Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

Daniel Kitabı - Yüz Kırk Dokuz Numaralı

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

Tanrı'nın Sırrı Açığa Çıktı: Tanrısallık ile İnsanlığın Birleşmesi

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinde temsil edilen tarihi incelemekteydik. Şimdi, ayetin içinde yer alan ve yeryüzünden çıkan canavarın Protestan boynuzunun tarihini temsil eden içsel tarih hattını ele alıyoruz. Tanrı’nın sırrını, üçüncü meleğin gelişinde Mesih’in ilahiyetini insanlıkla birleştirmesi olarak tanımlamak için, Hezekiel’in otuz yedinci bölümdeki iki çubuğunun birleştirilmesini bir referans noktası olarak kullanıyoruz. Çizgi üzerine çizgi ilkesine göre, Yuhanna’nın yedinci borazanın çalınışı sırasında tamamlandığını belirlediği Tanrı’nın sırrının mesajı, Elçi Pavlus tarafından özellikle Laodikya’ya gönderilmişti. Hezekiel, Yuhanna ve Pavlus’un tanıklığı, 1888’de Jones ve Waggoner’ın mesajında temsil edilen ve Laodikya’ya yönelik olan aynı Tanrı sırrıyla uyum içindedir.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Sizin için, Laodikya’dakiler için ve yüzümü bizzat görmemiş olanların tümü için ne büyük bir mücadele verdiğimi bilmenizi isterim; öyle ki yürekleri teselli bulsun, sevgiyle birbirine kenetlensin ve Tanrı’nın, Baba’nın ve Mesih’in sırrını tanımaya götüren, anlayıştan doğan tam güvenceye ait bütün zenginliklere erişsinler. O’nda bilgelik ve bilginin bütün hazineleri saklıdır. Koloseliler 2:1-3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

Kefaret işi—tanrısallık ile insanlığın iki çubuğunun birleştirilmesi—üçüncü melek geldiğinde başladı; ancak Pavlus, Tanrı’nın sırrı olan bu iki çubuğun birleştirilmesinin nihai ve kusursuz gerçekleşmesini ele almaktadır. Bu nedenle mesajı, ilk kez 1856’da gelen, 1888’de tekrarlanan ve 11 Eylül 2001’de kusursuz gerçekleşmesini bulan Laodikya’ya yönelik mesaj olarak tanımlar. Pavlus, yedinci borazanın çalınmasıyla tamamlanacak olan Tanrı’nın sırrını sunarken tapınağı çift yönlü bir doğaya sahip olarak tanımlar. Bu sırrı baş ve beden olarak ikiye ayırır.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> Ve o, bedenin, yani kilisenin başıdır; o başlangıçtır, ölülerden ilk doğandır; öyle ki her şeyde üstünlük onun olsun. Çünkü Baba, bütün doluluğun onda yaşamasını uygun gördü; ve çarmıhının kanı aracılığıyla barışı sağlayarak, onun aracılığıyla, ister yeryüzünde ister göklerde olanlar olsun, her şeyi kendisiyle uzlaştırdı. Ve siz de, bir zamanlar kötü işleriniz yüzünden düşüncelerinizde yabancılaşmış ve düşman iken, şimdi o sizi bedeninin ölümüyle uzlaştırdı; kendi huzurunda sizi kutsal, lekesiz ve kusursuz olarak sunmak için; yeter ki imanda temellenmiş ve sağlam kalasınız, işittiğiniz ve gök altında bulunan bütün yaratılışa duyurulmuş olan müjdenin umudundan ayrılmayasınız; ben Pavlus da onun hizmetkârı oldum. Sizin uğrunuza çektiğim acılarda şimdi seviniyorum ve Mesih’in bedeni, yani kilise uğruna, bedenimde Mesih’in sıkıntılarından eksik olanı tamamlıyorum. Onun hizmetkârı, Tanrı’nın, sizin için bana verdiği göreve göre kılındım; Tanrı’nın sözünü yerine getirmek için. Koloseliler 1:18-25.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

