Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

Daniel Kitabı - Sayı Altmış Üç

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

Miller'ın Şemalarının Ötesinde: İslam, Soruşturma Yargısı ve Nihai Sınama

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

Bize şöyle bildirildi: "Tanrı, William Miller’ın zihnini peygamberlik sözlerine yöneltti ve Vahiy Kitabı hakkında ona büyük bir ışık verdi." Miller, büyüdüğü tarihsel bağlam nedeniyle, Vahiy’in on ikinci, on üçüncü, on altıncı, on yedinci ve on sekizinci bölümlerinde yer alan "büyük ışığı" anlamaktan alıkonuldu; çünkü bu bölümler, onun tarihsel bakış açısından göremediği peygamberî krallıkların işleyişini tanımlıyordu.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

Miller’e Vahiy Kitabı konusunda verilen ışık, Kiliseler, Mühürler ve Borazanlar üzerineydi; “üç bela” olarak tanımlanan son üç Borazan da Habakkuk’un iki levhası üzerinde gösterilmiştir. Miller’e Vahiy Kitabı’nda verilen “büyük ışık”, Kutsal Kitap peygamberliğinde İslam’ın rolüyle ilgilidir. Ne var ki bu “büyük ışık” bile onun tarihsel bağlamı tarafından sınırlanmıştı.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> Asya’daki yedi kilise, Mesih’in kilisesinin, elçilerin günlerinden dünyanın sonuna dek, bütün dolambaçları ve dönemeçleriyle, bütün refah ve sıkıntılarıyla yedi biçimdeki tarihidir. Yedi mühür, yeryüzünün güçleri ve krallarının kilise üzerindeki icraatlarının ve aynı süre zarfında Tanrı’nın halkını koruyuşunun tarihidir. Yedi borazan, yeryüzüne, yani Roma krallığına gönderilen yedi kendine özgü ve ağır yargının tarihidir. Ve yedi kase, Papalık Roması’na gönderilen yedi son beladır. Bunlarla iç içe, yan kollar gibi dokunmuş daha birçok olay vardır ve bunlar, bütünü bizi ebediyetin okyanusunda sona ulaştırana dek peygamberliğin ulu nehrini doldurur.

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> "Bu, bana göre, Vahiy Kitabı'nda Yuhanna'nın peygamberliğinin planıdır. Ve bu kitabı anlamak isteyen kişi, Tanrı'nın sözünün diğer kısımları hakkında kapsamlı bir bilgiye sahip olmalıdır. Bu peygamberlikte kullanılan semboller ve mecazların hepsi aynı metinde açıklanmaz; bunlar diğer peygamberlerin yazılarında bulunmalı ve Kutsal Yazılar'ın diğer bölümlerinde açıklanmalıdır. Bu yüzden açıktır ki Tanrı, herhangi bir bölüm hakkında açık bir bilgi edinmek için bile bütünü incelememizi istemiştir." William Miller, Miller'ın Dersleri, cilt 2, 12. ders, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

Dikkat edin ki Miller, son yedi belayı Papalık Roma üzerine gelen yedi yargı olarak anladı. Papalık Roma’ya iyileşecek bir ölümcül yara verildiğini anlayamadı. Yedi borazanı, “yeryüzüne ya da Roma krallığına gönderilen yedi kendine özgü ve ağır yargının tarihi” olarak gördü, ancak putperest Roma ile Papalık Roma’nın egemenlikleri arasındaki ayrımı fark edemedi. Bu nedenle, ilk dört borazan ile son üç borazan arasındaki ayrımı görme yetisi sınırlıydı.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

Miller, Roma’ya karşı getirilen yargıların pazar günü ibadetinin zorla uygulatılmasına Tanrı’nın tepkisi olduğunu fark edemedi; çünkü Milleritler kendi dönemlerinde hâlâ pazar günü ibadet ediyorlardı. Miller, boruların Roma’ya yönelik yargılar olduğunu doğru biçimde tanıdı; ancak bu yargıların neden gönderildiği ve ilk dört boru ile son üç boru arasındaki ayrım ya sınırlıydı ya da hiç yoktu. O sınırlı bakışla bile, Tanrı’nın eliyle yönlendirilen tablolarda İslam’ın üç belasının “mücevheri” yine de yer alıyordu ve bu değiştirilmemeliydi.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

