We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.
እኛ በኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሰባት እየተመራን ነው፤ ምክንያቱም ለሚቀጥሉት የኢሳይያስ ምዕራፎች ዐውድን ያቋቁማልና። እነዚያ የሚቀጥሉት ምዕራፎች የኋለኛውን ዝናብ ትክክለኛው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ሥርዓት መሆኑን ያሳያሉ። ይህ ሥርዓት በሚታወቅና በሚተገበር ጊዜ፣ ተቀባይነት ካገኘ ተመጣጣኝ ልምምድ የሚያመጣ ትንቢታዊ መልእክትን ይገልጣል።
On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.
በ2001 ዓ.ም. ሴፕቴምበር 11 ቀን፣ ለቀድሞው የእግዚአብሔር ቃል ኪዳን ሕዝብ፣ ማለትም ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ሕዝብ ሊዘመርላቸው የሚገባው መዝሙር ይህ ነው፤ እነርሱ እንደ እግዚአብሔር ሕዝብ እየተሻገሩ ነው፥ ምክንያቱም እግዚአብሔር የወይን ቦታው እንዲያፈራ ያሰበውን ፍሬ አላፈሩምና። ይህ መዝሙር በቃል ኪዳኑ ግንኙነት ላይ የተመሠረተ ሊሆን ነበር፤ ይህም እግዚአብሔር በተከለው የወይን ቦታ እንዲሁም በ1863 የመሰናክል ድንጋዩን በመጣላቸው የተወከለ ነበር። በ1856 ሎዶቅያ ሆነው ነበር፥ ለሰባት ዓመታትም፣ ወይም “ሰባት ዘመናት”፣ ወይም ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቀናት፣ እግዚአብሔር መግቢያ ፈለገ፤ እነርሱ ግን በ1863 በፊቱ በሩን ዘጉበት።
Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.
ከ2001 ዓ.ም. ሴፕቴምበር 11 ጀምሮ፣ በእሁድ ሕግ ጊዜ ከእርሱ አፍ ሙሉ በሙሉ ከመተፋታቸው በፊት እስራት ለመሆን በጥቅል እየታሰሩ ነው። ከ2001 ዓ.ም. ሴፕቴምበር 11 ጀምሮ ለአድቬንቲዝም ሊዘመር የሚገባው መልእክት የሎዶቅያ መልእክት ነው፤ ይህም የወይኑ ቦታ መልእክት ሲሆን፣ “ለማየት” እና “ለመቅመስ” የከበረውን ድንጋይ ለመቀበል የማይፈቅዱትን ሁሉ የሚያደናቅፍና የሚያደቅቅ የመሰናክል ድንጋይ ይዟል። በኢሳይያስ ክፍል ውስጥ ለሎዶቅያውያን የተሰጠው ተስፋ ማንኛውም ይህን የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ ለመቀበል የሚመርጥ አድቬንቲስት፣ ከክርስቶስ “ኃይል ይይዛል” ዘንድ፣ እንዲሁም “ከ” ክርስቶስ “ጋር ሰላም ያደርግ” ዘንድ አሁንም ጊዜ እንዳለው ነው፤ ምክንያቱም ክርስቶስ ከእነርሱ ጋር “ሰላም ለማድረግ” አሁንም ፈቃደኛ ነውና። ነገር ግን በእኩለ ሌሊት ጩኸት፣ በቅርቡ ከሚመጣው የእሁድ ሕግ ትንሽ በፊት፣ ያ እድል ለዘላለም ያበቃል።
In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.
በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 የጀመረው የጊዜ ዘመን ውስጥ፣ እግዚአብሔር “ቀድሞ ሕዝብ ያልነበሩትን”፣ “ከደረቅ መሬት የወጣ ሥር” የሆኑትን፣ “ሥር እንዲሰዱ”፣ “እንዲያብቡና እንዲበቅሉ፣ የዓለምንም ፊት በፍሬ እንዲሞሉ” ተስፋ ሰጠ። የእሴይን ሥር እንዲያብብና እንዲበቅል የሚያደርገው የኋለኛው ዝናብ ነው፤ ምክንያቱም ያብብና ይበቅል ዘንድ የተወሰነው ያ ሥር በትንቢታዊ መልኩ ከፍ የሚደረግ ዓላማ ነው፣ ያ ዓላማም የእሴይ ሥር ነው።
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
በዚያም ቀን ለሕዝቦች ምልክት ሆኖ የሚቆም የእሴይ ሥር ይኖራል፤ አሕዛብም ወደ እርሱ ይፈልጋሉ፤ ማረፊያውም ክብራማ ይሆናል። ኢሳይያስ 11፥10።
The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.
