The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
የይሮብዓም ዓመፅ ምስክርነት እንዲሁም የጥንቷ እስራኤል ወደ ሁለት አሕዛብ መከፈል ታሪክ ነው። ከአሥሩ ነገዶች የተቋቋመው የሰሜኑ መንግሥት እስራኤል፣ ወይም አንዳንድ ጊዜ ኤፍሬም ተብሎ ይታወቅ ነበር፤ የደቡቡም መንግሥት ይሁዳ ተብሎ ይታወቅ ነበር። በሕዝቅኤል ዘመን፣ መንግሥቱ ለብዙ ዓመታት አስቀድሞ ሁለት መንግሥታት ሆኖ ነበር፤ እናም በምዕራፍ ሠላሳ ሰባት ውስጥ፣ ሕዝቅኤል እነዚያ ሁለቱ መንግሥታት እንደገና አንድ ሕዝብ እንደሚሆኑ የሚለይ ትንቢት ተሰጠው። ያ ትንቢት በምድር አውሬው (ዩናይትድ ስቴትስ) ቀደምታ ታሪክ ውስጥ ተፈጸመ፤ እንዲሁም በዩናይትድ ስቴትስ መጨረሻ ላይ ለመጨረሻ ጊዜ ይፈጸማል፤ ምክንያቱም ኢየሱስ ሁልጊዜ የነገርን መጨረሻ በነገሩ መጀመሪያ ያሳያልና።
The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.
እስራኤል ለሁለት መንግሥታት በተከፈለበት ዘመን የኢዮርብአም ዓመፅ፣ በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ መጀመሪያ ያለውን ዓመፅ ይወክላል፤ እንዲሁም በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ መጨረሻም ያለውን ዓመፅ ይወክላል። በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ መጀመሪያና መጨረሻ ያለው ዓመፅ የሁለት መንግሥታትን መቀላቀል ያካትታል። በእነዚህ ጽሑፎች ውስጥ ከሲስተር ዋይት ጽሑፎች ደጋግሞ እንደተጠቀሰው፣ ራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ለቤተ ክርስቲያናት የሚቀርቡ ሁለት ጥሪዎችን ይወክላል። በእሑድ ሕግ ቀውስ ሰዓት የሚቀላቀሉት ሁለቱ አሕዛብ፣ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እና አሁንም በባቢሎን ውስጥ ያሉት የእግዚአብሔር ሌሎች በጎች ናቸው።
The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”
በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ የተባበሩት ሁለቱ አሕዛብ ይሁዳና ኤፍሬም ነበሩ። በተናጠል በእያንዳንዳቸው ሁለቱ መንግሥታት ላይ የነበረው ቍጣ በ1798 እና ከዚያም በ1844 ሲያበቃ ተባበሩ። በሕዝቅኤል ምዕራፍ ሰላሳ ሰባት ውስጥ ያለው “ከዚህም በላይ” የሚለው ቃል፣ ይህ አተገባበር ትክክል መሆኑን በእርግጥ እንድናውቅ ያስችለናል። “ከዚህም በላይ” የሚለው ቃል ከ“ከዚህም በላይ” በኋላ የሚመጣውን መልእክት፣ “ከዚህም በላይ” ከሚለው ቃል በፊት በቀደመው መልእክት ላይ እንዲተካ ማለት ነው።
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.
እንደገናም የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለ፤ አንተ የሰው ልጅ ሆይ፣ አንድ በትር ውሰድልህ፥ በእርሱም፦ ለይሁዳ እና ለጓደኞቹ ለእስራኤል ልጆች ብለህ ጻፍበት፤ ከዚያም ሌላ በትር ውሰድ፥ በእርሱም፦ ለዮሴፍ፥ የኤፍሬም በትር፥ እና ለጓደኞቹ ለእስራኤል ቤት ሁሉ ብለህ ጻፍበት፤ እነርሱንም አንዱን ከአንዱ ጋር አንድ በትር እንዲሆኑ አገናኛቸው፤ በእጅህም አንድ ይሆናሉ። ሕዝቅኤል 37፥15–17።
Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.
ሕዝቅኤል “ደግሞም” በማለት ሲናገር የትንቢታዊውን የ“መድገምና ማስፋት” መርህ ተግባራዊ እያደረገ ነው። ሕዝቅኤል ሁለት በትሮችን፣ አንዱን ለይሁዳ አንዱንም ለኤፍሬም እንዲወስድ፣ እና በሁለቱ በትሮች የተገለጸውን ትንቢት ወስዶ ከቀደመው ትንቢት በላይ እንዲያኖረው ታዝዞአል። የቀደመው ትንቢታዊ ምሳሌ የጀመረው በቁጥር አንድ ላይ ሕዝቅኤል ወደ ደረቁ የሞቱ አጥንቶች ሸለቆ በተወሰደ ጊዜ ነበር።
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.
