የዳንኤል መጽሐፍ - ሰማንያ

“የዘመኑ ማለፍ ከሆነ በኋላ ብዙ ሳይቆይ፣ በ1844፣ የመጀመሪያዬ ራእይ ተሰጠኝ። በፖርትላንድ ውስጥ በወይዘሮ ሄይንስ ቤት እየጎበኘሁ ነበር፤ እርስዋ ልቧ ከልቤ ጋር የተሳሰረ በክርስቶስ ውስጥ የተወደደች እህት ነበረች። ከእኛ አምስቱ፣ ሁላችንም ሴቶች፣ በቤተሰቡ መሠዊያ አጠገብ በጸጥታ ተንበርክከን ነበር። እየጸለይን ሳለን፣ ከዚያ በፊት ፈጽሞ እንዳልተሰማኝ መልኩ የእግዚአብሔር ኃይል በላዬ መጣ።”

«በብርሃን የተከበብሁ መሰለኝ፥ ከምድርም እየተነሣሁ ወደ ላይ እየወጣሁ ነበር። በዓለም ውስጥ ያሉትን የምጽአት ሕዝብ ለማየት ተመለስሁ፥ ነገር ግን ልገኛቸው አልቻልኩም፤ በዚያን ጊዜም አንድ ድምፅ፥ “ደግመህ ተመልከት፥ ትንሽም ከፍ ብለህ ተመልከት” አለኝ። በዚህ ጊዜ ዓይኖቼን አነሣሁ፥ ከዓለም እጅግ ከፍ ብሎ የተዘረጋ ቀጥተኛና ጠባብ መንገድ አየሁ። በዚህ መንገድ ላይ የምጽአት ሕዝብ በመንገዱ ዳርቻ ባለችው ከተማ ወደ ፊት እየተጓዙ ነበር። በመንገዱ መጀመሪያ ከኋላቸው ደማቅ ብርሃን ተተክሎ ነበር፥ መልአክም ይህ ብርሃን “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” እንደሆነ ነገረኝ። [ማቴዎስ 25፥6ን ይመልከቱ።] ይህ ብርሃን በመንገዱ ሁሉ ላይ ይበራ ነበር፥ እንዳይሰናከሉም ለእግራቸው ብርሃን ይሰጥ ነበር።»

“ዓይኖቻቸውን በፊታቸው ሆኖ ወደ ከተማይቱ ሲመራቸው ባለው በኢየሱስ ላይ ጸንተው ቢያኖሩ ደህና ነበሩ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ አንዳንዶች ደከሙ፤ ከተማይቱም እጅግ ሩቅ እንደሆነች ተናገሩ፥ ከዚህ በፊትም ወደ እርስዋ ገብተን መሆን ይገባን ነበር ብለው ጠበቁ። ከዚያም ኢየሱስ የክብሩን ቀኝ ክንዱን በማንሣት ያበረታቸው ነበር፤ ከክንዱም ከአድቬንቲስቱ ጓድ ላይ የሚወዛወዝ ብርሃን ወጣ፥ እነርሱም ‘አሌሉያ!’ ብለው ጮኹ። ሌሎች ግን ከኋላቸው የነበረውን ብርሃን በችኮላ ካዱ፥ እስከዚህ ድረስም ያወጣቸው እግዚአብሔር አይደለም አሉ። ከኋላቸው የነበረው ብርሃን ጠፋ፤ እግሮቻቸውንም በፍጹም ጨለማ ውስጥ ተወ፥ እነርሱም ተሰናክለው ምልክቱንና ኢየሱስን አጡ፤ ከመንገዱም ወድቀው ወደ ታች ወዳለው ጨለማና ክፉ ዓለም ወረዱ።” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

ሎፍቦሮ ከዘጠኝ ዓመታት በኋላ በጠቅላላ ጉባኤው ስብሰባ ላይ ንግግር ሲያቀርብ እንዲህ ብሎ ገለጸ፦ “እህት ዋይትን በራእይ ውስጥ ወደ አምሳ ጊዜ ያህል አይቻታለሁ። ለመጀመሪያ ጊዜ ያየኋት ከአርባ ዓመታት በፊት ነበር።... የመጨረሻዋ በግልጽ የታየች ራእይዋ በ1884 በኦረጎን ፖርትላንድ ያለው በካምፕ ስብሰባ ስፍራ ላይ ነበር።” Ellen White Biography, volume 3, 256.

