መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር አራት

በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ እንደተወከለው ያለውን የሌዋውያን ሃያ ስድስት የ“ሰባቱ ዘመናት” ጉዳይ እየመረመርን ነው። ይህን እያደረግን ያለነው ምክንያቱም ከ“ሰባቱ ዘመናት” ትንቢታዊ ባሕርያት አንዱ፣ ሠሪዎች የጣሉትን “የማሰናከያ ድንጋይ” መወከሉ ስለሆነ ነው። በመጽሐፍ ቅዱሳዊ መጻሕፍት ውስጥ የተወከለውን የማሰናከያ ድንጋይ እኔ የምገልጸው እንደ ሊታይ የሚችል ነገር ሆኖ ሳለ ግን የማይታይ እውነት ነው። ለሚያዩት ይህ ውድ ነው፤ ለማያዩት ግን የሚሰናከሉበት ብቻ ሳይሆን፣ ወደ ዱቄት የሚፈጭአቸው ድንጋይ ነው።

ክርስቶስ ሠራተኞች የጣሉትን ድንጋይ ሲያቀርብ፣ ያ የማዕዘኑ ድንጋይ የማዕዘኑ “ራስ” እንደሚሆን ገለጠ። በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተጣለው ድንጋይ መልእክት ሁልጊዜ እግዚአብሔር የቀድሞ የቃል ኪዳን ሕዝብን ሲያልፍ እንደሆነ ይመለከታል፤ በዚያውም ጊዜ እግዚአብሔር ከዚያ በፊት የእግዚአብሔር ሕዝብ ካልነበሩ ሕዝብ ጋር ወደ ቃል ኪዳን እየገባ ነው።

መንፈስ ቅዱሳን መላእክት ዊልያም ሚለርን ወደ እርሱ የመሩት የመጀመሪያው “የዘመን ትንቢት” የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ዘመናት” ነበር። ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ሚለር በአገልግሎቱ አማካይነት ጌታ ያቆመውን መሠረታዊ እውነቶች የመፍረስ ሂደት የጀመረው ከሚለር ግኝቶች እጅግ የመጀመሪያውን በመናቅ ነበር። እርግጥ ነው፤ የተቀደሰ መሠረት ማንኛውም ትንቢታዊ ምሳሌ እርሱ “ድንጋዩ” የሆነውን ክርስቶስን ያመለክታል፤ ስለዚህ በ1863 “ሰባት ዘመናት” መጣል የመሠረታዊ እውነቶችን የመጣል ሂደት መጀመሪያ ብቻ ሳይሆን የክርስቶስን መጣልም ይወክላል። ክርስቶስ ስለ የተጣለው ድንጋይ እንደ መሰከረው ሁሉ፣ ጴጥሮስም ከመሠረቱ ድንጋይ ጋር የተያያዙት ትንቢቶች አንዱ በመጨረሻ “የማዕዘኑ ራስ” እንደሚሆን ይገልጻል።

የአድቬንቲዝም መጀመሪያ ያለው የመሠረት ድንጋይ የማዕዘኑ ራስ ይሆናል። ኢሳይያስ ከክርስቶስና ከጴጥሮስ ጋር በአንድነት ይስማማል፤ እንዲሁም ኢሳይያስ የመሠረት ድንጋዩን በአዲስ የቃል ኪዳን ሕዝብ ፊት ተተው የሚያልፉ የቃል ኪዳን ሕዝብን ለመወከል ይጠቀማል። በምስክርነቱም ከሞት ጋር ቃል ኪዳን ያደረገን ክፍል ይወክላል፤ እነርሱም ሐሰትን ተቀብለዋል። የተቀበሉት ያ ሐሰት፣ ጳውሎስ ከሞት ጋር ቃል ኪዳን በሚያደርጉት ላይ ጽኑ ማታለያ እንደሚያመጣ የሚለየው ሐሰት ነው፤ ምክንያቱም ለእውነት ያለውን ፍቅር አልተቀበሉም።

“ሰባቱ ዘመናት” በሐሰቶች ሥር ተሰውሮ ነበር፤ እግዚአብሔርም በቀድሞው የቃል ኪዳኑ ሕዝብ አልፎ ከመቶ አርባ አራቱ ሺህ ጋር ቃል ኪዳን ሲገባ፣ ቀደም ሲል የተጣለችው የማዕዘን ድንጋይ ወደ ማዕዘኑ “ራስ” ከፍ ትላለች። ይህን እውነት ለሚያስተውሉ እርስዋ ክቡር ናት፤ ለማያስተውሉት ግን፣ የማዕዘኑ ራስ የምትሆነው ድንጋይ እነርሱን መፍጨቷ ብቻ ሳይሆን፣ በምሳሌያዊ አነጋገር የመቃብር ራሳቸው ትሆናለች።

በዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አስራ ዘጠኝ ውስጥ “የቍጣው የመጨረሻ ፍጻሜ” እናገኛለን፤ ይህም ደግሞ የቍጣው “የመጀመሪያ ፍጻሜ” ደግሞ መኖሩን ያመለክታል። ከክርስቶስ ልደት በፊት 677 ጀምሮ እስከ ጥቅምት 22, 1844 ድረስ ያለው የጊዜ ዘመን፣ መቅደሱ (እና ሠራዊቱ) የሚረገጥበትን የጊዜ ዘመን ይወክላል። ነገር ግን በዳንኤል ምዕራፍ አስራ አንድ ቁጥር ሠላሳ ስድስት መሠረት፣ ጵጵስናው ቍጣው እስኪፈጸም ድረስ ይበለጽግ ነበር። የምዕራፍ ስምንቱ የቍጣው ፍጻሜ የአንድ የጊዜ ዘመን ፍጻሜን የሚወክል ከሆነ፣ የምዕራፍ አስራ አንዱ የቍጣው ፍጻሜ ደግሞ እንዲሁ የአንድ የጊዜ ዘመን ፍጻሜን ይወክላል። መጽሐፍ ቅዱስ ይህን በግልጽ ያስተምራል፤ ነገር ግን ከሞት ጋር ቃል ኪዳን ያደረጉ ሰዎች ይህን እውነት በሐሰት ሸፍነውታል።

የሁለቱም ቍጣዎች ፍጻሜ ተመሳሳይ የዘመን ጊዜ ፍጻሜን ይወክላል፤ ምክንያቱም ሁለቱም መበተን፣ ምርኮና ባርነት የተጨመረበትን ያንኑ የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት እርግማን መፈጸማቸው ነበር። ሰሜናዊው መንግሥት በ723 ከክርስቶስ በፊት የአሦር ንጉሥ በምርኮ በወሰዳቸው ጊዜ፣ የ“ሰባት ዘመን” መበተን፣ ምርኮና ባርነት በመጀመሪያ ተቀበለ። ደቡባዊው መንግሥትም በ677 ከክርስቶስ በፊት ያንኑ እጣ ፈንታ ደረሰበት። ኤርምያስ ይህን እውነታ ያረጋግጣል።

ኤርምያስ እየተገለጸ ያለው ደረጃ በደረጃ የሚገፋ ፍርድ ነው። አሦራውያን በ723 ዓ.ዓ. ሰሜናዊውን መንግሥት ወሰዱ፤ ከዚያም በ677 ዓ.ዓ. ምናሴን ወደ ዋና ከተማቸው ወደ ባቢሎን ወሰዱት። ከዚያም ናቡከደነፆር ኢዮአቄምን ወሰደ፥ በዚህም በ606 ዓ.ዓ. የሰባው ዓመታት ምርኮኝነት መጀመሪያ ተመለከተ። ከዚያም ናቡከደነፆር ሴዴቅያስን ወሰደ እና በ586 ዓ.ዓ. ኢየሩሳሌምን አጠፋ።

ደቡባዊው መንግሥት በዓመፃቸው ከቀጠሉ እንደ ሰሜናዊው መንግሥት ተመሳሳይ ፍጻሜ እንደሚያጋጥማቸው ተጠንቅቀው ነበር። በሰሜናዊው መንግሥት ላይ የተፈጸመው ፍርድ በደቡባዊው መንግሥት ላይም ይፈጸማል ነበር፣ የዚያም ፍርድ ምልክት በይሁዳ ላይ ሊዘረጋ የሚገባው መስመር ነበር። በኢሳይያስ ምስክርነት ውስጥ በቀላሉ “መስመሩ” ብቻ ነበር፤ ነገር ግን በሚቀጥለው ንባብ ውስጥ “መስመሩ” “የሰማርያ መስመር” ነው።

