መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር ስምንት

የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት አንድ መጽሐፍ ናቸው፤ በዳንኤል መጽሐፍ የተወከሉትም እነዚያው ትንቢታዊ መስመሮች በራእይ መጽሐፍ ውስጥ እንደ ቀጣይ ይወሰዳሉ። የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ ጥቂት በፊት የሚፈታ የመጨረሻውን ትንቢታዊ መልእክት ይወክላል።

ከራእይ መጽሐፍ በቀድሞ ዘመን በትክክል የተረዱ ነገር ግን በልማድና በባህል የታተሙ እውነቶች አሁንም እውነት ናቸው፤ ዛሬም እነዚያ እውነቶች በይሁዳ ነገድ አንበሳ እንደ ገና እየተፈቱ ናቸው፥ እነዚህም እውነቶች አሁን ፍጹም ፍጻሜያቸውን እየገለጡ ናቸው።

ቀድሞ ከዳንኤል መጽሐፍ በትክክል የተረዱ ነገር ግን በልማድና በባህል የታተሙ እውነቶች አሁንም እውነት ናቸው፤ ዛሬም በይሁዳ ነገድ አንበሳ ዳግመኛ እየተፈቱ ነው፥ እነዚህም እውነቶች አሁን ፍጹም ፍጻሜአቸውን እየገለጡ ናቸው።

ዳንኤል እንዲሁ የኢየሱስ ክርስቶስን መገለጥ ከሚወክሉት ሁለቱ መጻሕፍት የመጀመሪያው ብቻ ነው።

ዮአቄም በማሻሻያ እንቅስቃሴ ውስጥ ያለው የመጀመሪያው መልእክት ኃይል መቀበሉን የሚወክል ምልክት ነው። እርሱ ደግሞ የቃል ኪዳኑ ምልክት ነው፤ ምክንያቱም የስም መለወጥ በትንቢታዊ መንገድ የቃል ኪዳን ግንኙነት መጀመሩን ያመለክታል። እግዚአብሔር ከዚህ በፊት የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ አልነበሩም ከነበሩ ሕዝብ ጋር የሚገባው የቃል ኪዳን ግንኙነት በመጀመሪያው መልእክት ኃይል መቀበል ጊዜ ይጀምራል።

ስም መለወጥ የቃል ኪዳናዊ ግንኙነትን እንደሚወክል ምልክት በአብራም ስም ወደ አብርሃም መቀየሩ፣ የሣራይ ስም ወደ ሣራ፣ የያዕቆብ ስም ወደ እስራኤል፣ የሳኦልም ወደ ጳውሎስ መቀየሩ ተመስርቶ ተገልጦአል። ለዚህ ምልክት ሌሎችም ምስክሮች አሉ፤ ነገር ግን በዳንኤል ምዕራፍ አንድ የዳንኤል ስም ወደ ብልጣሶር ተለወጠ፥ የሐናንያም ስም ወደ ሰድራክ፣ የሚሳኤልም ወደ ሜሳቅ፣ የአዛርያም ወደ አቤድናጎ ተለወጠ።

ጌታ ከአንድ ሕዝብ ጋር የቃል ኪዳን ግንኙነት ሲገባ፣ በተመሳሳይ ጊዜ ከቀድሞ የቃል ኪዳን ሕዝብ እየለፈ ነው። ኢዮያቄም እየተለፈ ያለውን የቃል ኪዳን ሕዝብ ይወክላል፤ ዳንኤል፣ ሐናንያ፣ ሚሳኤልና አዛርያ ደግሞ በዚያን ጊዜ እየተመረጠ ያለውን የቃል ኪዳን ሕዝብ ይወክላሉ። ሰዎች ወደ ቃል ኪዳን ግንኙነት ሲገቡ፣ የቃል ኪዳኑን ውሎች ይጠብቁ እንደሆነ ከዚያ በኋላ ይፈተናሉ። ፈተናው በመብላት ድርጊት ይወከላል።

