Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

Daniel Kitabı - Numara Otuz Dokuz

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

Peygamberî Dokumanın Açığa Çıkarılması: William Miller’in Rüyası ve Son Günlerde Temel Hakikatlerin Yeniden Tesis Edilmesi

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

William Miller’ın rüyasının, bütün peygamberliklerin tam olarak yerine geldiği son günlerdeki peygamberî uygulamasını inceliyoruz. Miller’ın rüyası, Miller’ın hizmeti aracılığıyla bir araya getirilen Adventizmin temel hakikatlerinin keşfedilmesini, tesis edilmesini, reddedilmesini, gömülmesini ve yeniden tesis edilmesini tanımlar. Bu temel hakikatler, 1798’de mühürleri açılan hakikatleri temsil ediyordu. Bu hakikatler Ulai Nehri görümüyle temsil edilir. Early Writings adlı kitapta kaydedildiği üzere, Miller’ın rüyası onun ikinci rüyasıydı ve bu rüya, tıpkı Miller’ın kendisinin de Nebukadnezar tarafından tiplenmiş olması gibi, Nebukadnezar’ın ikinci rüyasıyla tiplenmişti.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

Önceki makaleler, Nebukadnezar’ın bir hayvan yüreğiyle yaşadığı “yedi zaman”lık döneminin 1798’de sembolik olarak sona erdiğini göstermiştir. Ardından krallığı geri verildi ve Nebukadnezar ilk kez tamamen dönüşmüş bir insanı temsil etti. “Son zaman” bağlamında, 1798’de, “bilgeleri” temsil ediyordu. Ayrıca tespit ettik ki, Babil’in ilk kralı olarak Nebukadnezar’ın “yedi zaman”lık yargısı, Babil’in son kralı Belşassar’ın iki bin beş yüz yirmilik (mene, mene, tekel, upharsin) yargısının tipiydi.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> "Babil’in son hükümdarına da, tıpkı ilkine olduğu gibi, ilahi Gözcü’nün hükmü gelmişti: 'Ey kral, ... sana söyleniyor; krallık senden alındı.' Daniel 4:31." Peygamberler ve Krallar, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

Sister White, yargı saatinde Belşassar’ı "akılsız kral" olarak tanımladı. Nebukadnezar ise yargı saatinin sonunda "bilge kral"ı temsil eder; çünkü "yedi kez"lik yargıdan yarar görmüştü ve Belşassar, tarihi bildiği hâlde, bundan faydalanmayı reddetti.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> "Ancak Belşassar'ın eğlence düşkünlüğü ve kendini yüceltmesi, asla unutmaması gereken dersleri silip yok etti; ve Nebukadnezar'ın üzerine ibret verici yargılar getirenlere benzer günahlar işledi. Kendisine lütfederek verilmiş fırsatları heba etti; gerçeği tanımak için elinin altındaki imkânları kullanmayı ihmal etti. 'Kurtulmak için ne yapmalıyım?' sorusunu ise büyük ama akılsız kral kayıtsızca geçiştirdi." Bible Echo, 25 Nisan 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

Nebukadnezar, 1798 yılında, zamanın sonunda bilgideki artışı anlayan "bilgeleri" simgeler.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> Mağrur böbürlenişi daha dudaklarından yeni dökülmüştü ki, gökten bir ses ona Tanrı’nın yargı için belirlediği vaktin geldiğini bildirdi. Bir anda aklı elinden alındı ve bir hayvan gibi oldu. Yedi yıl boyunca bu şekilde alçaltıldı. Bu sürenin sonunda aklı kendisine geri verildi; sonra başını kaldırıp alçakgönüllülükle göklerin yüce Tanrısına yönelerek, bu cezalandırmada ilahi eli tanıdı ve yeniden tahtına iade edildi.

