መጽሐፈ ዳንኤል - ሁለት መቶ

በዚያም ቀን ለሕዝቦች ምልክት ሆኖ የሚቆም የእሴይ ሥር ይኖራል፤ አሕዛብም ወደ እርሱ ይሻሉ፤ ማረፊያውም ክቡር ይሆናል። በዚያም ቀን ጌታ ከአሦር፣ ከግብፅ፣ ከጳጥሮስ፣ ከኩሽ፣ ከዔላም፣ ከሺናር፣ ከሐማት፣ ከባሕር ደሴቶችም የቀሩትን ከሕዝቡ ቅሬታ ለማስመለስ እጁን ሁለተኛ ጊዜ ይዘረጋል። ለአሕዛብም ምልክት ያቆማል፥ ከእስራኤልም የተጣሉትን ይሰበስባል፥ ከምድርም አራቱ ዳርቻዎች የተበተኑትን የይሁዳን ሰዎች ያከማቻል። የኤፍሬምም ቅንዓት ይወገዳል፥ የይሁዳም ጠላቶች ይቈረጣሉ፤ ኤፍሬም ይሁዳን አይቀናም፥ ይሁዳም ኤፍሬምን አያስጨንቅም። ኢሳይያስ 11፥10–13።

“በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ፈተናዎች ሊመጡ ነው፣ እንክርዳዱም ከስንዴው ሊለይ ነው። ነገር ግን ኤፍሬም ይሁዳን ከእንግዲህ ወዲህ አይቅና፣ ይሁዳም ኤፍሬምን ከእንግዲህ ወዲህ አያስቸግር። የዋህ፣ ርኅሩኅ፣ ምሕረት የተሞላባቸው ቃላት ከተቀደሱ ልቦችና ከከንፈሮች ይፈስሳሉ። አንድ መሆናችን አስፈላጊ ነው፤ ሁላችንም የክርስቶስን የዋህነትና ትሕትና ብንፈልግ፣ የክርስቶስን አሳብ እናገኛለን፣ የመንፈስም አንድነት ይኖራል።” Review and Herald, March 19, 1895.

«ነገር ግን ከተስፋ መቁረጡ በኋላ በመጣው የጥርጣሬና የእርግጠኝነት እጥረት ዘመን ውስጥ፣ ከአድቬንቲስት አማኞች ብዙዎች እምነታቸውን ተዉ። ክርክርና መከፋፈልም ተከሰተ.... እንዲሁም ሥራው ተሰናከለ፣ ዓለምም በጨለማ ውስጥ ተተወች። ሁሉም የአድቬንቲስት አካል በእግዚአብሔር ትእዛዛትና በኢየሱስ እምነት ላይ አንድ ሆኖ ቢቆም ኖሮ፣ ታሪካችን እጅግ ምንኛ የተለየ በሆነ ነበር!»

“የክርስቶስ መምጣት እንዲህ እስከሚዘገይ ድረስ መዘግየቱ የእግዚአብሔር ፈቃድ አልነበረም። እግዚአብሔር ሕዝቡ እስራኤል አርባ ዓመት በምድረ በዳ እንዲባዝኑ አልወሰነም። በቀጥታ ወደ ከነዓን ምድር እንዲመራቸውና በዚያም ቅዱስ፣ ጤናማ፣ ደስተኛ ሕዝብ አድርጎ እንዲያቆማቸው ተስፋ ሰጥቶ ነበር። ነገር ግን መጀመሪያ ወንጌሉ የተሰበከላቸው ሰዎች ‘ስላልተማመኑ’ አልገቡም (ዕብራውያን 3፥19)። ልባቸው በማጉረምረም፣ በዐመፅ፣ በጥላቻም ተሞልቶ ነበር፤ እርሱም ከእነርሱ ጋር የገባውን ኪዳን ሊፈጽምላቸው አልቻለም።”