አዳምና ሔዋን በመብላት ተግባር ፈተናውን ወደቁ፤ እግዚአብሔርም መጀመሪያ ከተመረጠ ሕዝብ ጋር ቃል ኪዳን ሲገባ፣ ግንኙነቱን በመና በመፈተን ጀመረው። የቀድሞቱ እስራኤል በመጨረሻ ያንን ፈተና ወደቀ፤ ነገር ግን በዚህ ማድረጋቸው፣ የቃል ኪዳን ፈተና አንድ ጊዜ ብቻ የሚሆን ፈተና ሳይሆን የፈተና ሂደት መሆኑን የሚያሳይ የመጀመሪያውን ማጣቀሻና የመጀመሪያውን ምስክርነት ሰጡ። እስከ አሥረኛው ፈተና ሲደርሱ፣ በሚቀጥሉት አርባ ዓመታት በምድረ በዳ እንዲሞቱ ተፈረደባቸው። ከዚያም እግዚአብሔር ከኢያሱና ከካሌብ ጋር ቃል ኪዳን ገባ፤ እንዲሁም ጌታ ከተመረጠ ሕዝብ ጋር ቃል ኪዳን ሲገባ፣ በተመሳሳይ ጊዜ ከቀድሞ የቃል ኪዳን ሕዝብ እየተሻገረ መሆኑን ምስክርነት ሰጠ። በቀድሞቱ እስራኤል መጨረሻ፣ እርሱም ደግሞ የመንፈሳዊቱ እስራኤል መጀመሪያ በነበረበት ጊዜ፣ ለቀድሞቱ እስራኤል የመጨረሻው የፈተና ሂደት ለመንፈሳዊቱ እስራኤል የመጀመሪያው የፈተና ሂደት ሆነ፤ እርሱም እንደ የሰማይ እንጀራ ተወክሎ ቀረበ። ይህም በመጀመሪያው የቃል ኪዳን የፈተና ሂደት ውስጥ በመና አስቀድሞ ተምሳሌት ሆኖ ነበር።

በዚያ የፈተና ሂደት፣ ይህም የመጀመሪያውና የመጨረሻው የፈተና ሂደት ሆኖ ሳለ፣ ኢየሱስ የሰማያዊውን እንጀራ ፈተና ገለጠ፤ የኪዳኑ ሕዝቡ የሆኑት ሥጋውን ሊበሉ ደሙንም ሊጠጡ እንደሚገባቸው በተናገረ ጊዜ። በአገልግሎቱ ውስጥ ከሌላው ማንኛውም ጊዜ ይልቅ በዚያ አቀራረብ የበለጠ ደቀ መዛሙርትን አጣ። በአገልግሎቱ ውስጥ ያ ክርክር የኪዳኑን የፈተና ሂደት ምሳሌ ከፍተኛ ነጥብ ነበር፤ እህት ዋይትም በዚህ ክስተት ላይ በDesire of Ages ውስጥ በሰፊው ትናገራለች፣ በዚያም የምዕራፉ ርእስ “The Crisis in Galilee” ነው። ገሊላ የሚለው ስም “መገጣጠሚያ” ወይም “የመታጠፊያ ነጥብ” ማለት ነው፤ በዚያም ምዕራፍ ውስጥ እሷ ደቀ መዛሙርቱ ከእርሱ ለምን እንደ ተመለሱ ትገልጣለች። ሥጋውን መብላትና ደሙን መጠጣት የሚጠይቀውን ምስክርነቱን በትክክለኛው ትንቢታዊ ዘዴ ለመፈጸም እምቢ አሉ። እሷ ደግሞ ሰይጣን በጥንታዊቷ እስራኤል መጽሐፍ ቅዱሳዊ አስተዋይነት ውስጥ ያስረገጣቸውን የትንቢታዊ ጽንሰ ሐሳቦች ልማዶችና ወጎች እንደ ያዙ ገለጠች። እነዚያ የተሳሳቱ ግንዛቤዎች ቃላቱን በመንፈሳዊ ፋንታ በቃል በቃል እንዲተገብሩ ለእነርሱ እንደ መሰላቸው ምክንያት ሰጥተዋቸው ነበር። እሷ ደግሞ በዮሐንስ ስድስተኛ ምዕራፍ (ዮሐንስ 6:66) የተገለጹት፣ ከኢየሱስ “የተመለሱ” (ገሊላ) ሰዎች ከዚያ በኋላ ከእርሱ ጋር ፈጽሞ እንዳልሄዱ ደግሞ ትጠቁማለች።