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> Halka açık bir bildiride, Kral Nebukadnezar suçunu itiraf etti ve eski hâline iadesinde Tanrı’nın büyük merhametini kabul etti. Kutsal Tarih’te kaydedildiği üzere, bu, hayatının son eylemiydi. Review and Herald, 1 Şubat 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

Nebukadnezar’ın “yedi vakti”nin sonunda, halka açık bir itirafı da içeren bir kamu bildirisi yayımladı. Nebukadnezar gibi Miller, 1798’de, zamanın sonunda bilginin artışını anlayan “bilgeleri” simgeler. İkisinin de iki rüyası vardı ve her birinin ikinci rüyası sembolik olarak “yedi vakti” işaret eder. “Yedi vakit”in önceki makalelerde bir geçiş noktasını işaret ettiği gösterilmiştir.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

1798’de Nebukadnezar, kibirli halinden bilgelik haline geçişi işaret etti. Bu, onun halka açık itirafını içeriyordu. 1798, aynı zamanda Kutsal Kitap peygamberliğindeki beşinci ve altıncı krallıklar arasındaki geçiş noktasıydı. Bu aynı zamanda birinci meleğin gelişini de işaretledi; böylece yeni bir dönemi işaretledi, çünkü yaklaşan yargıya dair uyarı, Kutsal Kitap peygamberliğindeki beşinci krallık ölümcül yarasını alana kadar gerçekleşemezdi.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> Mesajın kendisi, bu hareketin ne zaman gerçekleşeceğine dair ışık tutar. Onun “sonsuz müjde”nin bir parçası olduğu ilan edilir; ve yargının başladığını duyurur. Kurtuluş mesajı her çağda duyurulmuştur; ancak bu mesaj, yalnızca son günlerde ilan edilebilecek olan bir müjdenin parçasıdır; çünkü yargı saatinin gelmiş olduğu ancak o zaman gerçek olacaktı. Peygamberlik sözleri, yargının başlamasına kadar uzanan bir olaylar silsilesi sunar. Bu özellikle Daniel Kitabı için geçerlidir. Ancak peygamberliğinin son günlerle ilgili olan kısmını, Daniel’in “son zamanlara kadar” kapatıp mühürlemesi emredildi. Bu zamana ulaşmadan, bu peygamberliklerin yerine gelişine dayanarak yargıyla ilgili bir mesaj ilan edilemezdi. Ama peygamber şöyle der: “Son zamanda birçokları gidip gelecek ve bilgi artacak.” Daniel 12:4.

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> Elçi Pavlus, kiliseyi, kendi günlerinde Mesih’in gelişini beklememeleri konusunda uyardı. “O gün gelmeyecektir,” diyor, “ancak önce bir sapkınlık olur ve ‘günah adamı’ ortaya çıkar.” 2. Selanikliler 2:3. Rabbimizin gelişini ancak büyük sapkınlıktan ve “günah adamı”nın uzun süren egemenlik döneminden sonra bekleyebiliriz. “Günah adamı,” ki “kötülüğün gizemi,” “mahvoluşun oğlu” ve “o kötü” diye de anılır, Peygamberlik sözlerinde önceden bildirildiği gibi 1260 yıl boyunca üstünlüğünü sürdürecek olan Papalığı temsil eder. Bu dönem 1798’de sona erdi. Mesih’in gelişi o zamandan önce gerçekleşemezdi. Pavlus’un uyarısı, 1798 yılına kadar Hristiyan çağının tamamını kapsar. Mesih’in ikinci gelişine ilişkin mesajın ilan edilmesi gereken zaman, o tarihten sonraki dönemdir.

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> Geçmiş çağlarda böylesi bir mesaj hiç verilmemiştir. Gördüğümüz gibi, Pavlus bunu vaaz etmedi; kardeşlerini, Rab'bin gelişinin o zamanlar çok uzak olan geleceğine yönlendirdi. Reformcular bunu ilan etmediler. Martin Luther yargıyı, kendi döneminden yaklaşık üç yüz yıl sonrasına yerleştirdi. Ancak 1798'den beri Daniel kitabının mührü açılmış, peygamberliklere dair bilgi artmış ve birçok kişi yargının yakın olduğuna dair o ciddi mesajı duyurmuştur. Büyük Mücadele, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

