The lines of the reformatory movements are a key to understanding the “seven thunders” of Revelation ten. The “seven thunders” represent the history of the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840 until the Great Disappointment on October 22, 1844. Chapter ten provides three internal witnesses within the chapter to support this understanding.

የማሻሻያ እንቅስቃሴዎች መስመሮች የራእይ አሥር ውስጥ ያሉትን “ሰባቱ ነጐድጓዶች” ለመረዳት ቁልፍ ናቸው። “ሰባቱ ነጐድጓዶች” ከነሐሴ 11 ቀን 1840 ጀምሮ እስከ ታላቁ ቅር መሰኘት በጥቅምት 22 ቀን 1844 ድረስ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ኃይል መቀበሉን ታሪክ ይወክላሉ። ምዕራፍ አሥር ይህን አስተዋጽኦ ለመደገፍ በምዕራፉ ውስጥ ሦስት ውስጣዊ ምስክሮችን ያቀርባል።

“The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

የ1840–44 የምጽዓት እንቅስቃሴ የእግዚአብሔር ኃይል የተከበረ መገለጫ ነበር፤ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በዓለም ውስጥ ወዳለ እያንዳንዱ የሚስዮን ጣቢያ ደረሰ፤ እንዲሁም በአንዳንድ አገሮች ከአሥራ ስድስተኛው ክፍለ ዘመን ተሐድሶ ጀምሮ በማንኛውም ምድር ውስጥ የታየውን ሁሉ ከሚበልጥ እጅግ ታላቅ የሃይማኖት ፍላጎት ነበረ፤ ነገር ግን እነዚህ ሁሉ በሦስተኛው መልአክ የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ ሥር በሚከናወነው ኃያል እንቅስቃሴ ሊበልጡ ነው።” The Great Controversy, 611.

The first angel’s message was carried to the world from 1840 onward. Uriah Smith expresses the pioneer understanding, in agreement with Sister White. Smith recognizes the first angel arrived in 1798 and shows it was the first angel that came down in 1840. Smith and the pioneers had simply not noticed the distinction between the arrival of a message and its empowerment. Smith clearly states that when the angel of Revelation ten placed one foot on the sea and one on the earth it identified the message being carried to the world.

የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ከ1840 ጀምሮ ወደ ዓለም ተሸክሞ መጣ። ኡራያ ስሚዝ ከእህት ዋይት ጋር በሚስማማ ሁኔታ የፓይነሮቹን ግንዛቤ ይገልጻል። ስሚዝ የመጀመሪያው መልአክ በ1798 እንደመጣ ያውቃል፣ እናም በ1840 የወረደው መጀመሪያው መልአክ እንደነበረ ያሳያል። ስሚዝና ፓይነሮቹ በቀላሉ በመልእክት መምጣትና በኃይል መጠናከሩ መካከል ያለውን ልዩነት አላስተዋሉም ነበር። ስሚዝ በግልጽ ይናገራል፤ የራእይ አሥር መልአክ አንድ እግሩን በባሕር ላይ ሌላውንም በምድር ላይ ባኖረ ጊዜ፣ ይህ ወደ ዓለም የሚሸከም ያለውን መልእክት እንደሚያመለክት ያሳያል።

“In 1798, therefore, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased; in 1798, the time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since that period, therefore, the angel of Revelation 14 has gone forth proclaiming the hour of God’s judgment come; and it is since that time, too, that the angel of chapter 10 has taken his stand on sea and land, and sworn that time shall be no more. Of their identity there can be no question; and all the arguments which go to locate the one, are equally effective in the case of the other. We need not enter into any argument here to show that the present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, more especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment. The position of this angel, one foot upon the sea and the other on the land, denotes the wide extent of his proclamation by sea and by land. Had this message been designed for only one country, it would have been sufficient for the angel to take his position on the land only. But he has one foot upon the sea, from which we may infer that his message would cross the ocean, and extend to the various nations and divisions of the globe; and this inference is strengthened by the fact that the Advent proclamation, above referred to, did go to every missionary station in the world. More on this under chapter 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

“ስለዚህ በ1798 የክርስቶስ ቀን ቀርቦአል ብሎ ማወጅን የሚከለክለው ገደብ ተወገደ፤ በ1798 የመጨረሻው ዘመን ተጀመረ፥ ማኅተሙም ከትንሹ መጽሐፍ ተወሰደ። ስለዚህ ከዚያ ዘመን ጀምሮ የራእይ 14 መልአክ የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል ብሎ እያወጀ ወጥቶአል፤ እንዲሁም ከዚያ ጊዜ ጀምሮ የምዕራፍ 10 መልአክ በባሕርና በምድር ላይ ቆሞ፥ ዘመን ከዚህ በኋላ እንደማይኖር ምሎአል። ስለ እነርሱ ማንነት ጥያቄ ሊነሣ አይችልም፤ አንዱን በተወሰነ ስፍራ ለማስቀመጥ የሚረዱ ክርክሮች ሁሉ፥ በሌላው ጉዳይም እኩል ውጤታማ ናቸው። የአሁኑ ትውልድ የእነዚህን ሁለት ትንቢቶች ፍጻሜ እየተመለከተ መሆኑን ለማሳየት እዚህ በማንኛውም ክርክር ውስጥ መግባት አያስፈልገንም። በዳግም ምጽአት ስብከት፥ በተለይም ከ1840 እስከ 1844 ባለው ጊዜ፥ ሙሉና ዝርዝር ፍጻሜአቸው መታየት ጀመረ። የዚህ መልአክ አቋም፥ አንዱ እግሩ በባሕር ላይ ሌላውም በምድር ላይ መሆኑ፥ የአዋጁ በባሕርና በምድር የሚዳረስ ሰፊ ስፋትን ያመለክታል። ይህ መልእክት ለአንድ አገር ብቻ የተዘጋጀ ቢሆን ኖሮ፥ መልአኩ በምድር ላይ ብቻ አቋሙን መያዝ በበቃ ነበር። ነገር ግን አንዱን እግሩን በባሕር ላይ አድርጎአል፤ ከዚህም መልእክቱ ውቅያኖስን እንደሚሻገር፥ ወደ ዓለም የተለያዩ አሕዛብና ክፍሎችም እንደሚዘረጋ ልንወስን እንችላለን፤ ይህም መደምደሚያ ከላይ በተጠቀሰው የዳግም ምጽአት አዋጅ ወደ ዓለም ሁሉ የሚገኙ የሚስዮን ጣቢያዎች ሁሉ መድረሱ በሚያሳየው እውነታ ይበረታል። በዚህ ላይ በምዕራፍ 14 ስር ተጨማሪ ይመለከቱ።” ኡርያ ስሚዝ፥ Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

Therefore, verse one of chapter ten is identifying August 11, 1840, for at that time the predicted end of the Ottoman supremacy ceased in agreement with the prediction in Revelation nine. Sister White states:

ስለዚህ የአሥረኛው ምዕራፍ ቁጥር አንድ ነሐሴ 11 ቀን 1840 ዓ.ም.ን ያመለክታል፤ ምክንያቱም በዚያን ጊዜ በራእይ ዘጠኝ ውስጥ ከተነገረው ትንቢት ጋር በሚስማማ ሁኔታ የኦቶማን የበላይነት የተተነበየው ፍጻሜ ደረሰ። እህት ዋይት እንዲህ ትላለች፦

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

“በ1840 ዓመት ሌላ አስደናቂ የትንቢት ፍጻሜ ሰፊ ፍላጎትን አነሳ። ከዚያ ሁለት ዓመት በፊት፣ ሁለተኛውን ምጽአት ከሚሰብኩ መሪ አገልጋዮች አንዱ የነበረው ዮስያስ ሊች፣ የኦቶማን ኢምፓየር ውድቀትን የሚተነብይ የራእይ 9 ማብራሪያ አሳተመ። እንደ ስሌቱ፣ ይህ ኃይል... በ1840 ዓ.ም. ነሐሴ 11 ይወድቃል፣ በዚያ ጊዜም በቆስጠንጢኖስ ያለው የኦቶማን ኃይል እንደሚፈርስ ሊጠበቅ ይችላል። እኔም ይህ እንዲሁ መሆኑ እንደሚገኝ አምናለሁ።”

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

“በተወሰነው ትክክለኛ ጊዜ ቱርክ በመልእክተኞቿ አማካይነት የአውሮፓ ተባባሪ ኃያላን ጥበቃን ተቀበለች፣ እንዲሁም ራሷን በክርስቲያን አሕዛብ ቁጥጥር ሥር አስገባች። ይህ ክስተት ትንቢቱን በፍጹም ሁኔታ ፈጽሞ አረጋገጠ። ይህ ሲታወቅ ብዙ ሰዎች ሚለርና ባልደረቦቹ የተቀበሉት የትንቢት ትርጓሜ መርሆች ትክክለኛነት እንዳላቸው ተረዱ፤ ለአድቬንት እንቅስቃሴም አስደናቂ ጉልበት ተሰጠው። የትምህርትና የሥልጣን ሰዎች ሚለርን በመስበክም ሆነ አመለካከቶቹን በማሳተም ተባበሩት፣ እናም ከ1840 እስከ 1844 ድረስ ሥራው በፍጥነት ተስፋፋ።” The Great Controversy, 334, 335.

Verse one of chapter ten is 1840 and in verse ten we see John bitterly disappointed on October 22, 1844. John represented those that took the message of the little book to the world, only to suffer the bitter disappointment on October 22, 1844. Verse one to verse ten represents the history of 1840 to 1844. That is one internal witness within chapter ten.

የአሥረኛው ምዕራፍ የመጀመሪያው ቁጥር 1840ን ያመለክታል፤ በአሥረኛውም ቁጥር ዮሐንስ በጥቅምት 22፣ 1844 እጅግ መራራ ተስፋ መቁረጥ እንደደረሰበት እናያለን። ዮሐንስ የታናሹን መጽሐፍ መልእክት ወደ ዓለም ወስደው በጥቅምት 22፣ 1844 ያንን መራራ ተስፋ መቁረጥ የተቀበሉትን ሰዎች ይወክላል። ከቁጥር አንድ እስከ ቁጥር አሥር ድረስ የ1840 እስከ 1844 ታሪክን ይወክላል። ይህ በአሥረኛው ምዕራፍ ውስጥ ያለ አንድ ውስጣዊ ምስክር ነው።

The other witness is John who eats the little book and it is sweet in his mouth, representing his acceptance of the message of August 11, 1840 and then it turned bitter in his stomach at the Great Disappointment of October 22, 1844.

ሌላው ምስክር ትንሹን መጽሐፍ የሚበላው ዮሐንስ ነው፤ ይህም በአፉ ጣፋጭ መሆኑ የ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 መልእክትን መቀበሉን ይወክላል፤ ከዚያም በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 በታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጊዜ በሆዱ መራራ ሆነ።

And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

ትንሹንም መጽሐፍ ከመልአኩ እጅ ወስጄ በላሁት፤ በአፌም እንደ ማር ጣፋጭ ነበረ፤ ነገር ግን ከበላሁት በኋላ ሆዴ መረረ። ራእይ 10፥10።

Verse ten represents the very history of 1840 to 1844 in one verse. That is the second internal witness within the chapter that the “seven thunders” represent that history. Sister White has already identified that the “seven thunders” represent a delineation of events that transpired under the first and second angel’s messages. The second angel’s message ended at the great disappointment, so the “seven thunders” represent the very same history. Three internal witnesses to support the truth that the history of August 11, 1840 through the Great Disappointment on October 22, 1844 is the prophetic history that is being emphasized in Revelation chapter ten.

ቁጥር አሥር የ1840 እስከ 1844 ታሪክን በአንድ ቁጥር ውስጥ ይወክላል። ይህም “ሰባቱ ነጎድጓዶች” ያንን ታሪክ እንደሚወክሉ በምዕራፉ ውስጥ ያለው ሁለተኛው የውስጥ ምስክር ነው። እህት ኋይት አስቀድማ እንዳስረዳችው፣ “ሰባቱ ነጎድጓዶች” በመጀመሪያውና በሁለተኛው የመልአክ መልእክቶች ሥር የተፈጸሙ ክስተቶችን የሚያሳይ ዝርዝር መግለጫ እንደሚወክሉ ለይታ አሳይታለች። ሁለተኛው የመልአክ መልእክት በታላቁ ተስፋ መቁረጥ ላይ ተደመደመ፤ ስለዚህ “ሰባቱ ነጎድጓዶች” የሚወክሉት ይኸውኑ ታሪክ ነው። ከ1840 ነሐሴ 11 እስከ 1844 ጥቅምት 22 ድረስ ያለው ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ያካተተ ታሪክ፣ በራእይ ምዕራፍ አሥር ውስጥ እየተጠናከረ የተገለጸው ትንቢታዊ ታሪክ መሆኑን ለመደገፍ ሦስት የውስጥ ምስክሮች አሉ።

Then in the last verse, in agreement with the truth connected with the “seven thunders” a command is given for the presentation of the message and that the very history must be repeated.