እንደ የጥንታዊቱ እስራኤል የመጨረሻው የቃል ኪዳን የፈተና ሂደት እንደነበረው ሁሉ፣ እንዲሁም በመጀመሪያው የቃል ኪዳን የፈተና ሂደት ውስጥ እናገኛለን፤ እግዚአብሔር ከተመረጠ ሕዝብ ጋር ወደ ቃል ኪዳን ግንኙነት በሚገባበት ጊዜ፣ በዚያው ጊዜ ደግሞ የቀድሞውን የቃል ኪዳን ሕዝብ እየተወ ነው። እንዲሁም እነዚያን ሕዝቦች በአንድ ብቻ ፈተና ሳይሆን በፈተና ሂደት እንደሚፈትናቸው እናገኛለን። ደግሞም የፈተናው ሂደት ሊበላ በሚገባ ነገር እንደሚወከል እናያለን። እንዲሁም ምግቡ የእግዚአብሔርን ቃል እንደሚወክል፣ ፈተናውም ከሁለት ዓይነት ምግቦች መካከል የትኛውን እንደምንበላ የምርጫ ጉዳይ እንደሚያካትት እናገኛለን። እግዚአብሔር እንድንበላ ከተናገረን ዛፎች ሁሉ እንበላለንን? ወይስ ከመብላት ከተከለከልንበት ዛፍ እንበላለን? እንዲሁም ምን እንደምንበላ የምንወስነው ምርጫ፣ የቀረበውን ምግብ እንዴት እንደምንበላው የሚመለከት ፈተናን ደግሞ እንደሚያካትት እናገኛለን።

በመንፈሳዊ እስራኤል መጨረሻ፣ በሚለራዊት እንቅስቃሴ ዘመን፣ የመጀመሪያው መልእክት በ1840 ኦገስት 11 ኃይል ተሞልቶ ቀረበ። ኢዮአቄም በዚያ ጊዜ ወደ ባቢሎን ተወስደው ልጆቿ እንዲሆኑ የሚጓጓዙትን ፕሮቴስታንቶች ይወክላል። ራእይ 10 ያለው መልአክ ወርዶ በእጁ የተከፈተ ትንሽ መጽሐፍ በያዘ ጊዜ፣ ፈተና ተጋፈጡ። እንደ ኢዮአቄም ከናቡከደነፆር ጥያቄዎች ላይ እንደ ተዓመፀ እና ከዚያም በኋላ ወደ ምርኮ እንደ ተወሰደ፣ ፕሮቴስታንቶቹም ከጨለማው ዘመን ይዘውት በመጡት ልማዶችና ባህሎች ምክንያት በመልአኩ እጅ ያለውን ምግብ መብላት እምቢ አሉ።

እስከ 1844 ዓ.ም. የጸደይ ወቅት ድረስ፣ የፈተናው ሂደት ለዮአቄምና ለፕሮቴስታንቶች “የመዞሪያ ነጥብ” ላይ ደርሶ ነበር፤ እንዲሁም በመንፈሳዊ እስራኤል የመጀመሪያው የፈተና ሂደት ውስጥ እንደሆነው ሁሉ፣ እነርሱም “ተመለሱ” ከዚያም በኋላ ከኢየሱስ ጋር አልተጓዙም። በዚያ ታሪክ ዳንኤል፣ ሐናንያ፣ ሚሳኤልና አዛርያ ሚለራውያንን ይወክላሉ፤ እነርሱም በአፋቸው ጣፋጭ የሆነውን ነገር ግን በሆዳቸው መራራ የሆነውን ትንሹን መጽሐፍ ለመብላት መረጡ።

አዳምንና ሔዋንን ካካተትን፣ ፈተናው በመብላት ተግባር እንደሚወከል የሚያሳዩ አራት ታዋቂ ምስክሮች አሉን። የመጀመሪያውንና የመጨረሻውን አሻራ የተሸከሙ ብዙ ትንቢታዊ ምስክሮችም አሉን። የመና ፈተና ምስክርነት የመጀመሪያ ምስክር ሲሆን፣ የሰማይ እንጀራ ፈተና ደግሞ ለመንፈሳዊቱ እስራኤል የመጀመሪያ ፈተና መሆኑን ሲያመለክት፣ በተመሳሳይም ለጥንታዊቱ እስራኤል የመጨረሻ ምስክር ነው። የትንሹ መጽሐፍ ፈተና ሁለቱም የመጀመሪያና የመጨረሻ ነው። እርሱ የመንፈሳዊቱ እስራኤል እንደ በረሃው ቤተ ክርስቲያን መባዘን መጨረሻ ሲሆን፣ እንዲሁም የእግዚአብሔር የመጨረሻ ስም የተሰጣቸው ሕዝብ እንዲሆኑ ከተመረጡት መካከል መጀመሪያው ነው። ሚለራውያን እውነተኛው የፕሮቴስታንቲዝም ቀንድ ተብለው ሊለዩ የሚገባቸው የእግዚአብሔር ስም የተሰጣቸው ሕዝብ መጀመሪያ ነበሩ። የመጀመሪያው መልእክት ኃይል ሲሰጠው የሚጀምረውን የፈተና ሂደት የሚመሰክሩ ብዙ ምስክሮች አሉ።

