Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

Daniel Kitabı - Sayı Yüz Altmış Beş

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

Kehanetler Dokumasını Açığa Çıkarmak: Büyük İskender'den Modern Roma'ya

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

Şimdi, Büyük İskender’in ani ölümünün ardından yaşanan tarihsel süreci ele alacağız; bu süreç, 538 yılından 1798’deki zamanın sonuna kadar olan dönemi temsil eder.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> Ve o ayağa kalktığında, krallığı parçalanacak ve göğün dört bucağına bölünecek; fakat soyuna kalmayacak, ne de onun yönetip hükmettiği kudret ölçüsünde olacak; çünkü krallığı sökülüp, bunların dışındaki başkalarına verilecektir. Güneyin kralı güçlü olacak; onun önderlerinden biri de ondan daha güçlü olup egemenlik kuracak; egemenliği büyük bir egemenlik olacaktır. Yılların sonunda birleşecekler; çünkü güney kralının kızı bir antlaşma yapmak üzere kuzey kralına gelecek. Ama kolunun gücünü koruyamayacak; o da, kolu da ayakta kalmayacak; fakat o da, onu getirenler de, onu doğuran da, bu zamanlarda onu destekleyen de teslim edilecek. Ama onun köklerinin bir dalından biri onun yerine ayağa kalkacak; bir orduyla gelecek, kuzey kralının kalesine girecek, onlara karşı harekete geçecek ve üstün gelecektir. Onların ilahlarını, önderleriyle birlikte ve değerli gümüş ve altın kaplarını da esir olarak Mısır’a götürecek; ve kuzey kralından daha çok yıl devam edecektir. Böylece güneyin kralı krallığına gelecek ve kendi ülkesine dönecektir. Daniel 11:4-9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

Sonunda, Büyük İskender’in krallığı parçalandıktan sonra, eski krallığın kontrolü için mücadele edenler iki başlıca krallığa bölündüler. Bu krallıklardan biri İskender’in eski imparatorluğunun güneyini, diğeri ise kuzeyini kontrol ediyordu. O noktadan itibaren peygamberlik anlatısında onlar basitçe güneyin kralı ve kuzeyin kralı olarak anılır. Dünya egemenliği mücadelesi yalnızca kuzeyin kralı ile güneyin kralı arasındaki bir çekişme olarak tasvir edildiği noktaya ulaştığında, bu iki krallığın sembolleri tüm bölüm boyunca devam eder.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

Beşinci ayette güney kralı hükümranlığını kurar ve güçlüdür; fakat kuzey kralı da güçlüdür ve onun krallığı daha büyüktür. Sonra altıncı ayette, güney kralı kuzey krallığıyla bir ittifak teklif eder. Barış antlaşması, güney kralının kızını kuzey kralına vermesiyle güvence altına alınır; böylece kuzey kralı onunla evlenebilecek ve aralarındaki ittifakı aile bağıyla tasdik edebilecektir. Kuzey kralı bunu kabul etti, karısını bir kenara bıraktı ve güneyden gelen prensesle evlendi; böylece ittifak başlatılmış oldu.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

Sonunda güneyli prenses bir erkek çocuk doğurur; fakat nihayetinde kuzey kralı yeni karısından bıkar, ilk karısına yaptığı gibi onu bir kenara bırakır ve ilk karısını geri alır. Ancak asıl eş yeniden yerine getirilir getirilmez ve fırsat bulur bulmaz, kuzey kralını, onun güneyli gelinini, onun çocuğunu ve bütün Mısırlı maiyetini öldürür. Asıl eşin güneyli prensesi ve onun çocuğunu öldürmesi, güneyli prensesin ailesini öfkelendirir; bunun üzerine kardeşlerinden biri bir ordu toplar ve kuzey krallığına saldırır.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