“አርባ ዓመታት ያህል አለማመን፣ ማጉረምረምና ዓመፅ የጥንቷን እስራኤል ከከነዓን ምድር ውጭ አስቀርቶአታል። እነዚሁ ኃጢአቶች የዘመናዊቱን እስራኤል ወደ ሰማያዊቱ ከነዓን መግባት አዘግይተውታል። በሁለቱም ሁኔታዎች የእግዚአብሔር ተስፋዎች ጉድለት ያለባቸው አልነበሩም። እኛን በዚህ የኃጢአትና የሐዘን ዓለም ውስጥ ለብዙ ዓመታት ያቆየን፣ በጌታ ሕዝብ ነን የሚሉት መካከል ያለው አለማመን፣ ዓለማዊነት፣ ያልተቀደሰ ሕይወት፣ እና ግጭት ነው።” Selected Messages, book 1, 68, 69.

ሰንበትም በደረሰ ጊዜ በምኵራብ ማስተማር ጀመረ፤ ብዙዎችም ሰምተው ተገረሙ እያሉ፦ ይህ ሰው እነዚህን ከወዴት አገኘ? ይህስ ለእርሱ የተሰጠው ምን ዓይነት ጥበብ ነው? እንዲህ ያሉ ኀይላትስ በእጁ እንዴት ይደረጋሉ? ማርቆስ 6፥2።

መንፈሩ በእጁ አለ፤ አውድማውንም ፈጽሞ ያጠራል፥ ስንዴውንም ወደ ጎተራ ይሰበስባል፤ ገለባውን ግን በማይጠፋ እሳት ያቃጥላል። ማቴዎስ 3፥12።

እኔም ሌላ ብርቱ መልአክ በደመና ተለብሶ ከሰማይ ሲወርድ አየሁ፤ ቀስተ ደመናም በራሱ ላይ ነበረ፥ ፊቱም እንደ ፀሐይ ነበረ፥ እግሮቹም እንደ እሳት ዓምዶች ነበሩ፤ በእጁም የተከፈተ ትንሽ መጽሐፍ ነበረው፤ ቀኝ እግሩንም በባሕር ላይ፥ ግራውንም በምድር ላይ አኖረ። ራእይ 10፥1-2።

“የ1843 ሰንጠረዥ በጌታ እጅ እንደ ተመራ አይቻለሁ፣ እናም ሊቀየር እንደማይገባው፤ ቁጥሮቹም እርሱ እንደ ፈለገ እንደ ነበሩ፤ እጁም በአንዳንድ ቁጥሮች ላይ ነበረች እና ስህተትን ሸፍና አንድም ሰው እንዳያየው አደረገች፣ እስከ እጁ እስከ ተነሣች ድረስ።” Early Writings, 74.

“ጌታቸው ለምን እንዳልመጣ መረዳት ያልቻሉ እነዚያ ታማኝ ነገር ግን ተስፋ የቆረጡ ሰዎች በጨለማ ውስጥ አልተተዉም። ዳግመኛም ትንቢታዊ ዘመናትን ለመመርመር ወደ መጽሐፍ ቅዱሳቸው ተመሩ። የጌታ እጅ ከቁጥሮቹ ላይ ተነሣ፣ ስህተቱም ተገለጠ። ትንቢታዊ ዘመናቱ እስከ 1844 እንደሚደርሱ አዩ፤ እነርሱም ትንቢታዊ ዘመናቱ በ1843 እንደሚያበቁ ለማሳየት ያቀረቡት ያው ማስረጃ፣ እነዚህ በ1844 እንደሚፈጸሙ እንደሚያረጋግጥ አዩ።” Early Writings, 237.