በእነዚያ የፈተና ሂደቶች ውስጥ፣ ከሞላ ጎደል ደቀ መዛሙርቱ ሁሉ የሚመለሱበት “የመታጠፊያ ነጥብ” ይደርሳል። በኢያሱና በካሌብ ምስክርነት ጊዜ፣ እስራኤል ሁሉ ተመልሶ ወደ ግብፅ ለመመለስ ፈለገ። በገሊላ ያለችው ቤተ ክርስቲያን ውስጥም፣ አብዛኞቹ ደቀ መዛሙርት ተመለሱ። ኢየሱስ አልፋና ኦሜጋ ስለሆነ፣ በፈተናው ሂደት መጨረሻ የሚወከለው “የመታጠፊያ ነጥብ” በፈተናው ሂደት መጀመሪያ ላይም ተምሳሌታዊ መግለጫ ያገኛል። ለጥንታዊቱ እስራኤል መና ለመጀመሪያ ጊዜ በተሰጠ ጊዜ፣ ወዲያውኑ ከመመሪያው የተመለሱ አንዳንዶች ነበሩ። በክርስቶስ ጥምቀትም፣ እርሱ ተመልሶ ወደ ምድረ በዳ ሄደ። ሲስተር ዋይት የመታጠፊያ ነጥብን ምልክት እጅግ መረጃ ሰጪ በሆነ መንገድ ትጠቀማለች።

መና ለጥንታዊቷ እስራኤል በመጀመሪያ ጊዜ በተሰጠች ጊዜ፣ ለዚያ ታሪክ የሚሆን ብርሃን ተሰጠ። በክርስቶስ ጥምቀትም ለዚያ ታሪክ የሚሆን ብርሃን ተሰጠ። እ.ኤ.አ. ነሐሴ 11 ቀን 1840 ለዚያ ታሪክ የሚሆን ብርሃን ተሰጠ። እያንዳንዱ ከእነዚህ የመለወጫ ነጥቦች በኋላ፣ በመጨረሻ በሌላ የመለወጫ ነጥብ የሚያበቃ የፈተና ሂደት ጅማሬ ይመለከታል፤ በዚያም የቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ ፊቱን ያዞራል እና ከክርስቶስ ጋር ዳግመኛ አይሄድም።

እነዚህ የተለያዩ የፈተና ሂደቶች ለቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብም ሆነ ለአዲሱ የቃል ኪዳን ሕዝብ የፈተና ሂደትን ስለሚወክሉ፣ ለፈተናው ሂደት ሁለት መደምደሚያዎች አሉ። ስለዚህ የፈተናው ሂደት መደምደሚያ፣ ማለትም በሚለራይት ታሪክ ውስጥ ለፕሮቴስታንቶች የመጨረሻው የመለወጫ ነጥብ፣ 1844 የጸደይ ወቅት ነበር። የፈተናው ሂደት መደምደሚያ (በ1844 መኸር)፣ ወይም ለሚለራይቶቹ ራሳቸው የመለወጫ ነጥብ፣ ለቀድሞው የእግዚአብሔር ሕዝብ ከነበረው የመለወጫ ነጥብ በኋላ መጣ።

በክርስቶስ ታሪክ ውስጥ፣ የፈተናው ሂደት በቤተ መቅደሱን ሁለት ጊዜ በማንጻቱ ይገለጻል፤ አንድ ጊዜ በአገልግሎቱ መጀመሪያ፣ ከዚያም ደግሞ በአገልግሎቱ መጨረሻ።

