Article

# The Book of Daniel - Number Forty

Daniel Kitabı - 40. Sayı

Paul

Pavlus

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2024

Formats

PDF
Word

Daniel chapter one, when overlaid with Daniel chapter four, represents the history of the first and second angels, from 1798 to 1844. In that history the book of Daniel was unsealed, and the portion that was unsealed was chapters seven, eight and nine. “Line upon line” chapters one, four and then seven through nine, illustrate the history of the Millerite movement of the first angel.

Daniel kitabının birinci bölümü, dördüncü bölümle birlikte ele alındığında, 1798’den 1844’e kadar birinci ve ikinci meleğin tarihini temsil eder. O dönemde Daniel kitabının mührü açıldı ve mührü açılan kısım yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerdi. “Kural üzerine kural” ilkesine göre birinci ve dördüncü bölümler ile ardından yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümler, birinci meleğin Millerit hareketinin tarihini ortaya koyar.

In that history (1798 to 1844), the foundational truths of Adventism were established, and those truths were ultimately represented upon the 1843 pioneer chart. Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two, is on the chart. The visions of Daniel seven and eight are on the chart. “The daily” of chapter eight is represented, as is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The three Woes of Islam, as represented in Revelation chapter nine, are there. God forewarned repeatedly that those foundational truths would be attacked.

O tarihsel dönemde (1798–1844), Adventizmin temel gerçekleri tesis edildi ve bu gerçekler nihayetinde 1843 öncü tablosunda temsil edildi. Daniel kitabının ikinci bölümündeki Nebukadnetsar’ın heykeli tabloda yer alır. Daniel’in yedinci ve sekizinci bölümlerindeki görüler tabloda yer alır. Sekizinci bölümdeki "Günlük" temsil edilmiştir; aynı şekilde Levililer yirmi altıncı bölümdeki "yedi kez" de. Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde temsil edilen İslam’ın üç "Vah"ı da oradadır. Tanrı bu temel gerçeklerin saldırıya uğrayacağı konusunda defalarca önceden uyardı.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> Siyon’un surlarında Tanrı’nın bekçileri olarak duranlar, halkın önündeki tehlikeleri görebilen; gerçeği yanlıştan, doğruyu eğriden ayırt edebilen adamlar olsun.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “Uyarı geldi: 1842, 1843 ve 1844’te mesaj geldiğinden beri üzerinde bina etmekte olduğumuz imanın temelini sarsacak hiçbir şeyin içeri girmesine izin verilmemelidir. Ben bu mesajın içindeydim ve o zamandan beri Tanrı’nın bize verdiği ışığa sadık kalarak dünyanın önünde durmaktayım. Günbegün ışık arayarak içten dua ile Rab’bi aradığımız sırada ayaklarımızın üzerine yerleştirildiği platformdan ayaklarımızı çekmeyi düşünmüyoruz. Sizce Tanrı’nın bana vermiş olduğu ışıktan vazgeçebilir miyim? O, Çağlar Kayası gibi olacaktır. Bana verildiği andan beri bana yol göstermektedir.” Review and Herald, 14 Nisan 1903.

The work of the dirt brush man, that is to be accomplished with the participation of God’s last day people, is also represented by Isaiah, when he identifies the last day people and the work they are called to do, for the foundations were destined to be buried with error before the last days arrived.

Tanrı’nın son gün halkının katılımıyla gerçekleştirilecek olan toz fırçasını tutan adamın işi, Yeşaya’nın son gün halkını ve çağrıldıkları işi tanımladığı yerde de temsil edilir; çünkü son günler gelmeden önce temellerin yanlışların altında gömülmesi takdir edilmişti.

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> Ve senden olanlar eski viraneleri yeniden inşa edecek; birçok kuşağın temellerini yeniden kuracaksın; sana “gedikleri onaran”, “oturulsun diye yolları onaran” denilecek. Yeşaya 58:12.

The “old waste places,” refers to the doctrinal truths associated with the two desolating powers of paganism and papalism. The two desolating powers of paganism being followed by papalism is what William Miller used for his framework of every prophecy he presented.

"Eski virane yerler" ifadesi, putperestlik ve papalığın oluşturduğu iki yıkıcı güçle bağlantılı doktrinel doğrulara atıfta bulunur. Putperestliğin ardından papalığın gelmesi şeklindeki bu iki yıkıcı güç düzeni, William Miller’ın sunduğu her kehanetin çerçevesiydi.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> Eski harabeleri yeniden inşa edecekler, önceki viraneleri ayağa kaldıracaklar ve harap şehirleri, birçok kuşağın bıraktığı yıkıntıları onaracaklar. Yeşaya 61:4.

The structure of prophecy that is represented as the framework, is the history and relationship of those two powers. To restore “the paths to dwell in,” is the restoration of Miller’s framework, that was represented in his dream by the work of the dirt brush man. Isaiah used the illustration of the history of Ezra and those who returned from Babylon and repaired Jerusalem, to identify the restoration of the former desolations.

Çerçeve olarak temsil edilen peygamberliğin yapısı, o iki gücün tarihi ve birbirleriyle ilişkisidir. “Mesken tutulacak yolları” yeniden tesis etmek, Miller’in çerçevesinin yeniden tesis edilmesidir; bu da rüyasında toz fırçalı adamın yaptığı işle temsil edilmişti. Yeşaya, Ezra’nın ve Babil’den dönerek Yeruşalim’i onaranların tarihini bir örnek olarak kullanarak, eski yıkıntıların onarımını tanımladı.

> Since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face, as it is this day. And now for a little space grace hath been showed from the Lord our God, to leave us a remnant to escape, and to give us a nail in his holy place, that our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage. For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:7–9.