በአሁን የተጠቀሱት ጥቅሶች ውስጥ ሊታሰቡ የሚገቡ ሁለት ትንቢታዊ አገላለጾች አሉ። የመጀመሪያው የጆሮ መንቀጥቀጥ ሲሆን፥ ሌላውም የቱምባ መስመር ነው። በእነዚህ ጥቅሶች ውስጥ የሰማርያ መስመር ደግሞ የአክአብ ቤት የቱምባ መስመር መሆኑ ተለይቶ ተገልጿል። መስመሩና የቱምባ መስመሩ በግንባታ ሂደት የሚጠቀሙ የፍርድ መሣሪያዎች ናቸው። በእነዚህ ጥቅሶች ውስጥ፥ በሰማርያና በአክአብ ቤት የተወከለው በሰሜናዊው መንግሥት ላይ የተፈጸመው ፍርድ፥ በይሁዳና በኢየሩሳሌም ላይም እንደሚመጣ ያመለክታሉ። ማስጠንቀቂያው በቀረበበት ጊዜ፥ ሰሜናዊው የእስራኤል መንግሥት አስቀድሞ ተወርሮ፥ ተሸንፎ፥ ጠፍቶ፥ ወደ ባርነት ተወስዶ ነበር። የእግዚአብሔር የፍርድ መልእክት ማስጠንቀቂያውን በሚሰሙ ሰዎች ጆሮ ውስጥ መንቀጥቀጥን ያመጣል። ሁለቱም፥ የቱምባ መስመሩና የጆሮ መንቀጥቀጡ፥ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ እያንዳንዳቸው ሦስት ጊዜ ይገኛሉ። በእያንዳንዱም ሁኔታ በራሱ ሕዝብ ላይ ያለውን የእግዚአብሔር ቍጣ ይወክላሉ።

መውደቅ የኤሊ ቤት ስለሆነው ትንቢት ለማንኛውም የሚሰማው ሰው ሁለቱንም ጆሮዎቹ የሚያንቀጠቅጥ ነበር። በሳሙኤል ዘመን የጆሮ መንቀጥቀጥ የኤሊ ቤት መውገድን ያመለክታል። ለሳሙኤል የተሰጠው ትንቢታዊ ቃል ፍጻሜ የሆነው የኤሊ ቤት መገልበጥና ሳሙኤል እንደ ነቢይ መቋቋሙ ነበር። ጴጥሮስ እንደሚናገረው፥ ሳሙኤል በዚህ ይወክላል፤ እነርሱ በቀድሞ ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ ያልነበሩ ነገር ግን አሁን የሆኑ ሕዝብ ናቸው፤ ምክንያቱም ሳሙኤል እንደ ነቢይ በተቋቋመ ጊዜ የኤሊ ቤት ተደመሰሰ። ኤርምያስ ደግሞ በኢየሩሳሌም አመራር ላይ ጆሮን የሚያንቀጠቅጥ ፍርድ ያውጃል።

ሦስቱም የ“ጆሮ መንቀጥቀጥ” ማጣቀሻዎች ከሞት ጋር ቃል ኪዳን ያደረጉ የቃል ኪዳን ሕዝብ ጋር የተያያዙ ናቸው፤ ከዚያም በኋላ ይወረራሉ፣ ይሸነፋሉ፣ ይጠፋሉ፣ ይበተናሉ፣ ወደ ባርነትም ይወሰዳሉ። ጆሮ መንቀጥቀጥ የእግዚአብሔር ቁጣ ፍርድ ምልክት ነው፤ የዚያም ፍርድ ምልክት በቅዱሳት መጻሕፍት ደግሞ “plummet” በሚለው ቃል ሦስት ጊዜ ተወክሏል። እኛ በ2ኛ ነገሥትና በኢሳይያስ ውስጥ አስቀድመን አንብበነዋል፤ ነገር ግን በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ለ“plummet” አንድ ሌላ ማጣቀሻ አለ፥ በዚያም ማጣቀሻ ውስጥ plummet የሚለው ቃል ከቀደሙት ሁለት ማጣቀሻዎች የተለየ የዕብራይስጥ ቃል ተተርጉሞ ተጠቅሟል።

