The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.
የብሉይ ኪዳን መደምደሚያ መግለጫ ታላቁና አስፈሪው የጌታ ቀን ከመምጣቱ በፊት ነቢዩ ኤልያስ ከመልእክት ጋር እንደሚገለጥ የተስፋ ቃል ያቀርባል።
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
እነሆ፥ የታላቁና የሚያስፈራው የጌታ ቀን ሳይመጣ በፊት ነቢዩን ኤልያስን እልክላችኋለሁ፤ እርሱም አባቶችን ልብ ወደ ልጆች፥ የልጆችንም ልብ ወደ አባቶቻቸው ይመልሳል፤ እንዳልመጣ ምድሪቱንም በእርግማን እንዳልመታ። ሚልክያስ 4፥5፣ 6።
The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.
መጽሐፍ ቅዱስ እግዚአብሔር “ምድርን የሚመታበት” “እርግማን” ወይም “ታላቁና አስፈሪው የጌታ ቀን” በራእይ መጽሐፍ ውስጥ እንዲሁም በምሳሌያዊ መልኩ “ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች” ወይም “የእግዚአብሔር ቍጣ” እንደሚቀርብ በግልጽ ያሳያል። የራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አምስት፣ በምዕራፍ አሥራ ስድስት የተገለጹት ታላላቁና አስፈሪዎቹ ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች ወደ መፍሰሳቸው የሚመራውን ትንቢታዊ አውድ ያስተዋውቃል።
And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.
በሰማይም ሌላ ምልክት፥ ታላቅና ድንቅ የሆነ፥ አየሁ፤ ሰባቱን የመጨረሻ መቅሠፍቶች ያዙ ሰባት መላእክት፤ በእነርሱ ውስጥ የእግዚአብሔር ቁጣ ተፈጽሞአልና።
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.
እኔም ከእሳት ጋር የተቀላቀለ እንደ ብርጭቆ ባሕር ያለ ነገር አየሁ፤ በአውሬውና በምስሉ ላይ፣ በምልክቱም ላይ፣ በስሙም ቁጥር ላይ ድል የነሡት የእግዚአብሔርን መሰንቆ ይዘው በብርጭቆው ባሕር ላይ ቆመው አየሁ። የእግዚአብሔርም ባሪያ የሆነውን የሙሴን መዝሙርና የበጉን መዝሙር እንዲህ ሲሉ ይዘምራሉ፤ ሁሉን የምትችል ጌታ አምላክ ሆይ፣ ሥራዎችህ ታላቅና ድንቅ ናቸው፤ የቅዱሳን ንጉሥ ሆይ፣ መንገዶችህ ጻድቅና እውነተኛ ናቸው። ጌታ ሆይ፣ የማይፈራህና ስምህን የማያከብር ማን ነው? አንተ ብቻ ቅዱስ ነህና፤ ፍርዶችህ ተገልጠዋልና አሕዛብ ሁሉ መጥተው በፊትህ ይሰግዳሉ።
And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.
ከዚያም በኋላ አየሁ፤ እነሆም፥ በሰማይ ያለው የምስክር ድንኳን መቅደስ ተከፈተ፤ ሰባቱም መላእክት ሰባቱን መቅሠፍቶች ይዘው፥ ንጹሕና ነጭ በፍታ ለብሰው፥ በደረታቸውም የወርቅ ቀበቶ ታጥቀው ከመቅደሱ ወጡ። ከአራቱም እንስሶች አንዱ ለሰባቱ መላእክት ለዘላለም ዓለም ለሚኖር እግዚአብሔር ቍጣ የተሞሉ ሰባት የወርቅ ጽዋዎችን ሰጣቸው። መቅደሱም ከእግዚአብሔር ክብርና ከኃይሉ የተነሣ በጢስ ተሞላ፤ የሰባቱም መላእክት ሰባቱ መቅሠፍቶች እስኪፈጸሙ ድረስ ወደ መቅደሱ ሊገባ ማንም አልቻለም። ራእይ 15፥1–8።
The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”
“ማንም ወደ ቤተ መቅደሱ ሊገባ አልቻለም፥ እስከ ሰባቱ መላእክት የያዙት ሰባቱ መቅሰፍቶች እስኪፈጸሙ ድረስ” የተባለው ምክንያት፣ በምዕራፍ አሥራ አምስት ቤተ መቅደሱ በጢስ በሚሞላበት ጊዜ የመዳንን ዕድል የማግኘት እድሉ ስለሚዘጋ ነው። ለሰው ልጅ ንስሐ እንዲገባና መዳንን እንዲያገኝ የተሰጠው የምሕረት ዘመን በዚያን ጊዜ ያበቃል። ያ የጊዜ ነጥብ ሲደርስ፣ ዮሐንስ “ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች” ብሎ የጠራው “ታላቁና አስፈሪው የእግዚአብሔር ቀን” ከክርስቶስ ዳግም ምጽአት በፊት ይፈሳል። ሚልክያስ ያን ቀን “አስፈሪ” ብሎ ጠርቶታል፥ ኢሳይያስም እርሱን እንደ እግዚአብሔር “እንግዳ ሥራ” ይለየዋል።
For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.
ጌታ በፈራዚም ተራራ እንደ ተነሣ ይነሣል፤ በጊብዖንም ሸለቆ እንደ ተቈጣ ይቈጣል፤ ይህም ሥራውን፣ እንግዳ ሥራውን እንዲፈጽም፥ ግብሩንም፣ እንግዳ ግብሩን እንዲያደርግ ነው። እንግዲህ አሁን ፌዘኞች አትሁኑ፤ እስራታችሁ እንዳይበረታ፤ ምክንያቱም ከሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር ላይ በምድር ሁሉ የተወሰነ ጥፋት ሰምቻለሁና። ኢሳይያስ 28፥21፣ 22።
Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.
ምንም እንኳ የእግዚአብሔር “እንግዳ ሥራ” “ምድርን ሁሉ” የሚያካትት ቢሆንም፣ መቅሰፍቶቹ መፍሰስ ከአንድ ሕዝብ ዓመፅ ጋር የተያያዘ መሆኑን መንፈሳዊ መገለጥ በግልጽ ያሳያል።
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
“የውጭ አሕዛብ የዩናይትድ ስቴትስን ምሳሌ ይከተላሉ። ምንም እንኳ እርስዋ ቀድማ ብትመራም፣ ያም ተመሳሳይ ቀውስ በዓለም ክፍሎች ሁሉ ላሉ ሕዝባችን ላይ ይመጣል።” ቴስቲሞኒዎች፣ ቅጽ 6፣ ገጽ 395።
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“አሜሪካ፣ የሃይማኖታዊ ነፃነት ምድር፣ ሕሊናን በመግደድና ሰዎችን ሐሰተኛውን ሰንበት እንዲያከብሩ በማስገደድ ከጳጳሳዊው ሥርዓት ጋር በምትተባበርበት ጊዜ፣ በዓለም ዙሪያ ያሉ የእያንዳንዱ አገር ሕዝቦች የእርሷን ምሳሌ እንዲከተሉ ይመራሉ።” Testimonies, volume 6, 18.
Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.
ሕዝብ ሁሉ የፈተናቸውን የምሕረት ጊዜ ጽዋ ይሞላሉ፤ ነገር ግን እህት ዋይት “የአምላክ ፍርዶች” ብላ የምታመለክተው፣ “ብሔራዊ ጥፋት” ብላ የምትገልጸው፣ እንዲሁም በአሜሪካ ውስጥ ከእሁድ ሕግ ጋር የሚጀምረውን ታሪክ “የአምላክ አጥፊ ፍርዶች ዘመን” ብላ የምትጠራው፣ ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች አይደሉም።
“A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.
«ሕግ እግዚአብሔር በሀገራችን ውስጥ በልዩ ሁኔታ የሚሻርበት ጊዜ እየመጣ ነው። የሕዝባችን አለቆች በሕግ አውጪ ድንጋጌዎች የእሁድን ሕግ ያስፈጽማሉ፤ እንዲሁም የእግዚአብሔር ሕዝብ ወደ ታላቅ አደጋ ይገባል። ሀገራችን በሕግ አውጪ ምክር ቤቶቿ ውስጥ ሰዎችን በሃይማኖታዊ መብቶቻቸው ጉዳይ ሕሊናቸውን የሚያስገድዱ ሕጎችን ስታወጣ፣ የእሁድን አክብሮት ስታስፈጽም፣ ሰባተኛውን ቀን ሰንበት በሚጠብቁ ላይ የጭቆና ኃይልን ስታደርግ፣ ሕግ እግዚአብሔር በሀገራችን ውስጥ በሁሉም ተግባራዊ አቅጣጫ የተሻረ ይሆናል፤ እናም ብሔራዊ ክህደትን ብሔራዊ ጥፋት ይከተላል።» Review and Herald, December 18, 1888.
The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.
የእግዚአብሔር ፍርዶች፣ ሲስተር ዋይት “የብሔራዊ ጥፋት” ብላ የምታመለክታቸው፣ በብሔራዊ የእሑድ ሕግ ይጀምራሉ፤ እንዲሁም የእግዚአብሔር “እንግዳ ሥራ” መጀመሪያን ያመለክታሉ፤ ሆኖም የእግዚአብሔር እንግዳ ሥራ በተለይ ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች ናቸው። የእግዚአብሔር አስፈጻሚ ፍርዶች መስመር ላይ ከግብፅ መዳን ሲጨመር፣ ስለ እግዚአብሔር እንግዳ ሥራ የበለጠ የተሟላ ምስል ይታያል። የግብፅ መቅሰፍቶች፣ በቁጥር አሥር ቢሆኑም፣ ተከፍለው ነበር። የመጀመሪያዎቹ ሦስት ከመጨረሻዎቹ ሰባት ተለይተው ነበር። ስለዚህ ከግብፅ መዳን፣ በመጀመሪያዎቹ ሦስት መቅሰፍቶች የተመሰለ አንድ የጊዜ ወቅት ያመለክታል፤ ይህም በአሜሪካ የብሔራዊ ጥፋት ይጀምራል፣ ሚካኤልም ቆሞ የሰው የምሕረት ጊዜ እስኪዘጋ ድረስ ይቀጥላል።
“God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.
“እግዚአብሔር ፍርዱን ሕዝቡን ለመጨቆንና ለማጥፋት በሚፈልጉ ላይ ያመጣል። እግዚአብሔር ለክፉዎች ያሳየው ረጅም ትዕግሥት ሰዎችን በመተላለፍ ያደፍራቸዋል፤ ነገር ግን ቅጣታቸው ምንም እንኳ የዘገየ ቢሆን የተረጋገጠና አስፈሪ ነው። ‘እግዚአብሔርም እንደ ፈራጺም ተራራ ይነሣል፥ እንደ ገብዖንም ሸለቆ ይቈጣል፥ ሥራውን ያደርግ ዘንድ፥ እንግዳውን ሥራውን፤ ተግባሩንም ያደርስ ዘንድ፥ እንግዳውን ተግባሩን።’ ኢሳይያስ 28፥21። ለምሕረቱ ባለጠጋው አምላካችን የቅጣት ሥራ እንግዳ ሥራ ነው። ‘ሕያው እንደ ሆንሁ እኔ፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር፥ በክፉው ሞት ደስ አይለኝም።’ ሕዝቅኤል 33፥11። ጌታ ‘መሓሪና ቸር፥ ታጋሽም፥ በቸርነትና በእውነትም የበዛ … ኃጢአትንና መተላለፍንና በደልን የሚያስተርይ’ ነው። ነገር ግን ‘በደለኛውን ፈጽሞ አያነጻም።’ ‘እግዚአብሔር ለቍጣ የዘገየ ነው፥ በኃይልም ታላቅ ነው፥ ክፉውንም ፈጽሞ አያጸድቅም።’ ዘፀአት 34፥6, 7፤ ናሆም 1፥3። በጽድቅ አስፈሪ ነገር ሕጉ የተረገጠውን ሥልጣን ያስጸናል። በደለኛውን የሚጠብቀው ፍርድ ምን ያህል ከባድ እንደሆነ፥ ጌታ ፍትሕን ለመፈጸም ከሚያሳየው መዘግየት ሊታወቅ ይችላል። የሚታገሠው ሕዝብ፥ በእግዚአብሔር ፊት የኃጢአቱን መጠን እስኪሞላ ድረስ የማይመታው ሕዝብ፥ በመጨረሻ ከምሕረት ያልተቀላቀለውን የቍጣ ጽዋ ይጠጣል።”
“When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.