የክርስቶስ ሁለቱ የመቅደስ ማንጻቶች የፈተና ሂደት በትንቢት መንፈስ ጽሑፎች ውስጥ ከሚልክያስ ምዕራፍ ሦስት ጋር የተስማማ ነው።

መንጻት የእግዚአብሔር ሕዝብ በብዙ የትንቢት መስመሮች ጋር ደጋግሞ የሚገለጽ የፈተና ሂደትን ይወክላል። ከአዳምና ከሔዋን ጀምሮ እስከ ሚለራይት ታሪክ ድረስ ያለ እያንዳንዱ ማጣቀሻ የመቶ አርባ አራት ሺህን መንጻት ይወክላል።

የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች የመንጻት ሂደት፣ የሰው ልጅ የምሕረት ጊዜ ከመዘጋቱ በፊት የሚፈታውን የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ በአንድነት የሚወክሉት ከሁለቱ መጻሕፍት መካከል በመጀመሪያ የሚገኘው በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ያለው የመጀመሪያው ማጣቀሻ ነው። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች የመንጻት ሂደት ደግሞ እንደ ማኅተም ሂደት ተወክሎ ይቀርባል። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች የመንጻትና የማኅተም ሂደት የመጀመሪያው መልእክት በሴፕቴምበር 11, 2001 በጀመረ ጊዜ፣ ለቤተ ክርስቲያንም ለዓለምም የመለወጫ ነጥብ ሆነ። በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት፣ በክብሩ ዓለምን የሚያበራው መልአክ ከዚያ ደረሰ። ሆኖም በራእይ አሥራ ስምንት ውስጥ መልአኩ በእጁ ለመብላት የሚሆን ነገር እንዳለው አልተወከለም—ነገር ግን እርሱ በዚያ አለ። ትንሹ መጽሐፍ በዚያ አለ። “በመስመር ላይ መስመር” ተብሎ በነቢዩ ኢሳይያስ የተወከለውን ሥርዓተ-ዘዴ ለመብላት የሚመርጡ ሰዎች ይህን በቀላሉ ሊለዩት ይችላሉ።

“መስመር በመስመር” በማኖር የምናስተውለው ክርስቶስ በሴፕቴምበር 11, 2001 በወረደ ጊዜ፣ “ማና”፣ “የሰማይ እንጀራ” እና “ትንሹ መጽሐፍ” ተብሎ የተወከለ አንድ “ትንሽ መጽሐፍ” ደግሞ እንደነበረው ነው። ነገር ግን በሴፕቴምበር 11, 2001፣ በዮአቄም የተወከሉት የቀድሞ የተመረጡ ሕዝቦች የአድቬንቲዝምን ልማዶችና ባህሎች አጥብቀው ለመያዝ መረጡ፣ ከዚያም በእሑድ ሕግ ሙሉ የሚሆነውን ወደ ባቢሎን ምርኮ የሚወስዳቸውን ጉዞ ጀመሩ።

ሰኔ 11 ቀን 2001 ዓ.ም. በ«የእግዚአብሔር ኃይል መመለስና መገልበጥ» «የኒው ዮርክ» «ታላላቅ ሕንፃዎች» «በታች በተጣሉ ጊዜ»፣ በራእይ አሥራ ስምንት ያለው መልአክ ብርሃን ምድርን ሁሉ ሞላ፤ ምክንያቱም በራእይ አሥራ ሦስት ያለው የምድር አውሬ ታሪክ ውስጥ የመቀየሪያ ነጥብ ደርሶ ነበርና።

መገለጥ አሥራ ስምንት ያለው የመልአኩ ብርሃን በመስከረም 11 ቀን 2001 ሲደርስ፣ ብርሃኑን የተቀበሉት በመንፈሳዊ ሁኔታ እየገሰገሱ ሄዱ፤ ብርሃኑን የጣሉት ግን በመንፈሳዊ ሁኔታ ወደ ታች ወረዱ፣ እናም እስከ መጨረሻቸው የመታጠፊያ ነጥብ ድረስ፣ ማለትም ወደ እሑድ ሕግ፣ የዓመፃቸውን ጉዞ ቀጠሉ፤ በዚያም እንደ ሦስተኛው መልአክ መልእክተኞች ያላቸውን ሙያ ለዘላለም አጥፍተው ያሰናክላሉ። በዮሐንስ 6፡66 ውስጥ በገሊላ የነበሩ ከክርስቶስ ዘወር ብለው ከእርሱ ጋር እንዳይሄዱ የተመለሱት፣ መጀመሪያ በጥምቀቱ ጊዜ ከደረሳቸው ብርሃን እየተመለሱ ነበር፤ እርሱም በዚያ የዚያ የፈተና ታሪክ የመጀመሪያው መልእክት ኃይል የተሰጠው ቦታ ነበር። በዳንኤል ምዕራፍ አንድ፣ የመጀመሪያው መልእክት ኃይል በሚያገኝበት ታሪክ ውስጥ ሁለት የአምልኮ ክፍሎች ተስዕሎ ተቀርበዋል። ኢዮአቄም እምነታቸውን የሚያሰናክሉትን ይወክላል፤ ዳንኤል፣ ሐናንያ፣ ሚሳኤል እና አዛርያስ ግን ታማኞቹን ይወክላሉ።