በሁለተኛ ነገሥትና በኢሳይያስ ሀያ ስምንት “plummet” ተብሎ የተተረጎመው ቃል “mishqâl” ሲሆን ትርጉሙም ሚዛን ነው። በሁለቱም ክፍሎች ላይ ሚዛን (plummet) በመስመሩ ላይ ሊጨመር ነበር። ሚዛኑ በሚዛን መለኪያ ውስጥ የሚጠቀሙት ነገር ሲሆን ፍርድን ይወክላል። ሚዛን ያለበት መስመር የፍርድ መስመር ነው። የሰማርያ መስመር “ሰባት ዘመን” ወይም ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት የሚባለው ዘመን ነበር። በሰሜናዊው መንግሥት ላይ የመጣው ይህ ያለው የጊዜ ወቅት በደቡባዊው መንግሥት ላይ ደግሞ ሊጣል ነበር። የእያንዳንዱ መስመር መጨረሻ በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ወይ የመጨረሻው ቁጣ ፍጻሜ ወይም የመጀመሪያው ቁጣ ፍጻሜ ተብሎ ተለይቶ ይታወቃል። ይህ ዘመን በዳንኤል ውስጥ ኢየሩሳሌምና ሠራዊቱ በአረማዊነትና በጳጳሳዊነት በሆኑት ሁለቱ አጥፊ ኃይሎች የሚረገጡበት ዘመን እንደሆነ ተወክሏል። ሁለቱም ዘመኖች የየራሳቸው ዋና ከተሞች በተወረሩ፣ በተሸነፉ፣ በተደመሰሱ እና ነዋሪዎቻቸው ወደ ባርነት በተወሰዱ ጊዜ ይጀምሩ ነበር።

ነገር ግን በዘካርያስ፣ “plummet” የሚለው ቃል ከሁለት ዕብራይስጥ ቃላት ጥምረት የተሠራ ነው። የመጀመሪያው ቃል “‘eben” ነው፣ ትርጉሙም “መገንባት” ሲሆን፣ ደግሞ “ድንጋይ” ማለት ነው። እርሱም “የሕንፃ ድንጋይ” ማለት ነው። ከዚያም ይህ ቃል “bedı̂yl” ከሚለው ዕብራይስጥ ቃል ጋር ይጣመራል፣ እርሱም “መከፋፈል ወይም መለየት” ማለት ነው። በዘካርያስ ውስጥ “plummet” የሚባለው፣ የሚገነባበት እና መለያየትንና መከፋፈልን የሚያመጣ ድንጋይ ነው። ይህ መከፋፈል በሁለት ዓይነት አምላኪዎች መካከል ነው፤ አንዱ ወገን ድንጋዩን በሚያዩ ጊዜ ደስ የሚላቸው፣ እርሱን የማዕዘናቸው ራስ አድርገው የሚያደርጉትና በእርሱ ላይ የሚገነቡት፤ ሌላው ግን እርሱን የማያይ፣ የሚጥለው፣ በእርሱ ላይ የሚሰናከል፣ በመጨረሻም በእርሱ የሚቀጠቀጥ፣ ከዚያም ያ ድንጋይ ለእርሱ የራስ ድንጋይ ወይም የመቃብር ድንጋይ የሚሆን ነው። አንዱ ወገን ከሕይወት ጋር ቃል ኪዳን ያደርጋል፤ ሌላው ግን ከሞት ጋር ቃል ኪዳን ያደርጋል።

በዘካርያስ ታሪክ ውስጥ፣ ጥንታዊቱ እስራኤል ኢየሩሳሌምን እንደገና ለመገንባትና ለመመለስ ከባቢሎን ገና ወጥታ ነበር። ዘሩባቤልም ገዥ ሆኖ ተሾመ፥ ሥራውንም እንዲቆጣጠር ነበር። እርሱ በሥራው መጀመሪያ የመሠረት ድንጋዩን አኖረ፣ በሥራውም መጨረሻ የራስ ድንጋዩን፣ ወይም የክዳን ድንጋዩን አኖረ። ዘሩባቤል ማለት “የባቢሎን ዘር” ማለት ነው። ትንቢቶቹ ሁሉ የመጨረሻዎቹን ዘመናት እየለዩ ናቸው፤ የዘሩባቤል ስምም የመሠረት ድንጋዩ በተጣለበት ጊዜ ያለው የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ታሪክ ምልክት ነው፥ እንዲሁም የራስ ድንጋዩ፣ ወይም የክዳን ድንጋዩ በሚቀመጥበት ጊዜ ያለው የሦስተኛው መልአክ መልእክት ምልክት ደግሞ ነው። የመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ መገለጥ፣ በመጀመሪያው እንቅስቃሴም ሆነ በሁለተኛው እንቅስቃሴ፣ በዘሩባቤል ስም (“የባቢሎን ዘር”) የተወከለ ነው፤ ምክንያቱም ከ“ባቢሎን ዘር” የሆነው የመጨረሻው ትውልድ እንዲወጣ የሚጠራውን መልእክት ይወክላልና። ይህም በመጀመሪያው እንቅስቃሴ የተከናወነውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ይወክላል፣ እንዲሁም በመጨረሻው የታላቁ ጩኸት እንቅስቃሴ ሊከናወን ያለውን ደግሞ ይወክላል።

