የትንቢት መንፈስ፡ መምራትና ማስተማር

የዕንባቆም ሁለት ጽላቶች 3 ከ 95

ይህ ተከታታይ ትምህርት “የዕንባቆም ሁለት ጽላቶች” ተብሎ ይጠራል። እስካሁን ድረስ ከ1843 እና 1850 ሰንጠረዦች የተወሰኑ እውነቶችን እየወሰድን ቆይተናል፤ በዚህ ደረጃ በመጽሐፍ ቅዱስ እነርሱን ለመከላከል ሳይሆን፣ ኤለን ዋይት እነዚህን እውነቶች እንደምትደግፍ ለማቋቋም ነው። የእኛ ክርክር ይህ ነው፦ እነዚህን መሠረታዊ እውነቶች ብትክዱ፣ በተመሳሳይ ጊዜ የትንቢትን መንፈስ ደግሞ እየካዳችሁ ነው። ይህን በመዝገቡ ላይ በመጀመሪያ ማስቀመጥ እንፈልጋለን።

በመጀመሪያው ትምህርታችን፣ የሚለራውያንን ታሪክ፣ ከ1798 እስከ 1844 ድረስ ያሉትን የመንገድ ምልክቶች አቀረብን። በመጨረሻው ትምህርታችን ግን፣ ከመዘግየቱ ዘመን ጀምሮ እስከ በሩ በጥቅምት 22፣ 1844 ድረስ ተዘግቶ ድረስ ያለውን ታሪክ ይበልጥ በቅርብ መልከን ተመለከትን፤ ያንንም ጊዜ እንደ “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” ለይተን አመለከትን። የእኩለ ሌሊት ጩኸት በኤክሰተር የሰፈር ስብሰባ፣ ከነሐሴ 12–17፣ 1844 ወደ ታሪክ ገባ፤ እስከ ጥቅምት 22፣ 1844ም ድረስ ቀጠለ። በመጋቢት 1844 የጀመረው የመዘግየቱ ዘመን፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸትና መልእክቱን እንዲያውጅ ሕዝብን ያዘጋጀው የማጥራት ሂደት ክፍል ነው።

ትናንት ይህንን በልባችሁና በአእምሮአችሁ ልናጸና ተስፋ አድርገን ነበር። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ስለ መዘግየት ዘመናት የቀረቡ ምሳሌዎች ሁሉ ስለ ዓለም ፍጻሜ ይናገራሉ። ኤለን ኋይት በ1 ቆሮንቶስ 10፥11 ላይ አስተያየት ስትሰጥ እንዲህ ትላለች፦ “ከጥንቱ ነቢያት እያንዳንዱ የኖረበትን ዘመን ከሚናገር ይልቅ ለዘመናችን ይበልጥ ተናግሯል።” 1 ቆሮንቶስ 10፥11 እንዲህ ይላል፦ “ይህም ሁሉ ለእነርሱ ምሳሌ ሆኖ ደረሰባቸው፤ የዓለምም ፍጻሜ በደረሰብን በእኛ ለምክር ተጻፈ።” የሚለራውያን ታሪክ በዓለም ፍጻሜ ጊዜ የሚፈጸምን ነገር የሚያሳይ ታሪክ ነው። ስለ መዘግየት ዘመንና ከዚያ በኋላ ስለሚከተሉት ነገሮች የሚናገሩ እነዚህ ሁሉ የመጽሐፍ ቅዱስ ታሪኮች፣ በሚለራውያን የመዘግየት ዘመንና በእኩለ ሌሊት ጩኸት ጊዜ የሚፈጸመውን ያመለክታሉ። ታሪክ ሊደገም ስለሆነ እነዚህን ነገሮች ማስተዋል ያስፈልገናል።

በእነዚህ ቻርቶች ላይ ከተቀመጡት ጉዳዮች ውስጥ ከመጀመሪያው ጉዳይ ጋር እየተገናኘን ቆይተናል፤ ምንም እንኳ ስለ እርሱ ብዙ አልጠቀስንም። ኤለን ዋይት በግልጽ እንደምትደግፈው ልናሳይ የምንፈልገው የመጀመሪያው ትምህርት 2520 ነው። የመጀመሪያዎቹ ሁለት አቀራረቦች ወደዚህ እንድንደርስ ተዘጋጅተው ነበር። ነገ ጠዋት፣ በዚህ ቻርት ላይ ያለውን ዴይሊ መመልከት እንጀምራለን።

በLife Sketches ገጽ 196 እንጀምር፦ “ጌታ የመራንበትን መንገድና በቀድሞ ታሪካችን ውስጥ የሰጠንን ትምህርት እስከምንረሳ ድረስ በስተቀር ስለ ወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለም።” አንድ ክርስቲያን ስለ ወደፊቱ ሊፈራ የሚገባው ነገር ከመንገድ ወድቆ መጥፋት ብቻ ነው። ሊፈራ የሚገባው ነገር የዘላለም ሕይወትን አለማግኘት ነው። እዚህ ሲስተር ዋይት ከሁለት ነገሮች በስተቀር ስለ ወደፊቱ የምንፈራው ምንም እንደሌለ ትናገራለች። ይህ በአድቬንቲዝም ውስጥ ባለው የትንቢት መንፈስ የተለመደ ክፍል ቢሆንም፣ እርሷ የምትጠቅሰው መሪነት ምን እንደሆነና ምን ዓይነት ትምህርቶችን እንደምትመለከት የሚያብራራ ሰው እጅግ አልፎ አልፎ ብቻ ይሰማል።

እርስዋ የምትጠቅሰው መሪነት የእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ መሆኑን እናሳያለን። በእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ ውስጥ፣ ክርስቶስ በመዘግየቱ ዘመን፣ በእኩለ ሌሊት ጩኸቱ መምጣትና መታወጅ፣ እንዲሁም በOctober 22, 1844 በሩ በመዘጋቱ ውስጥ እየመራ ነበር። ከእርሱ ጋር በእምነት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ሊገባ የሚችል ሕዝብ እንዲፈጠር ያንን ታሪክ እርሱ አዘጋጀ። ያንን ልዩ ታሪክ፣ እንዲሁም ትምህርቶቹን እንዳንረሳ ልንፈራ ይገባናል።

የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ያመነጨ ልዩ ትምህርት እንዳለ እናሳያለን። ያ ትምህርት በ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 የኦቶማን አገዛዝ ውድቀት አልነበረም፥ እንዲሁም በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ በሁለተኛው መልአክ መልእክት ታሪክ የመጣው የሙታን ሁኔታ ትምህርት አልነበረም። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ያመነጨው በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ የነበረ ልዩ ትምህርት ነበር፤ በዚያም ጌታ መርቶአል፥ እናም ለወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለም፤ ከሆነ ግን እርሱ የመራንበትን እና ያስተማረንን ብንረሳ ብቻ ነው።

የእርሱ መሪነትም ሆነ የእርሱ ትምህርት ምልክት የእኩለ ሌሊት ጩኸት እንደሆነ እንመክራለን። ይህን ክፍል ከኤለን ኋይት የመጀመሪያ ራእይዋ እንደገና እናንብብ፤ “በዚህ መንገድ የአድቬንት ሕዝብ በመንገዱ ሩቅ ጫፍ ወዳለችው ከተማ ይጓዙ ነበር። በመንገዱ መጀመሪያ ከኋላቸው የተቆመ ብሩህ ብርሃን ነበራቸው፤ መልአክም ያ ብርሃን የእኩለ ሌሊት ጩኸት እንደሆነ ነገረኝ። ይህ ብርሃን በመንገዱ ሁሉ ላይ ያበራ ነበር፥ እንዳይሰናከሉም ለእግራቸው ብርሃን ይሰጥ ነበር። ከፊታቸው ጥቂት ቀድሞ ሆኖ ወደ ከተማይቱ የሚመራቸውን ኢየሱስን ዓይኖቻቸውን በእርሱ ላይ ጽኑ አድርገው ቢያቆዩ ደኅና ነበሩ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ አንዳንዶች ደከሙ፥ ከተማይቱም እጅግ ሩቅ ናት አሉ፤ ከዚህም በፊት ገብተንባት እንደምንሆን ተስፋ አድርገው ነበር። ከዚያም ኢየሱስ የተከበረችውን ቀኝ ክንዱን በማንሣት ያበረታታቸው ነበር፤ ከክንዱም ከአድቬንት ሰራዊት በላይ የሚውለበለብ ብርሃን ይወጣ ነበር፥ እነርሱም ‘ሃሌሉያ!’ ብለው ይጮኹ ነበር። ሌሎች ግን በችኮላ ከኋላቸው ያለውን ብርሃን ካዱ፥ እስከዚህ ድረስ የመራቸው እግዚአብሔር አልነበረም አሉ።”