Aydınlanmış basiret, peygamberlik konusunda "bilge" bir öğrencinin, Tanrı'nın yalnızca Kutsal Kitap'ı kaleme alan kutsal adamlara ilham vermekle kalmayıp, Kutsal Kitap'ın King James çevirisini yapan erkeklerin çalışmalarını da yönettiğini ve O'nun da, iki kutsal şemanın hazırlanmasında aynı tür ilahi gözetimi kullandığını özellikle söylediğini fark etmesini sağlar.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

Miller’in beşinci, altıncı ve yedinci Borulara (İslam) dair “mücevheri”, son günlerde on kat daha parlak parlar, çünkü bu, nihai Gece Yarısı Çığlığının konusunu belirler. Millerit tarihindeki Gece Yarısı Çığlığının konusu, peygamberlik dönemlerinin sona erdiği tarihti ve bu anlamda son günlerin “Gece Yarısı Çığlığı” mesajı (ki bu, Üçüncü Felaket’in İslam mesajıdır), tipolojik olarak 22 Ekim 1844 tarihiyle temsil edilmiştir. Millerit tarihinde o tarih, yakında gelecek Pazar yasasını tipolojik olarak temsil eder ve hem 22 Ekim 1844 hem de Pazar yasası, Mesih’in Zaferli Girişi’nin tamamlanışı olan çarmıhla tipolojik olarak temsil edilmiştir.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

Miller’in, beşinci, altıncı ve yedinci Borazanlara ilişkin “mücevheri” (İslam), son günlerde on kat daha parlak parlıyor; çünkü son günlerin ıslahat hareketinin temasıyla uyum içinde İslam’ı tanımlar; bu tema da Üçüncü Vay’ın İslam’ıdır. Bu nedenle, yüz kırk dört binin son ıslahat hareketinin teması, önceki ıslahat hareketlerinin her birinin temasıyla örneklendirilmiştir; ister Mesih’in ıslahat hareketindeki “diriliş” teması, ister Milleritlerin tarihindeki “peygamberlik zamanı” teması, ister Davut’un ıslahat hareketindeki “Tanrı’nın sandığı” teması, ister Musa’nın ıslahat hareketindeki “antlaşma” teması olsun.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

İster çarmıha gerilme olayı, ister 22 Ekim 1844 tarihi, ister ıslahatçı hareketlerin çeşitli temaları olsun, her tarih ve tema o dönemin kuşağı için hayat memat meselesi olan bir sınama sorusunu temsil ediyordu. Miller’in, İslam’ın üç “Vay”ına ilişkin “mücevheri”, on bakire benzetmesinde “yağ” üzerinden temsil edildiği gibi, hayat memat sınaması niteliğindedir. Miller’in rüyasının başında mücevherleri güneş gibi parlıyorlardı; rüyasının sonunda ise “on kat daha parlak” parlıyorlardı. Miller’in mücevherleri, Milleritlerin tarihinde gazyağına (lambayağına) benziyordu, ama bugün o mücevherler roket yakıtıdır!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

Milleritler, 11 Ağustos 1840'ta yerine gelen, İslam'a ilişkin ikinci Vay'ın zaman peygamberliğini anladılar ve doğru biçimde uyguladılar; ancak Yedinci Borazan olan üçüncü Vay'a dair anlayışları, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı üzerine bir yargı olarak üçüncü Vay'ın gelişini göremedi; çünkü onlar beşinci bir krallığı dahi görmüyorlardı, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığını ise hiç. Yine de Miller'e verilen Vahiy üzerindeki "büyük ışık", son günlerin "Gece Yarısı Çığlığı"nda on kat daha parlak parlayacaktır.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