ዳንኤል፣ ሐናንያ፣ ሚሳኤል እና አዛርያ የይሁዳ ልጆች ነበሩ። ጃንደረቦች እንዲሆኑ ተደረጉ፤ በዚህም የአድቬንቲዝምን የመጨረሻ ትውልድ ይወክላሉ። ናቡከደነፆርም፣ እንደ ብዙ የጥንት ነገሥታት፣ እነዚህን አራቱን የይሁዳ ወጣቶች እንዲጋለጡ አደረገ፤ ይህም ንጉሡ በባሪያዎች እያገለገሉ ከንጉሡ ሚስቶችና ቁባቶች ጋር በሚገናኙበት ጊዜ ሊኖረው የሚችለውን ማንኛውንም ስጋት ለማስወገድ ነበር።

በምሳሌያዊ መንገድ ይህ የአድቬንቲዝምን የመጨረሻ ትውልድ ይወክላል፤ ምክንያቱም ከእነዚህ አራቱ በኋላ የይሁዳ መስመር አይኖርምና። አራት የዓለም አቀፍነት ምልክት ነው፤ ስለዚህም መስከረም 11 ቀን 2001 እንደ እግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ፍጻሜ የሚገነዘቡትን በዓለም ዙሪያ ያሉትን የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች የመጨረሻ ትውልድ ይወክላል።

እነዚያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ዓላማ ናቸው፥ ምክንያቱም አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እንዲሆኑ የተጠሩት እነርሱ ናቸውና። ነገር ግን የእነርሱ ትንቢታዊ ርስት በ1863 ከአባቶቻቸው ዓመፅ ጋር ጀመረ። ያ የመጀመሪያው ዓመፅ በእየጨመረ በመጣ የአራት ትውልዶች ዓመፅ ወጎችና ልማዶች ስር ተሸፍኖ ስለሆነ ለመለየት ማለት ይቻላል እጅግ አስቸጋሪ ነው። ምንም እንኳ ለመለየት አስቸጋሪ ቢሆንም፥ ዳንኤል በዳንኤል ምዕራፍ ዘጠኝ በመጨረሻ እንደሚያደርገው፥ መታየትና መታመን ይገባዋል። እርሱም ይህን ያደረገው በእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ውስጥ የሚገኘውን እውነት በማወቅ ነበር።

ዳንኤልና ሦስቱ ታማኞች በቀጥታ የወረሱት ዓመፅ፣ አባታቸው በዙሪያቸው ከነበሩት አሕዛብ ተጽእኖዎች ተለይቶ ለመኖር ፈቃደኛ አለመሆኑ ነበር። በ1863፣ ላኦድቅያዊ አድቬንቲዝም ሚለር በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ ያለውን “ሰባቱ ዘመናት” ስለለየው መለያየት ያቀረበውን መቃወም ለማጽናናት፣ ከክህደት የወደቀ ፕሮቴስታንቲዝምና ካቶሊክነት ወደ መጽሐፍ ቅዱሳዊው የአተረጓጎም ዘዴ ተመለሰ። ይህ ዓመፅ ለዳንኤልና ለሦስቱ ታማኞች በንጉሥ ሕዝቅያስ ተወክሎ ነበር።