1798’de kurtuluş işinde yeni bir dönem başladı ve bu yeni dönem, 1844’te başlayacak başka bir dönem konusunda uyarıda bulundu. O dönem değişikliğinde bir kapı kapanacak ve bir kapı açılacaktı.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Filadelfya’daki kilisenin meleğine yaz: Kutsal ve gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan, açar ve kimse kapatamaz; kapatır ve kimse açamaz, şöyle diyor: Yaptıklarını biliyorum. İşte, önüne kimsenin kapatamayacağı açık bir kapı koydum; çünkü az bir gücün var, sözümü tuttun ve adımı inkâr etmedin. Vahiy 3:7-8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

Bir kapının açılması yeni bir dönemi işaret eder. İlk gazabın sonunda, MÖ 723'ten 1798'e kadar süren süreçte, 1798'de krallıklar ve mesaj açısından dönemsel bir değişim gerçekleşti. Son gazabın sonunda, MÖ 677'den 1844'e kadar süren süreçte, 1844'te de dönemsel bir değişim oldu. 1798'de, yaklaşan yargı konusunda uyaran birinci meleğin mesajının dönemi gelmişti. Hem Nebukadnezar hem de Miller, 'son zaman'da, 'kapı'nın birinci meleğin mesajının içsel dönemine ve denizden çıkan canavardan yerden çıkan canavara doğru dışsal dönem değişimine açıldığı sırada, 'bilge' olarak temsil edilir. 22 Ekim 1844'te Kutsalların Kutsalı'na açılan kapı açıldığında, birinci meleğin mesajının dönemi tamamlandı ve üçüncü meleğin dönemi ile Araştırıcı Yargı geldi.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

Miller’in ikinci rüyası, 1798’de bir kapı açıldığında başlar ve Gece Yarısı Çığlığı’nın mesajını ilan etmeleri için diriltilen “iki tanık”ın geçiş döneminde bir kapı açıldığında sona erer. Peygamberlik bağlamında hem Nebukadnezar hem de Miller, 1798’de deniz canavarının krallığından yeryüzü canavarının krallığına geçişi temsil ederler. İkisi de 1844’te soruşturma yargısının yaklaşmakta oluşunun ve gelişinin ilanını temsil eder. 1798 ve 1844, Levililer 26’da belirtildiği üzere, “yedi zaman” dönemi boyunca Tanrı’nın halkına karşı gerçekleşen ilk ve son “gazaplar”ın tamamlanışını temsil eder. 1798’den 1844’e kadar olan kırk altı yıl, Mesih’in Kutsal Yer’den En Kutsal Yer’e geçtiği sırada, antlaşmanın elçisinin 22 Ekim 1844’te ansızın geldiği ruhsal tapınağın inşa edilmesini temsil eder.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

1798 ve 1844, “yedi kez” ile işaretlenen birden fazla geçişi belirler. 1856’da Millerci Filadelfya Adventizmi’nden Millerci Laodikya Adventizmi’ne geçiş de, ardından 1863’te reddedilen “yedi kez” konusundaki bilgi artışıyla işaretlendi. 1798’de, Daniel kitabından gelen ve Levililer yirmi altıdaki aynı “yedi kez”i de içeren bir bilgi artışı olmuştu; bu, Millerci Filadelfya Adventizmi’nin sonunda reddedilecekti.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

İlk meleğin hareketinin Filadelfya’dan Laodikya’ya geçişi, 1856’dan 1863’e kadar olan yedi yıl ile temsil edildi. Laodikya mesajı 1856’da geldi ve mühürü açılmış "yedi kez" ile ilgili yeni ışık, yedi yıl boyunca Adventizmin 1863’te başarısız olduğu üç adımlı bir sınama süreci ortaya koydu. "Yedi kez" ışığının kabul edilmesi ya da reddedilmesi için yedi yıl verildi. Millerci Filadelfya Adventizmi hareketinin Millerci Laodikya Adventizmi hareketine geçişi, sonda sıralamanın tersine çevrilmesini örnekler; yani üçüncü meleğin Laodikya hareketinden üçüncü meleğin Filadelfya hareketine geçişini.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