ከዚያም በመጨረሻው ቁጥር፣ ከ“ሰባቱ ነጎድጓዶች” ጋር በተያያዘው እውነት ጋር በሚስማማ ሁኔታ፣ መልእክቱ እንዲቀርብና ያው ታሪክ እንደገና መደገም እንዳለበት ትእዛዝ ተሰጠ።

And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:11.

እርሱም እንዲህ አለኝ፤ በብዙ ሕዝቦችና አሕዛብ፣ በልሳናትና በነገሥታት ፊት እንደ ገና ትንቢት ማድረግ ይገባሃል። ራእይ 10፡11።

The seven thunders are identifying that the beginning of Adventism, beginning when the message that was unsealed at the “time of the end” was empowered would illustrate the end of Adventism when the message that was unsealed in 1989 would be empowered by the descent, not of the angel of Revelation ten, but by the descending angel of Revelation eighteen. The angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001 and we are now approaching the conclusion of the historical repetition of 1840 to 1844.

ሰባቱ ነጎድጓዶች የሚያመለክቱት፣ በ“የፍጻሜው ዘመን” የተፈታው መልእክት በኃይል ሲታጠቅ የአድቬንቲዝም መጀመሪያ እንደ ተጀመረ፣ እንዲሁም በ1989 የተፈታው መልእክት በራእይ አሥር መልአክ መውረድ ሳይሆን በራእይ አሥራ ስምንት የሚወርደው መልአክ መውረድ በኃይል ሲታጠቅ፣ ያ የአድቬንቲዝምን ፍጻሜ እንደሚያሳይ ነው። የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ በሴፕቴምበር 11, 2001 ወረደ፣ እኛም አሁን ከ1840 እስከ 1844 ያለው ታሪካዊ ድግግሞሽ መደምደሚያ ላይ እየቀረብን ነው።

These observations of chapter ten have been in the public domain for years. What was never recognized until recently is that with that sacred history is another sacred history that is embedded within. The history will only be recognized by those who accept the Alpha and Omega principle that identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The embedded history within the sacred history begins with a disappointment and ends with the Great Disappointment. The history of 1843 to 1844 is a special line of history within but distinct from the history of 1840 to 1844. Sister White and Christ both address this line of history.

እነዚህ ስለ አሥረኛው ምዕራፍ የተደረጉ አስተውሎቶች ለብዙ ዓመታት በሕዝብ ዘንድ የታወቁ ነበሩ። ነገር ግን እስከ ቅርብ ጊዜ ድረስ ፈጽሞ ያልተገነዘበው ነገር ምን እንደሆነ፣ ከዚያ ቅዱስ ታሪክ ጋር በውስጡ የተገጠመ ሌላ ቅዱስ ታሪክ መኖሩ ነው። ይህ ታሪክ የሚታወቀው መጨረሻውን ከአንድ ነገር ጅማሬ ጋር የሚያመሳስል የአልፋና ኦሜጋ መርህን በሚቀበሉ ሰዎች ብቻ ነው። በዚህ ቅዱስ ታሪክ ውስጥ የተገጠመው የውስጥ ታሪክ በአንድ ተስፋ መቁረጥ ይጀምራል እና በታላቁ ተስፋ መቁረጥ ይጠናቀቃል። የ1843 እስከ 1844 ታሪክ በ1840 እስከ 1844 ታሪክ ውስጥ ያለ ነገር ግን ከእርሱ የተለየ ልዩ የታሪክ መስመር ነው። ሲስተር ዋይትም ሆነ ክርስቶስ ሁለቱም ይህንን የታሪክ መስመር ይጠቅሳሉ።

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

“ከ1840–1844 ባለው ጊዜ የተሰጡት መልእክቶች ብዙ ሰዎች መንፈሳዊ አቅጣጫቸውን ስለጠፉ አሁን በኃይል ሊቀርቡ ይገባል። መልእክቶቹም ወደ ሁሉም ቤተ ክርስቲያናት ሊደርሱ አለባቸው።”

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matt. 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

ክርስቶስ እንዲህ አለ፦ “ዓይኖቻችሁ ስለሚያዩ፣ ጆሮዎቻችሁም ስለሚሰሙ ብፁዓን ናቸው፤ እውነት እላችኋለሁና፣ ብዙ ነቢያትና ጻድቃን የምታዩትን ነገር ለማየት ተመኙ፣ አላዩትምም፤ የምትሰሙትንም ነገር ለመስማት ተመኙ፣ አልሰሙትምም” [ማቴ. 13፥16, 17]። በ1843 እና በ1844 የታዩትን ነገሮች ያዩ ዓይኖች ብፁዓን ናቸው።

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

“መልእክቱ ተሰጥቶአል። የዘመኑም ምልክቶች እየተፈጸሙ ስለሆነ መልእክቱን በመድገም ረገድ ምንም መዘግየት ሊኖር አይገባም፤ የመዝጊያው ሥራ መከናወን ይገባዋል። በአጭር ጊዜ ውስጥ ታላቅ ሥራ ይከናወናል። በቅርቡ በእግዚአብሔር ሹመት መልእክት ይሰጣል፥ እርሱም ወደ ታላቅ ጩኸት ያድጋል። ከዚያም ዳንኤል ምስክርነቱን ለመስጠት በዕጣው ውስጥ ይቆማል።” Manuscript Releases, volume 21, 437.

The “prophets and righteous men have desired to see those things” that “were seen in 1843 and 1844.” Jesus referenced this sacred history in two gospels, but each reference was in a different context.

“ነቢያትና ጻድቃን ሰዎች ሊያዩአቸው የተመኙት” እነዚያ “በ1843 እና በ1844 የታዩ ነገሮች” ነበሩ። ኢየሱስ ይህን ቅዱስ ታሪክ በሁለት ወንጌላት ውስጥ ጠቅሶታል፤ ነገር ግን እያንዳንዱ ጥቅስ በተለየ አውድ ውስጥ ነበር።

And he spake many things unto them in parables, saying, Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear. And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:3–17.

እርሱም በምሳሌ ብዙ ነገር ነገራቸው እንዲህም አለ፤ እነሆ፥ ዘሪ ሊዘራ ወጣ፤ ሲዘራም አንዳንዱ ዘር በመንገድ ዳር ወደቀ፥ ወፎችም መጥተው በሉት፤ ሌላውም ብዙ መሬት ባልነበረበት ድንጋያማ ስፍራ ላይ ወደቀ፥ መሬቱም ጥልቅ ስላልነበረ ወዲያውኑ በቀለ፤ ፀሐይም በወጣ ጊዜ ተቃጠለ፥ ሥርም ስላልነበረው ደረቀ፤ ሌላውም በእሾህ መካከል ወደቀ፥ እሾሁም በቅሎ አነቀው፤ ሌላው ግን በመልካም ምድር ወደቀ፥ ፍሬም አፈራ፥ አንዱ መቶ እጥፍ፥ ሌላው ስድሳ እጥፍ፥ ሌላውም ሠላሳ እጥፍ። የሚሰማ ጆሮ ያለው ይስማ። ደቀ መዛሙርቱም ቀርበው፥ ለምን በምሳሌ ትናገራቸዋለህ? አሉት። እርሱም መልሶ እንዲህ አላቸው፤ የሰማያትን መንግሥት ምሥጢር ማወቅ ለእናንተ ተሰጥቶአል፥ ለእነርሱ ግን አልተሰጠም። ላለው ሁሉ ይሰጠዋል፥ ይበዛለትማል፤ ከሌለው ግን ያለው እንኳ ይወሰድበታል። ስለዚህ በምሳሌ እናገራቸዋለሁ፤ እያዩ አያዩምና፥ እየሰሙም አይሰሙም፥ አያስተውሉምም። በእነርሱም ላይ የኢሳይያስ ትንቢት ይፈጸማል፥ እርሱም እንዲህ ይላል፤ በመስማት ትሰማላችሁ ነገር ግን አታስተውሉም፤ በማየትም ታያላችሁ ነገር ግን አታስተውሉም፤ የዚህ ሕዝብ ልብ ደንድኖአልና፥ በጆሮአቸውም ከብደው ይሰማሉ፥ ዓይኖቻቸውንም ጨፍነዋል፤ እንዳያዩ በዓይኖቻቸው፥ እንዳይሰሙም በጆሮአቸው፥ እንዳያስተውሉም በልባቸው፥ እንዳይመለሱም፥ እኔም እንዳልፈውሳቸው። የእናንተ ዓይኖች ግን ስለሚያዩ ብፁዓን ናቸው፥ ጆሮአችሁም ስለሚሰሙ። እውነት እላችኋለሁ፥ ብዙ ነቢያትና ጻድቃን እናንተ የምታዩትን ለማየት ተመኙ አላዩትምም፤ እናንተም የምትሰሙትን ለመስማት ተመኙ አልሰሙትምም። ማቴዎስ 13፥3–17።

Jesus in Matthew while speaking of the effect of the Word of God, and calling on men to “hear,” identifies that the Laodiceans who reject the message which the prophets desired to see, were represented in Isaiah chapter six. Future for America has repeatedly presented Isaiah six in the context of September 11, 2001, for with the attack of Islam on that date the mighty angel of Revelation eighteen descended and lightened the earth with his glory. The prophets all agree with one another and in verse three of Isaiah six we find the direct reference to that very angel.

ኢየሱስ በማቴዎስ፣ ስለ እግዚአብሔር ቃል ውጤት ሲናገር እና ሰዎችን “እንዲሰሙ” ሲጠራ፣ ነቢያት ሊያዩት የተመኙትን መልእክት የሚክዱት ሎዶቅያውያን በኢሳይያስ ምዕራፍ ስድስት እንደተወከሉ ያመለክታል። Future for America ኢሳይያስ ስድስትን በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 ዐውድ ውስጥ በተደጋጋሚ አቅርቧል፤ ምክንያቱም በዚያ ቀን እስልምና ባደረሰው ጥቃት፣ የራእይ አሥራ ስምንት ኃያል መልአክ ወርዶ ምድርን በክብሩ አበራት። ነቢያት ሁሉ እርስ በርሳቸው ይስማማሉ፣ እናም በኢሳይያስ ስድስት ቁጥር 3 ውስጥ ለዚያው መልአክ ቀጥተኛ ማጣቀሻ እናገኛለን።

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:1–3.

በንጉሡ ዖዝያን የሞተበት ዓመት እኔ ደግሞ ጌታን በዙፋን ላይ ተቀምጦ፣ ከፍ ከፍ ብሎና ከፍ ተደርጎ አየሁት፤ የልብሱም ጫፍ ቤተ መቅደሱን ሞልቶ ነበር። በላዩም ሱራፌል ቆመው ነበር፤ ለእያንዳንዱም ስድስት ክንፎች ነበሩት፤ በሁለት ፊቱን ይሸፍን ነበር፣ በሁለትም እግሮቹን ይሸፍን ነበር፣ በሁለትም ይበር ነበር። እርስ በርሳቸውም እየጮኹ እንዲህ ይሉ ነበር፤ ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ የሰራዊት ጌታ ነው፤ ምድር ሁሉ በክብሩ ተሞልታለች። ኢሳይያስ 6፥1–3።

The earth is lightened with his glory when the angel of Revelation eighteen descends, and Isaiah provides another important key when he informs us that his vision of the sanctuary took place in the year King Uzziah died. King Uzziah had attempted to do the work of a priest within the temple. Eighty priests and the high priest resisted him from doing so until the Lord struck him with leprosy in his forehead. He received the mark of the beast for attempting to combine his state authority with church authority. He did not immediately die, he was removed from the throne and replaced and over a period of time he finally died on September 11, 2001. The Adventist church progressively dies as did the Jewish church in the time of Christ. But September 11, 2001 Adventism who had already rejected the message of the last six verses of Daniel eleven came to an end as the Protestant horn of the United States, and those represented by Isaiah were then called to take the message represented by the first voice of Revelation eighteen.

ምድር በራእይ አሥራ ስምንት ያለው መልአክ በሚወርድበት ጊዜ በክብሩ ታበራለች፤ እሳይያስም ራእዩ በንጉሥ ዑዝያ በሞተበት ዓመት እንደተከሰተ ሲያሳውቀን ሌላ አስፈላጊ ቁልፍ ይሰጠናል። ንጉሥ ዑዝያ በመቅደሱ ውስጥ የካህንነትን ሥራ ለማድረግ ሞክሮ ነበር። ሰማንያ ካህናትና ሊቀ ካህናቱ ጌታ በግንባሩ በለምጽ እስኪመታው ድረስ ይህን እንዳያደርግ ተቃወሙት። የመንግሥት ሥልጣኑን ከቤተ ክርስቲያን ሥልጣን ጋር ለማዋሃድ ስለሞከረ የአውሬውን ምልክት ተቀበለ። ወዲያውኑ አልሞተም፤ ከዙፋኑ ተወግዶ በሌላ ተተካ፣ ከዚያም በጊዜ ሂደት በመጨረሻ በሴፕቴምበር 11, 2001 ሞተ። የአድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን በክርስቶስ ዘመን እንደነበረችው የአይሁድ ቤተ ክርስቲያን ሁሉ በቀስታ ትሞታለች። ነገር ግን በሴፕቴምበር 11, 2001 የዳንኤል አሥራ አንድ የመጨረሻዎቹን ስድስት ጥቅሶች መልእክት አስቀድሞ የጣለው አድቬንቲዝም እንደ ዩናይትድ ስቴትስ የፕሮቴስታንት ቀንድ መጨረሻው ደረሰ፤ ከዚያም በእሳይያስ የተወከሉት በራእይ አሥራ ስምንት በመጀመሪያው ድምፅ የተወከለውን መልእክት ለመውሰድ ተጠሩ።

And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the kings house, judging the people of the land. 2 Chronicles 26:17–21.

