Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

ከዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አሥራ ስድስት እስከ አሥራ ዘጠኝ ድረስ ያሉት ቃላት፣ በአሜሪካ ውስጥ በቅርቡ የሚመጣው የእሑድ ሕግ ከሚጀምርበት ጊዜ ጀምሮ ሚካኤል እስኪነሣና የሰው የምሕረት ጊዜ እስኪዘጋ ድረስ ያለውን ታሪክ ይወክላሉ። ስለዚህም በዚያው ምዕራፍ ቁጥር አርባ አንድ እስከ አርባ አምስት ድረስ ያለውን ታሪክ ደግሞ ይወክላሉ።

But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

ነገር ግን በእርሱ ላይ የሚመጣው እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፥ ከፊቱም የሚቆም አይኖርም፤ በክቡርም ምድር ይቆማል፥ እርስዋም በእጁ ትጠፋለች። ደግሞም በመንግሥቱ ሁሉ ኃይል ለመግባት ፊቱን ያቀናል፥ ከእርሱም ጋር ቅኖች ይሆናሉ፤ እንዲሁም ያደርጋል፤ እርስዋንም ለማጥፋት የሴቶችን ልጅ ይሰጠዋል፤ ነገር ግን እርስዋ በጎኑ አትቆምም፥ ለእርሱም አትሆንም። ከዚህ በኋላ ፊቱን ወደ ደሴቶች ያቀናል፥ ብዙዎችንም ይወስዳል፤ ነገር ግን አንድ አለቃ ስለ ራሱ ያቀረበውን ስድብ ያቆማል፤ ያለ ራሱም ስድብ ያንን በእርሱ ላይ ይመልሳል። ከዚያም ፊቱን ወደ ራሱ ምድር ምሽግ ያቀናል፤ ነገር ግን ይሰናከላል ይወድቃልም፥ አይገኝምም። ዳንኤል 11፥16–19።

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

ስለ ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ የመጨረሻ ፍጻሜ ሲናገር እህት ዋይት፣ “በዚህ ትንቢት የተፈጸመው ታሪክ ብዙው እንደገና ይደገማል” ብላ ገልጻለች። ከአርባ አንድ እስከ አርባ አምስት ያሉት ቁጥሮች የእነዚህን ቁጥሮች ትንቢታዊ ታሪክ ይደግማሉ። እነዚህ ቁጥሮች የተፈጸሙት አረማዊት ሮም መጀመሪያ ሦስት የጂኦግራፊ አካባቢዎችን በማሸነፍ የዓለሙን ቁጥጥር በወሰደች ጊዜ ነበር።

“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

ምንም እንኳ ግብፅ በሰሜን ንጉሥ በአንቲዮክስ ፊት መቆም ባልቻለችም፣ አንቲዮክስ ግን አሁን በእርሱ ላይ የመጡትን ሮማውያን በፊታቸው መቆም አልቻለም። ከዚህ የሚነሣውን ኃይል ለመቋቋም የሚችል መንግሥት ከእንግዲህ በኋላ አልነበረም። ሶርያ ተሸንፋ ወደ ሮማ ግዛት ተጨምራ ነበር፤ ይህም በፖምፔይ፣ ዓ.ዓ. 65፣ አንቲዮክስ አሲያቲከስን ከይዞታዎቹ በነፃ አድርጎ ሶርያን ወደ ሮማ አውራጃ ሲቀንስ ተፈጸመ።

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

“ያው ኃይል ደግሞ በቅዱስ ምድር ላይ ቆሞ እርስዋን ሊበላ ይገባው ነበር። ሮም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ከሆኑት አይሁድ ጋር በኪዳን በዓ.ዓ. 162 ተያያዘች፤ ከዚያም ቀን ጀምሮ በትንቢታዊው ዘመን ቆጠራ ውስጥ ታላቅ ስፍራ ትይዛለች። ሆኖም በይሁዳ ላይ ሥልጣን ያገኘችው በተግባራዊ ድል እስከ ዓ.ዓ. 63 ድረስ አልነበረም፤ ከዚያም በኋላ በሚከተለው መንገድ ሆነ።”