> Atalarımızın günlerinden bugüne dek büyük bir suç içindeyiz; ve günahlarımız yüzünden biz, krallarımız ve kâhinlerimiz, ülkelerin krallarının eline, kılıca, tutsaklığa, yağmaya ve utanca teslim edildik; bugün olduğu gibi. Şimdi ise kısa bir süre için Rab Tanrımız bize lütuf gösterdi: kaçıp kurtulmamız için bize bir kalıntı bıraktı ve kutsal yerinde bize bir çivi verdi; böylece Tanrımız gözlerimizi aydınlatsın ve esaretimizde bize biraz dirilik versin. Çünkü biz köleydik; yine de Tanrımız esaretimizde bizi terk etmedi, tersine Pers krallarının gözünde bize merhamet gösterdi; Tanrımızın evini yeniden kurmamız, onun yıkıntılarını onarmamız ve Yahuda'da ve Yeruşalim'de bize bir sur verilmesi için bize dirilik verdi. Ezra 9:7-9.

Ezra and those who repaired Jerusalem, represent the “remnant” who are the restorers of the paths to dwell in, and they are those who are accomplishing the work in the context of the Leviticus twenty-six prayer, which Ezra references that “since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face.” The “day” he is referring to is the “day” that the “remnant” of the last days restore the paths to dwell in.

Ezra ve Yeruşalim'i onaranlar, içinde oturulacak yolların onarıcıları olan "artakalan"ı temsil eder; ve onlar, Ezra'nın atıfta bulunduğu Levililer 26 duası bağlamında işi yerine getirenlerdir: "Babalarımızın günlerinden bugüne dek büyük bir suç içindeyiz; günahlarımız yüzünden biz, krallarımız ve kâhinlerimiz ülkelerin krallarının eline, kılıca, tutsaklığa, yağmaya ve yüz karasına teslim edildik." Sözünü ettiği "gün", son günlerin "artakalanı"nın içinde oturulacak yolları onardığı "gün"dür.

Ezra’s remnant are the two witnesses who are resurrected at the end of three and a half days, and fulfill the Leviticus twenty-six prayer as illustrated by Daniel in chapter nine. When Ezra and his coworkers returned from exile and rebuilt Jerusalem, they typified the work of restoring Miller’s jewels, which is the work of restoring the foundational truths of Miller. For this reason, understanding the framework of Miller’s work is essential.

Ezra’nın artakalanı, üç buçuk günün sonunda diriltilen ve Daniel’in dokuzuncu bölümde gösterdiği gibi Levililer yirmi altı duasını yerine getiren iki tanıktır. Ezra ve çalışma arkadaşları sürgünden dönüp Yeruşalim’i yeniden inşa ettiklerinde, Miller’in mücevherlerini eski hâline getirme işini simgelediler; bu da Miller’in temel hakikatlerini yeniden tesis etme işidir. Bu nedenle, Miller’in çalışmasının çerçevesini anlamak elzemdir.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 596.

> Elçiler sağlam, yani Çağların Kayası olan bir temel üzerine inşa ettiler. Bu temele, dünyadan söküp çıkardıkları taşları getirdiler. Yapıcılar, çok sayıda engelle karşılaşarak emek verdiler. İşleri, Mesih’in düşmanlarının muhalefeti yüzünden son derece zorlaştı. Sahte bir temelin üzerine inşa edenlerin bağnazlığına, önyargılarına ve nefretine karşı mücadele etmek zorundaydılar. Kilisenin yapıcıları olarak çalışanların çoğu, Nehemya’nın günlerindeki sur örenlere benzetilebilir; onlar hakkında şöyle yazılmıştır: “Sur örenler de, yük taşıyanlar da, yükleyenlerle birlikte, her biri bir eliyle işte çalışıyor, öbür eliyle silah tutuyordu.” Nehemya 4:17. Elçilerin İşleri, 596.

In both passages of Isaiah, the work is to raise up the foundations and desolations of many generations. Isaiah is identifying a spiritual work that was illustrated by the literal work. The foundations were to be guarded, but instead they were eventually totally covered up by a false foundation of counterfeit jewels. Those who Isaiah identifies are restoring the foundational truths of the Millerites, not literal bricks and stones. The symbol of those truths is Miller’s framework of the two desolating powers which trampled down the sanctuary and the host for “seven times.”

Yeşaya’daki her iki pasajda da iş, birçok kuşağın temellerini ve yıkıntılarını yeniden ayağa kaldırmaktır. Yeşaya, somut bir işle örneklenen ruhsal bir işi tanımlıyor. Temeller korunmalıydı; ancak bunun yerine, sonunda taklit mücevherlerden oluşan sahte bir temel tarafından bütünüyle örtüldü. Yeşaya’nın işaret ettiği kişiler, fizikî tuğla ve taşları değil, Millercilerin temel hakikatlerini yeniden tesis ediyorlar. Bu hakikatlerin simgesi, kutsal yeri ve orduyu "yedi vakit" boyunca çiğneyen iki yıkıcı güç üzerine Miller’in kurduğu çerçevedir.

That work of restoration is represented as raising up “the foundations” and “desolations of many generations,” and represents the prophetic work of restoring the foundational truths through the methodology that brings prophetic line upon prophetic line, from here a little and there a little. The work of reestablishing the foundations and desolations is the work of presenting and defending the original truths represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, which are the two tables of Habakkuk chapter two. And the work is accomplished with the latter rain methodology of “line upon line”. It is the work of returning to Jeremiah’s old paths in the controversy of those who wish to uphold a counterfeit foundation, as represented by the false jewels of Miller’s dream.