የኋለኛው ዝናብ ከሴፕቴምበር 11፣ 2001 ጀምሮ የእሴይ ሥር እንዲያብብና እንዲበቅል አደረገ፤ እናም በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ ይህ ሥር ምድርን ሁሉ በፍሬ ይሞላታል። በኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሰባት ውስጥ ያለው የእሑድ ሕግ በዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ አንድ እስከ ሦስት ድረስ ደግሞ የተወከለው ተራማጅ ታሪክ ነው። የኋለኛው ዝናብ መርጨት የጀመረው በሴፕቴምበር 11፣ 2001 በሦስተኛው ወዮ የእስልምና መለቀቅና ከዚያ በኋላ በወዲያው መገደብ ምክንያት አሕዛብ በተቆጡ ጊዜ ነበር።
“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«እዚህ የተጠቀሰው “የዚያ የመከራ ዘመን መጀመሪያ” መቅሰፍቶቹ መፍሰስ ሲጀምሩ የሚሆነውን ጊዜ አይመለከትም፤ ነገር ግን ክርስቶስ በመቅደሱ ውስጥ ሳለ እነርሱ ከመፍሰሳቸው ጥቂት ቀደም ያለውን አጭር ጊዜ ይመለከታል። በዚያን ጊዜ፣ የድነት ሥራ በመዘጋት ላይ ሳለ፣ መከራ በምድር ላይ ይመጣል፤ አሕዛብም ይቆጣሉ፣ ሆኖም የሦስተኛውን መልአክ ሥራ እንዳያግዱ ተገድበው ይያዛሉ። በዚያን ጊዜ “የኋለኛው ዝናብ” ወይም ከጌታ ፊት የሚመጣው መታደስ ይመጣል፤ ይህም ለሦስተኛው መልአክ ታላቅ ድምፅ ኃይል ለመስጠትና ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈስሱበት ዘመን ቅዱሳንን ለመቆም ለማዘጋጀት ነው።» Early Writings, 85.
In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.
በዚህ ክፍል ውስጥ እህት ዋይት ድነት ገና ክፍት የሆነበት አጭር ዘመን እንዳለ በግልጽ ታብራራለች። እርሷ የምትናገረው “የመከራ ጊዜ” ምሕረት ዘመን ሙሉ በሙሉ ሲዘጋ ከዚያ በኋላ ከሚጀምረው ከታላቁ የመከራ ጊዜ የተለየ ነው። በአድቬንቲዝም ውስጥ ሚካኤል ሲቆም ከሚጀምረው ከታላቁ የመከራ ጊዜ ጋር በተያያዘ በትክክል “ትንሹ የመከራ ጊዜ” ተብሎ ይጠራል። “ትንሹ የመከራ ጊዜ” በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ብሔራዊ ጥፋት መጀመርን ይወክላል፥ እናም ምሕረት ዘመን እስኪዘጋ ድረስ ይቀጥላል።
In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.