“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

«ፖምፔይ ከጶንጦስ ንጉሥ ከሆነው ሚትሪዳጥስ ላይ ካደረገው ዘመቻ በተመለሰ ጊዜ፣ ሁለት ተወዳዳሪዎች፣ ሂርቃኖስና አርስቶቡሎስ፣ ለይሁዳ ዙፋን እየታገሉ ነበር። ጉዳያቸው በፖምፔይ ፊት ቀረ፤ እርሱም የአርስቶቡሎስ መብት ጥያቄ የግፍ መሆኑን ፈጥኖ ተገነዘበ፣ ነገር ግን እጅግ የመኘውን ወደ ዐረቢያ የሚደረግ ዘመቻ እስኪፈጽም ድረስ በዚህ ጉዳይ ውሳኔ መስጠትን ለማዘግየት ፈለገ፤ ከዚያም ተመልሶ እንደ ፍትሕና እንደ ተገቢነት ይታየው ዘንድ ጉዳያቸውን እንደሚያስተካክል ቃል ገባ። አርስቶቡሎስ የፖምፔይን እውነተኛ ሐሳብ በመገንዘብ ፈጥኖ ወደ ይሁዳ ተመለሰ፣ ሕዝቡንም አስታጠቀ፣ በማንኛውም ዋጋ ዙፋኑን ለመጠበቅ ቆርጦ በመነሣት ጠንካራ መከላከያ አዘጋጀ፤ ምክንያቱም ዙፋኑ ለሌላ እንደሚፈረድ አስቀድሞ አይቶ ነበር። ፖምፔይ ሸሽቶ የሄደውን በቅርብ ተከተለው። ወደ ኢየሩሳሌም ሲቀርብ፣ አርስቶቡሎስ በወሰደው መንገድ መጸጸት ጀመረና ሊገናኘው ወጣ፤ ሙሉ ተገዥነትንና ብዙ ገንዘብ በመስጠት ጉዳዩን ለማስማማትም ሞከረ። ፖምፔይም ይህን ሐሳብ ተቀብሎ፣ ገንዘቡን እንዲቀበል ጋቢኒዮስን ከአንድ የጦር ክፍል መሪነት ጋር ላከው። ነገር ግን ያ ሊቀ ጦር ወደ ኢየሩሳሌም በደረሰ ጊዜ፣ በሮቹ በእርሱ ላይ እንደ ተዘጉ አገኘ፤ ከቅጥሩም አናት ላይ ሆነው ከተማይቱ በዚያ ስምምነት ላይ እንደማትጸና ነገሩት።»

“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

ጶምጴዮስም በዚህ ሁኔታ ያለ ቅጣት እንዳይታለል፥ ከእርሱ ጋር አቆይቶ የነበረውን አርስቶቡሎስን በብረት ሰንሰለት አስሮ ወዲያውኑም በሙሉ ሠራዊቱ ላይ ተመርኮዞ ወደ ኢየሩሳሌም ዘመተ። የአርስቶቡሎስ ወገኖች ስፍራውን ለመከላከል ተዘጋጁ፤ የሂርቃኖስ ወገኖች ግን በሮቹን ለመክፈት ቆሙ። እነዚህ ኋለኞች ብዙኃኑ ስለነበሩ እና ስለበለጡ፥ ጶምጴዮስ ወደ ከተማይቱ በነጻ እንዲገባ ተፈቀደለት። ከዚያም የአርስቶቡሎስ ተከታዮች፥ ጶምጴዮስ ስፍራውን ለማስገዛት እንደ ቆረጠ ሁሉ፥ እነርሱም ያን ስፍራ ለመከላከል ፈጽሞ ቆርጠው ወደ ቤተ መቅደሱ ተራራ ሸሹ። ከሦስት ወራት መጨረሻ በኋላ ለውጊያ የሚበቃ መፍረስ በቅጥሩ ላይ ተደረገ፥ ስፍራውም በሰይፍ ኃይል ተያዘ። በዚያ የተከተለው አስፈሪ ጭፍጨፋ ውስጥ አሥራ ሁለት ሺህ ሰዎች ተገደሉ። የታሪክ ጸሓፊው እንደሚመለከተው፥ በዚያን ጊዜ በመለኮታዊ አገልግሎት የተሰማሩ ካህናት፥ የተለመደውን ሥራቸውን በዝምታ እጅና በጸና ዓላማ ሲቀጥሉ፥ ምንም እንኳ በዙሪያቸው ያለውን አስከፊ ሁከት የማያውቁ ይመስሉ ነበር፤ ምንም እንኳ በዙሪያቸው ወዳጆቻቸው ለሞት ተሰጥተው እየታረዱ ነበር፥ እና ብዙ ጊዜም የራሳቸው ደም ከመሥዋዕቶቻቸው ደም ጋር ይቀላቀል ነበር።

“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

“ጦርነቱን ከወገደ በኋላ ፖምፔይ የኢየሩሳሌምን ቅጥር አፈረሰ፥ ብዙ ከተሞችንም ከይሁዳ ሥልጣን ወደ ሶርያ ሥልጣን አስተላለፈ፥ በአይሁድም ላይ ግብር ጫነ። እንዲሁም ኢየሩሳሌም፥ ያን ‘የክብር ምድር’ እስኪፈጽም ድረስ በብረት እጁ የሚጨብጠው ኃይል እጅ ውስጥ፥ በድል መንሣት ለመጀመሪያ ጊዜ ተገባች።”

“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

“‘ቁጥር 17። በመላው መንግሥቱ ኃይል ገብቶ ለመግባት ፊቱን ያዘጋጃል፤ ከእርሱም ጋር ቅኖች ይሆናሉ፤ እንዲሁም ያደርጋል፤ እርሷን ለማጥፋትም የሴቶችን ልጅ ይሰጠዋል፤ እርሷ ግን በእርሱ ወገን አትቆምም፥ ለእርሱም አትሆንም።’”

