ኤልያስ - ቁጥር አስራ አንድ

በጥንታዊቷ እስራኤል መጀመሪያ የአሮን የወርቅ ጥጃ ዓመፅ፣ በትንቢታዊ መልኩ፣ በሰሜናዊው የኤፍሬም መንግሥት አሥሩ ነገዶች መጀመሪያ ከነበረው የኢዮርብዓም ዓመፅ ጋር ይስማማል። እነዚህ ቅዱሳን ታሪኮች በ1863 የአድቬንቲዝምን ዓመፅ ይወክላሉ።

እርግጥ ለ1863 ሌሎች ምስክሮችም አሉ፤ ነገር ግን አሮንና ንጉሥ ኢዮርብዓም በ1863 ታሪክ ላይ ተደራቢ ምስክሮችን ያቀርባሉ፣ እነዚያም ታሪኮች ሁሉ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እንቅስቃሴን፣ ማለትም የፕሮቴስታንቱን ቀንድ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት የመጨረሻ ቀኖች ውስጥ ብቻ ሳይሆን እስከ ምሕረት ዘመን መዘጋት ድረስ ያሳያሉ። እነዚያ ታሪኮች ደግሞ በስድስተኛው መንግሥት ውስጥ ያለውን የሪፐብሊካኑን ቀንድ ትይዩ ታሪክ ይመለከታሉ።

በአጠቃላይ፣ የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን በዓለም መጨረሻ የእግዚአብሔር የቀሩት ሕዝብ መሆኗ ለሚያምኑ ሰዎች እጅግ ከባድ እውነት ነው። ያ እምነት የመጀመሪያችን ስህተት ነው። የሎዶቅያ ቤተ ክርስቲያን በእሁድ ሕግ ቀውስ ጊዜ እንደ ሰንደቅ የሚነሡትን ሕዝብ እንደምትወክል የሚያረጋግጥ ምንም መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማስረጃ የለም። የመጀመሪያችን ስህተት ይህ እንዲሁ ነው የሚልን ሐሰተኛ ቅድመ ግምት መቀበላችን ነው። በዓለም መጨረሻ ያለው ሰንደቅ ከሰይጣን ምኵራብ አባላት የተነሣ የተወገዱትን ያቀፈ ነው።

ሎዶቅያውያን አድቬንቲስቶች ናቸው ሰንደቅ ሊሆኑ የሚገባቸውን የሚያስወግዱት።

እነዚያ ምልክት የሆኑ ሰዎች ስለ ክርስቶስ “ስም” ይጣላሉ። ጥላቻውን የሚያመጣው ስም አልፋና ኦሜጋ ነው፤ ምክንያቱም የአልፋና ኦሜጋ መርህ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ማንን እንደምትወክል በግልጽ የሚለይ ስለሆነ ነው። የአሥሩ ድንግል ምሳሌ አድቬንቲዝምን ይወክላል።

ምሳሌው በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ላይ ተፈጽሞ ነበር፣ በመጨረሻም እንደ ተጻፈው ቃል በቃል እንደገና ይፈጸማል።

የሚነቁና ዘይት እንደሌላቸው የሚያውቁት ሰነፍ ደናግል ሎዶቅያውያን ናቸው።

በፊላዴልፊያ ቤተ ክርስቲያንም የተወከሉት ጥበበኛ ድንግልማዎች የሚያደርጉት ትግል፣ አይሁድ ነን ብሎ ከሚናገር ነገር ግን ያልሆነ ቤተ ክርስቲያን ጋር ነው።

እህት ዋይት ስለዚህ ጥቅስ ከታላቁ ተስፋ መቁረጥ በኋላ በወጣው በመጀመሪያው ህትመት ውስጥ ትናገራለች።

በኢሳይያስ ምዕራፍ አምስት፣ ክርስቶስ በኋላ የተጠቀመበት የወይኑ ቦታ መዝሙር ለመጀመሪያ ጊዜ ተጠቅሷል።

በብሉይ ኪዳንም ሆነ በአዲስ ኪዳን ውስጥ ያለው ምሳሌ የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን እንዲያፈራ ተነሥታ የነበረችውን ፍሬ ለማፍራት ስለ እምቢ ብላ በእግዚአብሔር የተጣለች መሆኗን ያመለክታል። በኢሳይያስ ምዕራፍ አምስት ላይ፣ በምሳሌው መደምደሚያ፣ የወይኑ እርሻ ቅጣት ተገልጦአል፤ በተመሳሳይም ለአሕዛብ ዓላማ እንደሚያቆም ተስፋ ተሰጥቶአል። ግልጽ ነው፤ የወይኑ እርሻው ዓላማው አይደለም።