Bu restorasyon işi, "temelleri" ve "birçok kuşağın viranelerini" ayağa kaldırmak olarak tasvir edilir ve peygamberlik sözünü satır üzerine satır, biraz burada biraz orada getiren yöntem aracılığıyla temel gerçekleri yeniden tesis etme işini ifade eder. Temelleri ve viraneleri yeniden tesis etme işi, Habakkuk’un ikinci bölümündeki iki tablo olan 1843 ve 1850 öncü tablolarında temsil edilen özgün gerçekleri sunma ve savunma işidir. Ve bu iş, "satır üzerine satır" şeklindeki son yağmur yöntemiyle yerine getirilir. Bu, Miller’in rüyasındaki sahte mücevherlerle temsil edildiği üzere, sahte bir temeli sürdürmek isteyenlerle olan çekişmede Yeremya’nın eski yollarına geri dönme işidir.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> Düşman, kardeşlerimizin zihinlerini, bu son günlerde ayakta durabilecek bir halkı hazırlama işinden saptırmaya çalışıyor. Onun safsataları, zihinleri içinde bulunduğumuz zamanın tehlikelerinden ve görevlerinden uzaklaştırmak için tasarlanmıştır. Onlar, Mesih’in halkı için Yuhanna’ya vermek üzere gökten getirdiği ışığa hiçbir değer vermezler. Önümüzde duran sahnelerin özel bir ilgi görmeyi gerektirecek kadar önemli olmadığını öğretirler. Göksel kökenli gerçeği etkisiz kılarlar ve Tanrı’nın halkının geçmiş deneyimlerini ellerinden alarak, bunun yerine onlara sahte bir bilim verirler.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> “Rab şöyle diyor: Yollarda durun, bakın ve eski yolları sorun; iyi yolun nerede olduğunu araştırın ve onda yürüyün.” Yeremya 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Hiç kimse imanımızın temellerini—işimizin başlangıcında, Söz’ün dua dolu bir incelemesiyle ve vahiy aracılığıyla atılmış olan temelleri—söküp atmaya kalkışmasın. Son elli yıldır bu temeller üzerinde bina etmekteyiz. İnsanlar yeni bir yol bulduklarını ve atılmış olandan daha sağlam bir temel atabileceklerini sanabilirler. Fakat bu büyük bir aldanıştır. Atılmış olandan başka hiç kimse başka bir temel atamaz.”

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> “Geçmişte birçok kişi yeni bir iman inşa etmeye, yeni ilkeler tesis etmeye girişmiştir. Fakat onların inşası ne kadar süre ayakta kaldı? Çok geçmeden çöktü; çünkü Kaya’nın üzerine kurulmamıştı.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “İlk öğrenciler insanların sözleriyle karşılaşmak zorunda değil miydiler? Yanlış kuramları dinlemek ve sonra da, her şeyi yaptıktan sonra, ‘Atılmış olan temelden, yani İsa Mesih’ten başka hiç kimse başka bir temel atamaz’ diyerek dimdik durmak zorunda değil miydiler?” 1. Korintliler 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Böylece güvenimizin başlangıcını sona dek sarsılmaz biçimde korumalıyız. Bu halka, onları dünyadan, nokta nokta, şimdiki gerçeğin berrak ışığına çıkaran kudret dolu sözler Tanrı ve Mesih tarafından gönderilmiştir. Dudakları kutsal ateşle dokunulmuş olan Tanrı’nın kulları, bu mesajı ilan etmişlerdir. İlahi beyan, ilan edilen gerçeğin sahihliğine mührünü basmıştır.” Testimonies, cilt 8, 296, 297.

The “work of preparing a people to stand in the last days,” is the work associated with the two prophecies of Ezekiel in chapter thirty-seven. A message is delivered by Isaiah’s voice in the wilderness, and the first message of Ezekiel brings those that have been dead in the street of the city of Sodom and Egypt for three-and-a-half days together. They then recognize they have been in Matthew’s tarrying time of the parable of the ten virgins. They then hear the call given to Jeremiah to separate the precious from the vile if they wish to return. They also recognize that Daniel’s prayer in chapter nine as present truth. Therefore if and when they choose to return by accepting and accomplishing the conditions of the gospel, then they receive Ezekiel’s second message and stand upon their feet a mighty army.

"Son günlerde ayakta duracak bir halkı hazırlama işi", Hezekiel'in otuz yedinci bölümündeki iki peygamberlikle ilişkili iştir. Çölde Yeşaya'nın sesiyle bir mesaj iletilir ve Hezekiel'in ilk mesajı, üç buçuk gün boyunca Sodom ve Mısır kentinin sokağında ölü olanları bir araya getirir. Sonra, Matta'daki on bakirenin benzetmesinin bekleme zamanında olduklarını anlarlar. Ardından, dönmek istiyorlarsa değerli olanı değersiz olandan ayırmaları için Yeremya'ya verilen çağrıyı duyarlar. Ayrıca Daniel'in dokuzuncu bölümdeki duasını şimdiki hakikat olarak tanırlar. Bu nedenle, müjdenin koşullarını kabul edip yerine getirerek dönmeyi seçtiklerinde, Hezekiel'in ikinci mesajını alır ve ayakları üzerinde duran kudretli bir ordu olarak ayağa kalkarlar.

The “work of preparing a people to stand in the latter days” is accomplished through the latter rain methodology of “line upon line.” That work involves a work of restoring the Millerite truths that are represented on the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two charts are Habakkuk’s two tables and they are to be laid upon one another (line upon line), and in so doing the two charts represent the foundational truths that are to be restored in the last days by the dirt brush man.

"Son günlerde ayakta duracak bir halkı hazırlama işi", "satır üzerine satır"ın son yağmur yöntemi aracılığıyla gerçekleştirilir. Bu çalışma, 1843 ve 1850 öncü tablolarında temsil edilen Millerit hakikatlerinin yeniden tesis edilmesini içerir. Bu iki tablo, Habakkuk’un iki levhasıdır ve (satır üzerine satır) üst üste konulmalıdır; böyle yapıldığında iki tablo, son günlerde kir fırçalı adam tarafından yeniden tesis edilecek temel hakikatleri temsil eder.

When brought together, line upon line, they identify the mistake in the 1843 chart, which was thereafter corrected upon the 1850 chart. When considered as one table (line upon line) they then represent both the experience of God’s people and the hidden history of the seven thunders, for together they illustrate the first disappointment, the tarrying time, the Midnight Cry, and October 22, 1844, and the great disappointment.