ሁለቱ የወይራ ዛፎች፣ ሁለቱ የወይራ ቅርንጫፎች፣ እና ሁለቱ የተቀቡት ሰዎች፥ እነርሱም ሁለቱ ወርቃማ ቱቦዎች ዘይቱን ወደ እነርሱ በሚያፈሱባቸው ዕቃዎችን የሚወክሉ፦

ዘካርያስ እነዚህ ሁለቱ የወይራ ዛፎች ማን እንደሆኑ ደጋግሞ ጠይቆ ነበር፤ በዚህም የሁለቱ ምስክሮች የተለያዩ ምልክቶች ላይ ትኩረትን አቅርቦ ነበር። ሲስተር ኋይት ሁለቱን የወይራ ዛፎች በራእይ አሥራ አንድ ከተጠቀሱት ሁለቱ ምስክሮች ጋር ትለያያለች።

ዘካርያስ እነዚህ ሁለቱ ምስክሮች ማን እንደሆኑ ሊያስተውል ፈልጎ ነበር። በፈረንሳይ አብዮት ዘመን እነርሱ ብሉይና ሐዲስ ኪዳናት ነበሩ። ከጥልቅ ጉድጓድ የወጣው አውሬ በመንገድ ላይ የገደላቸው እንደ ሙሴና ኤልያስ ተወክለው ነበር። እነርሱ በ2020 ዓ.ም. ጁላይ 18 የተገደለውን የFuture for America አገልግሎት ይወክላሉ።

በምዕራፉ መጀመሪያ፣ ዘካርያስ ከተነቃ በኋላ፣ የሞቱት ደረቅ አጥንቶች በአንድነት በተሰበሰቡ ጊዜ ነገር ግን ገና ሕያዋን ሳይሆኑ፣ ገብርኤል “ምን ታያለህ?” ብሎ ይጠይቃል። ዘካርያስ ያየውን ይገልጻል፣ ከዚያም “እነዚህ ምንድር ናቸው፣ ጌታዬ?” ብሎ ይጠይቃል። ገብርኤል የጥያቄውን አርእስት በጥያቄ ለዘካርያስ ጥያቄ መልስ በመስጠት ያጠናክራል። ዘካርያስን “እነዚህ ምን እንደሆኑ አታውቅምን?” ብሎ ይጠይቀዋል። ከዚያም ገብርኤል “ይህ ወደ ዘሩባቤል የሚመጣ የእግዚአብሔር ቃል ነው፤ እንዲህ ሲል፦ በኃይልም አይደለም፥ በጉልበትም አይደለም፥ በመንፈሴ ነው፤ ይላል የሠራዊት ጌታ” ብሎ ይመልሳል።

ለዘሩባቤል የተሰጠው የእግዚአብሔር ቃል እንዲህ ነበር፤ “በኃይል አይደለም፥ በብርታትም አይደለም፥ ነገር ግን በመንፈሴ ነው። አንተ ታላቅ ተራራ ሆይ፥ ማን ነህ? በዘሩባቤል ፊት ሜዳ ትሆናለህ፤ እርሱም የራሱን የማዕዘን ድንጋይ በእልልታ ያወጣል፥ ‘ጸጋ፥ ጸጋ ለእርሱ!’ ሲሉ።”

ዘሩባቤል ገዥው፣ በመጀመሪያውና በመጨረሻው ታሪክ ውስጥ መንገዱን የሚያዘጋጅ መልእክተኛን ይወክላል፤ በፊቱም ተራራው እንደ ሜዳ ይሆናል። ኢሳይያስ የዚያኑ መልእክተኛ ሥራ ይለያያል እናም “በምድረ በዳ ለአምላካችን ጎዳናን አቅኑ” ይላል፤ እንዲሁም “ሸለቆ ሁሉ” “ከፍ ከፍ” እንዲል ያደርጋል ይላል። ደግሞም “ተራራ ሁሉና ኮረብታ ሁሉ” “ዝቅ ዝቅ” እንዲል ያደርጋል፤ ምክንያቱም በገዥው ዘሩባቤል ፊት ያለው “ታላቁ ተራራ” “ሜዳ ይሆናልና።”