በኋላ ኢየሱስ ይህን መዝሙር እንደ ምሳሌ በተናገረ ጊዜ የሰጠው መደምደሚያ እንዲሁ ፈጽሞ ወሳኝ ነበር።

ወደ ላይ የተነሣው ባንዲራ የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተክርስቲያን አይደለችም። በጥንታዊቷ እስራኤል ተመስሎ የተገለጸው የመጨረሻዎቹ ዘመናት የወይን እርሻ የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተክርስቲያን ናት፤ ነገር ግን የበኩራት ፍሬ ብሎ ለመቈጠር የሚያበቃ ፍሬ የምታፈራ አንዲት ሕዝብ ትኖራለች፤ ይህም አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የሆኑት ናቸው።

እንደ ሰንደቅ ዓላማ ሆነው በቤቱ ባለቤት የመጨረሻውን መከር ለማስገባት ይጠቀሙባቸዋል። የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን የሙሴን ሰባት ዘመናት የመሠረት ድንጋይ የጣለችው የወይን እርሻ ናት። ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ወደ እየበዛ ወደሚሄድ ጨለማ ቀስ በቀስ መውረድ ሆነ። ሰንደቁም “የእሴይ ሥር” ይሆናል። የእሴይ ሥር ወይም ዳዊት በእርሱ ዘመን ኢየሱስ ለተከራካሪ አይሁድ ያቀረበውን እጅግ የመጨረሻ እውነት ይወክላል። ይህም የአልፋና የኦሜጋ መርህ ምልክት ነው፤ ይህንንም የጥንታዊና የዘመናዊ እስራኤል ያልታመኑ አራሾች ለማስተዋል ፈቃደኛ አይደሉም።

እህት ኋይትና ጀምስ ኋይት እስከ 1856 ድረስ እንቅስቃሴው ሎዶቅያ እንደ ሆነ በግልጽ ያመለክታሉ፤ ስለዚህ እርሷ ሎዶቅያውያን የተላከውን መልእክት መቼ እንደ ተቀበለ የት ትገልጻለች? ከቶ አልገለጸችውም። የመጀመሪያው ስህተታችን ሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን በታሪኳ ሁሉ ስትጓዝ ድል አድራጊ ቤተ ክርስቲያን እንደ ነበረች የሚለውን አቤቱታ መቀበላችን ነው። እውነቱ ግን ከዚያ ፈጽሞ ተቃራኒ ነው። ያንን የመጀመሪያ የተሳሳተ መሠረተ ሐሳብ ከተቀበልን፣ በተቃራኒው የሚያስተምሩ ትንቢታዊ እውነታዎች ላይ ዓይኖቻችን ይዘጋሉ። ለምሳሌ፣ እህት ኋይት የጥንቱ ቃል በቃል እስራኤል ታሪክ የዘመናዊውን መንፈሳዊ እስራኤል ልምምድና ታሪክ እንደሚያብራራ በተደጋጋሚ ትገልጻለች። ብዙ ጊዜ የጥንቱን እስራኤል ለዘመናዊው እስራኤል ምሳሌ እንደሆነ ስትጠቅስ፣ በተመሳሳይ ጊዜ ሐዋርያው ጳውሎስ ስለዚሁ እውነት የተናገረውን የታወቀ ንግግር ትጠቅሳለች።