እግዚአብሔር እጅ በእኔ ላይ ነበረች፥ በእግዚአብሔርም መንፈስ አውጥቶ በአጥንት የተሞላች ሸለቆ መካከል አኖረኝ። በዙሪያዋም አሳለፈኝ፤ እነሆም፥ በሸለቆው ፊት ላይ እጅግ ብዙ ነበሩ፤ እነሆም፥ እጅግ ደረቁ ነበሩ። እርሱም፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ እነዚህ አጥንቶች ሕያዋን ሊሆኑ ይችላሉን? አለኝ። እኔም፦ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ፥ አንተ ታውቃለህ፥ ብዬ መለስሁ። ዳግመኛም እንዲህ አለኝ፦ በእነዚህ አጥንቶች ላይ ትንቢት ተናገር፥ እንዲህም በላቸው፦ እናንተ የደረቃችሁ አጥንቶች፥ የእግዚአብሔርን ቃል ስሙ። ጌታ እግዚአብሔር ለእነዚህ አጥንቶች እንዲህ ይላል፦ እነሆ፥ እስትንፋስ ወደ እናንተ አገባለሁ፥ ትኖራላችሁም፤ ጅማትንም በእናንተ ላይ አኖራለሁ፥ ሥጋንም በእናንተ ላይ አወጣለሁ፥ በቆዳም እሸፍናችኋለሁ፥ እስትንፋስንም በእናንተ ውስጥ አኖራለሁ፥ ትኖራላችሁም፤ እኔም እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቃላችሁ። እንደ ታዘዝሁትም ትንቢት ተናገርሁ፤ እኔም ትንቢት ስናገር ድምፅ ሆነ፥ እነሆም መንቀጥቀጥ ሆነ፥ አጥንቶቹም እያንዳንዱ ወደ አጥንቱ ተቀላቀሉ። ተመልክቼም እነሆ፥ ጅማትና ሥጋ በእነርሱ ላይ ወጡ፥ ቆዳም ከላይ ሸፈናቸው፤ ነገር ግን እስትንፋስ በእነርሱ ውስጥ አልነበረም። ከዚያም እንዲህ አለኝ፦ ለነፋስ ትንቢት ተናገር፥ የሰው ልጅ ሆይ፥ ትንቢት ተናገር፥ ነፋሱንም እንዲህ በለው፦ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ አንተ እስትንፋስ ሆይ፥ ከአራቱ ነፋሳት ና፥ እንዲኖሩም በእነዚህ በተገደሉት ላይ እፍስ። እንደ አዘዘኝም ትንቢት ተናገርሁ፤ እስትንፋስም ወደ እነርሱ ገባ፥ ኖሩም፥ በእግራቸውም ቆሙ፤ እጅግ ታላቅ ሠራዊት ነበሩ። ከዚያም እንዲህ አለኝ፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ እነዚህ አጥንቶች የእስራኤል ቤት ሁሉ ናቸው፤ እነሆ፥ እነርሱ፦ አጥንቶቻችን ደረቁ፥ ተስፋችንም ጠፋ፤ ፈጽሞ ተቈረጥን፥ ይላሉ። ስለዚህ ትንቢት ተናገር፥ እንዲህም በላቸው፦ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ሕዝቤ ሆይ፥ እነሆ፥ መቃብሮቻችሁን እከፍታለሁ፥ ከመቃብሮቻችሁም አወጣችኋለሁ፥ ወደ እስራኤልም ምድር አገባችኋለሁ። እናንተም ሕዝቤ ሆይ፥ መቃብሮቻችሁን በከፈትሁ ጊዜ፥ ከመቃብሮቻችሁም ባወጣኋችሁ ጊዜ፥ እኔ እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቃላችሁ። መንፈሴንም በእናንተ ውስጥ አኖራለሁ፥ ትኖራላችሁም፥ በምድራችሁም ላይ አኖራችኋለሁ፤ ከዚያም እኔ እግዚአብሔር እንደ ተናገርሁና እንዳደረግሁት ታውቃላችሁ፥ ይላል እግዚአብሔር። ሕዝቅኤል 37፥1–14።
From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.
ከእነዚህ ጽሑፎች መጀመሪያ ጀምሮ፣ የሞቱ አጥንቶች ሸለቆ በመጨረሻዎቹ ዘመናት የእግዚአብሔርን ሕዝብ እንደሚወክል፣ እንዲሁም እንደ ብርቱ ሠራዊት በእግራቸው ላይ እንዲቆሙ የሚያደርጋቸው የአራቱ ነፋሳት መልእክት፣ የሦስተኛው ወዮ እስልምናን የሚለይ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት መሆኑን አሳይተናል። ሲስተር ዋይት አጥንቶቹን የእግዚአብሔር ሕዝብ መሆናቸውን ትለያለች።
“I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.
“የኋላ የተመለሱትን ሕዝቡን፣ እነርሱም እንደ ደረቁ አጥንቶች ያሉትን፣ እንዲኖሩ ጌታ በእነርሱ ላይ እንዲነፍስ፣ ብዕሬን አኖራለሁ ነፍሴንም በጸሎት አነሣለሁ።” General Conference Bulletin, February 4, 1893.
We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.
