Article

# Panium - Number Four

Panium - Dört Numara

An Alliance

Bir İttifak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

Panium tarihinde, Antiochus Magnus ile Makedonyalı Philip arasında bir ittifak kuruldu. Savaş, doğrudan çocuk kral Ptolemy V’e karşı Antiochus tarafından yürütüldü; Philip ise, krallığın diğer kısımlarındaki savaşlarıyla, başka orduların Mısırlı çocuk kralın yardımına gelmesini engellemesi bakımından katkıda bulundu. Bu, Mısır’ın çocuk kralı tarafından tipolojik olarak temsil edilen (çocuk, peygamberî anlamda son nesli ifade eder) güneyin son kralı Putin’in, Panium’da Ptolemy V’i yenen Antiochus Magnus olarak temsil edilen Trump tarafından—tıpkı 1989’da Sovyetler Birliği’ni yenen Reagan gibi—yenilgiye uğratıldığı anlamına gelir.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

Philip, "atları seven biri" anlamına gelir ve "atlar" hem askerî hem de iktisadî kudreti simgeler. Atlar savaş arabalarını çeker ve askerler onlara biner; ayrıca atlar malları pazara taşır. "Atlar", "savaş arabaları, gemiler ve atlılar"ın bir sembolüdür; bu, kırkıncı ayette belirtildiği üzere, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeyin kralıyla vekâlet ilişkisi içindeki birincil sembolüdür.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

Trump’ın müttefiki, Makedonyalı Filip ve Tetrark Hirodes Filip’te iki tipolojik karşılık bulur. İster Tetrark Hirodes Filip ister Makedonyalı Filip söz konusu olsun, simge, kendisine sırasıyla Sezar ya da Antiokhos tarafından sağlanan iktidarı seven birini tanımlar. Filip atları sever ve Filiplerden biri Makedonyalıydı; Makedonya, Büyük İskender’in krallığında merkezî ve kurucu bir rol üstlenmişti.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

Makedonya, onun anavatanıydı; babası II. Filip’ten miras aldığı krallık ve geniş imparatorluğunun sıçrama tahtasıydı. Yunanistan’ın kuzeyinde yer alan Makedonya, Büyük İskender’in doğup (Pella’da, MÖ 356) büyüdüğü siyasi ve askeri çekirdek olarak öne çıkıyordu ve fetihlerini besleyen başlangıçtaki kaynakları, insan gücünü ve örgütsel yapıyı sağladı. Özünde Makedonya, Büyük İskender’in krallığının çekirdeğiydi: başlangıç noktası, askeri gücünün itici gücü ve imparatorluğu sınırlarının çok ötesine genişlerken bile onun bir Makedon kralı olarak kimliğini sağlamlaştıran bölge.

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

Makedonya, İskender’in dörde bölünmüş krallığının kuzey bölgesini temsil eder. Dolayısıyla, Filipuslardan biri Tetrark, yani 'dörtte bir'dir; öteki Filipus ise İskender’in eski imparatorluğunun dört rüzgârının 'dörtte biri'dir.

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

Herod, antlaşmayı reddeden birini temsil eder. Esau, Herod’a uzanan soy hattının atası olarak, ilk doğanlık hakkını reddetti. Seçilmiş bir antlaşma halkının tarihinin en başında Esau, Mesih’in tasdik etmek için öldüğü antlaşmayı reddedenlerin simgesi olur. Tam da Tanrı seçilmiş antlaşma halkını on iki kabileye genişletecekken Esau isyan etti. Eski İsrail’in sonunda, Yahudiler çarmıhta “Sezar’dan başka kralımız yok” dediklerinde, Yahudi ulusu başlangıçta Esau tarafından simgelenenin sonda gelen sembolü haline geldi. Herod’un soy ağacı, Esau’nun soyuyla Yahudilerin soyundan oluşur; başlangıçta isyankâr bir antlaşma ihlalcisiyle ve sonda isyankâr bir antlaşma halkıyla simgelenen bir soy hattıdır.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

