God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.
እግዚአብሔር ፈጽሞ አይለወጥም፤ ስለዚህም አድቬንቲዝም በአራተኛው ትውልዱ ይፈረድበታል።
“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“‘ከጎኑም የጸሐፊ ቀለም ቀንድ ያለውን በበፍታ የተለበሰውን ሰው ጠራው፤ እግዚአብሔርም እንዲህ አለው፦ በከተማይቱ መካከል፣ በኢየሩሳሌም መካከል ለፍሰህ ሂድ፤ በመካከልዋም ስለሚደረጉት ርኵሰቶች ሁሉ የሚቃትቱና የሚያለቅሱትን ሰዎች በግንባራቸው ላይ ምልክት አኑር። ለሌሎቹም እኔ ስሰማ እንዲህ አለ፦ በከተማይቱ ውስጥ እርሱን ተከትላችሁ ሂዱ፥ መቱም፤ ዓይናችሁ አይራራ፥ አትራሩም፤ ሽማግሌዎችንና ወጣቶችን፥ ደናግልንና ሕፃናትን፥ ሴቶችንም ፈጽማችሁ ግደሉ፤ ነገር ግን ምልክቱ ያለበትን ሰው አትቅረቡ፤ ከመቅደሴም ጀምሩ። ከቤቱም ፊት በነበሩት ሽማግሌዎች ጀመሩ።’”
“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.
“ኢየሱስ የበቀል ልብሶችን ለመልበስና ለእነርሱ እግዚአብሔር የሰጣቸውን ብርሃን ያልተቀበሉት ላይ በፍርድ ቁጣውን ለማፍሰስ ከሰማያዊው መቅደስ የምሕረት መንበር ሊወጣ ነው። ‘በክፉ ሥራ ላይ የሚፈረደው ፍርድ ፈጥኖ ስለማይፈጸም፥ ስለዚህ የሰው ልጆች ልብ ክፉ ለማድረግ በውስጣቸው ፈጽሞ ተቀናብሮአል።’ ጌታ በእነርሱ ላይ ያሳየው ትዕግሥትና ረጅም መታገሥ ሊያለሳልሳቸው ሲገባ፣ እግዚአብሔርን የማይፈሩና እውነትን የማይወዱ ልባቸውን በክፉ መንገዳቸው ያበረታታሉ። ነገር ግን ለእግዚአብሔር መታገሥ እንኳ ወሰን አለው፣ ብዙዎችም እነዚህን ድንበሮች እየተሻገሩ ነው። የጸጋውን ወሰን አልፈዋል፣ ስለዚህም እግዚአብሔር ጣልቃ ሊገባና የራሱን ክብር ሊያስጠብቅ ይገባዋል።”
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
ስለ አሞራውያን ጌታ እንዲህ አለ፦ “በአራተኛው ትውልድ ወደዚህ እንደገና ይመለሳሉ፤ የአሞራውያን ኃጢአት ግን ገና አልሞላምና።” ይህ ሕዝብ በጣዖት አምልኮውና በሙስናው የተለየ ቢሆንም፣ የኃጢአቱን ጽዋ ገና አልሞላም ነበር፣ እግዚአብሔርም ፈጽሞ እንዲጠፋ ትእዛዝ አይሰጥም ነበር። ሕዝቡ መለኮታዊ ኃይል በግልጽ ሁኔታ ተገልጦ እንዲታይ ነበር፥ ይህም ምክንያት የሌላቸው እንዲሆኑ ነበር። ርኅሩኁ ፈጣሪ እስከ አራተኛው ትውልድ ድረስ ኃጢአታቸውን ለመታገሥ ፈቃደኛ ነበር። ከዚያም ለበጎ ለውጥ ካልታየ፣ ፍርዶቹ በእነርሱ ላይ ይወርዱ ነበር።
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
“ወሰን በሌለው ትክክለኝነት ያለው የማይገደብ አምላክ ከሕዝቦች ሁሉ ጋር ያለውን ሒሳብ እስካሁን ድረስ ይጠብቃል። ምሕረቱ በንስሐ ጥሪዎች ሲቀርብ ይህ ሒሳብ ክፍት ሆኖ ይቆያል፤ ነገር ግን ቁጥሮቹ እግዚአብሔር የወሰነውን መጠን በሚደርሱበት ጊዜ የቍጣው አገልግሎት ይጀምራል። ሒሳቡ ይዘጋል። መለኮታዊ ትዕግሥት ያበቃል። ስለ እነርሱ የምሕረት ልመና ከእንግዲህ ወዲህ የለም።”
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
“ነቢዩ በዘመናት ርዝመት እየተመለከተ ሳለ፣ ይህን ጊዜ በራእዩ ፊት ቀርቦለት ነበር። የዚህ ዘመን አሕዛብ ያልተለመዱ ምሕረቶችን የተቀበሉ ሆነዋል። ከሰማይ በረከቶች መካከል የተመረጡት ለእነርሱ ተሰጥተዋል፤ ነገር ግን የጨመረ ትዕቢት፣ ስግብግብነት፣ ጣዖት አምልኮ፣ ለእግዚአብሔር ንቀት፣ እና ዝቅተኛ ምስጋና ቢስነት በእነርሱ ላይ ተጽፎአል። ከእግዚአብሔር ጋር ያላቸውን ሂሳብ በፍጥነት እየዘጉ ናቸው።”