Güney ordusu kuzey kralını yener ve kuzey kralını, onun güneyli eşiyle çocuğunu öldüren ilk karısı daha sonra idam edilir. İlk karının oğlu, babası öldüğünde kuzeyin hükümran kralı olarak tahta çıkarılmış olan, güney kralı tarafından yakalanır ve daha önceki savaşlarda kuzey krallığınca güney krallığından alınmış bazı Mısır eserleri ve putlarla birlikte Mısır’a geri götürülür. Mısır’a varınca ele geçirilen kuzey kralı attan düşer ve ölür. Uriah Smith tarihi şöyle tanımlar.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> 6. Ayet. Yılların sonunda birleşecekler; çünkü güneyin kralının kızı bir anlaşma yapmak için kuzeyin kralına gelecektir; ama kolunun gücünü koruyamayacaktır; ne o ayakta kalacak, ne de kolu; fakat o da, onu getirenler de, onu doğuran da, bu zamanlarda onu güçlendiren de teslim edilecek.

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> Mısır ve Suriye kralları arasında sık sık savaşlar olurdu. Bu durum özellikle Mısır’ın ikinci kralı Ptolemaios Philadelphos ile Suriye’nin üçüncü kralı Antiochos Theos arasında böyleydi. Nihayetinde, Antiochos Theos’un eski eşi Laodike’yi ve ondan olan iki oğlunu uzaklaştırması ve Ptolemaios Philadelphos’un kızı Berenike ile evlenmesi şartıyla barış yapmayı kabul ettiler. Bunun üzerine Ptolemaios, kızını Antiochos’a getirdi ve onunla birlikte muazzam bir çeyiz verdi.

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> 'Ama kolun gücünü elinde tutamayacaktır;' yani, Antiochus nezdindeki nüfuzu ve gücü. Nitekim öyle oldu; kısa bir süre sonra, aşkına kapılarak, Antiochus eski karısı Laodice'yi ve çocuklarını yeniden saraya getirdi. Sonra peygamberlik sözü şöyle der: 'Ne o [Antiochus] duracak, ne de kolu,' yani nesli. Laodice, yeniden itibar ve güce kavuşunca, Antiochus'un değişken mizacıyla onu yine gözden düşürüp Berenice'yi geri çağırmasından korktu; ve böyle bir ihtimale karşı etkili bir güvence olarak ölümünden başka hiçbir şeyin işe yaramayacağı kanaatine vararak, kısa süre sonra onun zehirletilmesini sağladı. Berenice'den olan nesli de krallıkta onun yerine geçmedi; çünkü Laodice işleri öyle düzenledi ki, taht en büyük oğlu Seleucus Callinicus'a geçti.

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> Ne var ki böylesi bir kötülük, kehanetin de ayrıca öngördüğü ve daha sonraki tarihin kanıtladığı üzere, uzun süre cezasız kalamazdı.

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> 7. AYET. Fakat onun köklerinden bir daldan biri onun yerine ayağa kalkacak; bir orduyla gelecek, kuzey kralının kalesine girecek, onlara karşı savaşacak ve galip gelecektir: 8. Ayrıca tanrılarını, prensleriyle birlikte ve gümüşle altından değerli kaplarını esir olarak Mısır’a götürecektir; ve kuzey kralından daha çok yıl yaşayacaktır. 9. Böylece güneyin kralı kendi krallığına gelecek ve kendi ülkesine dönecektir.

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> Berenice ile aynı kökten çıkan bu dal, onun kardeşi Ptolemaios Euergetes’ti. O, Mısır krallığında babası Ptolemaios Philadelphos’un yerine geçer geçmez, kız kardeşi Berenice’nin ölümünün intikamını almak için tutuşarak muazzam bir ordu topladı ve kuzey kralının, yani annesi Laodike ile birlikte Suriye’de hüküm süren Seleukos Kallinikos’un topraklarını işgal etti. Onlara üstün geldi; öyle ki Suriye’yi, Kilikya’yı, Fırat’ın ötesindeki yukarı bölgeleri ve neredeyse bütün Asya’yı ele geçirdi. Ancak Mısır’da dönüşünü gerektiren bir isyan çıktığını duyunca, Seleukos’un krallığını yağmaladı; kırk bin talant gümüş ve değerli kaplar ile iki bin beş yüz tanrı heykelini aldı. Bunların arasında, Kambyses’in vaktiyle Mısır’dan alıp Persya’ya götürdüğü heykeller de vardı. Mısırlılar, bütünüyle putperestliğe verilmiş olduklarından, esir edilmiş tanrılarını uzun yıllar sonra bu şekilde geri getirdiği için Ptolemaios’a Euergetes, yani Hayırsever unvanını verdiler.