Büyük Hirodes, Yusuf ile Meryem’in Beytlehem’e gitmelerine yol açan vergileri koydu; onun üç oğlundan biri olan, Büyük Hirodes’in oğlu Hirodes Antipas ise çarmıhın zamanı sırasında hüküm sürdü. Mesih’in yaşamının doğumundan ölümüne uzanan dönemi, simgesel olarak Hirodes ailesi tarafından temsil edilir; böylece tarih, seçilmiş halkın ziyaret zamanı olarak tanımlanır; bu ziyaret de Yahudiler tarafından büyük ölçüde hiç görülmemiştir.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

Büyük Hirodes, İsa’nın doğumuna karşılık olarak çocukları öldürdü; böylece Mısır’ın çocukları öldürdüğü Musa’nın doğumu sırasındaki olayları tekrarlamış oldu. İlk çocuk kıyımı, beklenen seçilmiş olanı öldürme girişimiydi ve son çocuk kıyımı da yine beklenen seçilmiş olanı öldürme girişimiydi. Yüz kırk dört bin, Musa’nın ve Kuzu’nun ezgisini söyler; peygamberlikte “ezgi” bir deneyimi temsil eder. Yüz kırk dört bin, paralel deneyimler barındıran bir dönemde yaşar. Bu paralellerden biri, 22 Ocak 1973’te ABD’de kürtaja izin veren bir Yüksek Mahkeme kararıyla ortaya çıktı. İzleyen kırk dokuz yıl içinde, federal makamlarca onaylanmış kürtaj yoluyla, yüz kırk dört binin arasına girmeye aday olabilecek yaklaşık 66 milyon kişi katledildi.

Power symbolizes military strength:

Güç, askerî kudreti simgeler:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ve gördüğüm canavar bir leopar gibiydi; ayakları ayının ayakları gibiydi, ağzı ise aslanın ağzı gibiydi: ve ejderha ona kendi gücünü, tahtını ve büyük yetkiyi verdi. Vahiy 13:2.

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

Ejderha, yani putperest Roma, papalığa üç şey sağladı: "kendi gücünü, tahtını ve büyük yetkisini." On ikinci ayette yeryüzü canavarı olan ABD, önündeki canavarın bütün "gücünü" kullanıyor olarak tasvir edilir. Yine de ikinci ayetteki "güç" sözcüğü, on ikinci ayette "güç" olarak çevrilen sözcükten farklı bir Yunanca sözcüktür. İkinci ayette "güç" G1722'dir: anlamı "karşısında" (kelimenin tam anlamıyla ya da mecazi olarak): "huzurunda (gözünün önünde)".

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

On ikinci ayetteki "power" kelimesi başka bir Yunanca kelimedir.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> Ve o, birinci canavarın bütün yetkisini onun önünde kullanır ve yeryüzünü ve üzerinde yaşayanları, ölümcül yarası iyileşmiş olan birinci canavara tapınmaya zorlar. Vahiy 13:12.

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

Buradaki “power” (G1832) sözcüğü, (yetenek anlamında) şu anlama gelir: ayrıcalık, yani devredilmiş nüfuz; otorite, yargı yetkisi, hürriyet, kudret, hak, kuvvet. On ikinci ayetteki “power” kelimesi, yeryüzü canavarının deniz canavarının devredilmiş otoritesi olduğunu belirtmektedir—ABD, deniz canavarının vekilidir. ABD, birinci canavarın devredilmiş yetkisinin tamamını icra eder. İkinci ayette putperest Roma papalığa üç şey verdi. Clovis, 496 yılında Tolbiac Savaşı’nda askerî ve iktisadî kudretini papalığa verdi. Constantine 330 yılında imparatorluğun “makamını” devretti ve Justinian 533’te bir fermanla papayı sapkınların düzelticisi ve kiliselerin başı olarak tanımladı. 496’daki Clovis, 1989’daki Reagan’ın tipolojik karşılığıdır. Reagan, Trump’ın tipolojik karşılığıdır.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