Mesih, her şeyde üstünlüğe sahip olması gereken baştır; O’nun kilisesi ise bedendir. Baş ve beden birlikte tanrısallıkla insanlığın birleşimini temsil eder; ayrıca başka önemli bir gerçek de ortaya konur. Baş ile beden arasındaki ilişkinin esası, başın beden üzerinde üstünlüğe sahip olması gerektiğidir. Tanrı’nın suretinde yaratılan insanlarda, üstün güçlerin (baş) daha düşük güçler (beden) üzerinde egemenlik kurması gerekir. Birlikte tek bir varlık oluştururlar; ya da Yuhanna’nın ölçeceği tapınağın terminolojisiyle, Kutsal Yer’i (insanlık, beden) ve En Kutsal Yer’i (tanrısallık, baş) temsil ederler. Bu ikisinin "tek değnek", yani tek bir beden hâline nasıl birleştirildiği, "at-One-ment" işidir. Pavlus devam eder:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> Bunun hizmetkârı kılındım; Tanrı’nın bana sizin uğrunuza verdiği görev uyarınca, Tanrı’nın sözünü tümüyle duyurmak için—çağlardan ve kuşaklardan beri gizli kalmış, fakat şimdi O’nun kutsallarına açıklanmış olan gizemi. Tanrı, uluslar arasında bu gizemin yüceliğinin zenginliğinin ne olduğunu onlara bildirmek istedi: yani içinizdeki Mesih, yüceliğin umudu. Biz de O’nu duyuruyoruz; her insanı uyararak ve her insanı bütün bilgelikle öğreterek, her insanı Mesih İsa’da kusursuz olarak sunabilelim diye. Bu uğurda ben de emek veriyorum; içimde güçlü bir şekilde etkin olan O’nun gücüne göre mücadele ediyorum. Koloseliler 1:25-29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

"Mesih'te her insanın kusursuzluğunu" sunan yüz kırk dört binin kusursuzluğu, tanrısallığın insanlıkla birleşimi olan "Tanrı'nın sırrıdır"; Pavlus'un belirttiği gibi, bu, "Mesih'in insanlıkta olması", "yücelik umudu"dur. Yedinci Boru'nun çalındığı günlerde bu sır tamamlanır. Hezekiel bu birleşmeyi tanımlarken, sembolik bağı belirtmek için biri kuzey krallığı, diğeri güney krallığı için iki asa kullanır; bu bağ, tapınağı "kırk altı" sayısıyla temsil eder. "Kırk altı" sembolik bağının asası, "iki yüz yirmi" sembolik bağıyla birleştirilecektir.

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

İki yüz yirmi, tanrısallığın insanlıkla birleşmesinin sembolüdür. 1611'de Kral James Kutsal Kitap çevirisinin yayımlanmasından, 1831'de Miller'in mesajının ilk sunumuna ve ardından 1833'te Vermont Telegraph'ta mesajın yayımlanmasına kadar iki yüz yirmi yıl vardır. Miller'in mesajı, 1798'de Daniel kitabının mühürü açıldığında Kutsal Kitap'tan türetilen bilgi artışının resmileştirilmesiydi. 1611'deki başlangıç tarihinde tanrısal bir belge yayımlandı ve 1831'deki bitiş tarihinde, 1798'de mühürü açılan tanrısal hakikate dayanan beşerî bir yayın yayımlandı.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

Bu üç tarih yalnızca iki yüz yirmi yılı değil, aynı zamanda İbranice “Hakikat” kelimesinin yapısını da temsil eder; bu kelime, İbrani alfabesinin birinci, on üçüncü ve son harflerinin birleştirilmesiyle oluşturulur. Başlangıçta ilahî bir bildiri ve sonda beşerî bir bildiri; 1798 ise bilgide bir artışı temsil eder; bu artış, o bilgiyi reddeden kötü kişilerden oluşan bir sınıfı açığa çıkaracak ve böylece isyanın sembolü olan on üçüncü harfi temsil edecektir. İki yüz yirmi yıllık o bağ, birinci meleğin hareketinde tesis edildi ve üçüncü meleğin hareketi ikinci bir tanıklık sağlar.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

1776'da ilahî belge olan Bağımsızlık Bildirgesi yayımlandı ve iki yüz yirmi yıl sonra, 1996'da, beşerî bir belge olan The Time of the End dergisi yayımlandı. Bu beşerî belge, 1989'da zamanın sonunda ortaya çıkan bilgi artışından türetilmişti; bu bilgi artışı, 1798'de olduğu gibi, Bağımsızlık Bildirgesiyle temsil edilen ilahî mesaja karşı bir isyan doğurdu. 1996'daki bilgi artışı, yakında gelecek Pazar yasasıyla, 1776'da ilan ettiği özgürlük ve bağımsızlığı yitirecek olan Amerika'nın geleceğini tespit etti. Bu durum, iki yüz yirmi sayısının ilahiyet ile insanlığın birleşimini temsil ettiğine dair ikinci bir tanıklık sağlar; bu ikinci tanıklık “Hakikat” imzasıyla ortaya konmuş, birinci meleğin tarihinde (ilk) birinci tanıkla ve üçüncü meleğin tarihinde (son) ikinci tanıkla temsil edilmiştir.

