimdi merhamet buldunuz. 1. Petrus 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

Petrus bu ayetlerde, “bir zamanlar bir halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız” diyerek, Tanrı’nın seçilmiş antlaşma halkı olan eski İsrail’den Hristiyan kilisesine geçişi ele alır. Yahudiler Tanrı’dan boşandıklarında, Rab Hristiyan kilisesiyle antlaşma yaptı. Her ikisi de Rab’le evli oldukları süre boyunca kâhinler ulusu olarak kabul edildi.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

Kâhin olarak reddedilmek, bir zamanlar antlaşma halkı olduğunuzu gösterir. Yedinci Gün Adventistleri, Adventist tarihinin başlangıcında Rab ile antlaşmaya girdiler. Çöldeki kilise Reformasyon’dan doğdu, ancak Millerci mesajı reddetti ve böylece birinci ve ikinci meleklerin mesajlarının tarihi boyunca Tanrı’dan boşandı. Nihai ayrılık, ikinci meleğin gelişiyle gerçekleşti ve ilan şuydu: artık Mesih’in kızı değillerdi, Babil’in kızı olmuşlardı. Hemen ardından, Gece Yarısı Çığlığı sırasında Tanrı yeni gelinini antlaşma evliliğine çağırdı.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

Kadim İsrail için antlaşmanın simgesi olan iki levha, On Emir’in iki levhasıydı; ruhsal modern İsrail için iki levha ise, 1843 ve 1850 tablolarıyla temsil edilen Habakkuk’un iki levhasıdır. İlhamın defalarca Laodikya olarak tanımladığı antlaşma halkı, eski yolları reddetti, arkalarından gelen sesi dinlemeyi reddetti ve bu nedenle Rab’bin ağzından kusulurken kadim İsrail’in son dönem tarihini tekrar ediyor. Bu neden O’nun “Halkım” diye çağırdıklarının başına geliyor?

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

Adventizmin deneyimini örnekleyen on kız benzetmesi iki kez gerçekleşir: biri adventizmin başlangıcında, diğeri ise adventizmin sonunda. Bayan White, bu benzetmenin harfiyen gerçekleşmiş olduğunu ve harfiyen gerçekleşeceğini, ayrıca benzetmenin tıpkı üçüncü melek gibi her zaman şimdiki hakikat olarak anlaşılması gerektiğini öğretir.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Sık sık, beşinin bilge, beşinin ise akılsız olduğu on kız benzetmesine yönlendirilirim. Bu benzetme, bu zaman için özel bir uygulaması olduğundan, harfi harfine yerine gelmiştir ve gelecektir; ve üçüncü meleğin mesajı gibi, yerine gelmiştir ve zamanın sonuna dek şimdiki hakikat olmaya devam edecektir." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

Millerci Adventizm, 1843’teki başarısız tahminleri ile 22 Ekim 1844’teki doğru tahminleri arasındaki dönemde benzetmedeki bekleyiş dönemini yerine getirdi. Bu tarihin peygamberlikle ilgili ayrıntıları çok ve önemlidir, ancak ben sadece on bakire benzetmesinin, Kardeş White’ın az önce belirttiği gibi, doğrudan üçüncü melekle bağlantılı olduğunu belirtmek istiyorum.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

1798'den 22 Ekim 1844'e kadar, birinci meleğin mesajı yargının açılışını duyurdu. Yargı başlamadan hemen önce, on bakire benzetmesindeki Gece Yarısı Çağrısı gerçekleşti. Bu nedenle, üçüncü melek yargının kapanışını duyurduğunda, Gece Yarısı Çağrısının ilanı bir kez daha tekrarlanacaktır.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

Protestan kiliselerinin Tanrı'nın mesajını reddettiğinin ve böylece Babil'in kızları hâline geldiklerinin fark edilmesi, ikinci meleğin mesajının gelişi ve harfi harfine “yerine getirilen” benzetmede bekleme zamanının başlangıcıydı. Rab 1843'te geri dönmedi; bakireleri sınamak ve kutsamak için gecikti. Protestan kiliselerini Babil'in kızları olarak tanımlayan ikinci meleğin ilanı, hâlâ o düşmüş kiliselerde bulunanlara, dışarı çıkıp Millercilerin safında ve onların peygamberlik anlayışıyla birlikte yer almaları için yapılmış bir çağrıydı. Exeter kamp toplantısında Samuel Snow, Rab'bin 22 Ekim 1844'te geleceğini teyit etmek için gerekli kanıtları sundu ve Gece Yarısı Çığlığı mesajı bir gelgit dalgası gibi ülkeyi süpürdü. Sonra üçüncü melek, 22 Ekim 1844'teki Büyük Hayal Kırıklığı'nda geldi.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

Bu, başlangıç tarihçesinin kısa bir özetiydi; ele aldığımız konuyla daha ilgili görünen birkaç noktayı öne çıkarabilmek için birçok noktayı dışarıda bıraktım.

We will continue these thoughts in the next article.

Bu düşünceleri bir sonraki yazıda sürdüreceğiz.

Back to Articles