“ክርስቶስ በመቅደሱ ውስጥ የሚያደርገውን ምልጃ በሚያቆም ጊዜ፣ ለአውሬውና ለምስሉ ለሚሰግዱ እና ምልክቱን ለሚቀበሉ የተዛተባቸው ያልተቀላቀለ ቁጣ (ራእይ 14፥9፣ 10) ይፈስሳል። እግዚአብሔር እስራኤልን ሊያድን በቀረበ ጊዜ በግብፅ ላይ የወረዱት መቅሰፍቶች፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ የመጨረሻ ማዳን በፊት በዓለም ላይ ሊወርዱ ካሉት ከእነዚያ ይበልጥ አስፈሪና ሰፊ ከሆኑ ፍርዶች ጋር በባሕርይ የሚመሳሰሉ ነበሩ። እነዚያን አስፈሪ መቅሰፍቶች ሲገልጽ ራእይ ጸሐፊው እንዲህ ይላል፦ ‘የአውሬው ምልክት ባላቸውና ለምስሉ በሰገዱት ሰዎች ላይ ክፉና አስከፊ ቍስል ወረደ።’ ባሕሩም ‘እንደ ሙታን ደም ሆነ፤ በባሕርም ውስጥ ያለ ሕያው ነፍስ ሁሉ ሞተች።’ እንዲሁም ‘ወንዞችና የውኃ ምንጮች … ደም ሆኑ።’ እነዚህ ቅጣቶች ምንም ያህል አስፈሪ ቢሆኑም፣ የእግዚአብሔር ፍትሕ ፍጹም የተጸደቀ ሆኖ ይቆማል። የእግዚአብሔር መልአክ እንዲህ ይላል፦ ‘ጌታ ሆይ፣ … እንዲህ ስለ ፈረድህ ጻድቅ ነህ። የቅዱሳንና የነቢያትን ደም አፍስሰዋልና፣ አንተም ደም እንዲጠጡ ሰጥተሃቸዋል፤ ይገባቸዋልና።’ ራእይ 16፥2–6። የእግዚአብሔርን ሕዝብ ለሞት በመፍረዳቸው፣ ደማቸው በእጃቸው እንደ ፈሰሰ ሁሉ የዚያን ደም በደል በእውነት ተሸክመዋል። እንዲሁም ክርስቶስ በዘመኑ ያሉትን አይሁድ፣ ከአቤል ዘመን ጀምሮ የፈሰሰውን የቅዱሳን ሰዎች ደም ሁሉ የተጠያቂ መሆናቸውን ገለጸ፤ ምክንያቱም ያንኑ መንፈስ ይዘው ነበርና፣ ከእነዚያ የነቢያት ገዳዮች ጋር ተመሳሳይ ሥራ ለማድረግ ይሹ ነበር።”
“In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.
“በሚቀጥለው መቅሰፍት ለፀሐይ ‘ሰዎችን በእሳት እንድታቃጥል’ ሥልጣን ተሰጠች። ‘ሰዎችም በታላቅ ሙቀት ተቃጠሉ።’ ቁጥር 8፣ 9። ነቢያት በዚህ አስፈሪ ጊዜ የምድርን ሁኔታ እንዲህ ብለው ይገልጻሉ፦ ‘ምድሪቱ ታለቅሳለች፤ … ምክንያቱም የሜዳው እህል ጠፍቶአል…. የሜዳውም ዛፎች ሁሉ ደርቀዋል፤ ምክንያቱም ደስታ ከሰው ልጆች ዘንድ ደርቃ ሄዳለች።’ ‘ዘሩ ከአፈሩ በታች በስብሷል፤ ጎተራዎችም ፈርሰው ባዶ ሆነዋል…. እንስሳት እንዴት ያቃስታሉ! የከብቶች መንጋ የሚያሰማራበት ሣር ስለሌለው ተጨንቋል…. የውኃ ወንዞች ደርቀዋል፥ እሳትም የምድረ በዳውን የግጦሽ ስፍራዎች በልቶአል።’ ‘በዚያ ቀን የቤተ መቅደሱ መዝሙሮች ዋይታ ይሆናሉ፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር፤ በየስፍራውም ብዙ ሬሳዎች ይኖራሉ፤ በዝምታም ወደ ውጭ ይጥሏቸዋል።’ ኢዮኤል 1:10–12, 17–20፤ አሞጽ 8:3።
“These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.
“እነዚህ መቅሰፍቶች ዓለም አቀፋዊ አይደሉም፤ አለበለዚያ የምድር ነዋሪዎች ፈጽሞ በሙሉ በተጠፉ ነበር። ነገር ግን ለሟች ሰዎች ከቶ ታውቀው የማያውቁት ከሆኑት ቅጣቶች ሁሉ ይልቅ እጅግ አስፈሪ መቅሰፍቶች ይሆናሉ። የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት በሰዎች ላይ የወረዱ ፍርዶች ሁሉ ከምሕረት ጋር ተደባልቀው ነበር። የክርስቶስ ለምነት የተሞላበት ደም ኃጢአተኛውን የበደሉን ሙሉ መጠን እንዳይቀበል ጠብቆታል፤ ነገር ግን በመጨረሻው ፍርድ ቁጣ ከምሕረት ያልተደባለቀ ሙሉ በሙሉ ይፈስሳል።”
“In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.
«በዚያ ቀን ብዙ ሕዝብ ለዘመናት ንቀው የኖሩትን የእግዚአብሔር ምሕረት መጠለያ ይመኙታል። ‘እነሆ፥ ቀኖች ይመጣሉ፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር፥ በምድር ላይ ረሃብን እልካለሁ፤ ይህም የእንጀራ ረሃብ ወይም የውኃ ጥማት አይደለም፥ ነገር ግን የእግዚአብሔርን ቃል የመስማት ረሃብ ነው፤ ከባሕር ወደ ባሕርም ይንከራተታሉ፥ ከሰሜንም እስከ ምሥራቅ ድረስ የእግዚአብሔርን ቃል ለመፈለግ ወዲህና ወዲያ ይሮጣሉ፥ ነገር ግን አያገኙትም።’ አሞጽ 8፥11፣ 12።» ታላቁ ተጋድሎ፣ 627–629።
In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.
በቀደመው ክፍል እንዲህ ተብሎ ተገልጿል፦ “እርሱ በትዕግሥት የሚታገሣት፣ እናም በእግዚአብሔር ቍጥር የኃጢአቷን መጠን ሙሉ እስክታደርስ ድረስ የማይመታት ሕዝብ፣ በመጨረሻ ከምሕረት ያልተቀላቀለውን የቍጣ ጽዋ ትጠጣለች።” በዚያው አንቀጽ ውስጥ ደግሞ እንዲህ ብላ ጻፈች፦ “እግዚአብሔር እስራኤልን ሊያድን በቀረበ ጊዜ በግብፅ ላይ የመጡት መቅሰፍቶች፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ የመጨረሻ መዳን በፊት በዓለም ላይ ሊወድቁ ከሚገቡት ከእነዚያ ይበልጥ አስፈሪና ሰፊ ፍርዶች ጋር በባሕርይ ተመሳሳይ ነበሩ።” “የኃጢአት መጠንን” የምትሞላው ሕዝብ (ዩናይትድ ስቴትስ) በግብፅ የነበሩትን አሥሩን መቅሰፍቶች የሚመስሉ መቅሰፍቶችን ትቀበላለች።
The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.
መቅሰፍቶቹ የግብፅ ወረርሽኞች በሁለት ዘመናት ተከፍለው ነበር። የመጀመሪያዎቹ ሦስት መቅሰፍቶች በሁሉም ሰዎች ላይ ወረዱ፤ ነገር ግን የመጨረሻዎቹ ሰባት መቅሰፍቶች በግብፃውያን ላይ ብቻ ወረዱ።
And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.
በዚያም ቀን ሕዝቤ የሚኖርባትን የጎሤን ምድር እለይባታለሁ፤ በዚያም የዝንቦች መንጋ አይኖርም፤ ይህም እኔ በምድር መካከል ያለሁ እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቅ ዘንድ ነው። ዘፀአት 8፥22።
The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.
በግብፅ ላይ የወረዱት የመጀመሪያዎቹ ሦስት መቅሰፍቶች በሁሉም ስፍራ ወረዱ፤ ነገር ግን ዕብራውያን የኖሩባት ጎሼን ግብፅ የተቀበለችውን ሰባቱን የመጨረሻ መቅሰፍቶች አልተቀበለችም። የአሜሪካ አንድነት መንግሥት በእሁድ ሕግ ጊዜ የኃጢአቷን ጽዋ የምትሞላ ሕዝብ ናት። በዚያ ጊዜ ብሔራዊ ክህደትን ብሔራዊ ጥፋት ይከተላል፤ ነገር ግን ብሔራዊ ጥፋትን የሚያመጡት ፍርዶች ሚካኤል እስኪቆም ድረስና ለሰው ሁሉ የምሕረት ጊዜ እስኪዘጋ ድረስ ከምሕረት ጋር ተቀላቅለው ይሆናሉ። በአሜሪካ አንድነት መንግሥት የእሁድ ሕግ ጊዜ አሁን ሰንበት ጠባቂዎች ነን ብለው ከሚያመኑት አብዛኞቹ ለሥልጣናት ይጎነበሳሉ እና የአውሬውን ምልክት ይቀበላሉ። በዚያን ጊዜ የእሁድ ሕግ ጉዳይ ከአድቬንቲዝም ውጭ ለነበሩ ሰዎች መንፈሳዊ ፈተና ይሆናል። በአሜሪካ አንድነት መንግሥት የእሁድ ሕግ ከተፈጸመበት ጊዜ ጀምሮ ሚካኤል እስኪቆም ድረስ ያለው ዘመን የአሥራ አንደኛ ሰዓት ሠራተኞች ታላቅ መሰብሰቢያ ነው፤ ነገር ግን ከእሁድ ሕግ በፊት ስለ ሰባተኛው ቀን ሰንበት ብርሃን ተጠያቂ ለሆኑት በር አስቀድሞ ተዘግቶባቸዋል።
“More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.
ቀን እየተራመደ ሲሄድ የእግዚአብሔር ፍርዶች በዓለም ውስጥ እንዳሉ ከዕለት ወደ ዕለት ይበልጥ ግልጽ እየሆነ ነው። በእሳትና በጎርፍ እንዲሁም በመንቀጥቀጥ ለዚህ ምድር ነዋሪዎች በቅርቡ መቅረቡን እያስጠነቀቀ ነው። በዓለም ታሪክ ውስጥ ያለው ታላቅ ቀውስ የሚደርስበት ጊዜ እየቀረበ ነው፤ በዚያም ጊዜ በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ያለ እያንዳንዱ እንቅስቃሴ በከፍተኛ ፍላጎትና ሊገለጽ በማይችል ጭንቀት ይታያል። የእግዚአብሔር ፍርዶች እርስ በርሳቸው በፍጥነት ይከተላሉ—እሳትና ጎርፍ እንዲሁም መንቀጥቀጥ፣ ከጦርነትና ከደም መፋሰስ ጋር።
“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.
«አዎን፣ ሕዝቡ የመጎብኘታቸውን ጊዜ ቢያውቁ ኖሮ! ለዚህ ዘመን የተሰጠውን የፈተና እውነት እስካሁን ያልሰሙ ብዙዎች አሉ። የእግዚአብሔርም መንፈስ እየተጋደለ ያለባቸው ብዙዎች አሉ። የእግዚአብሔር አጥፊ ፍርዶች ጊዜ፣ እውነት ምን እንደሆነ ለመማር እድል ላላገኙት የምሕረት ጊዜ ነው። ጌታ በርኅራኄ ዓይን ይመለከታቸዋል። የምሕረቱ ልቡ ይነካል፤ እጁም ለማዳን እስካሁን ተዘርግታለች፤ በሩ ግን ለመግባት ያልፈለጉት ላይ ተዘግቷል።»
“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.
“የእግዚአብሔር ምሕረት በረዥሙ ትዕግሥቱ ይገለጣል። ለሁሉ የማስጠንቀቂያው መልእክት እስኪነገር ድረስ ፍርዶቹን እየቈጠበ ነው። እንዴት ነበር፣ ሕዝባችን ለዓለም የምሕረትን የመጨረሻ መልእክት ለመስጠት በላያቸው የተጫነውን ኃላፊነት እንደሚገባ በሚሰማቸው ኖሮ፣ እንዴት ድንቅ ሥራ በተሠራ ነበር!” Testimonies, volume 9, 97.
In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”
በቀዳሚው ክፍል ውስጥ፣ “የእግዚአብሔር የጥፋት ፍርዶች ዘመን እውነት ምን እንደሆነ ለመማር እድል ላላገኙ ሰዎች የምሕረት ዘመን ነው” ብላ ለይታ ገልጻለች። በሚቀጥለው ክፍል ውስጥ ደግሞ ያንን የጊዜ ወቅት “የመከራ ዘመን” ብላ ትጠራዋለች።
“I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.