በባሕርና በምድር ላይ ቆሞ ያየሁትም መልአክ እጁን ወደ ሰማይ አነሣ፤ ለዘላለም የሚኖረውንም፣ ሰማይንና በእርሱ ያሉትን ሁሉ፣ ምድርንና በእርሷ ያሉትን ሁሉ፣ ባሕርንና በእርሱ ያሉትን ሁሉ የፈጠረውን በእርሱ ምሎ፣ ዘመን ከእንግዲህ ወዲያ እንደማይኖር ተናገረ። ራእይ 10፥5, 6።

እነሆ፥ በደጅ ቆሜ እንኳኳለሁ፤ ማንም ድምፄን ሰምቶ ደጁን ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ፣ ከእርሱም ጋር እራት እበላለሁ፣ እርሱም ከእኔ ጋር ይበላል። ራእይ 3፥20።

“አድቨንቲስቶች ከ1844 ዓ.ም. ታላቁ ተስፋ መቁረጥ በኋላ በእምነታቸው ጸንተው ቢቆዩና በእግዚአብሔር በተከፈተው አመራር በአንድነት ቢቀጥሉ፣ የሦስተኛውን መልአክ መልእክት ተቀብለው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ለዓለም ቢያውጁት ኖሮ፣ የእግዚአብሔርን ማዳን ባዩ ነበር፤ ጌታም ከጥረታቸው ጋር በብርቱ ሥራ ተገልጦ ነበር፣ ሥራውም ተፈጽሞ ነበር፣ ክርስቶስም ሕዝቡን ወደ ዋጋቸው ለመቀበል እስከ አሁን በፊት መጥቶ ነበር። ነገር ግን ከዚያ ተስፋ መቁረጥ በኋላ በመጣው የጥርጣሬና የአለመረጋጋት ዘመን ውስጥ፣ ብዙዎቹ የአድቨንት አማኞች እምነታቸውን ተዉ.... እንዲሁም ሥራው ተዘገየ፣ ዓለሙም በጨለማ ውስጥ ተተወ። መላው የአድቨንቲስት አካል በእግዚአብሔር ትእዛዛትና በኢየሱስ እምነት ላይ በአንድነት ቢቆም ኖሮ፣ ታሪካችን ምን ያህል እጅግ የተለየ በሆነ ነበር!” Evangelism, 695.

“መስከረም 23 ጌታ የሕዝቡን ቀሪ ወገን ለማስመለስ እጁን ለሁለተኛ ጊዜ እንደ ዘረጋ አሳየኝ፤ እናም በዚህ የመሰብሰቢያ ዘመን ጥረቶች ሁለት እጥፍ ሊበረቱ እንደሚገባ አሳየኝ። በመበተን ዘመን እስራኤል ተመትቶ ተቀደደ፤ አሁን ግን በመሰብሰብ ዘመን እግዚአብሔር ሕዝቡን ይፈውሳል ያስራቸውማል። በመበተን ዘመን እውነትን ለማስፋፋት የተደረጉ ጥረቶች በጣም ትንሽ ውጤት ነበራቸው፤ እጅግ ትንሽ ወይም ምንም አላሳኩም። ነገር ግን በመሰብሰብ ዘመን፣ እግዚአብሔር ሕዝቡን ለመሰብሰብ እጁን በዘረጋ ጊዜ፣ እውነትን ለማስፋፋት የሚደረጉ ጥረቶች የታሰበላቸውን ውጤት ያፈራሉ። ሁሉም በሥራው አንድ ልብ ሊሆኑ እና ትጉሃን ሊሆኑ ይገባል። አሁን በመሰብሰብ ዘመን ራሳችንን ለመምራት ከመበተን ዘመን ምሳሌዎችን ማጣቀስ ለማንኛውም ሰው እፍረት እንደሆነ አየሁ፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር አሁን ከዚያን ጊዜ የበለጠ ምንም ባያደርግልን፣ እስራኤል በፍጹም አይሰበሰብም ነበር። እውነት እንዲሰበክ እንደሚያስፈልግ ሁሉ፣ በጽሑፍ ወረቀት እንዲታተምም ያንኑ ያህል ያስፈልጋል።” Review and Herald, November 1, 1850.