ካህኑም ዓዛርያስ ከእርሱ በኋላ ገባ፥ ከእርሱም ጋር ጽኑዓን ሰዎች የነበሩ ሰማንያ የእግዚአብሔር ካህናት ነበሩ። እነርሱም ንጉሡን ዖዝያን ተቃወሙትና አሉት፤ ዖዝያ፥ ለእግዚአብሔር ዕጣን ማጨስ ለአንተ አይገባህም፤ ነገር ግን ዕጣን ለማጨስ ለተቀደሱት ለአሮን ልጆች ለካህናቱ ነው፤ በደል አድርገሃልና ከመቅደሱ ውጣ፤ ይህም ከእግዚአብሔር አምላክ ዘንድ ለክብርህ አይሆንም። ዖዝያም ተቈጣ፥ ዕጣን ሊያጨስም በእጁ ማጠኛ ነበረው፤ በካህናቱም ላይ ሲቈጣ፥ ለምጽ በግምባሩ ላይ በካህናቱ ፊት በእግዚአብሔር ቤት ከዕጣን መሠዊያው አጠገብ ተነሣበት። ዋናውም ካህን ዓዛርያስና ካህናቱ ሁሉ ተመለከቱት፤ እነሆም፥ በግምባሩ ላይ ለምጻም ሆኖ ነበር፤ ከዚያም አስቸኳይ አውጥተው አስወጡት፤ እርሱ ራሱ ደግሞ እግዚአብሔር መትቶታልና ሊወጣ ቸኰለ። ንጉሡም ዖዝያ እስከ ሞቱ ቀን ድረስ ለምጻም ሆኖ ኖረ፤ ለምጻም ስለ ነበረም በተለየ ቤት ተቀመጠ፥ ከእግዚአብሔርም ቤት ተለይቶ ነበር፤ ልጁም ዮአታም በንጉሡ ቤት ላይ ነበረ፥ የምድሪቱንም ሕዝብ ይፈርድ ነበር። 2 ዜና መዋዕል 26፥17–21።

It is important to recognize that the Protestant horn was removed from the Seventh-day Adventist church on September 11, 2001, for there are three primary elements to the unsealing of the message of Revelation in the last days. One is the parallel history of the horn of Republicanism and the horn of Protestantism. The other element that must be recognized is the significance of the seven churches, and of course the third is the “seven thunders.” All three prophetic elements make up the message that is being unsealed, and it is necessary to recognize that just as the Jewish church was passed by in the time of Christ, Adventism is passed by in the “last days.”

በመጨረሻዎቹ ቀናት የራእይ መልእክት መፈታቱ ሦስት ዋና ዋና ክፍሎች እንዳሉት ስለሆነ፣ የፕሮቴስታንት ቀንድ ከሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን በመስከረም 11, 2001 መወገዱን መገንዘብ አስፈላጊ ነው። አንዱ የሪፐብሊካኒዝም ቀንድና የፕሮቴስታንትነት ቀንድ ትይዩ ታሪክ ነው። ሌላው መታወቅ ያለበት ክፍል የሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት አስፈላጊነት ነው፤ እና እርግጥ ሦስተኛው “ሰባቱ ነጐድጓዶች” ናቸው። እነዚህ ሦስቱ ትንቢታዊ ክፍሎች በአንድነት እየተፈታ ያለውን መልእክት ይዋቀራሉ፤ እንዲሁም ልክ በክርስቶስ ዘመን የአይሁድ ቤተ ክርስቲያን እንደ ተተወች፣ አድቬንቲዝምም በ“መጨረሻዎቹ ቀናት” እንደሚተው መገንዘብ አስፈላጊ ነው።

Isaiah volunteers to take a message to God’s unfaithful chosen people in his history and Jesus uses the same words to address the same situation in His history. A covenant chosen people are being passed by, and they refuse to “hear” and be healed.

ኢሳይያስ በታሪኩ ውስጥ ለእግዚአብሔር ታማኝ ያልሆኑት የተመረጡ ሕዝቡ መልእክት ለመውሰድ በፈቃዱ ይቀርባል፤ ኢየሱስም በታሪኩ ውስጥ ለዚያው ሁኔታ ለመናገር እነዚያን ቃላት ይጠቀማል። የቃል ኪዳን የተመረጠ ሕዝብ ተሻግሮ እየተተወ ነው፥ እነርሱም “ለመስማት” እና ለመፈወስ ፈቃደኞች አይደሉም።

And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

እርሱም እንዲህ አለ፦ ሂድ፥ ለዚህም ሕዝብ እንዲህ በል፤ በእውነት ስሙ፥ ነገር ግን አታስተውሉ፤ በእውነትም ተመልከቱ፥ ነገር ግን አትገነዘቡ። የዚህን ሕዝብ ልብ ወፍራም አድርግ፥ ጆሮዎቻቸውንም ከባድ አድርግ፥ ዓይኖቻቸውንም ጨፍን፤ በዓይኖቻቸው እንዳያዩ፥ በጆሮዎቻቸውም እንዳይሰሙ፥ በልባቸውም እንዳያስተውሉ፥ እንዳይመለሱም፥ እንዳይፈወሱም። ኢሳይያስ 6፥9-10።

The work Isaiah takes up is the work that John and Ezekiel took up when they ate the little book. They take a message of rebuke to a covenant chosen people that are in the process of being spewed out of the mouth of the Lord. The second time Jesus refers to the history that prophets and righteous men desired to see is recorded by Luke.

ኢሳይያስ የወሰደው ሥራ፣ ዮሐንስና ሕዝቅኤል ትንሹን መጽሐፍ በበሉ ጊዜ የወሰዱት ሥራ ነው። እነርሱ ከጌታ አፍ ሊተፉ በመሆን ሂደት ላይ ላሉ በቃል ኪዳን የተመረጡ ሕዝቦች የተግሣጽ መልእክት ይወስዳሉ። ኢየሱስ ነቢያትና ጻድቃን ሰዎች ሊያዩት የተመኙትን ታሪክ ለሁለተኛ ጊዜ የጠቀሰበት ነገር በሉቃስ ተመዝግቧል።

And thou, Capernaum, which art exalted to heaven, shalt be thrust down to hell. He that heareth you heareth me; and he that despiseth you despiseth me; and he that despiseth me despiseth him that sent me. And the seventy returned again with joy, saying, Lord, even the devils are subject unto us through thy name. And he said unto them, I beheld Satan as lightning fall from heaven. Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you. Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven. In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight. All things are delivered to me of my Father: and no man knoweth who the Son is, but the Father; and who the Father is, but the Son, and he to whom the Son will reveal him. And he turned him unto his disciples, and said privately, Blessed are the eyes which see the things that ye see: For I tell you, that many prophets and kings have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Luke 10:15–24.

አንቺም ቅፍርናሆም፥ እስከ ሰማይ ከፍ ያልሽ፥ እስከ ሲኦል ትወረያለሽ። እናንተን የሚሰማ እኔን ይሰማል፤ እናንተንም የሚንቃችሁ እኔን ይንቃል፤ እኔንም የሚንቀኝ የላከኝን ይንቃል። ሰባዎቹም በደስታ ተመልሰው፥ ጌታ ሆይ፥ አጋንንት እንኳ በስምህ ይገዙልናል እያሉ ነገሩት። እርሱም፦ ሰይጣንን እንደ መብረቅ ከሰማይ ሲወድቅ አየሁት። እነሆ፥ በእባቦችና በጊንጦች ላይ ለመርገጥ፥ በጠላትም ኃይል ሁሉ ላይ ሥልጣን ሰጥቻችኋለሁ፤ በምንም ነገርም አይጎዳችሁም። ነገር ግን መናፍስት ስለሚገዙላችሁ በዚህ ደስ አይበላችሁ፤ ይልቁንም ስማችሁ በሰማይ ስለ ተጻፈ ደስ ይበላችሁ። በዚያም ሰዓት ኢየሱስ በመንፈስ ደስ ብሎ እንዲህ አለ፦ አባት ሆይ፥ የሰማይና የምድር ጌታ፥ እነዚህን ከጥበበኞችና ከአስተዋዮች ሰውረህ ለሕፃናት ስለ ገለጥህ አመሰግንሃለሁ፤ አዎን አባት ሆይ፥ በፊትህ የተወደደው እንዲህ ሆነ። ነገር ሁሉ ከአባቴ ለእኔ ተሰጥቶኛል፤ ወልድ ማን እንደ ሆነ ከአብ በቀር ማንም አያውቅም፤ አብም ማን እንደ ሆነ ከወልድና ወልድ ሊገልጥለት ከሚፈቅድለት በቀር ማንም አያውቅም። ወደ ደቀ መዛሙርቱም ዘወር ብሎ በብቻቸው፦ የምታዩትን ነገር የሚያዩ ዓይኖች ብፁዓን ናቸው። እላችኋለሁና፥ ብዙ ነቢያትና ነገሥታት እናንተ የምታዩትን ለማየት ተመኝተው አላዩትም፤ የምትሰሙትንም ለመስማት ተመኝተው አልሰሙትም። ሉቃስ 10፥15–24።

Again, the context of a blessing associated with those who have the privilege of seeing what the righteous have desired to see is concerning a covenant chosen people who are being passed by and are unwilling to “hear.” Sister White refers to Christ’s condemnation of Capernaum, which is a symbol of the rejection of great light, and she emphasized Adventism by placing the rebuke against Adventism in [brackets.]

ደግሞም፣ ጻድቃን ለማየት የተመኙትን ነገር ለማየት መብት ካላቸው ጋር የተያያዘው የበረከት ዐውድ፣ እየተለፉ ያሉና “ለመስማት” ፈቃደኛ ያልሆኑ የቃል ኪዳን የተመረጡ ሕዝብን ይመለከታል። እህት ዋይት ታላቅ ብርሃን የተጣለበት መቃወም ምልክት ስለሆነችው ስለ ቀፐርናሆም ያቀረበውን የክርስቶስ ፍርደ ቃል ትጠቅሳለች፤ በ[ቅንፎች] ውስጥ በማስቀመጥም ግሣጼው በአድቬንቲዝም ላይ መሆኑን አጽንኦ አሳየች።

“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

“በእግዚአብሔር ልጆች ነን ብለው ከሚመሰክሩት መካከል እንዴት ትንሽ ትዕግሥት ተገልጦአል፣ ስንት መራራ ቃላት ተነግረዋል፣ ከእምነታችን ውጭ ባሉት ላይ ስንት ፍርድና ውግዘት ተነግሯል። ብዙዎች ለሌሎች ቤተ ክርስቲያናት የሚገኙትን እንደ ታላላቅ ኃጢአተኞች ተመልክተዋል፤ ነገር ግን ጌታ እንዲህ አይመለከታቸውም። በሌሎች ቤተ ክርስቲያናት አባላት ላይ እንዲህ የሚመለከቱ ሰዎች ከእግዚአብሔር ኃያል እጅ በታች ራሳቸውን ለማዋረድ ያስፈልጋቸዋል። እነርሱ የሚፈርዱባቸው ሰዎች ትንሽ ብርሃን፣ ጥቂት እድሎችና መብቶች ብቻ አግኝተው ሊሆን ይችላል። በእኛ ቤተ ክርስቲያናት አባላት ብዙዎች ያገኙትን ብርሃን እነርሱም ባገኙ ኖሮ፣ እጅግ የበለጠ ፈጣን እድገት ባደረጉ ነበር፣ እምነታቸውንም ለዓለም በተሻለ ሁኔታ ባሳዩ ነበር። ስለ ብርሃናቸው የሚመኩ ነገር ግን በእርሱ የማይመላለሱትን ስለ እነርሱ ክርስቶስ እንዲህ ይላል፤ ‘ነገር ግን እኔ እላችኋለሁ፣ በፍርድ ቀን ከእናንተ ይልቅ ለጢሮስና ለሲዶና ይቀላል። አንቺም ቀፍርናሆም [ታላቅ ብርሃን የተሰጣቸው ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች]፣ እስከ ሰማይ [በመብት ረገድ] ከፍ ያልሽ፣ እስከ ሲኦል ትወርጃለሽ፤ ምክንያቱም በአንቺ የተደረጉት ኃይለኛ ሥራዎች በሶዶም ተደርገው ቢሆን ኖሮ፣ እስከ ዛሬ ድረስ በኖረች ነበር። ነገር ግን እኔ እልሻለሁ፣ በፍርድ ቀን ከአንቺ ይልቅ ለሶዶም ምድር ይቀላል።’ በዚያን ጊዜ ኢየሱስ መልሶ እንዲህ አለ፤ ‘አባት ሆይ፣ የሰማይና የምድር ጌታ ሆይ፣ እነዚህን ነገሮች ከጥበበኞችና ከአስተዋዮች [በራሳቸው ግምት] ሰውረህ ለሕፃናት ስለ ገለጥሃቸው አመሰግንሃለሁ።’”

“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.” Review and Herald, August 1, 1893.