«ቅዱሱ ሰንበት በእግዚአብሔር እውነተኛ እስራኤልና በማያምኑት መካከል የሚለይ ቅጥር መሆኑን፣ እንዲሁም ይሆናል ብዬ አየሁ፤ እንዲሁም ሰንበት የእግዚአብሔርን ውድ የሚጠባበቁ ቅዱሳን ልብ ለማንደን ታላቁ ጉዳይ መሆኑን አየሁ። አንድ ሰውም ቢያምን፣ ሰንበትንም ቢጠብቅ፣ ከእርሱ ጋር የሚመጣውንም በረከት ቢቀበል፣ ከዚያም ቢተወው፣ ቅዱሱንም ትእዛዝ ቢጥስ፣ በላይ በሰማይ የሚገዛ እግዚአብሔር እንዳለ እንደ ተረጋገጠ ሁሉ፣ የቅድስቲቱን ከተማ ደጆች በራሳቸው ላይ ይዘጉ ነበር። ሰንበትን የማያዩና የማይጠብቁ ልጆች እግዚአብሔር እንዳሉት አየሁ። በዚህ ጉዳይ ላይ ብርሃኑን አልጣሉም ነበር። የመከራውም ዘመን በተጀመረ ጊዜ፣ ወጥተን ሰንበትን ይበልጥ በሙላት ስንሰብክ፣ በመንፈስ ቅዱስ ተሞላን። ይህም ቤተ ክርስቲያንንና ስማዊ አድቬንቲስቶችን አስቈጣቸው፥ ምክንያቱም የሰንበትን እውነት ሊያስተባብሉ አልቻሉምና። በዚያም ጊዜ የእግዚአብሔር የተመረጡት ሁሉ እኛ እውነት እንዳለን በግልጽ አዩ፣ ወጥተውም ከእኛ ጋር ስደቱን ተሸከሙ።» A Word to the Little Flock, 18, 19.
Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.
ምንም እንኳ በጥቂት መጠን የተሻሻለ ቢሆንም፣ አሁን የተጠቀሰው ያው ክፍል በEarly Writings መጽሐፍ ውስጥ ይገኛል። በዚያ መጽሐፍ ውስጥ ስለ “የመከራው ጊዜ” ያቀረበችውን ንግግር ማብራሪያ ታካትታለች። A Word to the Little Flock ከጥቅምት 22 ቀን 1844 የታላቁ ተስፋ መቁረጥ በኋላ ተስፋ ቆርጠው የቀሩት ታማኝ ሚለራውያን የመጀመሪያ ሕትመት ነበር፤ ከዚያም ከአሥርተ ዓመታት በኋላ፣ አርታኢዎች ከዚያ ትንሽ መጽሔት ክፍሎችን ወስደው በEarly Writings መጽሐፍ ውስጥ ሲያካትቱ፣ የተጠቀሰው “የመከራው ጊዜ” ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች እንዳልነበሩ ገለጹ፤ ምክንያቱም ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈስሱበት ጊዜ ከፍርዶቹ ጋር የተቀላቀለ ምሕረት አይኖርም።
“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’
«1. በገጽ 33 ላይ የሚከተለው ተሰጥቶአል፡- ‘ቅዱሱ ሰንበት በእግዚአብሔር እውነተኛ እስራኤልና በማያምኑት መካከል የሚለይ ግድግዳ መሆኑን፣ እንዲሁም ሰንበት የእግዚአብሔር ውድ በተስፋ የሚጠባበቁ ቅዱሳን ልብ ለማንደነቅ ታላቁ ጉዳይ መሆኑን አየሁ። ሰንበትን የማያዩና የማይጠብቁ ልጆች እግዚአብሔር እንዳሉት አየሁ። በእርሱ ላይ ያለውን ብርሃን አልጣሉም። የመከራውም ዘመን ሲጀምር፣ ወደ ፊት ወጥተን ሰንበትን ይበልጥ ሙሉ በሙሉ ስንሰብክ፣ በመንፈስ ቅዱስ ተሞልተን ነበር።’»
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“ይህ ራእይ በ1847 ተሰጠ፤ በዚያን ጊዜም ሰንበትን ከሚጠብቁት የአድቬንት ወንድሞች መካከል እጅግ ጥቂቶች ብቻ ነበሩ፤ ከእነዚህም መካከል ጥቂቶች ብቻ ሰንበትን መጠበቅ በእግዚአብሔር ሕዝብና በማያምኑት መካከል ወሰን ለመለየት በቂ አስፈላጊነት አለው ብለው ያስቡ ነበር። አሁን የዚያ ራእይ ፍጻሜ መታየት ጀምሮአል። ‘በዚህ ስፍራ የተጠቀሰው የዚያ የመከራ ጊዜ መጀመሪያ’ መቅሰፍቶቹ መፍሰስ የሚጀምሩበትን ጊዜ አይመለከትም፤ ይልቁንም እነርሱ ከመፍሰሳቸው በፊት ያለውን አጭር ወቅት፣ ክርስቶስ በመቅደስ ውስጥ ሳለ ያመለክታል። በዚያ ጊዜ፣ የድነት ሥራ እየተዘጋ ሳለ፣ መከራ በምድር ላይ ይመጣ ይሆናል፤ አሕዛብም ይቆጣሉ፣ ነገር ግን የሦስተኛውን መልአክ ሥራ እንዳይከለክሉ ተገድበው ይቆያሉ። በዚያ ጊዜ ‘የኋለኛው ዝናብ፣’ ወይም ከጌታ ፊት የሚመጣ ማደስ፣ የሦስተኛውን መልአክ ታላቅ ድምፅ ኃይል ለመስጠት፣ እናም ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈሰሱበት ወቅት ቅዱሳን እንዲቆሙ ለማዘጋጀት ይመጣል።” Early Writings, 85.
At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.
በዩናይትድ ስቴትስ የእሑድ ሕግ ሲወጣ ብሔራዊ ክህደት በብሔራዊ ጥፋት ይከተላል። በዚያ የእሑድ ሕግ ጊዜ በዩናይትድ ስቴትስ ያለው አድቬንቲዝም ወደ ሁለት ክፍሎች ይከፈላል፤ አንዱ የአውሬውን ምልክት ይቀበላል፥ ሌላው ደግሞ የእግዚአብሔርን ማኅተም ይቀበላል። የዩናይትድ ስቴትስ ብሔራዊ ጥፋት በግብፅ የመጀመሪያዎቹ ሦስት መቅሰፍቶች ይወከላል። እነዚያ ፍርዶች የሰው ልጅ የምሕረት ጊዜ እስኪዘጋ ድረስ ይቀጥላሉ፤ ከዚያም ከምሕረት ጋር ያልተቀላቀሉት ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች ይፈስሳሉ።
My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.
እኔ ልገልጽ የምፈልገው ነጥብ ስለ ግብፅ ትንቢታዊ ታሪክ ያነሰ ሲሆን፣ ከዚያ ይልቅ ኤለን ዋይት ግብፅን ምልክቱን የአውሬውን እንዲቀበል መላውን ዓለም የሚያስገድድ ብሔር ምልክት እንደሆነ መለየቷ ነው፤ ይህን በማድረጓም መጀመሪያውን መጨረሻውን ለማሳየት እየተጠቀመች ናት፣ ይህም የኢየሱስ እንደ አልፋና ኦሜጋ ትንቢታዊ ፊርማ ነው። በዘፀአት ታሪክ ውስጥ ጌታ ከጥንታዊቱ እስራኤል ጋር ወደ ቃል ኪዳን ሲገባ፣ ራሱን በአዲስ ስም ያስተዋውቃል።
Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.
ከዚያም እግዚአብሔር ለሙሴ አለው፥ አሁን ፈርዖንን የማደርገውን ታያለህ፤ በብርቱ እጅ ይለቃቸዋልና፥ በብርቱም እጅ ከምድሩ ያወጣቸዋል።
And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.
እግዚአብሔርም ለሙሴ ተናገረው፥ እንዲህም አለው፤ እኔ እግዚአብሔር ነኝ፤ ለአብርሃምና ለይስሐቅ እንዲሁም ለያዕቆብ በሁሉን ቻይ አምላክ ስም ተገለጥሁላቸው፤ ነገር ግን በስሜ ይሖዋ አልታወቅሁላቸውም።
And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.
እኔም በእነርሱ ዘንድ የከነዓንን ምድር፥ የተሰደዱባትን ምድር፥ እንግዶች ሆነው የኖሩባትን ምድር እሰጣቸው ዘንድ ቃል ኪዳኔን አቆምሁ። ደግሞም ግብፃውያን በባርነት የያዙአቸውን የእስራኤል ልጆች ማቃሰት ሰምቻለሁ፥ ቃል ኪዳኔንም አስታውሻለሁ። ስለዚህ ለእስራኤል ልጆች እንዲህ በል፤ እኔ እግዚአብሔር ነኝ፤ ከግብፃውያንም ሸክም በታች አወጣችኋለሁ፥ ከባርነታቸውም አድናችኋለሁ፥ በተዘረጋ ክንድና በታላላቅ ፍርዶችም እቤዣችኋለሁ፤ ለራሴም ሕዝብ አድርጌ እወስዳችኋለሁ፥ አምላክም እሆናችኋለሁ፤ እኔም ከግብፃውያን ሸክም በታች ያወጣችኋችሁ አምላካችሁ እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቃላችሁ። አብርሃምንና ይስሐቅን ያዕቆብንም እሰጣቸው ዘንድ ለመስጠት የማልሁባትን ምድር ወደዚያ አገባችኋለሁ፥ ርስትም አድርጌ እሰጣችኋለሁ፤ እኔ እግዚአብሔር ነኝ።
And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.
ሙሴም እንዲሁ ለእስራኤል ልጆች ተናገረ፤ ነገር ግን ከመንፈስ ጭንቀትና ከከባድ ባርነት የተነሣ ሙሴን አልሰሙትም። ዘፀአት 6፥1–9።
The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.
እዚህ ጌታ ሙሴን እንደ ያዕቆብ፣ ይስሐቅና አብርሃም ሁሉ የቃል ኪዳኑ ወኪል መሆኑን እየገለጠ ነው። እስከ ሙሴ ታሪክ ድረስ ዮሐዋ የሚለው ስም ለአብርሃምና ለዘሮቹ ያልታወቀ ነበር፤ እናም የአብርሃም ቃል ኪዳን የሚታደስበት ታሪክ ውስጥ፣ ዕብራውያን ከግብፅ ባርነት ሊድኑ በነበረበት ጊዜ፣ ጌታ ስለ ባህርዩ አዲስ መገለጥ አስተዋወቀ፤ ምክንያቱም ስም በትንቢታዊ መልኩ ባህርይን ይወክላልና። አብራም ከጌታ ጋር ወደ ቃል ኪዳን በገባ ጊዜ፣ ጌታ ስሙን ወደ አብርሃም ለወጠው። በግብፅ ባርነት ትንቢት መጀመሪያ ላይ የቃል ኪዳኑ ሰብአዊ ወኪል ስሙ ተለወጠ፤ በዚያ ትንቢት መጨረሻ ግን እግዚአብሔር ራሱ ስለ ራሱ አዲስ ስም አስተዋወቀ።
Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.
አብራም በአሥራ አምስተኛው ምዕራፍ በኪዳን ገባ፤ በዚያም ለአራት መቶ ዓመት የሚቆይ የግብፅ ባርነት ትንቢት ተገለጠ። በአሥራ ሰባተኛው ምዕራፍ ለአብራም የመገረዝ ሥርዓት ተሰጠው፤ የእርሱና የሣራም ስሞች ተለወጡ።
Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.
ከአራት መቶ ዓመታት በኋላ ሙሴ የአብርሃምን የአራት መቶ ዓመት ትንቢት ለመፈጸም ተነሣ። አብርሃም፣ ይስሐቅ፣ ያዕቆብ እና ሙሴ ሁሉም በመጨረሻዎቹ ዘመናት ከጌታ ጋር ወደ ቃል ኪዳን የሚገቡትን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ይወክላሉ።
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.
«በዚህ የምድር ታሪክ የመጨረሻ ዘመናት፣ እግዚአብሔር ከትእዛዛቱን ከሚጠብቁ ሕዝቡ ጋር ያለው ኪዳን እንደ ገና ሊታደስ ነው።» Review and Herald, February 26, 1914.
The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.
በእሁድ ሕግ ጊዜ፣ የአውሬውን ምልክት የሚቀበሉ ሰንበት ጠባቂዎች ከእግዚአብሔር ማኅተም ከሚቀበሉ ሰንበት ጠባቂዎች መለየታቸው ይፈጸማል። ይህ መለየት በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ ተወክሎ ተቀርቧል።
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
“የማቴዎስ 25 ያሉት የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ደግሞ የአድቬንቲስት ሕዝብን ልምድ ያመለክታል።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 393።
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“እኔ ብዙ ጊዜ ወደ አሥሩ ድንግል ምሳሌ እመራለሁ፤ ከእነርሱም አምስቱ ጠቢባን ነበሩ፣ አምስቱም ሰነፎች። ይህ ምሳሌ በፊደሉ እስከ መጨረሻው ድረስ ተፈጽሟል እናም ይፈጸማል፤ ምክንያቱም ለዚህ ዘመን ልዩ ተግባራዊነት አለውና፣ እንዲሁም እንደ ሦስተኛው የመልአክ መልእክት ተፈጽሟል እና እስከ ዘመን ፍጻሜ ድረስ የአሁኑ እውነት ሆኖ ይቀጥላል።” Review and Herald, August 19, 1890.
The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.