በቀደሙት ጽሑፎች ውስጥ ጁላይ 18, 2020ን የሚለይ ትንቢታዊ መልእክት ስሕተተኛ እንደነበረ እና ያ የሐሰት አዋጅ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ የመጀመሪያው ቅር መሰኘትና የመዘግየት ጊዜ መድረሱን እንደ ምልክት አመልክቶ መሆኑን አሳይተናል። ምንም እንኳ በሚለራዊያን ዘመን የጊዜ አዋጅ ሕጋዊ ነበር፣ ከ1844 በኋላ ግን በጊዜ ላይ የተንጠለጠለ ሌላ መልእክት ፈጽሞ ሊኖር አይገባም ነበር። Future for America የጁላይ 18, 2020ን አዋጅ ባወጣ ጊዜ፣ የጊዜ አዋጅ ተቀባይነት ወደነበረበት ታሪክ ወደ ኋላ ተንሸራትተው ሄዱ፤ በዚህም ሲያደርጉ ኃጢአት አደረጉ፣ እናም በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ በተጠቀሰችው ታላቂቱ ከተማ ጎዳና ላይ ተገደሉ። በጎዳናው ላይ ሞተው ከነበሩ በኋላ፣ ሁለቱ ምስክሮች ከሦስት ቀን ተኩል በኋላ እንደ ተነሡ ሁሉ፣ እነርሱም እንዲሁ መነሣት ያስፈልጋቸው ነበር።
“The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.
“የደረቁት አጥንቶች ከሞት ትንሣኤ እንደሆነ ወደ እንቅስቃሴ ይገቡ ዘንድ፣ በእግዚአብሔር ቅዱስ መንፈስ ሊተነፍሱባቸው ያስፈልጋል።” Bible Training School, December 1, 1903.
In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.
በቀደሙት ጽሑፎች የሁለቱን ምስክሮች ከሞት የሚያስነሣው የአራቱ ነፋሳት መልእክት የሦስተኛው ወዮ የእስልምና መልእክት እንደሆነ፣ እንዲሁም ያ መልእክት የመጨረሻዎቹ ዘመናት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እንደሆነ አሳይተናል። ሕዝቅኤል “ከዚህም በላይ” ይላል፤ በዚህም አነጋገር የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ስብከት የሚያመለክተው ታሪክ በሚፈጸምበት ዘመን፣ አንዱ ኤፍሬም ሌላውም ይሁዳ ተብሎ የተወከለ ሁለት በትሮች ተቀላቅለው አንድ ሕዝብ ሊሆኑ እንደሚገባ ለየ። የአሥሩ ደናግል ምሳሌ በሚለራውያን ታሪክ እንደተፈጸመችው ሁሉ “ቃል በቃል” በመጨረሻዎቹ ዘመናትም ትፈጸማለች። በሚለራውያን ታሪክ የእኩለ ሌሊት ጩኸት በተፈጸመበት ዘመን፣ እንዲሁም ደግሞ በመጨረሻዎቹ ዘመናት ፍጻሜ ውስጥ፣ “ሁለት በትሮች” ተቀላቅለው ነበር፣ እንዲሁም ይቀላቀላሉ።
The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.
ሁለቱ በትሮች የጥንታዊቷ እስራኤል ሰሜናዊውን (ኤፍሬም) እና ደቡባዊውን መንግሥታት (ይሁዳ) ይወክሉ ነበር። ደግሞም ዊልያም ሚለር በኤልያስ እንደ ተመሰለ አሳይተናል፤ እንዲሁም በሦስት ዓመት ከግማሽ ዘመኑ ድርቅ ጊዜ ኤልያስ ወደ ሰራጵታ መበለት ሄዶ ነበር።
And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.
የእግዚአብሔርም ቃል ወደ እርሱ መጥቶ፥ “ተነሣ፥ ወደ ሲዶና ወደሚገኘው ወደ ሰራጵታ ሂድ፥ በዚያም ተቀመጥ፤ እነሆ፥ በዚያ ያለችን አንዲት መበለት ሴት እንድትመግብህ አዝዣለሁ” አለው። እርሱም ተነሥቶ ወደ ሰራጵታ ሄደ። ወደ ከተማይቱም በር በደረሰ ጊዜ፥ እነሆ፥ መበለቲቱ ሴት እንጨት ትሰበስብ ነበር፤ እርሱም ጠርቶአት፥ “እባክሽ፥ እጠጣ ዘንድ በዕቃ ትንሽ ውኃ አምጪልኝ” አላት። ውኃ ልታመጣለትም ስትሄድ፥ እንደ ገና ጠርቶአት፥ “እባክሽ፥ በእጅሽ አንዲት ቍራሽ እንጀራ አምጪልኝ” አላት። እርስዋም አለች፥ “እግዚአብሔር አምላክህ በሕይወቱ ሕያው እንደሆነ፥ ከዱቄት በገንዳ አንድ እፍኝ ብቻ እና በማሰሮ ጥቂት ዘይት ብቻ እንጂ እኔ ጋገር የለኝም፤ እነሆም፥ ገብቼ ለእኔና ለልጄ አዘጋጅቼው እንበላውና እንሞት ዘንድ ሁለት እንጨት እሰበስባለሁ” አለች። ኤልያስም አላት፥ “አትፍሪ፤ ሂጂ፥ እንዳልሽውም አድርጊ፤ ነገር ግን በመጀመሪያ ከዚያ ለእኔ ትንሽ ጋገር ሠርተሽ አምጪልኝ፥ ከዚያም ለአንቺና ለልጅሽ ሥሪ። የእስራኤል አምላክ እግዚአብሔር እንዲህ ይላልና፥ እግዚአብሔር በምድር ላይ ዝናብ እስከሚሰጥበት ቀን ድረስ፥ የዱቄቱ ገንዳ አይጎድልም፥ የዘይቱም ማሰሮ አያልቅም።” እርስዋም ሄዳ እንደ ኤልያስ ቃል አደረገች፤ እርስዋም፥ እርሱም፥ ቤተ ሰብዋም ብዙ ቀኖች በሉ። 1 ነገሥት 17፥8–15።
The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:
በዚህ ክፍል ውስጥ የተጠቀሱት “ብዙ ቀናት” አክአብ ኤልያስን የፈለገባቸው ሦስት ዓመት ተኩል ሲሆኑ፣ የጳጳሳዊ ስደትን አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ዓመታት ይወክላሉ። ስለ እነዚህ የጳጳሳዊ ስደት “ብዙ ቀናት” ኢየሱስ እንዲህ አለ፦
And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.