እነርሱ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን እየካዱ ነው፤ ከዚህም ጋር በተያያዘ በእኩለ ሌሊት ጩኸት ውስጥ ጌታ እየመራቸው አልነበረም ብለው ይከራከራሉ። በእኩለ ሌሊት ጩኸት ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔር መሪነት እየካዱ ነው። “ከኋላቸው ያለው ብርሃን ጠፋ፥ እግሮቻቸውንም በፍጹም ጨለማ ተወ፤ ተሰናከሉም፥ ምልክቱንና ኢየሱስን ከዓይናቸው አጡ፥ ከመንገዱም ወደ ታች ባለው ጨለማና ክፉ ዓለም ወደቁ።”

2520ውን ከመመልከታችን በፊት በአግባቡ በዐውድ ውስጥ ለማስቀመጥ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ታሪክ እንደገና እንመለከታለን።

ብዙዎች ይህን ካደረጉ፣ ያ ማለት ያላደረጉ አንዳንዶች እንደነበሩ ነው። “እነርሱ” አይልም፤ “ብዙዎች” ይላል—በዚህ ሁለት ወገኖች አሉ። “አቋማቸውን የሚደግፍ የመጽሐፍ ቅዱስ ምስክርነት ግልጽና አሳማኝ እንደሆነ ይታይ ነበር። ሊሳሳቱ የማይችሉ ምልክቶች የክርስቶስ መምጣት ቅርብ መሆኑን ይጠቁሙ ነበር። በኃጢአተኞች መለወጥና በክርስቲያኖች መካከል መንፈሳዊ ሕይወት መታደስ የተገለጠው የጌታ ልዩ በረከት፣ መልእክቱ ከሰማይ እንደሆነ መስክሮ ነበር። እናም ምንም እንኳ አማኞቹ ቅሬታቸውን ማስረዳት ባይችሉም፣ በቀድሞው ተሞክሮአቸው ውስጥ እግዚአብሔር እንደመራቸው እርግጠኞች ነበሩ።”

በዚያ አንቀጽ ውስጥ፣ “ከሁለተኛው ምጽአት ዘመን ጋር እንደሚመለከቱ ተቈጥረው ከነበሩ ትንቢቶች ጋር ተጠላልፈው . . .” ይላል። ሁለተኛው ምጽአት ላይ እንደሚተገበሩ ያመኑት ምን ትንቢቶች ነበሩ? 2520፣ 2300፣ እና 1335 ነበሩ። እነዚህ ሶስቱ የጊዜ ትንቢቶች ሁሉ በ1843 እንደሚያበቁ አመኑ፣ እናም ያ ሁለተኛው ምጽአት ነበር።

እንደ 1842 ዓ.ም. ጀምሮ፣ በዚህ ትንቢት “ራእዩን ጻፍ፣ እና የሚያነበው በመሮጥ እንዲሄድ በጽላት ላይ ግልጽ አድርገህ ጻፈው” ተብሎ የተሰጠው መመሪያ፣ የዳንኤልንና የራእይን ራእዮች ለማብራራት የትንቢት ሰሌዳ እንዲዘጋጅ ለቻርልስ ፊች ጥቆማ ሰጠው። የዚህ ሰሌዳ መታተምም በእንባቆም የተሰጠው ትእዛዝ ፍጻሜ እንደሆነ ተቆጠረ። ነገር ግን፣ በዚያን ጊዜ በራእዩ ፍጻሜ ውስጥ የሚታይ የሚመስል መዘግየት—የመቆየት ጊዜ—በዚያው ትንቢት ውስጥ እንደተቀረበ ማንም አላስተዋለም። ከተስፋ መቁረጡ በኋላ፣ ይህ ቃል እጅግ ጠቃሚ ሆኖ ታየ፤ “ራእዩ ገና ለተወሰነው ጊዜ ነው፤ በመጨረሻውም ይናገራል እንጂ አይሐስብም፤ ቢዘገይም ጠብቀው፤ ፈጽሞ ይመጣልና አይዘገይም። . . . ጻድቅም በእምነቱ ይኖራል።”

መደበኛ ሥራ ወይም መደበኛ ያልሆነ ሥራ ብታከናውኑ ጉዳዩ አይደለም—እነዚህም ኤለን ዋይት ለኮንፈረንስ ሥራና ራስን በራስ የሚደግፍ ሥራ በቅደም ተከተል የተጠቀመቻቸው ቃላት ናቸው። በአድቬንቲዝም ውስጥ ወደ መሪ ራስን በራስ የሚደግፉ አገልግሎቶች ብትሄዱ ወይም ወደ ጄኔራል ኮንፈረንስ ወይም ወደ ባይብሊካል ሪሰርች ኢንስቲትዩት ብትሄዱ፣ ስለ 1843 ቻርቱ ብትጠይቋቸው፣ “በዚህ ቻርት ላይ ብዙ ስህተቶች አሉ” ይላሉ። በዚህ ቻርት ላይ ባሉ አንዳንድ ቁጥሮች ውስጥ ባለው “አንድ ስህተት” ላይ ጌታ እጁን እንዳኖረ የምትልውን ኤለን ዋይትን ይቃረናሉ።

ነገር ግን እነርሱ ራሳቸውን ከእግዚአብሔር ቃል ጋር በተቃርኖ ያቆማሉ። በዕንባቆም ውስጥ፣ ይህ ራእይ “... አይዋሽም” ተብሎ ተጽፎአል። አቅኚዎቹ በ1843 ሰንጠረዥ ላይ ያኖሩት የነበረው ራእይ፣ እነርሱም እንዳደረጉት፣ የዕንባቆም 2 ፍጻሜ ነው። ይህ በዚህ ሰንጠረዥ ላይ ሊያኖሩት የነበረው ራእይ ነው፣ እናም ዕንባቆም 2 ይህ ራእይ “... አይዋሽም” ይላል። ስለዚህ፣ ይህ ሰንጠረዥ “በስህተቶች የተሞላ ነው” በምትሉ ጊዜ፣ የትንቢትን መንፈስም ሆነ መጽሐፍ ቅዱስን ትቃወማላችሁ።

ልብ በሉ፤ እርሷ ስለ ሁለት ዓይነት አምላኪዎች እየተናገረች ነው። ይህ ተስፋ መቁረጥ በመጣ ጊዜ ብዙዎች ትንቢቶቹን ማጥናታቸውን ቀጠሉ ትላለች፤ ይህም ያልቀጠለ አንድ ክፍል እንዳለ ያመለክታል። ስለ እነዚህ ሁለት ክፍሎች ያለውን ልዩነት የበለጠ ብርሃን እናገኛለን።

