Article

# Laodicea - Number One

Laodicea - Bir Numara

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

Yeşaya'nın Görüm Vadisi için Yıkım Kehaneti

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> Görüm Vadisi’ne ilişkin bildiri. Ne oldu sana şimdi ki büsbütün damlara çıktın? Sen ki gürültü patırtı dolu, kargaşalı kent, sevinçli şehir: Senin öldürülenlerin kılıçla öldürülmedi, savaşta can vermedi. Bütün yöneticilerin birlikte kaçtı; okçular tarafından bağlandılar. Sende bulunanların hepsi, uzaklardan kaçanlar bile, hep birlikte bağlandı. Bu yüzden dedim ki: Benden yüz çevirin; acı acı ağlayacağım; halkımın kızının yağmalanışı yüzünden beni avutmaya uğraşmayın. Çünkü bu, Görüm Vadisi’nde Orduların Rabbi Tanrı tarafından bir sıkıntı, çiğnenme ve şaşkınlık günüdür; surların yıkıldığı ve dağlara feryat edildiği. Yeşaya 22:1-5.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

Yeşaya kitabında “yük” sözcüğü on sekiz kez geçer. Bu kullanımların on biri doğrudan yıkım kehanetlerini tanımlar, diğer yedisi ise “yük”ü omuzda taşınan bir şey olarak ifade eder. “Yük” diye çevrilen bu kullanımlardan yalnızca biri hem omuzda taşınan bir şeyi ifade eder hem de bir yıkım kehanetidir. Amacım, taşınan bir şeyi belirten İbranice sözcük olup aynı zamanda bir yıkım kehanetini ifade eden o tek kullanımı ele almaktır; bu nedenle ayrımı en baştan ortaya koyuyorum, her ne kadar bu olgulara ancak daha sonra dönecek olsak da.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

Bölüm, "Görüm Vadisi"nin tanımı konusunda belirsiz değildir; çünkü bu yer hem "Davut’un Kenti" hem de "Yeruşalim" olarak tanımlanır. "Görüm Vadisi", Daniel’in on birinci bölümündeki son altı ayetin tarihi boyunca Laodikya Adventizmine bir göndermedir. Yeşaya, bu yıkımın bağlamını yirminci bölümde sunulan tarihle oluşturur; burada, Mısır’da Aşdod adlı bir kenti ele geçirmek için Tartan adlı bir askerî komutan gönderen Asur kralının dünyayı aşamalı olarak fethedişini tasvir eder.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

Pazar yasası, Daniel 11:41'de tanımlanır ve bu ayet, Pazar yasası sırasında papalığın elinden "kurtulan" üç grubu belirtir.

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> Aşdod'a Tartan'ın geldiği yıl (Asur kralı Sargon onu gönderdiğinde), Tartan Aşdod'a karşı savaşarak kenti ele geçirdi; Aynı zamanda Rab, Amoz'un oğlu Yeşaya aracılığıyla şöyle dedi: "Git, belindeki çulu çöz ve ayağındaki ayakkabıyı çıkar." O da böyle yaptı, çıplak ve yalınayak yürüdü. Ve Rab dedi ki: "Kulum Yeşaya, Mısır ve Etiyopya üzerine bir işaret ve ibret olmak üzere üç yıl boyunca çıplak ve yalınayak yürüdüğü gibi; Asur kralı da Mısırlıları tutsak, Etiyopyalıları esir olarak, genç ihtiyar, çıplak ve yalınayak, hatta kalçaları açıkta, Mısır'ın utancı olsun diye sürüp götürecek." Onlar da umudunu bağladıkları Etiyopya'dan ve övündükleri Mısır'dan dolayı korkup utanacaklar. Ve o gün bu adanın sakinleri şöyle diyecek: "İşte, Asur kralından kurtulmak için yardım istemek üzere sığındığımız umut buymuş; peki biz nasıl kurtulacağız?" Yeşaya 20:1-6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

Adanın sakinlerinin sorduğu soru, Daniel 11'de kuzeyin kralı olarak da tasvir edilen Asur kralından nasıl kurtulacaklarıdır.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> O [kuzeyin kralı] görkemli ülkeye de girecek ve birçok ülke düşecek; ama şunlar onun elinden kurtulacak: Edom, Moav ve Ammon oğullarının önderi. Daniel 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

Bu ayette Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasası belirlenir ve Daniel kitabındaki pasajda dikkate değer bazı ince nüanslar vardır. Daniel 11:40'tan 43'e kadar art arda üç ayet, "ülkeleri" tanımlar. Kırkıncı ayette, eski Sovyetler Birliği'ni temsil eden ülkeler 1989'da papalık ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından silip süpürüldü. Modern tarihçiler bu gerçeği doğrulamaktadır.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

Sonra kırk ikinci ayette, kuzeyin kralı (papalık) tüm dünyayı temsil eden Mısır'ı ele geçirirken, "ülkeler" sözcüğünün yeryüzündeki tüm ülkeleri temsil ettiğini görürüz. Bu nüanslardan biridir. Üç ayette değindiğim iki nüanstan diğeri ise kırk birinci ayette ve sonra yine kırk ikinci ayette geçen "kaçış" sözcüğüyle ilgilidir. Her ikisi de "kaçış" olarak çevrilse de İbranice'de iki farklı sözcüktür. Kırk ikinci ayette "kaçış" olarak çevrilen İbranice sözcük, kurtuluş bulamamak anlamına gelir; çünkü Birleşmiş Milletler'i temsil eden "on kral", tek dünya hükümetini papalık canavarının kontrolüne devretmeyi kabul ettiğinde kaçış yok-kurtuluş yok.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> Ve gördüğün on boynuz, henüz bir krallık almamış olan on kraldır; fakat canavarla birlikte bir saat süreyle krallar olarak yetki alacaklar. Bunların düşüncesi birdir ve güçlerini ve kudretlerini canavara verecekler. Bunlar Kuzu ile savaşacaklar, ama Kuzu onları yenecek; çünkü O, Rablerin Rabbi ve Kralların Kralıdır; ve O’nunla birlikte olanlar çağrılmış, seçilmiş ve sadıklardır. Ve bana dedi ki: Gördüğün, fahişenin oturduğu sular, halklar, kalabalıklar, uluslar ve dillerdir. Ve canavarın üzerinde gördüğün on boynuz, fahişeden nefret edecek, onu ıssız ve çıplak bırakacak, etini yiyecek ve onu ateşle yakacaklar. Çünkü Tanrı, kendi isteğini yerine getirmeleri, aynı görüşte olmaları ve krallıklarını canavara vermeleri için bunu yüreklerine koymuştur; ta ki Tanrı’nın sözleri yerine gelsin. Vahiy 17:12-17.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

Bu "on kral"dan, Tanrı'nın sözünde ve İlyas'ın öyküsünde tekrar tekrar söz edilir; İsrail kralı Ahav, on oymağın başıydı ve İzevel'le evliydi. İzevel, dünyanın sonunda papalığı; İlyas, üçüncü meleğin mesajının habercilerini; Ahav ise on krallı bir ittifakın başını temsil eder. Ahav, Pazar yasasına ilişkin peygamberlik tarihi sırasında, Birleşmiş Milletler'in lideri olarak Amerika Birleşik Devletleri'ni temsil eder. Asur Mısır'ı ele geçirdiğinde, Daniel 11:42'deki Kuzey Kralı, on krala krallıklarını papalık otoritesine teslim etmeyi kabul ettirmiş olur.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> Son krize yaklaşırken, Rab'bin kullandığı araçlar arasında uyum ve birliğin bulunması hayati önem taşır. Dünya fırtına, savaş ve anlaşmazlıkla doludur. Yine de tek bir baş, yani papalık gücü, altında, halk Tanrı’nın tanıklarının şahsında Tanrı’ya karşı birleşecektir. Bu birlik büyük sapkın tarafından sağlamlaştırılır. O, gerçeğe karşı savaşta kendi adamlarını bir araya getirmeye çalışırken, onun savunucularını bölmek ve dağıtmak için çalışacaktır. Anlaşmazlık ve bölünme doğurmak için kıskançlık, kötü zan ve kötülemeyi kışkırtır. Tanıklıklar, cilt 7, 182.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

Kırk birinci ayette "kaçmak" sözcüğünü görürüz; kırk ikinci ayette de "kaçmak" sözcüğü geçer, ancak bunlar iki farklı İbranice kelimedir. Kırk birinci ayette "kaçmak" olarak çevrilen kelime, kayarak sıyrılırcasına kaçmak anlamına gelir. Bu, Yeşaya kitabının yirminci bölümünün altıncı ayetinde "kaçmak" olarak çevrilen kelimedir. "O gün" "bu adanın sakini", Daniel kitabının on birinci bölümünde ve Kutsal Yazıların diğer bazı pasajlarında tasvir edildiği gibi, "o gün" dünyayı adım adım fethetmekte olan Asurludan nasıl kaçabileceklerini sorar.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

Daniel kitabının on birinci bölümünün kırk birinci ayetinde, papalık (Daniel’in onu “kuzeyin kralı” olarak, Yeşaya’nın ise “Asurlu” olarak temsil ettiği), ABD’yi temsil eden “görkemli ülke”yi fethederken, iki grup tanımlanır.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> O, görkemli ülkeye de girecek ve birçok ülke yıkılacak; ama şunlar onun elinden kurtulacak: Edom, Moav ve Amonluların reisi. Daniel 11:41.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

Bunlardan biri devrilen "birçok kişi"dir; diğer grup ise "Edom, Moav ve Ammonluların önderi" olarak temsil edilir. Pazar yasası sırasında, Vahiy on sekizinci bölümün dördüncü ayeti, hâlâ Babil'de bulunanlara "çıkın" diye seslenir.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> Gökten bir başka ses daha işittim; şöyle diyordu: “Çıkın ondan, ey halkım, onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız.” Vahiy 18:4.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

Edom, Moav ve Ammon oğullarının reisi, Yeşaya 20. bölümdeki adanın halklarının yapmayı umdukları gibi, kayganlıkla kaçıp kurtulanlardır.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

Kırk birinci ayette sözünü ettiğim diğer nüans şudur: kırkıncı, kırk birinci ve kırk ikinci ayetlerde "ülkeler" kelimesini görürüz; ancak kırk birinci ayette bu, metne eklenmiş bir kelimedir, Daniel’in özgün sözlerinde yoktur ve oraya ait değildir. Sovyetler Birliği’nin çöküşünde, kırkıncı ayetin gerçekleşmesiyle birçok ülkenin yönetimi devrildi ve papalık Birleşmiş Milletler’i ele geçirdiğinde birçok ülke ele geçirilir. Ancak Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasası sırasında devrilen "çoğu" çok sayıda ülke değildir; bunlar yalnızca Yedinci Gün Adventistleri olabilir.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> "Eğer gerçeğin ışığı size sunulmuş, dördüncü emirdeki Sebt Günü’nü açığa çıkarmış ve Pazar gününün tutulması için Tanrı’nın Sözü’nde hiçbir dayanak olmadığını göstermiş olduğu hâlde, siz hâlâ sahte sebt gününe tutunuyor, Tanrı’nın 'Kutsal günüm' diye adlandırdığı Sebt’i kutsal tutmayı reddediyorsanız, canavarın işaretini alırsınız. Bu ne zaman olur? Kutsal Kitap’ta Pazar gününün sıradan bir çalışma gününden başka bir şey olduğunu gösteren tek bir söz olmadığını bildiğiniz hâlde, Pazar günü çalışmayı bırakıp Tanrı’ya tapınmanızı emreden buyruğa itaat ettiğinizde, canavarın işaretini almayı kabul eder ve Tanrı’nın mührünü reddedersiniz." Review and Herald, 13 Temmuz 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

Yedinci Gün Adventist Kilisesinin her üyesi, kiliseye vaftiz edilerek ilk kez üye olduğu anda Şabat öğretisini kabul etmiştir ve Şabatla ilgili "gerçeğin ışığı" karşısında sorumlu tutulur.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Şabat’ın değiştirilmesi, Roma Katolik Kilisesi’nin otoritesinin işareti ya da damgasıdır. Dördüncü buyruğun gereklerini anlayıp, gerçek olanın yerine sahte Şabat’ı tutmayı seçenler, böylece bunu emreden tek güce hürmet etmiş olurlar. Canavarın işareti, Tanrı’nın belirlediği günün yerine dünya tarafından kabul edilen papalık Şabat’ıdır.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> Henüz hiç kimse canavarın damgasını almadı. Sınanma zamanı henüz gelmedi. Her kilisede gerçek Hristiyanlar vardır; Roma Katolik cemaati de istisna değildir. Işığı alıp dördüncü buyruğun bağlayıcılığını görmedikçe hiç kimse mahkûm edilmez. Ama sahte Sebt Günü’nü zorunlu kılan karar yayımlandığında ve üçüncü meleğin gür haykırışı insanları canavara ve onun suretine tapınmaya karşı uyardığında, sahte ile gerçek arasındaki çizgi açıkça çizilecek. O zaman hâlâ buyrukları çiğnemeye devam edenler canavarın damgasını alacak.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> Hızlı adımlarla bu döneme yaklaşıyoruz. Atalarının ona karşı çıktıkları için en şiddetli zulümlere katlandıkları sahte bir dini ayakta tutmak üzere Protestan kiliseleri sivil otoriteyle birleştiğinde, papalık Sebti kilise ve devletin birleşik otoritesiyle dayatılacaktır. Ulusal bir irtidat yaşanacak ve bu, ancak ulusal bir yıkımla sonuçlanacaktır. El Yazması 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

Pazar yasası geldiğinde, üçüncü meleğin ışığı konusunda sorumlu tutulacak tek kişiler Yedinci Gün Adventistleridir; çünkü ancak o zaman Adventizm dışındakilere üçüncü meleğin imtihanı sunulacaktır. Pazar yasası sırasında alaşağı edilen "çoğu" Laodikyalı Adventistlerdir; çünkü "yargı Tanrı'nın evinden başlar."

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> Böylece sonuncular birinci, birinciler de sonuncu olacak; çünkü çağrılanlar çoktur, seçilenler azdır. Matta 20:16.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

Yeşaya, papalığın dünyayı kademeli olarak ele geçirmesiyle ilgili olarak Mısır ve Etiyopya için bir “işaret ve harika”dır. Mısır Birleşmiş Milletler’dir; Etiyopya Amerika Birleşik Devletleri’dir ve Asur ise papalıktır. O peygamberlik tarihinin bağlamında Yeşaya bir dizi yıkım kehaneti ortaya koymaya başlar. Yirmi ikinci bölüm, Pazar yasası sırasında devrilen Laodikeliler ile “Edom, Moav ve Ammonluların başı”nı Babil’den dışarı çağıran Filadelfyalılar hakkındadır.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

Laodikya Adventizmi, kurtulmak için gerekli karakterden yoksundur ve Pazar yasası sırasında Rabbin ağzından kusulurlar. Bu gerçeği yalnızca bir sonraki noktayı vurgulamak için not ediyorum. Yeşaya yirmi ikinci bölüm, Laodikya’nın kaybolmasının başka bir nedenini temsil eder; çünkü yıkım kehaneti “görü” vadisine karşıdır. “Görü” olarak çevrilen iki temel İbranice sözcük vardır. Bunlardan biri peygamberlik olaylarının sıralamasını, diğeri ise Mesih’e dair bir görüyü ifade eder. Biri kilisenin dışıyla, diğeri kilisenin içiyle ilgilidir. Yirmi ikinci bölümde kullanılan sözcük, peygamberlik olaylarını temsil eden “görü”dür ve Özdeyişler kitabında “görü” diye çevrilen sözcükle aynıdır.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Vahyin olmadığı yerde halk mahvolur; ama yasayı tutan mutludur. Özdeyişler 29:18.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

"görüm Vadisi'nin yükü", dünyanın sonunda Tanrı'nın kilisesindeki ibadet edenlerin iki sınıfını tanımlayan peygamberlik sözüdür. Şebna tarafından temsil edilen sınıf Laodikya'dır ve diğer sınıf Hilkiya oğlu Elyakim tarafından temsil edilen Filadelfya'dır. Bölümdeki iki sınıf arasındaki ayrım elbette on bakirenin benzetmesindeki ayrımla aynıdır. Bir sınıfın gece yarısında yağı vardır, diğer sınıfın yoktur. "Yağ" bir sembol olarak bulunduğu bağlama göre farklı gerçekleri temsil eder, ancak Yeşaya 22'de on bakirenin "yağı" "görüm" kelimesiyle temsil edilir. Bir sınıfın "yağı" vardır, diğerinin yoktur.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Bütün dünyanın Rabbi'nin yanında duran meshedilmişler, bir zamanlar Şeytan'a örtücü keruv olarak verilmiş olan konuma sahiptirler. Tahtını çevreleyen kutsal varlıklar aracılığıyla Rab, yeryüzünün sakinleriyle sürekli bir iletişim sürdürür. Altın yağ, Tanrı'nın lütfuyla imanlıların lambalarını titreyip sönmesin diye sürekli olarak beslediğini simgeler. Tanrı'nın Ruhu'nun mesajları aracılığıyla bu kutsal yağ gökten dökülmeseydi, kötülüğün güçleri insanlar üzerinde bütünüyle denetim kurardı.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Tanrı bize gönderdiği mesajları kabul etmediğimizde O’nun onuru zedelenir. Böylece, karanlıkta olanlara iletilmek üzere ruhlarımıza dökmek istediği altın yağı reddetmiş oluruz. “İşte, damat geliyor; ona kavuşmaya çıkın” çağrısı geldiğinde, kutsal yağı almamış, Mesih’in lütfunu yüreklerinde beslememiş olanlar, akılsız bakireler gibi, Rableriyle buluşmaya hazır olmadıklarını göreceklerdir. Kendi içlerinde o yağı elde edecek güçleri yoktur ve yaşamları mahvolur. Ama eğer Tanrı’nın Kutsal Ruhu istenirse, Musa’nın yaptığı gibi, “Görkemini bana göster” diye yalvarırsak, Tanrı’nın sevgisi yüreklerimize bol bol dökülecektir. Altın borular aracılığıyla, altın yağ bize aktarılacaktır. “Ne güçle ne kuvvetle, ancak Ruhumla” diyor Her Şeye Egemen Rab. Doğruluk Güneşi’nin parlak ışınlarını alarak, Tanrı’nın çocukları dünyada ışıklar gibi parlar. Review and Herald, 20 Temmuz 1897.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

Peygamberlerin ruhları birbirleriyle uyum içindedir ve Zekeriya’nın iki meshedilmişi de Vahiy 11’in iki tanığıdır.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> İki tanıkla ilgili olarak peygamber ayrıca şöyle der: ‘Bunlar, yeryüzünün Tanrısı’nın önünde duran iki zeytin ağacı ve iki şamdandır.’ ‘Sözün,’ dedi mezmurcu, ‘ayaklarıma kandil, yoluma ışıktır.’ Vahiy 11:4; Mezmur 119:105. İki tanık, Eski ve Yeni Antlaşma’nın Kutsal Yazılarını temsil eder. Her ikisi de Tanrı’nın yasasının kaynağı ve sürekliliğine ilişkin önemli tanıklıklardır. Her ikisi, kurtuluş planına da tanıklık eder. Eski Antlaşma’daki tipler, kurbanlar ve peygamberlik sözleri, gelecek olan bir Kurtarıcı’ya işaret eder. Yeni Antlaşma’nın Müjdeleri ve Mektupları ise, tip ve peygamberlik aracılığıyla önceden bildirildiği şekilde tam olarak gelmiş olan bir Kurtarıcı’yı anlatır. Büyük Çekişme, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

Zekeriya'daki iki meshedilmiş kişi, Vahiy 1. bölümde tasvir edilen iletişim sürecini temsil eder. Tarihsel olaylara dair peygamberce bir "görüm" olan "yağ", Eski ve Yeni Antlaşma aracılığıyla aktarılır. Vahiy 11. bölümde bu iki tanık bağlama göre Musa ve İlyas olarak tanımlanır. Musa ve İlyas kendi başlarına birer semboldür.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

Başkalaşım Dağı’nda ya da Vahiy 11’de olduğu gibi birlikte temsil edildiklerinde, iki farklı gerçeğin simgeleridirler. Başkalaşım Dağı’nda Pazar yasası krizi sırasındaki şehitleri ve yüz kırk dört bini temsil ederler; oysa Vahiy 11’de Eski ve Yeni Ahit’i temsil ederler. Ama Adventizm için daha fazlasını temsil ederler. Yahudiler için iki tanık, Eski Ahit’i temsil eden “Yasa ve Peygamberler”di; Hıristiyanlar için iki tanık Eski ve Yeni Ahit’ti; ama Adventizm için iki tanık Tanrı’nın sözü ve İsa’nın tanıklığıdır. İşte bu yüzden Yuhanna Patmos’taydı.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Ben de kardeşiniz ve sıkıntıda, İsa Mesih’in egemenliğinde ve sabrında paydaşınız olan Yuhanna, Tanrı’nın sözü uğruna ve İsa Mesih’in tanıklığı uğruna Patmos denen adada bulunuyordum. Vahiy 1:9.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

Yeşaya 22'de, Musa ve İlyas'tan oluşan iki tanık temsil edilir; ancak bu, bölüme Alfa ve Omega ilkesini uygularsanız anlaşılabilir. İsa'nın, Emaus yolunda öğrencilerine peygamberlik olaylarının "görümünü" açıklamaya nereden başladığını düşünün.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> "Musa'dan, yani Kutsal Kitap tarihinin bizzat alfasından başlayarak, Mesih Kutsal Yazıların tümünde kendisiyle ilgili olanları açıkladı." Çağların Arzusu, 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

İlyas, Rab'bin büyük ve korkunç gününden önce ortaya çıkan peygamberdir; Alfa ve Omega ilkesine dayanan ve babaların yüreklerini (alfa) çocuklara (omega) döndüren bir mesajla. Musa ve İlyas, Kutsal Kitap peygamberliğinin Alfa ve Omega'sını temsil eder. Bunu işitebiliyorsanız, Musa, William Miller'di. Hem Musa hem de Miller öldü ve her ikisi de ilhamla kurtulmuş olarak tanımlandılar. Musa ise elbette ölümünden hemen sonra diriltildi, ama melekler dirilişine kadar Miller'ın mezarının çevresinde bekliyor. İlyas, Rab'bin büyük ve korkunç gününün gelişinden önceki son elçiyi temsil eder.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> Yahudiler, Tanrı'nın Sözü'nde önceden haber verilmiş olan mesajın ilan edilmesini engellemeye çalıştılar; ama peygamberlik sözü mutlaka yerine gelmelidir. Rab şöyle diyor: 'İşte, Rab'bin o büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas'ı göndereceğim' (Malaki 4:5). Birisi İlyas'ın ruhu ve gücüyle gelecek ve o göründüğünde, insanlar şöyle diyebilir: 'Fazla gayretlisin, Kutsal Yazılar'ı gerektiği gibi yorumlamıyorsun. Sana mesajını nasıl öğretmen gerektiğini söyleyeyim.'

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> Tanrı’nın işiyle insanınkini ayırt edemeyen birçok kişi var. Tanrı’nın bana verdiği gibi gerçeği söyleyeceğim ve şimdi diyorum ki: Eğer kusur bulmaya devam eder, çekişme ruhuna sahip olursanız, gerçeği asla bilemeyeceksiniz. İsa öğrencilerine şöyle dedi: “Size söyleyecek daha çok şeyim var, ama şimdi bunlara dayanamazsınız” (Yuhanna 16:12). Kutsal ve ebedi şeyleri takdir edecek durumda değillerdi; ama İsa, onlara her şeyi öğretecek ve onlara söylemiş olduğu her şeyi hatırlatacak Tesellici’yi göndereceğine söz verdi. Kardeşler, güvenimizi insana bağlamamalıyız. “Burnunda nefes olan insandan el çekin; çünkü onun ne değeri var?” (Yeşaya 2:22). Çaresiz canlarınızı İsa’ya dayamalısınız. Dağda bir pınar varken vadideki pınardan içmek bize yaraşmaz. Aşağıdaki dereleri bırakalım; daha yüksek kaynaklara gelelim. Anlamadığınız ya da üzerinde anlaşmadığınız bir hakikat noktası varsa, araştırın, Kutsal Yazıları Kutsal Yazılarla karşılaştırın, Tanrı’nın Sözünün madenine gerçeğin sondajını derinlere indirin. Kendinizi ve görüşlerinizi Tanrı’nın sunağına koymalı, önceden oluşmuş düşüncelerinizi bir kenara bırakmalı ve Göklerin Ruhu’nun sizi bütün gerçeğe yöneltmesine izin vermelisiniz. Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

Yeşaya yirmi ikide, dünyanın sonunda, kuzeyin kralı Yeruşalim üzerine yürürken, Shebna ve Eliakim Adventizm içindeki bilge ve akılsızları temsil eder. Hilkiah'ın oğlu Eliakim'in "görüm"ü vardı, Shebna'nın yoktu.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Vahyin olmadığı yerde halk mahvolur; ama yasayı tutan mutludur. Özdeyişler 29:18.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

Peygamberlik mesajı, yani bu ayetin “görümü” iki şeyi ele alır. Peygamberlik ışığındaki artışı anlarsın ve yaşarsın; anlamazsan ölürsün. Anlamazsan, Pazar yasası sınavında Sebt Günü’nü tutmaya hazırlanamazsın. “Çok geç” olacak. Laodikyalı Adventistler Pazar yasasında yıkıldıklarında, “hakikatin görümünü” reddettikleri için yasayı reddederler. Yağları yoktur; sınama dönemi kapanmadan hemen önce mühürü açılan bilgi artışını anlamazlar.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> Çünkü “Zenginim, mal varlığım arttı ve hiçbir şeye ihtiyacım yok” diyorsun; ve bilmiyorsun ki sen sefilsin, perişansın, yoksulsun, körsün ve çıplaksın. Vahiy 3:17.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

Yeşaya’nın işareti, üç yıl boyunca çıplak ve yalınayak yürümesidir. Bunu, peygamberlik mesajıyla uyarılacak olanlara uyarı olsun diye yaptı; çünkü peygamberlik olaylarına ilişkin görüyü anlamazsanız, Pazar yasasıyla karşı karşıya kalıp sefil, perişan, yoksul, kör ve çıplak bir durumda sürüklenip götürülen bir tutsak haline geleceksiniz. Yeşaya, Yeşaya’nın tarihi için bir işaret ve harikaydı, ama bundan da çok dünyanın sonu için.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Şimdi bütün bu olaylar onlara ibret olsun diye oldu; ve bunlar, çağların sonu üzerimize gelmiş olan bizleri uyarmak için yazıldı. 1. Korintliler 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

Yirmi ikinci bölümün ilk beş ayetinde, Davut’un kenti Yeruşalim, "gürültülü", "sevinçli" ve "gürültülerle dolu" bir şehir olarak tanımlanır. Dünyasal kimseler tarafından bile kullanılan klasik bir Kutsal Kitap sözü, on üçüncü ayettekiler sevinçle, "Yiyelim, içelim; çünkü yarın öleceğiz" dediklerinde, "sevinçli" "gürültülü" ve "gürültülerle dolu" şehri temsil etmek için bu bölümde kullanılır. Yine de sevinçli olsalar da, erkekleri öldürülmüştür; fakat ne kılıçla ne de savaşta, bu yüzden Yeşaya şu soruyu sorar: "Neyin var?"

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

Her ne dertleri varsa, bu onları çatılara çıkmaya sevk etti. Çatılar, güneşe, aya ve yıldızlara tapınmanın bir sembolüdür; aynı zamanda spiritüalizmin bir sembolüdür. Bu pasajda Adventizm ruhsal bir aldanış altındadır.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> Ve damların üzerinde göğün ordusuna tapınanları; ve tapınıp Rab adına yemin edenleri; ve Malcham adına yemin edenleri; ve Rab'den yüz çevirenleri; ve Rab'bi aramamış, ona danışmamış olanları.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> Rab Tanrı'nın huzurunda sessiz ol; çünkü Rab'bin günü yakındır; çünkü Rab bir kurban hazırladı, konuklarını çağırdı. Rab'bin kurban gününde, önderleri, kralın çocuklarını ve yabancı giysiler giyenlerin hepsini cezalandıracağım. Aynı gün, eşikten atlayıp efendilerinin evlerini şiddet ve hileyle dolduranların hepsini de cezalandıracağım. Sefanya 1:5-9.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

Pazar yasası krizi sırasında, Yeruşalim olarak temsil edilen Adventizm "Görüm Vadisi"ndedir. "Yağ" ya da "görüm" ile temsil edilen peygamberlik mesajını reddedenler, Pavlus'un 2. Selanikliler'de ele aldığı ruhçuluğu uygulamaktadır. Orada ayrıca gerçeğin sevgisini kabul etmeyenleri (Şevna) de buluruz.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> Ve bu nedenle Tanrı onlara yalana inansınlar diye güçlü bir aldanış gönderecek: Gerçeğe inanmayıp haksızlıktan zevk alanların hepsi mahkûm olsun diye. 2 Selanikliler 2: 11, 12.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

Elbette, Pavlus'un kullandığı "gerçek" sözcüğü, Alfa ve Omega'yı temsil eden üç İbrani harfinin birleştirilmesiyle oluşturulan İbranice "gerçek" sözcüğünden alınmış bir Yunanca sözcüktür. Alfa ve Omega ilkesi olarak temsil edilen "gerçek"in reddi, Laodikyalılar üzerinde güçlü bir aldanışa yol açar ve bu aldanış spiritizmdir.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> Peygamber Yeşaya şöyle diyor: “Size, ruhlarla ilişki kuranlara ve mırıldanıp fısıldayan büyücülere danışın derlerse, bir halk kendi Tanrısına danışmaz mı? Yaşayanlar için ölülere mi danışılır? Yasa’ya ve Tanıklığa! Eğer söyledikleri bu söze göre değilse, onlarda ışık yoktur.” Yeşaya 8:19, 20. Eğer insanlar, Kutsal Yazılar’da insanın doğası ve ölülerin durumu hakkında bu kadar açıkça ifade edilen gerçeği kabul etmeye istekli olsalardı, ruhçuluğun iddialarında ve tezahürlerinde, Şeytan’ın güç ve belirtilerle ve yalancı harikalarla işleyişini görürlerdi. Ama bedensel yüreğe bu denli hoş gelen özgürlükten vazgeçmek ve sevdikleri günahlardan el çekmek yerine, kalabalıklar ışığa gözlerini kapatıp uyarıları umursamadan dümdüz yürür; bu sırada Şeytan etraflarına tuzaklarını örer ve onlar onun avı olurlar. “Kurtulsunlar diye gerçeği sevip benimsemedikleri için” Tanrı da “yalana inansınlar diye onlara güçlü bir aldanış gönderir.” 2. Selanikliler 2:10, 11. Büyük Çatışma, 559.

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

Yeşaya 22. bölümde, sevinçli şehrin erkekleri öldürülür; ama savaşta ya da kılıçla değil, birbirlerine bağlanıp kaçmış önderlerle birlikte öldürülürler.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> Kilise dünyanınkine benzer bir yol izlerse, aynı akıbete uğrayacaktır. Bilakis, daha fazla ışık aldıkları için cezaları, tövbe etmeyenlerinkinden daha ağır olacaktır.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> Biz, bir halk olarak, yeryüzündeki diğer bütün halklardan daha ileri bir hakikate sahip olduğumuzu beyan ederiz. Öyleyse hayatımız ve karakterimiz böyle bir imanla uyum içinde olmalıdır. Doğruların, göksel ambar için değerli başaklar gibi demetler hâlinde bağlanacağı; kötülerinse, deliceler gibi, son büyük günün ateşleri için toplanacağı gün kapımızdadır. Ama buğdayla deliceler “hasada kadar birlikte büyürler.” Tanıklıklar, cilt 5, 100.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

Yeşaya yirmi ikideki önderlik, "okçular" tarafından birbirine bağlanmıştır. Şebna, evin üzerindeki yönetici olarak tanımlanır ve onun makamı Hilkiya oğlu Elyakim'e verilecektir. Yeşaya yirmi ikide, peygamberlik olaylarının "görü"süyle temsil edilen peygamberlik mesajı, kuzeyin kralı yaklaşırken Kudüs'te ibadet edenlerin iki sınıfını ortaya çıkarmıştır. Bu sınıflardan biri göksel ambara, diğeri ise son günlerin ateşlerine bağlanmaktadır. Kötüleri bağlayan şey "okçular"dır; bu, Tanrı'nın Sözü'nde İslam'ın birçok simgesinden biridir.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> Ve Kedar’ın oğullarının yiğitleri olan okçuların geriye kalan sayısı azalacak; çünkü bunu İsrail’in Tanrısı RAB söyledi. Yeşaya 21:17.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> Ve işte İsmail’in oğullarının adları; adlarına göre, soylarına göre: İsmail’in ilk doğanı Nebayot; Kedar, Adbeel, Mibsam, Mişma, Duma, Massa, Hadar, Tema, Yetur, Nafiş ve Kedema. Bunlar İsmail’in oğullarıdır; şehirlerine ve kalelerine göre adları şunlardır: kabilelerine göre on iki önder. Yaratılış 25:13-16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

Adventizmin liderliği, İslam'ın, Kutsal Kitap peygamberliğinin yerine gelmesi olarak, 11 Eylül 2001'de Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırdığına dair mesajı reddettiklerinde okçular tarafından bağlandı. 11 Eylül'deki saldırı, 1989'da Sovyetler Birliği'nin çöküşü sırasında mühürü açılan mesajın doğrulanmasıydı. İslam'ın 11 Eylül'deki saldırısı, İslam'ın dizginleneceğine dair bir peygamberliğin, bir günün bir yılı temsil ettiğini belirten Miller'in temel peygamberlik kuralını doğrulayarak birinci meleğin mesajını güçlendirdiği 11 Ağustos 1840'a paraleldi. 11 Ağustos 1840, bir gün bir yıl ilkesine dayanan öngörülmüş bir olayın gerçekleşmesiydi. Bu gerçekleştiğinde, birinci meleğin mesajı dünyanın her misyon istasyonuna taşındı.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

11 Eylül, Adventizme ilan etmesi için verilen “görüm”ün temel kuralını doğruladı. Bu kural, tarihin tekerrür ettiğidir. 11 Ağustos 1840’ta bir gün bir yıl ilkesinin doğrulanmasıyla, Vahiy 10’un güçlü meleği indi ve bu iniş, Miller’in yargı saati mesajının güçlenmesini işaretledi; böylece 11 Eylül’de Vahiy 18’in meleğinin inişini tipolojik olarak örneklemiş oldu.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> New York'un bir gelgit dalgasıyla silinip süpürüleceğini ilan ettiğimi söyleyen söz nereden çıktı? Bunu asla söylemedim. Orada kat üstüne kat yükselen büyük binalara bakarken, “Rab yeryüzünü dehşetle sarsmak için ayağa kalktığında ne korkunç sahneler yaşanacak! O zaman Vahiy 18:1-3’ün sözleri yerine gelecek.” dedim. Vahiy’in on sekizinci bölümünün bütünü, yeryüzüne gelecek olana dair bir uyarıdır. Ama New York’ta neler olacağına dair özel bir ışığım yok; yalnız biliyorum ki bir gün oradaki büyük binalar Tanrı’nın gücünün çevirmesi ve altüst etmesiyle yıkılacak. Bana verilen ışıktan biliyorum ki, dünyada yıkım var. Rab’den tek bir söz, kudretli gücünün tek bir dokunuşu, ve bu devasa yapılar yıkılacak. Korkunçluğunu hayal bile edemeyeceğimiz sahneler yaşanacak. Review and Herald, 5 Temmuz 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

Elbette İslam hakkında söylenebilecek çok daha fazla şey var, ancak Shebna, tarihin tekerrürüne dayanan ve bu tekerrürün temel gerçeği—bir şeyin başlangıcının o şeyin sonunu gösterdiği—eşliğinde peygamberlik tarihinin “vizyonunu” reddedenleri temsil eder. 11 Ağustos 1840’ta İslam’ın dizginlenmesi Vahiy 10’un meleğini indirdi ve 11 Eylül’de İslam’ın serbest bırakılması Vahiy 18’in meleğini indirdi.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> Ve dedim: Dinleyin, yalvarırım, ey Yakup’un önderleri ve İsrail evinin yöneticileri; adaleti bilmek size düşmez mi? İyiden nefret eder, kötüyü seversiniz; derilerini üzerlerinden yüzüp, etlerini kemiklerinden sıyırırsınız. Halkımın etini de yer, derilerini yüzersiniz; kemiklerini kırar, tencere için parçalara böler, kazan içindeki et gibi doğrarsınız. O zaman Rab’be feryat edecekler, ama O onları işitmeyecek; o vakitte yüzünü onlardan gizleyecek, çünkü yaptıklarında kötü davrandılar. Halkımı saptıran peygamberler hakkında Rab şöyle diyor: Dişleriyle ısırıp “Esenlik!” diye bağırırlar; ama ağızlarına bir şey koymayanın üzerine savaş hazırlarlar. Bu yüzden üzerinize gece olacak ki görüm görmeyeceksiniz; size karanlık olacak ki kehanette bulunamayacaksınız; güneş peygamberlerin üzerine batacak ve gün onların üzerinde karanlık olacaktır. O zaman görenler utanacak, falcılar şaşkına dönecek; evet, hepsi dudaklarını örtecek, çünkü Tanrı’dan bir yanıt yok. Ama ben gerçekten Rab’bin Ruhu’yla, güçle, adaletle ve kudretle doluyum; Yakup’a suçunu, İsrail’e günahını bildirmek için. Bunu dinleyin, yalvarırım, ey Yakup evinin önderleri ve İsrail evinin yöneticileri; adaletten iğrenen ve her doğruluğu çarpıtan sizler! Siyon’u kanla, Yeruşalim’i kötülükle kuruyorlar. Önderleri rüşvet için yargılar, kâhinleri ücretle öğretir, peygamberleri para karşılığı kehanette bulunur; yine de Rab’be dayanıp, “Rab aramızda değil mi? Üzerimize hiçbir kötülük gelmez” derler. Mika 3:1-11.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> Ariel’e [Yeruşalim] karşı savaşan bütün ulusların kalabalığı —ona ve istihkamına karşı savaşanların, onu sıkıntıya sokanların tümü— gece görülen bir rüya gibi olacaktır. Aç bir adam rüyasında yediğini görür; ama uyanınca karnı boştur. Susamış bir adam rüyasında içtiğini görür; ama uyanınca, bak, bitkindir ve canı susuzluktan yanar. Siyon Dağı’na karşı savaşan bütün ulusların kalabalığı da böyle olacaktır. Durun ve şaşın; bağırın, çığlık atın! Şarapsız sarhoşlar; sert içkisiz sendeleyip duruyorlar. Çünkü Rab üzerinize derin uyku ruhu döktü ve gözlerinizi kapadı; peygamberlerinizi ve önderlerinizi—görenleri—örtüp kapadı. Bütün görü de sizin için mühürlü bir kitabın sözleri gibi oldu: İnsanlar kitabı okumuş birine verip, “Lütfen bunu oku” derler; o da, “Okuyamam; çünkü mühürlü” der. Sonra kitap okumuş olmayan birine verilerek, “Lütfen bunu oku” denir; o da, “Ben okuma bilmem” der. Bunun için Rab şöyle dedi: Bu halk ağzıyla Bana yaklaşır, dudaklarıyla Bana saygı gösterir; ama yüreklerini Benden uzaklaştırdılar ve Benden korkuları insan buyruğuyla öğretilmektedir. Bu nedenle, işte, bu halk arasında olağanüstü, şaşılacak bir iş ve bir harika yapmayı sürdüreceğim; çünkü bilge adamlarının bilgeliği yok olacak, ihtiyatlıların anlayışı gizlenecek. Öğütlerini Rab’den gizlemek için derinlere dalanların vay haline! İşlerini karanlıkta yapar ve, “Bizi kim görüyor? Bizi kim biliyor?” derler. Siz işleri tersyüz ediyorsunuz; çömlekçi kil yerine mi konacak? Eser, kendisini yapan için, “O beni yapmadı” diyebilir mi? Ya da biçim verilen, onu biçimleyene, “Onun hiç anlayışı yok mu?” diyebilir mi? Yeşaya 29:7-16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

Yeşaya’ya göre Görüm Vadisi, "sıkıntı günü, ezilip çiğnenme günü ve Her Şeye Egemen RAB Tanrı tarafından Görüm Vadisi’nde şaşkınlığa düşürülme; surların yıkılması ve dağlara feryat edilmesi"dir. Bu yüzden Yeşaya acı acı ağlar; tıpkı İsa gibi.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> İsa’nın gözyaşları, kendi acılarını önceden düşünmesinden kaynaklanmıyordu. Önünde, yakında büyük bir karanlığın dehşetinin onu gölgeleyeceği Getsemani vardı. Gözlerinin önünde, yüzyıllar boyunca kurbanlık hayvanların içeri götürüldüğü Koyun Kapısı da duruyordu. Bütün bu sunuların, dünyanın günahları için sunacağı kurbana işaret ettiği büyük Karşıtip olan O’nun için de bu kapı yakında açılacaktı. Yakında, yaklaşan ıstırabının sahnesi olan Golgota vardı. Yine de Kurtarıcı, zalimce ölümünü hatırlatan bu şeyler yüzünden ruhunun ıstırabı içinde ağlayıp inlemedi. Onunki bencil bir keder değildi. Kendi çekeceği ıstırabı düşünmek, o yüce, özverili ruhu korkutmadı. İsa’nın yüreğini delen, Kudüs’ün haliydi—Tanrı’nın Oğlu’nu reddeden ve O’nun sevgisini hor gören, kudretli mucizeleriyle ikna olmayı reddeden ve O’nun canını almak üzere olan Kudüs. O, Kurtarıcısını reddetme suçluluğu içinde ne halde olduğunu ve yarasını yalnız O iyileştirebilecek olanı kabul etmiş olsaydı ne olabileceğini gördü. Onu kurtarmaya gelmişti; ondan nasıl vazgeçebilirdi?

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> İsrail ayrıcalıklı bir halk olmuştu; Tanrı onların tapınağını kendi meskeni kılmıştı; o, 'konumuyla güzel, bütün dünyanın sevinci' idi. Mezmur 48:2. Bir babanın tek çocuğuna duyduğu türden, Mesih'in koruyucu ilgisinin ve şefkatli sevgisinin bin yılı aşkın bir süreye yayılan kaydı oradaydı. O tapınakta peygamberler ciddi uyarılarını dile getirmişti. Orada yanan buhurdanlar sallanmış, tapınanların dualarıyla karışan buhur Tanrı'ya yükselmişti. Orada, Mesih'in kanının simgesi olarak, hayvanların kanı akmıştı. Orada Yehova bağışlama kapağının üzerinde yüceliğini göstermişti. Orada kâhinler görev yapmış, simge ve törenin tantanası çağlar boyunca sürüp gitmişti. Ama bütün bunların sonu gelmeliydi.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> İsa —o el ki hastaları ve acı çekenleri ne çok kez kutsamıştı— elini kaldırdı ve helâke mahkûm kente doğru sallayarak, kederle kesik kesik dökülen sözlerle şöyle haykırdı: “Keşke, sen de, hiç değilse bu gününde, esenliğine ait olan şeyleri bilmiş olsaydın!—” Burada Kurtarıcı durakladı ve Tanrı’nın ona vermek istediği yardımı —Sevgili Oğlu’nun armağanını— kabul etseydi Yeruşalim’in nasıl bir durumda olabileceğini söylemeden bıraktı. Yeruşalim, bilme ayrıcalığına sahip olduğu şeyi bilmiş ve Göklerin ona gönderdiği ışığa kulak vermiş olsaydı, refahının gururuyla dimdik ayakta durur, krallıkların kraliçesi olur, Tanrı’nın bağışladığı güçten aldığı kuvvetle özgür yaşardı. Kapılarında silahlı askerler beklemez, surlarından Roma sancakları dalgalanmazdı. Kurtarıcısını kabul etseydi Yeruşalim’i kutsayabilecek o görkemli yazgı, Tanrı Oğlu’nun gözlerinin önünde yükseldi. O, Yeruşalim’in Kendisi aracılığıyla ağır hastalığından şifa bulabileceğini, esaretten kurtulabileceğini ve yeryüzünün kudretli başkenti olarak kurulabileceğini gördü. Surlarından barışın güvercini bütün uluslara doğru uçup giderdi. Dünyanın ihtişamının tacı olurdu.

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> Ama Yeruşalim’in ne olabileceğine dair parlak tablo Kurtarıcı’nın gözlerinin önünden silinir. O, şehrin şimdi Roma boyunduruğu altında, Tanrı’nın hoşnutsuzluğunu üzerinde taşıyan ve O’nun cezalandırıcı yargısına mahkûm olduğunu kavrar. Ağıdına kaldığı yerden devam eder: “Ama şimdi bunlar gözlerinden saklandı. Çünkü üzerine öyle günler gelecek ki, düşmanların sana set kurup seni çepeçevre saracak ve her yandan sıkıştıracak; seni ve içindeki çocuklarını yerle bir edecek; sende taş üstünde taş bırakmayacaklar; çünkü ziyaret olunduğun zamanı bilmedin.”

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> Mesih, Yeruşalim’i çocuklarıyla birlikte kurtarmaya gelmişti; ancak Ferisî gururu, riyakârlık, kıskançlık ve kötü niyet O’nun amacını gerçekleştirmesini engellemişti. İsa, yıkıma yazgılı şehre uğrayacak korkunç cezayı biliyordu. Yeruşalim’in ordularla çevrildiğini, kuşatma altındaki sakinlerin açlığa ve ölüme sürüklendiğini, annelerin kendi çocuklarının ölü bedenleriyle beslendiğini ve doğal sevgi açlığın kemiren sancılarıyla yok olup giderken hem anne babaların hem çocukların birbirlerinin elinden son lokma yiyeceği kapıştığını gördü. Yahudilerin, O’nun sunduğu kurtuluşu reddetmekle ortaya koydukları inatlarının, istilacı ordulara boyun eğmeyi de reddetmelerine yol açacağını gördü. Üzerinde yükseltileceği Golgota’yı, ormanın ağaçları kadar sık haçlarla kaplı olarak seyretti. Zavallı sakinlerin işkence tezgâhında ve çarmıha gerilerek acı çektiğini, güzel sarayların yok edildiğini, tapınağın harabeye döndüğünü ve şehir tarla gibi sürülürken onun muazzam duvarlarından taş üstünde taş kalmadığını gördü. Kurtarıcı’nın o dehşet verici sahne karşısında ıstırap içinde ağlaması pekâlâ yerindeydi.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> Kudüs O'nun özenle koruduğu bir evlat gibiydi; ve şefkatli bir baba yoldan çıkmış bir oğul için nasıl yas tutarsa, İsa da sevgili şehir için öyle ağladı. Seni nasıl bırakayım? Seni yıkıma adanmış olarak nasıl göreyim? Günahının kadehini doldurman için seni salıvermek zorunda mıyım? Bir tek can öylesine değerlidir ki, onunla kıyaslandığında dünyalar önemini yitirir; oysa burada kaybolmak üzere olan koca bir ulus vardı. Batıya hızla kayan güneş göklerde gözden kaybolduğunda, Kudüs'ün lütuf günü sona erecekti. Alay Zeytin Dağı'nın tepesinde duraklarken, Kudüs'ün tövbe etmesi için henüz çok geç değildi. Merhamet meleği o sırada kanatlarını topluyor, altın tahtından inmek ve adalete, süratle yaklaşan yargıya yer vermek üzereydi. Ama Mesih'in büyük sevgi yüreği, O'nun merhametlerini hor görmüş, uyarılarını küçümsemiş ve ellerini O'nun kanına bulamak üzere olan Kudüs için hâlâ yalvarıyordu. Kudüs yalnızca tövbe etseydi, henüz çok geç değildi. Batan güneşin son ışınları tapınak, kuleler ve burçlar üzerinde oyalanırken, iyi bir melek onu Kurtarıcı'nın sevgisine yöneltip mahvını önlemez miydi? Güzel ama kutsalsız şehir; peygamberleri taşlamış, Tanrı'nın Oğlu'nu reddetmiş ve tövbesizliğiyle kendini esaretin zincirlerine kilitlemişti—merhamet günü neredeyse tükenmişti! Çağların Arzusu, 576-578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

Yeşaya, Yeruşalim’e karşı savaşı yirmi ikinci bölümde anlatırken, saldıranlar "kapıda savaş düzeni alırlar." Elam ve Kir silahları hazır bir şekilde kapıdadır ve ardından Yeruşalim’in örtüsünü keşfederler. Yeşaya’da kapıdaki düşmanlar tarafından keşfedilen "örtü" Mısır’ın gölgesidir.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> Vay haline asi çocukların, diyor RAB: Başkasından öğüt alırlar, ama benden değil; ruhumdan olmayan bir örtüyle örtünürler, günaha günah katsınlar diye. Mısır’a inmek için yola koyulurlar, ama bana danışmazlar; kendilerini Firavun’un gücüyle güçlendirmeye ve Mısır’ın gölgesine güvenmeye kalkışırlar! Yeşaya 30:1, 2.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

Yeruşalim’in düşmanları şunu kabul ederler: Şebna tarafından temsil edilenler, Mısır’ın kendilerini koruyacağını düşünerek güvenlerini Mısır’a bağlamışlardır; oysa Hilkiya oğlu Elyakim tarafından temsil edilenler "Mısır’ın gölgesi"ne değil, Tanrı’nın Ruhu’nun örtüsüyle örtünmüş ve "Yüceler Yücesi"nin gölgesine güvenirler.

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> En Yüce’nin gizli yerinde oturan, Her Şeye Gücü Yeten’in gölgesinde barınır. RAB için şöyle diyeceğim: Sığınağım ve kalemim O’dur; Tanrım O’dur, O’na güveneceğim. Mezmurlar 91:1, 2.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

Pazar yasası krizinde, Hilkiya oğlu Elyakim tarafından temsil edilen akıllı bakireler Yüceler Yücesi'nin gölgesine güvenmektedirler; Şevna tarafından temsil edilen akılsız bakireler ise Mısır'ın gölgesine güvenmektedirler. "Discovered" diye çevrilen sözcük, soymak ve esir almak anlamına gelir. Kapıdaki düşmanlar, Yeruşalim'in korumasının kaldırıldığını fark eder ve bunun üzerine Şevna ve yandaşları kendilerini kurtarmaya çalışmaya başlar; çünkü "Davut Kenti'nin gediklerini" görürler ve düşmanın içeri girmesine izin verecek çok sayıda gedik bulunduğunu fark ederler. Panik içinde, on kız benzetmesinde anlatıldığı gibi, akılsızlar korunma aramaya başlar, ama onların hiçbir koruması yoktur.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

Shebna kurtuluşu "ormanın zırhı"nda arar, ama artık çok geç. Kudüs'teki evleri sayar ve duvarı tahkim etmek için onları yıkmaya başlar, ama artık çok geç. Aşağıdaki havuzdan su toplarlar ve onu eski havuzun suyuyla birleştirmeye çalışırlar, ama artık çok geç. Suyun Kutsal Ruh'un başlıca sembolü olması, onların umutsuzca yağ aradıklarını gösterir, ama artık çok geç. Bütün çabalarının içinde, havuzların Yaratıcısını ve bu "havuzları" gerçeğin havuzları olarak çok uzun zaman önce O'nun yaptığını unuttular. Eski zamanlarda mesajı sağlayanın Çağların Kayası olduğunu unuttular. William Miller'ın çalışmalarıyla atılan temellerle temsil edilen eski yollarda yürümemeyi seçtiler.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> Düşman, kardeşlerimizin zihinlerini, bu son günlerde ayakta durabilecek bir halkı hazırlama işinden saptırmaya çalışıyor. Onun safsataları, zihinleri içinde bulunduğumuz zamanın tehlikelerinden ve görevlerinden uzaklaştırmak için tasarlanmıştır. Onlar, Mesih’in halkı için Yuhanna’ya vermek üzere gökten getirdiği ışığa hiçbir değer vermezler. Önümüzde duran sahnelerin özel bir ilgi görmeyi gerektirecek kadar önemli olmadığını öğretirler. Göksel kökenli gerçeği etkisiz kılarlar ve Tanrı’nın halkının geçmiş deneyimlerini ellerinden alarak, bunun yerine onlara sahte bir bilim verirler.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> 'RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın; iyi yolun bulunduğu eski yolları sorun ve onda yürüyün.' Yeremya 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> Hiç kimse imanımızın temellerini—işimizin başlangıcında sözün dua ile incelenmesi ve vahiy yoluyla atılmış olan temelleri—söküp atmaya kalkışmasın. Son elli yıldır bu temeller üzerine inşa ediyoruz. İnsanlar, yeni bir yol bulduklarını ve atılmış olandan daha sağlam bir temel atabileceklerini sanabilir. Ama bu büyük bir aldanıştır. Atılmış olandan başka bir temel hiç kimse atamaz.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> Geçmişte birçok kişi yeni bir inancın inşasına, yeni ilkelerin tesisine girişti. Ama inşa ettikleri yapı ne kadar ayakta kaldı? Çok geçmeden yıkıldı, çünkü Kaya üzerine kurulmamıştı.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> İlk öğrenciler insanların sözleriyle karşı karşıya gelmek zorunda kalmadılar mı? Yanlış teorileri dinlemek ve sonra, her şeyi yaptıktan sonra, ‘Atılmış olandan başka hiç kimse başka bir temel atamaz’ diyerek sağlam durmak zorunda kalmadılar mı? 1. Korintliler 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> "Öyleyse başlangıçtaki güvenimizi sonuna kadar sapasağlam tutmalıyız. Tanrı ve Mesih tarafından bu halka kudretli sözler gönderildi; bu sözler onları dünyadan, adım adım, şimdiki gerçeğin apaçık ışığına çıkardı. Dudaklarına kutsal ateş dokunmuş olan Tanrı'nın hizmetkârları mesajı ilan ettiler. İlahi beyan, ilan edilen gerçeğin gerçekliğine mührünü bastı." Testimonies, cilt 8, 296, 297.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

Bütün bunların gerçekleştiği "gün", Yeşaya'nın, Orduların Rab Tanrısı'nın "ağlamaya, yas tutmaya, başı tıraş etmeye ve çul kuşanmaya" çağırdığı gün olarak tanımladığı Kutsal Kitap'ta geçen "gün"dür.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> Rab Musa’ya şöyle dedi: Bu yedinci ayın onuncu günü de kefaret günü olacaktır; bu sizin için kutsal bir toplantı olacaktır; kendinizi alçaltacak ve Rab’be ateşle yapılan bir sunu sunacaksınız. Aynı gün hiçbir iş yapmayacaksınız; çünkü bu, Tanrınız Rab’bin önünde sizin için kefaret yapılması günüdür. O gün kendini alçaltmayan herkes halkının arasından atılacaktır. O gün herhangi bir iş yapan herkesi de halkının arasından yok edeceğim. Hiçbir şekilde iş yapmayacaksınız; bu, nesilleriniz boyunca oturduğunuz bütün yerlerde sonsuza dek geçerli bir kural olacaktır. Bu sizin için bir dinlenme Şabatı olacaktır ve kendinizi alçaltacaksınız; ayın dokuzuncu günü akşamdan, akşamdan akşama kadar Şabatınızı kutlayacaksınız. Levililer 23:26-32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

Hilkya’nın oğlu Elyakim ve Şebna ile betimlenen gün, 1844’ten Mikail ayağa kalkıncaya kadar olan tarihsel süreci kapsayan antitipik Kefaret Günü’dür. O dönemde Adventizm “canlarını alçaltmaya” çağrılmıştır; Yeşaya’nın ifade ettiği gibi bu, “ağlamaya, matem tutmaya, saç kazımaya ve çula bürünmeye” çağrıdır.

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> 1844’te Büyük Başkâhinimiz, araştırıcı yargı işine başlamak üzere göksel tapınağın en kutsal yerine girdi. Doğru olarak ölmüşlerin davaları Tanrı’nın önünde gözden geçirilmektedir. Bu iş tamamlandığında, yaşayanlar hakkında hüküm verilecektir. Ne kadar değerli, ne kadar önemli bu ciddi anlar! Her birimizin, göksel mahkemede bekleyen bir davası var. Her birimiz, bedende yaptığımız işlere göre tek tek yargılanacağız. Tipik hizmette, yeryüzündeki tapınağın en kutsal yerinde Başkâhin kefaret işini yerine getirdiğinde, halkın Tanrı’nın önünde canlarını alçaltmaları ve günahlarını itiraf etmeleri gerekiyordu ki günahları için kefaret sağlansın ve silinip yok edilsin. Gökteki tapınakta Mesih halkı adına aracılık ederken ve her dava hakkında nihai, geri alınamaz hüküm açıklanacakken, bu antitipik kefaret gününde bizden daha azı mı beklenecek?

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> "Bu korkulu ve ciddi zamanda durumumuz nedir? Yazık ki, kilisede nasıl bir kibir hüküm sürüyor; nasıl bir ikiyüzlülük, nasıl bir aldatma, giyime nasıl bir düşkünlük, ne kadar hafiflik ve eğlence tutkusu, nasıl bir üstünlük hırsı! Bütün bu günahlar zihni bulandırdı; öyle ki ebedî şeyler ayırt edilemedi. Bu dünyanın tarihinde nerede bulunduğumuzu bilelim diye Kutsal Yazıları araştırmayacak mıyız? Şu anda bizim için yerine getirilen iş ve bu kefaret işi sürüp giderken günahkârlar olarak almamız gereken yer konusunda anlayış kazanmayacak mıyız? Ruhlarımızın kurtuluşuna herhangi bir değer veriyorsak, kesin bir değişiklik yapmalıyız. Rab'bi gerçek bir tövbe ile aramalıyız; günahlarımız silinsin diye, derin bir yürek ezikliğiyle günahlarımızı itiraf etmeliyiz." Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> O gün, Orduların Rab’bi Tanrı ağlamaya, yas tutmaya, saçların kazınmasına ve çul kuşanmaya çağırdı: Ama işte sevinç ve neşe; öküz kesmek, koyun kesmek, et yemek ve şarap içmek: Yiyelim, içelim; çünkü yarın öleceğiz. Yeşaya 22:12, 13.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

Rab, Şebna’yı canını alçaltmaya çağırdı, ama o yiyip içip eğlenmeye devam etmeyi seçti. Rab, Şebna’nın günahının arındırılmayacağını onun kulağına bildirdi. “Arındırılmak” diye çevrilen sözcük, Levililer’de “kefaret” için kullanılan sözcüktür. Laodikya Adventizmi’nin bu günahı için kefaret sağlanmayacak. Şimdi Yeşaya, Şebna’nın (Laodikyalı Adventistler) Hilkya oğlu Elyakim’le (Filadelfyalı Adventistler) ilişkisini ele almaya başlıyor.

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

Şebna, tıpkı Yahuda gibi, "haznedar"dır. Nehemya'nın günlerinde Tovya, Tanrı'nın tapınağında, sunuların saklanması gereken bir odada (hazine odasında) yaşıyordu. Nehemya tapınağı arındırdığında, Tovya'yı ve eşyalarını dışarı attı. Şebna da dışarı atılacaktır. Her ikisi de Pazar yasası sırasında Laodikya Adventizminin kusularak dışarı atılmasını örnekler.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> Ammonluların ve Moavlıların İsrail’e karşı sergiledikleri zalimlik ve hainlik nedeniyle Tanrı, Musa aracılığıyla onların ebediyen O’nun halkının topluluğundan uzak tutulmalarını bildirmişti. Bkz. Tesniye 23:3–6. Bu söze meydan okuyarak, başkâhin Tanrı’nın evinin odasında depolanmış sunuları dışarı attı; böylece men edilmiş bir kavmin bu temsilcisine yer açtı. Tanrı’ya, Tanrı’nın ve O’nun gerçeğinin düşmanı olan bu kişiye böyle bir ayrıcalık tanımaktan daha büyük bir saygısızlık gösterilemezdi.

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> Persya’dan döndüğünde Nehemya, küstahça bir kutsala saygısızlık yapıldığını öğrendi ve izinsiz gireni kovmak için derhal önlemler aldı. “Bu beni çok üzdü,” diyor; “bu yüzden Tobya’nın odadaki bütün ev eşyalarını dışarı attım. Sonra buyurdum ve odaları arındırdılar; oraya da Tanrı’nın Tapınağı’na ait kapları, tahıl sunusunu ve günnüğü yeniden getirdim.”

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> "Tapınak yalnızca kutsallığı çiğnenmekle kalmamış, sunular da kötüye kullanılmıştı. Bu durum halkın cömertliğini kırmıştı. Şevk ve gayretlerini yitirmişlerdi ve ondalıklarını vermekte isteksizdiler. Rab'bin evinin hazineleri kıt kanaat doluydu; tapınak hizmetinde çalışan şarkıcıların ve diğerlerinin birçoğu, yeterli destek görmedikleri için, başka yerde çalışmak üzere Rab'bin işini bırakmışlardı." Peygamberler ve Krallar, 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

Shebna, Judas ve Tobiah’ın üçü de zamanın sonunda Laodikyalı Adventistleri temsil ederler.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> Orduların Rab Tanrısı şöyle diyor: Git, sarayın başındaki haznedar Şebna'nın yanına ve de ki: “Burada neyin var? Burada kimin var ki, kendine burada bir mezar oydun; yükseklerde kendine mezar oyan, kayada kendine bir konut oyan biri gibi?” İşte Rab seni şiddetli bir tutsaklıkla uzaklara götürecek ve mutlaka seni sıkıca sarıp sarmalayacak. Seni şiddetle döndürüp büyük bir ülkeye top gibi fırlatacak; orada öleceksin ve görkeminin savaş arabaları orada efendinin evinin utancı olacak. Seni bulunduğun makamdan atacağım ve konumundan da o seni aşağı indirecek. Yeşaya 22:15-19.

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

Kuzeyin kralı Kudüs’e yaklaşırken — ve yaklaşmanın aşamalı bir yaklaşım olduğu, Kudüs halkının bunun geldiğini bildiği unutulmamalıdır. Bu, Yeşaya yirminci bölümde, Asur komutanı Tartan Mısır’daki Aşdod’u fethettiğinde belirtilen şeydir. Ne olacağını biliyorlardı ve Şebna vaktini kendisi için gösterişli bir mezar yapmaya harcadı. Arkeologlar Şebna’nın mezarını buldular ve mezarın girişindeki yazıtı çıkardılar; şimdi Britanya Müzesi’ndedir. Şaşırtıcıdır ki, Şebna görevden alınınca ve Hilkiya oğlu Elyakim Şebna’nın liderlik görevini devralınca, Hilkiya oğlu Elyakim resmi belgelerde adını basmak için kullanabileceği bir kraliyet mührü aldı. Bu mühür de arkeologlar tarafından bulundu ve İngiltere’de aynı müzededir. Şebna, ölümün işareti olan mezarıyla müzede temsil edilirken; Hilkiya oğlu Elyakim ise yaşamı simgeleyen mühürle müzededir.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

Kuzeyin kralıyla ilgili uyarı mesajını reddetmesinden ötürü Şebna, Rabbin ağzından kusuldu ve Vahiy kitabının Laodikeia’ya uyarısında “spewed” diye çevrilen sözcük aslında fışkırır tarzda kusma anlamına gelir. Nehemya’da Tobya’yı ve eşyalarını dışarı attı; Şebna konusunda ise onu bir top gibi uzak bir ülkeye şiddetle fırlattı. Şebna, 1989’da mühürü açılmış peygamberlik mesajını reddeden ve mezara—canavarın işaretine—hazırlanan Laodikeia Adventistleridir; Hilkiya oğlu Elyakim ise Tanrı’nın mührünü alan Filadelfiya Adventizmidir.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> Ve o gün şöyle olacak: Kulum Hilkiya oğlu Elyakim’i çağıracağım; onu senin cübbenle giydireceğim, kemerinle güçlendireceğim ve yönetimini onun eline teslim edeceğim; o, Yeruşalim’in halkına ve Yahuda soyuna baba olacak. Yeşaya 22:20, 21.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

Pazar yasası geldiğinde Adventizm’in buğdayı ile deliceleri ayrılır ve muzaffer kilisenin önderliği Hilkiya oğlu Elyakim’e verilir; o zaman Rab, üçüncü meleğin mesajı gür bir haykırışa dönüşüp büyürken kilisesini bir sancak olarak yükseltir. Sadece Elyakim demek yeterliyken “Hilkiya oğlu” ifadesini ekleyerek belki gereğinden fazla tekrar yaptım. Ama baba ile çocuğu birlikte, son yedi bela öncesindeki İlyas mesajının bir sembolüdür. İlyas’ın mesajı, ilki (baba) ve sonuncuyu (oğul) temsil etmek için babalar ve çocuklar sembolizmini kullanır. Bu peygamberî ilişki, yirmi ikinci bölümdeki son bilmecelere katkıda bulunur. Hilkiya oğlu Elyakim’e verilen vaat, Rab’bin Davut’un evinin anahtarını onun omzuna koyacağıdır.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

"Davut'un evi", İsa'nın asi Yahudilerle yaptığı son konuşmasında atıfta bulunduğu baba ile oğulun mesajıdır. Ayrıca Vahiy kitabını da orada kapatır. Davut'un evinin bir anahtarı vardı; başka hiçbir şey değilse 22 Ekim 1844'te kullanılan da budur; çünkü bu anahtara atıfta bulunan Kutsal Yazılar'daki tek yer Filadelfya kilisesine yönelik mesajdır.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Davut’un evinin anahtarını onun omzuna koyacağım; o açacak, kimse kapatamayacak; o kapatacak, kimse açamayacak. Yeşaya 22:22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> Filadelfya’daki kilisenin meleğine yaz: Kutsal olan, gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan, açan ve hiç kimsenin kapatamadığı, kapatan ve hiç kimsenin açamadığı şöyle diyor: İşlerini biliyorum. İşte, önüne kimsenin kapatamayacağı açık bir kapı koydum; çünkü az gücün var, sözümü tuttun ve adımı inkâr etmedin. İşte, Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan, yalan söyleyen Şeytan’ın sinagogundan olanları, gelip ayaklarının önünde secde ettireceğim ve seni sevdiğimi bilecekler. Sabırla dayanma konusundaki sözümü tuttuğun için ben de seni, yeryüzünde yaşayanları denemek için bütün dünyanın üzerine gelecek olan deneme saatinden koruyacağım. İşte, tez geliyorum; sahip olduğuna sıkı sarıl ki kimse tacını elinden almasın. Galip gelene Tanrımın tapınağında bir sütun yapacağım; artık dışarı çıkmayacak. Onun üzerine Tanrımın adını, Tanrımın kentinin adını—gökten Tanrımdan inen yeni Yeruşalim’i—ve benim yeni adımı yazacağım. Kulağı olan, Ruh’un kiliselere ne söylediğini işitsin. Vahiy 3:7-12.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Elyakim, Millerci hareket döneminde 22 Ekim 1844’te En Kutsal Yer’i açan bir Filadelfyalıyı temsil eder. O dönemsel kapıyı açanın Başkâhinimiz Mesih olduğunu biliyorum, ama Mesih anahtarı Hilkiya’nın oğlu Elyakim’in omzuna koydu ve "o açacaktır" der. Bu makalenin başında işaret ettiğim noktaya ulaştık.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

Yeşaya’da "yük" kelimesi on sekiz kez geçer; bunların yedisinde omuzda taşınan bir şeyi, on birinde ise bir yıkım kehanetini ifade eder. Bu on sekiz kullanımdan birinde, yıkım kehaneti anlamındaki kelime aynı anda omuzda taşınan bir yükü de ifade etmek için kullanılır.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

Görüm Vadisi’nin hikâyesi, Kudüs’te ibadet edenleri iki sınıfa ayıran bir yıkım mesajı hakkındadır. Yargının başladığını bildiren peygamberlik mesajı, Rahip Miller tarafından sunuldu ve 22 Ekim 1844’te Kutsal Yer’in kapısı kapanıp En Kutsal Yer açıldığında sona eren birinci meleğin mesajıydı. William Miller’in omzuna yüklenen ve dünyaya taşımakla görevlendirildiği “yük”, birinci meleğin mesajıydı; 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin mesajının gelişiyle sona eren bir yıkım kehaneti.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

"Davut'un evinin anahtarını onun omzuna koyacağım," ve "o gün" der; "sağlam yere çakılmış olan çivi sökülecek, kesilecek ve düşecek; üzerindeki yük de kesilip atılacak."

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

Burada “yük” olarak çevrilen sözcük, bir yıkım kehanetini tanımlayan sözcüktür; ancak bu yıkım kehaneti, Yeşaya’nın omuzda taşınan bir şeyi anlatmak için kullandığı İbranice sözcük değildir. Yıkım kehaneti anlamıyla, Hilkiya oğlu Elyakim’in omzuna Davut’un anahtarının konulacağını ifade eder; omzundaki yük bir yıkım kehanetidir. Bu derin bir söz oyunudur!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

Bayan White, Kutsal Kitap’a iliştirilmiş bir anahtar hakkında şöyle diyor.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> "Tanrı'nın Sözü'yle bağlantılı olarak, memnuniyetimiz ve sevincimiz için kıymetli sandığın kilidini açan bir anahtar vardır. Her bir ışık huzmesi için minnettarım. Gelecekte, şu anda bize çok gizemli gelen tecrübeler açıklanacaktır. Bazı tecrübeleri ise bu ölümlü ölümsüzlüğü giyinceye kadar asla tam olarak kavrayamayabiliriz." Manuscript Releases, 17. cilt, 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

Miller açılış konuşmasında rüyası hakkında şunu söylüyor.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> “Rüyamda, Tanrı’nın görünmeyen bir el aracılığıyla bana özenle işlenmiş, yaklaşık on inç uzunluğunda ve altı inç kare ebatlarında, abanozdan yapılmış ve incilerle ustalıkla kakmalı bir sandık gönderdiğini gördüm. Sandığa bir anahtar iliştirilmişti. Hemen anahtarı alıp sandığı açtım; hayret ve şaşkınlık içinde, içinin her türden ve her boyda mücevherler, elmaslar, değerli taşlar ve her ölçü ve değerde altın ve gümüş sikkelerle dolu olduğunu gördüm; sandığın içinde her biri kendi yerine güzelce yerleştirilmişti; ve bu şekilde düzenlenmiş hâlleriyle, yalnızca güneşinkiyle boy ölçüşebilecek bir ışık ve görkem yansıtıyorlardı.” Erken Yazılar, 81.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

James White’ın rüyaya ilişkin dipnotlarında, anahtar hakkında şunu söylüyor.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> O 'iliştirilmiş anahtar', onun peygamberlik sözünü yorumlama tarzıydı-Kutsal Yazıları Kutsal Yazılarla karşılaştırmak-Kutsal Kitap kendi kendisinin yorumcusudur. Bu anahtarla Miller Kardeş 'sandığı', yani gelişin büyük gerçeğini dünyaya açtı. James White.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

James White bu rüya üzerine yorum yaptı ve bunu yaparken bir giriş yazdı. Şunu fark etmek son derece önemlidir: Miller rüyasını görmüş ve 1847’de yayımlamıştır; bu, Büyük Hayal Kırıklığı’ndan en az iki yıl sonraydı ve eskiden birlik içinde olan Millerci Adventistler dağılmıştı. Miller hareketten ayrılmıştı ve “dört bir yana dağılmış” olan “küçük sürü” hâlâ bu hayal kırıklığının acısını çekiyordu. Miller’in rüyası bu duruma hitap ediyordu; James White bunun üzerine yorum yaptı ve Ellen White da ona kesinlikle olumlu bir şekilde atıfta bulundu. James White, söz konusu rüyaya bir giriş yazdı, rüyayı dahil etti ve ardından birkaç dipnot ekledi. Bu bilgiye ihtiyaç duyanlar için onun yazdığı giriş, rüya ve dipnotlar bu makalenin sonunda yer alacaktır.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

Yeşaya 22. bölüm, Adventizmin başlangıcının ve sonunun bir tasviridir. Her iki tarihte de 22 Ekim 1844’te gerçekleşen ve Pazar yasasında yeniden yaşanacak bir ayrılma oldu ve olacak. Hem başlangıçta hem de sonda yaşanan bu ayrılma, On Kız benzetmesinin bir gerçekleşmesidir. Kardeş White bize akılsız kızların Laodikyalılar olduğunu bildirir. Shebna, Adventizmin başlangıcında ve sonunda Laodikyalı Adventistleri temsil eder. Hilkiah’ın oğlu Eliakim, Filadelfya Adventistlerini temsil eder.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

Ama Hilkiya aynı zamanda Adventizmin babasını da temsil eder; çünkü 'Yeruşalim'in sakinlerine ve Yahuda halkına baba olacak.' William Miller'a saygıyla 'Baba Miller' denirdi. Miller'in omzuna 'Davut'un anahtarı' yerleştirildi; bu, onun Kutsal Yazıları inceleme yöntemini, 'satır üstüne satır'ı temsil eder.

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

Sandık Kutsal Kitap olduğundan, birinci meleğin gerçeklerini açmak için kullandığı peygamberlik yorum kurallarını temsil eden "Davut’un anahtarını" kullandı. Bu kurallar ("Davut’un anahtarı") ve Davut’un anahtarıyla anlaşılan onun felaket kehaneti ("yük"), mabette "sağlam bir yere çakılmış çivi gibi" asılmıştı. "Çivi", 22 Ekim 1844 tarihiydi. "Çivi" sözcüğü bir iğne, bir çivi ya da bir kazık anlamına gelir; bir yol işaretini temsil eder. "Yük", yani o çiviye asılmış felaket kehaneti, birinci meleğin mesajıydı; ve bu mesaj, felaket kehaneti yerine geldiğinde, 22 Ekim 1844’te sona erdi ve kaldırıldı; kesilip indirildi ve düştü. Kaldırıldı, çünkü felaketle ilgili peygamberlik mesajı artık geçmişte kalmıştı; ve çivi, üzerine başka bir felaket yükünün asılacağı En Kutsal Yer’e taşınmak zorundaydı.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

‘Davut’un anahtarı’ olarak temsil edilen peygamberlik kurallarıyla anlaşılan Miller’ın kıyamet kehaneti, babasının evinin bütün görkemini taşıyacak bir çiviyi kutsal yere çakacaktı. Metindeki “görkem” sözcüğü ağırlık anlamına gelir. Bir evin ağırlığını taşıyan, o evin temelidir. Miller’ın temel çalışması, “döl ve soy” ile temsil edilen üçüncü meleğin mesajının bütün ek ışığının ağırlığını taşır. Tapınağın çeşitli kaplarının tümünün ağırlığını da taşır. Ve görkemli bir tahtın yerleştirileceği bir tapınak için temel atıldı.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

Hilkiah’ın oğlu Eliakim, Filadelfya kilisesini temsil eder. Eliakim, “yükseltmenin Tanrısı” anlamına gelir; çünkü Yeruşalim’in babası Eliakim, Tanrı’nın seçilmiş antlaşma halkının temellerini yükseltmek için kullandığı William Miller’ı temsil eder. O, Hilkiah’ın oğludur; Hilkiah adı iki kelimeden türetilmiştir: ikincisi Tanrı’yı ifade eder ve birincisi ise konuşmadaki pürüzsüzlük anlamında “pürüzsüzlük” demektir. Hilkiah, Tanrı’nın Sözü’nü ya da sesini temsil eder ve oğlu da tapınağın yükseltilmesini temsil eder.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

Adventizmin sonunda bir felaket kehaneti olmalıdır ve bu kehanet Vahiy 14’ün üçüncü meleğidir. Sonda, Miller’ın anahtarıyla örneklenen bir anahtar olmalıdır. Günümüzdeki “anahtar”, tarihin tekerrürüne, özellikle de ilk bahsediliş kuralına dayanır; bu kural, Alfa ve Omega olan Mesih’in bizzat temsil ettiği ilkeyi içerir ya da bizzat o ilkedir. Miller’ın bir oğlu olmalıdır. Böylece baba olarak Miller, Rab’bin Sözü olan Hilkiah olur ve Miller’ın oğlu da “yükselten Tanrı” anlamına gelen Eliakim’dir. Baba Miller tapınağı yükseltti ve Miller’ın oğlu, Laodikya ile Filadelfiya’nın ne zaman ayrıldığını ve Filadelfiyalıların bir sancak olarak yükseltildiklerini belirler. Sabitlenmiş bir çivi olmalıdır; ancak Miller’ın tarihinde olduğu gibi Kutsal Yer’de değil, En Kutsal Yer’de. O çivi ve ona asılan yük, birinci meleğin mesajının sonunda olduğu gibi, üçüncü meleğin mesajının sonunda kesilip atılacaktır. Mikail ayağa kalktığında ve insanlığın deneme dönemi kapandığında, felaket kehaneti geçmişte kalmış olacak; kaldırılmış, kesilip atılmış ve düşmüş olacaktır.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

1844’te zamanın dolmasından sonra yaşanan ayrılma ya da dağılma, Pazar yasası sırasında yeniden yaşanacaktır. Yeşaya 22, Pazar yasası krizi sırasında gerçekleşecek olan Laodikyalı Adventistlerin Filadelfyalı Adventistlerden ayrılmasına yol açan koşulların bir örneğidir.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> Ve Laodikya’daki kilisenin meleğine yaz: Amin, sadık ve gerçek tanık, Tanrı’nın yaratılışının başlangıcı şöyle diyor: İşlerini biliyorum; ne soğuk ne de sıcaksın. Keşke soğuk ya da sıcak olsaydın! Böylece ılık olduğun ve ne soğuk ne de sıcak olduğun için seni ağzımdan kusacağım. Çünkü, “Zenginim, servet kazandım, hiçbir şeye ihtiyacım yok” diyorsun; oysa sefil, acınacak halde, yoksul, kör ve çıplak olduğunu bilmiyorsun. Sana öğüt veriyorum: zengin olasın diye benden ateşte arıtılmış altın satın al; giyinesin ve çıplaklığının ayıbı görünmesin diye beyaz giysiler al; göresin diye gözlerine göz merhemi sür. Benim sevdiklerimin hepsini azarlar ve terbiye ederim; bu yüzden gayretli ol ve tövbe et. İşte kapıda duruyor ve kapıyı çalıyorum; biri sesimi işitir ve kapıyı açarsa, içeri gireceğim ve onunla yemek yiyeceğim, o da benimle. Yenen kişiye benimle birlikte tahtımda oturma hakkı vereceğim; nitekim ben de yendim ve Babamla birlikte O’nun tahtına oturdum. Kulağı olan, Ruh’un kiliselere ne dediğini işitsin. Vahiy 3:7-22.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

Rüyeye girişten sonra James White, rüyayı dipnotlarla birlikte sunar. James White’ın Miller’ın rüyasını uygulayışına bir itirazım yok; her ne kadar biz, onun rüyasına dair James White’inkinden bir ölçüde farklı bir yorumu sık sık yayımlamış olsak da. James White’ın yayımladıklarımızdan farklı olan temel yaklaşımı, “mücevherleri” Tanrı’nın halkı bağlamına yerleştirmesidir; oysa biz mücevherlerin peygamberlik hakikatler olduğunu anlıyoruz. Bir çelişki yoktur; çünkü insan inandığını yansıtır ve Büyük Hayal Kırıklığı’ndan sonra mücevherlerin saçılması, Pazar yasasından ÖNCE Tanrı’nın halkının dağılmasını sembolize eder. Ancak bu gerçek gelecekteki bir çalışmanın konusudur.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

James White'ın William Miller'ın Rüyasına Girişi

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> Aşağıdaki rüya, iki yıldan da fazla bir süre önce Advent Herald’da yayımlandı. O zaman bunun, geçmişteki İkinci Geliş deneyimimizi açıkça ortaya koyduğunu ve Tanrı’nın bu rüyayı dağılmış sürünün yararı için verdiğini gördüm.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> Rab'bin büyük ve korkunç gününün yaklaştığını gösteren belirtiler arasında Tanrı rüyalara yer vermiştir. Bkz. Joel 2:28-31; Acts 2:17-20. Rüyalar üç yoldan gelebilir; birincisi, 'işlerin çokluğundan dolayı.' Bkz. Ecclesiastes 5:3. İkincisi, Şeytan'ın kötü ruhunun ve aldatmasının etkisi altında olanlar, onun etkisiyle rüyalar görebilir. Bkz. Deuteronomy 8:1-5; Jeremiah 23:25-28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. Ve üçüncüsü, meleklerin ve Kutsal Ruh'un aracılığıyla gelen rüyalarla Tanrı halkına her zaman az çok öğretmiş, hâlâ da öğretmektedir. Gerçeğin apaçık ışığında duranlar, Tanrı onlara bir rüya verdiğinde bunu bilir; ve böyleleri sahte rüyalarla aldatılıp yoldan çıkarılmaz.

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> "Ve dedi: Şimdi sözlerimi dinleyin; aranızda bir peygamber varsa, ben RAB ona bir görümde kendimi tanıtacağım ve bir rüyada onunla konuşacağım. Sayılar 12:5."

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> Yakup şöyle dedi: "Rab'bin meleği bana bir rüyada konuştu." Yaratılış 31:2. "Ve Tanrı geceleyin Aramlı Lavan’a rüyada göründü." Yaratılış 31:24. Yusuf’un düşlerini Yaratılış 37:5-9’da okuyun ve ardından bunların Mısır’da nasıl yerine geldiğine dair ilginç öyküyü okuyun.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> Gibeon’da Rab geceleyin rüyada Süleyman’a göründü. 1 Krallar 3:5. Daniel’in ikinci bölümündeki büyük, önemli heykel bir rüyada verildi; yedinci bölümdeki dört canavar vb. de öyle. Herodes bebek Kurtarıcıyı yok etmeye kalkıştığında, Yusuf rüyada Mısır’a kaçması için uyarıldı. Matta 2:13.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> Ve SON GÜNLERDE, diyor Tanrı: Ruhumdan bütün insanların üzerine dökeceğim; oğullarınız ve kızlarınız peygamberlik edecek, gençleriniz görümler görecek, yaşlılarınız düşler görecek. Elçilerin İşleri 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> Peygamberlik armağanı, rüyalar ve görümler aracılığıyla, burada Kutsal Ruh’un meyvesidir ve son günlerde bir işaret oluşturacak kadar açığa çıkacaktır. Bu, müjde kilisesinin armağanlarından biridir.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> Ve O, bazılarını elçiler, bazılarını PEYGAMBERLER, bazılarını müjdeciler, bazılarını da çobanlar ve öğretmenler olarak verdi; kutsalların yetkinleştirilmesi için, hizmet görevi için, Mesih'in bedeninin geliştirilmesi için. Efesliler 4:11, 12.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> Ve Tanrı kilisede bazılarını görevlendirdi, önce elçiler, ikinci olarak PEYGAMBERLER, vb. 1. Korintliler 7:28.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> Peygamberlik sözlerini küçümsemeyin. 1. Selanikliler 5:20. Ayrıca bkz. Elçilerin İşleri 13:1; 21:9; Romalılar 12:6; 1. Korintliler 14:1, 24, 39. Peygamberler ya da peygamberlik sözleri, Mesih’in kilisesinin ruhça gelişmesi içindir; ve Tanrı’nın sözünden, bunların müjdeciler, çobanlar ve öğretmenler sona ermeden önce sona ereceğine dair ortaya konabilecek hiçbir kanıt yoktur. Fakat itiraz eden şöyle der: “O kadar çok sahte görüm ve rüya oldu ki, bu türden hiçbir şeye güvenemem.” Şeytanın da taklidi vardır; bu doğrudur. Onun her zaman sahte peygamberleri olmuştur ve kuşkusuz aldatma ve zaferinin bu son saatinde de onları bekleyebiliriz. Sahte olanlar var diye bu tür özel vahiyleri reddedenler, aynı mantıkla biraz daha ileri gidip Tanrı’nın insana rüyada ya da görümlerde kendisini hiç vahyetmediğini de inkâr edebilirler; çünkü sahteleri hep var olmuştur.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> Rüyalar ve görümler, Tanrı’nın insana kendisini açıkladığı araçlardır. Bu yolla peygamberlere konuştu; peygamberlik armağanını İncil kilisesine verilen armağanlar arasına yerleştirdi ve rüyaları ve görümleri 'SON GÜNLER'in diğer belirtileri arasında saydı. Amin.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> "Yukarıdaki açıklamalarımın amacı, itirazları Kutsal Kitap'a uygun bir şekilde ortadan kaldırmak ve okuyucunun zihnini bundan sonraki kısma hazırlamak olmuştur." James White, Kardeş Miller'in Rüyası, 1-3.

## William Miller’s Second Dream

William Miller'ın İkinci Rüyası

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> Rüyamda Tanrı’nın, görünmeyen bir el aracılığıyla bana, yaklaşık on inç uzunluğunda, kenarları altı inç olan kare biçimli, abanozdan yapılmış ve üzerine inciler özenle kakılmış, özenle işlenmiş bir kutu gönderdiğini gördüm. Kutunun üzerinde bir anahtar bağlıydı. Hemen anahtarı alıp kutuyu açtım; şaşkınlık ve hayretle gördüm ki, kutu her türden ve boydan mücevher, elmas, kıymetli taş ve her ebat ve değerde altın ve gümüş sikkelerle doluydu; hepsi kutunun içinde kendi yerlerine güzelce yerleştirilmişti; bu düzenleriyle, ancak güneşinkiyle kıyaslanabilecek bir ışık ve ihtişam yansıtıyorlardı.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> İçindekilerin parlaklığı, güzelliği ve değeri yüreğimi sevinçten taşırmış olsa da, bu harika manzaranın keyfini tek başıma çıkarmanın benim görevim olmadığını düşündüm. Bu yüzden onu odamda bir orta sehpanın üzerine koydum ve arzu eden herkesin gelerek bu hayatta insanoğlunun gördüğü en görkemli ve en parlak manzarayı görebileceğini duyurdum.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> İnsanlar içeri girmeye başladı; önce sayıları azdı, ama giderek bir kalabalığa dönüştüler. Kutunun içine ilk kez baktıklarında hayrete düşüp sevinç çığlıkları atıyorlardı. Fakat izleyiciler çoğaldıkça herkes mücevherleri kurcalamaya başlıyor, onları kutudan çıkarıp masanın üzerine saçıyordu. Sahibinin benden kutuyu ve mücevherleri yeniden isteyeceğini düşünmeye başladım; ve onların etrafa saçılmasına izin verirsem, onları eskisi gibi kutudaki yerlerine asla yeniden yerleştiremeyeceğimi; ve sorumluluk çok büyük olacağından bunun hesabını asla veremeyeceğimi hissettim. Bunun üzerine insanlara onları ellememeleri, kutudan çıkarmamaları için yalvarmaya başladım; ama ben ne kadar yalvardıysam, onlar o kadar çok saçtılar; ve şimdi sanki onları odanın her yanına, yere ve odadaki her mobilyanın üzerine saçıyorlardı.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> Sonra, gerçek mücevherler ve sikkelerin arasına sayısız sahte mücevher ve kalp para saçtıklarını gördüm. Aşağılık davranışları ve nankörlükleri beni son derece öfkelendirdi ve bunun için onları azarlayıp payladım; fakat ben onları ne kadar azarladıysam, sahte mücevherlerle sahte parayı o kadar çok gerçeklerin arasına saçtılar.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> O anda nefsen öfkelendim ve onları odadan dışarı atmak için fiziksel güç kullanmaya başladım; ama ben birini dışarı itip çıkarırken üçü daha içeri giriyor ve içeri toz toprak, talaş, kum ve her türden çöp taşıyorlardı; ta ki gerçek mücevherlerin, elmasların ve sikkelerin her birinin üzerini kaplayıp hepsini gözden gizleyinceye kadar. Mücevher kutumu da paramparça ettiler ve çöplerin arasına saçtılar. Kederime ya da öfkeme kimsenin aldırmadığını düşündüm. Tamamen cesaretim kırıldı, yüreğim daraldı ve oturup ağladım.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> Böylece büyük kaybım ve mesuliyetim yüzünden ağlayıp yas tutarken Tanrı’yı hatırladım ve bana yardım göndermesi için içtenlikle dua ettim. Hemen kapı açıldı ve bir adam odaya girdi; bunun üzerine odadaki herkes çıktı. Adamın elinde bir temizlik fırçası vardı; pencereleri açtı ve odadaki kir ve çöpü odadan fırçalamaya başladı.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> Ona dur diye haykırdım, çünkü çerçöpün arasında saçılmış bazı değerli mücevherler vardı.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Bana 'korkma' dedi, çünkü 'onlarla ilgilenecekti'.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> "Sonra, o kir ve çöpleri, sahte mücevherleri ve sahte sikkeleri süpürürken, hepsi bir bulut gibi yükselip pencereden dışarı çıktı ve rüzgâr onları alıp götürdü. O telaşta gözlerimi bir anlığına kapadım; açtığımda, bütün o çerçöp yok olmuştu. Kıymetli mücevherler, elmaslar, altın ve gümüş sikkeler ise odanın dört bir yanına bol bol saçılmıştı."

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Sonra masanın üzerine, öncekinden çok daha büyük ve daha güzel bir sandık koydu ve mücevherleri, elmasları, paraları avuç avuç toplayıp sandığın içine attı; içlerinden bir tek bile kalmayıncaya kadar, oysa elmasların bazısı iğne ucu kadar bile büyük değildi.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Daha sonra bana 'Gel ve gör.' diye seslendi.

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> Kutuya baktım, ama gördüğüm manzara gözlerimi kamaştırdı. Önceki görkemlerinin on katıyla parlıyorlardı. Onları toza saçıp çiğneyen o kötü kişilerin ayakları tarafından kumda ovulup aşındırıldıklarını sanmıştım. Kutu içinde güzel bir düzenle dizilmişlerdi; her biri yerli yerindeydi; onları içine atan adamın görünürde hiçbir zahmeti olmadan. Büyük bir sevinçle haykırdım ve o haykırış beni uyandırdı. Erken Yazılar, 81-83.

## James White’s Footnotes

James White'ın Dipnotları

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> 'Sandık', Kutsal Kitap'ın, Rabbimiz İsa Mesih'in ikinci gelişiyle ilgili, dünyaya ilan etmesi için Miller Kardeş'e verilmiş olan büyük gerçeklerini temsil eder.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> "'Takılı anahtar', peygamberlik sözünü yorumlama tarzıydı - Kutsal Yazılar’ı Kutsal Yazılar’la karşılaştırmak - İncil’in kendi kendini yorumlaması. Bu anahtarla Miller Kardeş 'mücevher kutusu'nu, yani gelişin büyük gerçeğini, dünyaya açtı."

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> 'İnsanlar içeri girmeye başladı; önce sayıları azdı, ama giderek kalabalığa dönüştüler.' Advent öğretisi ilk kez Miller Kardeş ve pek az kişi daha tarafından vaaz edildiğinde, pek az etkisi oldu ve onun etkisiyle de çok az kişi uyandı; ama 1840'tan 1844'e kadar, nerede vaaz edildiyse, bütün topluluk harekete geçti.

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> "'Her türden ve boydan' olan, 'mücevher kutusundaki yerlerine öyle güzelce yerleştirilmiş' 'cevherler, elmaslar vb.', Advent imanını kabul eden ve hakikatin kutsal davasında kendi mevkilerinde cesurca bir duruş sergiledikleri görülen, tüm kiliselerden ve yaşamın neredeyse her mevki ve durumundan Tanrı’nın çocuklarını [Malaki 3:17,] temsil eder. Bu düzen içinde hareket ederken, her biri kendi görevini yerine getirip Tanrı’nın önünde alçakgönüllülükle yürüyerek, dünyaya 'bir ışık ve yücelik yansıttılar'; bu, ancak havarilerin günlerindeki kiliseninkiyle eş tutulabilirdi. Mesaj, [Vahiy 14:6, 7] adeta rüzgârın kanatları üzerinde gitti ve 'Gelin, çünkü her şey şimdi hazır' daveti, [Luka 14:17.] güç ve etkiyle her tarafa yayıldı."

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> Uçan melek [Vahiy 14:6, 7.] ebedî müjdeyi, "Tanrı'dan korkun ve O'na yücelik verin; çünkü O'nun yargı saati geldi," diye vaaz etmeye ilk başladığında, İsa'nın gelişine ve her şeyin eski hâline kavuşturulmasına dair beklentiyle birçoğu sevinçle haykırdı; ancak bunlar daha sonra karşı çıkıp alay ettiler ve kısa bir süre önce kendilerini sevince boğan gerçeği küçümsediler. Mücevherleri altüst edip dağıttılar. Bu bizi dağılma zamanının başladığı 1844 sonbaharına getirir. Dikkat edin: Mücevherleri altüst edip dağıtanlar, bir zamanlar 'sevinçle haykıranlar'dı. Ve 1844'ten bu yana, sürüyü onlar kadar etkili biçimde dağıtıp yoldan saptıran hiç kimse olmadı; bunlar bir zamanlar gerçeği vaaz edip onunla sevinmiş, fakat o zamandan beri Tanrı'nın işini ve geçmiş geliş deneyimimizde peygamberliğin yerine geldiğini inkâr edenlerdir.

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> 1844'ün yedinci ayındaki Gece Yarısı Çağrısı'ndan sonra birkaç ay boyunca, Miller Kardeş'in tanıklığı şuydu: kapının kapanmış olduğu, Advent hareketinin peygamberliklerin yerine gelişi olduğu ve zamanı vaaz etmekte haklı olduğumuz. Sonra, Advent Herald aracılığıyla kardeşlerine sebat etmeyi, sabırlı olmayı ve birbirlerine karşı homurdanmamayı öğütledi; ve Tanrı, zamanı vaaz ettikleri için onları yakında aklayacaktı. Bu şekilde mücevherler için yalvardı; onlara karşı 'mesuliyet'ini ve bunun 'muazzam' olacağını hissediyordu.

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> Gerçeklerin arasına serpiştirilen 'sahte mücevherler ve kalp para', 1844'te kapı kapandıktan beri, açıkça sahte mühtedileri ya da 'yabancı çocuklar'ı [Hoşea 5:7.] temsil eder.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> Dağılmış 'mücevherlerin', 'elmasların' ve 'sikkelerin' toplandığı, 'öncekinden çok daha büyük ve daha güzel' ikinci 'sandık', dağılmış sürünün toplanacağı yaşayan şimdiki hakikatin geniş alanını temsil eder; bu sürü, tamamı yaşayan Tanrı'nın mührünü taşıyan 144.000'dir. Kıymetli elmaslardan biri bile karanlıkta bırakılmayacak. Bazıları 'iğne ucu kadar bile büyük değil' olsa da, Tanrı mücevherlerini bir araya getirdiği bu günde gözden kaçırılmayacak ve dışarıda bırakılmayacaklar. [Malaki 3:16-18.] Meleklerini gönderip onları, Lut'u Sodom'dan çıkardığı gibi, aceleyle dışarı çıkarabilir. 'Rab yeryüzünde kısa bir iş yapacaktır.' 'Onu doğrulukla kısaltacaktır.' Bkz. Romalılar 9:28.

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> 'kir ve talaşlar, kum ve her türden çerçöp', 1844 sonbaharından beri İsa’nın ikinci gelişine inananlar arasına sokulmuş çeşitli ve sayısız hataları temsil eder. Burada bunlardan birkaçına değineceğim.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> 1. Gece yarısı çağrısı yapıldıktan hemen sonra bazı ‘çobanlar’ın küstahça benimsedikleri tutum şuydu: yedinci ay hareketine eşlik eden Kutsal Ruh’un ağırbaşlı, yürekleri eriten gücü bir mezmerizm etkisiydi. George Storrs bu tutumu benimseyenlerin ilkleri arasındaydı. O zaman New York şehrinde yayımlanan Midnight Cry’ın 1844’ün sonlarındaki sayılarındaki yazılarına bakınız. J. V. Himes, 1845 ilkbaharında Albany Konferansı’nda, yedinci ay hareketinin yedi fit derinliğinde mezmerizm meydana getirdiğini söyledi. Bunu bana, orada bulunan ve bu sözü işiten biri anlattı. Yedinci ay çağrısında etkin rol alan başkaları da o hareketi sonradan Şeytan’ın işi ilan ettiler. Mesih’in ve Kutsal Ruh’un işlerini Şeytan’a atfetmek, Kurtarıcımızın günlerinde küfürdü, şimdi de küfürdür.

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> 2. Kesin zaman üzerine yapılan birçok deneme. 2300 gün 1844’te sona erdiğinden beri, çeşitli kişiler tarafından, onların sona erme zamanı olarak epeyce tarih belirlenmiştir. Bunu yapmakla 'işaret taşları'nı kaldırmış ve bütün Advent hareketinin üzerine karanlık ve şüphe salmışlardır.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> 3. Bütün hayal ve aşırılıklarıyla spiritüalizm. Ölümcül bir işi başarmış olan bu Şeytan’ın hilesi, “talaş” ve “her türlü çer çöp” ile pek yerinde temsil edilir. Spiritüalizmin zehrini içip yutanların birçoğu geçmişteki Advent deneyimimizin doğruluğunu kabul etti ve bu olgudan ötürü birçokları, Tanrı’nın 1843 ve 1844’te büyük Advent hareketlerini yürüttüğüne inanmanın doğal meyvesinin spiritüalizm olduğuna inandırıldı. Petrus, “kendilerini satın alan Rab’bi bile inkâr ederek yıkıcı sapkınlıklar getireceklerden” söz ederken şöyle der: “BUNLARIN YÜZÜNDEN GERÇEĞİN YOLU KÖTÜLENECEK.”

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> "4. S. S. Snow'un 'Peygamber İlyas' olduğunu iddia etmesi" Bu adam, tuhaf ve taşkın serüveni boyunca, bu ölüm işinde payına düşeni de yapmış; ayrıca izlediği yol, pek çok dürüst insanın gözünde bekleyen kutsallar için doğru konumu itibarsızlaştırma eğiliminde olmuştur.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> Bu hata kataloğuna, şunlar gibi daha nicelerini ekleyebilirim: Vahiy 20:4, 7'deki 'bin yıl'ın geçmişte olduğu, Vahiy 7:4; 14:1'deki 144.000, Mesih'in dirilişinden sonra 'mezarlardan kalkıp dışarı çıkanlar', işlere yer yok doktrini, bebeklerin yok edilmesi doktrini, vb. vb.

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> Bu yanlışlar öylesine büyük bir gayretle yayılıyor ve bekleyen sürüye ısrarla dayatılıyordu ki, Kardeş Miller rüyayı gördüğünde, gerçek mücevherler 'gözlerden uzak tutulmuştu' ve peygamberin sözleri yerini buluyordu-'Ve hüküm geriye çevrildi, ve adalet uzakta duruyor,' vb. vb. Yeşaya 59:14'e bakınız. O sırada ülkede, şimdiki hakikat davasını savunan tek bir Advent gazetesi yoktu. The Day-Dawn, küçük sürünün gerçek konumunu savunan sonuncusuydu; fakat Rab Kardeş Miller'a bu rüyayı vermeden birkaç ay önce o da yayın hayatına son vermişti; ve son can çekişmesinde, yorgun, iç çeken azizlerin nihai kurtuluşlarının zamanı olarak, o zaman gelecekte otuz yıl ileride bulunan 1877'yi işaret etmişti. Eyvah! Eyvah! Kardeş Miller'in rüyasında bu üzücü durum karşısında 'oturup ağlamasına' şaşmamalı.

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> Miller Kardeş, 22 Aralık 1849'da ölümle gözlerini kapadı; böylece rüyasında geçen şu sözler yerine gelmiş oldu: "Koşuşturma içinde bir anlığına gözlerimi kapadım." Bu harika gerçekleşme o kadar açıktır ki kimsenin gözünden kaçmaz.

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> Mücevher kutusu, on bakire benzetmesinde belirtildiği üzere, Kardeş Miller’in dünyaya duyurduğu İkinci Geliş gerçeğini temsil eder. [Matta 25:1-11.] Birincisi, zaman, 1843; ikincisi, bekleme zamanı; üçüncüsü, gece yarısı çağrısı, 1844 yılının yedinci ayında; ve dördüncüsü, kapanmış kapı. 1843’ten beri İkinci Geliş yayınlarını okumuş olan hiç kimse, Kardeş Miller’in İkinci Geliş tarihindeki bu dört önemli noktayı savunduğunu inkâr etmeyecektir. Bu uyumlu hakikat sistemi ya da ‘mücevher kutusu’, kendi deneyimlerini reddeden ve Kardeş Miller’le birlikte dünyaya böylesine korkusuzca vaaz ettikleri hakikatleri bizzat inkâr edenler tarafından parçalanıp çöplerin arasına saçılmıştır.

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> "Kilise o zaman pak ve 'Tanrı'nın tahtı önünde kusursuz' olacaktır; tüm hata, kusur ve günahlarını itiraf etmiş, bunlar Mesih'in kanıyla yıkanmış ve silinmiş olduğundan, onlarda 'leke veya kırışıklık ya da buna benzer herhangi bir şey' bulunmayacaktır. Sonra 'önceki görkemlerinin on katıyla' parlayacaklar." JAMES WHITE Oswego, Mayıs 1850.

Back to Articles