Tourslu Gregorius'un aktardığına göre (yaklaşık bir yüzyıl sonra yazmış olan), Clovis savaşı kaybediyordu ve umutsuzluk içinde Katoliklerin tanrısından yardım istedi. Eşi Clotilde, onu paganizmi bırakıp Katolikliğe geçmeye teşvik eden Katolik bir Burgonya prensesiydi. Clovis, kazanırsa Katolikliği benimseyeceğine yemin etti. Şans tersine döndü—ister ilahi müdahale ister askeri strateji sayesinde olsun—ve Clovis Alamanları yenerek krallarını öldürdü ve kuvvetlerini dağıttı. Yeminine sadık kalarak Katolikliğe geçti ve vaftiz edildi; bunun geleneksel tarihi, 496 yılında Noel Günü'nde Reims'te Piskopos Remigius (Aziz Remi) tarafından gerçekleştiği kabul edilir.

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

Onun din değiştirmesi bir dönüm noktası teşkil ederek Clovis’i Cermen hükümdarlar arasında ilk Katolik kral yaptı (Ari Hıristiyan Vizigotlar ya da Ostrogotların aksine). Bu, Frankları Roma Kilisesi ile aynı hizaya getirdi ve ona Gallo-Romalı nüfusun ve Papalığın desteğini kazandırdı. Clovis’in vaftizi, sıklıkla Fransa’nın Katolik bir ulus olarak sembolik “doğuşu” olarak görülür; bu da Fransa’yı Arianizme ya da paganizme bağlı kalan diğer barbar krallıklardan ayırır. Bu nedenle Katoliklik, Fransa’dan “Katolik Kilisesi’nin ilk doğanı” ve ayrıca “Katolik Kilisesi’nin en büyük kızı” olarak söz eder.

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

Clovis, 496’da papalığın ilk vekil gücü haline geldiğinde, 1989’da vekil güç olan Reagan’ın bir öncül örneğiydi. Reagan ve Papa II. John Paul döneminde, Güney Kralı’nı devirmek amacıyla gizli bir ittifak kuruldu. 1798’den Pazar Yasası’na kadar Sur’un fahişesi gizlidir ve o, köklerini en kuzeydeki krallık olan Makedonya’ya kadar uzanan aynı fahişedir. O, peygamberlik bakımından gizlenmiş olan Kuzey Kralı’dır, ama yine de yanılmaz olduğunu iddia eder.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

Papa ayrıca, “antlaşmayı terk edenleri” temsil eder; bunlar üç vekâlet savaşı boyunca kehaneten gizli kalmış olsalar da, nihayetinde Panium Savaşı’nın tarihinde görünür hâle geleceklerdir. Roma İmparatorluğu’ndan Papalık Roma’sına geçişte Daniel, putperest Roma’nın Kutsal Kitap kehanetindeki dördüncü krallık olarak süresinin sonuna yaklaştığı zamanı belirler.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Çünkü Kittim’in gemileri ona karşı gelecek; bu yüzden kederlenecek, geri dönecek ve kutsal antlaşmaya öfkelenecek; öyle yapacak; hatta geri dönüp kutsal antlaşmayı terk edenlerle işbirliği yapacak. Daniel 11:30.

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

Ayette geçen “kutsal antlaşmayı terk edenler”, Katolik Kilisesi’dir. Kutsal antlaşmayı terk edenler, Vahiy yazarı Yuhanna’nın uzlaşmacı Pergamon kilisesidir; Pavlus’a göre, günah adamı açığa çıkarılmadan önce imandan düşecek olan da odur. Katoliklik, Tanrı’nın Sözü’ne ve yedinci gün Şabatı’na yöneltilen saldırılarla temsil edildiği üzere, antlaşmayı terk edenlerdir; bu ikisi de Konstantin döneminden itibaren kademeli saldırılara maruz bırakılmıştır. On birinci bölümde daha önce “antlaşma”ya da atıfta bulunulur.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> Ve bu iki kralın yüreği kötülük yapmaya kararlı olacak; aynı masada yalan söyleyecekler; ama bu başarıya ulaşmayacak; çünkü son yine belirlenen zamanda olacaktır. Sonra büyük zenginliklerle ülkesine dönecek; yüreği kutsal antlaşmaya karşı olacak; büyük işler yapacak ve kendi ülkesine dönecek. Belirlenen zamanda yine dönecek ve güneye doğru gelecek; ama bu, önceki gibi de sonraki gibi de olmayacak. Daniel 11:27-29.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