እነዚያም ቀኖች እንዳይከለሉ ኖሮ፣ ሥጋ ለባሽ ሁሉ ባልዳነ ነበር፤ ነገር ግን ስለ ተመረጡት ሲባል እነዚያ ቀኖች ይከለላሉ። ማቴዎስ 24፥22።
Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.
እህት ዋይት “እነዚያ ቀኖች” ብሎ የኢየሱስ የተናገረውን እንደ ጳጳሳዊ ስደት ዘመን በቀጥታ ትለይዋለች።
“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.
“በ1260 ዓመታት ሙሉ ዘመን የቤተ ክርስቲያን ስደት አልቀጠለም። እግዚአብሔር ለሕዝቡ ባለው ምሕረት የእሳታማ ፈተናቸውን ዘመን አሳጠረ። በቤተ ክርስቲያን ላይ ስለሚመጣው ‘ታላቅ መከራ’ አስቀድሞ ሲናገር አዳኙ እንዲህ አለ፦ ‘እነዚያም ቀኖች ባይአጠሩ ኖሮ፥ ሥጋ ያለው ሁሉ አይድንም ነበር፤ ነገር ግን ስለ ተመረጡት እነዚያ ቀኖች ይአጠራሉ።’ ማቴዎስ 24፥22። በተሐድሶው ተጽእኖ ስደቱ ከ1798 በፊት ወደ ፍጻሜው መጣ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 266, 267.
The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.
ኤልያስ በመበለቲቱ የተጠበቀባቸው “ብዙ ቀናት” ደግሞ፣ ዳንኤል የጳጳሳዊ ስደት እንደሆኑ የለየባቸው እነዚያው “ብዙ ቀናት” ነበሩ።
And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.
ከሕዝቡም መካከል አስተዋዮች የሆኑት ብዙዎችን ያስተምራሉ፤ ነገር ግን ለብዙ ቀናት በሰይፍ፣ በእሳት፣ በምርኮ፣ በዝርፊያም ይወድቃሉ። ሲወድቁም በትንሽ እርዳታ ይረዱአቸዋል፤ ብዙዎች ግን በሽንገላ ይተባበራሉአቸው። ከእነዚያም አስተዋዮች አንዳንዶቹ ይወድቃሉ፥ ይህም ለመፈተንና ለማንጻት እስከ መጨረሻው ዘመን ድረስ ነጭ ለማድረግ ነው፤ ምክንያቱም ይህ ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና። ዳንኤል 11፥33–35።
The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”
“የፍጻሜው ዘመን” በእነዚያ ጥቅሶች ውስጥ “የተቀጠረው ዘመን” ደግሞ ነበር፤ እርሱም 1798 ነበር፣ እናም በዛሬፋት መበለት ጋር በኤልያስ ዘመን እንደ ምሳሌ ተገልጦ እንደነበረው የጳጳሳዊ ስደት ፍጻሜን ያመለከተ ነበር። በዚያ ታሪክ ውስጥ ያልተጋባች ቤተ ክርስቲያንን የምትወክል መበለቲቱ፣ በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያለችው በምድረ በዳ ያለች ቤተ ክርስቲያን መሆኗ ተለይታ ታውቃለች። እርስዋም ሁለት እንጨቶችን ትሰበስብ ነበር፤ አንድ እንጨት ወይም አሥር እንጨቶች ሳይሆን፣ ሁለት እንጨቶችን ነበር። ሕዝቅኤልም ሁለት እንጨቶችን ይወስድ ዘንድ ነበረበት፤ አንዱ ለሰሜኑ የእስራኤል መንግሥት እና አንዱ ለደቡቡ የእስራኤል መንግሥት፤ ከዚያም አንድ እንጨት እንዲሆኑ አንድ ላይ ያጣምራቸው ዘንድ ነበረበት። እነዚያ ሁለቱ መንግሥታት ሁለቱም ለሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት ተበትነው ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ተስፋ እርሱ ይሰበስባቸዋል የሚል ነበር። ሴቲቱም አንድ ላይ ሊጣመሩ የሚገባቸውን እነዚያን ሁለት እንጨቶች ትሰበስብ ነበር፤ ይህንም “እግዚአብሔር በምድር ላይ ዝናብ እስኪልክ ድረስ” ታደርግ ነበር።
The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.