“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

“ኤጲስ ቆጶስ ኒውተን ለዚህ ቁጥር ሌላ ንባብ ያቀርባል፤ ይህም ትርጉሙን ይበልጥ ግልጽ በሆነ ሁኔታ የሚገልጽ ይመስላል፥ እንዲህ ሲል፦ ‘እርሱ ደግሞ ወደ መላው መንግሥቱ በኃይል ለመግባት ፊቱን ያቀናል።’ ቁጥር 16 ሮማውያን ሶርያንና ይሁዳን እስከ ወረሩበት ያወርደናል። ሮማ ከዚህ በፊት መቄዶንያንና ትራቂያን አሸንፋ ነበር። ግብፅ አሁን ከአሌክሳንደር ‘መላው መንግሥት’ ውስጥ ለሮማዊ ኃይል አስገዥ ያልሆነ ብቸኛው የቀረ ክፍል ነበረች፤ ይህም ኃይል አሁን በኃይል ወደዚያ አገር ለመግባት ፊቱን አቅንቶ ነበር።”

“Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

፶፩ ዓመተ ዓለም በፊት ፕቶሎሜዎስ አውሌጤስ ሞተ። እርሱም የግብፅን ዘውድና መንግሥት ለታላቁ ልጁና ለሴት ልጁ፣ ለፕቶሎሜዎስና ለክሊዮፓትራ፣ ተወው። በኑዛዜውም እርስ በእርሳቸው እንዲጋቡና በአንድነት እንዲነግሡ ተደንግጎ ነበር፤ እነርሱም ወጣቶች ስለነበሩ በሮማውያን ጥበቃ ሥር ተደረጉ። የሮማ ሕዝብም ይህን ኃላፊነት ተቀብሎ ፖምፔዮስን የግብፅ ወጣት ወራሾች አሳዳጊ አድርጎ ሾመ።

“A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

ጥቂት ጊዜ ካልፈ በኋላ በፖምፔይና በቄሳር መካከል ጠብ ተነሥቶ ነበር፤ በዚህም ሁለቱ አዛዦች መካከል የታወቀው የፋርሳሊያ ጦርነት ተካሄደ። ፖምፔይ ከተሸነፈ በኋላ ወደ ግብፅ ሸሸ። ቄሳርም ወዲያውኑ በዚያ ተከተለው፤ ነገር ግን እርሱ ከመድረሱ በፊት፣ ፖምፔይ ጠባቂው ሆኖ እንዲሾምለት የተመደበለት በነበረው በጶሎሜዎስ በክፉ ሁኔታ ተገደለ። ስለዚህ ቄሳር፣ ፖምፔይ ለጶሎሜዎስና ለክሊዮፓትራ ጠባቂ ሆኖ የተሰጠውን ሹመት ተቀበለ። ግብፅንም በውስጣዊ ሁከት የተናወጠች ሆና አገኘአት፤ ጶሎሜዎስና ክሊዮፓትራ እርስ በእርሳቸው ጠላት ሆነው ነበርና፣ እርሷም በመንግሥት ውስጥ ካላት ድርሻ ተነፍጓ ነበር። ይህ ቢሆንም፣ በትንሽ ኃይሉ፣ 800 ፈረሰኞችና 3200 እግረኞች ይዞ በአሌክሳንድሪያ ላይ ለመውረድ፣ ጠቡን ለመመርመር፣ መፍትሔውንም ለመውሰድ አልተመለሰም። ሁከቱም ቀን እየጨመረ ሲሄድ፣ ቄሳር ያለው ትንሽ ኃይል ቦታውን ለማስጠበቅ በቂ እንዳልሆነ ተረዳ፤ በዚያም ወቅት የሚነፍሰው የሰሜን ነፋስ ምክንያት ግብፅን ለመልቀቅ ስላልቻለ፣ ወደ እስያ ልኮ በዚያ አካባቢ ያሉትን ሁሉንም ሠራዊቶቹ በተቻለ ፍጥነት ለመርዳቱ እንዲመጡ አዘዘ።

“In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

“በእጅግ ትዕቢተኛ አኳኋን ጶጦሎሜዎስና ክሊዮፓጥራ ሠራዊታቸውን እንዲበትኑ፣ ልዩነታቸውን ለመፍታት በፊቱ እንዲቀርቡ፣ በሚሰጣቸውም ውሳኔ እንዲገዙ አዘዘ። ግብፅ ራሷን የቻለች መንግሥት ስለነበረች፣ ይህ ትዕቢተኛ ትእዛዝ በንጉሣዊ ክብሯ ላይ እንደ ስድብ ተቆጠረ፤ በዚህም ግብፃውያን እጅግ ተቆጥተው ወደ ጦር መሣሪያ ተሯሯጡ። ቄሣር ግን ይህን ያደረገው በአባታቸው በአውሌጥስ ፈቃድ መሠረት መሆኑን መለሰ፤ እርሱም ልጆቹን በሮም ሴኔትና ሕዝብ ጥበቃ ሥር አኑሮ ነበር፣ የዚህም ሁሉ ሥልጣን አሁን በቆንስልነቱ በግለሰቡ ውስጥ ተሰጥቶ ነበር፤ ስለዚህም እንደ አሳዳጊ በመካከላቸው ለመዳኘት መብት እንዳለው አስረዳ።”