ምሳሌው በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ ጥበበኛዎቹና ሞኞቹ ድንግልዎች በተለዩበት ጊዜ ተፈጸመ። የአድቬንቲዝም መጀመሪያ የአድቬንቲዝምን ፍጻሜ ይወክላል፤ እናም በመጨረሻ የሚከናወነው መለየት የአሥሩ ድንግልዎች ምሳሌ ፍጻሜ ነው፤ ይህም በመጨረሻ የሚሆነው መለየት በእሑድ ሕግ ይመጣል።
“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.
«ደግሞም፣ እነዚህ ምሳሌዎች ከፍርድ በኋላ ምንም የምሕረት ጊዜ እንደማይኖር ያስተምራሉ። የወንጌል ሥራ ሲፈጸም፣ በዚያኑ ጊዜ በመልካሞችና በክፉዎች መካከል መለየት ይከተላል፤ የእያንዳንዱም ክፍል ዕጣ ፈንታ ለዘላለም ይወሰናል።» የክርስቶስ የትምህርት ምሳሌዎች፣ 123።
The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.
የአሥሩ ደናግል ምሳሌ በአድቬንቲዝም ውስጥ ያሉት ጥበበኛ ደናግል በአሜሪካ ውስጥ በሚወጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ የእግዚአብሔርን ማኅተም እንደሚቀበሉ እና በአድቬንቲዝም ውስጥ ያሉት ሰነፍ ደናግል የአውሬውን ምልክት እንደሚቀበሉ ያመለክታል። ሰነፍ ደናግል ደግሞ እንደ ሎዶቅያውያን ተወክለዋል።
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
“በአላዋቂ ድንግልዎች የተወከለው የቤተ ክርስቲያን ሁኔታ፣ እንዲሁም እንደ ሎዶቅያ ሁኔታ ተነግሮአል።” Review and Herald, August 19, 1890.
In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.
በመጨረሻዎቹ ዘመናት፥ እግዚአብሔር ቃሉን ከሚጠብቁ ሕዝቡ ጋር ኪዳኑን በሚያድስበት ጊዜ፥ በሙሴ ዘመን ኪዳኑን በአደሰ ጊዜ እንዳደረገው ራሱን በአዲስ ስም ይገልጣል። የሞኞቹ ድንግልናዎች ሁኔታ ዘይት የላቸውም መሆናቸው ነው፥ የሎዶቅያም ሁኔታ ዘይት እንደሌላቸው ለማየት እጅግ ዓይነ ስውራን መሆናቸው ነው። ስለዚህ፥ ሞኞቹ ድንግልናዎች ሎዶቅያውያን ከሆኑ፥ ጥበበኞቹ ድንግልናዎች ፊላዴልፍያውያን መሆናቸው ግልጽ ነው።
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.
ለፊላዴልፊያም ቤተ ክርስቲያን መልአክ እንዲህ ጻፍ፤ ቅዱሱ፥ እውነተኛው፥ የዳዊትም ቁልፍ ያለው፥ የሚከፍትና ማንም የማይዘጋ፥ የሚዘጋም ማንም የማይከፍት፥ እነዚህን ይላል፤ ሥራህን አውቃለሁ፤ እነሆ፥ ማንም ሊዘጋው የማይችል የተከፈተ በር በፊትህ ሰጥቻለሁ፤ ትንሽ ኃይል ቢኖርህም ቃሌን ጠብቀሃልና፥ ስሜንም አልካድህም።
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.
እነሆ፥ አይሁድ ነን የሚሉ እንጂ እውነት አይደሉም ሐሰትም የሚናገሩት ከሰይጣን ምኵራብ የሆኑትን እነሆ፥ መጥተው በእግሮችህ ፊት እንዲሰግዱ እንዲሁም እኔ እንደ ወደድሁህ እንዲያውቁ አደርጋቸዋለሁ። የትዕግሥቴን ቃል ስለ ጠበቅህ፥ እኔ ደግሞ በምድር ላይ የሚኖሩትን ለመፈተን በዓለም ሁሉ ላይ ሊመጣ ካለው የፈተና ሰዓት እጠብቅሃለሁ።
Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.
እነሆ፥ ፈጥኜ እመጣለሁ፤ ማንም አክሊልህን እንዳይወስድ ያለህን አጽንተህ ያዝ። የሚያሸንፍን በአምላኬ ቤተ መቅደስ ምሰሶ አደርገዋለሁ፥ ከዚያም ወዲህ ወዲያ ፈጽሞ አይወጣም፤ የአምላኬንም ስም፥ ከአምላኬም ዘንድ ከሰማይ የምትወርደውን አዲሲቱ ኢየሩሳሌም የተባለችውን የአምላኬን ከተማ ስም፥ እንዲሁም አዲሱን ስሜን በእርሱ ላይ እጽፋለሁ። መንፈስ ለቤተ ክርስቲያናት የሚለውን ጆሮ ያለው ይስማ። ራእይ 3፥7–13።
The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.
ፊላዴልፊያውያን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህን ይወክላሉ፣ እግዚአብሔርም አዲሱን ስሙን በእነርሱ ላይ እንዲጽፍ ተስፋ ተሰጥቶአቸዋል። ጌታ ከአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ጋር ቃል ኪዳን በሚገባበት ጊዜ፣ ከራሱ የሆነ አዲስ ስም ያስተዋውቃል። ለአብርሃምም ጌታ ሁሉን ቻይ አምላክ እንደሆነ ተናግሮት ነበር።
And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.
አብራምም ዘጠና ዘጠኝ ዓመት በሆነ ጊዜ፥ እግዚአብሔር ለአብራም ተገለጠለትና፦ እኔ ሁሉን የምችል አምላክ ነኝ፤ በፊቴ ተመላለስ፥ ፍጹምም ሁን። ኪዳኔንም በእኔና በአንተ መካከል አደርጋለሁ፥ እጅግም አበዛሃለሁ አለው። አብራምም በግምባሩ ተደፋ፤ እግዚአብሔርም እንዲህ ሲል ተናገረው፦ እኔስ፥ እነሆ፥ ኪዳኔ ከአንተ ጋር ነው፥ አንተም የብዙ አሕዛብ አባት ትሆናለህ። ከዚህም በኋላ ስምህ አብራም ተብሎ አይጠራም፤ ስምህ ግን አብርሃም ይሆናል፥ የብዙ አሕዛብ አባት አድርጌሃለሁና። ዘፍጥረት 17፥1–5።
When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.
ጌታ በአብርሃም ዘመን ከተመረጠ ሕዝብ ጋር በመጀመሪያ ቃል ኪዳን በገባ ጊዜ፥ ራሱን ሁሉን የሚችል አምላክ ብሎ ገለጠ። በሙሴ ዘመን የቃል ኪዳኑን ግንኙነት በበለጠ ሲያራምድ፥ ለመጀመሪያ ጊዜ ራሱን ይሖዋ ብሎ ገለጠ። ኢየሱስም ከብዙዎች ጋር ለአንድ ሳምንት ቃል ኪዳኑን ለማጽናት በመጣ ጊዜ፥ በብሉይ ኪዳን አንድ ጊዜ ብቻ የተገለጸ፥ ያም በአንድ ባቢሎናዊ የተነገረ፥ አዲስ የእግዚአብሔር ስም አስተዋወቀ።
Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.
በዚያን ጊዜ ንጉሡ ናቡከደነፆር እጅግ ተደነቀ፥ ፈጥኖም ተነሥቶ ተናገረ፥ ለአማካሪዎቹም እንዲህ አለ፦ “ሦስት ሰዎችን ታስረው ወደ እሳቱ መካከል የጣልናቸው አይደለምን?” እነርሱም መልሰው ለንጉሡ፦ “እውነት ነው፥ ንጉሥ ሆይ” አሉት። እርሱም መልሶ እንዲህ አለ፦ “እነሆ፥ አራት ሰዎችን ከእስራታቸው ተፈትተው በእሳቱ መካከል ሲመላለሱ አያለሁ፤ ምንም ጉዳትም የለባቸውም፤ የአራተኛውም መልክ እንደ እግዚአብሔር ልጅ ነው።” ዳንኤል 3፥24-25።
It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.
በዳንኤል ምዕራፍ ሦስት የተገለጸው በአሜሪካ ያለውን የእሑድ ሕግ እንደሚያመለክት መመስረት እጅግ ቀላል ነው። በዳንኤል ምዕራፍ ሦስት ሰድራክ፣ ሚሳቅና አብድናጎ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህን ይወክላሉ። አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ቃል ኪዳኑን ለመጨረሻ ጊዜ የሚያድሱ እነርሱ ናቸው። በዳንኤል ምዕራፍ ሦስት የእሑድ ሕግና የኋለኛው ዝናብ ታሪክ ትንቢታዊ ምሳሌ እናያለን። ክርስቶስ በስደት እሳቶች ውስጥ ከሦስቱ ታማኞቹ ጋር ነበረ፣ እናም ይሆናል፤ ይህም አንድ መቶ አርባ አራት ሺህን ብቻ ሳይሆን የሦስቱን መላእክት መልእክቶች ደግሞ ይወክላል። በእሳቱ ውስጥ፣ የእሑድ ሕግ ቀውስን የሚያመለክት በሆነው ውስጥ፣ በአንዱ ስሙ ተለይቶ ይገለጣል፤ ይህም ክርስቶስ እንደ ወልድ አምላክ እስኪመጣ ድረስ ወደ ታሪክ ያልገባ ስም ነው። በምዕራፍ ሦስት ምሳሌ ውስጥ በዓለም መጨረሻ ጊዜ ቃል ኪዳኑን የሚያድሱት በመጨረሻው ቀውስ ጊዜ ከክርስቶስ ጋር ሲገናኙ እናያለን፤ እርሱም ማንም ሰው ያላወቀው ስም አለው።
Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.
ከግብፅ መዳን በአሜሪካ የእሁድ ሕግን እንደሚወክል በምናስበው ጉዳይ እጅግ ርቄ ሳልሄድ፣ በግብፅ ውስጥ ከአሥሩ መቅሰፍቶች የመጀመሪያው ከጀመረ በፊት እውነተኛ የሰንበት ቅስቀሳ እንደነበረ ራሳችንን ማስታወስ ይገባናል።
And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.
ፈርዖንም እንዲህ አለ፤ እነሆ፥ የምድሪቱ ሕዝብ አሁን ብዙ ነው፥ እናንተም ከሸክማቸው እንዲያርፉ ታደርጋላችሁ። ፈርዖንም በዚያኑ ቀን የሕዝቡን አስገዳጆችና አለቆቻቸውን አዘዘ እንዲህ ሲል፤ ከዚህ በኋላ ለሕዝቡ ጡብ እንዲሠሩ እንደ ቀድሞው ገለባ አትስጧቸው፤ ይሂዱና ገለባ ለራሳቸው ይሰብስቡ። ከዚህ በፊትም ይሠሩት የነበረውን የጡብ ቍጥር በእነርሱ ላይ ትጭኑታላችሁ፤ ከእርሱ ምንም አትቀንሱ፤ ሰነፎች ናቸውና፥ ስለዚህ እንዲህ እያሉ ይጮኻሉ፤ እንሂድና ለአምላካችን እንሠዋ። በሰዎቹም ላይ ሥራ ይብዛባቸው፥ በእርሱም ይድከሙ፤ ከንቱ ቃሎችንም አያድምጡ። የሕዝቡም አስገዳጆችና አለቆቻቸው ወጥተው ለሕዝቡ ተናገሩ እንዲህ ሲሉ፤ ፈርዖን እንዲህ ይላል፤ ገለባ አልሰጣችሁም። ሂዱ፥ የምታገኙበት ስፍራ ሁሉ ገለባ ለራሳችሁ ውሰዱ፤ ነገር ግን ከሥራችሁ ምንም አይቀነስላችሁም። ሕዝቡም በግብፅ ምድር ሁሉ ተበትኖ በገለባ ፋንታ እህል ግንድ ይሰበስብ ነበር። አስገዳጆቹም እያስቸኮሉአቸው እንዲህ ይሉ ነበር፤ ገለባ በነበረ ጊዜ እንደ ነበረው የየቀኑን ሥራችሁን ፈጽሙ። የፈርዖንም አስገዳጆች በላያቸው የሾሙአቸው የእስራኤል ልጆች አለቆች ተመቱ፥ እንዲህም ተባሉ፤ ትናንትናና ዛሬ እንደ ቀድሞው የጡብ ሥራችሁን ለምን አልፈጸማችሁም? ከዚያም የእስራኤል ልጆች አለቆች መጥተው ወደ ፈርዖን ጮኹ እንዲህ ሲሉ፤ ከባሪያዎችህ ጋር እንዲህ ለምን ታደርጋለህ? ለባሪያዎችህ ገለባ አይሰጥም፥ እነርሱም እኛን፤ ጡብ ሥሩ፥ ይሉናል፤ እነሆም፥ ባሪያዎችህ ይመታሉ፤ ነገር ግን ጥፋቱ በራስህ ሕዝብ ላይ ነው። እርሱ ግን እንዲህ አለ፤ ሰነፎች ናችሁ፥ ሰነፎች ናችሁ፤ ስለዚህ እንዲህ ትላላችሁ፤ እንሂድና ለእግዚአብሔር እንሠዋ። አሁንም ሂዱና ሥሩ፤ ገለባ አይሰጣችሁምና፥ ነገር ግን የጡቡን ቍጥር ታቀርባላችሁ። የእስራኤልም ልጆች አለቆች፥ ከየቀኑ የጡባችሁ ቍጥር ምንም አትቀንሱ ተብሎ ከተነገራቸው በኋላ፥ በክፉ ሁኔታ እንዳሉ አዩ። ዘጸአት 5፥5–19።
Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.