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
“ነገር ግን እኔን የሚያንቀጠቅጠኝ ይህ ነው፤ ከሁሉ የላቀ ብርሃንና ልዩ መብቶችን የተቀበሉት ሰዎች በሰፊው በሚስፋፋው ኃጢአት እንደተበከሉ ያለው እውነታ ነው። በዙሪያቸው ባሉት ዓመፀኞች ተጽእኖ ሥር ብዙዎች፣ እውነትን እንኳ የሚናገሩ መሆናቸውን ከሚናገሩት መካከል እንኳ፣ ቀዝቀዝ ሆነዋል፤ በክፉ ነገር ብርቱ ጅረትም ተሸክመው እየተወሰዱ ነው። በእውነተኛ አምልኮና ቅድስና ላይ የሚጣለው አጠቃላይ ንቀት ከእግዚአብሔር ጋር በቅርብ ያልተባበሩትን ሰዎች ለሕጉ ያላቸውን አክብሮት እንዲያጡ ያደርጋቸዋል። ብርሃኑን የሚከተሉና እውነትን ከልብ የሚታዘዙ ቢሆኑ ኖሮ፣ ይህ ቅዱስ ሕግ እንዲህ በሚናቅበትና ወደ ጎን በሚተውበት ጊዜ ይበልጥ ውድ ሆኖ በዓይናቸው ይታይ ነበር። ለእግዚአብሔር ሕግ የሚታየው ንቀት ይበልጥ ግልጽ እየሆነ ሲሄድ፣ በጠባቂዎቹና በዓለም መካከል ያለው የመለያ መስመር ይበልጥ ግልጽ ይሆናል። ለመለኮታዊ ትእዛዛት ያለው ፍቅር በአንዱ ወገን ይጨምራል፤ በሌላው ወገን ለእነርሱ ያለው ንቀት እንደሚጨምር መጠን።”
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
“ችግሩ ፈጥኖ እየቀረበ ነው። በፍጥነት እየጨመሩ ያሉት ምልክቶች የእግዚአብሔር መጎብኘት ጊዜ ቀርቦ እንደደረሰ ያሳያሉ። ምንም እንኳ ለመቅጣት የማይወድ ቢሆንም፣ ነገር ግን ይቀጣል፤ ይህንም ፈጥኖ ያደርገዋል። በብርሃን የሚመላለሱ የሚቀርበውን አደጋ ምልክቶች ያያሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር በመጎብኘት ቀን ሕዝቡን ይሸሸጋል ብለው ራሳቸውን በማጽናናት፣ ጥፋቱን በዝምታ እና ያለ ግዴለሽነት ጠብቀው እንዲቀመጡ አይገባቸውም። ከዚህ የራቀ ነው። ሌሎችን ለማዳን በትጋት መስራት እንደ ግዴታቸው ሊገነዘቡ ይገባል፤ ለእርዳታም በጽኑ እምነት ወደ እግዚአብሔር እየተመለከቱ። ‘የጻድቅ ሰው የሚጸልየው የሙጥኝነት ጸሎት እጅግ ይጠቅማል።’”
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
“የእግዚአብሔርን መልክ የሚያሳይ እርሾ ኀይሉን ሙሉ በሙሉ አልጣለም። የቤተ ክርስቲያን አደጋና ጭንቀት በከፍተኛው ደረጃ በሚደርስበት ጊዜ፣ በብርሃን ውስጥ የቆሙት ትንሹ ቡድን በምድር ውስጥ ስለሚፈጸሙት አስጸያፊ ነገሮች እያለቀሱና እያቃሰቱ ይሆናሉ። ነገር ግን በተለይም ጸሎታቸው ስለ ቤተ ክርስቲያን ይወጣል፤ ምክንያቱም አባላቷ እንደ ዓለም ልማድ እየኖሩ ነውና።”
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
“የዚህ ታማኝ ጥቂቶች ከልብ የሚያቀርቡት ጸሎት ከንቱ አይሆንም። ጌታ እንደ በቀል ፈጻሚ በሚወጣበት ጊዜ፣ እምነትን በንጽሕናዋ ጠብቀው ከዓለምም ነክ ሳይይዛቸው ራሳቸውን ጠብቀው የኖሩትን ሁሉ የሚጠብቅ ደግሞ ይሆናል። እግዚአብሔር የራሱን ምርጦች፣ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ የሚጮኹትን፣ ምንም እንኳ ለረዥም ጊዜ ቢታገሥላቸው በቀል እንዲፈጽምላቸው የተስፋ ቃል የሰጠው በዚህ ጊዜ ነው።”
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.