“‘አሁንም እናንተ እነዚህን ሥራዎች ሁሉ ስላደረጋችሁ፥ ይላል ጌታ፥ እኔም ማልዶ ተነሥቼ ተናግሬአችሁ ነበር፥ ነገር ግን አልሰማችሁም፤ ጠርቻችሁም ነበር፥ እናንተ ግን አልመለሳችሁም፤ ስለዚህም በስሜ የተጠራውን ይህን ቤት፥ እናንተ የምትታመኑበትን፥ ለእናንተና ለአባቶቻችሁ የሰጠሁትንም ስፍራ፥ በሺሎ እንዳደረግሁት እንዲሁ አደርግበታለሁ። እናንተንም ወንድሞቻችሁን ሁሉ፥ የኤፍሬምንም ዘር ሁሉ እንደጣልሁ ከፊቴ እጥላችኋለሁ።” Review and Herald, August 1, 1893.

The “mighty works” that had been done in Adventism were the works that righteous men and prophets desired to see and hear. Those mighty works were represented in the history of 1843 and 1844 when the message of the Midnight Cry was proclaimed. Adventism has rejected their history, and especially the history of 1843 and 1844. A history that begins and ends with a disappointment, and also a history that was intended to guide them into the earth made new.

በአድቬንቲዝም ውስጥ የተደረጉት “ኃያላን ሥራዎች” ጻድቃን ሰዎችና ነቢያት ሊያዩና ሊሰሙ የተመኙአቸው ሥራዎች ነበሩ። እነዚያ ኃያላን ሥራዎች የተወከሉት በ1843 እና 1844 ታሪክ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት በተሰበከ ጊዜ ነበር። አድቬንቲዝም ታሪካቸውን፣ በተለይም የ1843 እና 1844 ታሪክን አስወግዶአል። በተስፋ መቁረጥ የሚጀምርና የሚያበቃ ታሪክ፣ እንዲሁም ደግሞ ወደ አዲስ የተደረገችው ምድር ሊመራቸው የታሰበ ታሪክ ነው።

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

«በመንገዱ መጀመሪያ ከኋላቸው ብሩህ ብርሃን ተቀምጦ ነበር፤ መልአክም ይህ ‘የእኩለ ሌሊት ጩኸት’ እንደሆነ ነገረኝ። ይህ ብርሃን በመንገዱ ሁሉ ላይ ይበራ ነበር፥ እግራቸውንም ያበራ ነበር፥ እንዳይሰናከሉ።»

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

“ዓይኖቻቸውን በፊታቸው ቆሞ ወደ ከተማይቱ የሚመራቸው በነበረው በኢየሱስ ላይ በጽናት ቢያቆሙ፣ ደህና ነበሩ። ነገር ግን ከጥቂት ጊዜ በኋላ አንዳንዶች ደከሙ፣ ‘ከተማይቱም እጅግ ሩቅ ናት፤ ከዚህ በፊትም ወደ እርስዋ ገብተን ልንሆን ተስፋ አድርገን ነበር’ አሉ። ከዚያም ኢየሱስ የክብሩን ቀኝ ክንዱን በማንሣት ያበረታቸው ነበር፤ ከክንዱም አንድ ብርሃን ወጣ በአድቬንቱ ሰራዊት ላይ ይወዛወዝ ነበር፣ እነርሱም ‘ሃሌሉያ!’ ብለው ጮኹ። ሌሎች ግን በድፍረት ከኋላቸው ያለውን ብርሃን ካዱ፣ ‘እስከዚህ ድረስ ያወጣን እግዚአብሔር አይደለም’ አሉ። ከኋላቸው ያለውም ብርሃን ጠፋ፣ እግሮቻቸውንም በፍጹም ጨለማ ውስጥ ተወ፤ ተሰናከሉም፣ ምልክቱንና ኢየሱስን ከዐይናቸው አጡ፣ ከመንገዱም ተንሸራተቱ ወደ ታች ባለው ጨለማና ክፉ ዓለም ወደቁ።” Early Writings, 15.

What the Lion of the tribe of Judah is now unsealing is the history of 1843 and 1844. The “seven thunders” represent 1840 to 1844, but that period contains a very special history that has been typified since the beginning of covenant history. Each of the reformatory movements parallel each other, possessing the identical waymarks. If they were different from one another Satan would create a different plan of attack for each reformatory movement, but he never does.

አሁን የይሁዳ ነገድ አንበሳ እየከፈተው ያለው የ1843 እና የ1844 ታሪክ ነው። “ሰባቱ ነጎድጓዶች” ከ1840 እስከ 1844 ድረስን ይወክላሉ፤ ነገር ግን ያ ዘመን ከቃል ኪዳን ታሪክ መጀመሪያ ጀምሮ በምሳሌ ተገልጦ የመጣ እጅግ ልዩ ታሪክን ይይዛል። እያንዳንዱ የተሐድሶ እንቅስቃሴ ከሌሎቹ ጋር በተመሳሳይነት ይጓዛል፥ አንድ ዓይነት የመንገድ ምልክቶችን ይዞ። እነርሱ እርስ በርሳቸው የተለዩ ቢሆኑ ኖሮ፥ ሰይጣን ለእያንዳንዱ የተሐድሶ እንቅስቃሴ የተለየ የጥቃት ዕቅድ በፈጠረ ነበር፤ ነገር ግን እርሱ ፈጽሞ ይህን አያደርግም።

“But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

“ነገር ግን ሰይጣን ዝም ብሎ አልነበረም። አሁን በሌሎች የተሐድሶ እንቅስቃሴዎች ሁሉ ላይ እንደሞከረው ያለ ነገር ሞከረ—በእውነተኛው ሥራ ፋንታ ሐሰተኛ ነገርን በፊታቸው በማቅረብ ሕዝቡን ለማታለልና ለማጥፋት። በክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን በመጀመሪያው ምዕተ ዓመት ሐሰተኛ ክርስቶሶች እንደነበሩ ሁሉ፣ እንዲሁም በአሥራ ስድስተኛው ምዕተ ዓመት ሐሰተኛ ነቢያት ተነሡ።” The Great Controversy, 186.

The essential point in this passage in terms of the overall message we are sharing is that when Adventism ceased to uphold the mantle of Protestantism and had it fully removed on September 11, 2001, they still insist that they are the remnant movement that proclaims the loud cry of the third angel. Yet they are the counterfeit. If you don’t recognize which movement is now carrying the horn of Protestantism it is virtually impossible to understand the parallel between the two horns in the United States.

በዚህ ክፍል ውስጥ እኛ እያካፈልነው ካለው አጠቃላይ መልእክት አንጻር ዋናው ነጥብ ይህ ነው፤ አድቬንቲዝም የፕሮቴስታንቲዝምን ልብስ መሸከም ባቆመ ጊዜ እና ያም ሙሉ በሙሉ በሴፕቴምበር 11, 2001 በእርሱ ላይ ሲወገድ፣ እነርሱ አሁንም የሶስተኛውን መልአክ ታላቅ ጩኸት የሚያውጅ የቀሪው እንቅስቃሴ እነርሱ እንደሆኑ ይጸናሉ። ነገር ግን እነርሱ ሐሰተኞቹ ናቸው። አሁን የፕሮቴስታንቲዝምን ቀንድ የትኛው እንቅስቃሴ እየሸከመ እንደሆነ ካላስተዋላችሁ፣ በዩናይትድ ስቴትስ ውስጥ ባሉት ሁለቱ ቀንዶች መካከል ያለውን ተመሳሳይነት መረዳት ማለት ይቻል ዘንድ በጣም አስቸጋሪ ነው።

The history of 1843 and 1844 is represented in every reform movement and we will now use the beginning of ancient Israel as God’s chosen people and the ending of Israel as God’s chosen people to illustrate the same of modern Israel, with the focus on 1843 and 1844 as represented in each of the lines of reformatory movements.

የ1843 እና የ1844 ታሪክ በእያንዳንዱ የተሐድሶ እንቅስቃሴ ውስጥ ይወከላል፤ እኛም አሁን የጥንታዊት እስራኤልን እንደ እግዚአብሔር የተመረጠ ሕዝብ መጀመሪያ፣ እንዲሁም የእስራኤልን እንደ እግዚአብሔር የተመረጠ ሕዝብ መጨረሻ በመጠቀም፣ በእያንዳንዱ የተሐድሶ እንቅስቃሴ መስመሮች ውስጥ እንደተወከለው በ1843 እና 1844 ላይ ትኩረት በማድረግ የዘመናዊት እስራኤልን ያንኑ ነገር ለማብራራት እንጠቀማለን።

Moses prophesied that the Lord would raise up a prophet like unto himself, and that prophet was Jesus. Luke in Acts confirms that Jesus fulfilled Moses’ prophecy.

ሙሴ ጌታ እንደ ራሱ ያለ ነቢይ እንዲያስነሣ ትንቢት ተናገረ፤ ያ ነቢይም ኢየሱስ ነበር። ሉቃስም በሐዋርያት ሥራ መጽሐፍ ውስጥ ኢየሱስ የሙሴን ትንቢት እንደፈጸመ ያረጋግጣል።

The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

እግዚአብሔር አምላክህ ከመካከልህ ከወንድሞችህ መካከል እንደ እኔ ያለ ነቢይ ያስነሣልሃል፤ እርሱንም ትሰሙታላችሁ። ዘዳግም 18፥15።

Jesus is the prophet we are to listen to.

ኢየሱስ እኛ ልንሰማው የሚገባን ነቢይ ነው።

For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Ye are the children of the prophets, and of the covenant which God made with our fathers, saying unto Abraham, And in thy seed shall all the kindreds of the earth be blessed. Unto you first God, having raised up his Son Jesus, sent him to bless you, in turning away every one of you from his iniquities. Acts 3:22–26.

ሙሴ በእውነት ለአባቶች፣ “ጌታ አምላካችሁ ከወንድሞቻችሁ ከእኔ የሚመስል ነቢይ ያስነሣላችኋል፤ እርሱ የሚነግራችሁን ሁሉ በነገር ሁሉ ስሙት። እንዲህም ይሆናል፤ ያንን ነቢይ የማይሰማ ነፍስ ሁሉ ከሕዝቡ መካከል ፈጽሞ ትጠፋለች” ብሎ አለ። እንዲሁም ከሳሙኤል ጀምሮ ከእርሱም በኋላ የተከተሉት ነቢያት ሁሉ፣ የተናገሩ መጠን ሁሉ፣ ስለ እነዚህ ዘመኖች ደግሞ አስቀድመው ተናግረዋል። እናንተ የነቢያት ልጆች ናችሁ፥ እግዚአብሔርም ለአባቶቻችን ካደረገው ቃል ኪዳን፤ ለአብርሃም፣ “በዘርህ የምድር ወገኖች ሁሉ ይባረካሉ” ብሎ ያለው ናችሁ። እግዚአብሔርም ልጁን ኢየሱስን ካስነሣ በኋላ፣ እያንዳንዳችሁን ከኃጢአታችሁ በመመለስ ይባርካችሁ ዘንድ በፊት ወደ እናንተ ላከው። ሐዋርያት ሥራ 3፥22–26።

The reform line of Christ begins at the time of the end, as all reform lines do. The “time of the end” in the days of Christ was His birth. Scripture identifies that at His birth there was an increase of knowledge in agreement with the definition of the “time of the end” in the book of Daniel. Whether it was the shepherds, the wise men from the east, angry Herod, or Anna and Simeon in the temple there was an increase of knowledge when He was born. At that point the leadership of the Jewish church was passed by. The divorce was progressive, but began by their rejection of the message that was unsealed at the time of the end.