ከእሑድ ሕግ በፊት፣ በግብፅ መቅሰፍቶች ከመውረዳቸው በፊት እንደ ነበረው ሁሉ፣ የሰባተኛውን ቀን ሰንበት በሚጠብቁ ላይ የሚነሣ ተቃውሞና ቅስቀሳ እየበረታ ይሄዳል። ሙሴም፣ እንደ አክአብ ኤልያስን እንደ ከሰሰው ሁሉ፣ ግብፃውያንም ሆኑ ዕብራውያን ሁሉን ችግር ያመጣ ሰው እርሱ ነው ብለው የሚያመለክቱት ነበር።
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.
እንዲህም ሆነ፤ አክአብ ኤልያስን ባየ ጊዜ አክአብ፦ እስራኤልን የምታስጨንቅ አንተ ነህን? አለው። እርሱም መልሶ፦ እስራኤልን ያስጨነቅሁት እኔ አይደለሁም፤ ነገር ግን አንተና የአባትህ ቤት ናችሁ፤ ይህም የሆነው የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ስለተዋችሁ እና በኣሊምን ስለተከተልህ ነው። 1 ነገሥት 18፥17, 18።
The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.
የሙሴ ታሪክ የእሑድ ሕግን ታሪክ ያሳያል፣ የኤልያስም ታሪክ የእሑድ ሕግን ታሪክ ያሳያል። በአንድነትም ሆነ በተናጠል፣ ሙሴና ኤልያስ ምልክቶች ናቸው። በክርስቶስ መለወጥ በተገለጠበት ጊዜ፣ እነርሱ በአንድነት ሳይሞቱ የሚቀሩትን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እና በጌታ ውስጥ የሚሞቱትን ወክለው ነበር። ሙሴ ከሞት ተነሥቶ ነበር፤ ኤልያስ ግን ፈጽሞ አልሞተም። እነርሱ ደግሞ በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ ለሕዝቡ ስቃይ የሚያመጡት ሁለቱ ነቢያት ናቸው። በሙሴና በኤልያስ እንደ ምልክቶች ብዙ እውነት ተወክሏል፣ ይህንም በኋላ ለመመልከት ተስፋ እናደርጋለን።
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
እነሆ፥ ታላቁና አስፈሪው የጌታ ቀን ሳይመጣ በፊት ነቢዩን ኤልያስን እልክላችኋለሁ፤ እርሱም እኔ መጥቼ ምድርን በርግማን እንዳልመታ የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች፥ የልጆችንም ልብ ወደ አባቶቻቸው ይመልሳል። ሚልክያስ 4፥5፣ 6።
Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.
ከሰው ልጅ የምሕረት ዘመን መዝጊያ በፊት በቅድሚያ፣ “ነቢዩ ኤልያስ” በልዩ መልእክት ሊገለጥ ይገባል፤ ይህም “የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች፣ የልጆችንም ልብ ወደ አባቶቻቸው” የሚመልስ ነው። ነቢያት ሁሉ ስለ ዓለም ፍጻሜ ይመሰክራሉ፥ ሁሉም እርስ በርሳቸው ይስማማሉ።
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
የነቢያትም መናፍስት ለነቢያት ይገዛሉ። ምክንያቱም እግዚአብሔር የሰላም እንጂ የውዥንብር አምላክ አይደለም፤ በቅዱሳንም ቤተ ክርስቲያናት ሁሉ እንዲሁ ነው። 1 ቆሮንቶስ 14፥32፣ 33።
Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”
የኤልያስ መልእክት ከጌታ ታላቅና አስፈሪ ቀን በፊት በቅርብ ጊዜ ይደርሳል፤ ስለዚህም በራእይ መጽሐፍ ውስጥ “የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ” ተብሎ የተወከለው ያው ልዩ መልእክት ነው። “ጊዜው ቀርቦአል” በሚል ጊዜ፣ የኤልያስ ልዩ መልእክት ለእግዚአብሔር “ባሪያዎች” በቅርቡ ሊሆኑ የሚገባቸውን ነገሮች ያሳያል።
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ፥ እግዚአብሔር በቅርብ ዘመን ሊሆኑ የሚገባቸውን ነገሮች ለባሪያዎቹ ያሳይ ዘንድ ለእርሱ የሰጠው፤ እርሱም መልአኩን በመላክ ለባሪያው ለዮሐንስ በምልክት አሳየው። እርሱም ስለ እግዚአብሔር ቃልና ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ ምስክርነት፥ ያየውንም ሁሉ መሰከረ። የዚህን ትንቢት ቃላት የሚያነብ ብፁዕ ነው፥ የሚሰሙና በእርሱ ውስጥ የተጻፉትን የሚጠብቁም ብፁዓን ናቸው፤ ጊዜው ቀርቦአልና። ራእይ 1፥1–3።
Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.
ሚልክያስ ኤልያስን እንደ ምልክት ሲጠቀም፣ ትእዛዛትን መጠበቅ በቀጥታ እንደሚጠቅስ አስተውሉ።
Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.
የባሪያዬን የሙሴን ሕግ፥ ለእስራኤል ሁሉ በኮሬብ ከሥርዓቶቹና ከፍርዶቹ ጋር ያዘዝሁትን፥ አስቡ። እነሆ፥ የታላቁና የሚያስፈራው የእግዚአብሔር ቀን ሳይመጣ፥ ነቢዩን ኤልያስን እልክላችኋለሁ፤ እርሱም እኔ መጥቼ ምድርን በእርግማን እንዳልመታ፥ የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች፥ የልጆችንም ልብ ወደ አባቶቻቸው ይመልሳል። ሚልክያስ 4፥4–6።
These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.
እነዚህ ሦስት ቁጥሮች የብሉይ ኪዳን የመጨረሻዎቹ ናቸው፤ የብሉይ ኪዳንን የመጨረሻ ተስፋ እንዲሁም አሥሩን ትእዛዛት ለመጠበቅ የተሰጠ አጽንኦት ይዟሉ። በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ሰባት “ብፁዓን” አሉ፤ የመጨረሻውም አሥሩን ትእዛዛት ለሚጠብቁ የተሰጠ ብፅዕና ነው።
I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.
እኔ አልፋና ኦሜጋ፥ መጀመሪያና ፍጻሜ፥ ፊተኛውና ኋለኛው ነኝ። ትእዛዛቱን የሚፈጽሙ ብፁዓን ናቸው፤ በሕይወት ዛፍ ላይ መብት ይሆንላቸው ዘንድ፥ በደጆችም ወደ ከተማይቱ እንዲገቡ። ራእይ 22፥13፣ 14።
The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”
በብሉይ ኪዳን ያለው የመጨረሻው ተስፋ አሥርቱን ትእዛዛት “አስቡ” ብሎ ያሳውቀናል፤ ነገር ግን ይህን ሲያደርግ በውስጡ “አስብ” የሚለውን ትእዛዝ የያዘውን አንዱን ትእዛዝ በተለይ ያበረታታል።
Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.
የሰንበትን ቀን ቅዱስ እንዲሆን አስብ። ስድስት ቀን ትሠራለህ፥ ሥራህንም ሁሉ ታከናውናለህ፤ ሰባተኛው ቀን ግን የእግዚአብሔር አምላክህ ሰንበት ነው፤ በእርሱ አንተም ሆነ ልጅህ፥ ወንድ ልጅህም ሆነ ሴት ልጅህ፥ ወንድ ባሪያህም ሆነ ሴት ባሪያህ፥ ከብቶችህም ሆኑ በደጆችህ ውስጥ ያለ መጻተኛህ፥ ማንም ሥራ አትሥራ። እግዚአብሔር ሰማይንና ምድርን፥ ባሕርንና በውስጣቸው ያሉትን ሁሉ በስድስት ቀን ሠርቶ፥ በሰባተኛው ቀን አርፎአልና፤ ስለዚህ እግዚአብሔር የሰንበትን ቀን ባረከው ቀደሰውም። ዘጸአት 20፥8–11።
The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.
በሁለቱም በአሮጌውና በአዲሱ ኪዳን ውስጥ ያለው የመጨረሻው ተስፋ የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ያጎላል፥ በተለይም ሰባተኛውን ቀን ሰንበት በልዩ አጽንኦት ይጠቅሳል። ሚልክያስ “አስቡ” ይላል፤ ዮሐንስም እንዲህ በማድረግ ብፁዓን እንደሆናችሁ ያሳውቀናል። ሰባተኛው ቀን ሰንበት የእግዚአብሔርን ፍጥረትና የፈጣሪነቱን ኃይል ያስታውሳል። ሰንበት ደግሞ በምድር ታሪክ የመጨረሻ ዘመናት ውስጥ የክርክር ነጥብ ይሆናል። ዮሐንስ ትእዛዛቱን በሚያደርጉ ላይ ያለውን “ብፅዕና” ሲመዘግብ፥ አልፋና ኦሜጋ፥ መጀመሪያና ፍጻሜ፥ ፊተኛና ኋለኛ የሆነው ኢየሱስ የአወጀውን ብቻ ነው የሚመዘግበው። ስለዚህ፥ የአዲስ ኪዳን የመጨረሻው ተስፋ ከሰባተኛው ቀን ሰንበት እንዲሁም መጨረሻን በመጀመሪያ የሚለይ የመለኮት ባሕርይ ጋር የተያያዘ ነው።
The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.
የመጀመሪያዎች ማለት በሚታወቀው በዘፍጥረት ውስጥ የተጠቀሰው የመጀመሪያው እውነት ፈጣሪውን፣ ፍጥረትን፣ እና በሰንበት ላይ የተለየ አጽንኦትን ያመለክታል። እነዚህን ሁሉ በአንድ ላይ ሲወስዱ፣ መስመር በመስመር ላይ፣ የብሉይ ኪዳን መጀመሪያና የብሉይና የአዲስ ኪዳናት መጨረሻ እግዚአብሔርን እንደ ፈጣሪ፣ አሥርቱን ትእዛዛት፣ የሰንበትን ትእዛዝ፣ እንዲሁም ኢየሱስ መጀመሪያና መጨረሻ እንደሆነ ያጽናናሉ።
Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.
ነቢዩ ኤልያስ በብሉይ ኪዳን የመጨረሻው ተስፋ ውስጥ በሚልክያስ እንደ ምልክት ተጠቅመዋል፤ እርሱም ኤልዛቤልንና አክአብን የተቃወመ ነቢይ ነበር። የራእይ መጽሐፍ ኤልዛቤልን እንደ ጳጳሳት መንበር ምልክት ይጠቀማል፤ አሥሩንም ነገሥታት እንደ ተባበሩት መንግሥታት ምልክት ይጠቀማል። ኤልያስ ከአክአብና ከኤልዛቤል ጋር ያደረገው ተጋጭቶ መቆም፣ መቶ አርባ አራቱ ሺህ ከተባበሩት መንግሥታት ጋር የሚያደርጉትን ተጋጭቶ መቆም ይወክላል፤ ይህም በዩናይትድ ስቴትስ የተጎለበተና በጳጳሳት መንበር የሚመራ ነው። አክአብ እንደ የእስራኤል ሰሜናዊ አሥር ነገዶች ንጉሥ በአሥር ነገዶች ላይ የሚገዛውን ኃይል ይወክል ነበር፤ ስለዚህም ዩናይትድ ስቴትስ (አክአብ) ተባበሩትን መንግሥታት (በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሰባት ያሉት አሥር ነገዶች ወይም አሥር ነገሥታት) ለጳጳሳት መንበር (ኤልዛቤል) ሰንበትን የሚጠብቁትን ለማሳደድ እንዲፈጽሙ ኃይል እየሰጠ እንደሆነ ያመለክታል። ሚልክያስ ከጌታ ታላቅና አስፈሪ ቀን በፊት የሚመጣን መልእክት ለመወከል ኤልያስን ሲጠቀም፣ ኤልያስ ለሦስት ዓመት ተኩል በኤልዛቤል እንደተሳደደ ሁሉ፣ በዘመናዊቱ ሮም (ዘንዶው፣ አውሬው እና ሐሰተኛው ነቢይ) የሚሳደዱትን ይወክላል። በሚልክያስ 4፥4 “አስቡ” የሚለውን ቃል በመጠቀም ሰንበትን ማጉላት፣ በሚልክያስ የተሳለው ትንቢታዊ ትዕይንት ውስጥ የእሁድ ሕግ ቀውስን ይጨምራል።
Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.