Yeşaya’nın altmış beş yıllık peygamberlik sözü, Tanrı’nın İsrail’in önce kuzey, sonra da güney krallıklarına karşı gösterdiği ilk ve son gazabının başlangıcını işaret eder.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Suriye’nin başı Şam’dır, Şam’ın başı da Rezin’dir; ve altmış beş yıl içinde Efrayim dağıtılacak, artık bir halk olmayacak. Yeşaya 7:8.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

Yeşaya’nın altmış beş yıla ilişkin peygamberliği MÖ 742’de bildirildi ve altmış beş yıl içinde kuzey krallığı ortadan kalkacaktı. MÖ 742’den on dokuz yıl sonra, MÖ 723’te, kuzey krallığı Asur tarafından esarete sürüldü. Altmış beş yılın sonunda, MÖ 677’de, Menaşe Babilliler tarafından tutsak edildiğinde, güney krallığının gazap dönemi başladı. Dolayısıyla bu altmış beş yıl, kuzey krallığının ilk esaretine kadar geçen on dokuz yıllık bir dönemi ve ardından Menaşe’nin esaretine kadar geçen kırk altı yılı temsil eder.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

Bu peygamberliklerin her biri, sırasıyla 1798, 1844 ve 1863 yıllarında yerine geldi. 1798’de, birinci meleğin gelişiyle kurtuluş mesajında içsel bir geçiş yaşandı ve Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıklarda da dışsal bir geçiş meydana geldi. 1844’te, üçüncü meleğin gelişiyle Kutsal Yer’in kapısı kapandı ve araştırıcı yargı başladı; bu sırada kurtuluş mesajında içsel bir geçiş gerçekleşti. 1863’te, yeryüzü canavarının iki boynuzunun iki sınıfa ayrılmasıyla dışsal bir değişim meydana geldi.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

Cumhuriyetçi boynuz, o andan itibaren yeryüzü canavarının tarihine egemen olacak iki siyasi partiye bölündü. Protestan boynuz ise iki sapkın tezahüre ayrıldı: biri Protestan olduğunu ve yedinci gün Şabatı’nı tuttuğunu iddia eden bir kesim, diğeri ise Protestan olduğunu ileri süren, fakat ibadet için seçtikleri gün olarak güneş gününü benimseyen bir zümre.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

O dönemde, Karanlık Çağlardan çıkmış olan Protestan boynuz, 11 Ağustos 1840'tan 22 Ekim 1844'e kadar sınandı ve sınamayı geçemeyerek Pazar günü tutan Protestan halktan Pazar günü tutan sapmış Protestan halka geçti.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

1844’te kurulup kimliği belirlenen gerçek Protestan boynuzunun tarihinde, 1856’dan 1863’e kadar bir sınama süreci yaşandı. Sonra, gerçek Sebt günü tutan Protestan boynuzu hem Filadelfya’dan Laodikya’ya, hem de gerçek Sebt günü tutan Protestan halktan Sebt günü tutan dinden dönmüş Protestan boynuza geçiş yaptı. “Yedi zaman”, 1798, 1844, 1856 ve 1863 ile ilişkilidir. “Yedi zaman”, bir geçiş noktasıyla ilişkili bir simgedir ve bu gerçek birkaç tanığa dayanarak temellendirilmiştir.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

1798’de "yedi zaman" konusunda bir bilgi artışı yaşandı; çünkü Miller’in keşfettiği ilk zaman peygamberliği de tam olarak buydu. 1863’e gelindiğinde ise o hakikat reddedilmişti; bu da Yeşaya kitabının yedinci bölümünde ortaya konan peygamberlikteki altmış beş yıllık dönemin son safhasının tamamlandığına işaret ediyordu.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