የክርስቶስ የተሐድሶ መስመር፣ ልክ ሁሉም የተሐድሶ መስመሮች እንደሚጀምሩበት ሁሉ፣ በፍጻሜው ዘመን ይጀምራል። በክርስቶስ ዘመን “የፍጻሜው ዘመን” የእርሱ ልደት ነበር። ቅዱሳት መጻሕፍት፣ በልደቱ ጊዜ በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ካለው የ“ፍጻሜው ዘመን” ትርጓሜ ጋር የሚስማማ የእውቀት መጨመር እንደነበረ ያሳያሉ። እነርሱ እረኞቹ ይሁኑ፣ ከምሥራቅ የመጡት ጠቢባን ይሁኑ፣ የተቆጣ ሄሮድስ ይሁን፣ ወይም በቤተ መቅደሱ የነበሩት ሐናና ስምዖን፣ እርሱ በተወለደ ጊዜ የእውቀት መጨመር ነበረ። በዚያ ነጥብ ላይ የአይሁድ ቤተ ክርስቲያን አመራር ተዘለለ። ፍቺው በሂደት የተፈጸመ ነበር፣ ነገር ግን መጀመሪያውን ያገኘው በፍጻሜው ዘመን የተገለጠውን መልእክት በመናቃቸው ነበር።

“Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

“ሰዎች ግን አያውቁትም፤ ነገር ግን ይህ የምሥራች ዜና ሰማይን በደስታ ይሞላዋል። ከብርሃን ዓለም የመጡት ቅዱሳን ፍጥረታት በይበልጥ ጥልቅና ርኅሩኅ በሆነ አሳብ ወደ ምድር ይሳባሉ። ሁሉም ዓለም በመገኘቱ የበለጠ ይበራል። ከቤተልሔም ኮረብቶች በላይ ቁጥር የማይታወቅ የመላእክት ጭፍራ ተሰብስቧል። ለዓለም ይህን የደስታ ዜና እንዲያውጁ ምልክቱን ይጠብቃሉ። በእስራኤል ያሉት መሪዎች ለአደራቸው ታማኝ በሆኑ ኖሮ፣ የኢየሱስን ልደት በማወጅ ደስታውን በተካፈሉ ነበር። አሁን ግን ተዘልለው ቀርተዋል።” The Desire of Ages, 47.

The leadership of Adventism was passed by in 1989 when Daniel eleven verse forty was fulfilled. The “time of the end” in the history of Moses, who typified Jesus, was his birth, where his family and thereafter Pharaoh’s daughter received an increase of knowledge about baby Moses. His name of course means “saved out of the water” and Jesus means “Jehovah saves.”

መሪነት የአድቬንቲዝም በ1989 ተዘልሎ ቀረ፣ ዳንኤል 11፥40 በተፈጸመ ጊዜ። ኢየሱስን የሚወክል የሙሴ ታሪክ ውስጥ “የመጨረሻው ዘመን” ልደቱ ነበር፤ በዚያም ጊዜ ቤተሰቡ እና ከዚያ በኋላ የፈርዖን ልጅ ስለ ሕፃኑ ሙሴ የበለጠ እውቀት ተቀበሉ። ስሙ እርግጥ ነው “ከውኃ የዳነ” ማለት ነው፣ ኢየሱስም “ይሖዋ ያድናል” ማለት ነው።

After the “time of the end” all the reform lines demonstrate a point when the knowledge that is increased in that particular history is formalized into a message that can be held up as a witness to the generation who are to be held accountable for the light that was unsealed at the time of the end.

“በመጨረሻው ዘመን” በኋላ፣ ሁሉም የተሐድሶ መስመሮች በዚያ የተለየ ታሪክ ውስጥ የተጨመረው እውቀት በመጨረሻው ዘመን የተፈታውን ብርሃን ስለሚጠየቁበት ትውልድ ፊት እንደ ምስክር ሊቆም ወደሚችል መልእክት መደበኛ ቅርጽ የሚያገኝበትን ነጥብ ያሳያሉ።

John the Baptist formalized the message of Christ, and Moses’ message was formalized in his fortieth year, when he attempted to deliver Israel from Egypt in his own strength. The message of the deliverance of Egypt was now in the public record.

መጥምቁ ዮሐንስ የክርስቶስን መልእክት ይፋ አደረገው፤ የሙሴም መልእክት በአርባኛው ዓመቱ በራሱ ኃይል እስራኤልን ከግብፅ ለማዳን በሞከረ ጊዜ ይፋ ሆነ። የግብፅ መውጣት መልእክት አሁን በሕዝብ መዝገብ ውስጥ ተመዝግቦ ነበር።

Forty years later Moses’ message was empowered at the burning bush and was accompanied with two signs of God’s divinity as represented by the rod which turned into a snake and the leprous hand that Moses withdrew from his bosom. Jesus’ message was empowered at His baptism that was accompanied with two signs of divinity, the Father’s voice and the Holy Spirit. The next waymark in both histories represent the first disappointment, the tarrying time, the arrival of the second angel or 1843.

ከአርባ ዓመታት በኋላ የሙሴ መልእክት በሚቃጠለው ቁጥቋጦ ኃይል ተሰጥቶት ነበር፤ እርሱም ከእግዚአብሔር መለኮት ጋር የተያያዙ ሁለት ምልክቶች ጋር ተከትሎ መጣ፥ እነርሱም ወደ እባብ የተለወጠው በትር እና ሙሴ ከእቅፉ ያወጣት ለምጻም እጅ ነበሩ። የኢየሱስ መልእክት ደግሞ በጥምቀቱ ጊዜ ኃይል ተሰጥቶት ነበር፤ ይህም ከመለኮት ሁለት ምልክቶች ጋር ተከትሎ መጣ፥ የአብ ድምፅ እና መንፈስ ቅዱስ። በሁለቱም ታሪኮች ውስጥ የሚቀጥለው የመንገድ ምልክት የመጀመሪያውን ቅር መሰኘት፣ የመዘግየትን ጊዜ፣ የሁለተኛውን መልአክ መድረስ ወይም 1843ን ይወክላል።

The disappointment in the line of Moses was illustrated by his wife when the angel descended to slay Moses for not circumcising his son. In fear Zipporah performed the rite on their son herself. Moses had forgotten to circumcise his son! The very sign of the covenant that was given to Abraham was forgotten by Moses. Father Abraham had set forth the prediction of the Hebrews captivity and deliverance in and from Egypt, and his prophecy was to be specifically fulfilled through Moses, and Moses forgot to circumcise his son. At that point Moses sent Zipporah back to stay with her father until after the deliverance. She tarried in Midian until Moses led the children of Israel through the water of the Red Sea, which the apostle Paul informs us is typifying baptism, the very rite that replaced circumcision. Do not miss that point. The arrival of the waymark representing the second angel in the history of Moses, the waymark that produces the first disappointment in that history was a rejection of the primary rule of Abraham’s covenant relationship with God.

በሙሴ መስመር ውስጥ ያለው ተስፋ መቁረጥ፣ ሙሴ ልጁን ስላልገረዘ መልአኩ ሙሴን ሊገድለው በወረደ ጊዜ በሚስቱ ተገልጦ ነበር። ጺፓራ በፍርሃት ሥርዓቱን በልጃቸው ላይ ራሷ ፈጸመች። ሙሴ ልጁን መግረዝ ረስቶ ነበር! ለአብርሃም የተሰጠው የቃል ኪዳኑ ምልክት እንኳ በሙሴ ተረስቶ ነበር። አባት አብርሃም የዕብራውያንን ምርኮኝነትና ከግብፅ ውስጥ እና ከእርስዋ ውጭ መዳናቸውን ትንቢት አድርጎ አስቀድሞ ነበር፤ ያም ትንቢቱ በተለይ በሙሴ አማካይነት ሊፈጸም የነበረ ሲሆን፣ ሙሴ ልጁን መግረዝ ረሳ። በዚያን ጊዜ ሙሴ ጺፓራን ከመዳኑ በኋላ ድረስ ከአባቷ ጋር እንድትቆይ ወደ ኋላ ላካት። ሙሴ የእስራኤልን ልጆች በቀይ ባሕር ውኃ ውስጥ እስኪመራቸው ድረስ በሚድያን ቆየች፤ ይህንንም ሐዋርያው ጳውሎስ የግርዘትን ሥፍራ የወሰደውን ሥርዓት ማለትም ጥምቀትን እንደሚወክል ያሳውቀናል። ያንን ነጥብ አታምልጡ። በሙሴ ታሪክ ውስጥ ሁለተኛውን መልአክ የሚወክለው የመንገድ ምልክት፣ በዚያ ታሪክ ውስጥ የመጀመሪያውን ተስፋ መቁረጥ የሚያመነጨው ያ የመንገድ ምልክት፣ ከአብርሃም የቃል ኪዳን ግንኙነት ጋር በተያያዘ ዋነኛውን ሕግ መጣል ነበር።

The first disappointment in the line of Christ was the death of Lazarus, which Martha and Mary were certain would not have happened if Jesus had not tarried until Lazarus had already been dead for four days. The disappointment of Jesus allowing his close friend Lazarus to die and rot in the tomb was immense, for not only the two sisters, but also the disciples. Yet the resurrection of Lazarus became the seal of Christ’s entire ministry.

በክርስቶስ መስመር ውስጥ የተከሰተው የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥ የአልዓዛር ሞት ነበር፤ ማርታና ማርያምም ኢየሱስ አልዓዛር ከሞተ አራት ቀን በኋላ ድረስ ባልዘገየ ኖሮ ይህ እንደማይፈጸም እርግጠኞች ነበሩ። ኢየሱስ የቅርብ ወዳጁን አልዓዛር እንዲሞትና በመቃብር እንዲበሰብስ መፍቀዱ ለሁለቱ እህቶች ብቻ ሳይሆን ለደቀ መዛሙርቱም እጅግ ታላቅ ተስፋ መቁረጥ ነበር። ነገር ግን የአልዓዛር ትንሣኤ የክርስቶስ አጠቃላይ አገልግሎት ማኅተም ሆነ።

“In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

“ወደ አልዓዛር ለመምጣት በመዘግየቱ ውስጥ፣ ክርስቶስ እርሱን ላልተቀበሉት ሰዎች የምሕረት ዓላማ ነበረው። አልዓዛርን ከሙታን በማስነሣት፣ ለደንዳናውና ለማያምን ሕዝቡ እርሱ በእውነት ‘ትንሣኤና ሕይወት’ እንደሆነ አንድ ተጨማሪ ማስረጃ እንዲሰጣቸው ዘንድ ቆየ። ለሕዝቡ፣ ለእስራኤል ቤት ድሆችና የተበተኑ በጎች፣ ያለውን ተስፋ ሁሉ ለመተው አልወደደም። ልቡ በንስሐ አልባነታቸው የተነሣ እየተሰበረ ነበር። በምሕረቱ እርሱ መልሶ የሚያቆም እንደሆነ፣ ሕይወትንና አለመሞትን ወደ ብርሃን ሊያመጣ የሚችል ብቸኛው እርሱ እንደሆነ አንድ ተጨማሪ ማስረጃ ሊሰጣቸው አሰበ። ይህ ካህናቱ ሊያሳስቱት የማይችሉት ማስረጃ ሊሆን ነበር። ወደ ቢታንያ በመሄድ የዘገየበት ምክንያት ይህ ነበር። ይህ የሁሉ በላይ ተአምር፣ አልዓዛርን ከሙታን ማስነሣቱ፣ በሥራውና በመለኮት መሆኑ የሰጠው መግለጫ ላይ የእግዚአብሔርን ማኅተም ሊያኖር ነበር።” The Desire of Ages, 529.

The sealing of God’s one hundred and forty-four thousand is illustrated in the history of 1843 and 1844, for we are informed that it was Lazarus who led Christ into Jerusalem at the triumphal entry. The history of the triumphal entry is the history Sister White uses to illustrate the Midnight Cry of 1843 and 1844. It was a misunderstanding of Christ having the power to resurrect the dead by God’s creative power. Mary and Elizabeth confessed that they knew Jesus had the power to resurrect Lazarus at the final trump, but could not see that He actually had the power to resurrect then and there. They were in denial of the very truth He came to demonstrate at His baptism and death, the beginning and ending of His personal three-and-a-half-year ministry. They could not see until the stone was removed from the tomb, just as His hand would later be removed from a mistake in some of the figures on the 1843 chart.