የሐበቁቅ 2፥1–4 ፍጻሜ ይህ የ1843 ሰንጠረዥ እና የ1850 ሰንጠረዥ ነው። በሐበቁቅም ውስጥ በቁጥር 4 ጻድቅ በእምነቱ ይኖራል እና ልቡ ከፍ ያለው ይላል። ይህ ሁለት ዓይነት አምላኪዎችን ይገልጻል። የእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ ሁለት ዓይነት አምላኪዎችን ያመነጫል፥ እነዚህም ሁለቱ ዓይነቶች በሐበቁቅ ውስጥ ተመልክተዋል።

በሚቀጥለው አንቀጽ ውስጥ፣ ከዕንባቆም 2 እና ከሕዝቅኤል መጥቀስ በኋላ፣ ከክፍሎቹ አንዱን እንዲህ ትለያለች፤ “የሚጠባበቁት።” የሚጠባበቁት እነማን ናቸው? እነርሱ ዳንኤል 12ን የሚፈጽሙ ናቸው፤ “የሚጠባበቅ እስከ 1335ም የሚደርስ ሰው ብፁዕ ነው።” ይህ ክፍል የሚጠባበቁት ነው።

ከምስራቅ አውሮፓ አገሮች በአንዱ ለጥቂት ዓመታት ስትሠራ የነበረች አንዲት እህት ደውላልን። እርሷ ከዚያው አገር ናት፤ ወደ ዩናይትድ ስቴትስ ተዛውራ ነበር፣ ይህንም መልእክት በተረዳች ጊዜ እንደገና ተመልሳ ሄደች። በቀድሞ የቤተ ክርስቲያኗ ቤተሰብ በአገሯ ያሉ መሪዎችን እርሷን “በርን እንዲዘጉባት” በመጠየቅ ስለተገናኙ ተቃውሞ ገጥሟታል። በቅርቡ ግን ጌታ ይህን መልእክት ለቡድኖች እንድታካፍል በሩን ከፈተላት።

ዛሬ ማለዳ ደውላ አንድ እንቅፋት መጓጓዣ መሆኑን አጋራች። ይህን መልእክት ለመጓዝና ለማስተማር መኪና ያስፈልጋቸው ነበር፣ ነገር ግን ገንዘቡ አልነበራቸውም። ወደዚህ ስፍራ እንደደረሱ ወዲያውኑ፣ በጌታ የተነሣሱ ከአሜሪካ የሆኑ ወዳጆች መኪና የሚገዙበትን በቂ ገንዘብ ላኩ።

ይህ የተስፋ የቆረጡት ያጋጥማቸው የነበረው አይነት ልምድ ነበር። እነርሱ ተስፋ ቆርጠው ነበር፤ ነገር ግን ጌታ በመጽሐፍ ቅዱስ ወደ እነርሱ መራቸው እና ለማጽናናት፣ «ይህ ተስፋ መቁረጥ በእኔ መሪነት ነበር። ወደ ፊት መጓዝን ብቻ ቀጥሉ» አላቸው።

ሲስተር ዋይት ምሳሌውን ስለ አሥሩ ድንግልናዎች ከሐበቅቁቅ 2 ጋር እንዴት እንደምታያያዝ ልብ በሉ፤ ሁለቱም የመዘግየት ጊዜንና ሁለት ወገኖች የአምላኪዎችን ስለሚነጋገሩ ነው።

መጀመሪያው የመልአኩ መልእክት እንደ አስታወጀው የክርስቶስ መምጣት፣ የሙሽራው መምጣት እንደሚወከል ተገንዝቦ ነበር። በእርሱ በቅርቡ ሊመጣ መሆኑ በተደረገው አዋጅ ሥር የተስፋፋው ተሃድሶ፣ ደናግል ወደ ፊት መውጣታቸውን ይዛመድ ነበር። በዚህ ምሳሌ፣ እንደ ማቴዎስ 24 ሁሉ፣ ሁለት ወገኖች ተመስለው ቀርበዋል። ሁሉም መብራታቸውን፣ መጽሐፍ ቅዱስን፣ ይዘው በብርሃኑም ሙሽራውን ሊቀበሉ ወጥተው ነበር። ነገር ግን ሰነፎቹ መብራታቸውን ያለ ዘይት ሲወስዱ፣ ጥበበኞቹ በዕቃቸው ውስጥ ዘይት ወስደው ነበር። ጥበበኞቹ የእግዚአብሔርን ጸጋ፣ እንደ አዲስ የሚወልድና የሚያበራ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል፣ ቃሉንም ለእግራቸው መብራት ያደረገውን ተቀብለው ነበር። እውነትን ለማወቅ ቅዱሳት መጻሕፍትን ያጠኑ ነበር፣ የልብና የሕይወት ንጽሕናንም በትጋት ይፈልጉ ነበር። እነዚህ በእግዚአብሔርና በቃሉ ላይ የግል ልምምድና እምነት ያላቸው ነበሩ፤ ይህም በተስፋ መቁረጥና በመዘግየት ሊፈርስ የማይችል ነበር። ሌሎች ግን ከስሜት ግፊት ተነስተው ይንቀሳቀሱ ነበር፤ በወንድሞቻቸው እምነት ላይ ተደግፈው፣ በመልካም ስሜቶች ተርካሽ ሆነው፣ ነገር ግን ስለ እውነት ጥልቅ አስተዋል ወይም እውነተኛ የጸጋ ሥራ የጎደላቸው ነበሩ። ለመዘግየትና ለተስፋ መቁረጥ ዝግጁ አልነበሩም። ፈተና በመጣ ጊዜ እምነታቸው ወደቀ፣ መብራታቸውም ጭልም አለ።

ሙሽራው መዘግየቱ መቼ ነበር? መጋቢት 22፣ 1844 ዓ.ም. እርሱ ይዘገያል። አሁን ምን ሊሆን ነው? እነዚህ ሁለት ክፍሎች ይገለጣሉ።

የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ስንረሳ እና ከመንገዱ ወደ ታች ወዳለው ክፉ ዓለም ስንወርድ፣ ወንጌልን እንዳልተረዳን እናሳያለን። የዘላለም ወንጌል፣ በፈታኝ የትንቢት መልእክት ላይ የተመሠረተ፣ ክርስቶስ ሁለት ዓይነት አምላኪዎችን በማፍራት የሚፈጽመው ሥራ ነው። ከመዘግየቱ ዘመን እስከ ደጁ መዘጋት ድረስ፣ ይህ የዘላለም ወንጌል ከፍተኛው ጫፍ ነው። በዚህ ስፍራ፣ ጌታ በመዘግየቱ ዘመን ያሉትን ሁለት ዓይነት ሰዎች ወስዶ፣ ከራሱ ጋር ወደ ፍርድ ሊመራቸው እየፈለገ፣ በእውነት ዘይት እንዳላቸው ወይስ እንደሌላቸው ለማረጋገጥ በፈተና ሂደት ውስጥ ያሳልፋቸዋል። ይህም ወርቁን ከጥራጊው፣ ስንዴውን ከእንክርዳዱ፣ ጥበበኞችን ከሰነፎች በመለየት ክርስቶስ የሚፈጽመው ሥራ ከፍተኛው ጫፍ ነው።

ሲያደናግር ያ ተስፋ መቁረጥ በመጣ ጊዜ፣ ሁለት ወገኖች በተለያየ ሁኔታ መተኛት ጀመሩ፤ ነገር ግን ጥበበኛዎቹ ደናግል እንኳ ከቅንዓታቸው አንዳንድ ነገር አጥተው ነበር። ጌታ በዚህ ውስጥ እየመራ ነበር፣ እንዲሁም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት በኤክሰተር የሰፈር ስብሰባ ሲመጣ፣ በመካከላቸው አንድ ሥራ ያከናውን ዘንድ ነበር።