“ወደ ኦክላንድ ከመጣሁ በኋላ በባትል ክሪክ ያለውን የነገሮች ሁኔታ በተመለከተ የከበደ ስሜት ተጭኖብኝ ነበር፤ እኔም ደካማ ሆኜ እናንተን ለመርዳት ኀይል የሌለኝ ነበር። የአለመታመን እርሾ እየሠራ እንዳለ አውቄ ነበር። የእግዚአብሔርን ቃል ግልጽ ትእዛዛት የናቁ ሰዎች፣ ለዚያ ቃል ትኩረት እንዲሰጡ የሚያሳስቧቸውን ምስክርነቶች ደግሞ ይናቁ ነበር። ባለፈው ክረምት ሂልድስበርግን ሳለሁ እጅግ በጸሎት ላይ ነበርሁ፥ በጭንቀትና በኀዘንም ተሸክሜ ነበር። ነገር ግን በአንድ ጊዜ በጸሎት ላይ ሳለሁ ጌታ ጨለማውን ገፈፈው፥ ታላቅ ብርሃንም ክፍሉን ሞላው። የእግዚአብሔር መልአክ በጎኔ ነበር፥ እኔም በባትል ክሪክ እንዳለሁ መሰለኝ። በምክር ስብሰባዎቻችሁ ውስጥ ነበርሁ፤ የተነገሩ ቃላትን ሰማሁ፤ እግዚአብሔር ቢፈቅድ ከትውስታዬ ለዘላለም እንዲደመሰሱ የምመኛቸውን ነገሮች አየሁና ሰማሁ። ነፍሴ እጅግ ቆስላ ነበርና ምን እንዳደርግ ወይም ምን እንዳለ አላወቅሁም። አንዳንድ ነገሮችን መጥቀስ አልችልም። ገና ብዙ ነገር ሊገለጥ ስለሚገባ ስለዚህ ጉዳይ ለማንም እንዳላሳውቅ ታዘዝሁ።

“የተሰጠኝን ብርሃን ሰብስቤ ጨረሮቹ ለእግዚአብሔር ሕዝብ እንዲበሩ እንዳደርግ ተነግሮኝ ነበር። ይህን በጋዜጦች ላይ በሚታተሙ ጽሑፎች እያደረግሁ ነበር። በባትል ክሪክ የመጨረሻዎቹ ሁለት ምስክርነቶች ከተሰጡኝ በኋላ የተጻፉትን ልዩ ልዩ ነገሮች ለመሰብሰብ ለወራት ያህል በሁሉም ጠዋት በሦስት ሰዓት አቅራቢያ እነሣ ነበር። እነዚህን ጉዳዮች ጽፌ በፍጥነት ወደ እናንተ ልኬ ነበር፤ ነገር ግን ራሴን በተገቢው ሁኔታ መጠበቅ ቸል አልሁ፣ ውጤቱም ከሸክሙ በታች ወደቅሁ፤ ጽሑፎቼም በጠቅላላ ጉባኤ ጊዜ ወደ እናንተ እንዲደርሱ ሁሉም አልተጠናቀቁም ነበር።”

“እንደገናም፣ በጸሎት ላይ ሳለሁ፣ ጌታ ራሱን ገለጠ። እንደ ገና በባትል ክሪክ ነበርሁ። በብዙ ቤቶች ውስጥ ነበርሁ፣ በጠረጴዛዎቻችሁም ዙሪያ ቃላቶቻችሁን ሰማሁ። ዝርዝሩን አሁን ለመናገር ፈቃድ የለኝም። እነርሱን ለመጥቀስ ፈጽሞ እንዳልጠራ ተስፋ አደርጋለሁ። ደግሞም በጣም አስደናቂ የሆኑ ብዙ ሕልሞች አየሁ።”