“ትእዛዙ ይህ ነው፦ ‘በከተማይቱ መካከል፥ በኢየሩሳሌምም መካከል እለፍ፤ በመካከላትዋም ስለሚደረጉት ጽያፎች ሁሉ የሚያቃስቱና የሚያለቅሱትን ሰዎች በግንባራቸው ላይ ምልክት አድርግ።’ እነዚህ የሚያቃስቱና የሚያለቅሱ ሰዎች የሕይወትን ቃላት ሲያቀርቡ ነበር፤ ገሥጸው ነበር፥ መክረው ነበር፥ ለምነውም ነበር። እግዚአብሔርን ሲያዋርዱ ከነበሩት አንዳንዶች ንስሐ ገቡ ልባቸውንም በእርሱ ፊት አዋረዱ። ነገር ግን የጌታ ክብር ከእስራኤል ተለይቶ ነበር፤ ምንም እንኳ ብዙዎች አሁንም የሃይማኖትን ሥርዓተ ውጭ ማድረግ ቀጥለው ነበር፥ ኃይሉና መገኘቱ ግን ጎድሎ ነበር።” Testimonies, volume 5, 207–210.
The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.
በዚህ ክፍል ውስጥ እህት ዋይት የምትጠቁመው የእግዚአብሔር ፍርድ ምሳሌ በኢየሩሳሌም ከተማ ላይ የመጣው ፍርድ ነው፤ እርስዋም በመጨረሻዎቹ ቀኖች የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያንን ትወክላለች። ፍርዱ በእሑድ ሕግ ጊዜ ይፈጸማል፤ ምክንያቱም በዚያ የእግዚአብሔር ማኅተምና የአውሬው ምልክት ይታተማሉ። የሕዝቅኤል ምዕራፍ ስምንት እየጨመሩ የሚሄዱ አራት ርኵሰቶችን ያስለያል። የመጀመሪያው ቁጥር የራእዩ ግንዛቤ ምሕረት በሩ ከመዘጋቱ በፊት እንዲሆን አምስተኛውን ቀን፣ ስድስተኛውን ወር፣ የስድስተኛውን ዓመት በመጠቀም ያበረክታል።
Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”
ሕዝቅኤል ያን ታሪካዊ መጠቀሻ ማካተት አያስፈልገውም ነበር። በቀላሉ፣ “በቤቴ ተቀምጬ ሳለሁ፣ የይሁዳም ሽማግሌዎች በፊቴ ተቀምጠው ሳሉ፣ በዚያ የጌታ እግዚአብሔር እጅ በላዬ ወደቀች” ብሎ ብቻ ሊጽፍ ይችል ነበር። “666” ከመምጣቱ በፊት ያለውን ቀን መጠቀሱን ግን ያካተተው መሆኑ፣ ለትንቢት ተማሪዎች ትንቢታዊ መጠቀሻ ነው። የአውሬውን ስም ቍጥር ድል ያደረጉ እነዚያ፣ “666” እንደሆነ ያውቃሉ፤ ይህም ምልክት የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ አካል ነው፣ እርሱም የምሕረት ጊዜ ከመዘጋቱ ጥቂት በፊት ይፈታል። ይህን የሚያውቁትም እነርሱ የእግዚአብሔር ሕዝብ ስለሆኑ ነው፤ ይህም ጴጥሮስ እንደሚለው፣ “ቀድሞ ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ ያልነበራችሁ” የተባሉት ሕዝብ ናቸው።
In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.