“ቤተ ክርስቲያናቱ የሎዶቅያን መልእክት ይሰሙ ይሆን? ንስሐ ይገባሉን? ወይስ በዓለም ላይ እጅግ ጽኑ የሆነው የእውነት መልእክት—የሦስተኛው መልአክ መልእክት—እየተሰበከ ሳለ፣ ኃጢአት ውስጥ መቀጠላቸውን ይመርጣሉን? ይህ የምሕረት የመጨረሻው መልእክት ነው፤ ለወደቀች ዓለም የመጨረሻው ማስጠንቀቂያ ነው። የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ለስላሳ ብትሆን፣ እንደ ወደቁና የአጋንንት ማደሪያ፣ የክፉ መንፈስ ሁሉ መጠጊያ፣ የርኩስና የተጠላ ወፍም ሁሉ ጎጆ እንደ ሆኑ ከተገለጹት ቤተ ክርስቲያናት የተሻለ ሞገስ በእግዚአብሔር ፊት አታገኝም። እውነትን የመስማትና የመቀበል እድሎች ያገኙ፣ ከሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ጋር የተባበሩ፣ ራሳቸውንም የእግዚአብሔር ትእዛዛት ጠባቂ ሕዝብ ብለው የሚጠሩ፣ ነገር ግን ከስም ብቻ ክርስቲያናት ይልቅ ለእግዚአብሔር የሕይወት ኃይልና የመቀደስ መንፈስ የሌላቸው ሰዎች፣ ሕጉን የእግዚአብሔር የሚቃወሙት ቤተ ክርስቲያናት እንደሚቀበሉት በእርግጥ እነርሱም ከእግዚአብሔር መቅሰፍቶች ይቀበላሉ። በእውነት የተቀደሱ ብቻ ክርስቶስ ለሚወዱትና ትእዛዛቱን ለሚጠብቁት ለማዘጋጀት ወደ ሄደባቸው በሰማያዊ መኖሪያዎች ውስጥ የንጉሣዊውን ቤተሰብ ያቆማሉ።”

“‘እርሱን አውቃለሁ የሚል፣ ትእዛዛቱንም የማይጠብቅ፣ ሐሰተኛ ነው፣ እውነትም በእርሱ ውስጥ የለም’ [1 ዮሐንስ 2:4]። ይህ እግዚአብሔርን እናውቃለን የሚሉና ትእዛዛቱንም እንጠብቃለን የሚሉ፣ ነገር ግን ይህን በመልካም ሥራ የማያሳዩ ሁሉን ያካትታል። እነርሱ እንደ ሥራቸው ይቀበላሉ። ‘በእርሱ የሚኖር ሁሉ ኃጢአት አያደርግም፤ ኃጢአትን የሚያደርግ ሁሉ እርሱን አላየውም አላወቀውምም’ [1 ዮሐንስ 3:6]። ይህ ለሁሉም የቤተ ክርስቲያን አባላት፣ የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያናት አባላትንም ጨምሮ፣ የተነገረ ነው። ‘ልጆች ሆይ፣ ማንም አያስታችሁ፤ ጽድቅን የሚያደርግ እርሱ ጻድቅ ነው፥ እርሱ ጻድቅ እንደ ሆነ። ኃጢአትን የሚያደርግ ግን ከዲያብሎስ ነው፤ ዲያብሎስ ከመጀመሪያ ጀምሮ ኃጢአትን ያደርጋልና። የእግዚአብሔር ልጅ የተገለጠው ስለዚህ ነው፥ የዲያብሎስን ሥራ ያፈርስ ዘንድ። ከእግዚአብሔር የተወለደ ሁሉ ኃጢአትን አያደርግም፤ ዘሩ በእርሱ ውስጥ ይኖራልና፤ ከእግዚአብሔርም ተወልዶአልና ኃጢአትን ሊያደርግ አይችልም። በዚህ የእግዚአብሔር ልጆችና የዲያብሎስ ልጆች ይገለጣሉ፤ ጽድቅን የማያደርግ ሁሉ ከእግዚአብሔር አይደለም፥ ወንድሙንም የማይወድ እንዲሁ ነው’ [1 ዮሐንስ 3:7–10]።”