“የእግዚአብሔር ድምፅ ነው ብላችሁ የምታውቁት ድምፅ የትኛው ነው? ጌታ ስህተቶቻችሁን ለማረምና መንገዳችሁን እንደ ሆነ ለማሳየት ያስቀመጠው ኃይል ምንድር ነው? በቤተ ክርስቲያንስ የሚሠራ ኃይል ምንድር ነው? የማይታወቅ ጥላ ሁሉ እና የጥርጣሬ እድል ሁሉ እስኪወገድ ድረስ ለማመን እምቢ ብትሉ፣ ፈጽሞ አታምኑም። ፍጹም እውቀትን የሚጠይቅ ጥርጣሬ ለእምነት ፈጽሞ አይገዛም። እምነት በማስረጃ ላይ ይደገፋል፣ በማሳያ ላይ ግን አይደለም። በዙሪያችን ተቃራኒ መንገድ እንድንከተል የሚገፋፉን ሌሎች ድምፆች በሚኖሩበት ጊዜ፣ ጌታ የግዴታን ድምፅ እንድንታዘዝ ይጠይቀናል። ከእግዚአብሔር የሚናገረውን ድምፅ ለመለየት ከእኛ ቅን እና ትጉህ ትኩረት ይጠይቃል። የሕሊናን ድምፅ ያለ መከራከርም ሆነ ያለ ስምምነት መታዘዝ አለብን፣ ዝንባሌንም መቃወምና ማሸነፍ አለብን፤ አለዚያ ግን መንቀሳቀሻዎቹ ሊቆሙ ይችላሉ፣ ፈቃድና ግፊትም መቆጣጠር ይጀምራሉ። የጌታ ቃል መስማትና መታዘዝ እንዳንፈልግ በመወሰን መንፈሱን ያልተቃወምነው ሁላችን ዘንድ ይመጣል። ይህ ድምፅ በማስጠንቀቂያ፣ በምክር፣ በተግሣጽ ይሰማል። ይህ ለሕዝቡ የጌታ የብርሃን መልእክት ነው። የበለጠ ጮክ ያለ ጥሪ ወይም የተሻለ እድል እስክንጠብቅ ድረስ ብንዘገይ፣ ብርሃኑ ሊወሰድ ይችላል፣ እኛም በጨለማ ልንቀር እንችላለን።” Testimonies, volume 5, 68.

“ለዔሊ ቤት ሌላ ማስጠንቀቂያ ሊሰጥ ነበር። እግዚአብሔር ከሊቀ ካህኑና ከልጆቹ ጋር መግባባት አልቻለም፤ ኃጢአታቸው እንደ ወፍራም ደመና የመንፈሱን ቅዱስ መገኘት ዘግቶ ነበር። ነገር ግን በክፋት መካከል ሕፃኑ ሳሙኤል ለሰማይ ታማኝ ሆኖ ቀረ፥ ወደ ዔሊ ቤት የተላከው የፍርድ መልእክትም ሳሙኤል የልዑል ነቢይ መሆኑን የሚገልጥ ኃላፊነቱ ነበር።”

“‘በእነዚያ ዘመናት የእግዚአብሔር ቃል ክቡር ነበር፤ ግልጽ ራእይም አልነበረም። በዚያም ጊዜ ዔሊ በስፍራው ተኝቶ ሳለ፣ ማየት እስኪያቅተው ድረስ ዓይኖቹ ጨልመው ነበር፤ የእግዚአብሔርም መብራት በእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ፣ የእግዚአብሔር ታቦት ባለበት ስፍራ፣ ሳይጠፋ፣ ሳሙኤልም ሊተኛ ተኝቶ ሳለ፤ እግዚአብሔር ሳሙኤልን ጠራው።’ ድምፁ የዔሊ መስሎት፣ ሕፃኑ፣ ‘እነሆኝ፤ ጠርተኸኛልና’ እያለ ወደ ካህኑ አልጋ ፈጥኖ ሄደ። መልሱም፣ ‘አልጠራሁህም፣ ልጄ፤ ተመልሰህ ተኛ’ የሚል ነበር። ሳሙኤል ሦስት ጊዜ ተጠራ፣ እርሱም ሦስት ጊዜ በዚሁ መንገድ ምላሽ ሰጠ። ከዚያም ዔሊ ያ ምስጢራዊ ጥሪ የእግዚአብሔር ድምፅ እንደሆነ ተረዳ። ጌታ ከመረጠው አገልጋዩ፣ ከሽማግሌው ሰው አልፎ፣ ከሕፃን ጋር ለመነጋገር መጣ። ይህም በራሱ ለዔሊና ለቤቱ መራራ ነገር ቢሆንም የተገባ ተግሣጽ ነበር።” አባቶችና ነቢያት፣ 581.