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

1776, aynı zamanda, Kutsal Kitap peygamberliğinde altıncı krallık olarak yerden çıkan canavarın fiilî başlangıcından önceki bir dönemin başlangıcını da işaretledi. O hazırlık döneminde hakikatin imzası bir kez daha tespit edildi; 1776 ile Amerika Birleşik Devletleri’nin başlangıcı, 1798 ile de Amerika Birleşik Devletleri’nin Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığı olarak başlangıcı işaretlendi. O başlangıçla bitiş arasındaki tarihin ortasında, on üç koloni Anayasa’yı onaylarken 1789 orta harfi işaretledi. Üç tarihin her biri Amerika Birleşik Devletleri’nin “konuşması”nı temsil eder; 1776’da Bağımsızlık Bildirgesi, 1789’da Anayasa ve 1798’de Yabancılar ve İsyan Yasaları ile. Bu tarihçe yirmi iki yılı temsil eder; bu da iki yüz yirminin onda biri, yani onda birdir; dolayısıyla İlâhiyet ile beşeriyetin birleşiminin bir sembolünü de temsil eder.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

Onun temsili, başlangıçta bir kuzu (tanrısallık) olarak tasvir edilip sonunda bir ejderha (insanlık) olarak sona eren yeryüzünden çıkan canavarın tarihidir. 1776, tanrısallığı işaret eden Bağımsızlık Bildirgesi ile başlar ve Yabancılar ve İsyan Yasaları insanlığı temsil eder; Kutsal Kitap kehanetindeki altıncı krallık olarak yeryüzünden çıkan canavarın hükmünün başlamasından önceki o yirmi iki yılda, kuzudan ejderhaya geçiş sembolleştirilir.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

Yahuda’nın güney krallığına karşı iki bin beş yüz yirmi yıllık yargının başlangıcı, Daniel kitabı sekizinci bölüm on dördüncü ayetteki iki bin üç yüz yılın başlangıcıyla bağlantılıdır. Mabet ile ordunun Yahuda’da ayaklar altına alınması MÖ 677’de başladı; iki bin üç yüz yıllık peygamberlik sözü ise iki yüz yirmi yıl sonra, MÖ 457’de başladı. Yahuda’nın güney krallığının çubuğu, kırk altı sembolü aracılığıyla kuzey krallığına ve ayrıca iki yüz yirmi bağıyla iki bin üç yüz yıla bağlanır.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

Pavlus, Tanrı’nın yönetiminin hizmetkârı olduğunu söyledi ve hizmet ettiği bu yönetimi Tanrı’nın sırrı olarak tanımladı; bu sır, içinizdeki Mesih’tir, yücelik umudu. Bu gerçeğe Timoteos’a yazarken de değinir.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> Ve tartışmasız, dindarlığın sırrı büyüktür: Tanrı bedende göründü, Ruh’ta aklandı, melekler tarafından görüldü, uluslara duyuruldu, dünyada O’na iman edildi, yüceliğe alındı. 1 Timoteos 3:16.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

Paul burada tanrısallığın sırrının Tanrı’nın bedende görünmesi olduğunu söylüyor. Tanrı baştır, beden de onun gövdesidir. Tanrısallığın sırrı imanlıdaki Mesih’tir; bu, tanrısallık ile insanlığın birleşmesidir. Paul ayrıca, Hosea’nın yaptığı gibi, evlilik benzetmesini de kullanır.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> Çünkü biz onun bedeninin üyeleriyiz; onun etinden ve kemiklerindeniz. Bu nedenle adam babasını ve annesini bırakacak, karısına bağlanacak ve ikisi tek bir beden olacak. Bu büyük bir sırdır; ancak ben Mesih ve kilise ile ilgili olarak söylüyorum. Efesliler 5:30-32.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