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> "Bu, Piskopos Newton'a göre, eski tarihçilerden derlenen Jerome'un anlatımıdır; ancak, onun dediğine göre, aynı ayrıntıların birçoğunu doğrulayan ve hâlen mevcut olan yazarlar da vardır. Appian bize bildirir ki Laodice, Antiochus'u ve ardından hem Berenice'yi hem de çocuğunu öldürdükten sonra, Philadelphus'un oğlu Ptolemy, bu cinayetlerin intikamını almak için Suriye'yi işgal etti, Laodice'yi öldürdü ve Babil'e kadar ilerledi. Polybius'tan, Euergetes lakaplı Ptolemy'nin kız kardeşi Berenice'ye yapılan zalimce muameleye çok öfkelendiğini, bir orduyla Suriye'ye yürüdüğünü ve daha sonra birkaç yıl boyunca Mısır krallarının garnizonları tarafından elde tutulan Seleucia kentini ele geçirdiğini öğreniriz. Böylece kuzeyin kralının kalesine girmiş oldu. Polyaenus, Ptolemy'nin Toros Dağı'ndan Hindistan'a kadar olan bütün ülkeye savaşsız ve çarpışmasız hâkim olduğunu ileri sürer; ancak bunu yanılarak oğul yerine babaya atfeder. Justin, Ptolemy iç ayaklanma nedeniyle Mısır'a geri çağrılmamış olsaydı, Seleucus'un krallığının tamamına sahip olacağını belirtir. Böylece güneyin kralı, peygamberin önceden bildirdiği gibi, kuzeyin kralının egemenlik alanına girdi ve kendi yurduna döndü. Ve o da kuzeyin kralından daha uzun yaşadı; çünkü Seleucus Callinicus sürgünde, attan düşerek öldü; Ptolemy Euergetes ise ondan dört ya da beş yıl daha fazla yaşadı." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 250-252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

Roma’nın ve dolayısıyla kuzeyin kralının peygamberî bir özelliği şudur: tahta kurulabilmek için üç coğrafi engelin fethedilmesi gerekir. İskender’in parçalanmış krallığının ardından kuzeyin ilk kralı, MÖ 316 ile 312 yılları arasında kısa bir süreliğine Ptolemaios’a (güneyin kralı) general olarak hizmet etmiş olan Seleukos Nikator oldu. Beşinci ayet, şu sözlerle bu gerçeğe değinir: "Ve güneyin kralı güçlü olacak, ve prenslerinden biri; ve o ondan daha güçlü olacak." Ptolemaios güneyin kralıydı ve onun, Ptolemaios’tan daha güçlü olması mukadder olan bir generali (prenslerinden biri) vardı; ve beşinci ayetin son ifadesi şöyle der: "ve egemenlik kuracak; egemenliği büyük bir egemenlik olacak." Ptolemaios’un generali Seleukos kuzeyin ilk kralı olacaktı. Ama Seleukos’un kuzeyin kralı olabilmesi için güneyin kralından ayrılması ve ardından üç coğrafi bölgeyi fethetmesi gerekiyordu.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

Seleukos'un ilk fethettiği bölge MÖ 301'de Doğu'ydu. Daha sonra MÖ 286'da (Kassandros'un halefinin elinde bulunan) Batı'yı fethetti ve MÖ 281'de Lysimakhos'u yendiğinde üçüncü bölgesini Kuzey'de ele geçirdi. Kuzeyin kralı MÖ 281'de tahta oturdu.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