ከሴፕቴምበር 11, 2001 ጀምሮ እስከ እሁድ ሕግ ድረስ ባለው ታሪክ ውስጥ፣ የአድቬንቲዝም የመጨረሻ መንጻትና ፍርድ በኋለኛው ዝናብ “መርጨት” ወቅት እየተካሄደ እንደሆነ ተስሏል። ይህም የኋለኛው ዝናብ፣ እርሱም “ማደስ” ደግሞ የሆነው፣ እንደ “መርጨት” የሚጀምርበት፣ ነገር ግን በእሁድ ሕግ ላይ ወደ ሙሉ መፍሰስ የሚገሰግስበት ጊዜ ነው። በዚያ ዘመን፣ የሦስተኛው ወዮ እስልምና አሕዛብን የሚያስቈጣበት ጊዜ ሲጀምር፣ ኋለኛው ዝናብ መውረድ ይጀምራል፤ አንዳንዶችም ኋለኛውን ዝናብ ያውቁታልና ይቀበሉታል፣ አንዳንዶች ግን ኋለኛውን ዝናብ አያውቁትም። አንዳንዶች አንድ ነገር እየተከናወነ እንዳለ ያስተውላሉ፣ ነገር ግን ምን እንደሆነ አያስተውሉትም፣ ራሳቸውንም በእርሱ ላይ ያጠናክራሉ።
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
“ብዙዎች የቀደመውን ዝናብ በታላቅ መጠን ለመቀበል አልቻሉም። እግዚአብሔር እንዲህ አድርጎ ለእነርሱ ያዘጋጀውን ጥቅም ሁሉ አላገኙም። ይህ ጉድለት በኋለኛው ዝናብ እንደሚሞላ ይጠባበቃሉ። ከጸጋ እጅግ የበለጸገ ብዛት በሚሰጥበት ጊዜ ልባቸውን ከፍተው ሊቀበሉት ያስባሉ። እጅግ አስፈሪ ስህተት እየሠሩ ነው። እግዚአብሔር ብርሃኑንና እውቀቱን በመስጠት በሰው ልብ የጀመረው ሥራ ያለማቋረጥ ወደ ፊት መቀጠል አለበት። እያንዳንዱ ሰው የራሱን አስፈላጊነት ማስተዋል አለበት። ልብ ከማናቸውም ርኵሰት ሁሉ ባዶ ሆኖ ለመንፈስ ቅዱስ ማደሪያነት እንዲጸዳ ያስፈልጋል። ቀደምት ደቀ መዛሙርት በኃጢአት መናዘዝና መተው፣ በትጉህ ጸሎት፣ እንዲሁም ራሳቸውን ለእግዚአብሔር በመቀደስ በጴንጤቆስጤ ቀን የመንፈስ ቅዱስን መፍሰስ ለመቀበል ተዘጋጁ። ዛሬም ያው ሥራ፣ ነገር ግን በከፍተኛ ደረጃ፣ መደረግ አለበት። በዚያን ጊዜ የሰው ወኪል በረከቱን መለመን ብቻ ነበረበት፣ ጌታም ስለ እርሱ ያለውን ሥራ እስኪፈጽም ድረስ መጠበቅ ነበረበት። ሥራውን የጀመረው እግዚአብሔር ነው፥ ሰውንም በኢየሱስ ክርስቶስ ፍጹም እያደረገ ሥራውን ይፈጽማል። ነገር ግን በቀደመው ዝናብ የተመሰለውን ጸጋ ችላ ማለት ፈጽሞ ሊኖር አይገባም። ያላቸውን ብርሃን በሕይወታቸው የሚፈጽሙ ብቻ የሚበልጥ ብርሃን ይቀበላሉ። ንቁ የክርስቲያን በጎ ምግባሮችን በማሳየት በየቀኑ ወደ ፊት ካልተራመድን፣ በኋለኛው ዝናብ ውስጥ የመንፈስ ቅዱስን መገለጦች አናውቅም። በዙሪያችን ባሉ ልቦች ሁሉ ላይ ሊወርድ ይችላል፣ እኛ ግን አናስተውለውም ወይም አንቀበለውም።” Testimonies to Ministers, 506, 507.
The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.
የኋለኛው ዝናብ አሁን እየወረደ ነው፤ እርሱን የሚያውቁ እና ስለዚህ የሚቀበሉት አሉ፣ የማያውቁትም አሉ፣ ስለዚህም አይቀበሉትም። የኋለኛው ዝናብ እንዲቀበል መታወቅ አለበት። የኋለኛው ዝናብ ብቻ ልምምድ አይደለም፤ እርሱ በመልእክት የሚመነጭ ልምምድ ነው፣ ነገር ግን መልእክቱ እርሱን ለማቋቋም ትክክለኛው ዘዴ በስራ ላይ ሲውል ብቻ ሊቀበል ይችላል። የኋለኛውን ዝናብ መልእክት የሚያቋቁመውን ዘዴ ሳያውቁ፣ በዳንኤልና በራእይ መጻሕፍት ውስጥ ተቀምጠው በተገለጹት የመንግሥታት መነሳትና መውደቅ የተወከሉትን ትንቢታዊ ትምህርቶች መረዳት ማለት ዳር ዳር የማይቻል ነው።
The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.