İki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberlik süresinin tamamı, ters görüntü, ayna benzeri bir tarzda hem başında hem de sonunda altmış beş yıllık bir aralığa sahiptir. Bitişteki altmış beş yılın başlangıcında (1798)—ki bu, peygamberliğin verildiği MÖ 742’deki başlangıçtaki altmış beş yılın başlangıcına tipik bir karşılıktır—“yedi zaman” konusunda bilginin artışı oldu; bunu “hikmetli” Milleritler anlayıp ilan ettiler. Bitişteki altmış beş yılın sonunda, 1863’te, aynı hakikat konusunda bir başka bilginin artışı daha oldu; fakat bu, gerçek Protestan boynuzunun yeni taç giymiş “kâhinleri” tarafından nihayetinde reddedildi.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Halkım bilgisizlikten ötürü mahvoluyor; çünkü sen bilgiyi reddettin, ben de seni reddedeceğim; bana kâhinlik etmeyeceksin. Madem Tanrın’ın yasasını unuttun, ben de senin çocuklarını unutacağım. Hoşea 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

Daniel kitabının mührü açıldığında gerçekleşen bilgi artışı "yedi vakit" ile ilişkilendirilir; dolayısıyla "yedi vakit" yalnızca bir geçiş noktasının simgesi değil, aynı zamanda peygamberlik mesajının mührünün açılmasının da simgesidir.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

18 Temmuz 2020'de, “bekleme zamanı”nı başlatan ve Vahiy kitabının on birinci bölümünde Sodom ve Mısır'ın büyük kentinin sokağında ölü yatan iki tanığın üç buçuk gününün başlangıcını işaretleyen ilk hayal kırıklığıyla birlikte başka bir geçiş başladı.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

18 Temmuz 2020, 1856'dan 1863'e uzanan tarihsel dönemle örneklendirilmiş üç buçuk sembolik günün (bir “yedi kez”) başlangıcını işaret eder. Her iki dönem de “yedi kez”in sembolleridir. Her iki dönem de bir düzen değişikliğini (bir geçişi) işaret eder. Her iki dönem de “yedi kez”le ilişkili bilgi artışını temsil eder.

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

Daniel'in Levililer 26 duasını ettiği dönem, Babil Krallığı'ndan Med-Persya Krallığı'na geçiş dönemiydi; böylece Levililer 26 duası, son günlere geçişin bir yol işareti olarak tanımlanır. Miller'in rüyasında, “saçılma” sözcüğünün yedi kez dile getirilişinin sonunda Miller hem ağlar hem de dua eder. Ağlayışı, Yahuda oymağının Aslanı'nın (toz fırçalı adam) mühürlenmiş bir mesajın mührünü açtığı anı işaretler.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

Miller'in duası, "yedi vakit" ile ilişkilendirilen Daniel'in Levililer 26 duasını işaret eder ve Miller'in rüyasında kapı ve pencerelerin açıldığı sırada gerçekleşir. Ama Daniel'in dokuzuncu bölümdeki duası, ikinci bölümdeki duasıyla da uyumludur. Ayrıca, "yedi vaktinin" sonunda Nebukadnezar'ın yaptığı itiraf duasıyla da uyumludur.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

Dolayısıyla Miller’in duası, Levililer 26. bölümdeki dua ile temsil ediliyordu; bu dua, bütün peygamberlik sözleri son günleri tasvir ettiğinden, kamusal bir itiraf duası ve son peygamberlik sırrının mührünün açılması için bir talep duasıydı. Bu nedenle Daniel kitabının ikinci bölümündeki sır, mühürü açılacak son sırrı temsil eder. Miller’in rüyasında ettiği dua, odasındaki mücevherlere yapılan iğrençliklere ilişkin kaygı ve haklı öfke taşıyan bir duaydı. Onun kaygısı, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanı sırasında Hezekiel 9. bölümde iç çekip ağlayanlarla tasvir edildi.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