Otuz yedinci bölümde Hezekiel, son günlerin antlaşmasını, yani yüz kırk dört bin olarak tanımlananlarla yapılan yenilenmiş antlaşmayı tespit ettiğinde, iki asanın birleştirilmesine dair bir tasvir sunar. Bu iki asa, satır üstüne satır, Hoşea ile Pavlus’un evlilik mecazını içerir. Birleştirildiklerinde artık iki ulus değil, sonsuza dek tek bir ulus olacaklardı.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> Onları, İsrail’in dağlarında, ülkede tek bir ulus yapacağım; hepsine tek bir kral hükmedecek. Artık iki ulus olmayacaklar; artık hiçbir şekilde iki krallığa bölünmeyecekler. Artık putlarıyla, iğrenç şeyleriyle ya da günahlarından herhangi biriyle kendilerini kirletmeyecekler. Ama ben onları, günah işledikleri bütün oturdukları yerlerden kurtaracağım ve arındıracağım. Böylece benim halkım olacaklar ve ben de onların Tanrısı olacağım. Hezekiel 37:22, 23.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

Hezekiel'de söz edilen birleşme, artık bölünmedikleri, artık günah işlemedikleri, arındıkları ve Tanrı'nın onların tek Tanrısı olduğu, onların da tek bir krala sahip oldukları zamanı belirtir. 22 Ekim'de Antlaşmanın Elçisi, halkını "arındırmak" için ansızın tapınağa geldi. Bir krallık almak için geldi; Petrus'a göre, bu krallığın halkı o zaman kâhinler ve krallar krallığı olacaktı. O tarihte damat da düğüne geldi; bu, Pavlus ile Hoşea'nın tanımladığı sırdır ve tanrısallıkla insanlığın birleşmesini temsil eder. Yuhanna, Pavlus'un "içinizdeki Mesih, yüceliğin umudu" diye tanımladığı bu sırrın, yedinci meleğin borazanını çaldığı günlerde tamamlanacağını belirtir.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Ama yedinci meleğin sesinin işitileceği günlerde, o seslenmeye başladığında, Tanrı’nın sırrı, bunu kulları olan peygamberlere bildirdiği gibi tamamlanacaktır. Vahiy 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

Yedinci melek, 11 Eylül 2001’de gelen üçüncü “vay”dır. Yedinci melek, üçüncü melek 1844’te geldiğinde ve sonrasında borazanını çalmaya başladı; ancak 1863’teki isyan, işin tamamlanmasını engelledi. Üçüncü melek 11 Eylül 2001’de geldi ve yedinci borazan yeniden çalmaya başladı; bu kez “Tanrı’nın sırrı” “tamamlanacaktır.” Bu “sır”, ilahi olan ile insan olanın birleşimidir; bu birleşim yüz kırk dört bini meydana getirir ve onlar da ardından Tanrı’nın sancağı ve ordusu olurlar. Bu nedenle Hezekiel’in otuz yedinci bölümü, Hezekiel’in ölü, kuru kemiklerle dolu bir vadiye götürülmesiyle başlar. Bu kemikler, 11 Eylül 2001’deki Laodikya Adventizmini temsil eder; bu nedenle Pavlus, Tanrı’nın sırrına ilişkin Müjdesini Laodikyalılara yöneltir.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Sizin için, Laodikya’dakiler için ve yüzümü bizzat görmemiş olanların tümü için ne büyük bir mücadele verdiğimi bilmenizi isterim; öyle ki yürekleri teselli bulsun, sevgiyle birbirine kenetlensin ve Tanrı’nın, Baba’nın ve Mesih’in sırrını tanımaya götüren, anlayıştan doğan tam güvenceye ait bütün zenginliklere erişsinler. O’nda bilgelik ve bilginin bütün hazineleri saklıdır. Koloseliler 2:1-3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