Satır üzerine satır bir araya getirildiklerinde, 1843 tablosundaki hatayı tespit ederler; bu hata daha sonra 1850 tablosunda düzeltildi. Bir tek tablo (satır üzerine satır) olarak değerlendirildiklerinde ise, hem Tanrı’nın halkının deneyimini hem de yedi gök gürlemesinin gizli tarihini temsil ederler; çünkü birlikte ilk hayal kırıklığını, bekleme zamanını, Gece Yarısı Çığlığı’nı, 22 Ekim 1844’ü ve büyük hayal kırıklığını gösterirler.

It is the first disappointment, Midnight Cry and great disappointment that is the hidden history of the seven thunders. It is the structure of truth, for truth is based upon the first and last letter of the Hebrew word “truth” being the same as is the first and last disappointment of that history. The middle and thirteenth letter is a symbol of rebellion as represented by those who reject the message of the Midnight Cry. The two charts when brought together provide two witnesses to the prophetic truths of the Millerites that are to be restored by the dirt brush man, but they also identify the experience that typifies the experience of the one hundred and forty-four thousand.

Yedi gök gürlemesinin gizli tarihi, ilk hayal kırıklığı, Gece Yarısı Çağrısı ve Büyük Hayal Kırıklığıdır. Bu, gerçeğin yapısıdır; çünkü gerçek, İbranice “gerçek” kelimesinin ilk ve son harfinin aynı olması üzerine kuruludur; tıpkı o tarihin ilk ve son hayal kırıklığı gibi. Ortadaki, yani on üçüncü harf, Gece Yarısı Çağrısı mesajını reddedenler tarafından temsil edilen isyanın bir sembolüdür. İki tablo birlikte ele alındığında, toz fırçasını elinde tutan adam tarafından restore edilecek Milleritlerin peygamberlik hakikatlerine iki tanık sunar; ancak aynı zamanda yüz kırk dört binin yaşantısını örnekleyen deneyimi de tanımlar.

Those called to be the ensign (the one hundred and forty-four thousand) were confronted with their first disappointment on July 18, 2020, and then in July of 2023, they were then presented with a message from a voice crying in the wilderness. The voice was calling them to return.

Sancak olmaya çağrılanlar (yüz kırk dört bin) ilk hayal kırıklıklarıyla 18 Temmuz 2020'de karşılaştılar ve ardından Temmuz 2023'te, çölde haykıran bir sesten kendilerine bir mesaj iletildi. Ses onları geri dönmeye çağırıyordu.

It is at this point in the hidden history of the seven thunders that rebellion will be manifested, for the next waymark is when the dirt brush man gathers the jewels and casts them into the casket. They then shine ten times brighter. At that point Miller was awakened. When the virgins (Miller) awake, it is too late. The restoration of the desolations of many generations is a work that the two witnesses must participate in. That work is now being carried out.

Yedi gök gürlemesinin gizli tarihinde isyanın ortaya çıkacağı nokta burasıdır; çünkü bir sonraki işaret, toz fırçasını kullanan adamın mücevherleri toplayıp onları sandığa atmasıdır. Sonra on kat daha parlak ışıldarlar. O noktada Miller uyandırıldı. Bakireler (Miller) uyandığında artık çok geçtir. Nice nesillerin yıkımlarının onarımı, iki tanığın katılması gereken bir iştir. O iş şimdi yürütülüyor.

William Miller’s framework of the prophecies represented by the vision of the Ulai River, of Daniel chapters seven, eight and nine was the two desolating powers of paganism and papalism and the framework for Future for America is paganism (the dragon), followed by papalism (the beast) and apostate Protestantism (the false prophet). The key that establishes both frameworks is the writings of the apostle Paul. The apostle Paul was the prophetic voice that connected ancient Israel with spiritual Israel. Before his conversion, Paul’s name was Saul, which means “selected” or “set forth”.

Daniel kitabının yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerinde Ulai Irmağı görüsüyle temsil edilen peygamberlikler için William Miller’in ortaya koyduğu çerçeve, putperestlik ve papalığın iki yıkıcı gücüydü; Future for America’nın çerçevesi ise putperestlik (ejderha), ardından papalık (canavar) ve dinden dönmüş Protestanlık (yalancı peygamber) şeklindedir. Her iki çerçeveyi de temellendiren anahtar, elçi Pavlus’un yazılarıdır. Elçi Pavlus, eski İsrail’i ruhsal İsrail’le bağlayan peygamberlik sesiydi. Dönüşümünden önce Pavlus’un adı Saul’du; bu ad “seçilmiş” ya da “ortaya konmuş” anlamına gelir.

Paul was chosen (selected) to be the apostle to the Gentiles, and he was chosen among other things for his understanding of the Old Testament. Writing the majority of the New Testament, there is no other of the New Testament authors who possessed the understanding of the Old Testament as did Paul. He was chosen to lead out in presenting the gospel to the Gentiles, but he was also chosen to establish the relationship of the prophetic histories of the Old Testament with the prophetic history that followed the time period of the cross. Without Paul’s testimony the prophetic understanding of the Millerites, and that of Future for America would be non-existent. In the very history where literal Israel was divorced as God’s chosen people, Paul was chosen to identify that ancient Israel, though then divorced from God, was the symbol of the prophetic history of spiritual Israel. The necessary prophetic rules for the movements of the first and third angels are based primarily upon the writings of the apostle Paul.

Pavlus, Yahudi olmayanlara elçi olmak üzere seçildi (tercih edildi) ve başka şeylerin yanı sıra Eski Antlaşma’yı anlama yetisi nedeniyle seçildi. Yeni Antlaşma’nın büyük bir kısmını kaleme alan Pavlus kadar Eski Antlaşma’yı anlayan başka bir Yeni Antlaşma yazarı yoktur. Müjdeyi Yahudi olmayanlara sunmada öncülük etmesi için seçildi; fakat ayrıca, Eski Antlaşma’nın peygamberlik tarihleriyle çarmıhın yaşandığı dönemden sonraki peygamberlik tarihi arasındaki ilişkiyi kurmak üzere de seçildi. Pavlus’un tanıklığı olmadan, Milleritlerin ve Future for America’nın peygamberlik anlayışı var olmazdı. Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak doğal İsrail’in “boşandığı” tam da o tarihte, Pavlus, o kadim İsrail’in, o sırada Tanrı’dan boşanmış olmakla birlikte, ruhsal İsrail’in peygamberlik tarihinin sembolü olduğunu ortaya koymak üzere seçildi. Birinci ve üçüncü meleklerin hareketlerine ilişkin gerekli peygamberlik kuralları, öncelikle elçi Pavlus’un yazılarına dayanır.