Miller, hakikatlerin sahte öğretiler tarafından kademeli olarak gömüldüğüne tanık oldu ve bu süreç sonunda sandığın (İncil’in kendisi) yok edilmesine kadar vardı. Miller’in sandığının yok edilmesi, Adventizmin üçüncü kuşağında, Kral James İncilini bir kenara bırakıp İncil’in modern, bozulmuş, Katolik temelli versiyonlarını tercih etmeyi amaçlayan kasıtlı bir hareketin ortaya çıktığı dönemde gerçekleşti.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Miller ağladı, sonra dua etti ve hemen bir kapı açıldı; herkes dışarı çıktı. Ardından toz fırçası olan adam (Yahuda oymağından Aslan) içeri girdi, pencereleri açtı ve temizlemeye başladı. Sonra Miller etrafa saçılmış mücevherler için endişesini dile getirdi ve toz fırçası olan adam mücevherlerle ilgileneceğine söz verdi. Toz fırçası olan adamın temizlik telaşı içinde Miller bir anlığına gözlerini kapattı; gözlerini açtığında çer çöp yok olmuştu. Mücevherler odanın her yanına saçılmıştı ve toz fırçası olan adam ardından daha büyük bir mücevher kutusunu masanın üzerine koydu, mücevherleri topladı ve kutuya attı ve "gel ve gör" dedi.

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

"gel ve gör" ifadesi, bir gerçeğin az önce mühürünün açıldığına işaret eden bir simgedir. Miller için mühürü açılan gerçek nihai gerçektir; çünkü bundan sonra olacak şey, yüksek sesli çağrıyı temsil eden "haykırış"ta Miller'ın uyanışıdır. Milleritlerin tarihinde Gece Yarısı Çığlığı mesajını alan son kişi Miller'di ve rüyada onu uyandıran haykırıştan hemen önce bir anlığına gözlerini kapadı. Kutsal Kitap'ta "bir an" ve "gözler"e atıfta bulunan tek yer, birinci dirilişi tanımlar.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> İşte, size bir sır açıklıyorum: Hepimiz uyumayacağız, ama hepimiz değiştirileceğiz; bir anda, göz açıp kapayıncaya dek, son borazan çalındığında. Çünkü borazan çalacak, ölüler çürümez olarak dirilecek ve biz değiştirileceğiz. Çünkü bu çürüyebilir olan çürümezliği giymelidir ve bu ölümlü ölümsüzlüğü giymelidir. 1. Korintliler 15:51-53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

Vahiy’in on birinci bölümünde temsil edildiği üzere, üçüncü meleğin Laodikya hareketinden üçüncü meleğin Filadelfya hareketine geçişin tarihçesinde, Miller Geceyarısı Çağrısı mesajını alan akıllı kızların en sonuncusunu temsil eder. Onu ilk alanlar en ruhani olanlardı.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> "Bu, ikinci meleğin mesajına güç vermek üzere olan gece yarısı çığlığıydı. Cesareti kırılmış kutsalları uyandırmak ve önlerinde duran büyük işe onları hazırlamak için gökten melekler gönderildi. En yetenekli insanlar bu mesajı ilk alanlar olmadı. Melekler alçakgönüllü, adanmış olanlara gönderildi ve onları şu çığlığı yükseltmeye sevk ettiler: 'İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın!' Bu çığlığın emanet edildiği kişiler acele ettiler ve Kutsal Ruh’un gücüyle mesajı duyurdular ve cesareti kırılmış kardeşlerini uyandırdılar. Bu iş, insanların bilgeliği ve eğitimine değil, Tanrı’nın gücüne dayanıyordu ve bu çığlığı duyan O’nun kutsalları ona karşı koyamadılar. En ruhsal olanlar bu mesajı ilk alanlardı ve daha önce bu işe önderlik etmiş olanlar, 'İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın!' çığlığını almakta ve onu güçlendirmeye yardım etmekte en sonuncu oldular." Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

Vahiy kitabının on birinci bölümündeki üç buçuk sembolik günün sonunda, Hezekiel kitabının otuz yedinci bölümünde temsil edilen iki mesajdan ilki ilan edilir. İlk mesaj, ölü ve dağılmış kemikleri bir araya getirir, ama onlar hâlâ ölüdür. Mesaj, "çölde" haykıran ses tarafından sunulmuştur; böylece Hezekiel’in mesajının üç buçuk sembolik gün tamamlanmadan önce başladığı anlaşılır. Bu üç buçuk gün bir "çöl"ü temsil eder ve mesaj "çöl"den ilan edilir. "Çöl" aynı zamanda bir geçişi ve bir sınama sürecini başlatan mühürlerin açılmasını işaretleyen "yedi zaman"ın da bir simgesidir.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

Mesajın aşamalı bir gelişimi ve, Millerci hareketin tarihindeki Gece Yarısı Çığlığı örneğinde görüldüğü gibi, aşamalı bir kabulü vardır. En ruhani olanlar, çölde haykıran sesin mesajını ilk kabul edenlerdi; Adventizm tarihçileri, 22 Ekim 1844'ten sadece birkaç gün önce William Miller tarafından yazılmış bir mektuba işaret ederler; Miller bu mektupta, sonunda Samuel Snow'un Gece Yarısı Çığlığı mesajını anladığını ve kabul ettiğini belirtir.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> Sevgili Kardeş Himes: Yedinci ayda daha önce hiç görmediğim bir görkem görüyorum. Rab bir buçuk yıl önce bana yedinci ayın temsili niteliğini göstermiş olsa da, yine de temsillerin gücünü idrak etmemiştim. Şimdi, Rabbin adı mübarek olsun, Kutsal Yazılarda uzun zamandır dua ettiğim, fakat bugüne dek görmediğim bir güzellik, bir uyum ve bir uyuşma görüyorum. Rabbe şükret, ey canım. Gözlerimi açmadaki aracılıkları için Kardeş Snow, Kardeş Storrs ve diğerleri mübarek olsun. Neredeyse evdeyim. Şan olsun! Şan olsun! Şan olsun! Şan olsun! William Miller, Signs of the Times, 16 Ekim 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

Gece Yarısı Çığlığı’nın tarihinin tekrarı sırasında, Miller’ın rüyasında temsil edildiği gibi, Miller bir anlığına gözlerini kapadı. Böylece, “bir anda, bir göz kırpışında, son borazanda; çünkü borazan çalacak ve ölüler diriltilecek.” Miller’ın rüyasında, tıpkı kendi tarihinde yaptığı gibi, Gece Yarısı Çığlığı mesajını en son alanı temsil eder. O, kir fırçasını taşıyan adam etrafa saçılmış mücevherleri toplayıp onları daha büyük sandığa atmadan hemen önce, nihayet mesajı kabul edenleri temsil eder. Vahiy’in on birinci bölümünde, İslam’ın dört rüzgârının mesajı olan ve aynı zamanda mühürleme mesajı niteliğindeki Hezekiel’in ikinci mesajını kabul edenlerin en sonuncuları, yedi borazanın sonuncusunun, yani “üçüncü Vay” borazanının çalmasından hemen önce bunu yaparlar. “Bir anda, bir göz kırpışında, son borazanda; çünkü borazan çalacak ve ölüler çürümez olarak diriltilecek ve biz de değiştirileceğiz.” (1. Korintliler 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

Bu pasaj, ikinci gelişte gerçekleşen ilk dirilişi tanımlıyor; ancak Vahiy kitabının on birinci bölümündeki büyük depremin “saat”inde gerçekleşen, kurumuş ölü kemiklerin (iki tanığın) dirilişi de vardır. O depremin “saat”inde, yedi borazanın sonuncusu çalar ve sokakta bulunan ölü tanıklar Laodikyalılar olarak değil, Filadelfyalılar olarak yeniden hayata döndürülür; çünkü Üçüncü Vay’ın borazanı çaldığında iki tanık mühürlenmiş ve çürümezliğe dönüştürülmüşlerdir; artık bir daha günah işlemeyeceklerdir. Miller, iki tanığı hayata döndüren bu mesajı alan son kişiyi temsil eder; bu mesaj İslam’ın dört rüzgârının mesajıdır ve mühürleme mesajıdır.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