“The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

“ጉዳዩ በመጨረሻ በእርሱ ፊት ቀረበ፣ ለሁለቱም ወገኖች ጉዳይ እንዲከራከሩላቸውም ተከራካሪዎች ተመደቡ። ክሌዎፓጥራ፣ የታላቁ ሮማዊ አሸናፊ ድካም ምን እንደሆነ ታውቃ ስለነበረች፣ በፊቱ መገኘቷ ውበት በጥቅሟ ፍርድ እንዲሰጥ ለማስገኘት ከማንኛውም ጠበቃ ይልቅ ይበልጥ ውጤታማ እንደሚሆን ፈረደች። ማንም ሳያስተውል ወደ ፊቱ ለመድረስ፣ የሚከተለውን ዘዴ ተጠቀመች፤ ራሷን በሙሉ ርዝመት በልብሶች ጥቅል ውስጥ እየዘረጋች፣ አፖሎዶሮስ የተባለ የሲሲሊያ አገልጋይዋ በጨርቅ ጠቅልሎ፣ በቀበቶም አስሮት፣ በሄርኩለስን የሚመስሉ ብርቱ ትከሻዎቹ ላይ አንሥቶ፣ ወደ ቄሳር መኖሪያ ክፍሎች አመራ። ለሮማዊው ጄኔራል ስጦታ እንዳለው በመናገር በምሽጉ በር በኩል እንዲገባ ተፈቀደለት፤ ወደ ቄሳርም ፊት ገብቶ ሸክሙን በእግሩ ሥር አኖረው። ቄሳርም ይህን ሕያው ጥቅል በፈታ ጊዜ፣ እነሆ፣ ውቢቱ ክሌዎፓጥራ በፊቱ ቆማ ነበር። እርሱ በዚህ ዘዴ ከመደሰቱ ሩቅ አልነበረም፤ ባሕርዩም በ2 ጴጥሮስ 2፥14 እንደተገለጸው ዓይነት ስለነበረ፣ ሮሊን እንደሚለው፣ እንዲህ ያለችን ውብ ሴት በመጀመሪያ ማየቱ እርሷ የፈለገችውን ሁሉ ተጽእኖ በእርሱ ላይ አሳደረ።”

“Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

“ቄሳር በመጨረሻ ወንድሙና እህቱ እንደ ኑዛዜው ዓላማ በአንድነት ዙፋኑን እንዲይዙ አወጣ። ዋናው የመንግሥት ሚኒስትር ፖቲኖስም ክሊዮፓትራን ከዙፋኑ በማስወገድ ላይ በተለይ ዋና አስተዋፅኦ አድርጎ ስለነበር፣ መመለሷ የሚያመጣውን ውጤት ፈራ። ስለዚህ በመጨረሻ ለክሊዮፓትራ ብቻዋን ሙሉ ሥልጣን ሊሰጥ እንደሚፈልግ በሕዝቡ መካከል በማስገባት በቄሳር ላይ ቅንዓትንና ጥላቻን ማነሣሣት ጀመረ። ግልጽ ዓመፅም ብዙም ሳይቆይ ተከተለ። አኪላስ በ20,000 ሰዎች ራስ ሆኖ ቄሳርን ከአሌክሳንድሪያ ለማባረር ገሰገሰ። ቄሳር ጥቂት ሠራዊቱን በከተማይቱ ጎዳናዎችና ቀጭን መንገዶች ውስጥ በጥበብ አሰልፎ፣ ጥቃቱን በመመለስ ምንም አልተቸገረም። ግብፃውያኑ መርከቦቹን ለማጥፋት ሞከሩ። እርሱም የእነርሱን በማቃጠል መልሶ መታቸው። ከሚቃጠሉት መርከቦች አንዳንዶቹ ወደ ወደቡ ዳርቻ ተገፍተው ስለቀረቡ፣ ከከተማይቱ ሕንፃዎች አንዳንዶቹ እሳት ያዛቸው፤ ወደ 400,000 የሚጠጉ ጥራዞችን የያዘችውም ዝነኛዋ የአሌክሳንድሪያ ቤተ መጻሕፍት ጠፋች።

“The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

“ጦርነቱ ይበልጥ አስፈሪ እየሆነ ሲሄድ፣ ቄሳር ለእርዳታ ወደ ሁሉም ጎረቤት አገሮች ላከ። ታላቅ መርከቦች ኃይል ከእስያ አነስተኛ ለእርዳታው መጣ። ሚትሪዳጥስ በሶርያና በኪልቅያ ከተሰበሰበ ሠራዊት ጋር ወደ ግብፅ ተነሣ። አንቲፓተር ኢዶሜያዊው ከ3,000 አይሁድ ጋር ተቀላቀለው። ወደ ግብፅ የሚያስገቡትን መተላለፊያዎች በእጃቸው የያዙ አይሁድ ሠራዊቱ ሳይቋረጥ እንዲያልፍ ፈቀዱ። በእነርሱ በኩል ይህ ትብብር ባልነበረ ኖሮ፣ ዕቅዱ ሁሉ በግድ በተሳካ ነበር ማለት አይቻልም ነበር። የዚህ ሠራዊት መድረስ ግጭቱን ወሰነው። ወሳኝ ውጊያ በናይል አጠገብ ተካሄደ፣ ውጤቱም ለቄሳር ፍጹም ድል ሆነ። ጶልሜዎስ ለማምለጥ ሲሞክር በወንዙ ውስጥ ሰጠመ። ከዚያም አሌክሳንድሪያና ግብፅ ሁሉ ለአሸናፊው ተገዙ። ሮምም አሁን ወደ እስክንድር የመጀመሪያው መንግሥት ሁሉ ገብታ ዋጠችው።”