Habakkuk’un iki levhasında temsil edilen hakikatler, esasen geçmiş tarihte gerçekleşmiş hakikatlerdir. Çizelgeler, Miller’in bir araya getirmeye yönlendirildiği zaman peygamberliklerine dayanmaktadır ve bu zaman peygamberliklerinin hepsi 1844 yılına gelindiğinde sona ermişti. Bu zaman peygamberlikleri son günlerde daha da parlak bir şekilde parlayacaktır; çünkü bugün de Millerit tarihinde oldukları kadar isabetli oldukları görülecektir; fakat son günler için doğrudan zaman tahminleri içermezler. Bununla birlikte, geçmişte temsil ettikleri tarihlerin tekrarlayan peygamberî tiplerini sunarlar; fakat Miller’in birkaç mücevheriyle geleceğe ilişkin tahminler doğrudan temsil edilir.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

1844’te başlayan göksel tapınaktaki Mesih’in hizmeti, o iş tamamlanana kadar sürmektedir. İki bin üç yüz gün peygamberliği ve onun işaret ettiği arındırma işi, Kardeş White’ın Ulai ve Hiddekel nehirleriyle ilgili olarak belirttiği üzere, hâlâ 'yerine gelme sürecindedir'; bu nedenle o peygamberlik sözünün dünyanın sonuna ilişkin bir gerçekleşmesi vardır.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> "Daniel'in Tanrı'dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar'ın büyük nehirleri olan Ulai ve Hiddekel'in kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen bütün olaylar yakında gerçekleşecektir." Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

İki tabloda yer alan, Daniel’in yedinci ve sekizinci bölümlerindeki görülerden bazı kısımlar hâlâ geleceğe aittir; çünkü her ikisi de Mesih’in tapınaktaki hizmetini tanımlar. Yine de bu iki bölümde Kutsal Kitap peygamberliğinde yer alan krallıkların tarihleri, Papalık yönetimindeki Roma’nın ölümcül yarasını almasıyla sona erer. Eller kullanılmadan dağdan kesilip çıkarılan 'taş' ve Daniel’in ikinci bölümündeki sekizinci krallık hâlâ geleceğe aittir. Ama Daniel’in ikinci, yedinci ve sekizinci bölümleriyle ilgili tablolarda gösterilenlerin çoğu yerine gelmiştir.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Mesih’in mabetteki hizmeti ve İslam’ın üçüncü “Vay”ı, esasen Milleritlerin zamanının ötesindeki peygamberlik tarihini temsil eden iki konudur. Bu iki temayla birlikte, iki çizelge tek bir zaman çizgisi üzerinde bir araya getirildiğinde tipolojik olarak temsil edilen son günlerin tarihi de vardır. Bu yapıldığında, ilk çizelgede temsil edilen 1843’teki ilk hayal kırıklığı, düzeltmesini ikinci çizelgede bulur. Birlikte, şimdi İsa Mesih’in Vahyi’nin mühürlerinin açılmasıyla bağlantılı olarak açığa çıkarılmakta olan Yedi Gök Gürlemesi’nin “gizli tarihini” ortaya koyar ve tanımlarlar.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

Bu "gizli tarih" "Hakikat" üzerine kuruludur; bu, bir araya getirildiklerinde "Hakikat" kelimesini oluşturan üç İbranice harftir. Bu kelime, İbranice alfabenin birinci, on üçüncü ve son harflerinden oluşturulur ve İsa’yı yalnızca Hakikat olarak değil, aynı zamanda Alfa ve Omega olarak da temsil eder. Bu "gizli tarih" bir hayal kırıklığıyla başlar ve biter, ortasında ise isyan vardır; çünkü "on üç" isyanı temsil eden bir sayıdır.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

İlk çizelgede gösterilen 1843 yılı, ilk hayal kırıklığını ve bekleme zamanının gelişini işaret eder. Bekleme zamanı, akılsız bakirelerin isyanının açığa çıktığı Gece Yarısı Çığlığı mesajının gelişine yol açar. Gece Yarısı Çığlığı mesajı daha sonra son hayal kırıklığına kadar ilan edilir. Gece Yarısı Çığlığı’nın o “gizli tarihi” son günlerde harfi harfine tekrar edilir.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Bana sık sık, beşinin akıllı ve beşinin akılsız olduğu on kız benzetmesine başvurularak söz edilir. Bu benzetme, harfiyen yerine gelmiştir ve gelecektir; zira bu zaman için özel bir uygulamaya sahiptir ve üçüncü meleğin mesajı gibi, yerine gelmiş, zamanın sonuna dek de mevcut gerçek olmaya devam edecektir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