ለዓለም የሚሰቀለው ሰንደቅ በኢሳይያስ “የእሴይ ሥር” ተብሎ ተለይቶ ይገለጻል፤ በሃያ ሰባተኛውም ምዕራፍ “ከያዕቆብ የሚመጡት” “ሥር ይሰዳሉ”። “የእሴይ ሥር” የሆኑት በዚያም “እስራኤል” ተብለው ተለይተዋል፤ እነርሱም በመጀመሪያ የሚያብቡና የሚያበቅሉ ሲሆኑ፥ ከዚያ በኋላ ዓለሙን በፍሬ የሚሞሉ ናቸው። ተፈጥሮ ሕጎች ከትንቢት ሕጎች ጋር አይቃረኑም፤ ምክንያቱም ተፈጥሮንም ሆነ ትንቢትን ያመነጨው አንድ እና ያው ሕግ ሰጪ ነውና። አንድ ተክል ፍሬ ከማፍራቱ በፊት፥ በቅጠል ቡቃያዎቹ እንደሚታይ ከድብቅ ዕረፍት ሁኔታው አስቀድሞ መውጣት አለበት፤ ከዚያም አበባዎቹ ይከተላሉ። “የእሴይ ሥር” የሆነችው መንፈሳዊት እስራኤል ዝናብ በደረጃ የሚጨምር መፍሰስ ትቀበላለች። ይህም በ“መርጨት” ይጀምራል፤ በሰንደቁም የቀረበው ፍሬ ዓለሙን ሲሞላ ወደ ሙሉ መፍሰስ ይጨምራል።
In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.
በኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሰባት፣ የዝናቡ መርጨት መጀመሪያ ነጥብ ቡቃያዎቹ “ሲያፈሩ” እንደሚከናወን ተመልክቶ ቀርቧል። መጀመሪያ “ሲያፈሩ” ጊዜ፣ ዝናቡ “በመጠን” እንደሚፈስ ይለያል። “ሲያፈራ፣ በመጠን።” በሴፕቴምበር 11, 2001 የኋለኛው ዝናብ መርጨት “በመጠን” መፍሰስ ጀመረ፤ ምክንያቱም በዚያ ጊዜ ስንዴና እንክርዳድ፣ ወይም ጥበበኞቹና ሰነፎቹ አሁንም ተቀላቅለው ነበር።
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
“መላውን ምድር በክብሩ የሚያበራው የእግዚአብሔር መንፈስ ታላቅ መፍሰስ፣ ከእግዚአብሔር ጋር አብረው ሠራተኞች መሆን ማለት በልምድ የሚያውቁ የበሩ ሕዝብ እስኪኖረን ድረስ አይመጣም። ለክርስቶስ አገልግሎት ፍጹምና ሙሉ ልብ ያለው መቀደስ ሲኖረን፣ እግዚአብሔር ይህን እውነታ መንፈሱን ያለ መጠን በማፍሰስ ያረጋግጣል፤ ነገር ግን ከቤተ ክርስቲያን ትልቁ ክፍል ከእግዚአብሔር ጋር አብረው ሠራተኞች ካልሆኑ ይህ አይሆንም። ራስ ወዳድነትና ራስን መደሰት እንዲህ በግልጽ ሲታዩ፣ በቃል ቢገለጽ የቃየንን መልስ—‘እኔ የወንድሜ ጠባቂ ነኝን?’—የሚገልጽ መንፈስ ሲነግሥ፣ እግዚአብሔር መንፈሱን ማፍሰስ አይችልም። ለዚህ ዘመን ያለው እውነት፣ በሁሉም አቅጣጫ እየበዙ የሚሄዱት ምልክቶች፣ የሁሉ ፍጻሜ ቀርቦአል ብለው የሚመሰክሩት፣ እውነቱን እናውቃለን የሚሉትን የተኙ ኃይሎች ለማንቃት በቂ ካልሆኑ፣ ያበራላቸው የነበረውን ብርሃን በሚመጥን መጠን ጨለማ እነዚህን ነፍሳት ይወርሳቸዋል። በመጨረሻው የሂሳብ ቀን ለግዴለሽነታቸው በእግዚአብሔር ፊት ሊያቀርቡት የሚችሉት እንኳ የምክንያት ጥላ የለም። ለምን በእግዚአብሔር ቃል ቅዱስ እውነት ብርሃን እንዳልኖሩና እንዳልሄዱ እንዲሁም እንዳልሠሩ፣ በዚህም በአካሄዳቸው፣ በርኅራኄያቸውና በቅንዓታቸው፣ በኃጢአት ጨለማ ለተሸፈነው ዓለም የወንጌል ኃይልና እውነተኛነት ሊከራከር የማይችል መሆኑን ለመግለጥ ስላልቻሉ፣ የሚያቀርቡት ምክንያት አይኖርም።” Review and Herald, July 21, 1896.
Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”
ኢሳይያስ ሃያ ሰባት የኋለኛው ዝናብ መፍሰስ መጀመሪያ ታሪክን ይለያል፤ ሥሩ ከደረቀ ምድር በቅሎ ከሚወጣበት ጊዜ ጀምሮ፣ ከዚያም ምድር በፍሬ ሁሉ እስክትሞላ ድረስ። ምዕራፉም “በልክ፥ በበቀለ ጊዜ ከእርስዋ ጋር ትከራከራለህ” ብሎ ይገልጻል። ኋለኛው ዝናብ እንደ “ነጠብጣብ ርጭት” በሚለካበት ጊዜ፣ እህት ዋይት እንዲህ ትላለች፦ ኋለኛው ዝናብ “በዙሪያችን ባሉ ልቦች ሁሉ ላይ እየወረደ ሊሆን ይችላል፣ እኛ ግን አናስተውለውም ወይም አንቀበለውም።”
In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”
ይህን በማድረግ የዝናቡን መውረድ የሚያውቁና የማያውቁ ሰዎች የተቀላቀሉባትን ቤተ ክርስቲያን ትገልጻለች። በቀደመው ንባብ ውስጥ፣ እግዚአብሔር የኋለኛውን ዝናብ ያለ መጠን ሲያፈስ ይህ የጠቢባንና የሰነፎች ድንግልናዎች ቅልቅል ከእንግዲህ ወዲያ እንደማይኖር እንደሚያመለክት ትገልጻለች፤ እንዲህ ብላ ስትናገር፦ “ለክርስቶስ አገልግሎት ፍጹምና ሙሉ ልብ ያለው መቀደስ በእኛ ውስጥ ሲኖር፣ እግዚአብሔር ይህን እውነታ መንፈሱን ያለ መጠን በማፍሰስ ያረጋግጣል፤ ነገር ግን ከቤተ ክርስቲያን እጅግ ብዙው ክፍል ከእግዚአብሔር ጋር ተባባሪ ሠራተኞች ሳይሆኑ ይህ አይሆንም።”
The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.
በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያለው ትልቁ ክፍል፣ ወይም አብዛኛው ቤተ ክርስቲያን፣ በማቴዎስ ሃያ አምስት እንደ ሞኝ ደናግል ተወክሏል፤ ምክንያቱም በመጽሐፍ ቅዱስ “ብዙዎች” የተጠሩ ሲሆን “ጥቂቶች” ግን የተመረጡ ናቸው። ጥበበኞቹና ሞኞቹ በቅርቡ ከሚመጣው የእሑድ ሕግ በፊት በሚቀድም በእኩለ ሌሊት ቀውስ ጊዜ በመለኮታዊ አስተዳደር ይለያያሉ። ይህ መለያየት ከዚያ በኋላ የመንፈስን ሙሉ መፍሰስ በኋለኛው ዝናብ ሊቀበል የሚችል ሕዝብ ያፈራል እና “በአንድ ቀን የሚወለድ ሕዝብ” ይሆናል። ከዚያም የእሴይ ሥር እንደ ሰንደቅ ይነሣል እና ዓለሙን በፍሬ ይሞላል።
Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.