በ1 ጴጥሮስ ምዕራፍ 2 ውስጥ፣ አሁን የእግዚአብሔር ሕዝብ የሆኑት “ጌታ ቸር እንደ ሆነ ቀምሰዋል።” እነርሱም የእግዚአብሔርን ቃል ለመብላት ካልፈቀዱት እነዚያ በተቃራኒው፣ በትንቢታዊ ሁኔታ የእግዚአብሔርን ቃል “የበሉ” ናቸው። ነቢያት ሁሉ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ይናገራሉ፤ በዮሐንስ ምዕራፍ 6ም ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱ ሥጋውን መብላትና ደሙን መጠጣት እንዳለባቸው መልእክቱን ሰጠ። በዚያ ምዕራፍ፣ ሥጋውን ለመብላትና ደሙን ለመጠጣት ፈቃደኛ ያልሆኑት ደቀ መዛሙርት፣ ይህን በቁጥር 66 አደረጉ።
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ብዙዎቹ ከደቀ መዛሙርቱ ወደ ኋላቸው ተመለሱ፥ ከእርሱም ጋር ከዚያ በኋላ አልተመላለሱም። ዮሐንስ 6፥66።
The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.
በመጨረሻው ዘመን የክርስቶስን ሥጋ የሚበሉና ደሙን የሚጠጡ ጠቢባን፣ ክርስቶስ እንደ ፓልሞኒ አስደናቂው ቆጣሪ መሆኑን ያስተውላሉ፤ ፊርማውም ሲቀርብ ያውቁታል። በሕዝቅኤል ምዕራፍ ስምንት የመክፈቻው ጥቅስ ውስጥ ያለው “665”፣ ለማየት ለሚሹ ሁሉ፣ ቢያንስ ሁለት አስፈላጊ ትንቢታዊ ነጥቦችን እየለየ መሆኑን ያሳያል። የመጀመሪያው መልእክቱ ከእሁድ ሕግ በፊት ያለን የጊዜ ዘመን እንደሚሸፍን ሊገባ የሚገባ መሆኑ ነው። ሁለተኛውም ቁጥሩ “666” በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ካሉት ሁለት ጥቅሶች አንዱ ውስጥ መገኘቱ ሲሆን፣ ይህም በመጨረሻው ዘመን “ጠቢባን” እንደሚያስተውሉ በመለየት የተገለጸ ነው።
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
እዚህ ጥበብ አለ። አስተዋይነት ያለው የአውሬውን ቍጥር ይቈጥር፤ የሰው ቍጥር ነውና፤ ቍጥሩም ስድስት መቶ ስድሳ ስድስት ነው። ራእይ 13፥18።
The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.
በመጨረሻዎቹ ቀኖች ዕውቀት በሚበዛበት ጊዜ፣ የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ በሚፈታበት ወቅት የሚያስተውሉት “ጠቢባን”፣ “666” አስፈላጊ ትንቢታዊ ምልክት መሆኑን ያውቃሉ፤ ምክንያቱም በቁጥሩ ላይ ድል አግኝተዋልና። ስለዚህ ሕዝቅኤል በምዕራፍ ስምንት በአራት እየጨመሩ በሚሄዱ አስጸያፊ ነገሮች የሚወከል እየተባባሰ የሚሄድ ዓመፅ ያቀርባል። የመጨረሻውም ሰነፎችን ለፀሐይ ሲሰግዱ እንደሚያሳይ በመለየት፣ በመጨረሻዎቹ ቀኖች የኢየሩሳሌምን (አድቬንቲዝም) ፍርድ ያመለክታል። ያ ፍርድ በአራተኛው ትውልድ ውስጥ ይፈጸማል። እነዚህ አራቱ አስጸያፊ ነገሮች የላኦዲቅያ አድቬንቲዝም አራት ትውልዶች ምልክቶች ናቸው።
The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.