ሐዋርያው ጳውሎስ በአሥራ አንደኛው ቁጥር ውስጥ ከዚያ በፊት ያሉትን አሥር ቁጥሮች በአጠቃላይ እየደመደመ ነው።

ጳውሎስና እህት ዋይት የጥንቷን እስራኤል ድል አድራጊና ጻድቅ ሕዝብ እንደ ምሳሌ አይጠቀሙባትም። ከዚያ በተቃራኒው ነው። ጳውሎስ እነዚያን የመጀመሪያ አሥር ቁጥሮች በአሥራ አንደኛው ቁጥር ያጠቃልላል፤ ከዚያም በሚቀጥለው ቁጥር፣ የጥንቷ እስራኤል ታሪክ ለሚያዩ ሰዎች ሊያስተላልፈው ያለበትን ትምህርት ይገልጻል።

ጥንታዊ እስራኤል በእግዚአብሔር የተጠራ፣ በእግዚአብሔር የተመራ፣ የእግዚአብሔርንም ትንቢቶች የፈጸመ ሕዝብ ምሳሌ ይሰጣል፤ ነገር ግን በየእርምጃው በእግዚአብሔር ላይ ዐመፀ፣ በመጨረሻም የሰማይና የምድርን ፈጣሪ ሰቀለ! አድቬንቲስቶች ስለ ጥንታዊ እስራኤል እነዚህን እውነታዎች ለመቀበል ችግር የላቸውም፤ ነገር ግን የታሰበው ማስጠንቀቂያ የሎዶቅያ ዕውርነታቸውን ሰብሮ እንዲገባባቸው እጅግ አልፎ አልፎ ብቻ ይፈቅዳሉ። ሲስተር ዋይት ቤተ ክርስቲያኒቱን የእግዚአብሔር ዓይን ብሌን መሆኗን የሚገልጹባቸውን ጥቅሶች ሊጠቅሱ ይችላሉ፤ እርስዋም በእርግጥ እንዲሁ ናት፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ለሕዝቡ ያለው ፍቅር በእውነተኛው ሁኔታቸው ላይ መጋረጃ አይጥልም። የሚወዳቸውን ይገሥጻል ይቀጣልም። የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ምንም ያህል የእግዚአብሔር ዓይን ብሌን ብትሆንም፣ ኢየሱስ ከዚያች ብሌን፣ ከራሱ ብሌን ጋር ያለውን ግንኙነት በግልጽ ቃል አጠቃሎ ገለጠ።

“ኢየሱስ በእርግጥ መጨረሻውን በመጀመሪያው ያብራራልን? የጥንቷ እስራኤልስ በእርግጥ ዘመናዊቷን እስራኤል ትወክላለችን?” የሚሉት ጥያቄዎች ሊጠየቁ ይገባል። በታሪካቸው ሁሉ የጥንቷ እስራኤል ችግር የነበረው፣ የዘር ርስታቸው እነርሱ የእግዚአብሔር ሕዝብ መሆናቸውን ያረጋግጣል ብለው ስለ አመኑ ነበር፤ ስለዚህም ከእግዚአብሔር ሕዝብ በቀር ሌላ ማንኛውም መሆን እንደማይችሉ ያስቡ ነበር። ስለዚህ በኤርምያስ ዘመን “የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ” ነን ብለው ይናገሩ ነበር።

እንዲሁ ያለው ይህ ተመሳሳይ ማታለያ በዮሐንስ መጥምቅም ደግሞ በአጽንኦት ተገልጿል።

በአድቬንቲዝም ውስጥ በ«የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እኛ ነን» የሚለው ንግግር እና እኛ የአብርሃም መንፈሳዊ «ዘር» ነን በሚለው የሚወከለው ያው ተሳሳተ ግንዛቤ የሎዶቅያን ዓይነ ስውርነት ዋነኛ መገለጫ ነው።