Bu ayetlerde “o” kendi ülkesine döner, sonra da yine kendi ülkesine döner. Bu iki dönüş, ardından Roma kentine muzaffer bir “dönüş”ün geldiği iki zafere işaret eder. İlki, MÖ 31’de Antonius ve Kleopatra’ya karşı yapılan Aktium Savaşıydı; ikincisi ise MS 70’te Kudüs’ün yıkılmasının ardından gerçekleşti. Ayetlerdeki “belirlenmiş zaman” 330 yılıdır; bu, üç yüz altmış yıla tekabül eden ve yirmi dördüncü ayette geçen peygamberlik “zamanı”nın sona erdiğini belirtir.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

İki kralın aynı masada yalan söylemesi, "belirlenen zamandan" önce olur; "çünkü son yine belirlenen zamanda olacaktır." Düşünülmesi gereken bir soru şudur: Ayet, "O zaman büyük zenginliklerle kendi ülkesine geri mi dönecek?" dediğinde neyi ifade eder? Bu, belirlenen zamanda o zaman geri dönecek anlamına mı gelir; yoksa iki kral masada yalan söylediklerinde o zaman geri dönecek, dolayısıyla dönüş belirlenen zamandan önce olacak anlamına mı gelir?

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

Uriah Smith iki dönüşü MÖ 31 ve MS 70 olarak tanımlar; bu, belirlenen zaman olan 330 yılından önceki bir dönemi temsil eder. Smith ayrıca yirmi dokuzuncu ayetteki “dönüş”ün 330 sonrasında olduğunu ve Actium ve Kudüs savaşlarının ardından gerçekleşen dönüşler gibi başarılı olmadığını belirtir. Bunun anlamı şudur: belirlenen zamandan önce yalanların söylendiği bir toplantı yapılır; bunu, yalan söyleyen iki kraldan birinin büyük zenginliklerle geri dönmesi izler; bu kral daha sonra kutsal antlaşmaya karşı çıkar, büyük işler yapar ve belirlenen zaman olan 330 yılında geri döner.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

Sonra güneye saldırır; ancak bu, Aktium Savaşı’na ya da Yeruşalim’in yıkımına benzemeyecektir. Ayetlerde, metinde “kutsal antlaşma” ile temsil edilen Tanrı’nın seçtiği antlaşma halkının sonu olarak MS 70 tarihi tasvir edilir. Otuzuncu ayette putperest Roma, kutsal antlaşmayı terk edenlerle işbirliği yapar. MS 70, Tanrı’nın antlaşma halkı olarak kadim, harfî İsrail’in nihai sonuydu; ve otuzuncu ayet, MS 70’ten dört yüzyıl sonrasına ait tarihi işaret etmektedir. Otuzuncu ayette temsil edilen tarihte antlaşmayı terk edenler, Tanrı ile O’nun Hristiyan halkı arasında akdedilen antlaşmayı terk edenlerdir. Papalık Roma’sı, otuzuncu ayette kutsal antlaşmayı terk edenler olarak temsil edilen kilisedir.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Çünkü Kittim’in gemileri ona karşı gelecek; bu yüzden kederlenecek, geri dönecek ve kutsal antlaşmaya öfkelenecek; öyle yapacak; hatta geri dönüp kutsal antlaşmayı terk edenlerle işbirliği yapacak. Daniel 11:30.

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

Yirmi dokuzuncu ayet bizi 330 yılına götürür; bu, Konstantin’in başkenti Konstantinopolis’e taşımasıyla belirlenmiş zamanın gerçekleştiği dönemdi. O dönüm noktasında putperest Roma, Aktium ve Kudüs’te olduğu gibi başarılı olmayacak güneyle bir savaşa sürüklenecekti. Sonra, otuzuncu ayette, Genseric bugün Kartaca olarak bilinen Chittim’den başlattığı deniz savaşıyla putperest Roma’ya saldırır. Putperest Roma’ya karşı bu savaş, Vahiy kitabındaki yedi borazanın ikincisi olarak da temsil edilmiştir. Bu borazanların ilk dördü, 476’ya gelindiğinde Batı Roma’nın sonunu getirdi. Bu ilk dört borazandan, Chittim’in gemileri olan ikinci borazan en şiddetlisiydi; çünkü Genseric denizlerin kontrolünü ele geçirdi ve imparatorluğun zenginliği kurudu.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

Kittim’in gemileriyle karşı karşıya kalıp kederlendirilen o, geri döner ve kutsal antlaşmaya karşı öfkeye kapılır. Bu, 538’de papalığın yetkilendirilmesine giden tarihsel süreçte, Tanrı’nın Sözü’ne karşı yürütülen bir savaş aracılığıyla gerçekleşti. Bundan sonra geri döner ve “kutsal antlaşmayı terk edenlerle işbirliği yapar.” Putperest Roma ile papalık Roması arasındaki o etkileşim, 533 yılında Justinianus’un fermanıyla vücut buldu. Bir sonraki ayet, yani otuz birinci ayet, putperest Roma’nın nasıl “kederlendirildiğini” anlatarak devam eder. 2. Selanikliler’de Pavlus, putperest Roma’nın 538’de papalığın yönetimi ele almasını “engellediğini” öğretir. Krallığın iktisadını altüst eden denizlerden gelen bir saldırıyla kederlendirildikten sonra, kutsal antlaşmaya karşı öfkelenir; ardından antlaşmayı terk edenlerle işbirliğine gider. Sonraki ayetlerde, 496’da Klovis tarafından papalığa verilmiş gücü temsil eden “kollar” ayağa kalkar ve tarihte Roma kentini temsil eden kuvvetin mabedini kirletir; ardından putperest Roma, egemenlik alanından putperestlik dinini (sürekli olan) kaldırıp yerine Katolikliği ikame eder ve sonra 538’de papalığı tahta yerleştirirler.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

Papalık 538’de iktidar kazandığında, ele aldığımız ayetlerde temsil edilen hem peygamberî hem de tarihî bir tanıklık sundu. 538 yılı, MÖ 31 yılı ve Aktium Savaşıyla tiplenmiştir. Daniel kitabının sekizinci bölümünün dokuzuncu ayetinde, putperest Roma’nın yeryüzünün tahtını ele geçirmek için üç coğrafi engeli fethedeceği bildirilir. İlki doğudaki Suriye idi; ardından Yahuda ve Yeruşalim, ve son olarak Aktium Savaşı’nda Mısır. Papalık Roması’nın da üç boynuzu koparılacaktı; bunlardan üçüncüsü, 538’de Roma kentinden sürülen Gotlardı. Putperest Roma ile Papalık Roması, Aktium Savaşı’nın 538 ile örtüştüğünü belirleyen iki tanık sağlar; ayrıca 538, modern Roma’nın lütuf kapısı kapanıncaya kadar en üstün biçimde hüküm süreceği ABD’deki Pazar yasasını örnekler.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

Yirmi yedinci ila otuz birinci ayetlerin genel bir değerlendirmesini tamamladık.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

Bir sonraki makalede bu ayetlere odaklanacak ve kesiti 11–15. ayetlerin tarihiyle uyumlu hâle getirme çalışmasına başlayacağız.

Back to Articles