For this reason, we will consider some of the prophetic principles that are identified by Paul that impacted the message of the Millerites, that was set within the framework of two desolating powers, and in so doing we will also consider how those principles impact upon the framework of three desolating powers.

Bu nedenle, Pavlus’un belirlediği ve Milleritlerin, iki yıkıcı gücün çerçevesi içine yerleştirilmiş olan mesajını etkilemiş olan bazı peygamberlik ilkelerini ele alacağız; ve bunu yaparken bu ilkelerin üç yıkıcı gücün çerçevesini nasıl etkilediğini de inceleyeceğiz.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:1–10.

> Ayrıca, kardeşler, atalarımızın hepsinin bulutun altında bulunduğunu ve hepsinin denizden geçtiğini bilmenizi isterim. Hepsi bulutta ve denizde Musa’ya vaftiz edildiler; hepsi aynı ruhsal yiyeceği yedi ve hepsi aynı ruhsal içeceği içti; çünkü onları izleyen o ruhsal Kayadan içtiler; o Kaya ise Mesih’ti. Ne var ki Tanrı onların çoğundan hoşnut olmadı; çünkü çölde yok edildiler. Bunların hepsi bize örnek oldu; öyle ki onlar gibi kötü şeylere arzu duymayalım. Bazılarının yaptığı gibi putperest olmayın; yazılmış olduğu gibi: Halk yiyip içmek için oturdu, eğlenmek için ayağa kalktı. Bazılarının yaptığı gibi cinsel ahlaksızlık da yapmayalım; nitekim bir günde yirmi üç bin kişi öldü. Yine, bazılarının yaptığı gibi Mesih’i sınamayalım; nitekim yılanlar tarafından yok edildiler. Bazılarının yaptığı gibi söylenmeyin; nitekim yok edici tarafından yok edildiler. Şimdi bu olayların hepsi onlara örnek olsun diye oldu; çağların sonu kendilerine erişmiş olan bizleri uyarmak için yazıldı. 1. Korintliler 10:1-10.

In ten short verses, Paul identifies that the rite of baptism was typified at the Red Sea crossing, that the Rock which followed ancient Israel, was a “spiritual Rock,” and that it was Christ. He identifies that ancient Israel was the example for those living in the last days. This passage is a warning, and the passage is a point of controversy between those who uphold truth and those who oppose truth. Adventist theologians teach that Paul was simply identifying that the histories of ancient Israel were illustrating moral lessons that needed to be understood by those living in the last days, but they insist Paul was not identifying that the histories of literal Israel were actually to be repeated by spiritual Israel. Sister White often uses this passage to confirm exactly what Paul meant.

On kısa ayette Pavlus, vaftiz ayininin Kızıldeniz’den geçişte tipolojik olarak önceden gösterildiğini, eski İsrail’i izleyen kayanın “ruhsal bir kaya” olduğunu ve bunun Mesih olduğunu belirtir. Eski İsrail’in, son günlerde yaşayanlar için örnek olduğunu ifade eder. Bu pasaj bir uyarıdır ve gerçeği savunanlarla gerçeğe karşı çıkanlar arasında tartışma konusudur. Adventist ilahiyatçılar, Pavlus’un yalnızca eski İsrail’in tarihlerinin, son günlerde yaşayanların anlaması gereken ahlaki dersleri örneklediğini belirttiğini; fakat Pavlus’un, harfi anlamda İsrail’in tarihlerinin ruhsal İsrail tarafından gerçekten tekrar edileceğini söylemediğinde ısrar ederler. Kardeş White, Pavlus’un tam olarak ne demek istediğini teyit etmek için bu pasajı sık sık kullanır.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Kadim peygamberlerin her biri, kendi zamanları için olduğundan daha çok bizim zamanımız için konuşmuştur; öyle ki onların peygamberlikleri bizim için yürürlüktedir. ‘Bütün bunlar onlara ibret olsun diye geldi; çağların sonuna erişmiş olan bizleri uyarmak için de yazıldı.’ 1 Korintliler 10:11. ‘Bunların kendileri için değil, sizin için hizmet ettikleri kendilerine açıklanmıştı; bu şeyler şimdi gökten gönderilen Kutsal Ruh aracılığıyla size müjdeyi bildirmiş olanlar tarafından size haber verilmiştir; melekler de bu şeylere yakından bakmayı arzu ederler.’ 1 Petrus 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Kutsal Kitap, hazinelerini bu son kuşak için biriktirmiş ve bir araya bağlamıştır. Eski Ahit tarihinin bütün büyük olayları ve ciddi muameleleri, bu son günlerde kilisede tekrar edilmiş ve edilmektedir.” Selected Messages, kitap 3, 338, 339.

The “great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days,” is how Sister White summarizes Paul’s meaning in the verses. In an attempt to undermine Paul’s identification of ancient Israel as symbolically illustrating literal Israel’s history, Satan has foisted two primary attacks against this prophetic principle. The first, that I already mentioned, is the claim that Paul was simply identifying that those histories represented moral lessons. That false teaching is a half-truth, and a half-truth is not truth at all. It is true that the moral lessons that might be derived from the history of ancient Israel, is for the benefit of those living in the last days, but when that is used to deny that those histories are also an illustration of events that will be repeated, it becomes a half-truth, which is designed to deny the truth.