Daha sonra güney kralıyla yapılan barış antlaşması MÖ 252'de gerçekleşti. Altı yıl sonra, MÖ 246'da, Berenice (güney prensesi), oğlu ve tüm maiyeti öldürüldüler. Bunun ardından güney kralı, Laodice'nin oğlu Seleucus Callinicus'u yakaladı ve onu beraberinde Mısır'a götürdü; Seleucus orada attan düşerek öldü. Kuzeyin ilk kralının hükümranlığı MÖ 281'den MÖ 246'ya kadar sürdü; bu da otuz beş yıla denk gelir.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

On birinci bölümdeki kuzeyin ilk kralı, tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aştı. Putperest Roma da tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aştı [Bkz. Daniel 8:9] ve Papalık Roma’sı tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aştı [Bkz. Daniel 7:20]. Modern Roma da tahta çıkmak için üç coğrafi engeli aşar [Bkz. Daniel 11:40-43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, kuzeyin ilk kralı otuz beş yıl hüküm sürdü. Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, putperest Roma bir “vakit” boyunca (üç yüz altmış yıl) hüküm sürdü. Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, papalık Roması “bir vakit, vakitler ve vaktin yarısı” boyunca (bin iki yüz altmış yıl) hüküm sürdü. Taht üzerinde bir kez tesis edildikten sonra, modern Roma sembolik kırk iki ay boyunca (“bir saat” olarak da belirtilir) hüküm sürecektir.

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

Bayan White bize “Daniel kitabının on birinci bölümünde kaydedilen tarihin büyük bir kısmı tekrar edilecektir” diye bildirir. Ardından otuz birinci ayetten otuz altıncı ayete kadar olan ayetleri alıntılar ve “bu sözlerde tasvir edilenlere benzer sahneler meydana gelecektir” der. Bu ayetlerde papalık Roma’sı (yıkıcı iğrençlik) 538 yılında tahta “yerleştirilir” ve ardından Tanrı’nın halkına “pek çok gün” (bin iki yüz altmış yıl) boyunca zulmeder; bu süreç 1798’de ilk “gazabın tamamlanması” ile sona erer. Otuz birden otuz altıya kadar olan ayetlerin tarihi on birinci bölümün son altı ayetinde tekrarlanır; ancak bu tarih beşinci ila dokuzuncu ayetlerde de kusursuz biçimde örneklenmiştir.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

MÖ 281'de Seleucus'un kuzeyin kralı olarak tahta geçmesi, 538 yılıyla örtüşür. Her ikisi de, üç coğrafi engelin aşılmasının sonunda kuzeyin kralının tahta çıkışını temsil eder. Papalık yönetimi dönemi çeşitli şekillerde ifade edilir: bin iki yüz altmış gün, kırk iki ay, zaman, zamanlar ve zamanın bölünmesi, bir süre ve üç buçuk yıl. Seleucus'un hükmü otuz beş yıl sürdü ve otuz beşin onda biri, yani öşür, üç buçuktur. Otuz beş yılın onda biri ayrıca "üç nokta beş" (3.5) yıl olarak da ifade edilir. "Üç buçuk", papalık yönetimi döneminin bir sembolüdür.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

Papalık, güneyin kralı Napolyon Bonapart’ın (‘talihli oğul’ anlamına gelir) papanın esir alınması için generalini göndermesiyle 1798’de ölümcül bir yara aldı. Bir yıl sonra, 1799’da papa sürgünde öldü; güneyin kralı tarafından esir alınmış olan kuzeyin ilk kralı da sürgünde öldü. Seleukos Kallinikos, Mısır’da esirken attan düşerek öldü. Canavarın üzerinde binen kişi papadır. Canavar, papanın şeytani işlerini gerçekleştirmek için kullandığı siyasi sistemi temsil ediyordu. O canavar 1798’de öldürüldü ve canavarın üzerinde binmiş ve ona hükmetmiş olan papa bir yıl sonra öldü. Seleukos Kallinikos, bindiği canavar olan attan düşerek öldü. 1798 ve 1799’da papalığın esareti, kuzeyin ilk kralının esaretiyle mükemmel biçimde örneklendi.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