“ክርስትና ምን እንደሆነ፣ እውነት ምን እንደሆነ፣ የተቀበልነው እምነት ምን እንደሆነ፣ የመጽሐፍ ቅዱስም መመሪያዎች—ከሁሉ በላይ ከሆነው ሥልጣን የተሰጡን መመሪያዎች—ምን እንደሆኑ ራሳችን ልናውቅ ይገባናል። እምነታቸውን የሚመሠርቱበት ምክንያት ሳይኖራቸው፣ ስለ ነገሩም እውነት በቂ ማስረጃ ሳይኖራቸው የሚያምኑ ብዙዎች አሉ። ከአስቀድሞ ከያዟቸው አመለካከቶች ጋር የሚስማማ ሐሳብ ቢቀርብላቸው፣ ወዲያውኑ ለመቀበል ዝግጁ ይሆናሉ። ከምክንያት ወደ ውጤት አያስቡም፤ እምነታቸውም እውነተኛ መሠረት የለውም፤ በፈተና ጊዜም በአሸዋ ላይ እንደ ሠሩ ያገኙታል።”

“በአሁኑ ጊዜ ያለው የመጽሐፍ ቅዱስ እውቀቱ ጉድለት ያለበት ቢሆንም ለመዳኑ ይህ በቂ ነው ብሎ በራሱ የሚረካ ሰው በሚያጠፋ ማታለያ ውስጥ እየተደገፈ ነው። ስሕተትን ለመለየትና እንደ እውነት ተሸጥቶ የቀረበውን ሁሉንም ባህልና አጉል እምነት ለማውገዝ የሚያስችላቸው የመጽሐፍ ቅዱስ ክርክሮች በሙሉ የታጠቁ ያልሆኑ ብዙዎች አሉ። ሰይጣን የክርስቶስን ወንጌል ቀላልነት እንዲያበላሽ የራሱን ሐሳቦች ወደ እግዚአብሔር አምልኮ አስገብቶአል። የአሁኑን እውነት እንደሚያምኑ የሚናገሩ ብዙ ሰዎች፣ አንድ ጊዜ ለቅዱሳን የተሰጠው እምነት ምን እንደሆነ—ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ ያለው የክብር ተስፋ—አያውቁም። የቀድሞውን የወሰን ምልክቶች እየተከላከሉ ነው ብለው ያስባሉ፤ ነገር ግን ሙቀት የሌላቸውና ግዴለሾች ናቸው። በልምዳቸው ውስጥ የፍቅርና የእምነት እውነተኛ ኃይል ምን እንደሆነ በማስገባት መያዝ ምን እንደሆነ አያውቁም። መጽሐፍ ቅዱስን በቅርብ የሚያጠኑ ተማሪዎች አይደሉም፤ ዳኞችና ትኩረት የሌላቸው ናቸው። በመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ላይ የሐሳብ ልዩነቶች ሲነሱ፣ በዓላማ ያልተማሩና የሚያምኑት ምን እንደሆነ ያልቆረጡ እነዚህ ከእውነት ይርቃሉ። እውነት ምን እንደሆነ በእውነት እንዲያውቁ በመለኮታዊ እውነት ላይ በትጋት እንዲመረምሩ ያለውን አስፈላጊነት በሁሉ ላይ ልናስረግጥ ይገባናል። አንዳንዶች ብዙ እውቀት አለን ይላሉ፣ ለሥራውም ያላቸው ቅንዓት፣ ለእግዚአብሔርም ሆነ ክርስቶስ ስለ እነርሱ ለሞተላቸው ነፍሳት ያላቸው ትኩስ ፍቅር፣ እግዚአብሔርን ከቶ እንዳላወቁ ሰዎች የሚበልጥ ሳይሆን በሚኖራቸው ጊዜ፣ በሁኔታቸው ረክተው ይቆያሉ። መጽሐፍ ቅዱስን የነፍሳቸው ራሳቸው እንዲቀበሉት ያለውን መቅኒና ስብ ለመውሰድ [በዚህ ዓላማ] አያነቡትም። ለእነርሱ የሚናገረው የእግዚአብሔር ድምፅ መሆኑንም አያስቡትም። ነገር ግን የመዳንን መንገድ ልንረዳ ከፈለግን፣ የጽድቅ ፀሐይ ጨረሮችን ልናይ ከፈለግን፣ መጽሐፍ ቅዱሳትን በዓላማ ማጥናት ይገባናል፤ ምክንያቱም የመጽሐፍ ቅዱስ ተስፋዎችና ትንቢቶች በመለኮታዊው የቤዛነት ዕቅድ ላይ የክብር ግልጽ ጨረሮችን ያበራሉ፤ እነዚህ ታላላቅ እውነቶች ግን በግልጽ አልተገነዘቡም።” The 1888 Materials, 403.