የእግዚአብሔር አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማተም በ1843 እና 1844 ታሪክ ውስጥ ተገልጿል፤ ምክንያቱም በክብር መግቢያው ጊዜ ክርስቶስን ወደ ኢየሩሳሌም የመራው አልአዛር እንደነበረ እንደተነገረን ነው። የክብር መግቢያው ታሪክ እህት ዋይት የ1843 እና 1844 የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ለማብራራት የተጠቀመችበት ታሪክ ነው። ይህም ክርስቶስ ሙታንን በእግዚአብሔር የፍጥረት ኃይል ለማስነሣት ኃይል እንዳለው በተመለከተ የተፈጠረ አለመግባባት ነበር። ማርያምና ኤልሳቤጥ ኢየሱስ አልአዛርን በመጨረሻው መለከት ሊያስነሣው ኃይል እንዳለው እንደሚያውቁ ተናገሩ፤ ነገር ግን በዚያው ጊዜና በዚያው ስፍራ በእርግጥ ሊያስነሣው ኃይል እንዳለው ማየት አልቻሉም። እርሱ በጥምቀቱና በሞቱ ሊያሳይ የመጣውን እውነት፣ የግል ሶስት ዓመት ተኩል አገልግሎቱን መጀመሪያና መጨረሻ የሚያመለክተውን እውነት፣ እነርሱ ራሳቸው ይክዱት ነበር። ድንጋዩ ከመቃብሩ እስኪወገድ ድረስ ማየት አልቻሉም፤ እንዲሁም በኋላ በ1843 ሰንጠረዥ ላይ በአንዳንድ ቍጥሮች ውስጥ ከነበረ ስህተት እጁ እስኪወገድ ድረስ እንደሆነው።

Moses, after he sent Zipporah away from the upcoming struggle with Pharaoh, was met by his older brother Aaron and the two messengers proceeded to Egypt representing the second angel’s message. Before any plagues were brought upon Egypt Moses warned Pharaoh that if he would not let Israel, God’s firstborn, go out and worship, then God would slay Egypt’s firstborn.

ሙሴ ዚፓራን ከፈርዖን ጋር ሊመጣ ከነበረው ቀጣይ ተጋድሎ ካራቀ በኋላ፣ ታላቁ ወንድሙ አሮን ተገናኘው፤ እነዚህም ሁለቱ መልእክተኞች የሁለተኛውን መልአክ መልእክት ተወክለው ወደ ግብፅ ቀጠሉ። ማንኛውም መቅሰፍት በግብፅ ላይ ከመጣ በፊት ሙሴ ለፈርዖን፣ እስራኤልን የእግዚአብሔር በኵር ልጅ እንዲወጣና እንዲያመልክ ካልፈቀደ፣ እግዚአብሔር የግብፅን በኵር እንደሚመታ አስጠነቀቀው።

And the Lord said unto Moses, When thou goest to return into Egypt, see that thou do all those wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go. And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:21–23.

እግዚአብሔርም ለሙሴ አለው፦ ወደ ግብፅ ለመመለስ በምትሄድ ጊዜ፥ በእጅህ ያኖርሁትን ተአምራት ሁሉ በፈርዖን ፊት እንድታደርግ ተጠንቀቅ፤ እኔ ግን ልቡን አደነድናለሁ፥ ሕዝቡንም እንዳይለቅ ይሆናል። ለፈርዖንም እንዲህ ትላለህ፦ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፥ እስራኤል ልጄ ነው፥ በኵር ልጄም ነው። እኔም እልሃለሁ፦ ልጄን ልቀቅ፥ ያገለግለኝ ዘንድ፤ እርሱን ልትለቅ እምቢ ብትል እነሆ፥ ልጅህን፥ በኵር ልጅህን እገድላለሁ። ዘፀአት 4፥21–23።

The Midnight Cry was a prediction that in the future would be fulfilled.

የእኩለ ሌሊት ጩኸት ወደፊት የሚፈጸም ትንቢት ነበር።

“In the deliverance of Israel from Egypt, the dedication of the first-born was again commanded. While the children of Israel were in bondage to the Egyptians, the Lord directed Moses to go to Pharaoh, king of Egypt, and say, ‘Thus saith the Lord, Israel is My son, even My first-born: and I say unto thee, Let My son go, that he may serve Me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy first-born.’ Exodus 4:22, 23.

“እስራኤል ከግብፅ በመዳኑ ጊዜ፣ የበኩር ልጆች መቀደስ እንደገና ታዘዘ። የእስራኤል ልጆች በግብፃውያን ባርነት ሥር ሳሉ፣ ጌታ ሙሴን ወደ ግብፅ ንጉሥ ወደ ፈርዖን ሄዶ እንዲህ እንዲል አዘዘው፤ ‘እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እስራኤል ልጄ ነው፥ በኩር ልጄም ነው፤ እኔም አንተን እላለሁ፥ ልጄን ልቀቅ፥ ያገለግለኝም፤ እርሱን ለመልቀቅም እምቢ ብትል፥ እነሆ፥ ልጅህን፥ በኩር ልጅህን እገድላለሁ።’ ዘፀአት 4፥22, 23።”

“Moses delivered his message; but the proud king’s answer was, ‘Who is the Lord, that I should obey His voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go.’ Exodus 5:2. The Lord worked for His people by signs and wonders, sending terrible judgments upon Pharaoh. At length the destroying angel was bidden to slay the first-born of man and beast among the Egyptians. That the Israelites might be spared, they were directed to place upon their doorposts the blood of a slain lamb. Every house was to be marked, that when the angel came on his mission of death, he might pass over the homes of the Israelites.” The Desire of Ages, 51.

“ሙሴ መልእክቱን አስተላለፈ፤ ነገር ግን የትዕቢተኛው ንጉሥ መልስ፦ ‘እስራኤልን እንድለቅ ድምፁን እታዘዝ ዘንድ እግዚአብሔር ማን ነው? እግዚአብሔርን አላውቀውም፥ እስራኤልንም አልለቅም።’ ዘጸአት 5፥2። ጌታ ለሕዝቡ በምልክቶችና በተአምራት ሠራ፥ በፈርዖንም ላይ አስፈሪ ፍርዶችን አወረደ። በመጨረሻም በግብፃውያን መካከል የሰውንና የእንስሳን በኵር እንዲመታ አጥፊው መልአክ ታዘዘ። እስራኤላውያንም እንዲተርፉ በታረደ በግ ደም በመቃኖቻቸው ላይ እንዲቀቡ ተመሩ። መልአኩ በሞት ተልእኮው በመጣ ጊዜ ከእስራኤላውያን ቤቶች እንዲያልፍ እያንዳንዱ ቤት ምልክት ሊደረግበት ይገባ ነበር።” The Desire of Ages, 51.

The Midnight Cry message unto Pharaoh was identifying the death of the firstborn in response to Pharaoh’s rebellion. Once the message was put into the record the plagues, representing the power of the Midnight Cry in the summer of 1844 was brought upon Egypt. The message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave in the summer of 1844. The plagues swept across Egypt and when the promised death of the firstborn arrived a cry was heard at midnight throughout Egypt.

የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ለፈርዖን የበኵር ልጆች ሞት ለፈርዖን ዓመፅ ምላሽ እንደሆነ የሚገልጥ ነበር። መልእክቱ በመዝገብ ውስጥ ከተመዘገበ በኋላ፣ በ1844 የበጋ ወቅት ያለውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ኃይል የሚወክሉት መቅሰፍቶች በግብፅ ላይ መጡ። በ1844 የበጋ ወቅት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እንደ ማዕበል ሞገድ በምድሪቱ ሁሉ ላይ ተሰራጨ። መቅሰፍቶቹ በግብፅ ላይ ተስፋፉ፤ እናም የተስፋ የበኵር ልጆች ሞት በደረሰ ጊዜ በመላው ግብፅ እኩለ ሌሊት ጩኸት ተሰማ።

And Moses said, Thus saith the Lord, About midnight will I go out into the midst of Egypt: And all the firstborn in the land of Egypt shall die, from the firstborn of Pharaoh that sitteth upon his throne, even unto the firstborn of the maidservant that is behind the mill; and all the firstborn of beasts. And there shall be a great cry throughout all the land of Egypt, such as there was none like it, nor shall be like it any more. Exodus 11:4–6.

ሙሴም እንዲህ አለ፡— እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፡ በእኩለ ሌሊት ግብፅን መካከል እወጣለሁ፤ በግብፅም ምድር ያሉ በኵራት ሁሉ ይሞታሉ፤ ከዙፋኑ ላይ ከሚቀመጠው ከፈርዖን በኵር ጀምሮ እስከ ከወፍጮው በኋላ ያለችው የባሪያ ሴት በኵር ድረስ፥ የእንስሳትም በኵራት ሁሉ። በግብፅም ምድር ሁሉ እንደ እርሱ ያልሆነ ከቶም ዳግመኛ የማይሆን ታላቅ ዋይታ ይሆናል። ዘፀአት 11፥4–6።

The triumphal entry of Christ into Jerusalem led to the cross of Calvary, and the disciples of Christ and his other followers experienced a Great Disappointment.

ክርስቶስ በድል ወደ ኢየሩሳሌም የገባው መግባቱ ወደ ቀራንዮ መስቀል አመራ፣ የክርስቶስም ደቀ መዛሙርትና ሌሎች ተከታዮቹ ታላቅ ቅር መሰኘትን ተለማመዱ።

“Our disappointment was not so great as that of the disciples. When the Son of man rode triumphantly into Jerusalem, they expected Him to be crowned king. The people flocked from all the region about, and cried: ‘Hosanna to the Son of David.’ And when the priests and elders besought Jesus to still the multitude, He declared that if they should hold their peace even the stones would cry out, for prophecy must be fulfilled. Yet in a few days these very disciples saw their beloved Master, whom they believed would reign on David’s throne, stretched upon the cruel cross above the mocking, taunting Pharisees. Their high hopes were disappointed, and the darkness of death closed about them.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

“የእኛ ተስፋ መቁረጥ እንደ ደቀ መዛሙርቱ ያለ ታላቅ አልነበረም። የሰው ልጅ በድል ወደ ኢየሩሳሌም በገባ ጊዜ፣ እርሱ ንጉሥ ሆኖ እንዲነግሥ ጠበቁ። ሕዝቡም ከዙሪያው አገር ሁሉ በብዛት መጥተው፣ ‘ሆሳዕና ለዳዊት ልጅ’ ብለው ጮኹ። ካህናቱና ሽማግሌዎቹም ሕዝቡን እንዲያቆም ኢየሱስን በለመኑት ጊዜ፣ ትንቢት መፈጸም ስለሚገባ፣ እነርሱ ቢዝሙ እንኳ ድንጋዮቹ ይጮኻሉ ብሎ ገለጠ። ነገር ግን ከጥቂት ቀናት በኋላ፣ እነዚህ ራሳቸው ደቀ መዛሙርት በዳዊት ዙፋን ላይ ይነግሣል ብለው ያመኑበትን የሚወዱትን ጌታቸውን፣ ከሚሳለቁና ከሚያላግጡ ፈሪሳውያን በላይ በከፋ መስቀል ላይ ተዘርግቶ አዩት። ከፍ ያለ ተስፋቸው ተሰበረ፣ የሞት ጨለማም ከበባቸው።” Testimonies, volume 1, 57, 58.

The great disappointment of the disciples and Millerites is also represented by the Hebrews being stuck between Pharaoh’s army and the Red Sea.

የደቀ መዛሙርቱና የሚለራውያኑ ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ደግሞ፣ ዕብራውያን በፈርዖን ሠራዊትና በቀይ ባሕር መካከል ተዘግተው በመቆማቸው ይወከላል።

“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

“በእኛ ላይ የያለፉት ዘመናት የተሰበሰበ ብርሃን እየበራ ነው። የእስራኤል መርሳት ታሪክ ለእኛ መገለጥ እንዲሆን ተጠብቆ ኖሯል። በዚህ ዘመን እግዚአብሔር ከእያንዳንዱ ሕዝብ፣ ወገንና ቋንቋ ለራሱ ሕዝብ ለመሰብሰብ እጁን አንሥቶአል። በአድቬንት እንቅስቃሴ ውስጥ እስራኤላውያንን ከግብፅ ሲመራቸው እንደሠራላቸው ሁሉ ለርስቱ ሠርቶአል። በ1844 ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ውስጥ የሕዝቡ እምነት በቀይ ባሕር አጠገብ እንደነበረው የዕብራውያን እምነት ተፈትኗል።” Testimonies, volume 8, 115, 116.

It is important to see that when Christ entered Jerusalem the inspiration of the hour produced an outburst of praise, which the Pharisee’s sought to silence. The heart of the chorus of praise was the reference to Jesus being the son of David, the very symbol Christ used to mark the end of his verbal interactions with the quibbling Jews. Most irritating to the Jews was the recognition that when calling Jesus, the Son of David they were by inference referencing King David’s triumphal entry into Jerusalem.

ክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም በገባ ጊዜ የዚያ ሰዓት መንፈሳዊ መነሳሳት ፈሪሳውያን ሊያጸግቡት የፈለጉትን የምስጋና ፍንዳታ እንዳመጣ ማየት አስፈላጊ ነው። የዚያ የምስጋና መዝሙር እምብርት ኢየሱስ የዳዊት ልጅ መሆኑን የሚጠቅስ ነበር፤ ይህም ክርስቶስ ከክርክር ፈላጊ አይሁድ ጋር ያደርገውን የቃል ግንኙነት መጨረሻ ለማመልከት የተጠቀመበት በጣም ምልክት ነበር። ለአይሁድ ከሁሉ ይልቅ የሚያበሳጭ የነበረውም ኢየሱስን “የዳዊት ልጅ” ብለው ሲጠሩት በዚያ በተዘዋዋሪ የንጉሥ ዳዊት ወደ ኢየሩሳሌም ያደረገውን የድል ግቢያ እየጠቀሱ መሆናቸው ነበር።

In the history of David’s work of bringing the ark to Jerusalem, the empowerment of the message was represented by David’s empowerment.