Güney kralının öfkesini kuzey kralının üzerine çeken şey, Berenice’nin (güneyli gelin) bir kenara itilmesi ve ardından Laodice’nin eliyle öldürülmesiyle temsil edilen, bozulmuş bir barış antlaşmasıydı. Napolyon, 1797’de Devrimci Fransa ile Papalık Devletleri arasında bir barış antlaşması yapmıştı. Antlaşma, imzalandığı yer olan İtalya’nın Ancona kentindeki Tolentino kasabasından adını alıyordu. Fransa’nın papayı esir aldığı 1798 Şubat’ında resmen sona erdi. Antlaşmanın feshedilmesinin nedeni, Fransa’nın Devrimi’ni yayma çabasıydı.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

Napolyon’un generali Duphot, 1797’de, o dönemde Fransa’nın yönetimini elinde tutan Direktuvar tarafından gönderilen Fransız sefer kuvvetinin bir parçası olarak Roma’daydı. General Duphot’un Roma’daki varlığını da kapsayan İtalya’ya yönelik Fransız seferinin amacı, Fransız devrimci kuvvetlerince İtalya Yarımadası’nda kurulan, kısa ömürlü bir uydu devlet olan Roma Cumhuriyeti’ni desteklemekti. Fransızlar, bu dönemde Avrupa genelinde devrimci hareketleri desteklemek ve devrimci idealleri yaymak için etkin biçimde faaliyet gösteriyorlardı. İtalya’da ise monarşileri devirmeyi ve Fransız Cumhuriyeti’ni model alan cumhuriyetler kurmayı hedefliyorlardı.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

Duphot’un Roma’daki varlığı ve eylemleri, Papalık Devletleri’nin destekçileri ve yerel aristokratlar da dahil olmak üzere muhafazakâr kesimlerin tepkisini çekti. 1797 yılının Aralık ayında, Fransız birlikleri ile Papalık Devletleri’nin destekçileri arasındaki bir çatışma sırasında General Duphot suikasta kurban gitti; böylece Napolyon’un ertesi yıl Papa’yı esir almak üzere General Berthier’i göndermesi için bir bahane oluştu. Güneyin kralı ile kuzeyin kralı arasındaki bozulan bir barış antlaşması, iki anlatıda da kuzeyin kralının güneyin kralı tarafından esir alınmasına gerekçe sağladı.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

Sekizinci ayet şöyle der: “Tanrılarını, reisleriyle birlikte, gümüşten ve altından kıymetli kaplarını da Mısır’a tutsak olarak götürecektir.” Batlamyus, bu ayetin yerine gelişi olarak Mısır’a döndüğünde, Mısırlılar, daha önce kuzey kralı tarafından kendilerinden alınmış putlarını ve eserlerini kendilerine geri getirme işinden dolayı ona bir iltifat olarak “Euergetes” (İyiliksever) unvanını verdiler. 1798 yılında Fransızlar tarafından Roma’nın yağmalanması gerçekleşti. Tarihçiler, yalnızca bir gün içinde, kuvvetli bir askerî muhafız birliği eşliğinde, atların çektiği beş yüz aracın şehirden ayrıldığının görüldüğünü kaydederler.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

Alay, Fransa’nın Tolentino’da bozulan barış antlaşmasına dayanarak el koymakta olduğu, çok sayıda eski çağ heykelini ve Rönesans resmini ihtiva ediyordu. Bu sanat eserleri arasında Laokoön grubu, Belvedere Apollonu, Ölen Galyalı, Cupid ve Psyche, Naksos’taki Ariadne, Medici Venüsü ile Tiber ve Nil’in devasa figürleri; Raphael’e ait duvar halıları ve tablolar, bunlar arasında Transfiguration, Madonna di Foligno, Madonna della Sedia, Titian’ın Santa Conversazione’si; ve daha birçok eser bulunuyordu. Bu çalınmış hazineler, ancak birkaç yıl sonra, 1807’de açılan Louvre’daki Musee Napoleonian’da sergilendi. Ptolemaios, Mısırlıların hazinelerini geri vermesiyle nasıl yüceltilmişse, Roma’dan taşınan hazineler de müzenin Napolyon’un adını taşıyan bölümüne yerleştirildi.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