ጌታ “ዝናብ” የላከበት ቀን፣ በሚለራይት ታሪክ ውስጥ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን የለየ ሲሆን፣ ይህም በጥቅምት 22 ቀን 1844 መደምደሚያውን ደረሰ፤ በዚያን ጊዜም የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ ከ1798 ጀምሮ (የመጀመሪያው ቍጣ መጨረሻ) እስከ ጥቅምት 22 ቀን 1844 (የመጨረሻው ቍጣ መጨረሻ) ድረስ ባቆመው መቅደስ ድንገት መጣ። በዚያ የጊዜ ወቅት፣ በሕዝቅኤል የአጥንቶች ሸለቆ ምሳሌ የተወከለው የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ተፈጸመ፤ ይኸውም የሰሜኑና የደቡቡ መንግሥታት ሁለቱ እንጨቶች አንድ ሕዝብ እንዲሆኑ፣ በአንድ ንጉሥ ሥር እንዲሰበሰቡ ተጣመሩ፤ ምክንያቱም በጥቅምት 22 ቀን 1844 ክርስቶስ በአብ ፊት መጥቶ መንግሥት ተቀበለ።
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“ክርስቶስ መቅደሱን ለማንጻት እንደ ሊቀ ካህናታችን ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መምጣቱ፣ በዳንኤል 8፥14 እንደ ተገለጠው፤ የሰው ልጅም ወደ ዘመናት ጥንታዊው መምጣቱ፣ በዳንኤል 7፥13 እንደ ቀረበው፤ እንዲሁም ጌታ ወደ ቤተ መቅደሱ መምጣቱ፣ በሚልክያስ እንደ ተነገረው፣ ይህ ሁሉ የአንድና የዚያው ክስተት መግለጫዎች ናቸው፤ ይህም ደግሞ ክርስቶስ በማቴዎስ 25 በተገለጸው የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ ሙሽራው ወደ ሰርጉ መምጣት ብሎ የተወከለው ነው።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 426።
Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.
ክርስቶስ በዳንኤል መጽሐፍ እንደተገለጸው ጥቅምት 22 ቀን 1844 መንግሥት ተቀበለ።
I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.
በሌሊት ራእይ አየሁ፤ እነሆም፥ እንደ ሰው ልጅ ያለ አንዱ ከሰማይ ደመናት ጋር መጣ፥ ወደ ዘመናት ጥንታዊ ደረሰ፤ በፊቱም አቀረቡት። ለእርሱም ግዛትና ክብር መንግሥትም ተሰጠው፥ ወገኖች ሁሉና አሕዛብ ቋንቋዎችም ሁሉ ያገለግሉት ዘንድ፤ ግዛቱ የማያልፍ የዘላለም ግዛት ነው፥ መንግሥቱም የማይጠፋ ነው። ዳንኤል 7፥13፣ 14።
When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.
ከሕዝቅኤል ሁለቱ እንጨቶች አንድ ሆነው በሚጣመሩበት ጊዜ፣ በእነርሱ ላይ አንድ ንጉሥ ይሆናል።
And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.
ባሪያዬ ዳዊትም በላያቸው ንጉሥ ይሆናል፤ ሁሉም አንድ እረኛ ይኖራቸዋል፤ በፍርዴም ይሄዳሉ፥ ሥርዓቴንም ይጠብቃሉ ያደርጉትማል። ለባሪያዬ ለያዕቆብ በሰጠሁት፥ አባቶቻችሁም በተቀመጡበት ምድር ይኖራሉ፤ በዚያም እነርሱ፥ ልጆቻቸውም፥ የልጆቻቸውም ልጆች ለዘላለም ይኖራሉ፤ ባሪያዬም ዳዊት ለዘላለም አለቃቸው ይሆናል። ሕዝቅኤል 37፥24-25።
All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.
ሁሉም ነቢያት እርስ በርሳቸው ይስማማሉ፤ ንጉሥ ዳዊትም በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን በአብ ፊት የመጣው ክርስቶስ ነው፥ ከእስራኤል ሁለቱ በትሮች—እስራኤል (ሰሜናዊው መንግሥት) እና ይሁዳ (ደቡባዊው መንግሥት)—ተሰብስቦ የተዘጋጀን መንግሥት ተቀበለ። ሁለቱ መንግሥታት መበተናቸው ክርስቶስ የፈረሰውንና የተረገጠውን ቤተ መቅደስ ሲያነሣ በ1798 እስከ 1844 ባሉት አርባ ስድስት ዓመታት ውስጥ ተፈጸመ። ቤተ መቅደሱንም ካነሣ በኋላ፥ እንደ ሚልክያስ ምዕራፍ ሦስት ፍጻሜ፥ እርሱ እንደ ኪዳኑ መልእክተኛ ድንገት ወደ ቤተ መቅደሱ መጣ። ሕዝቅኤልም ከዚህ እውነታ ጋር ይስማማል፥ ምክንያቱም ሁሉም ነቢያት እርስ በርሳቸው ይስማማሉ።
And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.