Bayan White, Pavlus’un ayetlerdeki anlamını şöyle özetler: “Eski Ahit tarihinin büyük olayları ve ciddi hadiseleri, bu son günlerde kilisede tekrar etmiş ve etmektedir.” Pavlus’un eski İsrail’i, gerçek anlamdaki İsrail’in tarihini simgesel olarak ortaya koyan bir örnek olarak tanımlamasını baltalamak için Şeytan bu peygamberlik ilkesine karşı iki başlıca saldırı dayatmıştır. Bunlardan ilki, daha önce de belirttiğim gibi, Pavlus’un o tarihlerin yalnızca ahlaki dersleri temsil ettiğini ifade ettiği iddiasıdır. Bu yanlış öğreti bir yarı doğrudur, ve yarı doğru aslında doğru değildir. Eski İsrail’in tarihinden çıkarılabilecek ahlaki derslerin, son günlerde yaşayanların yararına olduğu doğrudur; fakat bu, o tarihlerin aynı zamanda tekrarlanacak olayların da birer örneği olduklarını inkâr etmek için kullanıldığında, gerçeği inkâr etmeye yönelik bir yarı doğruya dönüşür.

> “A blessing or a curse is now before the people of God—a blessing if they come out from the world and are separate, and walk in the path of humble obedience; and a curse if they unite with the idolatrous, who trample upon the high claims of heaven. The sins and iniquities of rebellious Israel are recorded and the picture presented before us as a warning that if we imitate their example of transgression and depart from God we shall fall as surely as did they. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, volume 1, 609.

> Tanrı’nın halkının önünde şimdi ya bir bereket ya da bir lanet vardır: dünyadan çıkıp ayrılır ve alçakgönüllü itaat yolunda yürürlerse bir bereket; göklerin yüce haklarını ayaklar altına alan putperestlerle birleşirlerse bir lanet. İsyankâr İsrail’in günahları ve kötülükleri kayda geçirilmiş ve şu uyarı olarak gözlerimizin önüne serilmiştir: onların isyan örneğini izleyip Tanrı’dan uzaklaşırsak, onlar gibi kesinlikle düşeriz. “Şimdi bütün bunlar onlara örnek olarak oldu; ve dünyanın sonlarının geldiği bizler için uyarı olmak üzere yazıldı.” Tanıklıklar, cilt 1, 609.

One truth is not to be used to deny another truth, for when it is, it turns the truth of God into a lie.

Bir gerçek, başka bir gerçeği inkâr etmek için kullanılmamalıdır; çünkü böyle yapıldığında Tanrı'nın gerçeğini yalana dönüştürür.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another.” The Great Controversy, 371.

> "Kurtarıcı'nın bir sözü, bir başka sözünü geçersiz kılmak için kullanılmamalıdır." Büyük Tartışma, 371.

The teaching that ancient Israel’s history represents moral lessons alone, is often used by Adventist theologians to destroy God’s prophetic Word, and it is one of the half-truths that is included in the dish of fables prepared to deceive God’s people into receiving a lie, and the lie they receive is identified in the writings of the apostle Paul.

Eski İsrail tarihinin yalnızca ahlaki derslerden ibaret olduğu öğretisi, Adventist ilahiyatçılar tarafından Tanrı’nın peygamberlik sözünü yok etmek için sıkça kullanılır; Tanrı’nın halkını bir yalanı kabul etmeye aldatmak için hazırlanmış masallar sofrasına dahil edilen yarı doğrulardan biridir ve onların benimsediği yalan, elçi Pavlus’un yazılarında tespit edilir.

The other primary attack against the principle that the history of ancient Israel illustrates the history of modern Israel was invented by Jesuits during the history of the counter reformation, and it consists of agreeing to the idea that the history of ancient Israel is repeated. The Jesuit lie is that the history is literally repeated, not spiritually repeated. The lie was invented as a way to prevent an understanding that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy, for the teaching assents to the truth that there is an antichrist in the last days, but it argues that the antichrist is represented by a literal power, not a spiritual power. The whore in Revelation seventeen, who has mystery Babylon written on her forehead, would then be a whore that arises in the literal land of Babylon, which today is Iraq.

Eski İsrail’in tarihinin modern İsrail’in tarihini örneklediği ilkesine yönelik diğer temel saldırı, Karşı Reformasyon sürecinde Cizvitler tarafından icat edildi; bu saldırı, Eski İsrail’in tarihinin tekrarlandığı fikrini kabullenmekten ibarettir. Cizvit yalanı, tarihin ruhsal olarak değil, harfiyen tekrarlandığıdır. Bu yalan, Roma Papası’nın Kutsal Kitap kehanetlerinde sözü edilen Deccal olduğu anlayışını engellemek için uyduruldu; zira bu öğreti, son günlerde bir Deccal bulunduğu gerçeğini kabul eder, fakat Deccal’in ruhsal bir güç değil, somut bir güç tarafından temsil edildiğini savunur. O hâlde, alnında ‘Gizemli Babil’ yazılı olan Vahiy’in on yedinci bölümündeki fahişe, bugün Irak olan Babil’in gerçek topraklarında ortaya çıkan bir fahişe olurdu.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> “Sözü anlamakta kafası karışan, antikristin ne anlama geldiğini göremeyenler, şüphesiz kendilerini antikristin safına koyacaklardır.” Kress Koleksiyonu, 105.

The pope is a literal person, representing a literal power (the Catholic church), but he and his organization has been prophetically identified by literal Babylon, and can only be correctly identified when the subject of the antichrist is set forth as the spiritual fulfillment of a literal example. Paul identified that literal Israel illustrates spiritual Israel, but it was not a new prophetic truth that he presented, for his understanding was generally based upon the Old Testament, and it is there that his testimony is grounded.