የመጀመሪያው ትውልድ በ1863 ተጀመረ፥ ይህም በሙሴ “ሰባት ጊዜ” ብሎ በሰጠው መሐላ ላይ የተነሣው ዓመፅ ነበር። ከዚያ ሃያ አምስት ዓመት በኋላ፥ የ1888 ዓመፅ ተገለጠ። ከዚያ ሰላሳ አንድ ዓመት በኋላ፥ በ1919 የተከሰተው ዓመፅ፥ በW. W. Prescott “The Doctrine of Christ” በተሰኘው መጽሐፍ የተወከለ ነበር። ከዚያም ሠላሳ ስምንት ዓመት በኋላ፥ በ1957 “Questions on Doctrine” በተሰኘው መጽሐፍ የተወከለው ዓመፅ ተከናወነ። አሁን እነዚህ አራት የመንገድ ምልክቶች ከሕዝቅኤል ምዕራፍ ስምንት ከተጠቀሱት አራቱ አስጸያፊ ነገሮች ጋር ለምን እንደሚጣጣሙ ማሳየት እንጀምራለን።
In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.
በ1863 ዓ.ም. ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም፣ የዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት “ራእዩን ጻፍ፣ በሰሌዳዎችም ላይ ግልጽ አድርገህ አቅርበው” የሚለውን ትእዛዝ ፍጻሜ የነበሩትን ሁለቱን ሰሌዳዎች ለመተካት አዲስ ሰንጠረዥ አስገባ። የ1863 ሰንጠረዥ፣ 1260፣ 1290፣ እና 1335 ጋር በሁለቱ ቅዱሳን ሰሌዳዎች ላይ እንደነበረው በትንቢታዊው ስዕላዊ መግለጫ ውስጥ ያለውን “ሰባት ዘመናት” አስወግዶታል። በዕንባቆም ውስጥ ያለው ትእዛዝ፣ ሰሌዳዎቹ (በብዙ ቁጥር) “የሚያነበው ይሮጥ ዘንድ” በሚያስችል ሁኔታ እንደሚታተሙ ያመለክታል። የ1863 ሰንጠረዥ ከትክክለኛው መስፈርት እጅግ ርቆ ስለነበር፣ ከእርሱ ጋር የሚሄድ የማብራሪያ ተጨማሪ ወረቀት እንኳ አስፈለገው። ያለ ተጨማሪ የማብራሪያ ወረቀት፣ የ1863 ሰንጠረዥን ብቻ በማየት “መሮጥ” አይቻልም ነበር።
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
ጌታም መልሶ እንዲህ አለኝ፤ ራእዩን ጻፍ፥ የሚያነበውም በፍጥነት እንዲሮጥ በሰሌዳዎች ላይ ግልጽ አድርገህ ጻፈው። ዕንባቆም 2፥2።
The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.
የ1863 ሰንጠረዥ እውነተኛውን ለመሸፈን የተነደፈ ሐሰተኛ ነበር፤ ይህም ዊልያም ሚለር በሕልሙ እንዳየው ነው። እነዚያ ሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች ክርስቶስ ከሕዝቡ ጋር ያደረገው ቃል ኪዳን ምልክት ነበሩ፤ ይኸውም ሕዝቡ እንደ ምድር አውሬው እውነተኛ ፕሮቴስታንታዊ ቀንድ አቋማቸውን አዲስ በያዙበት ጊዜ ነበር። እነዚያ ሁለቱ ሰንጠረዦች በ1844 በድንገት ወደ መቅደሱ የመጣውን ክርስቶስን እና ሚለራውያንን መካከል ያለውን የቃል ኪዳን ግንኙነት ምልክት ይወክሉ ነበር፤ እርሱም ሲመጣ እንደ ቃል ኪዳኑ መልእክተኛ መጣ። ጥንታዊ እስራኤል ዘመናዊቷን እስራኤል ታሳያለች፤ ክርስቶስም ጥንታዊቷን እስራኤል ከግብፅ ባርነት ባወጣት ጊዜ፣ ያ እርሱ ዘመናዊቷን እስራኤል ከአሥራ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት የጳጳሳዊ አገዛዝ ባርነት ሊያወጣት ያለውን ጊዜ አስመሰለ። እህት ዋይት እነዚህን ሁለት ታሪኮች እንደ ተመሳሳይ ታሪኮች መሆናቸውን ደጋግማ ታጸናለች።
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
«በእኛ ላይ ያለፉት ዘመናት የተከማቸ ብርሃን እያበራ ነው። የእስራኤል መርሳት ታሪክ ለእኛ ማብራሪያ እንዲሆን ተጠብቆ ተዘግቧል። በዚህ ዘመን እግዚአብሔር ከእያንዳንዱ አሕዛብ፣ ወገንና ቋንቋ ለራሱ ሕዝብ ለመሰብሰብ እጁን ዘርግቶአል። በምጽአት እንቅስቃሴም ለርስቱ ሠርቶአል፤ እስራኤላውያንን ከግብፅ በመምራት እንደ ሠራላቸው እንዲሁ። በ1844 ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ውስጥ የሕዝቡ እምነት፣ እንደ ዕብራውያን በቀይ ባሕር ዘንድ እንደ ተፈተነው ሁሉ፣ ተፈትኖአል።» Testimonies, volume 8, 115, 116.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.