Doğru anlaşıldığında, önceki ifade şunu ortaya koyar: Son günlerde akılsız ya da akıllı bir bakire olma ihtimali bulunan tek grup, bir hayal kırıklığı yaşamış bir grubun içindeki insanlardır. Bu hayal kırıklığı bekleme zamanını doğurur ve “harfi harfine yerine gelmiştir ve gelecektir” denilen benzetme, bir hayal kırıklığıyla başlayan bekleme zamanı sırasında bakirelerin içinde meydana gelen etkiler üzerine kuruludur. Kentin sokağında “iki tanığı” öldüren ve onları ölüm vadisinde kupkuru ölü kemiklere çeviren o hayal kırıklığı 18 Temmuz 2020’de gerçekleşti. Adventizm, büyük ölçüde, o hayal kırıklığına dahil değildi. Hatta, “iki tanık” sokakta öldürülmüş halde yatarken, yerine gelmeyen kehaneti kutladılar. Harfi harfine demek, “harfi harfine” demektir.

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

Millerci hareketinin tarihinde, eski antlaşma halkı (Protestanlık) 1843’teki gerçekleşmeyen tahmini (ilk hayal kırıklığı) kutladı ve o noktada Protestanlar sınanma sürelerinin sınırını aştılar. Sınanma zamanı 11 Ağustos 1840’ta başlamıştı; ikinci Vay’ın (İslam) zaman peygamberliği yerine geldiğinde Vahiy 10’daki kudretli melek inmişti. Protestanlar, ilk hayal kırıklığında peygamberlik zamanını reddettiler; çünkü hatalı tahmin onlara artık gerçeği aramamak için bir bahane verdi. Millerci hareket tarihindeki tüm yol işaretlerinin teması “zaman peygamberliği”ydi.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

11 Eylül 2001'de, Vahiy 18. bölümdeki melek, Üçüncü Vay’ın (İslam) peygamberliğinin gerçekleşmesiyle indi. Son günlerdeki tüm kilometre taşlarının teması İslam'dır. İlk hayal kırıklığı, eski antlaşma halkının bir arınma sürecinin sonunu işaretler; çünkü o noktada eski antlaşma halkına artık gerçeği aramamak için bir bahane sağlanmış oldu. Bunun ardından, son günlerin “bakireleri” için sınanma zamanı başladı; zira meleğin inişiyle başlayan eski antlaşma halkının sınanması, ilk hayal kırıklığında sona erdi. Böylece bakireler olarak temsil edilenlerin sınanması başlamış oldu ve bu sınama süreci eninde sonunda bakirelerin akıllı mı yoksa akılsız mı olduklarını ortaya koyacaktır.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

İlk hayal kırıklığı ile son hayal kırıklığı arasında Gece Yarısı Çığlığı'nın mesajı vardır. Milleritler için Gece Yarısı Çığlığı mesajının teması "zaman"dı ve son günlerdeki Gece Yarısı Çığlığı mesajının teması "İslam"dır. Miller'in rüyasında bir haykırışla (çığlıkla) uyandırılır ve o anda mücevherleri eskisinden on kat daha parlak parlar. Son günlere ilişkin doğrudan bir kehaneti belirleyen tablolardaki mücevherler, İslam ve soruşturma yargısıdır. Dolayısıyla, Gece Yarısı Çığlığı'nın "mesajı"nın ve soruşturma yargısının temsil ettiği "deneyim"in sınamaları, eski antlaşma halkı için değil, son bakireler olduklarını iddia edenler içindir.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