እስራኤል በታሪካቸው መጀመሪያ እግዚአብሔር ስለመረጣቸው ሁልጊዜ የእርሱ የተመረጡ ሕዝቦች ሆነው እንዲቀጥሉ አመኑ። ከዚህም የባሰው፣ እነርሱ የእርሱ የተመረጡ ሕዝቦች ስለሆኑ እርሱን ለማክበር ቢእምቢ ቢሉም እርሱ እንደሚያከብራቸው ደግሞ አመኑ። በትንቢታዊ አነጋገር፣ እስኪፈቱ ድረስ የእርሱ የተመረጡ ሕዝቦች ነበሩ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር እነርሱ እንዲሆኑ የፈለገው ዓይነት ሕዝብ ፈጽሞ አልሆኑም። የተመረጡ ሕዝቦች ጽድቅ በራሳቸው ማን እንደሆኑ ሊያስቡ በሚችሉት ነገር አይወሰንም። ጥንታዊ እስራኤል የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ዋና ምሳሌ ናት፤ ነገር ግን በዓለም ፍጻሜ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህን እንደምትወክል የሚለው ሐሰተኛ መነሻ ሲቀበል፣ እንደ ጥንታዊቱ እስራኤል ሁሉ የሎዶቅያ ዕውርነት ይገለጣል። አድቬንቲዝም ምንም እንኳ ይህን የሚቃረን ግልጽ ማስረጃ ቢኖርም፣ እነርሱ በዓለም ፍጻሜ የእግዚአብሔር ቀሪ ሕዝብ እንደሆኑ ያምናል እና ያስተምራል።

ወደ የምሕረት ጊዜ መዘጋት በቀረብን መጠን፣ ለሎዶቅያ ሕዝብ የሚሰጠው መልእክት ይበልጥ ከባድና ቀጥተኛ መሆን አለበት። ያ ሐሰተኛ መሠረተ-ሐሳብ ለእውነት ካልተወገደ፣ የአሮን፣ የኢዮርብዓም እና የ1863 ምሳሌዎች በባህልና በልማድ መጋረጃ ሥር ተሰውረው ይቀራሉ። ከዚያ መጋረጃ ሥር ማንኛውንም ነገር ከእንግዲህ በኋላ ለመሸሸግ የምሕረት ጊዜ መዘጋት እጅግ ቀርቦአል።

የአድቬንቲዝም ክህደቶች ታሪክ በእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ውስጥ ተመዝግቦ ነበር። ይህ ትንቢታዊ እውነታ ነው። የዚህ የመጀመሪያው ማስረጃ ጥንታዊቷ እስራኤል ናት። ጥንታዊቷ እስራኤል የቀጠለና የተባባሰ ክህደት ታሪክ ናት፤ ሆኖም መጽሐፍ ቅዱስና የትንቢት መንፈስ ጥንታዊቷ እስራኤል ዘመናዊቷን እስራኤል እንደምትመስል ያስተምራሉ። ይህ ምንም ያህል አሳዛኝ ቢሆንም፣ እንደ አሁኑ ጊዜ ይህን እውነት መረዳት ከዚህ በበለጠ አስፈላጊ ሆኖ አያውቅም። ከኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ጋር ሲፈታ ያለው ነገር፣ የአድቬንቲዝም ታሪክ እንደ ፕሮቴስታንት ቀንድ ከሪፐብሊካን ቀንድ ታሪክ ጋር በትይዩ እንደሚሄድ የሚያሳይ እውነታ ነው። ሁለቱም ቀንዶች እርስ በርሳቸው ለእርስ በርሳቸው ሁለተኛ ምስክር ይሆናሉ፤ ከሁለቱ ምስክሮች አንዱን በትክክል ማየትን መከልከል በተመሳሳይ ጊዜ ሌላው ምስክር እንዳይታወቅ ያግዳል።

የአሮን፣ የይሮብዓም እና የ1863 መስመሮች የዘመናዊውን መንፈሳዊ እስራኤል መጀመሪያ ያመለክታሉ፤ እንዲሁም በዚህ ማድረጋቸው የሪፐብሊካን ቀንድ መጀመሪያንም ይለያሉ። የሦስተኛው መልአክ መልእክት የአውሬውን ምልክት እንዳይቀበሉ የሚሰጥ ማስጠንቀቂያ ነው። መጀመሪያ የእሑድ ሕግን የምታወጣው ከዚያም መላውን ዓለም ያንኑ እንዲያደርግ የምታስገድደው አሜሪካ ነች።