ጌታ ከጥንታዊቱ እስራኤል ጋር ቃል ኪዳን በገባ ጊዜ፣ የቃል ኪዳኑን ግንኙነት ለመወከል ሁለት ጽላቶችን ሰጣት። ጌታ ከዘመናዊቱ እስራኤል ጋርም ቃል ኪዳን በገባ ጊዜ፣ የቃል ኪዳኑን ግንኙነት ለመወከል ሁለት ጽላቶችን ሰጣት። የአሥሩ ትእዛዛት ሁለቱ ጽላቶች የዕንባቆምን ሁለት ጽላቶች ይወክላሉ። ከቀይ ባሕር መሻገር ብዙም ሳይቆይ እነዚያን ሁለት ጽላቶች ሰጣቸው፤ ይህንንም እህት ዋይት ከ1844ቱ ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጋር ታመሳስለዋለች። ከ1844 ብዙም ሳይቆይ፣ በትንቢታዊ ታሪክ አንፃር፣ ጌታ ሁለተኛውን ጽላት አመጣ። ጥንታዊቱ እስራኤል የእግዚአብሔር ሕግ አደራ ተቀባዮች ሆነች፤ ዘመናዊቱ እስራኤልም የእግዚአብሔር ሕግ ብቻ ሳይሆን የእነዚያ ታላላቅ ትንቢታዊ እውነቶች ደግሞ አደራ ተቀባዮች ሆነች።
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.
እግዚአብሔር በዚህ ዘመን ለቤተ ክርስቲያኑ፣ እንደ ጥንታዊቱ እስራኤል ያደረገላት ጥሪ ሁሉ፣ በምድር ላይ እንደ ብርሃን እንድትቆም ጠርቶአታል። በእውነት ኃያል መለያ ሰይፍ፣ በመጀመሪያው፣ በሁለተኛው፣ በሦስተኛውም መላእክት መልእክቶች፣ ከቤተ ክርስቲያናትና ከዓለም ለይቶአቸዋል፥ ወደ ራሱም ቅዱስ ቅርበት ለማምጣት። የሕጉ አደራ ተቀባዮች አድርጎአቸዋል፣ ለዚህም ዘመን የሚመለከቱትን ታላላቅ የትንቢት እውነቶች ለእነርሱ አደራ ሰጥቶአቸዋል። ለጥንታዊቱ እስራኤል እንደ ተሰጡት ቅዱሳት የእግዚአብሔር ቃሎች፣ እነዚህም ለዓለም ሊገለጡ የሚገባቸው ቅዱስ አደራ ናቸው።” ምስክርነቶች፣ ቅጽ 5፣ 455።
The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.
ሁለቱ የመጀመሪያ ትእዛዛት እግዚአብሔር ለጣዖት አምልኮ ያለውን ጥላቻ ያመለክታሉ፤ በእነዚያም ሁለቱ የመጀመሪያ ትእዛዛት ውስጥ እርሱ ፍርዱ እስከ ሦስተኛና አራተኛ ትውልድ ድረስ እንዲፈጸም መሆኑን ያመለክታል፥ ምክንያቱም እርሱ ቅንዓተኛ አምላክ መሆኑን ያስታውቃል።
“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.