Bu, Sister White'ın Hezekiel'in ölü, kurumuş kemikleriyle ilişkilendirdiği betimlemedir.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> Ama bu kurumuş kemikler benzetmesi yalnız dünyaya uygulanmakla kalmaz; büyük bir ışıkla kutsanmış olanlara da uygulanır; çünkü onlar da vadideki iskeletler gibidir. İnsan biçimine, bedenin çerçevesine sahiptirler; ama ruhsal yaşama sahip değillerdir. Ne var ki mesel, kurumuş kemikleri yalnızca insanların şekillerine bürünmüş halde bırakmaz; çünkü uzuv ve yüz hatlarının simetrisi yeterli değildir. Yaşam nefesi bedenleri canlandırmalı ki doğrulsunlar ve faaliyete atılsınlar. Bu kemikler İsrail evini, Tanrı’nın kilisesini temsil eder ve kilisenin umudu Kutsal Ruh’un canlandırıcı etkisidir. Rab, kurumuş kemiklere üflemelidir ki yaşasınlar.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> Tanrı'nın Ruhu, canlandırıcı gücüyle, her insanda bulunmalıdır ki her ruhsal kas ve kiriş faal olsun. Kutsal Ruh olmadan, Tanrı'nın nefesi olmadan, vicdanda uyuşukluk, ruhsal yaşamın kaybı vardır. Ruhsal yaşamdan yoksun olanların birçoğunun adı kilise kayıtlarında bulunur, ama adları Kuzunun yaşam kitabına yazılı değildir. Kiliseye katılmış olabilirler, ama Rab'be bağlı değillerdir. Belirli bir dizi görevi yerine getirmekte gayretli olabilir ve yaşayan insanlar olarak görülebilirler; ama birçoğu, 'adın yaşar, ama ölüsün' denilenler arasındadır.

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> Ruhun Tanrı’ya gerçek bir dönüşümü olmadıkça; Tanrı’nın hayat nefesi ruhu ruhsal yaşama kavuşturmadıkça; gerçeği benimsediklerini söyleyenler gökten doğan ilkeye göre hareket etmedikçe, sonsuza dek yaşayan ve kalan çürümez tohumdan doğmuş olmazlar. Mesih’in doğruluğuna tek güvenceleri olarak güvenmedikçe; O’nun karakterini örnek alıp O’nun ruhuyla emek vermedikçe, çıplaktırlar, O’nun doğruluğunun giysisini giymemişlerdir. Ölüler çoğu zaman diri sayılır; çünkü kurtuluş diye adlandırdıklarını kendi düşüncelerine göre gerçekleştirmeye çalışanların içinde, Tanrı’nın kendi iyi isteği uyarınca hem istemeyi hem de yapmayı gerçekleştiren çalışması yoktur.

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> "Bu sınıf, Hezekiel’in görümünde gördüğü kurumuş kemikler vadisiyle iyi temsil edilir." Review and Herald, 17 Ocak 1893.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

Laodikya mesajı, Adventizm’e ilk kez 1856’da, tam da Rab’bin Levililer kitabının yirmi altıncı bölümündeki “yedi zaman”la ilgili ilerleyen ışığı açtığı o yıl sunuldu. Tövbe çağrısında bulunan içsel bir mesaj ile peygamberliğe dair dışsal bir mesajdan oluşan 1856 mesajı, 1863’te reddedildi. “Mesih içinizde, yücelik umudu” sırrına dair Laodikya mesajı 1888’de İhtiyarlar Jones ve Waggoner tarafından tekrarlandı ve o mesaj, Bayan White tarafından da Laodikya’ya yönelik mesaj olarak tanımlandı.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

Kural üzerine kural ilkesine göre, Hezekiel Kitabı’nın otuz yedinci bölümü, Hezekiel’in ruhsal olarak 11 Eylül 2001’e götürülmesiyle başlar; burada, günah ve suçlarında ölü olan Laodikya Adventizminin durumu kendisine gösterilir. Ona iki ayrı peygamberlik mesajı vermesi söylenir. İlki bir birleşmeyi sağlar, fakat bedenler hâlâ ölüdür. İkinci peygamberlik bildirisi, “dört rüzgâr”ın mesajını kemiklere yaşam nefesi üflemeye çağırır. Dört rüzgârın mesajı, dört rüzgârı tutan dört meleği tanımlayan, yüz kırk dört binin mühürleme mesajıdır. Kardeş White, bu dört rüzgârı, zaptedildiği için kopup kurtulmaya çalışan “öfkeli bir at” olarak tanımlar. İslam’ın öfkeli atı, 11 Eylül 2001’de yaptığı gibi, kopup kurtulup geçtiği her yerde ölüm ve yıkım getirmeye çalışmaktadır; ve yakında gelecek Pazar Yasası sırasında yeniden salıverilecektir.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

O mesaj, ölü bedenleri ayakta duran birleşik bir orduya dönüştürür. Bu birleşik ordu, yedinci meleğin mesajına cevaben ayağa kaldırılır; çünkü yedinci meleğin borusunu üflediği günlerde, yüz kırk dört binin Mesih’le evliliğinin gizemi tamamlanacaktır.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