እኔም ባሪያዬ ዳዊት በእነርሱ ላይ ንጉሥ ይሆናል፤ ሁላቸውም አንድ እረኛ ይኖራቸዋል፤ በፍርዶቼም ይሄዳሉ፥ ሥርዓቴንም ይጠብቃሉ ያደርጉማል። ለባሪያዬም ለያዕቆብ በሰጠሁት ምድር፥ አባቶቻችሁ በእርስዋ በተቀመጡባት ምድር፥ በእርስዋ ይቀመጣሉ፤ እነርሱም፥ ልጆቻቸውም፥ የልጆቻቸውም ልጆች ለዘላለም በእርስዋ ይቀመጣሉ፤ ባሪያዬም ዳዊት ለዘላለም አለቃቸው ይሆናል። ከእነርሱም ጋር የሰላም ቃል ኪዳን አደርጋለሁ፤ ከእነርሱ ጋር የዘላለም ቃል ኪዳን ይሆናል፤ እባርካቸዋለሁ፥ አበዛቸውማለሁ፥ መቅደሴንም ለዘላለም በመካከላቸው አኖራለሁ። ማደሪያዬም ደግሞ ከእነርሱ ጋር ይሆናል፤ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ፥ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ። ሕዝቅኤል 37፥24–27።
It is Christ that erects the temple.
መቅደሱን የሚያነግሥ ክርስቶስ ነው።
And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.
እርሱንም ተናገረው፥ እንዲህ ብለህ፤ የሰራዊት ጌታ እንዲህ ይናገራል፤ እነሆ፥ ስሙ ቅርንጫፍ የሆነው ሰው፤ እርሱም ከራሱ ስፍራ ይበቅላል፥ የጌታንም ቤተ መቅደስ ይሠራል፤ እርሱ እንኳ የጌታን ቤተ መቅደስ ይሠራል፤ ክብሩንም ይሸከማል፥ በዙፋኑም ላይ ተቀምጦ ይገዛል፤ በዙፋኑም ላይ ካህን ይሆናል፤ የሰላምም ምክር በሁለቱ መካከል ይሆናል። አክሊሎቹም በጌታ ቤተ መቅደስ ውስጥ ለመታሰቢያ ለሔሌምና ለጦቢያስ፥ ለይዳያስም፥ ለጸፍንያም ልጅ ሄን ይሆናሉ። በሩቅም ያሉ ይመጣሉ፥ በጌታም ቤተ መቅደስ ውስጥ ይሠራሉ፤ የሰራዊትም ጌታ ወደ እናንተ እንደ ላከኝ ታውቃላችሁ። ይህም በእውነት ይሆናል፥ እናንተ የአምላካችሁን የጌታን ድምፅ በትጋት ብትታዘዙ። ዘካርያስ 6፥12–15።
Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.
ክርስቶስ ቅርንጫፉ ነው፤ እርሱም መቅደሱን ቢያፈርሱት በሦስት ቀን እንደሚያነሣው ገለጠ፤ በዚህም ላይ አይሁድ መቅደሱን ለመሥራት አርባ ስድስት ዓመት እንደፈጀ መለሱ።
Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.
ከዚያም አይሁድ መልሰው እንዲህ አሉት፡- እነዚህን ነገሮች ስለምታደርግ ምን ምልክት ታሳየናለህ? ኢየሱስም መልሶ እንዲህ አላቸው፡- ይህን ቤተ መቅደስ አፍርሱት፥ እኔም በሦስት ቀን ውስጥ አነሣዋለሁ። ከዚያም አይሁድ እንዲህ አሉ፡- ይህ ቤተ መቅደስ ለመሥራት አርባ ስድስት ዓመት ፈጅቷል፤ አንተ ግን በሦስት ቀን ታቆመዋለህን? ዮሐንስ 2፥18–20።
Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.
ክርስቶስ በዚያ ክፍል ስለ ሥጋው ይናገር ነበር፤ ነገር ግን ነቢያት ሁሉ ከኖሩበት ዘመን ይልቅ ስለ መጨረሻዎቹ ዘመናት ይበልጥ ይናገራሉ። በሦስተኛው ቀን የክርስቶስ ትንሣኤ፣ በእኩለ ሌሊት ጩኸት ውስጥ በመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ ጊዜ የሞቱ አጥንቶች ትንሣኤን ይወክል ነበር። በኤልያስ ምስክርነት ርእሰ ጉዳይ የሆነው ዝናብ፣ ከበኣልና አስታሮት ነቢያት ጋር ባደረገው ተጋድሎ ጫፍ ላይ ተገለጠ። በዚያን ጊዜም የኤልያስ አምላክ እውነተኛው አምላክ መሆኑ፣ እንዲሁም ኤልያስ እውነተኛው ነቢይ መሆኑ ተገለጠ።
At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.
በመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ መድረስ ጊዜ፣ ፕሮቴስታንቶች በበኣልና በአሽቶሮት ነቢያት እንደተመሰሉት ሐሰተኛ ነቢያት መሆናቸው ተገለጠ። ከዚያም የመዘግየት ጊዜ ተጀመረ፥ እርሱም ወደ እኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት መራ፤ ይህም ክርስቶስ ድንገት ወደ መቅደሱ መምጣቱን አስከተለ። እኩለ ሌሊት ጩኸት ደግሞ አጥንቶቹን እንደ ብርቱ ሰራዊት የሚያስነሣ የሕዝቅኤል መልእክት በሚወክለው ተመስሎአል። ከዚህም በላይ፣ በዚያ ዘመን (አርባ ስድስት ዓመታት) ሁለቱ በትሮች በአንድ ንጉሥ ሥር አንድ ሕዝብ እንዲሆኑ አንድ ላይ ሊጣመሩ ነበር።
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.
የእግዚአብሔርም ቃል ዳግመኛ ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለ፤ አንተም የሰው ልጅ ሆይ፥ አንድ እንጨት ውሰድልህ፥ በእርሱም፦ ለይሁዳ እና ለባልንጀሮቹ ለእስራኤል ልጆች ብለህ ጻፍበት፤ ከዚያም ሌላ እንጨት ውሰድ፥ በእርሱም፦ ለዮሴፍ፥ ለኤፍሬም እንጨት፥ እና ለባልንጀሮቹ ሁሉ ለእስራኤል ቤት ብለህ ጻፍበት፤ እርስ በርሳቸውም አንድ እንጨት እንዲሆኑ አገናኛቸው፤ በእጅህም አንድ ይሆናሉ። ከሕዝብህም ልጆች፦ በእነዚህ ምን ማለትህ እንደ ሆነ አታሳየንምን? ብለው በሚናገሩህ ጊዜ፥ እንዲህ በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ በኤፍሬም እጅ ያለውን የዮሴፍን እንጨት፥ ባልንጀሮቹንም የእስራኤል ነገዶች እወስዳለሁ፤ ከእርሱም ጋር፥ ከይሁዳ እንጨት ጋር አኖራቸዋለሁ፥ አንድ እንጨትም አደርጋቸዋለሁ፤ በእጄም አንድ ይሆናሉ። የምትጽፍባቸውም እንጨቶች በዓይናቸው ፊት በእጅህ ይሁኑ። እንዲህም በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ የእስራኤልን ልጆች ከሄዱባቸው አሕዛብ መካከል እወስዳለሁ፥ ከሁሉም አቅጣጫ እሰበስባቸዋለሁ፥ ወደ ራሳቸውም ምድር አመጣቸዋለሁ፤ በእስራኤልም ተራሮች ላይ ባለችው ምድር አንድ ሕዝብ አደርጋቸዋለሁ፤ ለሁሉም አንድ ንጉሥ ይሆንባቸዋል፤ ከእንግዲህም በኋላ ሁለት ሕዝቦች አይሆኑም፥ ዳግመኛም ፈጽሞ ወደ ሁለት መንግሥታት አይከፈሉም፤ ደግሞም በጣዖቶቻቸው ወይም በርኵሰቶቻቸው ወይም በመተላለፎቻቸው ሁሉ ራሳቸውን ከእንግዲህ ወዲህ አያረክሱም፤ ነገር ግን ኃጢአት ካደረጉባቸው ከመኖሪያዎቻቸው ሁሉ አድናቸዋለሁ፥ አነጻቸዋለሁም፤ እንዲሁም ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ። ሕዝቅኤል 37፥15–23።
The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
በእኩለ ሌሊት ጩኸት ጊዜ ከኤልያስ ዝናብ በፊት ባልቴቲቱ ስትሰበስባቸው የነበሩት ሁለቱ እንጨቶች፣ ተበትነው የነበሩትን የእስራኤል ሰሜናዊና ደቡባዊ መንግሥታት ይወክሉ ነበር፤ እነርሱም ምሳሌያዊው የማስተስረያ ቀን በተጀመረበት በጥቅምት 22 ቀን 1844 ወደ አንድ ሕዝብ ሊሰበሰቡ ነበር፥ ምክንያቱም በዚያን ጊዜ እግዚአብሔር “ያነጻቸዋል” የሚለው ተስፋ ተሰጥቶ ነበር። መንጻቱም፣ ምርመራዊ ፍርድን የሚወክል ሆኖ፣ በዚያን ጊዜ ተጀመረ። የእነዚህ ሁለት እንጨቶች መሰብሰብ በትክክል ሊገባ ይገባል፥ ምክንያቱም እግዚአብሔር ሁልጊዜ የአንድ ነገር መጨረሻን በአንድ ነገር መጀመሪያ ያብራራልና።
1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.
1844 ዓ.ም. የእስራኤል ሁለቱ መንግሥታት መጨረሻ ነበር፥ ምክንያቱም በዚያን ጊዜ አንድ መንግሥት፣ መንፈሳዊ እስራኤል፣ ሆነው ነበር፤ ከዚያ ጊዜ ጀምሮም አንድ ሕዝብ ብቻ ሊሆኑ የተወሰነላቸው ነበር። ይህ ታሪክ በመጀመሪያው ታሪክ፣ ሁለት ሕዝቦች ሆነው በነበሩበት፣ ተመስሏል፤ ይህም የኢዮርብዓም ዓመፅ ታሪክ ነው።
The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.