በዳዊት ታቦቱን ወደ ኢየሩሳሌም በማምጣት ሥራ ታሪክ ውስጥ፣ የመልእክቱ ኃይል መሞላት በዳዊት ኃይል መሞላት ተወክሎ ነበር።

And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

ዳዊትም ሄዶ ይበልጥ ታላቅ ሆነ፥ የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔርም ከእርሱ ጋር ነበረ። 2 ሳሙኤል 5፥10።

Thereafter David determined to bring the ark unto Jerusalem. In bringing the ark to the city of David, there was to be a disappointment, as in every reform line. Uzzah, whose name means strength, knowing full well that he was not authorized to touch the ark, did so anyway. The very issue that took the ark into captivity in the first place, was disobedience unto the Lord’s revealed will, and presumption concerning the power associated with the ark of God. Yet Uzzah, a strong man of David disobeyed, just as Moses disobeyed the command of circumcision. Uzzah was struck dead, and the ark tarried outside of Jerusalem until David understood that those watching over where the ark had remained after Uzzah’s death were being blessed. David then set forth again to bring the ark into Jerusalem. As David danced into Jerusalem his wife saw his nakedness and was greatly disappointed.

ከዚያም ዳዊት ታቦቱን ወደ ኢየሩሳሌም ለማምጣት ወሰነ። ታቦቱን ወደ ዳዊት ከተማ በማምጣት ሂደት ውስጥ፣ በእያንዳንዱ የተሃድሶ መስመር እንደሚሆነው ሁሉ፣ አንድ ተስፋ መቁረጥ ሊኖር ነበር። ስሙ “ኀይል” ማለት የሆነው ዑዛ፣ ታቦቱን ለመንካት ሥልጣን እንዳልተሰጠው ፈጽሞ እያወቀ ሳለ፣ እንኳን ይህን አደረገ። ታቦቱ ከመጀመሪያው ወደ ምርኮ እንዲወሰድ ምክንያት የሆነው ዋና ጉዳይ፣ ለእግዚአብሔር የተገለጠ ፈቃድ አለመታዘዝና ከእግዚአብሔር ታቦት ጋር በተያያዘው ኀይል ላይ ያለ ድፍረት ነበር። ነገር ግን ዑዛ፣ የዳዊት ኀያል ሰው፣ በሙሴ የግርዛት ትእዛዝን እንደ ጣሰ ሁሉ አልታዘዘም። ዑዛ በሞት ተመታ፣ እናም ዳዊት ዑዛ ከሞተ በኋላ ታቦቱ የቆየበትን ስፍራ የሚጠብቁት ሰዎች እንደሚባረኩ እስኪገነዘብ ድረስ ታቦቱ ከኢየሩሳሌም ውጭ ቆየ። ከዚያም ዳዊት ታቦቱን ወደ ኢየሩሳሌም ለማምጣት እንደገና ተነሣ። ዳዊት እየዘፈነና እየጨፈረ ወደ ኢየሩሳሌም ሲገባ፣ ሚስቱ እርቃኑን አይታ እጅግ ተስፋ ቆረጠች።

Three lines of reformatory movements that all address 1843 and 1844, the period of time that righteous men and prophets desired to see and hear. The characteristics of the arrival of the second angel, thus marking a tarrying time and disappointment are all easy to see. The deeper truths identify that the disappointment was not simply a misunderstanding on the part of Moses, or Uzzah or Martha and Mary, but a disappointment that was connected with rejecting a foundational principle connected to the very history where the disappointment was accomplished. For Moses it was the sign of circumcision, for Uzzah it was presumption about God’s commands concerning the ark, for Martha and Mary it was a lack of faith in Christ’s creative power to resurrect.

ሦስት የተሐድሶ እንቅስቃሴዎች መስመሮች ሁሉም 1843 እና 1844 የሚመለከቱ ናቸው፤ እነዚህም ጻድቃን ሰዎችና ነቢያት ሊያዩና ሊሰሙ የናፈቁት የዘመን ወቅት ነው። የሁለተኛው መልአክ መምጣት ባሕርያት፣ እንዲሁም የመዘግየት ጊዜና የተስፋ መቁረጥ መለያ ምልክቶች ሁሉ ለማየት ቀላል ናቸው። ይሁን እንጂ የበለጠ ጥልቅ እውነቶች የሚያመለክቱት ይህ የተስፋ መቁረጥ በሙሴ ወይም በዑዛ ወይም በማርታና በማርያም በኩል የተፈጠረ ቀላል የማይገባ መረዳት ብቻ እንዳልሆነ፣ ነገር ግን ይህ ተስፋ መቁረጥ ራሱ ተስፋ መቁረጡ የተፈጸመበት ታሪክ ጋር የተያያዘ መሠረታዊ መርህ መጣል ጋር የተገናኘ እንደነበረ ነው። ለሙሴ ይህ የግርዛት ምልክት ነበር፤ ለዑዛ ደግሞ ስለ ታቦቱ የተሰጡ የእግዚአብሔር ትእዛዛት በተመለከተ ድፍረት ነበር፤ ለማርታና ለማርያምም የሚያስነሣ በክርስቶስ ያለው ፈጣሪ ኃይል ላይ እምነት ማጣት ነበር።

With Moses the very central theme of his ministry was establishing a covenant relationship with a chosen people, and Moses forgot the sign of that covenant. With Uzzah it was the very principle of the sacredness of God’s law, which was embodied in the ark. With Martha and Mary, it was the very center of Christ’s ministry, beginning with His baptism, and ending with His death, burial and resurrection as typified in the beginning of His ministry. The first disappointment of 1843 was brought about through a mistake in some of the figures upon the chart that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk. The mistake involved the premier principle of the movement of Miller’s—the day for a year principle.

ከሙሴ ጋር የአገልግሎቱ እጅግ ማዕከላዊ ጭብጥ ከተመረጠ ሕዝብ ጋር የቃል ኪዳን ግንኙነትን መመስረት ነበር፤ ሙሴም የዚያን ቃል ኪዳን ምልክት ረሳ። ከዑዛ ጋር ግን በታቦቱ ውስጥ የተገለጠው የእግዚአብሔር ሕግ ቅድስና መርህ ራሱ ነበር። ከማርታና ማርያም ጋር ደግሞ፣ ከጥምቀቱ ጀምሮ እስከ ሞቱ፣ መቀበሩና ትንሣኤው ድረስ—እነዚህም በአገልግሎቱ መጀመሪያ የተመሰሉ ሲሆኑ—የክርስቶስ አገልግሎት እጅግ ማዕከል ራሱ ነበር። የ1843 የመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በሐበቁቅ ትንቢት ፍጻሜ የነበረው በሰሌዳው ላይ በነበሩ አንዳንድ ቁጥሮች ስህተት ምክንያት መጣ። ይህ ስህተት በሚለር እንቅስቃሴ ውስጥ ዋነኛውን መርህ—አንድ ቀን ለአንድ ዓመት የሚቆጠር መርህ—ያካትት ነበር።

The “seven thunders” represent the Advent movement of 1840 to 1844, but within that movement is the history of 1843 to 1844 which begins and ends with a disappointment, thus placing the signature of Alpha and Omega on that history. And that history is the very history Jesus and Ellen White point to as the sacred history that the righteous have always longed to see.

“ሰባቱ ነጎድጓዶች” ከ1840 እስከ 1844 ድረስ ያለውን የአድቬንት እንቅስቃሴ ይወክላሉ፤ ነገር ግን በዚያ እንቅስቃሴ ውስጥ ከ1843 እስከ 1844 ያለው ታሪክ አለ፣ እርሱም በተስፋ መቁረጥ የሚጀምርና በተስፋ መቁረጥ የሚያበቃ ስለሆነ፣ የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ በዚያ ታሪክ ላይ ተቀምጦአል። እናም ያ ታሪክ ራሱ ኢየሱስና ኤለን ኋይት ጻድቃን ሁልጊዜ ለማየት የናፈቁት ቅዱስ ታሪክ እንደሆነ የጠቆሙበት ያ ታሪክ ነው።

Those four lines; Moses, David, Christ and the Millerites teach that when the parable of the ten virgins is repeated at the end of the world there will be an empowerment, not of the second, but of the third angel’s message that is followed by a disappointment, that starts a tarrying time.

እነዚያ አራት መስመሮች፤ ሙሴ፣ ዳዊት፣ ክርስቶስ እና ሚለራውያን የዓለም መጨረሻ ላይ የአሥሩ ድንግል ምሳሌ እንደገና በሚደገምበት ጊዜ ከዚያም የመቆያ ጊዜ የሚጀምር ቅሬታ የሚከተለው የሁለተኛው መልአክ መልእክት ሳይሆን የሦስተኛው መልአክ መልእክት ኃይል መሰጠት እንደሚኖር ያስተምራሉ።

When the first angel descended on August 11, 1840 it confirmed the premier prophetic rule of the Millerites, and their first disappointment would be specifically connected to that rule. When that disappointment and tarrying time ended at the Midnight Cry, that message would also relate to the day for a year principle, as would the identification that Christ would come on October 22, 1844. All four waymarks of 1840 to 1844 were associated with the day for a year principle.

የመጀመሪያው መልአክ በነሐሴ 11፣ 1840 በወረደ ጊዜ የሚለራውያን ዋና የትንቢት መርህ አጸና፤ የመጀመሪያቸውም ቅሬታ በተለይ ከዚያ መርህ ጋር የተያያዘ ይሆን ነበር። ያ ቅሬታና የመቆየት ጊዜ በእኩለ ሌሊት ጩኸት በተፈጸመ ጊዜ፣ ያ መልእክት ደግሞ ከ“አንድ ቀን ለአንድ ዓመት” መርህ ጋር የተያያዘ ይሆን ነበር፤ ክርስቶስም በጥቅምት 22፣ 1844 እንደሚመጣ የተሰጠው መለያየት እንዲሁ ነበር። ከ1840 እስከ 1844 ያሉት አራቱ የመንገድ ምልክቶች ሁሉ ከ“አንድ ቀን ለአንድ ዓመት” መርህ ጋር የተያያዙ ነበሩ።

The Jews were made the depositaries of the law of God, and the issue that is represented in Moses line is the law of God and the statutes. In David’s history it was again the law of God. In Christ’s history it was the law of God, for without the shedding of blood there is no remission of the sin that has been revealed to the sinner by the law of God. But Adventism was made the depositaries of not only the law of God but the prophetic Word.

አይሁድ የእግዚአብሔር ሕግ አደራ ተቀባዮች ሆነው ተሾሙ፤ በሙሴ መስመር የተወከለውም ጉዳይ የእግዚአብሔር ሕግና ሥርዓቶቹ ነው። በዳዊት ታሪክም እንደገና የእግዚአብሔር ሕግ ነበር። በክርስቶስ ታሪክም የእግዚአብሔር ሕግ ነበር፤ ምክንያቱም በደም መፍሰስ ያለ ኃጢአት ስርየት የለምና፤ ይህም ኃጢአት በእግዚአብሔር ሕግ ለኃጢአተኛው የተገለጠ ነው። ነገር ግን አድቬንቲዝም የእግዚአብሔር ሕግ ብቻ ሳይሆን የትንቢታዊው ቃል ደግሞ አደራ ተቀባይ ሆኖ ተሾመ።

Therefore, the theme in the line of Millerite history is the prophetic rules of God. At the end of Adventism, it will once again be about the rules of prophetic interpretation, but since 1844 prophetic time is no longer to be applied. The rules at the end are premised on Alpha and Omega illustrating the end from the beginning.

ስለዚህ፣ በሚለራዊት ታሪክ መስመር ውስጥ ያለው ዋና ርዕሰ ጉዳይ የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ሕጎች ነው። በአድቬንቲዝም መጨረሻም፣ ጉዳዩ እንደገና ስለ ትንቢት ትርጓሜ ሕጎች ይሆናል፤ ነገር ግን ከ1844 ጀምሮ ትንቢታዊ ጊዜ ከእንግዲህ ወዲህ ተፈጻሚ ሊደረግ አይገባም። በመጨረሻው ያሉት ሕጎች፣ አልፋና ኦሜጋ መጨረሻውን ከመጀመሪያው በማሳየት ላይ የተመሠረቱ ናቸው።

When the Ottoman supremacy ceased in fulfillment of the second woe, representing the prophetic activity of Islam, the three hundred ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation 9:15 was fulfilled and the “day for a year principle,” which is the very heart of Miller’s work was confirmed.

በእስልምና የትንቢታዊ እንቅስቃሴን የሚወክለው ሁለተኛው ወዮ በተፈጸመ ጊዜ የኦቶማን ታላቅ ሥልጣን ሲያበቃ፣ የራእይ 9፥15 ያለው የሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመትና አሥራ አምስት ቀን ትንቢት ተፈጸመ፣ የሚለር ሥራ እጅግ ማዕከል የሆነውም “አንድ ቀን ለአንድ ዓመት” መርህ ተረጋገጠ።

When Islam struck on September 11, 2001 the arrival of the third woe in fulfillment of Revelation 8:13 was fulfilled, and the principle that was the very heart of the work of Future for America was confirmed; that principle being simply stated as the repetition of history. A prophecy of a woe trumpet representing Islam was confirmed when both the angel of Revelation ten in 1840 and the angel of Revelation eighteen in 2001 was fulfilled. History had repeated. What would be expected next is a disappointment.

በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 እስልምና በመመታቷ፣ በራእይ 8፥13 መፈጸም መሠረት የሦስተኛው ወዮ መምጣት ተፈጸመ፤ እንዲሁም የFuture for America ሥራ እጅግ ዋና ልብ የነበረው መርህ ተረጋገጠ፤ ይህም መርህ በቀላሉ ሲነገር የታሪክ መደጋገም ነው። እስልምናን የሚወክል የወዮ መለከት ትንቢት፣ ሁለቱም የራእይ 10 መልአክ በ1840 እና የራእይ 18 መልአክ በ2001 በተፈጸሙ ጊዜ ተረጋገጠ። ታሪክ ተደግሟል። ከዚህ በኋላ የሚጠበቀው ነገር አንድ ተስፋ መቁረጥ ነው።

The disappointment would usher in a tarrying time. The disappointment would dishearten and scatter those involved with the work. The disappointment would be accomplished by a disregard of a primary law of prophecy, in fact the primary rule of prophecy established in the beginning of Adventism. The empowerment of September 11, 2001 was associated with Islam and the disappointment of July 18, 2020 was about Islam. We are informed that what allowed Samuel Snow and others thereafter to recognize the date of October 22, 1844 was that the Lord removed his hand from a mistake in some of the figures on the 1843 chart. Then Snow and the Millerites saw that the same evidence that had led them to predict the year 1843 for the fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was then recognized to be the very same evidence that allowed them to identify October 22, 1844.

ቅር መሰኘቱ የመዘግየት ጊዜን ያስገባ ነበር። ቅር መሰኘቱም ከሥራው ጋር የተሳተፉትን ሰዎች ተስፋ እንዲቆርጡና እንዲበተኑ ያደርግ ነበር። ቅር መሰኘቱ የሚፈጸምበትም በትንቢት ዋነኛ ሕግ ላይ ባለ መናቅ ነበር፤ በእርግጥም ይህ በአድቬንቲዝም መጀመሪያ የተመሠረተው የትንቢት ዋነኛ መርህ ነበር። የሴፕቴምበር 11, 2001 ማበረታቻ ከእስልምና ጋር የተያያዘ ነበር፣ የጁላይ 18, 2020 ቅር መሰኘትም ስለ እስልምና ነበር። ሳሙኤል ስኖውና ከእርሱ በኋላ ያሉ ሌሎች ሰዎች የኦክቶበር 22, 1844 ቀንን እንዲያውቁ ያስቻላቸው ጌታ እጁን ከ1843 ገበታ ላይ ካሉ አንዳንድ ቁጥሮች ስህተት ላይ እንዳነሣ መሆኑን ተነግሮናል። ከዚያም ስኖውና ሚለራውያን የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢት መፈጸሙ በ1843 ዓመት እንደሚሆን ለመተንበይ ያደረሳቸው ያው ማስረጃ እንደነበረ፣ ከዚያም በኋላ የኦክቶበር 22, 1844 ቀንን እንዲለዩ ያስቻላቸው ያው ተመሳሳይ ማስረጃ እንደሆነ አዩ።

“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236, 237.

“ኢየሱስና ሰማያዊው ሠራዊት ሁሉ፣ ነፍሳቸው የወደደችውን እርሱን ለማየት በጣፋጭ ተስፋ የናፈቁትን በርኅራኄና በፍቅር ተመለከቱ። በፈተናቸው ሰዓት ይደግፏቸው ዘንድ መላእክት በዙሪያቸው እየበረሩ ነበር። ሰማያዊውን መልእክት ለመቀበል የቸለሉት ግን በጨለማ ውስጥ ተተዉ፤ እግዚአብሔርም ከሰማይ የላከላቸውን ብርሃን ስላልተቀበሉ ቍጣው በእነርሱ ላይ ነደደ። እነዚያ ታማኝ ሆነው የተስፋ ቆራጮች ሆነው የቀሩት፣ ጌታቸው ለምን እንዳልመጣ ማስተዋል ያልቻሉት፣ በጨለማ ውስጥ አልተተዉም። እንደገና የትንቢቱን ዘመናት ለመመርመር ወደ መጽሐፍ ቅዱሳቸው ተመሩ። የጌታ እጅ ከቁጥሮቹ ተነሣ፣ ስህተቱም ተብራራ። የትንቢቱ ዘመናት እስከ 1844 እንደሚደርሱ አዩ፤ እንዲሁም የትንቢቱ ዘመናት በ1843 እንደሚያበቁ ለማሳየት ያቀረቡት ያው ማስረጃ፣ በ1844 እንደሚጠናቀቁ ያረጋግጥ እንደነበር አወቁ። ከእግዚአብሔር ቃል የወጣ ብርሃን በአቋማቸው ላይ አበራ፣ የመዘግየትም ጊዜ እንዳለ አገኙ—‘ራእዩ ቢዘገይም ጠብቀው።’ ክርስቶስ ወዲያውኑ እንዲመጣ ባላቸው ፍቅር፣ እውነተኛ ተጠባባቂዎችን ይገልጥ ዘንድ የተወሰነውን የራእዩን መዘግየት ቸል ብለው ነበር። እንደገና የጊዜ ነጥብ ነበራቸው። ነገር ግን ከመራራ ቅሬታቸው በላይ ተነሥተው፣ በ1843 እምነታቸውን ያስለየውን ያን የቅንዓትና የኃይል ደረጃ ለመያዝ ብዙዎቻቸው እንዳልቻሉ አየሁ።” Early Writings, 236, 237.

We should expect that the evidence that led to a prediction of Islam attacking the United States on July 18, 2020, would confirm that at the soon-coming Sunday law, Islam is the judgment that is brought against the United States, with the element of time no longer associated with the event.

እስልምና በ2020 ዓ.ም. ጁላይ 18 ቀን አሜሪካን እንደሚያጠቃ ወደ ትንቢት ያመራው ማስረጃ፣ በቅርቡ በሚመጣው የእሁድ ሕግ ጊዜ እስልምና በአሜሪካ ላይ የሚመጣ ፍርድ እንደሆነ እንደሚያረጋግጥ፣ ነገር ግን ይህ ክስተት ከእንግዲህ ወዲህ ከየትኛውም የጊዜ አካል ጋር የማይያያዝ መሆኑን ልንጠብቅ ይገባናል።

Four primary waymarks in the history of 1840 until 1844. Every waymark is associated with the application of Miller’s primary rule—the day for a year principle.

ከ1840 እስከ 1844 ባለው ታሪክ ውስጥ አራት ዋና ዋና የመንገድ ምልክቶች አሉ። እያንዳንዱ የመንገድ ምልክት ከሚለር ዋና መርህ ተግባራዊ አፈጻጸም ጋር የተያያዘ ነው—የአንድ ቀን ለአንድ ዓመት መርህ።

Four primary waymarks in the history of 2001, until the Sunday law. September 11, 2001 was Islam. The failed prediction of July 18, 2020 was about Islam. Every waymark is associated with the application of Future for America’s primary rule—the repetition of history. The “seven thunders” represent future events that will be disclosed in their order. The first of the four waymarks were September 11, 2001 identifying an attack of the United States by Islam in fulfillment of the third woe. The last waymark, representing the Sunday law in our history must be about Islam for the Alpha and Omega always illustrates the end from the beginning, and the Alpha and Omega is He who sealed up the “seven thunders” for this very history. Islam will attack the United States at the Sunday law.

ከ2001 ዓ.ም. ታሪክ ውስጥ እስከ እሑድ ሕግ ድረስ አራት ዋና ዋና የመንገድ ምልክቶች አሉ። መስከረም 11፣ 2001 እስልምና ነበር። ያልተሳካው የሐምሌ 18፣ 2020 ትንቢት ስለ እስልምና ነበር። እያንዳንዱ የመንገድ ምልክት ከFuture for America ዋና መመሪያ—የታሪክ መደጋገም—ተግባራዊ አፈጻጸም ጋር የተያያዘ ነው። “ሰባቱ ነጎድጓዶች” በቅደም ተከተላቸው የሚገለጡ የወደፊት ክስተቶችን ይወክላሉ። ከአራቱ የመንገድ ምልክቶች መጀመሪያው መስከረም 11፣ 2001 ሲሆን፣ በሦስተኛው ወዮ ፍጻሜ ውስጥ በእስልምና በኩል በዩናይትድ ስቴትስ ላይ የተፈጸመ ጥቃትን ይለያል። በእኛ ታሪክ ውስጥ እሑድ ሕግን የሚወክለው የመጨረሻው የመንገድ ምልክት ስለ እስልምና መሆን ይገባዋል፤ ምክንያቱም አልፋና ኦሜጋ ሁልጊዜ መጨረሻውን ከመጀመሪያው ያሳያልና፣ አልፋና ኦሜጋም ለዚህ ታሪክ በተለይ “ሰባቱን ነጎድጓዶች” ያተመው እርሱ ነው። እስልምና በእሑድ ሕግ ጊዜ ዩናይትድ ስቴትስን ይወጋል።

This is one of three primary elements of the unsealing of the seven thunders that is now being opened up. Once Moses announced the message typifying the Midnight Cry in his line of history the final movements were rapid. Ten supernatural devastating plagues until the prophecy of the firstborn was fulfilled creating the cry at Midnight in Egypt. Once Christ entered Jerusalem the rapid steps to the cross were under way. When the message was announced there was no turning back. From the Exeter camp meeting on August 12, 1844, less than two months later the prediction was fulfilled.

ይህ አሁን እየተገለጠ ያለው የሰባቱ ነጎድጓዶች መፈታት ሦስቱ ዋና ክፍሎች መካከል አንዱ ነው። ሙሴ በታሪኩ መስመር የእኩለ ሌሊት ጩኸትን የሚያመለክት መልእክት ካወጀ በኋላ የመጨረሻዎቹ እንቅስቃሴዎች ፈጣን ነበሩ። በግብፅ እኩለ ሌሊት ጩኸቱን ያስከተለውና የበኵር ልጆቹ ትንቢት እስኪፈጸም ድረስ አሥር በላይኛው ኃይል የመጡ አጥፊ መቅሰፍቶች ተከተሉ። ክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም ከገባ በኋላ ወደ መስቀሉ የሚወስዱት ፈጣን ደረጃዎች ተጀምረው ነበር። መልእክቱ ከታወጀ በኋላ መመለስ አልነበረም። ከነሐሴ 12 ቀን 1844 በኤክሰተር የሰፈር ስብሰባ ጀምሮ፣ ከሁለት ወር ያነሰ ጊዜ በኋላ ትንቢቱ ተፈጸመ።

And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

እግዚአብሔርም ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለ፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ በእስራኤል ምድር የምትናገሩት፦ “ቀኖቹ ይረዝማሉ፥ ራእይም ሁሉ ይጠፋል” የሚለው ይህ ምሳሌ ምንድር ነው? ስለዚህ እንዲህ በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ይህን ምሳሌ አስቀርለዋለሁ፥ ከዚህም በኋላ በእስራኤል እንደ ምሳሌ አይጠቀሙበትም፤ ነገር ግን እንዲህ በላቸው፤ “ቀኖቹ ቀርበዋል፥ የራእይም ሁሉ ፍጻሜ ደርሶአል።” በእስራኤል ቤት ውስጥ ከእንግዲህ በኋላ ከንቱ ራእይ ወይም አባባይ ምዋርት አይኖርምና። እኔ እግዚአብሔር ነኝና፤ እኔ እናገራለሁ፥ የምናገረውም ቃል ይፈጸማል፤ ከእንግዲህ በኋላ አይዘገይም፤ እናንተ ዓመፀኛ ቤት ሆይ፥ በዘመናችሁ ቃሉን እናገራለሁ እፈጽመውማለሁም፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር። ደግሞም የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለ፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ እነሆ፥ የእስራኤል ቤት፦ “የሚያየው ራእይ ለብዙ ዘመናት ወደፊት ነው፥ ስለ ሩቅ ዘመናትም ትንቢት ይናገራል” ይላሉ። ስለዚህ እንዲህ በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ከቃሎቼ አንዱ እንኳ ከእንግዲህ በኋላ አይዘገይም፤ ነገር ግን የተናገርሁት ቃል ይፈጸማል፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር። ሕዝቅኤል 12፥21-28።