ከ *Spirit of Prophecy* ጥራዝ 4፣ ገጽ 228፡- ይህ ሂደት—የእኩለ ሌሊት ጩኸት፣ ከመቆየት ዘመን እስከ ደጁ መዘጋት ድረስ—ጌታ ሕዝቡን የሚፈትንበት መሆኑን አስታውሱ። በExeter Camp Meeting የተነገረው የእኩለ ሌሊት ጩኸት፣ በአዋጁ እስከ October 22, 1844 ድረስ፣ የዚያ ታሪክ አንድ ክፍል ብቻ ነው። እርሱ ከመቆየት ዘመን ሊለይ አይችልም፤ ምክንያቱም ይህ ዘመን በሁለቱ የአምልኮ ክፍሎች መካከል ለሚያመጣው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ውጤት ያዘጋጃል። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ማስተዋል ይገባችኋል፤ ምክንያቱም ካላስተዋላችሁት ከመንገዱ ትወድቃላችሁ።

የመጠበቅ ጊዜው አለፈ፣ ክርስቶስም ሕዝቡን ለማዳን አልተገለጠም። በቅን እምነትና በፍቅር አዳኛቸውን ይጠባበቁ የነበሩት መራራ ተስፋ መቁረጥን ተለማመዱ። ነገር ግን ጌታ ዓላማውን ፈጽሞ ነበር፤ ለመገለጡ እየጠበቁ ነን ብለው የሚናገሩትን ልብ ፈትኖ ነበር። በመካከላቸውም ከእውነት ፍቅር ይልቅ በፍርሃት የተነሣሱ ብዙዎች ነበሩ። የተጠበቀው ክስተት ሳይፈጸም በቀረ ጊዜ፣ እነዚህ ሰዎች እኛ ተስፋ አልቆረጥንም አሉ፤ ክርስቶስ እንደሚመጣ ፈጽሞ አምነው አልነበሩምና። እነርሱም በእውነተኞቹ አማኞች ሐዘን ላይ ለመሳለቅ ቀዳሚዎች መካከል ነበሩ።

ይህ የጌታ አላማ ነበረ። ጌታ በቀድሞ ልምምዳችን እንዴት እንደ መራን እስካልረሳን ድረስ ስለ ወደፊቱ የምንፈራው ነገር የለም፤ እንዲሁም በቀድሞ ልምምዳችን ውስጥ የጌታን ትምህርቶች እስካልረሳን ድረስ የምንፈራው ነገር የለም። ይህን መሪነት ከትምህርቱ መለየት እንደማይቻል እናሳስባለን።

እግዚአብሔር በጥበቡ ሕዝቡ በአስተዋይ ሁኔታ ልቦቻቸውን ለመግለጥና እውነተኛ ባሕርያቸውን ለማበልጸግ በትክክል የተዘጋጀ አንድ ተስፋ መቁረጥ እንዲያጋጥማቸው እንዳዘጋጀ ፍጹም እናምናለን፤ ይህም ልቦቻቸውን ለመግለጥ ብቻ ሳይሆን ባሕርያቸውን ለማበልጸግ ደግሞ ነበር፥ ይኸውም በእኩለ ሌሊት ጩኸት የሚመጣው ቀውስ ሲደርስ እንዲገለጥ ወደሚያበቃ ደረጃ ማምጣት ነበር። የመጀመሪያውን የመልአክ መልእክት የተቀበሉት በእግዚአብሔር ፍርዶች ፍርሃት እንጂ እውነትን ስለወደዱና በሰማይ መንግሥት ርስት ለመቀበል ስለተመኙ አልነበረም፤ እነዚህ አሁን በእውነተኛ መልካቸው ተገለጡ። እነርሱም ለኢየሱስ መገለጥ በቅን ልብ የናፈቁና የወደዱ ተስፋ የቆረጡትን ሰዎች ለመሳለቅ ከመጀመሪያዎቹ መካከል ነበሩ። ይህ ከሁሉ የበለጠ የሚመረምር የእግዚአብሔር ፈተና፣ በፈተና ሰዓት እምነታቸውን በመካድ ኃላፊነትንና ነቀፋን የሚሸሹ ሰዎች እውነተኛ ባሕርያቸውን ገለጠ።

ተስፋ ቈርጠው የነበሩት በጨለማ ውስጥ አልተዉም፤ ምክንያቱም በትንቢታዊ ዘመናት ውስጥ በቅን ጸሎት እየመረመሩ ሳሉ ስህተቱ ተገኘ—ያ ልዩ ስህተት—እንዲሁም የትንቢት እርሳስ በመዘግየት ዘመን ውስጥ እየወረደ መሄዱ ተከታተለ። ክርስቶስ ይመጣል በሚል ደስታማ ተስፋ ውስጥ፣ የራእዩ የታየው መዘግየት ከግምት ውስጥ አልገባም ነበር፣ እናም ይህ የሐዘን እና ያልተጠበቀ ድንገተኛ ነገር ሆነ። ሆኖም ይህ ፈተና እውነትን በቅንነት የሚያምኑትን ለመግለጥና ለማበርታት እጅግ አስፈላጊ ነበር። የመዘግየት ዘመን እጅግ አስፈላጊ ነበር። እርሱ ሁለቱን ክፍሎች ለማሳየትና በእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ እስከ ደጁ መዘጋት ድረስ የሚገለጡትን ባህርያቸውን ማበጠር ለመጀመር ብቻ አልነበረም፣ ነገር ግን በጉዳዩ ውስጥ በትክክለኛው ወገን የሚወጡትን ለማበርታት አስፈላጊ ነበር። የመዘግየትን ዘመን ከእኩለ ሌሊት ጩኸት ወይም ከደጁ መዘጋት ልትለዩት አትችሉም።

የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ስትክዱ ያንኑ ታሪክ ትክዳላችሁ። የእኩለ ሌሊት ጩኸት በኤክሴተር የሰፈር ስብሰባ ላይ የሳሙኤል ስኖው መልእክት ብቻ አይደለም፤ የመቆየት ጊዜው ልምምድ ነው። ጌታ ወደዚህ እየመራ ነበር። ለወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለም፤ ከእኛ የሚፈለገው በቀደመው ታሪካችን ውስጥ የጌታን መሪነት እንዳንረሳ ብቻ ነው—ይህ የመቆየት ጊዜና የእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ፣ በዚያም በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ ዘላለማዊውን ወንጌል ወደ ከፍተኛ ጫፍ እያደረሰ ሁለት የአምልኮ ክፍሎችን ያመነጫል።

ብንጊዜ ኖሮን፣ ስለ ዓመፅ ምሥጢር ልንነጋገር እንችል ነበር። የዓመፅ ምሥጢር ከአንድ በላይ ትክክለኛ ትርጓሜ ሊኖረው ይችላል፤ ነገር ግን እዚህ በጌታ ሕዝቡን በሚፈትንባቸው ቅዱሳን ታሪኮች ውስጥ ሰይጣን ክፉን ከመልካም፣ እውነትን ከስህተት ጋር በመቀላቀል የሚሠራውን ሥራ ያመለክታል። በጌታ ሕዝቡን ወደ ፈተና ሂደት በሚያመጣባቸው የመጽሐፍ ቅዱስ ቅዱሳን ታሪኮች ውስጥ፣ ሁልጊዜ የዓመፅ ምሥጢርን—ሰይጣን እውነትን ከስህተት ጋር በመቀላቀል የሚያከናውነውን እንቅስቃሴ—ታያላችሁ። ሰዎች ወደዚህ የፈተና ነጥብ በሚደርሱበት ጊዜ፣ የዓመፅ ምሥጢር ጉዳዮቹን አደብዝዟል።

የኖኅ ፈተና ዘመን በደረሰ ጊዜ፣ መጽሐፍ ቅዱስ ከዚያ በፊት የሰይጣን ዘር ከእግዚአብሔር ዘር ጋር ተቀላቅሎ እንደነበር ይነግረናል። ይህም በኖኅ ዘመን የዓመፃ ምሥጢር እንዲፈጸም ያደረገው ነገር ነበር፤ ይህም በዘፍጥረት ውስጥ የተገለጸው የእግዚአብሔር ልጆች የሰዎችን ሴቶች ሚስቶች አድርገው መውሰዳቸው፣ ሁለቱ ዘሮች መቀላቀላቸው፣ ከኖኅ ፈተና በፊት የሚቀድመው የዓመፃ ምሥጢር ነው።