Sonra Hezekiel’e, bir ulus hâline gelen iki değneğin birleşmesi gösterilir. Bu iki değnek, kuzeydeki İsrail Krallığı ile güneydeki Yahuda Krallığıdır; ikisi de iki bin beş yüz yirmi yıllık dağılma dönemlerinin sonunda bir ulus olarak birleşirler. Bu ortak bitiş, ortak dağılma dönemlerinin başında ve sonunda yer alan kırk altı yıl ile temsil edilen ruhsal bir tapınak meydana getirir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> 'Ve sabah erkenden kalkıp Tekoa çölüne gittiler; yola koyulduklarında Yehoşafat durup şöyle dedi: Beni dinleyin, ey Yahuda ve ey Yeruşalim halkı! Tanrınız Rab'be iman edin ki sağlam durasınız; O'nun peygamberlerine iman edin ki başarılı olasınız. 2. Tarihler 20:20.'

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> "Tanrınız Rab'be güvenin, güvenlikte olursunuz; onun peygamberlerine güvenin, başarılı olursunuz.'

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> Yeşaya 8:20. "Yasaya ve tanıklığa; bu söze göre konuşmazlarsa, bunun nedeni içlerinde ışık olmamasıdır."

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> Tanrı'nın halkının önüne burada iki metin sunuluyor: başarı için iki koşul. Bizzat Yehova'nın söylediği yasa ile peygamberlik ruhu, O'nun halkını her durumda yönlendiren iki bilgelik kaynağıdır. Tesniye 4:6. 'Bu, ulusların gözünde sizin bilgelik ve anlayışınız olacaktır; onlar, şüphesiz bu büyük ulus bilge ve anlayışlı bir halktır diyecekler.'

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> Tanrı’nın yasası ile Peygamberlik Ruhu, kiliseye rehberlik etmek ve öğütte bulunmak için birlikte hareket eder; kilise de O’nun yasasına itaat ederek bunu kabul ettiğinde, gerçeğin yolunda ona rehberlik etmesi için Peygamberlik Ruhu gönderilmiştir.

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> Vahiy 12:17. “Ve ejderha kadına öfkelendi ve Tanrı’nın buyruklarını tutan ve İsa Mesih’in tanıklığına sahip olan onun soyunun artakalanlarıyla savaşmaya gitti.” Bu peygamberlik sözü, artakalan kilisenin Tanrı’nın yasasını kabul edeceğini ve peygamberlik armağanına sahip olacağını açıkça belirtir. Tanrı’nın yasasına itaat ve peygamberlik ruhu, Tanrı’nın gerçek halkını her zaman ayırt etmiştir ve sınama genellikle güncel tezahürler üzerinden yapılır.

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> Yeremya’nın zamanında insanlar Musa’nın, İlyas’ın ya da Elisa’nın mesajını sorgulamıyorlardı; ama Tanrı’nın Yeremya’ya gönderdiği mesajı sorguladılar ve bir kenara ittiler; ta ki onun gücü ve etkisi heba olana ve Tanrı’nın onları sürgüne götürmesinden başka çare kalmayana dek.

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> Benzer şekilde, Mesih’in günlerinde insanlar Yeremya’nın mesajının doğru olduğunu öğrenmişlerdi ve babalarının günlerinde yaşamış olsalardı onun mesajını kabul edeceklerine kendilerini inandırmışlardı, ama aynı zamanda bütün peygamberlerin kendisi hakkında yazmış olduğu Mesih’in mesajını reddediyorlardı.

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> Üçüncü meleğin mesajı, kiliseye Tanrı’nın yasasını tüm doluluğu ve kudretiyle açıklamak için dünyada ortaya çıktığında, peygamberlik armağanı da hemen geri getirildi. Bu armağan, bu mesajın geliştirilmesi ve ileriye taşınmasında çok önemli bir rol oynamıştır.

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> "Kutsal Yazıların yorumları ve hizmet yöntemleri konusunda, mesaja inananların inancını sarsmaya ve hizmette ayrılığa yol açmaya elverişli görüş ayrılıkları ortaya çıktığında, peygamberlik ruhu duruma her zaman ışık tutmuştur. Her zaman imanlılar topluluğuna düşüncede birlik ve eylemde uyum getirmiştir. Mesajın gelişimi ve hizmetin büyümesi sürecinde ortaya çıkan her krizde, Tanrı’nın yasasına ve peygamberlik ruhunun ışığına sıkı sıkıya bağlı kalanlar galip gelmiş ve hizmet ellerinde ilerleyip gelişmiştir." Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles