መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር አሥር

በዳንኤል ምዕራፍ አንድ፣ ዳንኤል በኤርምያስ የተነበየው የሰባ ዓመት ምርኮ ውስጥ ተወሰደ፣ እስከ ቂሮስም የመጀመሪያ ዓመት ድረስ ቀጠለ።

ስለዚህ፣ ዳንኤል እስከ ጥንታዊት እስራኤል ተመልሳ ኢየሩሳሌምን እንድትሠራና እንድትመልስ የፈቀደው አዋጅ እስኪወጣ ድረስ፣ የሰባውን ዓመታት ምርኮ ታሪክ ሙሉ በሙሉ አሳልፎ ኖረ።

ስለዚህ ዳንኤል ከመስከረም 11, 2001 ጀምሮ እስከ “አዋጁ” ድረስ የሚቀጥለውን፣ ከባቢሎን መውጣትን የሚያመለክተውን፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የፈተና ሂደት ምልክት ነው።

የሰባ ዓመቱ ምርኮ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የፈተናና የንጽህና ማጥራት ዘመን ነው። በመስከረም 11፣ 2001 ሦስተኛው ወዮ የእስልምና መጣ። ይህም የሚታወቀው የአድቬንቲዝምን መሠረታዊ እውነቶች በሚቀበሉ ሰዎች ብቻ ነው። የመጀመሪያው ወዮና ሁለተኛው ወዮ ሁለቱም በአቅኚዎቹ እስልምና መሆናቸው በትክክል ተለይተው ነበር። ኤለን ኋይት በደገፈቻቸው በ1843 እና በ1850 የአቅኚዎች ሰንጠረዦች ላይ፣ እነርሱም የዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት ፍጻሜ እንደሆኑ ተለይተው በተጠቀሱት ላይ፣ እስልምና እንደ አምስተኛውና ስድስተኛው መለከቶች ተለይታ ተመልክታለች። የመጨረሻዎቹ ሦስት መለከቶች የወዮ መለከቶች ናቸው።

ሦስት የ«ወዮ» መለከቶች ካሉ፣ የመጀመሪያውና የሁለተኛው የ«ወዮ» መለከቶች እስልምና ከሆኑ፣ ሦስተኛው የ«ወዮ» መለከት ደግሞ እስልምና መሆኑን መለየት እጅግ ቀላል ነው። በ«ወዮ» መለከቶች እንደ እስልምና ምልክት ውስጥ ካሉ ንጥረ ነገሮች አንዱ፣ መገደባቸው እና ከዚያም ሲፈቱ መሆኑ ነው። እህት ኋይት በራእይ ሰባት ያሉትን አራቱን ነፋሳት፣ “የተቆጣ ፈረስ” እንደሆኑ፣ “ከቁጥጥር ለመውጣት” የሚሻና በመንገዱ ላይ “ሞትንና ጥፋትን” የሚያመጣ እንደሆነ ትገልጻለች።

አራቱን ነፋሳት የሚከለክሉት አራቱ መላእክት፥ ሞትንና ጥፋትን የሚያመጣውን በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት “የተቈጣ ፈረስ” ተብሎ የተጠራውን እየከለከሉ ነው። የመጀመሪያውና የሁለተኛው የወዮታ መለከት የተገለጡበት በራእይ ምዕራፍ ዘጠኝ፥ የተጠቀሰ ንጉሥ አለ። እርሱም በራእይ “ዘጠኝ አስራ አንድ” ውስጥ ተለይቶ ተጠቅሷል።

የእስልምና ንጉሥ ስም፣ ስለዚህም ባሕርይው፣ በዕብራይስጥ አባዶን ነው፥ በግሪክም አጶልዮን ነው። በብሉይና በአዲስ ኪዳን ሁለቱም፣ በዕብራይስጥና በግሪክ የተወከሉት፣ የእስልምና ባሕርይ በእነዚህ ሁለት ስሞች ትርጉም ውስጥ ይገኛል። በሁለቱም ቃላት ትርጉሙ “ሞትና ጥፋት” ነው። እህት ዋይት፣ አራቱ መላእክት አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሲታተሙ ሳለ የሚያግዱት “የተቆጣ ፈረስ” ሊፈታ እና በመንገዱ “ሞትና ጥፋት” ሊያመጣ እየፈለገ እንደሆነ ትናገራለች።

በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ስለ እስልምና የተደረገው የመጀመሪያ መጠቀስ፣ የእስልምናን ሃይማኖት የሚያቆሙ ሰዎች አባት የሆነው እስማኤል ነው። በዚያ የመጀመሪያ መጠቀስ እርሱ የበረሃ ሰው እንደሆነ ተለይቶ ይገለጻል፤ “የበረሃ” ተብሎ የተተረጎመውም ቃል “የዱር ዓረባዊ አህያ” ማለት ነው። ስለ እስልምና የተደረገው የመጀመሪያ ትንቢታዊ መጠቀስ ደግሞ የፈረስ ወገን ምልክት ነው፤ ፈረስም በመጀመሪያውና በሁለተኛው ወዮታ ላይ ባሉት በሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች ውስጥ እስልምናን የአቅኚዎች ያቀረቡበት ምሳሌ ነበር። በራእይ ምዕራፍ ሰባት ያሉት አራቱ ነፋሳት፣ እግዚአብሔር ሕዝቡን እስኪታተም ድረስ ተይዘው ወይም “ተገድበው” ይኖራሉ። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማተም ሂደት ደግሞ የፈተና ሂደት እና የንጽሕና ሂደት ደግሞ ነው።

እነዚህ ሁሉ የትንቢታዊ ምሳሌዎች በዳንኤል ሰባ ዓመታት ምርኮ ተወክለዋል፤ ይህም የመጀመሪያው መልእክት ሥልጣን መቀበሉን የሚያመለክተው ምልክት ከሆነው ከዮአቄም ጀምሮ፣ ወንዶችንና ሴቶችን ከባቢሎን የሚጠራው “አዋጅ” እስኪደርስ ድረስ ነው። እስልምና መታገዱና ከዚያም መፈታቱ፣ እስልምና እንደ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ትንቢት ምልክት ያለው ትንቢታዊ ባህርይ ነው።

“አራቱ ነፋሳት” ተብለው ሲጠሩ፣ የእግዚአብሔር ባሪያዎች እስኪታተሙ ድረስ ተይዘው ይቆያሉ። በሁለተኛው ወዮ መጀመሪያ፣ እ.ኤ.አ. ነሐሴ 11 ቀን 1840 በተፈጸመው የሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመታትና አሥራ አምስት ቀናት የጊዜ ትንቢት ውስጥ፣ ሁለተኛውን ወዮ የሚወክሉ የእስልምና አራት መላእክት “ተፈቱ።” በትንቢቱ መጨረሻ ግን “ተገደቡ።”

እ.ኤ.አ. በሴፕቴምበር 11 ቀን 2001 ዓ.ም.፣ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ የመጀመሪያው መልእክት፣ የሦስተኛው ወዮ እስልምና “በተፈታ” ጊዜ ኃይል ተሰጥቶት ነበር። ነገር ግን ወዲያውኑ “ታገደ”። እህት ዋይት ይህ ለምን እንደ ሆነ ታብራራለች፤ ነገር ግን ከዚያ በፊት፣ በመጀመሪያው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ጥቅስ ውስጥ የእስልምናን ዓላማ አሕዛብን ማስቈጣት እንደ ነበረ ልናስታውስ ይገባናል፤ ምክንያቱም የእስማኤል እጅ በሁሉም ሰው ላይ ትሆናለች፣ የሁሉም ሰውም እጅ በእስልምና ላይ ትሆናለች።

የእስልምና በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ያለው ዓላማ፣ የተባበሩት መንግሥታት ቍጣቸውን በሰንበት ጠባቂዎች ላይ ከማዘንበላቸው በፊት፣ አሕዛብን ሁሉ በእስልምና ላይ እንዲተባበሩ ማድረግ ነው። በሴፕቴምበር 11፣ 2001 ዓ.ም.፣ 9/11ን የሚለር አንቀጽ ተከታታይ ክስተቶች ድግግሞሽ መጀመሪያ መሆኑን የሚገነዘብ ሁሉ፣ ዳንኤል ለሰባ ዓመት ወደ ባቢሎን በተወሰደ ጊዜ እንደነበረው “ዳንኤል” ሆኗል። ኢዮአቄም የዚያን የፈተና ሂደት መጀመር ይለይታል፤ ከዚያም የሦስተኛው ወዮ እስልምና ተፈቀደ፣ ነገር ግን እግዚአብሔር ሕዝቡን እንዲያትም ወዲያውኑ ተገትቶ ቆየ።

የዳንኤል ሰባ ዓመታት በመስከረም 11 ቀን 2001 ጀመሩ፤ በዚያ ጊዜ እስልምና ተፈትታ በድንገትና ሳይጠበቅ የራእይ አሥራ ሦስት የምድር አውሬን በመምታቷ አሕዛብን አስቆጣች። ከዚያም የሦስተኛው መልአክ ሥራ እንዲፈጸም እስልምና ታገደች። የሦስተኛው መልአክ ሥራ የእግዚአብሔር ሕዝብ መታተም ነው፤ ይህም ሥራ በመስከረም 11 ቀን 2001 በተጀመረ ጊዜ የኋለኛው ዝናብ “መርጨት” ጀመረ። የዳንኤል ምዕራፍ አንድ ከመስከረም 11 ቀን 2001 ጀምሮ የመቶ አርባ አራት ሺህን የመፈተን ሂደት ያሳያል፤ ይህም በራእይ አሥራ ስምንት ያለው ሁለተኛው “ድምፅ” ሌላውን የእግዚአብሔር መንጋ ከባቢሎን እስኪጠራ ድረስ ይቀጥላል። ስለዚህ ዳንኤል እስከ ፈተናው ሂደት ፍጹም መደምደሚያ ድረስ አሁን በመንፈሳዊ ምርኮ ውስጥ ያለ ሕዝብን ይወክላል። በዳንኤል ምዕራፍ አንድ ያለው የፈተናው ዘመን መደምደሚያ “የቀኖቹ መጨረሻ” ተብሎ ይገለጣል።

ሦስተኛው ፈተና፣ ለዳንኤልና ለሦስቱ የተከበሩ ወገኖች ትንቢታዊ የመለያ ፈተናን የሚወክል፣ በናቡከደነፆር ፊት በተፈረደባቸው ጊዜ ነበር፤ በዚያም “በመንግሥቱ ሁሉ ያሉትን አስማተኞችና ኮከብ ቆጣሪዎች ሁሉ ከአሥር እጥፍ የሚበልጡ” ሆነው ተገኙ። ሦስተኛው ፈተና በፍርድ ይወከላል፣ ፍርዱም “በቀኖቹ መጨረሻ” ተከናወነ። በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ፣ “የቀኖቹ መጨረሻ” ዳንኤል በዕጣው የሚቆምበት ቦታ ነው።

እህት ዋይት በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ቁጥር 10 የተጠቀሰው የመንጻት ሂደት ጋር “የዘመኑ ፍጻሜ”ን ታያይዛለች። እርሷ ብዙ ጊዜ ቁጥር 10ን ከቁጥር 13 የሚለው “የዘመኑ ፍጻሜ” ጋር በአንድነት ትጠቀማለች።

የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም መቀበል፣ በዳንኤል በባቢሎን ምርኮ ያሳለፋቸው ሰባ ዓመታት የተመሰለው፣ በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ቁጥር አሥር ተወክሏል። ይህ ቁጥር የ“እውነት” ፊርማ አለው፥ ምክንያቱም የዕብራይስጥ “እውነት” ቃል መለያ የሆኑትን ሦስቱን ደረጃዎች ይለይታልና። ብዙዎች ይነጻሉ፣ ነጭም ይደረጋሉ፣ ከዚያም ይፈተናሉ። ዳንኤልና ሦስቱ ባለጠግነኞች በምዕራፍ አንድ በእግዚአብሔር ፍርሃት ነጽተው ነበር፥ ምክንያቱም የባቢሎንን ምግብ እንዳይበሉ ቈርጠው ነበርና። ከዚያም የባቢሎንን ምግብ ከበሉት ይልቅ ይበልጥ የተዋበና የወፈረ ፊት በማሳየት ይህን አረጋገጡ። ፊታቸው ነጭ ልብስ የሆነው የክርስቶስ ጽድቅ ነበር። ከዚያም በዘመኑ መጨረሻ ወደ ናቡከደነፆር ፍርድ በገቡ ጊዜ ተፈተኑ።

«በዘመናት መጨረሻ» ዳንኤል «በዕጣው» በሚቆምበት ጊዜ፣ «ስለ ክርስቶስና ከእርሱ ጋር የተያያዙት ትንቢቶች ያለው እውቀት ለእግዚአብሔር ሕዝብ እጅግ ይጨምራል።» ናቡከደነፆርም «በጥበብና በማስተዋል ጉዳዮች ሁሉ» ዳንኤልና ሦስቱ ታማኞች «በመንግሥቱ ውስጥ ካሉት ጠንቋዮችና ኮከብ ቆጣሪዎች ሁሉ አሥር እጥፍ የሚበልጡ» ሆነው እንደ «ተገኙ» አስተውሎ ነበር።

የዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ አንድ በሦስት ደረጃ የፈተና ሂደት ውስጥ የሚያልፉትን መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች ተሞክሮ ያመለክታል። ስለዚያ ሂደት እህት ኋይት ስትናገር እንዲህ ትላለች፦ “እነዚህ ቃላት በእነዚህ የመጨረሻ ዘመናት ልናደርገው የሚገባንን ሥራ ያቀርባሉ። እኛ እስከ ግማሽ ድረስ እንኳ አልነቃንም። መደረግ የሚገባውን ሥራ ለመፈጸም አስፈላጊ የሆነው ኃይል የለንም። ወደ ሕይወት መምጣት፣ ወደ አንድነትም መምጣት አለብን። አሁን፣ አዎን አሁን በትክክል፣ ንስሐና ይቅርታ የሥራችን ጎልቶ የሚታዩ ባህሪያት በሚሆኑበት ስፍራ መቆም አለብን። ጠብ መኖር የለበትም።”

ወደ “የቀኖቹ ፍጻሜ” የሚመራው የፈተና ሂደት፣ በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ ወደ ሁለቱ ምስክሮች ትንሣኤ ይመራል። አሁን ልናደርገው የሚገባን ሥራ፣ የመስከረም 11 ቀን 2001 መልእክትን መቀበል እና በሞቱ ደረቅ አጥንቶች እንደተወከለው መንቃት ነው። “ሕይወት ልንቀበል ይገባናል፣ ወደ አንድነትም ልንገባ ይገባናል።” ይህን በምናደርግበት ጊዜ፣ የሥራችን ልዩ መለያዎች “ንስሓ እና ይቅርታ” ይሆናሉ። የሥራችን ልዩ መለያ በዳንኤል ምዕራፍ ዘጠኝ ውስጥ ተወክሎአል፤ በዚያም የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ጸሎትን ሲጸልይ፣ ስለ ኃጢአቱና ስለ አባቶቹ ኃጢአት ይቅርታን እየለመነ፣ በተመሳሳይ ጊዜም በጁላይ 18, 2020 የቆይታው ዘመን መጀመሪያ ሆኖ ከተመዘገበው ቅር መሰኘት ጀምሮ ከእግዚአብሔር ጋር በተቃራኒ መንገድ ሲመላለስ እንደነበር ያምናል። እርሱ ደግሞ በዚያው ዘመን ሁሉ እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር በተቃራኒ መንገድ ሲመላለስ እንደነበር ማመን አለበት። ዳንኤል፣ ከጁላይ 18, 2020 ጀምሮ “ሰባ ዓመት” ምርኮን ያሳለፉትን ሰዎች ይወክላል።

ሰባው ዓመታት የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ የተጠቀሱት “ሰባት ዘመናት” ምልክት ናቸው። የዜና መዋዕል መጽሐፍ እንዲያሳውቀን እንደሚያደርገው፣ ሰባው ዓመታት ምድሪቱ በጥንታዊት እስራኤል በዘሌዋውያን ሃያ አምስት ያለውን ቃል ኪዳን በመቃወማቸው ምክንያት እንድትደሰትባቸው ያልተፈቀደላትን ሰንበታት “የምትደሰትበት” ዘመን ነበር።

ከ2020 ዓ.ም. ጁላይ 18 በኋላ የራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ሁለቱ ምስክሮች በመንገድ ላይ ሞተው የነበሩባቸው “ሦስት ቀን ተኩል” እንደ ትንቢታዊ “ምድረ በዳ” ምልክት፣ የ“ሰባ ዓመታት” ምልክት ነው፤ እንዲሁም የ“ሰባት ዘመናት” ምልክት ነው። “በዘመኑ ፍጻሜ” የሚለው፣ በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ታትሞ የነበሩት ትንቢታዊ ቀናት ፍጻሜ ምልክት ነው።

በ1798 ዓ.ም. የዳንኤል መጽሐፍ ተፈታ፣ እናም ዳንኤል ዓላማውን ለመፈጸም ዝግጁ ሆኖ በዕጣው ቆመ።

በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22፣ የዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ አራት ፍጻሜ ሲሆን፣ የዳንኤል መጽሐፍ እንደገና በዕጣው ውስጥ ቆመ። 1798 እና 1844 የመጀመሪያውና የሁለተኛው ቍጣዎች መደምደሚያ ናቸው፣ ስለዚህም “ሰባት ዘመናት” ፍጻሜን ያመለክታሉ። በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ “የቀኖቹ መጨረሻ” የሚለው፣ በ“ሰባት ዘመናት” የተወከለችውን ምርኮ መጨረሻ የሚያመለክት ምልክት ነው። በዳንኤል ምዕራፍ አራት፣ በናቡከደነፆር ላይ “ሰባት ዘመናት” ሲያልፉበት፣ እንደ አውሬ ኖረ። “በቀኖቹ መጨረሻ” መንግሥቱና አእምሮው ተመለሱለት።

የአንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ ማተሚያ ዘመን ፍጻሜ “የቀኖቹ ፍጻሜ” እንደሆነ ይወከላል፤ ስለዚህም የ“ሰባ ዓመታት” ምሳሌያዊ መደምደሚያን እንዲሁም የ“ሰባቱ ጊዜያት”ን ደግሞ ይወክላል። በዚያን ጊዜ፣ “ንስሐና ይቅርታ” ቀደም ሲል በደረቁ የሞቱ አጥንቶች ሸለቆ ውስጥ በሚያልፈው መንገድ ላይ ሞተው የነበሩትን ሥራ የሚወክሉ ባህርያት ይሆናሉ።

የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች የንስሐ ሥራ የሚታየው ገጽታ በሕዝቅኤል ምዕራፍ ዘጠኝ “እያቃሰቱና እያለቀሱ” ተብሎ ተወክሏል። የእግዚአብሔር ሕዝብ የግል ኃጢአታቸውን ሲመሰክሩና ሲያስወግዱ፣ የአባቶቻቸውን ኃጢአት እንደገና ደግመው እንደሠሩ ሲያምኑ፣ የራሳቸውን አስተያየት ትዕቢት ሲተዉና ከእግዚአብሔር ጋር በተቃራኒ መንገድ ሲመላለሱ እንደነበሩ ሲቀበሉ፣ እንዲሁም ከ2020 ዓ.ም. ጁላይ 18 ጀምሮ የመቆየት ጊዜው ከደረሰ በኋላ እርሱ ደግሞ ከእነርሱ ጋር በተቃራኒ ሲመላለስ እንደነበረ ሲያምኑ፣ በዚያን ጊዜ በመንግሥቱ ውስጥ ካሉት ራሳቸውን ጥበበኞች ነን ከሚሉ ሰዎች ሁሉ ይልቅ “አሥር እጥፍ” የበለጠ ትንቢታዊ ኃይል እንዳላቸው ይገኛሉ።

ማኅተም የማድረጉ ሂደት እስልምና በመፈታቱ ከዚያም በመገደቡ ተጀመረ። ያ ሂደት እንደ ተጀመረበት ሁኔታ በመጨረሻ ይደመደማል፥ ማለትም እስልምና እንደገና በሚፈታበት ጊዜ። እርሱ በማኅተም ዘመኑ ቀናት መጨረሻ ይፈታል፤ ይህም ለዳንኤል ሰዎችን ከባቢሎን የጠራው የቂሮስ አዋጅ ነበር። በዚያ ስፍራ፥ በመንጻት ቀናት መጨረሻ፥ በአሜሪካ ውስጥ የእሁድ ሕግ “አዋጅ” ፍርድ ጊዜ፥ ታማኞቹ “ከአሥር እጥፍ የበለጠ” ትንቢታዊ ኃይል እንዳላቸው ይገኛሉ።

ስለ ዳንኤል ምዕራፍ ሁለት ያለውን ምርመራ በሚቀጥለው ጽሑፍ እንጀምራለን።