“By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

በጽሑፉ ውስጥ በ“ቅኖች” የተጠቀሱት ያለ ጥርጥር ቀደም ሲል የተጠቀሰውን እርዳታ የሰጡት አይሁድ ማለት ነው። ያለዚህ እርዳታ እርሱ መሸነፉ አይቀርም ነበር፤ በእርሱም እግብፅን ፈጽሞ ለሥልጣኑ አስገዛት፥ ከክርስቶስ ልደት በፊት 47።

“‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

“‘የሴቶች ልጅ፥ እርስዋንም እያበላሸች።’ ቄሳር ለክልዮፓጥራ ያገኘው ፍቅር፥ ከእርስዋም አንድ ልጅ የወለደባት፥ ታሪክ ጸሐፊው እንደሚመድበው፥ እንደ የግብፅ ጦርነት ያለ እጅግ አደገኛ ዘመቻ እንዲወስድ ያነሳሳው ብቸኛ ምክንያት ነበር። ይህም ጉዳዮቹ የሚጠይቁትን በላይ በግብፅ እጅግ ረዘም ያለ ጊዜ እንዲቆይ አደረገው፤ ሌሊቱን ሙሉ ከዚያች ከርኩስ ንግሥት ጋር በግብዣና በስካር ሲያሳልፍ ነበር። ‘ነገር ግን፥’ ነቢዩ አለ፥ ‘እርስዋ በወገኑ አትቆምም፥ ለእርሱም አትሆንም።’ ክልዮፓጥራ ከዚያ በኋላ የአውግስጦስ ቄሳር ጠላት ከነበረው ከአንቶኒ ጋር ተባበረች፥ ኃይሏንም ሙሉ በሙሉ በሮም ላይ አዋለች።”

“‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

“‘ቁጥር 18። ከዚህ በኋላ ፊቱን ወደ ደሴቶች ያዞራል፥ ብዙዎችንም ይወስዳል፤ ነገር ግን አንድ አለቃ ስለ ራሱ በእርሱ የቀረበውን ስድብ ያስቆማል፤ ያለ ራሱም ስድብ እርሱ ያደረሰውን በራሱ ላይ ያመልስበታል።’”

“War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

“ከኪሜርያን ቦስፎረስ ንጉሥ ከፋርናኬስ ጋር የነበረው ጦርነት በመጨረሻ ከግብጽ አራቀው። ‘ጠላቱ ወዳለበት በደረሰ ጊዜ,’ ይላል ፕራይዶ፣ ‘ለራሱም ሆነ ለእነርሱ ምንም ዓይነት ዕረፍት ሳይሰጥ፣ ወዲያውኑ ወረረ፤ ፍጹምም ድል አደረገባቸው፤ ስለዚህም ለአንድ ወዳጁ በእነዚህ ሦስት ቃላት ጻፈለት፤ Veni, vidi, vici; መጣሁ፣ አየሁ፣ አሸነፍሁ።’ የዚህ ቁጥር ኋለኛው ክፍል በአንዳንድ ግልጽ ያልሆነ ሁኔታ ውስጥ ነው፣ በተግባራዊ አተገባበሩም ረገድ የአስተያየት ልዩነት አለ። አንዳንዶች ይህን ወደ ኋላ በቄሣር ሕይወት ያመለሱታል፣ ፍጻሜውንም በፖምፔይ ጋር በነበረው ግጭት ውስጥ ያገኙታል ብለው ያስባሉ። ነገር ግን በትንቢቱ ውስጥ ከዚህ በፊትና ከዚህ በኋላ በግልጽ የተወሰኑ ክስተቶች፣ የዚህን የትንቢት ክፍል ፍጻሜ በፋርናኬስ ላይ ካገኘው ድል እና በሮማ በደረሰበት የቄሣር ሞት መካከል እንድንፈልግ ያስገድዱናል፤ ይህም በሚቀጥለው ቁጥር ተገልጦ እንደሚታይ ነው። የዚህ ዘመን የበለጠ ሙሉ ታሪክ ቢገኝ፣ የዚህን ክፍል አተገባበር ያለ እንቅፋት የሚያደርጉ ክስተቶችን ምናልባት ወደ ብርሃን ሊያወጣ ይችላል።”

“‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

“፲፱ ቍጥር። ከዚያም ፊቱን ወደ ራሱ አገር ምሽግ ያዞራል፤ ነገር ግን ይሰናከላልና ይወድቃል፥ ከእንግዲህም አይገኝም።”