“ማስጠንቀቂያው መጥቶአል፤ ከ1842፣ 1843 እና 1844 ጀምሮ መልእክቱ ከመጣ ወዲህ እየገነባንበት ያለነውን የእምነት መሠረት የሚያናውጥ ነገር ምንም እንዲገባ ሊፈቀድ አይገባም። እኔ በዚህ መልእክት ውስጥ ነበርሁ፣ ከዚያም ወዲህ እግዚአብሔር የሰጠንን ብርሃን በታማኝነት እየጠበቅሁ በዓለም ፊት ቆሜአለሁ። ቀን በቀን ጌታን በትጋት ጸሎት እየፈለግነው፣ ብርሃንንም እየሻትን እግሮቻችን ተቀምጠውበት ከነበረው መድረክ ላይ እግሮቻችንን እናነሳ ዘንድ አንወስንም። እግዚአብሔር የሰጠኝን ብርሃን ልተወው እችላለሁ ብላችሁ ታስባላችሁን? እርሱ እንደ ዘላለማት አለት ይሆናል። ከተሰጠኝም ጀምሮ ሁልጊዜ ሲመራኝ ኖሯል።” Review and Herald, April 14, 1903.

ከእግዚአብሔር ምክራቸውን በጥልቅ ለመሰወር ለሚጥሩ፣ ሥራቸውም በጨለማ ለሆነ፣ “ማን ያየናል? ማንስ ያውቀናል?” ለሚሉ ወዮላቸው! ኢሳይያስ 25፥19።

“ስለ ሚኒያፖሊስ የተካሄዱት ስብሰባዎች እናንተን ማነጋገር ይገባኛል። በአንድ ወቅት በዚያ የበረታውን የመቃወም መንፈስ ስላየሁና ስለተሰማኝ ከስብሰባው ለመውጣት ወሰንሁ። በወንድም ሞሪሰንና በወንድም ኒኮላ ላይ በመቆጣጠር ኃይል የሚሠራውን መንፈስ ለአንድ አፍታም እንኳ ማመን አልቻልኩም። እናንተ የነበራችሁት መንፈስ ምን ዓይነት እንደነበረ ለአንድ አፍታም እንኳ መጠየቅ አልችልም። በእርግጥ እርሱ የእግዚአብሔር መንፈስ አልነበረም፤ እናም በዚህ ማታለል ውስጥ እንዳትቀጥሉ አሁን እጽፍላችኋለሁ።”