የዊልያም ሚለር የ«ሰባቱ ጊዜያት» መልእክት ከእግዚአብሔር ተሰጠው። ዘሩባቤል የ«ሰባቱ ጊዜያት»ን የመሠረት ድንጋይ ያኖረውን ዊልያም ሚለርን ይወክላል፤ እርሱም ደግሞ «እልል እያሉ፣ ጸጋ፣ ጸጋ ለእርሱ» እየተባለ «የራስ ድንጋዩን የሚያወጡ» እጆችን ይወክላል። «ጸጋ» የሚለው ቃል ሁለት ጊዜ መደገሙ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክትን ይወክላል። «እልልታው» በሦስተኛው መልአክ ታላቅ ጩኸት የተወከለውን መልእክት ይወክላል፤ «ጩኸቱ» ደግሞ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ይወክላል። መላው ክፍል ስለ እኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ነው። ይህም በራእይ አሥራ አንድ ጎዳናዎች ላይ በሞት እንቅልፍ ውስጥ ስለነበሩት ደናግል ነው፤ ይህም በሞቱ ደረቅ አጥንቶች ሸለቆ ውስጥ ይቀጥላል። እርሱ ስለ ሞቱ ደረቅ አጥንቶች ትንሣኤ ነው፤ እንዲሁም ጥበበኛዎቹ ደናግል አይተው ደስ የሚላቸው ስለ «ቱምባ» ትንቢታዊ ሚና ነው።

ከዚያም ዘካርያስ፣ “በተጨማሪም” ይላል። “በተጨማሪም” ማለት የሚቀጥለውን ክፍል ከቀደመው ክፍል በላይ መደርደር ማለት ነው። ይህም መስመር በመስመር የሚሄደውን የትንቢት መርህ የሚያመለክት ነው። ቀደም ያለው ውይይት በዘካርያስ የተወከሉትን የእግዚአብሔር ሕዝብ በእኩለ ሌሊት መንቃት ለይቶ አሳየ። ቀደም ያለው ውይይት በመጨረሻዎቹ ዘመናት ያሉ የእግዚአብሔር ሕዝብ በራእይ አሥራ አንድ ያሉት ሁለቱ ምስክሮች ማን እንደሆኑ ለማስተዋል ያላቸውን ፍላጎት በተደጋጋሚ አጽንዖት ሰጥቶ ገለጠ። ቀደም ያለው ውይይት ዘሩባቤል በመጀመሪያው እንቅስቃሴ ያለውን ሥራ እንዲሁም በመጨረሻው እንቅስቃሴ ያለውን ሥራ እንደሚወክል ለይቶ አሳየ። የዘሩባቤል “እጆች” (የሰውን ኃይል የሚወክሉ) የመሠረት ድንጋዩንና የራስ ድንጋዩን ሊጥሉ እንደ ነበረባቸው ገለጠ፤ ነገር ግን የእጆቹ ሥራ በመጽናኛው መለኮታዊ ኃይል ብቻ የተፈጸመ ነበር፣ እንዲሁም የሚፈጸምም እርሱን ብቻ በኩል ነው።

ከዚያ በፊት ባለው ውይይት ላይ ሊቀመጥ የሚገባው የተከተለው ውይይት፣ “የዘሩባቤል እጆች” ሥራውን ሲያጠናቅቁ፣ ከዚያም በመጨረሻዎቹ ዘመናት የእግዚአብሔር ሕዝብ ብርሃን ተሸካሚውን ገብርኤልን ወደ እግዚአብሔር ሕዝብ “እንደ ላከው” “ጌታ መሆኑን” እንደሚያውቁ ያሳያል። እነርሱ ከኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ጋር በተያያዘ የተወከለው የመጀመሪያ እውነት የሆነውን ሰማያዊ የመገናኛ ሂደት ያውቃሉ። የዘሩባቤልን መልእክትና ሥራ መቃወም፣ ከገብርኤል የሚመጣውን መልእክት መቃወም ነው፤ እርሱም ያንን ከክርስቶስ ተቀብሎታል፣ እርሱም በተራው ከአብ ተቀብሎታል።