“After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

“ከዚህ ድል በኋላ ቄሳር ከጶምፔይ ወገን የቀሩትን የመጨረሻ ቅሪቶች፣ በአፍሪካ ካቶንና ስኪፒዮን፣ በስፔንም ላቢየኑስንና ቫሩስን አሸነፈ። ወደ ሮም፣ ‘የራሱ አገር ምሽግ’ ተመልሶ ሲመጣ፣ የዘላለም አምባገነን ተደረገ፤ እንዲሁም በእውነቱ የአጠቃላይ ግዛቱ ፍጹም ሉዓላዊ እንዲሆን የሚያደርጉት ሌሎች ሥልጣናትና ክብሮች ተሰጡት። ነገር ግን ነቢዩ እንደሚደናቀፍና እንደሚወድቅ ተናግሮ ነበር። ቃሉም እንደሚያመለክተው፣ መገልበጡ በሄደው መንገድ ላይ በአጋጣሚ እንደሚደናቀፍ ሰው ድንገተኛና ያልተጠበቀ ይሆናል። እንዲሁም አምስት መቶ ጦርነቶችን ተዋግቶ ያሸነፈ፣ አንድ ሺህ ከተሞችን የወሰደ፣ አንድ ሚሊዮን አንድ መቶ ዘጠና ሁለት ሺህ ሰዎችንም የገደለ ይህ ሰው፣ በጦርነት ድምብና በግጭት ሰዓት ሳይሆን፣ መንገዱ ለስላሳና በአበባ የተነጠፈ መስሎት በነበረበት ጊዜ፣ አደጋም እጅግ ሩቅ እንደሆነ ተቈጥሮ በነበረበት ጊዜ ወደቀ፤ ምክንያቱም ከዚያ አካል በእጃቸው የንጉሥነትን ማዕርግ ሊቀበል በወርቅ ዙፋኑ ላይ በምክር ቤቱ አዳራሽ ተቀምጦ ሳለ፣ የክህደት ሰይፍ በድንገት በልቡ ወጋው። ካሲየስ፣ ብሩቱስ፣ እና ሌሎች ሴራ ጠራቢዎች በላዩ ተጣደፉ፣ እርሱም በሃያ ሦስት ቁስሎች ተወግቶ ወደቀ። እንዲሁ በድንገት ተደናቅፎ ወደቀ፣ አልተገኘምም፣ ከክርስቶስ ልደት በፊት 44።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

የአረማዊቱ ሮማ (የሰሜኑ ንጉሥ) በዙፋን ላይ መቀመጡ የተፈጸመበት ታሪካዊ ፍጻሜ፣ በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ በሚፈጸመው የሦስትዮሽ ኅብረት ውስጥ ዘመናዊቱ ሮማ በዙፋን ላይ የምትቀመጥበትን ታሪክ የሚያስቀድም ነው። ይህ ታሪክ ደግሞ ጳጳሳዊው ሥርዓት በ538 ለመጀመሪያ ጊዜ በዙፋን ላይ እንደ ተቀመጠ በሚለዩ ከሠላሳ እስከ ሠላሳ ስድስት ባሉት ጥቅሶች ተመስሏል። ከአሥራ ስድስት እስከ አሥራ ዘጠኝ ባሉት ጥቅሶች፣ እንዲሁም ከሠላሳ አንድ እስከ ሠላሳ ስድስት ባሉት ጥቅሶች ሁለቱም የጢሮስ ጋለሞታ የመጨረሻ መነሣትንና መውደቅን ይወክላሉ። ይህ ታሪክ ደግሞ የመጀመሪያው የሰሜን ንጉሥ ሦስት ጂኦግራፊያዊ አካባቢዎችን ካሸነፈ በኋላ በተቋቋመበት ጊዜ፣ ከአምስት እስከ ዘጠኝ ባሉት ጥቅሶች ውስጥ ተወክሎ ነበር። ከዚያ በኋላ ከደቡቡ ንጉሥ ጋር ቃል ኪዳን ገባ፣ ነገር ግን ቃል ኪዳኑን አፈረሰ፤ በዚህም ምላሽ የደቡቡ ንጉሥ ሞት የሚያመጣ ቍስል አደረሰበት፣ የሰሜኑም ንጉሥ በግብፅ ምርኮ ውስጥ ሞተ።

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

ቁጥር አምስት እስከ ዘጠኝ፣ ቁጥር አስራ ስድስት እስከ አስራ ዘጠኝ፣ እና ቁጥር ሠላሳ እስከ ሠላሳ ስድስት በቁጥር አርባ እስከ አርባ አምስት የሚፈጸሙ ሦስት ትንቢታዊ መስመሮችን ያቀርባሉ። እህት ዋይት “በዚህ ትንቢት ውስጥ የተፈጸመው ብዙ ታሪክ እንደገና ይደገማል” ብላ ስትገልጽ፣ በእርግጥ ይህ ማለት መላው ምዕራፍ ቁጥር አርባ እስከ አርባ አምስትን እንደሚያብራራ ነው። ቁጥር ሃያ እስከ ሃያ ሁለት የክርስቶስን ልደትና ሞት ይለዩ ያሳያሉ፤ ስለዚህም በልደቱ የፍጻሜውን ዘመን በ1798 እና በ1989 ይወክላሉ፣ ከዚያም በመስቀል ላይ ያጋጠመው ሞቱ ጥቅምት 22, 1844ን እና የእሑድ ሕግን ይወክላል።