“ሰንበትን የሚጠብቁ አድቬንቲስቶች ነን የሚሉ ሁሉ፣ ነገር ግን በኃጢአት ውስጥ መጓዛቸውን የሚቀጥሉ፣ በእግዚአብሔር ፊት ሐሰተኞች ናቸው። ኃጢአተኛ መንገዳቸው የእግዚአብሔርን ሥራ ይቃወማል። ሌሎችንም ወደ ኃጢአት እየመሩ ነው። ለእያንዳንዱ የቤተ ክርስቲያኖቻችን አባል ከእግዚአብሔር የሚመጣው ቃል እንዲህ ይላል፤ ‘አንካሳው ከመንገድ እንዳይወጣ ይልቁንም እንዲፈወስ፣ ለእግራችሁ ቀጥተኛ መንገድ አድርጉ። ከሰዎች ሁሉ ጋር ሰላምን፣ ያለዚያም ማንም ጌታን የማያይበትን ቅድስናን ተከተሉ፤ ማንም ከእግዚአብሔር ጸጋ እንዳይጎድል በትጋት ተጠንቀቁ፤ የመራራነት ሥር በቅሎ እናንተን እንዳያስጨንቅ፣ በእርሱም ብዙዎች እንዳይረክሱ፤ ለአንዲት የምግብ ቅንጣት ብኩርናውን እንደሸጠ እንደ ዔሳው ያለ ዝሙተኛ ወይም ቅድስናን የሚያቃልል ሰው እንዳይኖር። ከዚያ በኋላ በረከቱን ሊወርስ በፈለገ ጊዜ እንደተጣለ፣ ለንስሐ ስፍራ እንዳላገኘ፣ ምንም እንኳ በእንባ አጥብቆ ቢፈልገው ታውቃላችሁ’ [ዕብራውያን 12:13–17]።”

“ይህ እውነትን እንደሚያምኑ ለሚናገሩ ብዙዎች ይመለከታል። የሥጋዊ ምኞታቸውን ልማዶች ከመተው ይልቅ፣ በሰይጣን አታላይ ሶፊስጥሪ ሥር በትምህርት የተሳሳተ መንገድ ላይ ይደፍራሉ። ኃጢአት እንደ ኃጢአት አይታወቅም። ሕሊናቸው ራሱ ረክሶአል፣ ልባቸው ተበላሽቶአል፣ እንኳን አሳባቸውም ዘወትር የተበላሸ ነው። ሰይጣን መላውን ማንነት የሚያረክሱ ወደ ርኩስ ልማዶች ነፍሳትን ለመሳብ እነርሱን እንደ ማታለያ ይጠቀምባቸዋል። ‘የሙሴን ሕግ [እርሱም የእግዚአብሔር ሕግ ነበር] የናቀ ሰው በሁለት ወይም በሦስት ምስክሮች ሳይራራለት ይሞታል፤ እንግዲህ የእግዚአብሔርን ልጅ በእግሩ የረገጠ፣ የተቀደሰበትንም የቃል ኪዳኑን ደም እንደ ርኩስ ነገር የቈጠረ፣ የጸጋንም መንፈስ ያዋረደ ሰው እንዴት የሚበልጥ ቅጣት እንዲገባው ይቈጠራል ብላችሁ ታስባላችሁ? የሚል፣ በቀል የእኔ ነው፣ እኔ እከፍላለሁ ያለውን ጌታ እናውቃለንና። ደግሞም፣ ጌታ ሕዝቡን ይፈርዳል። በሕያው እግዚአብሔር እጅ መውደቅ የሚያስፈራ ነው’ [ዕብራውያን 10:28–31]።” Manuscript Releases, ቅጽ 19, 176, 177.