ከብሉይ ኪዳን መጀመሪያ ጋር የብሉይ ኪዳንን መጨረሻ በማነጻጸር፣ ከዚያም የመጽሐፍ ቅዱስን መጀመሪያ ከመጨረሻው ጋር በማነጻጸር የሚተላለፉትን እውነቶች ሲመለከት እጅግ ብዙ ተጨማሪ ነገር ሊታከል ይገባል። በዘፍጥረት ፈጣሪውን፣ ፍጥረትን፣ እና ፍጥረትን የሚያስታውሰውን ሰንበት እናገኛለን። በሚልክያስ ደግሞ ሰንበት የሚመለከተው ትእዛዝ የሰው ልጅ የምሕረት ዘመን መዘጋትን እና ሰባቱን የመጨረሻ መቅሰፍቶች የሚያመጣ የቀውስ ጉዳይ እንደሆነ ተለይቶ ይታያል፤ ወይም ሚልክያስ እንደሚጠራው፣ “ታላቁና አስፈሪው የእግዚአብሔር ቀን።” ኤልያስ ለሚሞት ዓለም ሦስተኛውን የመልአክ መልእክት የሚያቀርቡ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ይወክላል።
“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.
«ዛሬ፣ በኤልያስና በመጥምቁ ዮሐንስ መንፈስና ኃይል፣ በእግዚአብሔር ሹመት የተሾሙ መልእክተኞች፣ ከምሕረት ዘመን መዝጊያ ሰዓታትና ክርስቶስ ኢየሱስ እንደ ነገሥታት ንጉሥና እንደ ጌቶች ጌታ ከመገለጡ ጋር በተያያዙ በቅርቡ ሊፈጸሙ ያሉ ከባድ ክንውኖች ላይ፣ ለፍርድ የተዘጋጀችውን ዓለም ትኩረት እየጠሩ ናቸው።» ነቢያትና ነገሥታት፣ 715፣ 716።
The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.
የመጽሐፍ ቅዱስ መጀመሪያ፣ ይህም ደግሞ የብሉይ ኪዳን መጀመሪያ ነው፣ ከሁለቱም ኪዳናት መጨረሻ ጋር ያለውን ያንኑ ታሪክ ያመለክታል፤ ነገር ግን እያንዳንዱ መጀመሪያና መጨረሻ ለማጉላትና ለመልእክቱ ለማበርከት የራሱ እውነት አለው። በኦሪት ዘፍጥረት ትኩረቱ በእግዚአብሔር ሥራዎች ላይ ነው፤ በሚልክያስ ግን ትኩረቱ ስለሚመጣው ቀውስ በሚያስጠነቅቀው መልእክት ላይ ነው። የራእይ መጽሐፍ መጨረሻ አልፋና ኦሜጋን ያሳያል። በአዲስ ኪዳን የመጀመሪያው መጽሐፍ ውስጥ የሚከተለውን እናነባለን።
The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.
የኢየሱስ ክርስቶስ፣ የዳዊት ልጅ፣ የአብርሃም ልጅ የትውልድ መጽሐፍ።
Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.
አብርሃም ይስሐቅን ወለደ፤ ይስሐቅም ያዕቆብን ወለደ፤ ያዕቆብም ይሁዳንና ወንድሞቹን ወለደ፤ ይሁዳም ከትዕማር ፋሬስንና ዛራን ወለደ፤ ፋሬስም ኤስሮምን ወለደ፤ ኤስሮምም አራምን ወለደ፤ አራምም አሚናዳብን ወለደ፤ አሚናዳብም ነአሶንን ወለደ፤ ነአሶንም ሰልሞንን ወለደ፤ ሰልሞንም ከረአብ ቦዔዝን ወለደ፤ ቦዔዝም ከሩት ኢዮቤድን ወለደ፤ ኢዮቤድም እሴይን ወለደ፤ እሴይም ንጉሡን ዳዊትን ወለደ፤ ንጉሡም ዳዊት ቀድሞ የኦርዮን ሚስት ከነበረችው ሰሎሞንን ወለደ፤ ሰሎሞንም ሮብዓምን ወለደ፤ ሮብዓምም አብያን ወለደ፤ አብያም አሳን ወለደ፤ አሳም ኢዮሳፍጥን ወለደ፤ ኢዮሳፍጥም ኢዮራምን ወለደ፤ ኢዮራምም ኦዝያንን ወለደ፤ ኦዝያንም ኢዮአታምን ወለደ፤ ኢዮአታምም አካዝን ወለደ፤ አካዝም ሕዝቅያስን ወለደ፤ ሕዝቅያስም ምናሴን ወለደ፤ ምናሴም አሞንን ወለደ፤ አሞንም ኢዮስያስን ወለደ፤ ኢዮስያስም ወደ ባቢሎን በተወሰዱበት ዘመን ኢኮንያንንና ወንድሞቹን ወለደ። ወደ ባቢሎንም ከተወሰዱ በኋላ ኢኮንያን ሰላትያልን ወለደ፤ ሰላትያልም ዘሩባቤልን ወለደ፤ ዘሩባቤልም አቢሁድን ወለደ፤ አቢሁድም ኤልያቄምን ወለደ፤ ኤልያቄምም አዞርን ወለደ፤ አዞርም ሳዶቅን ወለደ፤ ሳዶቅም አኪምን ወለደ፤ አኪምም ኤሊሁድን ወለደ፤ ኤሊሁድም አልዓዛርን ወለደ፤ አልዓዛርም ማታንን ወለደ፤ ማታንም ያዕቆብን ወለደ፤ ያዕቆብም ማርያም ባል የሆነውን ዮሴፍን ወለደ፤ ከእርስዋም ኢየሱስ የተወለደ ሲሆን እርሱም ክርስቶስ ይባላል።
So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.
ስለዚህ ከአብርሃም እስከ ዳዊት ድረስ ሁሉም ትውልዶች አሥራ አራት ትውልዶች ናቸው፤ ከዳዊትም እስከ ባቢሎን ምርኮ ድረስ አሥራ አራት ትውልዶች ናቸው፤ ከባቢሎንም ምርኮ እስከ ክርስቶስ ድረስ አሥራ አራት ትውልዶች ናቸው።
Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.
እንግዲህ የኢየሱስ ክርስቶስ ልደት እንዲህ ነበረ፤ እናቱ ማርያም ለዮሴፍ ታጭታ ሳለች፥ ከመገናኘታቸው በፊት፥ ከመንፈስ ቅዱስ እንደ ፀነሰች ተገኘ። ባልዋም ዮሴፍ ጻድቅ ሰው ስለ ነበረ፥ በግልጽ ለማሳፈር ስላልፈለገአት፥ በስውር ለመተዋት አሰበ። እርሱ ግን ይህን ሲያስብ፥ እነሆ፥ የጌታ መልአክ በሕልም ተገለጠለትና እንዲህ አለው፤ ዮሴፍ ሆይ፥ የዳዊት ልጅ፥ ማርያምን ሚስትህ አድርገህ ለመውሰድ አትፍራ፤ በእርስዋ የተፀነሰው ከመንፈስ ቅዱስ ነውና።
And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.
እርስዋም ወንድ ልጅ ትወልዳለች፥ ስሙንም ኢየሱስ ትለዋለህ፤ እርሱ ሕዝቡን ከኃጢአታቸው ያድናቸዋልና። ይህም ሁሉ ከጌታ ዘንድ በነቢዩ የተነገረው እንዲፈጸም ሆነ፥ እንዲህ ሲል፤ እነሆ፥ ድንግል ትፀንሳለች ወንድ ልጅም ትወልዳለች፥ ስሙንም አማኑኤል ይሉታል፤ ትርጓሜውም፦ እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ማለት ነው። ዮሴፍም ከእንቅልፉ ተነሥቶ የጌታ መልአክ እንዳዘዘው አደረገ፥ ሚስቱንም ወደ እርሱ ወሰደ፤ የበኩር ልጇንም እስክትወልድ ድረስ አላወቃትም፤ ስሙንም ኢየሱስ ብሎ ጠራው። ማቴዎስ 1፥1–25።
The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.
የአዲስ ኪዳን መጀመሪያ ከብሉይ ኪዳን መጀመሪያና ፍጻሜ እንዲሁም ከአዲስ ኪዳን ፍጻሜ ጋር ይስማማል፤ ምክንያቱም የእግዚአብሔርን የፍጥረት ኃይል ያጎላል፤ ምክንያቱም ክርስቶስ ሁሉን ነገር በስድስት ቀን ለመፍጠር የተጠቀመበት ኃይል እርሱ ራሱ “ሕዝቡን ከኃጢአታቸው ያድናቸው” ዘንድ የሚጠቀምበት ያው አንድ ኃይል ነው። ኢማኑኤል የሚለው ቃል፣ ምንባቡ ከኢሳይያስ ጽሑፎች እንደሚጠቅሰው፣ “እግዚአብሔር ከእኛ ጋር” ማለት ነው። እርሱ መለኮቱን ከእኛ ሰብአዊነት ጋር በማዋሐድ በሕዝቡ ውስጥ ይኖራል፤ ይህም በማርያም ውስጥ ሥጋ በለበሰ ጊዜ ያከናወነው ያ እንግዲያው መዋሐድ ነበር።
“Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.
“የእግዚአብሔርን መስፈርት ሊያሟላ የሚችለው ከፍጹም መታዘዝ ያነሰ ምንም የለም። እርሱ መስፈርቶቹን ያልተወሰኑ አላደረጋቸውም። ሰውን ከእርሱ ጋር ወደ ስምምነት ለማምጣት አስፈላጊ ያልሆነ ምንም አላዘዘም። እኛ ኃጢአተኞችን ወደ እርሱ የባሕርይ አርኣያ ልንመራቸው እና ይህ አርኣያ ሊደረስበት የሚችለው በእርሱ ጸጋ ብቻ ወደሆነው ወደ ክርስቶስ ልንመራቸው ይገባል።”
“The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.
“አዳኙ የሰው ዘር ድካሞችን በራሱ ላይ ወሰደ፣ ሰዎችም በሰብአዊ ተፈጥሮ ድካም ምክንያት ማሸነፍ እንደማይችሉ እንዳይፈሩ ኃጢአት የሌለበትን ሕይወት ኖረ። ክርስቶስ ‘የመለኮታዊ ባሕርይ ተካፋዮች’ እንድንሆን መጣ፤ ሕይወቱም ሰብአዊነት ከመለኮት ጋር ተዋህዶ ኃጢአትን እንደማይሠራ ያውጃል።” Ministry of Healing, 180.
The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.
የአዲስ ኪዳን መጀመሪያ ክፍል ኢየሱስ የእኛን ሰብዓዊ ባሕርይ ወዴት፣ መቼ፣ እና ለምን እንደ ተሸከመ ያሳያል። ይህንም ያደረገው ከመለኮታዊ ኃይል ጋር የተዋሐደ ሰብዓዊ ኃይል ኃጢአት እንደማያደርግ ለማሳየት ነበር። ኃጢአት የሕግ መተላለፍ ነው፤ ሚልክያስም እርሱን “እንድታስቡት” እንደሚገባን ይናገራል። ዮሐንስ ሕጉን የሚጠብቁ፣ ስለዚህም ኃጢአት የማያደርጉ ሰዎች በሰማያዊ ደጆች መግባት እንደሚችሉ ያስታውቀናል። ማቴዎስ ኃጢአተኛ ሰው ክርስቶስ እንዳሸነፈ ሁሉ ኃጢአትን ማሸነፍ እንደሚችል ያሳያል። ክርስቶስ በእኛ ውስጥ በሚኖርበት ጊዜ፣ (የክብር ተስፋ) ዓለማትን የፈጠረው የፈጠራ ኃይል በእኛ ውስጥ አለን። ይህም እድል ክርስቶስ ወደ ሰብዓዊ ቤተሰብ ለመግባት በመምረጡ፣ ከዚያም ለዘላለም የእግዚአብሔር ልጅ ብቻ ሳይሆን የሰው ልጅ ደግሞ በመሆኑ ተዘጋጀ።
There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.
ለሰው ልጅ የምህረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት፣ ከራእይ መጽሐፍ የተገለጠ ለእግዚአብሔር ሕዝብ የተሰጠ ልዩ የእውነት መልእክት አለ። ያ ልዩ መልእክት ደግሞ፣ ከ“እግዚአብሔር አስፈሪ ቀን” በፊት የሚታወጅ የሚልክያስ “የኤልያስ መልእክት” ነው።
At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.
በሁለቱም ኪዳናት መጀመሪያና በአዲስ ኪዳን መጨረሻ፣ የእግዚአብሔር የተለዩ ባሕርያት ተለይተው ተገልጠዋል። በዘፍጥረት እርሱ ፈጣሪ ነው፤ በራእይም መጨረሻ አልፋና ኦሜጋ ነው። በአዲስ ኪዳን መጀመሪያ የሰው ልጅ ይሆናል። እና በብሉይ ኪዳን መጨረሻ፣ መልእክተኛው ኤልያስ የሚያውጅውን መልእክት ለመፈጸም የሚጠቀምበትን መርህ እናገኛለን፤ ይኸውም የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች እና የልጆችንም ወደ አባቶች መመለስ ነው።
The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.