ንጉሥ ሕዝቅያስ እንዳይሞት ወደ ጌታ ተማጸነ፥ ጌታም ተጨማሪ 15 ዓመታት በሰጠው ጊዜ ጸሎቱ ተመለሰለት። በዚህም ምክንያት ከዚያ በኋላ ምናሴን ወለደ፤ እርሱም ከይሁዳ ነገሥታት መካከል እጅግ ክፉ ከሆኑት አንዱ ብቻ ሳይሆን፣ የይሁዳን በሂደት የሚፈጸም በሰባት ደረጃ የመሸነፍና የባርነት መጀመሪያ የሚያመለክት ንጉሥ ደግሞ ነው። በ1856 እውነተኛው ምስክር የሎዶቅያ አድቬንቲዝምን በር ለመኳኳት መጣ፤ እነርሱ ግን ለራሳቸው ሞት መሞትን ሳይመርጡ መኖርን መረጡ። እስከ 1863 ድረስ “ኢያሪኮን” እንደገና ገንብተው ነበር፣ በመጨረሻም በእሁድ ሕግ የሚጠናቀቀውን ወደ መንፈሳዊ ባቢሎን ባርነት የሚያስገባ ባለሦስት ደረጃ ጉዞአቸው መጀመሪያ እንደሆነ መስከረም 11, 2001 እንዳያውቁ በመጨረሻ ያገዳቸውን እየተባባሰ የሄደ ዓመፅ ጀመሩ።

ለንጉሥ ሕዝቅያስ 1863 የመጣው ለመኖር ያቀረበው ጸሎት በተፈቀደለት ጊዜ ነበር። ጌታ ጸሎቱ እንደ ተቀበለ ምልክት ሰጠው። እግዚአብሔርም ፀሐይን በማንቀሳቀስ ጸሎቱን አረጋገጠ፥ ባቢሎናውያኑም ትርጉሙን ሳያውቁ ይህን የእግዚአብሔር ሥራ በሰማያት አዩ። ከዚያም ባቢሎናውያኑ ፀሐይን ለመቆጣጠር ኃይል ያለውን እግዚአብሔር ለማወቅ ወደ ኢየሩሳሌም መጡ። ንጉሥ ሕዝቅያስ ግን የሰማይን አምላክ ከማክበር ፋንታ፥ ለራሱ ከመሞት ፋንታ፥ ስሙን በዚያ መቅደስና ከተማ ላይ ለማኖር የመረጠውን አምላክ ሳይሆን መቅደሱንና ከተማውን ራሱን ሊያከብር መረጠ።

ያ ዓመፅ ከዘሩ መስመር የሚወጡ ልጆች በባቢሎን ባሪያዎችና ጃንደረቦች እንደሚሆኑ ትንቢትን አመጣ። እነዚያ ልጆች ዳንኤል፣ ሐናንያ፣ ሚሳኤልና አዛርያ ነበሩ፤ እነርሱም መስከረም 11 ቀን 2001 በዓለም አሕዛብና በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ እንደ መለወጫ ነጥብ የሚያውቁትን የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስቶች መንፈሳዊ የመጨረሻ ትውልድ ይወክላሉ፤ በዚያን ጊዜ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህን ለመፈተንና ለማተም የተሰጠው ብርሃን ይሰጣል።

ቀጣዩ ቁጥር እንዲህ ይላል፦

ንጉሥ ሕዝቅያስ የጌታን ፈቃድ ተቀብሎ፣ ቤቱንም በሥርዓት አድርጎ ብቻ ሞተ ብሎ ቢሆን ውጤቱ ምን በሆነ ነበር? እርሱ ተጨማሪ አሥራ አምስት ዓመታት ተሰጠው፣ ከሶስት ዓመት በኋላም ክፉው ምናሴ ተወለደ። በ1856 አድቬንቲዝም ከፊላዴልፍያ ወደ ሎዶቅያ ያለውን ሽግግር ተቀብሎ፣ ቤቱንም በሥርዓት አድርጎ፣ የዊልያም ሚለር መሠረታዊ እውነቶች ሳይነኩ ቢተው ምን በሆነ ነበር? ለዚያ ጥያቄ መልሱን ፈጽሞ እንደማናውቅ እገምታለሁ፤ ነገር ግን የምናውቀው ይህ ነው፦ “ዳንኤል ከንጉሡ መብል ዕድል ወይም ከሚጠጣው የወይን ጠጅ ራሱን እንዳያረክስ በልቡ አሰበ።”

በሚቀጥለው ጽሑፍ የዳንኤል ምዕራፍ አንድን እንቀጥላለን።