ኢሳይያስ ሃያ ሰባት የመጨረሻው ዝናብ “በመጠን” መፍሰስ ሲጀምር፣ በሴፕቴምበር 11, 2001፣ “አንተ ከእርስዋ ጋር ትከራከራለህ” ብሎ እንደሚለው ያመለክታል። “በመጠን፥ በምትወጣበት ጊዜ፥ ከእርስዋ ጋር ትከራከራለህ።” የሴፕቴምበር 11, 2001 ክስተት በዓለምና በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ወዲያውኑ ክርክር ሆነ። እስከ ዛሬ ድረስ—ከሃያ ዓመታት በላይ ከዚያ በኋላም—እነዚያ ክስተቶች ከአንድ ዓይነት የዓለምአቀፍ ሴራ ይልቅ የእስልምና ድርጊት ናቸው ብሎ ለመመደብ የሚቃወሙ ክርክሮች አሁንም አሉ። ከመጨረሻው ዝናብ ርጭት መምጣት ጋር የተያያዘው ክርክር በሴፕቴምበር 11, 2001 ተጀመረ፣ ነገር ግን በዓለም ውስጥ የሚቀጥሉት ክርክሮች በእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል የተለየው ያ “ክርክር” አይደሉም። ክርክሩ ከሚከተለው እንደሚመስለው ዓይነት ትንበያዎች ላይ ነው።
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
«በአንድ ወቅት፣ በኒው ዮርክ ከተማ ሳለሁ፣ በሌሊት ዘመን ሕንፃዎች ወለል በወለል ወደ ሰማይ ሲነሡ እንድመለከት ተጠራሁ። እነዚህ ሕንፃዎች እሳት የማይይዛቸው መሆናቸው ተረጋግጦ ነበር፣ እናም ባለቤቶቻቸውንና ገንቢዎቻቸውን ለማክበር ተሠሩ። እነዚህ ሕንፃዎች ከፍ እያሉ እና ደግሞ ከፍ እያሉ ተነሡ፣ በእነርሱም ውስጥ እጅግ ውድ የሆነ ቁሳቁስ ተጠቀሙ። እነዚህ ሕንፃዎች የነበሩባቸው ሰዎች፣ “እግዚአብሔርን በሚገባ እንዴት እናከብር?” ብለው ራሳቸውን አይጠይቁም ነበር። ጌታ በአሳባቸው ውስጥ አልነበረም።»
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
“እኔም እንዲህ አሰብሁ፦ ‘እንዲህ ሆነው ሀብታቸውን የሚያፈስሱ እነዚህ ሰዎች መንገዳቸውን እግዚአብሔር እንደሚያየው ቢያዩት እንዴት በሆነ! ግሩም ሕንፃዎችን እየገነቡ ነው፤ ነገር ግን በዓለሙ ሁሉ ገዥ ፊት ያላቸው እቅድና አሰራር እንዴት ያለ ሞኝነት ነው! እግዚአብሔርን እንዴት እንዲያከብሩት በልብና በአእምሮ ኃይላቸው ሁሉ በመመርመር አይማሩም። ይህንንም፣ የሰው ልጅ የመጀመሪያ ግዴታ የሆነውን፣ ከዓይናቸው አስወግደዋል።’”
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
“እነዚህ ከፍ ከፍ ያሉ ህንፃዎች ሲገነቡ፣ ባለቤቶቻቸው ራሳቸውን በማስደሰትና የጎረቤቶቻቸውን ቅናት በማስነሳት ለመጠቀም ገንዘብ እንዳላቸው በኩራት የተሞላ አምባገነናዊ ትዕቢት ደስ አላቸው። እንዲህ በማድረግ ያፈሰሱት ከገንዘቡ ብዙው በግፍ በመጭመቅ፣ ድሆችንም በማሰቃየት የተገኘ ነበር። በሰማይ የእያንዳንዱ የንግድ ሥራ ውል መዝገብ እንደሚጠበቅ፣ እያንዳንዱ ዓመፀኛ ግብይትና እያንዳንዱ ማታለል በዚያ እንደሚመዘገብ ረሱ። በማታለላቸውና በትዕቢታቸው ሰዎች ጌታ እንዲያልፉት የማይፈቅድላቸው ወሰን ድረስ የሚደርሱበት ጊዜ እየመጣ ነው፤ በዚያን ጊዜም የይሖዋ ትዕግሥት ወሰን እንዳለው ያውቃሉ።”
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
“በመቀጠል በፊቴ የተገለጠው ትዕይንት የእሳት ማንቂያ ነበር። ሰዎች ወደ ከፍ ያሉትን እና እሳት የማይይዛቸው ተብለው የሚታሰቡትን ሕንፃዎች ተመልክተው፣ “እነዚህ ፍጹም ደህና ናቸው” አሉ። ነገር ግን እነዚህ ሕንፃዎች እንደ ሬንጅ እንደተሠሩ ሆነው ተቃጠሉ። የእሳት ማጥፊያ መኪኖች ጥፋቱን ለማስቆም ምንም ሊያደርጉ አልቻሉም። የእሳት አደጋ አጥፊዎቹም መኪኖቹን ማስኬድ አልቻሉም።” Testimonies, volume 9, 12, 13.