“ሕጉ በዚህ ጊዜ ለዕብራውያን ብቻ ጥቅም ብሎ አልተነገረም። እግዚአብሔር የሕጉ ጠባቂዎችና አስጠባቂዎች አድርጎ በመሾሙ እነርሱን አከበራቸው፤ ነገር ግን ይህ ለመላው ዓለም እንደ ቅዱስ አደራ ሊጠበቅ የሚገባ ነበር። የአሥሩ ትእዛዛት መመሪያዎች ለሰው ልጆች ሁሉ የተስማሙ ናቸው፥ ለሁሉም ለትምህርትና ለአስተዳደር ተሰጥተዋል። አሥር ትእዛዛት፣ አጭር፣ ሁሉን የሚያካትቱ እና ሥልጣናዊ ሆነው፣ የሰውን በእግዚአብሔር ፊት እና በባልንጀራው ፊት ያለውን ግዴታ ይሸፍናሉ፤ እነዚህም ሁሉ በፍቅር ታላቅ መሠረታዊ መርህ ላይ የተመሠረቱ ናቸው። ‘አንተም እግዚአብሔርን አምላክህን በሙሉ ልብህ፥ በሙሉ ነፍስህ፥ በሙሉ ኀይልህ፥ በሙሉም አእምሮህ ትወዳለህ፤ ባልንጀራህንም እንደ ራስህ።’ ሉቃስ 10:27። ዘዳግም 6:4, 5፤ ዘሌዋውያን 19:18ንም ተመልከት። በአሥርቱ ትእዛዛት ውስጥ እነዚህ መርሆች በዝርዝር ተገልጠው፣ ለሰውም ሁኔታና ሁኔታዎች ተፈጻሚ እንዲሆኑ ተደርገዋል።”
“‘Thou shalt have no other gods before Me.’
«ከእኔ በፊት ሌሎች አማልክት አይኑሩልህ።»
“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.
"የዘላለም አምላክ የሆነው ይሖዋ፣ በራሱ የሚኖር፣ ያልተፈጠረው፣ ራሱ የሁሉ ምንጭና ጠባቂ ሆኖ፣ ለከፍተኛ ክብርና አምልኮ የሚገባው እርሱ ብቻ ነው። ሰው ልጅ በፍቅሩም ሆነ በአገልግሎቱ ውስጥ ቀዳሚውን ስፍራ ለማንኛውም ሌላ ነገር እንዳይሰጥ ተከልክሎአል። ለእግዚአብሔር ያለንን ፍቅር የሚያሳንስ ወይም ለእርሱ የሚገባውን አገልግሎት የሚያደናቅፍ ማንኛውንም ነገር ብንከብር፣ ያንን ነገር አምላክ እናደርገዋለን።"
“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’
“‘ለአንተ የተቀረጸ ምስል ወይም በላይ በሰማይ ካለ ነገር፣ ወይም በታች በምድር ካለ ነገር፣ ወይም ከምድር በታች ባለው ውኃ ውስጥ ካለ ነገር ምንም አምሳል አታድርግ፤ ለእነርሱም አትስገድ፥ አታገልግላቸውም።’”
“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.
“ሁለተኛው ትእዛዝ እውነተኛውን አምላክ በምስሎች ወይም በምሳሌያዊ ቅርጾች ማምለክን ይከለክላል። ብዙ አረማዊ ሕዝቦች ምስሎቻቸው አምላክነት የሚመለክትባቸው ብቻ ምሳሌያዊ ቅርጾች ወይም ምልክቶች ናቸው ብለው ይናገሩ ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር እንዲህ ያለው አምልኮ ኃጢአት እንደሆነ ገልጦአል። ዘላለማዊውን በቁሳዊ ነገሮች ለመወከል የሚደረገው ሙከራ ሰው ስለ እግዚአብሔር ያለውን ግንዛቤ ዝቅ ያደርገዋል። አእምሮው ከይሖዋ ወሰን ከሌለው ፍጹምነት ሲራቅ፥ ከፈጣሪው ይልቅ ወደ ፍጡር ይሳባል። እናም ሰው ስለ እግዚአብሔር ያለው ግንዛቤ እንደ ዝቅ እያለ፥ እርሱ ራሱ ደግሞ ይዋረዳል።”
“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.
“‘እኔ እግዚአብሔር አምላክህ ቅንዓተኛ አምላክ ነኝ።’ እግዚአብሔር ከሕዝቡ ጋር ያለው የቅርብና የተቀደሰ ግንኙነት በጋብቻ ምሳሌ ይወከላል። ጣዖት አምልኮ መንፈሳዊ ዝሙት ስለሆነ፣ እግዚአብሔር በእርሱ ላይ ያለው መቅሰፍታዊ ቁጣ በተገቢው ሁኔታ ቅንዓት ተብሎ ይጠራል።” አባቶችና ነቢያት፣ 305, 306.