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

ቁጥር ሃያ ሦስት በመቃብያን አመፅ ታሪክ ውስጥ በአይሁድና በሮማ መካከል የተፈጠረውን ቃል ኪዳን ይለያል። በዚያ ታሪክ ያለው “ቃል ኪዳን” በ161 ዓ.ዓ. እና በ158 ዓ.ዓ. ቀኖች ይወከላል። የመቃብያን ታሪክ መነሻውን ከሮማና ከመቃብያን አይሁድ መካከል በአይሁድ የተነሣ ቃል ኪዳን የሚያገኝ ውስጣዊ መስመርን ይወክላል፤ በመጨረሻም አይሁድ “ከቄሳር በቀር ንጉሥ የለንም” ብለው በመናገራቸው ያበቃል። እርግጥ ቁጥር ሃያ ሦስት ከቁጥር ሃያ አንድና ሃያ ሁለት በኋላ ይመጣል፤ ቁጥር ሃያ አንድም የክርስቶስን ልደት ይለያል፥ ይህም ትንቢታዊ የመጨረሻ ዘመን ነው፤ ቁጥር ሃያ ሁለት ደግሞ እሁድ ሕግን የሚወክለውን መስቀሉን ይለያል።

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

በመስቀሉ ላይ አይሁድ ቄሳርን (ሮምን) እንደ ንጉሣቸው ለዩ፤ እናም የቁጥር ሃያ ሦስቱ “ቃል ኪዳን” አይሁድ ሮምን ለማገልገል የመረጡበትን መጀመሪያ ያመለክታል፥ እርሱም አይሁድ ታማኝነታቸውን ለሮም ሲያውጁ በደረሱበት መጨረሻ ነጥብ ላይ ነው። በመስቀሉ ላይ እንደተወከለው የአይሁድ ፍጻሜ በኋላ፣ አይሁድ ከሮም ጋር የተቆራኙበት መጀመሪያ ይከተላል።

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

ከሀያ አራት እስከ ሠላሳ ያሉት ጥቅሶች፣ አረማዊቱ ሮም በክ.በ. 31 በአክቲየም ጦርነት ጀምሮ እስከ ዋና ከተማው ከሮም ወደ ቆስጠንጢኖስ ከተማ በ330 ዓ.ም. እስከ ተዛወረበት ድረስ በሉዓላዊነት የገዛችባቸውን ሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት ይገልጻሉ። የሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት ዘመን፣ ጳጳሳዊቱ ሮም በሉዓላዊነት የገዛችባቸውን አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ይወክላል፤ ሁለቱም በአንድነት ከቁጥር አርባ አንድ ጀምሮ የተጠቀሰውን ዘመን፣ እና በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ የሚፈጸመውን ሦስት እጥፍ ኅብረት እስከ የምሕረት ዘመን መዘጋት ድረስ ይወክላሉ።

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

በአሥራ አንደኛው ምዕራፍ ውስጥ ያሉ ሁሉም የትንቢታዊ ታሪክ መስመሮች ከዳንኤል አሥራ አንድ የመጨረሻዎቹ ስድስት ቁጥሮች ጋር ይጣጣማሉ፤ ነገር ግን ከፍጻሜው ዘመን ጀምሮ በ1989 የሚጀምረው፣ በቁጥር አርባ የተወከለው እስከ በቁጥር አርባ አንድ ያለው የእሑድ ሕግ ድረስ የሚዘልቀው የትንቢታዊ ታሪክ ነው “ከዳንኤል ትንቢት ውስጥ ከመጨረሻዎቹ ቀኖች ጋር የሚዛመደው ያ ክፍል።” በቁጥር አርባ ባዶ ሆኖ የተተወው ታሪክ፣ የፈተና ዘመን ሊዘጋ ጥቂት ቀደም ብሎ፣ ጊዜው በቀረበ ጊዜ የሚፈታው የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ነው።

We will continue this study in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህን ጥናት እንቀጥላለን።

“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

“እኛ የእግዚአብሔር ትእዛዛትና የኢየሱስ ክርስቶስ ምስክርነት፣ እርሱም የትንቢት መንፈስ የሆነውን፣ አለን። ዋጋ የማይተመኑ እንቁዎች በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ይገኛሉ። ይህን ቃል የሚመረምሩ ሰዎች አእምሮአቸውን ግልጽ አድርገው ሊጠብቁ ይገባቸዋል። በመብላትም ሆነ በመጠጣት የተዛባ ምኞትን ፈጽሞ ሊያስተናግዱ አይገባቸውም።”

“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

“እነርሱ ይህን ካደረጉ፣ አእምሮው ይደናገራል፤ ከዚህ ምድር ታሪክ የመዝጊያ ትዕይንቶች ጋር የሚዛመዱትን ነገሮች ትርጉም ለማወቅ በጥልቅ መቈፈር የሚጠይቀውን ጫና መሸከም አይችሉም።”