The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?
በ2001 ዓ.ም. ሴፕቴምበር 11 ከተከሰተው በኋላ ወዲያውኑ የአድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን እንደዚህ ያሉ ምንባቦችን ከዓለም ለመሰወር ፈለገች። ይህ ስለ ኒው ዮርክ ከተማ፣ እንዲሁም የእሳት አደጋ አደጋ ማጥፊያ መኪናዎች ተከትሎ የተነሱትን እሳቶች ማቆም ያልቻሉባቸውን እጅግ ከፍተኛ ሕንፃዎች ስለሆነ እንዴት ሊሆን አይችልም? የአድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን በነቢይት የተጻፉ ናቸው ብላ ከምትናገራቸው ጽሑፎች ውስጥ እንደዚህ ያለ ምንባብ፣ እንደዚያ ያለ ፍጻሜ ከተከናወነ በኋላ፣ ከጣሪያ ላይ ሆኖ እንዴት ሊታወጅ አልነበረበትም?
The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.
የበኋለኛው ዝናብ መርጨት መምጣት፣ ይህም ትንቢታዊው “ክርክር” መምጣትን የሚያመለክት ሲሆን፣ የአድቬንቲዝምን የመጨረሻ ዓመፅ ደግሞ ይለያል፤ ምክንያቱም እዚያ እነርሱ ለቀሪው ሕዝብ ነቢይት አድርገው የሚለዩአትን የእርስዋን ግልጽና ቀላል ቃላት ፈጽሞ ይክዳሉና።
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“ሰይጣን ነው… ከእውነት ለማራቅ ሐሰተኛውን ያለማቋረጥ እያገባ ያለው። የሰይጣን እጅግ የመጨረሻው ማታለያ የእግዚአብሔር መንፈስ ምስክርነትን ከነፍጥ የሌለው ማድረግ ይሆናል። ‘ራእይ በሌለበት ሕዝቡ ይጠፋል’ (ምሳሌ 29፥18)። ሰይጣን በእጅግ ጥበብ በተለያዩ መንገዶችና በተለያዩ ወኪሎች አማካይነት በእውነተኛው ምስክርነት ላይ ያላቸውን እምነት ለማናወጥ በእግዚአብሔር የቀረውን ሕዝብ ላይ ይሠራል።”
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“በምስክሮቹ ላይ ሰይጣናዊ የሆነ ጥላቻ ይቀጣጠላል። የሰይጣን ሥራ በእነርሱ ላይ ያለውን የቤተ ክርስቲያናት እምነት ማናወጥ ይሆናል፤ ምክንያቱም የእግዚአብሔር መንፈስ ማስጠንቀቂያዎችና ተግሣጾችና ምክሮች ቢታዘዙ፣ ሰይጣን ማታለያዎቹን ለማስገባትና ነፍሳትን በስሕተቶቹ ለማሰር እንዲሁ ግልጽ መንገድ ሊያገኝ አይችልምና።” Selected Messages, book 1, 48.
The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.
የስንዴውና የእንክርዳዱ ሁለቱም ትንቢታዊ መታሰር በሴፕቴምበር 11፣ 2001 በትንቢት መንፈስ ላይ በተነሣው ዓመፅ ጀመረ፤ ይህም በ1863 በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ ከተጀመረው ቀስ በቀስ እየገፋ ከመጣ ዓመፅ ፍጻሜን ያመለከተ ነበር።
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
“እኛ እንደ ሕዝብ በምድር ላይ ካሉ ሌሎች ሕዝቦች ሁሉ በፊት እውነትን እንዳለን እንመሰክራለን። እንግዲህ ሕይወታችንና ባሕርያችን ከእንዲህ ዓይነት እምነት ጋር በሙሉ መስማማት ይገባቸዋል። ጻድቃን ለሰማያዊው ጎተራ እንደ ውድ እህል በነዶ ሲታሰሩ፣ ክፉዎች ግን እንደ እንክርዳድ ለታላቁ የመጨረሻው ቀን እሳት ሲሰበሰቡ የሚሆነው ቀን እጅግ ቀርቦብናል። ነገር ግን ስንዴና እንክርዳድ ‘እስከ መከር ድረስ አብረው ይድጋሉ።’” Testimonies, volume 5, 100.
How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?