“ሚኒያፖሊስ ውስጥ ከዚያ በላይ እንዳልቆይ ከወሰንሁ በኋላ በሚቀጥለው ሌሊት፣ በሕልም ወይም በሌሊት ራእይ—ከሁለቱ የቱ እንደነበረ በእርግጥ መናገር አልችልም—ረዥምና ግርማ ያለው ገጽታ ያለው አንድ ሰው መልእክት አመጣልኝ፤ በሥራዬ ቦታ ጸንቼ እንድቆም የእግዚአብሔር ፈቃድ መሆኑንም ገለጠልኝ፣ እግዚአብሔርም ራሱ ረዳቴ እንደሚሆንና እርሱ የሚሰጠኝን ቃል እንድናገር እንደሚደግፈኝ። እርሱም እንዲህ አለ፦ ‘ጌታ ለዚህ ሥራ አስነሥቶሻል። ዘላለማዊ ክንዶቹ ከበታችሽ ናቸው። ከዚህ ስብሰባ የሕይወት ወይም የሞት ውሳኔዎች ይወጣሉ፤ ይህም ማንም ሊጠፋ ይገባዋል ማለት አይደለም፣ ነገር ግን መንፈሳዊ ትዕቢትና በራስ መተማመን ኢየሱስና የቅዱስ መንፈሱ ኃይል እንዳይገቡ በሩን ይዘጋሉ። እነርሱ ከማታለያው ይወጡ ዘንድ፣ ንስሐ ይገቡ ዘንድ፣ ኃጢአታቸውን ይናዘዙ ዘንድ፣ ወደ ክርስቶስም መጥተው እንዲለወጡ እርሱም እንዲፈውሳቸው ሌላ እድል ይሰጣቸዋል።’”

“እርሱም፣ ‘ተከተለኝ’ አለ። መሪዬን ተከተልሁት፤ ወንድሞች መኖሪያቸውን ያደረጉባቸው ወደ ተለያዩ ቤቶችም መራኝ፤ እርሱም፣ ‘እዚህ የሚነገሩትን ቃላት ስማ፤ እነርሱ በመዝገብ መጽሐፍ ውስጥ ተጽፈዋልና፤ እነዚህም ቃላት በዚህ ሥራ ውስጥ ከላይ ከሚመጣው የጥበብ መንፈስ ሳይሆን ከላይ የማይወርደው ነገር ግን ከታች የሆነውን መንፈስ ተከትለው ድርሻ ለሚወስዱ ሁሉ የፍርድ ኃይል ይኖራቸዋል’ አለ።”

“መናገር ያልነበረባቸውን ቃላት ሲነገሩ ሰማሁ፤ እነዚያን የተናገሩት ሁሉ እንዲያፍሩ የሚያደርጉ ቃላት ነበሩ። ወንድሞቻቸውን ኤ. ቲ. ጆንስን፣ ኢ. ጄ. ዋጎነርን፣ ዊሊ ሲ. ዋይትን፣ እንዲሁም እኔን በመሳለቅ የተሞሉ አሽሙር ንግግሮች ከአንዱ ወደ ሌላው ይተላለፉ ነበር። በእግዚአብሔር ፊት ነፍሳቸውን በማዋረድና የገዛ ልባቸውን በማስተካከል ሥራ ላይ ሊሰማሩ የነበረባቸው ሰዎች፣ ስለ አቋሜና ስለ ሥራዬ በነፃ ሐሳብ ሲያወሩ ነበር። እውነት የሌለበትን ምናባዊ በደልና ስለ ወንድሞቻቸው እና ስለ ሥራቸው የምናብ ገለጻዎችን በማሰላሰል፣ እንዲሁም ከጥርጣሬ፣ ከጥያቄና ከአለማመን የተነሣ መጠራጠር፣ መናገርና መጻፍ መራራ ነገሮችን ለማድረግ፣ በዚያ ላይ እንደሚያስማቸው ያለ መስሎ ነበር።”