በሙሴና በቀይ ባሕር ፈተና ጊዜ፣ ቅዱሳት መጻሕፍት በቀይ ባሕርና በሲና የሚፈተን እስራኤል በዚያ እጅግ ረጅም ዘመን ከቆየ በኋላ በግብፅ ትምህርቶች እንደ ተበላሸ ይገልጻሉ። ይህም የዓመፅ ምስጢር ነበር—በሰይጣናዊ ትምህርቶች ተጽዕኖ ሥር መውደቅ።

በአይሁድ ዘመን፣ ሰንሄድሪን የፈተናቸውን ሂደት እንዲጥል መንገዱን ያዘጋጁት የግሪክ ትምህርቶች ነበሩ።

በሚለራውያን ታሪክ፣ በፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት ውስጥ ያሉ ሚለራውያን ከ1260 ዓመታት የጳጳሳዊ ተጽዕኖ ብቻ ሳይሆን ወጥተው ነበር፤ ይህም ንጹሑን ዘር ከርኩሱ ዘር ጋር አበላሽቶ፣ ከሚለራውያን ታሪክ ፈተና በፊት የቀደመ የኃጢአት ምስጢር አመነጨ።

ያ ሁልጊዜ የሚኖር የአመፅ ምስጢር ነው።

የዓመፅ ምሥጢር እንዴት እንደሚሠራ ለመመርመር ከፈለጋችሁ፣ ወደ Patriarchs and Prophets የመጀመሪያው ምዕራፍ ሂዱ። እህት ዋይት ሰይጣን የዓመፅን ምሥጢር በሰማይ እንዴት እንዳከናወነ ትነግረናለች። በሰማይ ውስጥ ማንኛዎቹ መላእክት እንደሚቆዩ እና ማንኛዎቹ እንደሚወገዱ የሚወስን ፈተና ሊኖር ነበር፣ እና ሰይጣንም ያ የፈተና ሂደት ከመጀመሩ በፊት በሰማይ እዚያው የዓመፅን ምሥጢር እያከናወነ ነበር።

ሰይጣን ይህንን ያደረገው ጥርጣሬን በመጨመር፣ ቃሉን ከእግዚአብሔር ቃል በላይ በማስቀመጥ፣ እና ከዚህም የበለጠ አስፈላጊው፣ ሌሎችን የእርሱን ሐሰተኛ ትምህርቶች እንዲናገሩ በመምራት ነው—ይህም ክፉ የሆነ ተግባር ነው። ጥርጣሬን በአእምሮህ ውስጥ ያኖር ነበር፣ ከዚያም አንተ ወጥተህ ያንኑ ጥርጣሬ ለአንድ ቡድን ትናገር ነበር። ማንም ሰው ስለዚያ ጥርጣሬ ቢያማርር፣ ስለ እርሱ ሳይሆን ስለ አንተ ነበር የሚያማርረው።

በቅርቡ፣ በስፖካን፣ ዋሽንግተን ያለ አንድ ፓስተር ስለ Early Writings ገጽ 74 ሲናገር፣ “ወደ ኤለን ዋይት ዘመንና ትውልድ መዝገበ ቃላት፣ ወደ Webster’s Dictionary ሄጄ ነበር፣ እና figures ማለት ከሂሳብ ጋር የሚያያዝ ምንም ነገር አያመለክትም” አለ። ይህን የሰሙ አብዛኞቹ ሰዎች ነገሩን አይመረምሩም ነበር፣ እርሱንም ያምኑት ነበር። ቢያንስ፣ ያ ፓስተር በዚህ ክፍል ውስጥ figures ምንን እንደሚወክሉ ላይ ጥርጣሬ እየዘራ ነበር፤ በእውነቱ ግን እየዋሸ ነበር። Webster’s 1828 Dictionary እንዲህ ይላል፦ FIGURE, n. በሂሳብ ውስጥ፣ ቁጥርን የሚያመለክት ምልክት፣ እንደ 2፣ 7፣ 9።

እርሱ ጥርጣሬን እየገለጸ ነበር፤ የዓመፅ ምሥጢር ተብሎ የተወከለውን ሥራ እየሠራ ነበር። አድቬንቲስቶች ለማየት ፈቃደኞች ከሆኑ፣ በዚህ የምድር ታሪክ ዘመን እውነቱን ራሳችሁ ለራሳችሁ መረዳት እንጂ የሰው ልጆችን መስማት እንዳይገባችሁ እየገለጸላቸው ነበር፤ ምክንያቱም፣ “. . . የዓመፅ ምሥጢር አሁን ወዲሁ እየሠራ ነው፤ . . . .”

ይህ ማሳሳት ነው፣ እና ሥነ-መለኮት ምሁራን ብዙ ጊዜ ይህን ያደርጋሉ። አንድ ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ወይም በትንቢት መንፈስ ውስጥ ምን ማለት እንደሆነ ማስተዋል ከፈለጋችሁ፣ መጀመሪያ ወደ መዝገበ ቃላት አትመልከቱ፤ ወደ ነቢዩ ተመልከቱ። ለምሳሌ፣ ዳንኤል በዳንኤል 8፥11 “taken away” ተብሎ የተተረጎመውን የዕብራይስጥ ቃል rum ይጠቀማል። ሰዎች ይህ ማለት “removed” ነው ብለው ያስባሉ፤ ነገር ግን ዳንኤል rum የሚለውን ቃል ሌሎች አምስት ጊዜ ይጠቀማል፣ እናም በአንዱም ስፍራ “take away” ማለት አይደለም—“ከፍ ማድረግና ክብር ማስገኘት” ማለት ነው። ስለዚህ፣ rum በዳንኤል 8፥11 “take away” ማለት ነው ብሎ ማሰብ ትውፊትን መከተል ነው እንጂ፣ ዳንኤል ቃሉን እንዴት እንደ ተጠቀመበት መከተል አይደለም።

እንዲሁም በኤለን ዋይት ጉዳይ፤ በEarly Writings, 74 ውስጥ “figures” ማለት የሥነ-ጥበብ ምስሎች ወይም ግራፊክስ ነው ብለው መናገር ከፈለጉ፣ “በኤለን ዋይት ዘመን የነበረው መዝገበ ቃላት figures ማለት ሒሳብ ነው አይልም” ማለት ትችላላችሁ፤ አብዛኞቹ ሰዎች ይህን እንደማይመረምሩ በመታመን። ነገር ግን ቢመረምሩት፣ figures በእርግጥ ሒሳብ ማለት መሆኑን ያገኙ ነበር።

ነገር ግን መጀመሪያ የምትመለሱበት ቦታ ራሷ ኤለን ዋይት ናት፤ “figures” በሚለው ምን ማለቷ ነው? በEarly Writings ገጽ 74 ላይ፣ “እጁ በአንዳንዶቹ ቁጥሮች ስህተት ላይ ነበረና ሸፍኖታል” ትላለች፤ በገጽ 236 ደግሞ፣ “እጁ በትንቢታዊ ዘመናት አቆጣጠር ውስጥ ያለን ስህተት ሸፍኖታል” ትላለች። ነቢይቱ በቃላትዋ “figures” ማለቷ ትንቢታዊ ዘመናትን—ስሌቱን እንጂ ሥዕሉን እንዳልሆነ—መሆኑን ትገልጻለች።

ስለዚህ ጌታ እጁን በምን ላይ አኖረ? እርሱ እጁን በትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራ ውስጥ በነበረ ስህተት—በቁጥሮቹ ላይ አኖረ።