İki çizelge bir araya getirildiğinde ortaya çıkan tasvir, ilk hayal kırıklığından sonuncusuna kadar olan tarihi tanımlar ve Yedi Gök Gürlemesi’nin “gizli tarihi” yaşanırken araştırıcı yargının son işinin yerine getirildiğini ortaya koyar. Bu son iş, yüz kırk dört binin mühürlenmesidir ve Daniel dokuzdaki “sıkıntılı zamanlar”da, Vahiy on birde ulusların öfkelenmesi sırasında, Vahiy yedinci bölümdeki “dört rüzgârın tutulması” süresince, Yeşaya yirmi yedinci bölümdeki “doğu rüzgârı gününde sert rüzgârın durdurulması” sırasında ve dünyaya ölüm ve yıkım getirmek üzere kopup gitmeye çalışan “öfkeli atın zaptedilmesi” esnasında gerçekleşir. Bu peygamberlik tanıklarının tümü, kutsal çizelgelerde gösterildiği üzere, Üçüncü Vay’daki İslam’ı temsil eder.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

Habakkuk’un iki kutsal tablosunun, tabloların yayımlanmasından sonra gerçekleşecek olaylara özel olarak değinen üç temel unsuru; yüz kırk dört binin mühürlenmesi, İslam ve on bakire benzetmesinin gerçekleşmesidir. Tablolar, hem bir “deneyim”in hem de bir “mesaj”ın sınama ve mühürleme sürecini tanımlar. Akılsız bir bakire için gerekli deneyim “içinizde Mesih, yüceliğin umudu”dur; bu, yüz kırk dört binin temsil ettiği mükemmelliği yansıtır.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> Çağlardan ve kuşaklardan beri gizli kalmış olan sır, ama şimdi O’nun kutsallarına açıklanmıştır. Tanrı, bu sırrın uluslar arasındaki yüceliğinin zenginliğinin ne olduğunu onlara bildirmek istedi: bu sır, içinizdeki Mesih’tir, yücelik umudu. Biz O’nu duyuruyoruz; her insanı uyarıyor, her insanı her türlü bilgelikle öğretiyoruz ki, her insanı Mesih İsa’da yetkin olarak sunabilelim. Koloseliler 1:26-28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

Yüz kırk dört bin kişi, bir “esaretten” kurtulmuş bir insan topluluğu olarak temsil edilir. Vahiy kitabında doğrudan temsil edilen esaret, Vahiy’in on birinci bölümünde belirtildiği üzere, üç buçuk gün boyunca sokakta ölü halde kalma esaretidir. Sembolik bir ölümün esareti, Levililer yirmi altıncı bölümdeki “yedi zaman”ı temsil eder ve bu esaret, dokuzuncu bölümde Daniel’in duasında örneklendiği üzere, tövbenin tezahürünü gerektirir.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

Ölü kuru kemikler diriltildiğinde, hemen bir “sancak” olarak yükseltilirler. Ölüm hâlindeyken, içlerinde yücelik umudu olan Mesih yoktu. Gerekli tövbelerinin bir parçası, Tanrı’ya karşı geldiklerini ve Tanrı’nın da onlara karşı geldiğini kabul etmeleriydi. Peygamberce belirlenen koşulları yerine getirdiklerinde Mesih “ansızın Tapınağına gelir” ve o zaman yükseltilen o sancağın bir parçası olabilmek için gereken “deneyim” kazanılır.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

İki tablo bir araya getirildiğinde tasvir edilen "deneyim", göksel tapınakta Mesih'in son işiyle gerçekleştirilir. Bu "deneyim", "görünüş" görümü olan "mareh" ile temsil edilir. Gerekli olan "mesaj", peygamberî tarihe ilişkin "chazon" görümüdür. Bu "mesaj", üçüncü Vay'daki İslam tarafından getirilen, isyankâr bir dünya üzerine yaklaşan Tanrı yargısının mesajı olarak tanımlanır.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