መሪዬም እንዲህ አለ፦ “ይህ በመጻሕፍት ውስጥ በኢየሱስ ክርስቶስ ላይ እንደ ተጻፈ ተመዝግቦአል። ይህ መንፈስ ከክርስቶስ መንፈስ፣ ከእውነት ጋር ሊስማማ አይችልም። እነርሱ በመቃወም መንፈስ ሰክረዋል፤ ሰካራሙም ቃላቱን ወይም ድርጊቶቹን የሚቆጣጠር መንፈስ ምን እንደሆነ እንደማያውቅ ሁሉ፣ እነርሱም የሚቆጣጠር መንፈስ ምን እንደሆነ ከዚያ በላይ አያውቁም። ይህ ኃጢአት በተለይ በእግዚአብሔር ፊት በደል ነው። ይህ መንፈስ ዓለምን የሚያድነውን ክርስቶስን ለመጠራጠር፣ ለመተቸት እና በእርሱ ላይ ሰላዮች ለመሆን ኅብረት እንዲፈጥሩ አይሁድን ያነሣሣውን መንፈስ ከእውነትና ከጽድቅ መንፈስ ጋር ከሚመሳሰል መልክ የበለጠ ምንም አይመስለውም።”

“በቃሌን የሚመራኝ ሰው እንደነገረኝ፣ ክርስቶስ የሌለበት ንግግር፣ የወረደ ሕዝብ ንግግር እንደነበረ ምስክር ነበረ፤ ይህም ቃላቱን ያነሳሳውን መንፈስ ያሳይ ነበር። ወደ ክፍሎቻቸው ሲገቡ የክፉ መላእክት ከእነርሱ ጋር ገቡ፤ ምክንያቱም ለክርስቶስ መንፈስ በራቸውን ዘግተው ድምፁንም ለመስማት አልፈቀዱም ነበርና። ነፍስ በእግዚአብሔር ፊት ራሷን ማዋረድ አልነበረም። የጸሎት ድምፅ እጅግ አልፎ አልፎ ብቻ ይሰማ ነበር፤ ነገር ግን ነቀፋ፣ የተጋነኑ ንግግሮችና ግምቶች፣ ትንቢቶችና ግምቶች፣ ምቀኝነትና ቅንዓት፣ ክፉ ጥርጣሬና ሐሰተኛ ክስ በመካከላቸው የተለመዱ ነበሩ። ዓይኖቻቸው ተከፍተው ቢሆን ኖሮ የሚያስደነግጣቸውን፣ የክፉ መላእክትን ደስታ ሲገልጹ ባዩ ነበር። እንዲሁም እያንዳንዱን ቃል የሰማና እነዚህን ቃላት በሰማይ መጻሕፍት ውስጥ የመዘገበ ጠባቂ እንዳለ ባዩ ነበር።”

«በዚያን ጊዜ ስለ የትምህርት ነጥቦች አቋም፣ እውነት ምን እንደሆነ ላይ ማንኛውንም ውሳኔ መስጠት፣ ወይም ፍትሃዊ ምርመራ መንፈስ ይኖራል ብሎ መጠበቅ ከንቱ እንደሆነ በዚያን ጊዜ ተነገረኝ፤ ምክንያቱም አይሁድ እንዳደረጉት ሁሉ፣ እነርሱ የተቀበሉትን ማንኛውንም ነጥብ ወይም አቋም ላይ የሐሳብ ለውጥ እንዳይፈቀድ የተቋቋመ ጥምረት ነበረ። መሪዬ ስለዚህ ብዙ ነገር ነገረኝ፤ ነገር ግን ለመጻፍ ነጻነት የለኝም። በሐዘንና በጭንቀት መንፈስ በአልጋዬ ላይ ተቀምጬ ራሴን አገኘሁ፤ እንዲሁም እስከ ስብሰባው ፍጻሜ ድረስ በተሰጠኝ የግዴታ ቦታ ላይ ጸንቼ ለመቆም፣ ከዚያም እንዴት መንቀሳቀስ እንዳለብኝና የትኛውን አካሄድ መከተል እንዳለብኝ የሚነግረኝን የእግዚአብሔር መንፈስ መመሪያ ለመጠበቅ ጽኑ ቁርጠኝነት ነበረብኝ።» The 1888 Materials, 277, 278.