ዋናው ነጥብ ይህ ነው። እኛ የምናቀርበውን መልእክት ብዙዎች እያቀረቡ ነው፣ እኔም እደግፋቸዋለሁ። ነገር ግን ወደ 2520 እና ኤለን ዋይት ይህን ትንቢት ትክክለኛ ትንቢት እንደሆነ እንደ አመነች በሚመለከት ሲደርስ፣ ይህ ክርክር ነው—ይህ ማስረጃው ነው እና መጀመር ያለባችሁ ከዚህ ነው። ሌሎች ሁሉ ክርክሮች ትክክልና እውነት ናቸው፣ ነገር ግን ይህ መነሻ ነጥቡ ነው።

በEarly Writings ገጽ 74 ላይ፣ ጌታ በአንዳንድ ቁጥሮች ስህተት ላይ እጁን እንደ ሸፈነ በሚልበት ስፍራ፣ በዚያው መጽሐፍ ገጽ 236 ላይ የዚህን ትርጉም እንዲህ ብላ ትገልጻለች፦ “የእግዚአብሔርን ሕዝብ በደስታ ተሞልቶ፣ ጌታቸውን በመጠባበቅ ሲጠባበቅ አየሁ። ነገር ግን እግዚአብሔር ሊፈትናቸው ወደደ።” እርስዋ ስለ Tarrying Time [March 22, 1844]፣ ማለትም ስለ መጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ፣ እየተናገረች ነው።

እርሷ ስለ 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ያለው ታላቁ ተስፋ መቋረጥ እየተናገረች አይደለችም፥ ምክንያቱም በዚያም ደግሞ ሊፈተኑ ነበርና፤ ነገር ግን እዚህ ስለ 1844 ዓ.ም. መጋቢት 22፣ ስለ መቆየት ጊዜ እየተናገረች ነው፤ “እግዚአብሔር ሊፈትናቸው አሰበ።” “እጁም በትንቢታዊ ዘመናት አቆጣጠር ውስጥ ያለውን ስህተት ሸፈነች።” በመቆየት ጊዜ እንዴት ሊፈትናቸው ነበር? እጁን በትንቢታዊ ዘመናት አስተዋል ላይ በመዘርጋት። ለወደፊቱ የምትፈሩት ምንም የለም፤ ከዚህ በቀር፥ ጌታ በሚለራውያን ታሪክ ውስጥና በትምህርቶቹ እንዴት እንደ መራን ካልረሳን።

እነዚህ ትንቢታዊ ዘመኖች የመዘግየትን ጊዜ ያመጡ ትምህርቶች ናቸው። “እጁ በትንቢታዊ ዘመኖች ቆጠራ ውስጥ ያለውን አንድ ስህተት ሸፈነ። ጌታቸውን የሚጠባበቁት ይህን ስህተት አላወቁትም”—አንድ ስህተት—“ጊዜውንም የተቃወሙ እጅግ የተማሩ ሰዎች ደግሞ እርሱን ማየት አልቻሉም። እግዚአብሔር ሕዝቡ ከተስፋ መቁረጥ ጋር እንዲገናኝ ዐቀደ። ጊዜው አለፈ፤ አዳኛቸውን በደስታ ተስፋ የተጠባበቁትም አዘኑ እና ልባቸው ተሰበረ፤ ነገር ግን የኢየሱስን መገለጥ ያልወደዱ፣ መልእክቱንም በፍርሃት የተቀበሉ እርሱ በተጠበቀበት ጊዜ አልመጣምና ደስ አላቸው። መናገራቸው ልብን አልነካም ሕይወትንም አላነጻም። ጊዜው ማለፉ እንዲህ ያሉ ልቦችን ለመግለጥ በእጅጉ የተመጣጠነ ነበር። እነርሱ እውነት የአዳኛቸውን መገለጥ የወደዱትን ኀዘንተኞችና ተስፋ የቆረጡትን ለመሳለቅ የተመለሱት ቀዳሚዎች ነበሩ። እግዚአብሔር ሕዝቡን በመፈተን እና በፈተና ሰዓት ወደ ኋላ የሚሸሹና የሚመለሱ እነማን እንደሆኑ ለመግለጥ የሚመረምር ፈተና በመስጠቱ የእግዚአብሔርን ጥበብ አየሁ።

ኢየሱስና ሰማያዊው ሠራዊት ሁሉ ነፍሳቸው የወደደችውን እርሱን ለማየት በጣፋጭ ተስፋ የናፈቁትን በርኅራኄና በፍቅር ተመለከቱአቸው። በፈተናቸው ሰዓት ሊያጸኑአቸው መላእክት በዙሪያቸው ይንዣበቡ ነበር። ሰማያዊውን መልእክት መቀበልን ችላ ያሉት ግን በጨለማ ውስጥ ተተዉ፤ እርሱ ከሰማይ የላከላቸውን ብርሃን ሊቀበሉ ስላልፈቀዱ የእግዚአብሔርም ቁጣ በእነርሱ ላይ ነደደ። ጌታቸው ለምን እንዳልመጣ ሊያስተውሉ ያልቻሉት እነዚያ ታማኝ ሆነው ቢያበሳጩም በጨለማ ውስጥ አልተተዉም። ደግሞ የትንቢቱን ዘመናት ለመመርመር ወደ መጽሐፍ ቅዱሳቸው ተመሩ። የጌታ እጅ ከቁጥሮቹ ላይ ተነሣች፥ ስሕተቱም—አንድ ብቻ የነበረው—ተብራራ።

በዚህ ስፍራ በ1843 ቻርቱ ላይ ባሉት ቁጥሮች ውስጥ ያለውን ስሕተት ትገልጻለች፣ እናም እርሷ አስቀድሞ እነዚህ ቁጥሮች ትንቢታዊ ዘመናትን እንደሚወክሉ ገልጻለች። “ትንቢታዊ ዘመናት እስከ 1844 እንደሚደርሱ አዩ፣ እናም ትንቢታዊ ዘመናት በ1843 እንደሚያበቁ ለማሳየት ያቀረቡት ያው ማስረጃ፣ በ1844 እንደሚፈጸሙ አረጋገጠ።” ውይይቱ በዚህ ያበቃል! ኤለን ዋይት በ2520 ላይ የማጽደቅዋን ማኅተም ታኖራለች።

በ1843 ሰንጠረዥ ላይ በ1843 የሚያበቁ መሆናቸውን ያስተዋሉት የትንቢት ዘመናት ሦስት ብቻ ነበሩ፤ 1335፣ 2520፣ እና 2300። እግዚአብሔር እጁ እስኪነሳ ድረስ በአንዳንድ ቁጥሮች ውስጥ ባለው ስህተት—በዚህ ሰንጠረዥ ላይ ባሉት የትንቢት ዘመናት—ላይ እጁን አኑሮ ቆየ። እጁን ባነሣ ጊዜ፣ በታማኝነት ሲጠባበቁ የነበሩት እንደገና የትንቢት ዘመናትን እንዲያጠኑ ተመሩ፤ እናም የትንቢት ዘመናት በ1843 እንደሚዘጉ እንዲያቀርቡ የመራቸው ያው ማስረጃ ከዚያ በኋላ ሁለቱ በ1844 እንደሚያበቁ የሚያረጋግጥ መሆኑ ተገነዘበ።

1335ው በ508 ዓ.ም. ይጀምራል እና በ1843 ይያበቃል። 2520ው በ677 ዓ.ዓ. ይጀምራል እና በዓመቱ ሙላት ተጽዕኖ ይደርስበታል። አቅኚዎቹ በ1843 እንደሚያበቃ አስበው ነበር፣ ነገር ግን በኋላ 1843ን እንዲተነብዩ ያደረጋቸው ያው ማስረጃ የ2520ው ትንቢት በ1844 እንደተፈጸመ እንደሚያረጋግጥ ተረዱ። የ2300ው ትንቢት በ457 ዓ.ዓ. ይጀምራል፣ እነርሱም በ1843 እንደሚያበቃ አስበው ነበር፤ ነገር ግን ከተስፋ መቁረጡ በኋላ፣ የትንቢታዊ ዘመናትን በማጥናታቸው፣ በ1844 እንደሚያበቃ ተረዱ።