Papa, gerçek bir kişidir; gerçek bir gücü (Katolik Kilisesi’ni) temsil eder. Ancak kendisi ve kurumu, peygamberlikte harfî Babil ile tanımlanmıştır ve Antikrist konusu, harfî bir örneğin ruhsal yerine gelişi olarak ortaya konulduğunda ancak doğru biçimde tanımlanabilir. Pavlus, harfî İsrail’in ruhsal İsrail’i örneklediğini belirtmişti; ama ortaya koyduğu şey yeni bir peygamberlik gerçeği değildi; çünkü anlayışı genel olarak Eski Ahit’e dayanıyordu ve tanıklığının temeli de oradadır.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> İsrail’in Kralı Rab ve onun kurtarıcısı, Orduların Rab’bi, şöyle diyor: Ben ilkinim ve sonuncuyum; benden başka Tanrı yoktur. Kadim halkı belirlediğim zamandan beri, benim gibi çağırıp duyuracak, bunu açıklayıp düzenleyecek kim var? Gelecek olanları, ileride olacakları onlara bildirsinler. Korkmayın, dehşete kapılmayın. O zamandan beri size bildirmedim mi, bunu duyurmadım mı? Sizler benim tanıklarımsınız. Benden başka Tanrı var mı? Hayır, başka Tanrı yok; ben hiçbirini bilmiyorum. Yeşaya 44:6-8.

We are to be Christ’s witnesses, as was Paul, that the Alpha and Omega appointed not only ancient Israel, but all the biblical ancient people as symbols to show “the things that are coming,” upon those who live in the last days. Paul was an expert on the Old Testament, and he was raised up to be the prophetic connecting link between the dispensation of literal and spiritual Israel. It was his writings that guided those who understood the increase of knowledge at the time of the end in 1798, and also in 1989.

Biz, Pavlus gibi, şunun tanıkları olmalıyız: Alfa ve Omega, yalnızca eski İsrail’i değil, Kutsal Kitap’ta geçen bütün kadim halkları da, son günlerde yaşayanların başına gelecek olan “şeyleri” göstermek için semboller olarak belirledi. Pavlus, Eski Antlaşma konusunda uzmandı ve fiziksel İsrail ile ruhsal İsrail dönemleri arasında peygamberliksel bağlantı halkası olmak üzere görevlendirildi. Zamanın sonunda, 1798’de ve ayrıca 1989’da, bilginin artışını anlayanlara rehberlik eden onun yazılarıydı.

Ancient literal Babylon, the ancient children of the east, ancient Egypt, ancient Greece, and the ancient Medo-Persian empire are symbols of spiritual powers at the end of the world. The ancient symbols are the literal that precedes, and represent, the spiritual that follows. Paul goes so far as to identify that literal Adam symbolized spiritual Adam (who is Christ).

Eski harfî Babil, Doğunun eski çocukları, eski Mısır, eski Yunan ve eski Med-Pers İmparatorluğu, dünyanın sonundaki ruhsal güçlerin sembolleridir. Eski semboller, önce gelen harfî olanlardır ve sonrasında gelen ruhsal olanı temsil eder. Pavlus, harfî Âdem’in ruhsal Âdem’i (ki o Mesih’tir) simgelediğini söyleyecek kadar ileri gider.

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven. As is the earthy, such are they also that are earthy: and as is the heavenly, such are they also that are heavenly. And as we have borne the image of the earthy, we shall also bear the image of the heavenly. 1 Corinthians 15:45–49.

> Ve şöyle yazılmıştır: İlk insan Adem yaşayan bir can oldu; son Adem ise yaşam veren bir ruh oldu. Ne var ki önce ruhsal olan değil, doğal olan gelir; ondan sonra ruhsal olan. İlk insan yerden, topraktandır; ikinci insan ise gökten olan Rab'dir. Topraktan olan nasılsa, topraktan olanlar da öyledir; göksel olan nasılsa, göksel olanlar da öyledir. Ve biz, topraktan olanın suretini taşıdığımız gibi, göksel olanın suretini de taşıyacağız. 1. Korintliler 15:45-49.

There are some very profound lessons Paul is teaching concerning the first and last Adam, but we are simply identifying the principle which he sets forth very clearly in the passage, when he states, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” The literal, which Paul here identifies as “natural,” is first, and the spiritual is last. Literal Israel was first, and natural, and spiritual Israel comes “afterward.”

Pavlus’un ilk ve son Adem ile ilgili öğrettiği çok derin dersler vardır, ama biz sadece, o bölümde çok açık biçimde ortaya koyduğu ilkeyi tespit ediyoruz; şöyle der: “Önce olan ruhsal olan değil, doğal olandır; ve ardından ruhsal olan gelir.” Burada Pavlus’un “doğal” diye nitelediği “harfî” olan önce gelir; ruhsal olan ise sondadır. Harfî İsrail önceydi ve doğaldı; ruhsal İsrail ise “sonra” gelir.

Literal Babylon precedes spiritual Babylon. The next important point that is emphasized in Paul’s writings is the point in history when the change from literal to spiritual is to be applied. It is the time period of the cross when the prophetic change from literal to spiritual is identified.

Harfî Babil, manevî Babil’den önce gelir. Pavlus’un yazılarında vurgulanan bir sonraki önemli nokta, harfîden manevîye geçişin tarihte ne zaman uygulanacağıdır. Harfîden manevîye peygamberî değişimin tanımlandığı zaman dilimi çarmıh dönemidir.

> For ye are all the children of God by faith in Christ Jesus. For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ. There is neither Jew nor Greek, there is neither bond nor free, there is neither male nor female: for ye are all one in Christ Jesus. And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise. Galatians 3:26–29.

> Çünkü Mesih İsa’ya imanla hepiniz Tanrı’nın çocuklarısınız. Çünkü içinizden Mesih’e vaftiz edilenlerin hepsi Mesih’i giyindiler. Ne Yahudi ne de Grek vardır; ne köle ne özgür; ne erkek ne de kadın; çünkü hepiniz Mesih İsa’da birsiniz. Ve eğer Mesih’e aitseniz, o zaman İbrahim’in soyusunuz ve vaat uyarınca mirasçılarsınız. Galatyalılar 3:26-29.

It matters not what your birthright might be, if and when you accept Christ, you then become the seed of Abraham. You are not literal Israel; you are spiritual Israel. The transition from literal to spiritual was the cross. Paul divides mankind into two classes. Each class has their own covenant, each are descendants of Abraham. Each has a city that represents their family and covenant. Each is either a son of literal Adam or spiritual Adam.