1856’da Rab, Adventizm içinde ruhsal Yeruşalim’in yeniden inşasını tamamlamak istedi. 1798’den 1844’e kadar üç meleğin gelişiyle, Millerci tapınak, Habakkuk’un ikinci bölümünü yerine getiren 1843 ve 1850 tarihli iki öncü çizelgedeki peygamberlik gerçekleriyle temsil edildiği üzere, Miller’in rüyasında “mücevherler” olarak temsil edilen temeller üzerine inşa edilmişti. Sonra halkını Yedinci Gün Sebti yasasının duvarını inşa etmeye yöneltti ve “yürünecek yol”un işini tamamlamak üzere onları kadim İsrail’in “eski yolları”na geri döndürdü. ANCAK, o eski yol, onları sınamak ve ayırmak üzere tasarlanmış bir öğretiyi, bir peygamberliği içeriyordu. 1863’te Adventizm “yedi zaman” sınavında başarısız oldu ve Laodikya’nın çölünde dolaşmaya başladı.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

22 Ekim 1844, yakında gelecek Pazar yasasını simgeler; ve Pazar yasasında, Daniel’in belirttiği üzere, sıkıntılı zamanlarda sokağın ve surun tamamlanmasını ifade eden kırk dokuz yılın temsil ettiği iş tamamlanacaktır.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Öyleyse bil ve anla ki, Yeruşalim’i onarmak ve yeniden inşa etmek için buyruk çıktığı andan Mesih Önder’e kadar yedi hafta ve altmış iki hafta geçecek; sokak yeniden yapılacak, sur da; hem de sıkıntılı zamanlarda. Daniel 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

Bütün peygamberler birbirleriyle hemfikirdir ve Daniel’deki “sıkıntılı zamanlar” da üzerinde durduğumuz Early Writings’teki pasajda tespit edilmiştir.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> O sırada, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zaman 'son yağmur' ya da Rab'bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi bela döküldüğünde ayakta durabilmeleri için azizleri hazırlamak üzere. Erken Yazılar, 85.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> Gerçeği benimsediğini söyleyenler Şeytan’a hizmet ettikleri sürece, onun cehennemî gölgesi Tanrı’yı ve göğü görmelerini engelleyecektir. İlk sevgisini yitirmiş olanlara benzeyecekler. Ebedî gerçeklikleri göremezler. Tanrı’nın bizim için hazırladığı şey Zekeriya’nın 3 ve 4. bölümlerinde ve 4:12-14’te tasvir edilmektedir: “Ben yine cevap verip ona dedim: Bu iki altın boru aracılığıyla içlerinden altın yağını boşaltan bu iki zeytin dalı nedir? O bana cevap verip dedi: Bunların ne olduğunu bilmiyor musun? Ben de dedim: Hayır, efendim. O zaman dedi: Bunlar bütün dünyanın Rabbi’nin yanında duran iki meshedilmiş kişidir.”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Rab kaynak bakımından sınırsızdır. Onda hiçbir imkân eksikliği yoktur. Etrafımızı karanlık gölgelerin sarmasının nedeni, iman eksikliğimiz, dünyeviliğimiz, boş konuşmalarımız, konuşmalarımızda açığa çıkan imansızlığımızdır. Mesih, ne sözde ne de karakterde, bütünüyle güzel Olan ve on binler arasında en yüce Olan olarak açığa çıkarılmıyor. Ruh kendini boş gurura yükseltmekten hoşnut olduğunda, Rab'bin Ruhu onun için pek az şey yapabilir. Kısa görüşlü bakışımız gölgeyi görür, ama ötesindeki yüceliği göremez. Melekler, bağlarını koparıp bütün yeryüzünün üzerinden hızla atılmak, geçtiği her yerde yıkım ve ölüm taşımak isteyen öfkeli bir at olarak tasvir edilen dört rüzgârı tutuyor.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Ebedî âlemin tam eşiğinde uyuyup kalacak mıyız? Uyuşuk, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, keşke kiliselerimizde, halkının üzerine üflenmiş olan Tanrı’nın Ruhu ve soluğu bulunsaydı da ayakları üzerinde dursalar ve yaşasalardı. Yolun dar, kapının ise sıkı olduğunu görmemiz gerekir. Fakat o dar kapıdan geçerken, onun genişliği sınırsızdır.” Manuscript Releases, cilt 20, 217.

Back to Articles