በ1843 ዓ.ም. እንደሚጠናቀቁ ተነግሮ የተጠበቁት ትንቢቶች ሦስት ብቻ ነበሩ፤ ከእነርሱም አንዱ በእርግጥ ይጠናቀቃል፥ እርሱም 1335 ነው። ይህ ትንቢት ጌታ እጁን ያኖረበት አይደለም። ይህም ትንቢት የሚለራውያንን ታሪክ ከቆይታው ዘመን ጀምሮ፣ በእኩለ ሌሊት ጩኸት አልፎ፣ እስከ ጥቅምት 22፣ 1844 ድረስ ያመለክታል።

በትናንትናው አቀራረብ ውስጥ፣ በኤለን ዋይት የተነገረውን ይህን ጥቅስ እንደ መደረሻ አቅርበን ነበር፦ “በ1843 እና 1844 የታዩትን ነገሮች ያዩ ዓይኖች ብፁዓን ናቸው።” ይህም “ወደ 1843 የሚመጣ ብፁዕ ነው” ማለት ነው። በሚቀጥለው አንቀጽ ውስጥ እንዲህ ትላለች፦ “መልእክቱ ተሰጥቷል። እናም ምልክቶቹ የዘመኑ እየተፈጸሙ ስለሆነ፣ የመዝጊያው ሥራ ሊፈጸም ስለሚገባ፣ መልእክቱን በመድገም ላይ ምንም መዘግየት ሊኖር አይገባም። ታላቅ ሥራ በአጭር ጊዜ ውስጥ ይፈጸማል። በእግዚአብሔር ሹመት አንድ መልእክት በቅርቡ ይሰጣል፣ እርሱም ወደ ታላቅ ጩኸት ያብጣል። ከዚያም ዳንኤል ምስክርነቱን ለመስጠት በዕጣው ይቆማል።” Manuscript Releases, ቅጽ 21, 437.

ዳንኤል በዕጣው ውስጥ የሚቆም መሆኑ የዳንኤል 12 ቁጥር 13 ነው። “በ1843 እና በ1844 የታዩትን ነገሮች ያዩ ዓይኖች ብፁዓን ናቸው” የሚለው ቁጥር 12 ነው። ኤለን ኋይት በዳንኤል 12፥12–13 ላይ መለኮታዊ አስተያየት በመስጠት፣ እነዚህ ቁጥሮች ስለ ዘመን ትንቢት እንዳልሆኑ፣ ነገር ግን 1843ንና 1844ን የሚያካትት፣ ከ1843 በተፈጠረ ያልተረዳ መረዳት የተነሣ የመቆየት ጊዜ የሚያመጣ ልምምድ እንደሆነ ትናገራለች። የመቆየት ጊዜው ሲመጣ፣ “የሚጠብቅ ብፁዕ ነው።” ራእዩ ቢዘገይም፣ እርሱን ጠብቅ። ከመቆየት ጊዜው ጀምሮ በሩ እስኪዘጋ ድረስ በታማኝነት የሚጠብቅ ሰው ብፁዕ ነው። ታማኙ በ1843 እና በ1844 የሚያየው ነገር ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የሚመራው በረከት ነው።

የ1335 ትንቢት በ1843 ተፈጸመ፥ ይህም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መምጣቱን ምልክት አደረገ። የ2520 እና የ2300 ትንቢታዊ ዘመናት በ1844 ያበቃሉ። ኤለን ዋይት እንደምትናገረው፥ 2520፣ 2300፣ እና 1335 በ1843 እንደተፈጸሙ እንዲያውጁ ያደረጋቸው ያው ማስረጃ በዚያን ጊዜ እነዚህ በ1844 እንደሚፈጸሙ የሚያረጋግጥ መሆኑ ታወቀ።

በዚህ ታሪክ ውስጥ ሁለት ዓይነት አምላኪዎች አሉ። ያልታመነው ወገን በመጠበቅ ላይ ያሉትን ያፌዛል፤ ነገር ግን መጠበቅ ላይ ያሉት ወደ ትንቢታዊ ዘመናት ይመለሳሉ፣ እናም በ1843 የ2520 እና የ2300 ፍጻሜ እዚያ እንደሆነ እንዲለዩ ያመራቸው ያው ማስረጃ እነርሱ በ1844 እንደተጠናቀቁ ለማረጋገጥ እንደሚያስረዳ ይገነዘባሉ።

ምንም እንኳ ይህን የተጠባበቁት ወገኖች ቢያውቁም፣ ከመጀመሪያው ቅር መሰኘት በፊት እንደነበሩት ያህል ለጌታ በእሳት የተነደዱ አልነበሩም። በእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እንደገና ይነቃቁ ነበር። የተጠባበቁት ወገኖች ከእኩለ ሌሊት ጩኸት በፊት 1844ን፣ የትንቢቶችን ፍጻሜ፣ አስቀድመው ተረድተው ነበር።

መካከለኛው ሌሊት ጩኸት መልእክት በመጠበቅ ላይ ለነበሩት 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22ን እንዲለዩ አስቻላቸው። በዚያ መረጃ መሠረት ጉዳዩ ብቻ በ1844 ዓ.ም. ውስጥ የሆነ አንድ ጊዜ አልነበረም፤ በዚህ ትክክለኛ ቀን ላይ ነበር፣ ይህም መልእክቱን ኃይል ሰጠው።

ሂደቱን ታያላችሁን? ይህን ልምምድ የሚያመጡት ትምህርቶች ሦስት ትንቢቶች ናቸው፤ 1335፣ 2300፣ እና 2520።

ይህን ከተረዱ በኋላ፣ “ከባቢሎን ውጡ” ብለው ማወጅ ጀመሩ። ይህ የሁለተኛው መልአክ መልእክት ነው።

ግልጽ እንሁን፤ በመዘግየቱ ጊዜ የሚያበቃው ምንድር ነው? የ1843 ሰንጠረዥ አጠቃቀም ነው። እነርሱ ይህን ሰንጠረዥ ተዉት፥ ምክንያቱም ጌታ በ1844 እንደሚመጣ አሁን ገብቶአቸው ነበር፤ ሰንጠረዡ ግን 1843 ይላል ነበር። ስለዚህ፥ ለሁለተኛው የመልአክ መልእክት ታሪክ ሲሉ ሰንጠረዡን ተዉት።

በሁለተኛው መልአክ ታሪክ መልእክታቸው ምን ይሆናል? የመጨረሻው አንቀጽ ያብራራዋል።

ምን ዓይነት ትንቢታዊ ዘመናት? 2520፣ 2300፣ እና 1335። በዚህ ታሪክ ውስጥ ይህ መልእክታቸው ነው። አሁንም እንዲህ እያሉ ነው፦ “ገብቶናል! እነዚህ ትንቢቶች እስከ 1844 ድረስ ይዘልቃሉ።” በእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ ውስጥ ያላቸው መልእክት የ2520 እና የ2300 ዓመታት ትንቢቶች ናቸው።

የ2520ን ከ2300 ቀኖቹ ጋር በማያያዝ ሲያቀርቡ ምን ይሆናል? በሚለራዊያን ታሪክ ውስጥ ከቤተ ክርስቲያናት ውጭ ተደረጉ፣ ያንንም መልእክት ለማስታገሥ ጥረት ተደረገ።