God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”
በተለይም የእግዚአብሔር ቅንዓት በጣዖት አምልኮ ላይ ይገለጣል፤ በሕዝቅኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ የመጀመሪያው ርኵሰት “የቅንዓት ምስል” መሆኑም በፍጹም ድንገተኛ ነገር አይደለም።
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.
በስድስተኛውም ዓመት፥ በስድስተኛው ወር፥ በወሩም በአምስተኛው ቀን፥ እኔ በቤቴ ተቀምጬ ሳለሁ፥ የይሁዳም ሽማግሌዎች በፊቴ ተቀምጠው ሳሉ፥ በዚያ የጌታ እግዚአብሔር እጅ በእኔ ላይ ወደቀች። እኔም አየሁ፤ እነሆም፥ እንደ እሳት መልክ ያለ ምስል ነበረ፤ ከወገቡም ጀምሮ ወደ ታች እሳት፥ ከወገቡም ጀምሮ ወደ ላይ እንደ ብርሃን መልክ፥ እንደ አምበር ቀለም ነበረ። የእጅንም አምሳል ዘረጋ፥ ከራሴም ጠጉር ውስጥ ከአንዲት ጉንጉን ያዘኝ፤ መንፈስም በምድርና በሰማይ መካከል አነሣኝ፥ በእግዚአብሔርም ራእይ ወደ ኢየሩሳሌም፥ ወደ ሰሜን የሚመለከተው የውስጠኛው በር ደጅ አመጣኝ፤ በዚያም ለቅንዓት የሚያነሣ የቅንዓት ምስል መቀመጫ ነበረ። እነሆም፥ በሸለቆ ያየሁትን ራእይ እንደሚመስል፥ የእስራኤል አምላክ ክብር በዚያ ነበረ። እርሱም፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ አሁን ዓይንህን ወደ ሰሜን አንሣ አለኝ። እኔም ዓይኖቼን ወደ ሰሜን አነሣሁ፤ እነሆም፥ በመግቢያው ላይ ከመሠዊያው በር በሰሜን በኩል ይህ የቅንዓት ምስል ነበረ። ሕዝቅኤል 8፥1-5።
The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.
የቅንዓት ምስል ሕዝቅኤል የታየው ከአራቱ በደረጃ እየጨመሩ የሚሄዱ ርኩሰቶች መካከል የመጀመሪያው ነው። የቅንዓት ምስል በአድቬንቲዝም ውስጥ እየተባባሰ የሄደው የዓመፅ አራት ትውልዶች መካከል የመጀመሪያው ትውልድ መጀመሪያን ይወክላል። የመጀመሪያው ትውልድ በ1863 ተጀመረ።
We will continue this study in the next article.
በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህንን ጥናት እንቀጥላለን።
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
“እያንዳንዱ ከጥንቱ ነቢያት ለራሳቸው ዘመን ከተናገሩት ይልቅ ለእኛ ዘመን ይበልጥ ተናገሩ፤ ስለዚህም ትንቢታቸው ለእኛ ኃይል ያለው ነው። ‘እነዚህም ሁሉ ለእነርሱ ምሳሌ ሆነው ደረሱባቸው፤ የዓለምም ፍጻሜ ለደረሰባቸው ለእኛ ለምክር ተጻፉ።’ 1 ቆሮንቶስ 10፥11። ‘ለራሳቸው ሳይሆን ለእኛ እንደ ሚያገለግሉ ተገለጠላቸው፤ እነዚህም ነገሮች አሁን ከሰማይ በተላከው በመንፈስ ቅዱስ ለእናንተ ወንጌልን በሰበኩላችሁ አማካይነት ተነግረዋችኋል፤ እነዚህንም ነገሮች መላእክት ለማየት ይመኛሉ።’ 1 ጴጥሮስ 1፥12....”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“መጽሐፍ ቅዱስ ለዚህ የመጨረሻ ትውልድ መዝግቦቹን ሰብስቦ አንድ ላይ አስቀምጦአል። በብሉይ ኪዳን ታሪክ ውስጥ የተፈጸሙ ታላላቅ ክስተቶችና ክቡር ግብይቶች ሁሉ በእነዚህ የመጨረሻ ዘመናት በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ተደግመው ነበር፣ እንዲሁም እየተደገሙ ናቸው።” Selected Messages, book 3, 338, 339.