Hangi doğuştan hakka sahip olursan ol, Mesih’i kabul ettiğinde İbrahim’in soyu olursun. Sen fizikî İsrail değilsin; ruhsal İsrail’sin. Fizikîden ruhsala geçiş çarmıhta oldu. Pavlus insanlığı iki sınıfa ayırır. Her sınıfın kendine ait bir antlaşması vardır; her biri İbrahim’in soyundandır. Her birinin ailelerini ve antlaşmalarını temsil eden bir şehri vardır. Her biri ya fizikî Âdem’in ya da ruhsal Âdem’in evladıdır.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–30.

> Çünkü yazılmıştır ki, İbrahim’in iki oğlu vardı; biri cariyeden, diğeri hür kadındandı. Ama cariyeden doğan bedene göre doğmuştu; hür kadından doğan ise vaat gereğince. Bunlar birer mecazdır; çünkü bunlar iki antlaşmadır: Biri Sina Dağı’ndan olup kölelik doğurur; bu Hacer’dir. Bu Hacer, Arabistan’daki Sina Dağı’dır ve şimdiki Yeruşalim’e karşılık gelir; o, çocuklarıyla birlikte kölelik altındadır. Ama yukarıdaki Yeruşalim özgürdür; o hepimizin annesidir. Çünkü yazılmıştır: “Sevin, doğurmamış kısır; doğum sancısı çekmemiş olan, coşup haykır; çünkü kocası olmayanın çocukları, kocası olanınkinden daha çoktur.” Şimdi biz, kardeşler, İshak gibi, vaat çocuklarıyız. Ne var ki o zaman bedene göre doğmuş olan, Ruh’a göre doğmuş olana nasıl zulmettiyse, şimdi de öyle. Ama Kutsal Yazı ne diyor? “Cariye kadını ve oğlunu kov; çünkü cariyenin oğlu, hür kadının oğluyla birlikte mirasçı olmayacaktır.” Buna göre, kardeşler, biz cariyenin değil, hür kadının çocuklarıyız. Galatyalılar 4:22-30.

In the time period of the cross, the ancient literal became symbols of the modern spiritual. The apostle Paul clarified these essential prophetic truths that allowed William Miller to establish the framework of two desolating powers, which he based all of his prophetic conclusions upon. The same work accomplished by the apostle Paul is what identifies the three desolating powers that is the framework for all the prophetic conclusions of Future for America.

Çarmıh döneminde, kadim dönemin somut gerçeklikleri modern maneviyatın sembollerine dönüştü. Elçi Pavlus, William Miller’ın iki yıkıcı güçten oluşan bir çerçeve kurmasına imkân veren bu temel peygamberlik hakikatlerini açıklığa kavuşturdu; Miller bütün peygamberlik sonuçlarını bu çerçeveye dayandırdı. Elçi Pavlus’un gerçekleştirdiği aynı çalışma, Future for America’nın tüm peygamberlik sonuçlarının çerçevesini oluşturan üç yıkıcı gücü tanımlar.

The framework of Miller’s understanding of the increase of knowledge represented by the Ulai River vision of chapter seven, eight and nine was based upon his discovery that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome. He made that discovery in Paul’s second letter to the Thessalonians. That understanding is the primary truth identified in association with the prophetic “lie,” that causes strong delusion to come upon Seventh-day Adventists in the last days.

Yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerdeki Ulai Nehri görümüyle temsil edilen bilginin artışı konusundaki Miller’ın anlayışının çerçevesi, Daniel kitabındaki “günlük” ifadesinin putperest Roma’yı temsil ettiğini keşfetmesine dayanıyordu. Bu keşfi Pavlus’un Selaniklilere ikinci mektubunda yaptı. Bu anlayış, son günlerde Yedinci Gün Adventistlerinin üzerine güçlü bir aldanış gelmesine yol açan peygamberî “yalan” ile bağlantılı olarak tanımlanan başlıca gerçektir.

We will continue our study of the increase of knowledge represented by the vision of the Ulai River in the next article by considering what Miller recognized in Paul’s letter.

Bir sonraki yazıda, Ulai Irmağı görümünün temsil ettiği bilginin artışına dair incelememize, Miller’ın Pavlus’un mektubunda fark ettiğini ele alarak devam edeceğiz.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Yüzeyin altını gören, bütün insanların yüreklerini okuyan Kişi, büyük ışığa sahip olmuş olanlar hakkında şöyle der: “Onlar, ahlâkî ve ruhsal durumları sebebiyle elem çekmiş ve dehşete kapılmış değiller.” Evet, onlar kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden zevk alır. “Ben de onların aldanışlarını seçeceğim ve korktukları şeyleri başlarına getireceğim; çünkü Ben çağırdığımda cevap veren olmadı; Ben konuştuğumda dinlemediler; fakat gözlerimin önünde kötü olanı yaptılar ve hoşnut olmadığım şeyi seçtiler.” “Tanrı onlara kuvvetli bir aldanış gönderecek ki, yalana inansınlar”; çünkü “kurtulabilmeleri için gerçeğin sevgisini kabul etmediler”, “aksine haksızlıktan hoşlandılar.” Yeşaya 66:3, 4; 2 Selanikliler 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Göksel Öğretmen sordu: 'Sizin gerçekte birçok şeyi dünyevî politika uyarınca yapıp Yehova'ya karşı günah işlediğiniz halde, doğru temelde inşa ettiğiniz ve Tanrı'nın işlerinizi kabul ettiği zannından daha güçlü hangi aldanış zihni kandırabilir? Ah, bir zamanlar gerçeği bilmiş olan insanlar dindarlığın biçimini onun ruhu ve gücü yerine koyduklarında, kendilerini zengin, malları artmış ve hiçbir şeye ihtiyaç duymuyor sandıklarında, oysa gerçekte her şeye muhtaç oldukları halde, zihinleri ele geçiren büyük bir aldatma, büyüleyici bir yanılgıdır.' Tanıklıklar, cilt 8, 249, 250.

Back to Articles