ኤልያስ የማስጠንቀቂያውን መልእክት ለማቅረብ የሚጠቀመው ትንቢታዊ መርህ፣ በራእይ ዮሐንስ እንዲያደርግ የታዘዘው ነገር በትክክል ያው ነው። ኤልያስ “የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች፣ የልጆችንም ልብ ወደ አባቶቻቸው ይመልሳል፤” ዮሐንስም በዚያን ጊዜ የነበሩትን ነገሮች እንዲጽፍ ተነገረው፤ እንዲህም ሲያደርግ በአንድ ጊዜ ደግሞ የሚመጡትን ነገሮች ይጽፍ ነበር። ዮሐንስ የአልፋና የኦሜጋ መርህ በትንቢታዊው ቃል እንዴት እንደሚሠራ ለማሳየት ተጠቅሞበት ነበር፤ ኤልያስም መልእክቱን በዚያው መርህ ላይ ይመሠርታል። የመጽሐፍ ቅዱስን መጀመሪያ ከፍጻሜው ጋር ስናነጻጽር፣ ብሉይን ከአዲስ ጋር እያነጻጸርን ነን። አባት የልጁ መጀመሪያ ነው፤ ልጅም የአባቱ ፍጻሜ ነው። አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የአብርሃም ልጆች የመጨረሻው ትውልድ ናቸው፤ እግዚአብሔርም ከአብርሃም ጋር ቃል ኪዳን የገባበት ታሪክ፣ እግዚአብሔር ያንን ቃል ኪዳን ከአንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ ጋር የሚያድስበትን ታሪክ ይወክላል።
Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.
ስለዚህ በጸጋ እንዲሆን ከእምነት ነው፤ ይህም የተስፋው ቃል ለዘሩ ሁሉ የተረጋገጠ እንዲሆን ነው፤ ሕግ ላለው ብቻ ሳይሆን፥ ከአብርሃም እምነት ያለው ለዚያንም ደግሞ ነው፤ እርሱም የሁላችን አባት ነው። ሮሜ 4፥16።
The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.
የኤልያስ መልእክት የአልፋና ኦሜጋ መርህን ይወክላል፤ አባቶች አልፋ ሲሆኑ ልጆች ደግሞ ኦሜጋ ናቸውና። የኤልያስ መልእክት የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች ይመልስ ነበር። ክርስቶስ ዮሐንስ መጥምቅን እንደ ኤልያስ ለየው፣ እና ኤለን ዋይት ደግሞ ዊሊያም ሚለርን እንደ ሁለቱም፣ እንደ ኤልያስም እንደ ዮሐንስ መጥምቅም ለየችው። የእነዚህ ሁሉ ተወካይ ሰዎች መልእክት የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች እና በተቃራኒውም የሚመልስ እንደ ሆነ ተገልጿል። ያ ሥራ መልእክቱ የሰዎችን ልብ ወደ ሰማያዊ አባታቸው በመመለስ የሚያመጣውን ተጽእኖ ይወክላል፤ ነገር ግን ከዚያ የበለጠ ትርጉም አለው፥ ምክንያቱም የሥራው ምልክት ነውና። በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ምልክቶች ከአንድ በላይ ትርጉም አላቸው፣ እናም በአውድ መሠረት መለየት ይገባቸዋል።
“What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.
“መጥምቁ ዮሐንስን ታላቅ ያደረገው ምን ነበር? በአይሁድ ሕዝብ መምህራን የቀረበውን የልማድ ብዛት ከአእምሮው ዘግቶ፣ ከላይ ለሚመጣ ጥበብ ግን ከፍቶ ነበር። ከመወለዱ በፊት መንፈስ ቅዱስ ስለ ዮሐንስ እንዲህ ሲል መስክሮ ነበር፤ ‘በጌታ ፊት ታላቅ ይሆናል፤ ወይንና የሚያሰክር መጠጥም አይጠጣም፤ ከእናቱም ማህፀን ጀምሮ በመንፈስ ቅዱስ ይሞላል…. ከእስራኤልም ልጆች ብዙዎችን ወደ ጌታ አምላካቸው ይመልሳል። እርሱም የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች፣ የማይታዘዙትንም ወደ ጻድቃን ጥበብ ለመመለስ፣ ለጌታ የተዘጋጀ ሕዝብ ሊያሰናዳ በኤልያስ መንፈስና ኃይል በፊቱ ይሄዳል።’ ሉቃስ 1፥15–17።” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.
The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.
መልእክቱ ለመስማት የሚመርጡ ሰዎች ልባቸውን ወደ ሰማያዊው አባት እንዲመልሱ ተዘጋጅቶ ነው፤ ሆኖም የማስጠንቀቂያውን መልእክት ለማስተላለፍ የሚጠቀምበት ዋናው የትንቢት መርህ ክርስቶስ አልፋና ኦሜጋ፣ ፊተኛውና ኋለኛው፣ መጀመሪያና ፍጻሜ መሆኑ ነው። የኤልያስ መልእክት የተመሠረተው ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ቃል መሆኑን እንደ እይታ አንጻር በማድረግ የእግዚአብሔርን ትንቢታዊ ቃል በማቅረብ ላይ ነው፤ መጽሐፍ ቅዱስንም የሚገዙት ሕጎች ደግሞ የእርሱ ባሕርይ ባሕርያት ናቸው።
“The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.
“የእግዚአብሔር ሕግ እግዚአብሔር ራሱ ያህል ቅዱስ ነው። እርሱ የፈቃዱ መገለጥ፣ የባሕርዩ ቅጂ፣ መለኮታዊ ፍቅርና ጥበብ መግለጫ ነው። የፍጥረት ስምምነት በፈጣሪ ሕግ ለሁሉም ፍጡራን፣ ሕያዋንና ሕይወት አልባዎች ሁሉ ፍጹም መስማማት ላይ ይመረኮዛል። እግዚአብሔር ሕጎችን ለሕያዋን ፍጡራን አስተዳደር ብቻ ሳይሆን፣ ለተፈጥሮ ሥርዓቶች ሁሉ እንቅስቃሴም ሠርቶአል። ሁሉ ነገር ሊተው በማይቻል የተወሰኑ ሕጎች ሥር ነው። ነገር ግን በተፈጥሮ ውስጥ ያለው ሁሉ በተፈጥሮ ሕጎች ሲመራ፣ በምድር ላይ ከሚኖሩ ሁሉ መካከል ሰው ብቻ ለሥነ ምግባር ሕግ ተጠያቂ ነው። ለሰው፣ የፍጥረት ዘውድ ሥራ ለሆነው፣ እግዚአብሔር መስፈርቶቹን እንዲያስተውል፣ የሕጉን ጽድቅና ቸርነት እንዲገነዘብ፣ በእርሱም ላይ ያለውን ቅዱስ ጥያቄ እንዲረዳ ኃይል ሰጥቶታል፤ ከሰውም የማይናወጥ መታዘዝ ይፈለጋል።” አባቶችና ነቢያት፣ 53።
Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.
ሁሉም ነገር (ይህም መጽሐፍ ቅዱስን ያካትታል፤ ምክንያቱም መጽሐፍ ቅዱስ አንድ ነገር ነው፣ እናም አንድ ነገር ከሆነ የሁሉ ነገር ክፍል ነው) በቋሚ ሕጎች ሥር ነው። መጽሐፍ ቅዱስም ትክክለኛ ትርጓሜውን የሚገዙ ቋሚ ሕጎች ወይም መመሪያዎች አሉት። ከእነዚህ መመሪያዎች አንዱ መጽሐፍ ቅዱስ የአንድን ነገር ፍጻሜ ከመጀመሪያው ጋር እንደሚያያይዝ መሆኑ ነው። ኢየሱስ የእግዚአብሔር ቃል ነው፥ እርሱም መጀመሪያና መጨረሻ ነው፤ ይህም “ቋሚ ሕግ” እና የባሕርዩ መገለጫ ነው።
We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.
ይህን ስለ ኤልያስ የተደረገውን መግቢያ በመጠቀም፣ የብሉይ ኪዳንና የአዲስ ኪዳን መጀመሪያና ፍጻሜ እንደሚስማሙ ለማሳየት ተጠቀምንበት። የመጽሐፍ ቅዱስ ፍጻሜ፣ እርሱም ደግሞ የራእይ መጽሐፍ ፍጻሜ ስለሆነ፣ ከራእይ መጀመሪያ ጋር ደግሞ ይስማማል። እነዚህ ሁሉ አምስት ምስክሮች ለእነዚሁ እውነቶች ናቸው፤ መሠረታቸውም የእግዚአብሔር ቃል ሁልጊዜ የአንድን ነገር ፍጻሜ በዚያው ነገር መጀመሪያ እንደሚያሳይ የሚገልጽ፣ የእግዚአብሔር ባሕርይ ባለቤትነት የሆነ መርህ ነው። ይህ እውነታ ኢየሱስ ክርስቶስ አልፋና ኦሜጋ ማለት የሚሆነው ነገር አካል ነው።
“To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.
ለሐዋርያው ዮሐንስ በጳጥሞስ ደሴት ላይ በቤተ ክርስቲያን ተሞክሮ ውስጥ እጅግ ጥልቅና አስደናቂ ጉዳዮች ተገለጡለት። የእግዚአብሔር ሕዝብ በፊታቸው ስለሚገኙት አደጋዎችና ግጭቶች አስተዋዮች ይሆኑ ዘንድ፣ እጅግ የሚስቡና እጅግ አስፈላጊ የሆኑ ጉዳዮች በምሳሌዎችና በምልክቶች ቀረቡለት። እስከ ዘመን ፍጻሜ ድረስ ያለው የክርስቲያን ዓለም ታሪክ ለዮሐንስ ተገለጠለት። የእግዚአብሔርን ሕዝብ ሁኔታ፣ አደጋዎቻቸውን፣ ትግሎቻቸውን እና የመጨረሻ መዳናቸውን በታላቅ ግልጽነት አየ። ምድርን የሚያበስል የመጨረሻውን መልእክት ይመዘግባል፤ ይህም ምርቱን ወይ ለሰማያዊው ጎተራ እንደ ነዶ ወይም ለመጨረሻው ቀን እሳት እንደ እንጨት ክምር ያበስለዋል።
“In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.
በራእይ ዮሐንስ የእግዚአብሔር ሕዝብ ስለ እውነት ሲሉ የሚታገሡትን ፈተናዎች ተመለከተ። እነርሱን ወደ አለመታዘዝ ለመግፋት በሚጥሩ ጨቋኝ ኃይሎች ፊት ሳይንቀሳቀሱ የእግዚአብሔርን ትእዛዛት በመታዘዝ ያሳዩትን የማይታጠፍ ጽናት አየ፤ ደግሞም በአውሬውና በምስሉ ላይ ያገኙትን የመጨረሻ ድል አየ።
“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’
“በታላቅ ቀይ ዘንዶ፣ ነብርን በሚመስል አውሬ፣ እና የበግ ጠቦት ያሉት ቀንዶች ባሉት አውሬ ምልክቶች ሥር፣ በተለይም የእግዚአብሔርን ሕግ በመርገጥ እና ሕዝቡን በማሳደድ የሚሳተፉ ምድራዊ መንግሥታት ለዮሐንስ ተገልጠውለት ነበር። ጦርነቱ እስከ ዘመን ፍጻሜ ድረስ ይቀጥላል። በቅድስት ሴትና በልጆቿ የተመሰሉት የእግዚአብሔር ሕዝብ፣ እጅግ በአነስተኛ ቁጥር እንዳሉ ተወክለው ነበር። በመጨረሻዎቹ ዘመናት ቅሬታ ብቻ ነበር የቀረው። ዮሐንስም ስለ እነዚህ፣ ‘የእግዚአብሔርን ትእዛዛት የሚጠብቁ፥ የኢየሱስ ክርስቶስም ምስክርነት ያላቸው’ ብሎ ይናገራል።”
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.