በኢዮሮብዓም መንግሥት መጨረሻም የእርሱ የሐሰተኛ አምልኮ ሥርዓት ታሪክ መገለጽ ይገባዋል። በጥንታዊት እስራኤል መጀመሪያ የአሮን ዐመፅ እና በሰሜናዊው መንግሥት መጀመሪያ የኢዮሮብዓም ዐመፅ፣ የ1863 ዐመፅን ይወክላሉ፤ 1863 ግን በግልጽ የሚገባው፣ በሁለቱ በትሮች መተባበር የተወከለው የኢዮሮብዓም መንግሥት መጨረሻ ደግሞ በ1863 ላይ በሚደረብበት ጊዜ ብቻ ነው። ያን ጊዜ 1863 የቅንዓት ምስል ያቆመ ትውልድ እንደሚወክል በግልጽ ይታያል።
We will continue this study in the next article.
በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህንን ጥናት እንቀጥላለን።
“But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.
“ነገር ግን ይህ የደረቁ አጥንቶች ምሳሌ በዓለም ላይ ብቻ የሚሠራ አይደለም፤ ታላቅ ብርሃን የተሰጣቸውንም ይመለከታል፤ እነርሱም ደግሞ እንደ በሸለቆው ያሉት አጥንቶች ናቸውና። የሰው ቅርጽ አላቸው፥ የሰውነት መዋቅርም አላቸው፤ ነገር ግን መንፈሳዊ ሕይወት የላቸውም። ሆኖም ምሳሌው ደረቁትን አጥንቶች ብቻ ተገጣጥመው ወደ ሰው ቅርጽ እንዲመጡ ብቻ አይተዋቸውም፤ የእጅና የእግር አካላት እና የፊት ገጽታ ሚዛናዊ መሆን ብቻ በቂ አይደለምና። ቀጥ ብለው እንዲቆሙና ወደ እንቅስቃሴም እንዲገቡ፥ የሕይወት እስትንፋስ ሰውነቶቹን ሕያው ማድረግ ይገባል። እነዚህ አጥንቶች የእስራኤልን ቤት፥ የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ይወክላሉ፤ የቤተ ክርስቲያንም ተስፋ ሕያው የሚያደርግ የመንፈስ ቅዱስ ተጽእኖ ነው። እንዲሕያዉ፥ ጌታ በእነዚህ ደረቁ አጥንቶች ላይ መተንፈስ ይገባዋል።”
“The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’
“የእግዚአብሔር መንፈስ፣ ሕያው የሚያደርግ ኃይሉን ይዞ፣ በእያንዳንዱ ሰው መሣሪያ ውስጥ ሊኖር ይገባል፤ ይህም እያንዳንዱ መንፈሳዊ ጡንቻና ጅማት በሥራ ላይ እንዲሆን ነው። ያለ መንፈስ ቅዱስ፣ ያለ የእግዚአብሔር እስትንፋስ፣ ሕሊና ድካም ውስጥ ይወድቃል፣ መንፈሳዊ ሕይወትም ይጠፋል። ብዙዎች መንፈሳዊ ሕይወት የሌላቸው ሳሉ ስማቸው በቤተ ክርስቲያን መዝገብ ላይ አለ፤ ነገር ግን በበጉ የሕይወት መጽሐፍ ውስጥ አልተጻፈም። ከቤተ ክርስቲያን ጋር የተባበሩ ሊሆኑ ይችላሉ፣ ከጌታ ጋር ግን አልተዋሐዱም። የተወሰነ የግዴታዎች ስብስብ በመፈጸም ትጉሃን ሊሆኑ ይችላሉ፣ እንደ ሕያዋንም ሰዎች ሊቆጠሩ ይችላሉ፤ ነገር ግን ብዙዎች ‘ሕያው ነህ የሚል ስም አለህ፣ ነገር ግን ሞተሃል’ ከሚባሉት መካከል ናቸው።”
“Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.
“ነፍስ በእውነት ወደ እግዚአብሔር ካልተመለሰች፤ የእግዚአብሔር ሕያው ትንፋሽ ነፍስን ለመንፈሳዊ ሕይወት ካላነቃት፤ እውነትን የሚመሰክሩ ሰዎች ከሰማይ በተወለደ መርህ ካልተነሱ፥ ለዘላለም የሚኖርና የሚጸና ከማይበሰብስ ዘር አልተወለዱም። እንዲሁም የክርስቶስን ጽድቅ ብቸኛ መድኃኒታቸው አድርገው ካልታመኑበት፤ ባህርዩን ካልቀዱ፥ በመንፈሱ ካልሠሩ፥ ዕራቁታቸውን ናቸው፤ የጽድቁን ልብስ አልለበሱም። ሙታን ብዙ ጊዜ ሕያዋን መስለው ይቀርባሉ፤ ምክንያቱም መዳን ብለው በራሳቸው ሐሳብ የሚሠሩ እነዚያ ሰዎች፥ እንደ በጎ ፈቃዱ ሊፈቅዱና ሊሠሩ በውስጣቸው የሚሠራ እግዚአብሔር የላቸውም።”
“This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.
“ይህ ክፍል ሕዝቅኤል በራእይ ያየው የደረቁ አጥንቶች ሸለቆ በሚገባ ይወከላል።” Review and Herald, January 17, 1893.