ከዚያም ሁለቱ የአምላኪዎች ክፍሎች ይገለጣሉ። አንዱ ክፍል “የትንንሽ ነገሮችን ቀን ናቀ?” ሌላው ክፍል ግን “እነዚያ ሰባቱ፥ በምድር ሁሉ ላይ ወዲያና ወዲህ የሚመላለሱ የጌታ ዓይኖች ሲሆኑ”፥ “በዘሩባቤል እጅ ያለውን የልኬት ገመድ” “በሚያዩ ጊዜ ደስ ይላቸዋል።” የትንንሽ ነገሮችን ቀን የሚንቁ ሰዎች፥ በ“ልኬት ገመድ” የተመሰለውን የዊልያም ሚለር ታሪካዊ ሥራ እየናቁ ናቸው። እነርሱ በዘሩባቤል እጅ ያለውን “የልኬት ገመድ” በሚያዩ ጊዜ ከሚደሰቱት ጋር ተቃርነው ተቀምጠዋል። የዘካርያስ “የልኬት ገመድ” መከፋፈልን የሚያመጣ የሕንጻ ድንጋይ ነው። አንዱ ክፍል “የልኬት ገመድን” ይንቃል፥ ምክንያቱም በዘሩባቤል እጅ ያለው “የልኬት ገመድ” ከ“እነዚያ ሰባቱ” ጋር መሆኑን ለማየት እምቢ ይላሉና። ከ“ልኬት ገመድ” ጋር ያለው “ሰባት” የሚለው ቃል፥ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜ” ተብሎ የተተረጎመው ያው ዕብራይስጥ ቃል ነው።

ከዚያም ዘካርያስ ከእንቅልፉ በነቃ ጊዜ እነዚያ ሁለቱ ምስክሮች ማን እንደሆኑ እንደማያውቅ እንደገና ይደግማል። ስለዚህ ሁለተኛ ጊዜ፣ “እነዚህ ሁለቱ የወይራ ዛፎች ምንድር ናቸው?” ብሎ ይጠይቃል። ደግሞም፣ “በእነዚያ ሁለት የወርቅ ቱቦዎች አማካኝነት የወርቁን ዘይት ከራሳቸው የሚያፈሱት እነዚህ ሁለቱ የወይራ ቅርንጫፎች ምንድር ናቸው?” ሲል እንደገና ይጠይቃል። ገብርኤልም ጥያቄውን ያጠናክራል፤ ዘካርያስ ያቀረበውን ጥያቄ እንደገና በጥያቄ በመመለስ፣ “እነዚህ ምን እንደሆኑ አታውቅምን?” ይላል፤ ዘካርያስም “አይደለም” ብሎ ይመልሳል። ከዚያም ገብርኤል፣ “እነዚህ በምድር ሁሉ ጌታ አጠገብ የሚቆሙት ሁለቱ የተቀቡ ናቸው” ይላል።

ምዕራፉ ገብርኤል ዘካርያስን ከእንቅልፉ በማንቃት ይጀምራል። ስለዚህ ዘካርያስ በእኩለ ሌሊት የሚነቁትን ደናግል ይወክላል፤ እነዚያም ደናግል በሚነቁ ጊዜ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ የተጠቀሱት ሁለቱ ምስክሮች ምንን እንደሚወክሉ ለማስተዋል እጅግ ከባድ ሸክም እንዳለባቸው ተመልክተው ይቀርባሉ። የመጽሐፍ ቅዱስ መጻሕፍት ሁሉ በራእይ መጽሐፍ ይገናኛሉ እና በእርሱም ይፈጸማሉ። እግዚአብሔር የውዥንብር ፈጣሪ ስላልሆነ ነቢያት ሁሉ እርስ በርሳቸው ይስማማሉ። ነቢያት ሁሉ ስለ ኖሩበት ዘመን ከሚናገሩት ይልቅ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ቀናት ይበልጥ ይናገራሉ።

ገብርኤል ዘሩባቤል የቤተ መቅደሱን ሥራ መጀመርም መጨረስም እንደሚያደርግ በመለየት የአልፋና ኦሜጋ መርህን ይጠቀማል። ሥራውም በመጀመሪያ የመሠረት ድንጋዩን በመጣል እና በመጨረሻ የራስ ድንጋዩን በማኖር የተወከለ ነው። ዘሩባቤል የሚለራውያንን እንቅስቃሴ እና የFuture for America እንቅስቃሴን ይወክላል።

ገብርኤል ለዘካርያስ የሚያቀርበው ነገር ይህ ነው፤ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ሥራ፣ በመጀመሪያው መልአክ እንቅስቃሴ ውስጥ ሆነ በሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ውስጥ፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ይፈጸማል።

እነርሱ በመንገድ ላይ ሞተው ሳሉ ዓለም በሙታን አካላቸው ላይ ደስ አላት፤ ነገር ግን በተነሡ ጊዜ ዓለም ያን ጊዜ ፈራች፥ እነርሱም ደስ አላቸው። ደስ የሚያላቸውም የእነዚያን “ሰባት ጊዜ” መለኪያ በዘሩባቤል እጅ ሲያዩ ነው። መለኪያው ጥበበኞችን ከሰነፎች የሚለይ፥ የሚገነባበት ድንጋይ ነው።

ዘካርያስ “ሰባቱ” አይልም፤ “እነዚያ ሰባቱ” ይላል። እነርሱ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት የሆነውን መበተን ሁሉ ያያሉ። “ሰባት” ተብሎ የተተረጎመው ቃል በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜ” ተብሎ የተተረጎመው ያው ቃል ሲሆን፣ በእስራኤል ሰሜናዊና ደቡባዊ መንግሥታት ሁለቱም ላይ የመጣውን የባርነት “እርግማን” ይወክላል። የዳንኤል መጽሐፍ “እነዚያን ሰባቱ” የመጀመሪያና የመጨረሻ ቍጣ መሆናቸውን ያመለክታል።

ዊልያም ሚለር ያኖረው የመሠረት ድንጋይ “ሰባቱ ዘመናት” ነበር፤ በሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ የተኖረው የአናት ድንጋይም “ሰባቱ ዘመናት” ነው። በመጨረሻዎቹ ዘመናት በእኩለ ሌሊት ጩኸት መነቃቃት ውስጥ “እነዚያን ሰባት” ሲያዩ የሚደሰቱ ሰዎች፣ ውድ ከሆነውና ንቁጥ ከሆነው መካከል መከፈልንና መለየትን ያያሉ። ውዱ ወገን ወደ ሙሉ አንድነት ሲገባ በደስታ ይደሰታል፤ ንቁጡ ወገን ግን በጣም ዘግይቶ እንደሚያውቀው፣ በሁለቱ ወርቃማ ቱቦዎች ውስጥ ሲወርድ የነበረው ዘይት በእነርሱ እንደሌለ ያውቃል። ለአንዱ ወገን ደስታን የሚያመጣው እውነት፣ ለሌላው ወገን የመሰናከያ ድንጋይ ይሆናል፤ ሆኖም ለማየት ፈቃደኞች ለነበሩ ሁሉ ለማየት የተዘጋጀ ነበር።

ልክ በ1856 ዓ.ም. ፊላዴልፊያዊ አድቬንቲዝም ወደ ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ሲሸጋገር፣ “ሰባት ዘመናት” በመጀመሪያው እንደ ፈተና እንደ ሆነ፣ እንዲሁም “ሰባት ዘመናት” በመጨረሻውም እንደ ገና ፈተና ነው፤ ይህም በትክክል ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ወደ ፊላዴልፊያዊ አድቬንቲዝም በሚሸጋገርበት ስፍራ ነው። በመጀመሪያው የነበረው ፈተና በ1863 ዓ.ም. ወድቆ ተሳነ፣ ይህም “ሰባት ዘመናት” የሚለውን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ትምህርት በመናቅ ነበር። በመጨረሻው በ2023 ዓ.ም. ፈተናውን የሚወድቁ ወገኖች ይህን የሚያደርጉት፣ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት የተገለጸው “ሰባት ዘመናት” የሚያመለክተው መድኃኒት የሚጠይቀውን ልምምድ በመናቃቸው ምክንያት ነው።

የዳንኤል መጽሐፍ የ«ሰባቱን ዘመናት» ሙሉ በሙሉ እንደሚደግፍ መለየት አስፈላጊ ነበር፤ ከዚያ በኋላ የዳንኤል መጽሐፍ የመጀመሪያዎቹን ስድስት ምዕራፎች ትንቢታዊ መልእክት ማሰብ እንጀምር ዘንድ፤ ምክንያቱም አራተኛና አምስተኛ ምዕራፎች ስለ «ሰባቱ ዘመናት» ናቸው፣ እነርሱም በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሦስት ያለው የምድር አውሬ ሁለት ቀንዶች መጀመሪያና መጨረሻ እንዲለዩ ያመለክታሉ።

እነዚያን የመጀመሪያዎቹን ስድስት ምዕራፎች መመርመራችንን በሚቀጥለው ጽሑፍ እንጀምራለን።