ከእሁድ ሕግ ቀውስ ጋር የተያያዙ ትንቢታዊ እውነቶች ከአሜሪካ አንድነት ሥራ ሊለዩ አይችሉም። የራእይ አሥራ ሦስት የምድር አውሬ እንደ ኢሳይያስ ሃያ ሦስት መሠረት ለሰባ ትንቢታዊ ዓመታት የሚነግሥ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት ነው። ሁለት ቀንዶች ያሉት ይህ የምድር አውሬ ነው። ከእነዚያ ሁለት ቀንዶች ግንኙነት ጋር የተያያዙ እውነቶች አሁን እየተፈቱ ናቸው፤ ነገር ግን ኢየሱስ የአንድን ነገር መጀመሪያ በመጠቀም የአንድን ነገር መጨረሻ እንደሚያሳይ፣ በዚህ መንገድም የኢየሱስ ክርስቶስን ራእይ መፈታቱን እንደሚፈጽም ለመረዳት ለሚመርጡ ብቻ ነው።

ዩናይትድ ስቴትስ በ1798 የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት ሆና ተጀመረች፤ ከዚያም በቀጣዮቹ ስልሳ አምስት ዓመታት ውስጥ፣ በታሪክ ሁሉ አብረው የሚያልፉት ሁለቱ ቀንዶች ሊታወቅ በሚችል አውድ ውስጥ ተቀመጡ፤ ነገር ግን ይህን ለማየት ፈቃደኞች ብቻ ነበሩ ሊያውቁት የሚችሉት። በኢሳይያስ ምዕራፍ ሰባት የተቀመጡት ስልሳ አምስት ዓመታት በ742 ከክርስቶስ በፊት ተጀመሩ እና በ677 ከክርስቶስ በፊት ተፈጸሙ። ከ1798 እስከ 1863 ድረስ እነዚያ ዓመታት እንደገና ተደገሙ። እነዚህ ስልሳ አምስት ዓመታት በሁለቱም ቀንዶች ውስጥ ያለን የቀውስ ሂደት ያመለክታሉ።

እስከ 1863 ድረስ፣ በኢሳይያስ ሃያ ሦስት የተጠቀሰው የትንቢታዊ “የአንድ ንጉሥ ዘመን” የመጀመሪያው ወቅት ተፈጽሞ ነበር፣ በዚህም ሂደት “የአንድ ንጉሥ ዘመን” የመጨረሻው ወቅት ትንቢታዊ ምልክቶች ተመሠረቱ። የኢሳይያስ ሃያ ሦስት ምሳሌያዊ ሰባ ዓመት ፍጻሜ በመጀመሪያዎቹ ስድሳ አምስት ዓመታት ተገልጿል። ከ1863 ጀምሮ እስከ 1989 የመጨረሻው ዘመን ድረስ ያለው ወቅት፣ ከሚለራዊት እንቅስቃሴ የጀመረና በአንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ እንቅስቃሴ የሚያበቃው የሎዶቅያ አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ዘመን ነው። በመጨረሻው ዘመን ያለውን ወቅት ለማስተዋል፣ በመጀመሪያው ወቅት ያለውን ወቅት ልንረዳ ይገባናል። አድቬንቲዝም ይህን ማድረግ አይችልም፥ ምክንያቱም መጀመሪያው በሙሴ መሐላ መቃወሙ የተለየ ሲሆን፣ ይህች መሐላ የአድቬንቲዝምንና የአሜሪካን መጀመሪያና መጨረሻ የሚወክሉትን እነዚያኑ ስድሳ አምስት ዓመታት ትለያለች።

ስለዚህ ምክንያት፣ ይህም እጅግ ከፍተኛ አስፈላጊነት ያለው ምክንያት ስለሆነ፣ ይህ ጽሑፍ አሁን በይሁዳ ነገድ አንበሳ እየተፈታ ያለውን አንድ ትንቢታዊ እውነታ ለማቋቋም ሞክሯል። ይህ እውነታ ማለት፣ የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ሁልጊዜ በሎዶቅያ ሁኔታ ውስጥ እንደነበረች ለመቀበል ፈቃደኛ ካልሆናችሁ፣ በሎጂካዊ መንገድ የአድቬንቲዝምን ታሪክ በትክክል ለመከፋፈል የማትችሉ መሆናችሁ ነው፤ እናም የአድቬንቲዝምን ታሪክ በትክክል ሳትከፋፍሉ የሪፐብሊካኒዝምን ቀንድ በትክክል ለይታችሁ ማወቅ አትችሉም።