አድቬንቲዝም እነዚህ ሕንጻዎች በወደቁ ጊዜ ራእይ አሥራ ስምንት፥ ቁጥር አንድ እስከ ሦስት እንደሚፈጸም በቀጥታ የሚናገረውን የሚከተለውን ክፍል እንዴት ሊተው ይችላል?
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“እኔ ኒውዮርክ በታላቅ የባሕር ማዕበል እንደሚጠረግ ተናግሬአለሁ የሚለው ወሬ አሁን እየመጣ ነውን? ይህን እኔ ከቶ አልተናገርሁም። በዚያ ቦታ ታላላቅ ሕንፃዎች ወለል በወለል ሲገነቡ ሳይ እንዲህ አልሁ፦ ‘ጌታ ምድርን እጅግ ሊያናውጥ በሚነሣበት ጊዜ እንዴት ያሉ አስፈሪ ትዕይንቶች ይከሰታሉ! በዚያን ጊዜ የራእይ 18:1–3 ቃላት ይፈጸማሉ።’ የራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ሙሉው በምድር ላይ ሊመጣ ስላለው ነገር ማስጠንቀቂያ ነው። ነገር ግን ስለሚመጣው በኒውዮርክ ላይ በተለይ የተሰጠኝ ብርሃን የለኝም፤ የማውቀው ግን አንድ ቀን በዚያ ያሉት ታላላቅ ሕንፃዎች በእግዚአብሔር ኀይል መዞርና መገልበጥ ይፈርሳሉ የሚለውን ብቻ ነው። ከተሰጠኝ ብርሃን መሠረት ጥፋት በዓለም ውስጥ እንዳለ አውቃለሁ። ከጌታ አንድ ቃል፣ ከኃይሉም አንዲት ንክኪ፣ እነዚህ ግዙፍ መዋቅሮች ይወድቃሉ። እኛም አስፈሪነታቸውን ልንገምት የማንችላቸው ትዕይንቶች ይከሰታሉ።” Review and Herald, July 5, 1906.
The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.
እዚህ እየተነጋገርንበት ያለው ጉዳይ እነዚህ ክፍሎች በሴፕቴምበር 11, 2001 ተፈጽመው እንደሆነ ወይስ እንዳልሆነ አይደለም፤ ምክንያቱም እነርሱ በፍጹም ተፈጽመዋል፤ ነገር ግን ልንመለከተው የምንፈልገው ጉዳይ በዚያን ጊዜ የሚጀምረው “ክርክር” ነው። ክርክሩም ስለ ትክክለኛ ወይም ስህተተኛ ዘዴ ነበር። የአድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን በ1863 የዊልያም ሚለርን አሥራ አራት የትንቢት ትርጓሜ ሕጎች መቃወምዋን ጀመረች፥ አሁንም የደረሰችበት ደረጃ እንዲህ ነው፤ በአድቬንቲስት ሥነ መለኮት ምሁራን የተጻፈ እና በክህደት የወደቁ የፕሮቴስታንትነትና የሮማ ካቶሊክነት ሥነ መለኮት ምሁራን ደጋግመው ያልደገፉትን የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት መጽሐፍ መግዛት አትችሉም። ከ1863 እስከ 2001፣ እና እስከ ዛሬም፣ በመጀመሪያ በዊልያም ሚለር የትንቢት ትርጓሜ ሕጎች የተወከለው ዘዴ ተጥሎ፣ በሮማ ካቶሊክነትና በክህደት በወደቀ ፕሮቴስታንትነት ዘዴ ተተካ። ራእይ አሥራ ስምንት፣ ቁጥር አንድ እስከ ሦስት በተፈጸመ ጊዜ የጀመረው ትንቢታዊ “ክርክር” ስለ እውነተኛ ወይም ሐሰተኛ ዘዴ ነበር።
We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.
በሚቀጥለው ጽሑፍ ውስጥ በኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሰባት ያለውን “ክርክር” መመልከታችንን እንቀጥላለን።
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
“ክርስትናን የሚያቋቁመው ምን እንደሆነ፣ እውነት ምን እንደሆነ፣ የተቀበልነው እምነት ምን እንደሆነ፣ የመጽሐፍ ቅዱስ ሕጎችም—ከላቀው ባለሥልጣን የተሰጡን ሕጎች—ምን እንደሆኑ ራሳችን ማወቅ ይገባናል።” The 1888 Materials, 403.