O borunun sesi, Sodom ve Mısır’ın sokağında saçılmış olan ölü, kurumuş kemiklerin son kalanlarını diriltir. Miller, hakikatlerin sahte öğretiler tarafından kademeli olarak gömüldüğünü izledi. Sonunda Miller ağlayarak, mühürlerin açılmasının başlayacağı zamanı işaretledi; çünkü mühürlerin açılması kademeli bir süreçtir. Bu açılma, üç buçuk günün son evresinde başladı.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Miller ağladıktan sonra, mühürlü kitabın mührünü açma yetkisine sahip O, anlatıya girdi. Miller’in rüyasında bu, Kir Fırçası Adamıydı. Miller daha sonra dua etti ve hemen bir kapı açıldı; bu, üçüncü meleğin Laodikya hareketinden üçüncü meleğin Filadelfya hareketine geçişin gerçekleşeceği noktayı işaret ediyordu. Onun duası Levililer yirmi altıncı bölüm duasıydı; son peygamberlik sırrının anlaşılması için edilen dua ve iki tanığın üzerine üç buçuk günü getiren isyanın aleni itirafıydı; Hezekiel dokuzuncu bölümde mühürlenenlerin duasıydı.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

Duanın ardından Mesih (kir fırçası adamı) içeri girdi ve odayı temizlemeye başladı. Kir fırçası adamının temizlik işinin sonunda, Miller bir anlığına gözlerini kapadı ve ölü, kuru kemiklerin diriltileceği dönemin sonunu belirledi. Ardından kir fırçası adamı, Miller’ın odasındaki etrafa saçılmış mücevherleri topladı ve Miller’ın odasının ortasındaki bir masanın üzerine konmuş yeni, daha büyük bir mücevher kutusuna yerleştirdi; o esnada iki tanık sancak olarak yükseltiliyordu. Sancak olarak, ardından Tanrı’nın hâlâ Babil’de bulunan diğer sürüsünü, Yahuda oymağının Aslanı’nın az önce yeni, daha büyük mücevher kutusuna attığı mesajı "gelin ve görün" diye çağırırlar.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

Bir sonraki yazıda, 1798’de mührü açılan Daniel kitabındaki hakikatlerin simgesi olarak Ulai Nehri görümünü ele almaya başlayacağız. Bu değerlendirmeden önce birkaç referans noktası belirledik. İlki, Millercilerin mesajının (gelişim aşamasında) kusursuz, ancak eksik olduğudur. Üç değil, iki yıkıcı güç çerçevesine yerleştirilmişti. İkincisi, Miller’in rüyası temel hakikatlerin nihai olarak yeniden tesis edildiğini tanımladığında, bu temel hakikatler o zaman ilk görkemlerinden “on kat daha parlak”tır. Üçüncü bir nokta da şudur: Birinci meleğin hareketi (Millerci hareket) üçüncü meleğin hareketinde tekrarlanır, ancak birkaç önemli çekinceyle. Millerciler bir sembol olarak Filadelfyalılardı; dönmüş bir Nebukadnezar’dılar, ama nihayetinde ve ne yazık ki 1863’te “Eriha’yı yeniden inşa ettiler”.

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

Üçüncü meleğin hareketi, dönüşüme muhtaç Laodikyalılar olarak başladı; ama sonunda Eriha'nın nihai yıkımına (son günlerin Eriha'sı) katılacaklardı.

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> Kurtarıcı, atalar ve peygamberlerin söylediklerini bir kenara bırakmak için gelmemişti; çünkü bizzat Kendisi bu temsilci kişiler aracılığıyla konuşmuştu. Tanrı’nın sözünün tüm gerçekleri O’ndan gelmişti. Ama bu paha biçilmez mücevherler yanlış çerçevelere yerleştirilmişti. Onların değerli ışığı, yanlışa hizmet eder hale getirilmişti. Tanrı, onların yanlış çerçevelerinden çıkarılıp gerçeğin çerçevesine yeniden yerleştirilmelerini istiyordu. Bu işi ancak ilahî bir el başarabilirdi. Yanlışla olan bağlantısı nedeniyle, gerçek Tanrı’ya ve insana düşman olanın davasına hizmet ediyordu. Mesih, onu Tanrı’yı yücelteceği ve insanlığın kurtuluşunu gerçekleştireceği yere yerleştirmek için gelmişti. Çağların Arzusu, 287.

Back to Articles