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

“የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት በተሻለ መልኩ ሲረዱ፣ አማኞች ፈጽሞ የተለየ መንፈሳዊ ልምምድ ይኖራቸዋል። ለልብና ለአእምሮ እንዲታተም የሰማይ የተከፈቱ በሮች እንዲህ ያሉ እይታዎች ይሰጣቸዋል፤ እነዚህም ሁሉ በልባቸው ንጹሐን ለሆኑት የሚሰጠውን ብፁዕነት እንዲያገኙ ሊያዳብሩት የሚገባቸውን ባሕርይ ያሳያሉ።

“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

“ጌታ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ የተገለጠውን ነገር በትሕትናና በየዋህነት ለመረዳት የሚፈልጉትን ሁሉ ይባርካል። ይህ መጽሐፍ በማይሞት ሕይወት የተሞላ እና ክብርን የተሞላ እጅግ ታላቅ ነገር ስለሚይዝ፣ እርሱን የሚያነቡና በትጋት የሚመረምሩት ሁሉ፣ ‘የዚህን ትንቢት ቃል የሚሰሙ፥ በእርሱም የተጻፉትን የሚጠብቁ’ ለሆኑት የተሰጠውን በረከት ይቀበላሉ።”

“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

ከራእይ መጽሐፍ ጥናት አንድ ነገር በእርግጥ ይታወቃል፤ እርሱም በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል ያለው ግንኙነት የቀረበና የተወሰነ መሆኑ ነው።

“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

“በሰማይ ያለው ዓለም እና ይህ ዓለም መካከል አስደናቂ ግንኙነት ይታያል። ለዳንኤል የተገለጡት ነገሮች በኋላ በጳጥሞስ ደሴት ለዮሐንስ በተደረገው ራእይ ተሟልተዋል። እነዚህ ሁለት መጻሕፍት በጥንቃቄ ሊጠኑ ይገባል። ዳንኤል ሁለት ጊዜ፣ የጊዜው ፍጻሜ እስከሚደርስ ምን ያህል ይሆናል? ብሎ ጠየቀ።”

“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

«እኔም ሰማሁ፥ ነገር ግን አላስተዋልሁም፤ ከዚያም፦ ጌታዬ ሆይ፥ የእነዚህ ነገሮች ፍጻሜ ምን ይሆናል? አልሁ። እርሱም እንዲህ አለ፦ ዳንኤል ሆይ፥ ሂድ፤ ምክንያቱም ቃላቱ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ተዘግተውና ታትመው ነው። ብዙዎች ይነጻሉ፥ ይነጣሉም፥ ይፈተኑማል፤ ነገር ግን ኃጥኣን በክፋት ይሠራሉ፤ ከኃጥኣኑም አንዳቸውም አያስተውሉም፥ ጥበበኞች ግን ያስተውላሉ። ዘወትር የሚቀርበው መሥዋዕት ከሚወገድበት ጊዜ ጀምሮ፥ አጥፊው ርኵሰትም ከሚቆምበት ጊዜ አንሥቶ፥ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ዘጠና ቀናት ይሆናሉ። የሚጠብቅና እስከ አንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ቀናት የሚደርስ ብፁዕ ነው። አንተ ግን እስከ ፍጻሜው ድረስ መንገድህን ሂድ፤ ታርፋለህና፥ በቀኖቹም ፍጻሜ በዕጣህ ትቆማለህ።»

“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

“መጽሐፉን ማኅተሙን የፈታው ከይሁዳ ነገድ የሆነው አንበሳ ነበር፤ በእነዚህም የመጨረሻ ዘመናት ሊሆን ያለውን ራእይ ለዮሐንስ ሰጠው።

“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

ዳንኤል በዕጣው ቆሞ፣ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ታትሞ የነበረውን ምስክሩን ለመሸከም ቆመ፤ በዚያም ጊዜ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ለዓለማችን ሊታወጅ ይገባ ነበር። እነዚህ ጉዳዮች በእነዚህ የመጨረሻ ዘመናት ከልክ የለሽ አስፈላጊነት ያላቸው ናቸው፤ ነገር ግን “ብዙዎች ይነጻሉ፣ ይነጣጠላሉም፣ ይፈተናሉም፤” “ኀጥኣን ግን ክፉ ያደርጋሉ፤ ከኀጥኣንም አንዳቸው አያስተውሉም።” ይህ ምንኛ እውነት ነው! ኃጢአት የእግዚአብሔርን ሕግ መተላለፍ ነው፤ እናም ስለ እግዚአብሔር ሕግ የተሰጠውን ብርሃን የማይቀበሉ እነርሱ የመጀመሪያውን፣ የሁለተኛውን እና የሦስተኛውን የመላእክት መልእክቶች አዋጅ አያስተውሉም። የዳንኤል መጽሐፍ በዮሐንስ ራእይ ውስጥ ይፈታል፥ እናም ወደ ዚህ ምድር ታሪክ የመጨረሻ ትዕይንቶች ያስቀድመናል።

“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

“ወንድሞቻችን በመጨረሻዎቹ ቀናት አደጋዎች መካከል እንደምንኖር በአእምሮአቸው ይያዙ ይሆን? ራእይን ከዳንኤል ጋር በማገናኘት አንብቡ። እነዚህን ነገሮች አስተምሩ።” Testimonies to Ministers, 114, 115.