«በአረማዊነት አማካኝነት፣ ከዚያም በጳጳሳዊ አገዛዝ አማካኝነት፣ ሰይጣን በርካታ ዘመናት የእግዚአብሔርን ታማኝ ምስክሮች ከምድር ለማጥፋት በመሞከር ኃይሉን ተግባራዊ አደረገ። አረማውያንም ሆኑ ጳጳሳውያን በአንድ የዘንዶ መንፈስ ይነዱ ነበር። የተለዩት ብቻ በዚህ ነበር፤ ጳጳሳዊ አገዛዙ እግዚአብሔርን የሚያገለግል መስሎ በመቅረብ ይበልጥ አደገኛና ጨካኝ ጠላት ሆነ። በሮማዊነት መሣሪያነት ሰይጣን ዓለሙን ማርኮ ያዘ። እግዚአብሔርን እንደምታምን የምትናገረው ቤተ ክርስቲያን ወደዚህ ማታለያ ሰልፍ ተጠቅልላ ገባች፤ ከአንድ ሺህ ዓመት በላይም የእግዚአብሔር ሕዝብ በዘንዶው ቁጣ ሥር መከራ ተቀበለ። ጳጳሳዊ አገዛዙም ኃይሉ ተነጥቆ ስደትን ማካሄድ ለማቆም በተገደደ ጊዜ፣ ዮሐንስ የዘንዶውን ድምፅ የሚያስተጋባ እና ያንኑ ጨካኝና ስድብ የተሞላበት ሥራ ወደፊት የሚያስኬድ አዲስ ኃይል ሲወጣ አየ። ይህ ኃይል፣ ከሁሉ በኋላ በቤተ ክርስቲያንና በእግዚአብሔር ሕግ ላይ ጦርነት የሚያደርገው፣ እንደ በግ ያሉ ቀንዶች ባሉት አውሬ ተመስሎ ተገልጦ ነበር። ከእርሱ በፊት የነበሩት አውሬዎች ከባሕር ወጥተው ነበር፤ ይህ ግን ከምድር ወጣ፤ ይህም የተመሰለበትን ሕዝብ በሰላማዊ ሁኔታ መነሣቱን ያመለክታል። “እንደ በግ ያሉ ሁለት ቀንዶች” የአሜሪካ አንድነት መንግሥትን ባሕርይ እንደ ሚገልጹት ሁለቱ መሠረታዊ መርሆች፣ ሪፐብሊካኒዝምና ፕሮቴስታንቲዝም፣ በጥሩ ሁኔታ ይወክላሉ። እነዚህ መርሆች እንደ ሕዝብ ኃይላችንና ብልጽግናችን ምስጢር ናቸው። መጀመሪያ በአሜሪካ ዳርቻዎች መጠለያ ያገኙት ሰዎች ከጳጳሳዊነት ትዕቢተኛ ጥያቄዎችና ከንጉሣዊ አገዛዝ ግፍ ነፃ ወደሆነች ምድር መድረሳቸውን በደስታ ተቀበሉ። መንግሥትንም በሲቪልና በሃይማኖታዊ ነፃነት ሰፊ መሠረት ላይ ለመመሥረት ቆረጡ።»
“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.
“ነገር ግን የትንቢት እርሳስ ያደረገው ጥብቅ መስመር በዚህ ሰላማዊ ትዕይንት ውስጥ ለውጥ እንዳለ ያሳያል። የበግ መሳይ ቀንዶች ያሉት አውሬ በዘንዶ ድምፅ ይናገራል፥ ‘በፊቱም ያለውን የመጀመሪያውን አውሬ ሥልጣን ሁሉ ያደርጋል።’ ትንቢት እንደሚናገረው፥ በምድር ላይ ለሚኖሩት ለአውሬው ምስል እንዲሠሩ ይነግራቸዋል፤ እንዲሁም ‘ታናናሾችንና ታላላቆችን፥ ባለጠጎችንና ድሆችን፥ ነጻዎችንና ባሪያዎችን ሁሉ በቀኝ እጃቸው ወይም በግምባራቸው ምልክት እንዲቀበሉ ያደርጋል፤ ምልክቱን ወይም የአውሬውን ስም ወይም የስሙን ቍጥር ያለው ሰው ብቻ ካልሆነ በቀር ማንም እንዳይገዛ ወይም እንዳይሸጥ።’ እንዲሁ ፕሮቴስታንቲዝም በጳጳሳዊ ሥርዓት ፈለግ ይከተላል።”
“It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.
በዚህ ጊዜ ሦስተኛው መልአክ በሰማይ መካከል እየበረረ እንደሚታይ ነው፤ እንዲህም ሲል ያውጃል፦ “ማንም ሰው አውሬውንና ምስሉን ቢሰግድ፣ ምልክቱንም በግንባሩ ወይም በእጁ ቢቀበል፣ እርሱ ደግሞ ያልተቀላቀለ በቁጣው ጽዋ ውስጥ ከተፈሰሰው ከእግዚአብሔር ቍጣ የወይን ጠጅ ይጠጣል።” “እነሆ፥ የእግዚአብሔርን ትእዛዛትና የኢየሱስን እምነት የሚጠብቁ እነዚህ ናቸው።” ከዓለም ጋር በሚታይ ግልጽ ተቃርኖ፣ ለእግዚአብሔር ታማኝነታቸው ከቶ የማይናወጡ ትንሽ ቡድን ቆሞ ይታያል። እነዚህ ነቢዩ ኢሳይያስ በእነርሱ ላይ የተናገረው፣ በእግዚአብሔር ሕግ ውስጥ የተፈጠረውን ስብራት የሚጠግኑ፣ ከጥንት ጀምሮ የፈረሱትን ስፍራዎች የሚሠሩ፣ የብዙ ትውልዶችንም መሠረት የሚያቆሙ ናቸው።
“The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.
“እስከ ዛሬ ለሟቾች የተነገረው ከሁሉ ይልቅ ጽኑ ማስጠንቀቂያና ከሁሉ ይልቅ አስፈሪ ማስፈራሪያ በሦስተኛው መልአክ መልእክት ውስጥ የተካተተው ነው። ያለ ምሕረት የተቀላቀለ ያልሆነ የእግዚአብሔርን ቍጣ የሚያወርድ ኃጢአት ከሁሉ የከፋ ባሕርይ ያለው መሆን ይገባዋል። ዓለም ስለዚህ ኃጢአት ባሕርይ በጨለማ ውስጥ ትተው ይሆንን?—በፍጹም አይደለም። እግዚአብሔር ከፍጥረቶቹ ጋር እንዲህ አይሠራም። ቍጣው በድንቁርና ላይ ተመሥርተው በተፈጸሙ ኃጢአቶች ላይ ፈጽሞ አይመጣም። ፍርዶቹ በምድር ላይ ከሚወርዱ በፊት፣ ስለዚህ ኃጢአት ያለው ብርሃን ለዓለም ሊቀርብ ይገባል፤ ይህም ሰው እነዚህ ፍርዶች ለምን እንደሚወርዱ እንዲያውቅና ከእነርሱ ለማምለጥ እድል እንዲኖረው ነው።”
“The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?
“ይህን ማስጠንቀቂያ የያዘው መልእክት የሰው ልጅ ከመገለጡ በፊት የሚታወጅ የመጨረሻው መልእክት ነው። እርሱ ራሱ የሰጣቸው ምልክቶች መምጣቱ እጅግ እንደቀረበ ያውጃሉ። ሦስተኛው መልአክ መልእክት ሲያስተጋባ ወደ አርባ ዓመት የሚጠጋ ጊዜ አለፈ። በዚያ ታላቅ ተጋድሎ ውጤት ውስጥ ሁለት ወገኖች ተለይተው ይታያሉ፤ እነዚህም ‘ለአውሬውና ለምስሉ የሚሰግዱ’ ምልክቱንም የሚቀበሉ ናቸው፥ እንዲሁም ‘የሕያውን እግዚአብሔር ማኅተም’ የሚቀበሉ፥ የአባቱም ስም በግንባራቸው የተጻፈ ያላቸው ናቸው። ይህ የሚታይ ምልክት አይደለም። በነፍሳቸው ደኅንነት ላይ ፍላጎት ያላቸው ሁሉ በትጋትና በክብደት እንዲመረምሩ፣ የእግዚአብሔር ማኅተም ምንድር ነው? የአውሬውስ ምልክት ምንድር ነው? መቀበሉንስ እንዴት እንርቃለን? የሚለውን በቅን ልብና በጥልቅ ክብደት የሚጠይቁበት ጊዜ ደርሶአል።”
“The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.
“የእግዚአብሔር ማኅተም፣ የሥልጣኑ ምልክት ወይም ማስረጃ፣ በአራተኛው ትእዛዝ ውስጥ ይገኛል። ይህ በአሥርቱ ትእዛዛት ውስጥ ሰማያትንና ምድርን ፈጣሪ መሆኑን ወደ እግዚአብሔር የሚያመለክት ብቸኛው ትእዛዝ ሲሆን፣ እውነተኛውን አምላክ ከሐሰተኞች አማልክት ሁሉ በግልጽ የሚለይ ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ የእግዚአብሔር የፍጥረት ኃይል ከአሕዛብ አማልክት ሁሉ በላይ መሆኑን የሚያረጋግጥ ማስረጃ ሆኖ ተጠቅሷል።”
“The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.
አራተኛው ትእዛዝ ያዘዘው ሰንበት የተሾመው የፍጥረትን ሥራ ለማስታወስ ነበር፤ እንዲሁም የሰዎች አእምሮ ሁልጊዜ ወደ እውነተኛውና ሕያው አምላክ እንዲመራ ለማድረግ ነበር። ሰንበት ሁልጊዜ ቢጠበቅ ኖሮ፣ ጣዖት አምላኪ፣ ከሓዲ፣ ወይም የእምነት አልባ ሰው ፈጽሞ ባልነበረ ነበር። የእግዚአብሔርን ቅዱስ ቀን በቅድስና መጠበቅ የሰዎችን አእምሮ ወደ ፈጣሪያቸው በመምራት ነበር። የተፈጥሮ ነገሮች እርሱን ወደ ማስታወሳቸው በማምጣት ነበር፥ እነርሱም ስለ ኃይሉና ስለ ፍቅሩ ምስክር በሆኑ ነበር። የአራተኛው ትእዛዝ ሰንበት የሕያው አምላክ ማኅተም ነው። እርሱ አምላክን እንደ ፈጣሪ ያመለክታል፥ እርሱም በፈጠራቸው ፍጥረታት ላይ ያለው የተገቢ ሥልጣኑ ምልክት ነው።
“What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?
“እንግዲህ የአውሬው ምልክት፥ ዓለም እውነተኛውን በመተካት የተቀበለው የሐሰት ሰንበት ካልሆነ ምንድር ነው?”
“The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.
“የጳጳሳት ሥርዓት ከእግዚአብሔር ተብሎ ከሚጠራ ሁሉ ወይም ከሚመለከት ሁሉ በላይ ራሱን ከፍ እንዲያደርግ የተነገረው ትንቢታዊ መግለጫ፣ ሰንበትን ከሰባተኛው ቀን ወደ ሳምንቱ የመጀመሪያ ቀን በመለወጥ በሚያስደንቅ ሁኔታ ተፈጽሞአል። የጳጳሳት ሰንበት ከእግዚአብሔር ሰንበት ይልቅ በሚከበርበት ስፍራ ሁሉ፣ በዚያ የኃጢአት ሰው ከሰማይና ከምድር ፈጣሪ በላይ ከፍ ብሎ ይታያል።”
“Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’
“ክርስቶስ ሰንበትን እንደ ቀየረ የሚናገሩ ሰዎች የራሱን ቃል በቀጥታ እየተቃወሙ ናቸው። በተራራው ላይ በሰጠው ስብከቱ እንዲህ ብሎ አወጀ፦ ‘ሕግን ወይም ነቢያትን ለማፍረስ እንደ መጣሁ አታስቡ፤ ላፈጽም እንጂ ላፈርስ አልመጣሁም። እውነት እላችኋለሁ፤ ሰማይና ምድር እስኪያልፉ ድረስ፥ ሁሉ እስኪፈጸም ድረስ፥ ከሕግ አንዲት ዮታ ወይም አንዲት ሰረዝ እንኳ ከቶ አያልፍም። ስለዚህ ከእነዚህ ከታናናሾቹ ትእዛዛት አንዲቱን የሚፈታ፥ ሰዎችንም እንዲሁ የሚያስተምር፥ በሰማያት መንግሥት ታናሽ ይባላል፤ የሚያደርጋቸውና የሚያስተምራቸው ግን፥ እርሱ በሰማያት መንግሥት ታላቅ ይባላል።’”
“Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.
የሮማ ካቶሊኮች የሰንበት ለውጥ በቤተ ክርስቲያናቸው እንደተደረገ ያምናሉ፤ እንዲሁም ይህንኑ ለውጥ የዚች ቤተ ክርስቲያን ከፍተኛ ሥልጣን ማስረጃ እንደሆነ ይጠቅሳሉ። የሳምንቱን የመጀመሪያ ቀን እንደ ሰንበት በመጠበቅ ፕሮቴስታንቶች በመለኮታዊ ጉዳዮች ሕግ ለማውጣት ያላትን ኃይል እየተቀበሉ እንደሆነ ያውጃሉ። የሮማ ቤተ ክርስቲያን ስህተት የማትሠራ መሆኗን የሚገልጽ ጥያቄዋን አልተወችም፤ ዓለምም እና የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናትም እርሷ የፈጠረችውን ሐሰተኛ ሰንበት በሚቀበሉ ጊዜ፣ በእርግጥ ያንን ጥያቄዋን እየተቀበሉ ነው። ይህን ለውጥ ለመከላከል የሐዋርያትንና የአባቶችን ሥልጣን ሊጠቅሱ ይችላሉ፤ ነገር ግን የአስተሳሰባቸው ስህተት በቀላሉ ይታወቃል። ጳጳሳዊው ሰው ፕሮቴስታንቶች ራሳቸውን እያታለሉ፣ በጉዳዩም ላይ ካሉት እውነታዎች ፊት ዓይናቸውን በፈቃዳቸው እየዘጉ እንደሆነ ለማየት በቂ ብልህ ነው። የእሁድ ሥርዓት ተቀባይነት እያገኘ ሲሄድ፣ በመጨረሻ መላውን የፕሮቴስታንት ዓለም ከሮማ ባንዲራ በታች እንደሚያመጣ በመተማመን ደስ ይለዋል።” Signs of the Times, November 1, 1899.