Beşinci ila dokuzuncu ayetler, 538 yılında başlayıp 1798 ve 1799 yıllarında sona eren tarihle kusursuz bir paralellik içindedir. Bunlar, modern Roma’nın üç engeli aşarak fethettiği ve sonunda yardım edecek hiç kimse olmaksızın kendi sonuna geldiği nihai güç kazanımını tasvir eden bölümün son altı ayetinde temsil edilen otuz birinci ila otuz altıncı ayetlerle uyum içindedir. Ardından onuncu ayet, 1989 yılının tarihini ele alır.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Fakat oğulları harekete geçirilecek ve büyük kuvvetlerden oluşan bir kalabalık toplayacaklar; içlerinden biri mutlaka gelecek, taşacak ve geçip gidecektir; sonra geri dönecek ve kendi kalesine kadar yeniden harekete geçirilecektir. Daniel 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

Onuncu ayetin tarihsel gerçekleşmesi, 1989 yılını simgeler; o yıl papalık, Ronald Reagan ile gizli bir ittifak içinde, Perestroyka’nın ardından Sovyetler Birliği (SSCB) dağılırken, geride yalnızca onun kalesini (Rusya) bırakarak Sovyetler Birliği’nin üzerinden “taştı” ve “geçti”.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Ve son zamanında güneyin kralı ona saldıracak; kuzeyin kralı ise savaş arabalarıyla, atlılarla ve çok sayıda gemiyle kasırga gibi ona karşı gelecek; ülkelere girecek, sel gibi taşacak ve geçip gidecek. Daniel 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

Onuncu ayetin tarihi, MÖ 246’da güney kralının kuzey kralını fethetmesine karşı bir misillemeyi temsil eder ve 1798’de güney kralının kuzey kralını fethetmesine karşı bir misillemeyi örnekler. Kırkıncı ayet, güney kralının (ateist Fransa) kuzey kralına (papalık gücü) ölümcül yarayı indirdiği 1798’deki zamanın sonuyla başladı ve 1989’daki zamanın sonunda Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle yerine geldi. 1798’deki zamanın sonu, kırkıncı ayette şu ifadeyle temsil edilir: "Ve zamanın sonunda güney kralı ona saldıracaktır." Ayetin son kısmını ayıran "iki nokta" (:) 1989’daki bir sonraki "zamanın sonu"nu işaret eder. "Ve kuzey kralı onun üzerine kasırga gibi, savaş arabalarıyla, atlılarla ve çok sayıda gemiyle gelecektir; ülkelere girecek, taşacak ve geçip gidecektir."

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> Tarih sahnesine çıkan her ulusa, ‘Gözcü ve Kutsal Olan’ın amacını yerine getirip getirmeyeceği görülsün diye yeryüzünde yerini almasına izin verilmiştir. Kehanet, dünyanın büyük imparatorluklarının—Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma—yükselişini ve düşüşünü izlemiştir. Bunların her birinde, daha az güçlü uluslarda olduğu gibi, tarih kendini tekrarladı. Her birinin bir sınanma dönemi vardı; her biri başarısız oldu, görkemi soldu, gücü kayboldu ve yerini bir başkası aldı...

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> Kutsal Yazılar’ın sayfalarında açıkça ortaya konan ulusların yükseliş ve düşüşünden, yalnızca dışsal ve dünyevi görkemin ne denli değersiz olduğunu öğrenmeleri gerekir. Babil, gücü ve ihtişamıyla—benzerini dünyamız o günden beri hiç görmemiştir; o günün insanlarına son derece sağlam ve kalıcı görünen bu güç ve ihtişam—nasıl da bütünüyle geçip gitmiştir! “Çimenin çiçeği” gibi yok olmuştur. Temelinde Tanrı olmayan her şey de böyle yok olur. Yalnızca O’nun amacıyla sıkı sıkıya bağlantılı olan ve O’nun karakterini yansıtan şeyler kalıcı olabilir. Dünyamızda sarsılmaz olanlar yalnızca O’nun ilkeleridir. Eğitim, 177, 184.

Back to Articles