ስለ 2520 ጥልቅ ጥናት ሳንገባ፣ ለማሳየት የምንሞክረው ነገር ኤለን ዋይት በ2520 ላይ የማጽደቅዋን ማኅተም እንደምታኖር ነው። ይህን ማየት ካልቻላችሁ፣ ኢየሱስ ከዓይኖቻችሁ ላይ ቅርፊቱን እንዲያስወግድ መጸለይ ያስፈልጋችኋል። ኤለን ዋይት እንዲህ አለች፤ 1843 እንዲተነብዩ የመራቸው ያው ማስረጃ እነዚያ ትንቢታዊ ዘመናት በ1844 እንዳበቁ ለማረጋገጥ ከዚያ ታይቶ ነበር። እርሷ ሁልጊዜ ትንቢታዊ ዘመናቱን፣ ወይም ቁጥሮቹን፣ በብዙ ቁጥር ትጠቅሳለች። በ1843 ገበታ ላይ በ1843 ያበቁ ሦስት ትንቢታዊ ዘመናት ብቻ አሉ።

በ1843 የሚያበቃው አንዱ፣ 1335ው፣ እርሷ “ቁጥሮች” እና “ትንቢታዊ ጊዜያት” ትላ ዘንድ በሰዋሰዋዊ ትክክለኛነት ቢያንስ ሁለት ትንቢታዊ ዘመናትን ይጠይቃል። ሶስት ካሉ እና አንዱን ካስወገዱ፣ እርሷ የምታጸድቃቸው ሁለቱ 2520 እና 2300 ናቸው፣ ሌሎች ማንም ምን ቢሉም።

በዚህ ታሪክ ውስጥ፣ የአድቬንቲስቶችን ታላቁ ተስፋ መቁረጥ በጥቅምት 22፣ 1844 ጨምሮ፣ ጌታ ሰዎች በሰው ተጽእኖ ሳይሆን በእግዚአብሔር ቃል ላይ እንዲቆሙ ከአብያተ ክርስቲያናት ውጭ የሚያደርጋቸውን ልምምድ እያመጣ ነበር። ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ስፍራ ለመግባት ያስፈልጋቸው እምነት እንዲኖራቸው ያ ልምምድ አስፈላጊ ነበር። ዘላለማዊውን ወንጌል ወደ ፍጻሜ ለማድረስ እርሱ እየፈጸማቸው ነበር።

ቀጥሎም፣ ሁለት ፓይነሮች አሉን፤ ጄምስ ዋይት እና ኡርያህ ስሚዝ። እነዚህ ዘመናዊ ሥነ-መለኮት ምሁራን ጄምስ ዋይት በ1863 2520ን እንደ አልተቀበለ እና ኡርያህ ስሚዝም በ1870ዎቹና 1880ዎቹ በጻፎቹ ውስጥ እንደ አልተቀበለው ለመናገር ዋቢ የሚያደርጉባቸው ዋና ሰዎች ናቸው።

እኛ ወደ 1844 ዓ.ም. እና ከዚያም በቅርቡ ወደ ተከተለው ዘመን እንመለሳለን፣ ጄምስ ዋይት እና ዩሪያ ስሚዝ ኤለን ዋይት አሁን የገለጸችውን ይህንኑ ታሪክ እንዴት እንደሚገልጹ ለማየት። እርሷ ስለ ትንቢታዊ ዘመናት፣ ጌታም እጁን ስለ ማንሳቱ እና ስህተቱ እንዲታይ ስለ መፍቀዱ ትናገራለች፤ እነዚህ ሁለት አቅኚዎችም እንዲሁ ያደርጋሉ።

ኤለን ኋይት “2520” ወይም “ሰባት ዘመን” አትልም፤ ነገር ግን ዩርያ ስሚዝና ጀምስ ኋይት ይላሉ። በዚህ ታሪክ ውስጥ እውቅና ያገኙት ትንቢታዊ ዘመናት 2520 እና 2300 እንደነበሩ ግልጽ ያደርጋሉ።

ጄምስ ዋይት ሰዎች የእኩለ ሌሊትን ጩኸት እየተቃወሙ ከመንገዱም እየወደቁ ያሉበትን ታሪክ እያነሣ ነው። እርሱም ለዚህ ምላሽ እየሰጠ ይህን ታሪክ ያብራራል።

አሁንም በ1843 የሚያበቁ መስሎአቸው የነበሩትን የትንቢታዊ ዘመናት ይነግረናል።

የ“የአምላካዊ እንክብካቤ እጅ በስህተቱ ላይ እጁን ጋርዶ ጠብቆ ነበር” ተብለው የተጠቀሱት ትንቢታዊ ዘመናት 2520ንም ያካትቱ ነበር።

ኡርያ ስሚዝና ጄምስ ዋይት ሁለቱም በ1844 እንደሚፈጸሙ የታወቁት ትንቢታዊ ዘመናት 2520 እና 2300 ዓመታት መሆናቸውን ይመሰክራሉ፤ ይህንም በEarly Writings ገጽ 236 እና ከዚያ በኋላ ኤለን ዋይት እንደተጠቀመችባቸው ተመሳሳይ አገላለጾች በመጠቀም ነው።

ገብርኤል የእውነትን ሰንሰለት መጀመሪያና በቅዱሳት መጻሕፍት ጥቅሶች ማስረጃ የማቅረብ ዘዴ ሰጠው።

ኤለን ዋይት ገብርኤል ለዊልያም ሚለር የእውነትን ሰንሰለት መነሻ እንደሰጠው ትናገራለች፤ ዊልያም ሚለርም የተሰጡት ሦስቱ የመነሻ ነጥቦች AD508፣ 677BC እና 457BC መሆናቸውን ይመሰክራል። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ታሪክ ያፈሩ የእነዚህ ትንቢቶች የመነሻ ነጥቦች በመልአኩ ገብርኤል ተሰጥተውት ነበር።

እነዚህን መሠረታዊ እውነቶች ካልተቀበላችሁ፣ በአንድ ጊዜ የትንቢትን መንፈስ እየካዳችሁ ነው። ኤለን ዋይት በ2520 ላይ ድጋፏን ታኖራለች። 2520ን መካድ ሕፃኑንም ከመታጠቢያው ውኃ ጋር አብሮ መጣል ነው።

ይህን በመደምደም፣ እህት ዋይት “ለወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለም፤ ጌታ እስከዚህ ድረስ የመራንበትን መንገድ እና በታሪካችን ያስተማረንን ከረሳን ብቻ ነው” ሲልች፣ እኔ የምለው እርሷ የምትናገረው የጌታ መሪነት ከቆይታው ጊዜ እስከ ዝግ ደጅ ድረስ ያለው ታሪክ መሆኑን ነው—ይህም “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” በሚለው ቃል የተወከለው ታሪክ ነው። ለወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለም፤ ከሆነ ግን ጌታ በ“የእኩለ ሌሊት ጩኸት” ልምምድ ውስጥ እንዴት እንደመራን ብንረሳ፣ እንዲሁም ከዚህ መሪነት ጋር የተያያዙትን ትምህርቶች ብንረሳ ብቻ ነው። ይህን ልምምድ ያፈሩት ትምህርቶች ሦስቱ የጊዜ ትንቢቶች ናቸው፤ እነርሱም መጀመሪያቸውን መልአኩ ገብርኤል ለዊልያም ሚለር ከሰጣቸው ቀኖች ይወስዳሉ። ለወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለም፤ 2520ን ጨምሮ እነዚህን ትምህርቶች ብንረሳ፣ እነዚህም ጌታ ሚለራውያኑን በዘላለማዊው ወንጌል ጫፍ በኩል ሲመራቸው የ“የእኩለ ሌሊት ጩኸት”ን ልምምድ ያፈሩ ትምህርቶች ናቸው።

እነዚያ የአውሬውን ምልክት የሚቀበሉ አድቬንቲስቶች ከሰይጣን ዓላማ በታች ቆመው፣ በመጀመሪያ የትንቢትን መንፈስ ይክዳሉ።

በዚህ ክፍል ውስጥ ሁለት ዓይነት ሰዎች አሉ፤ ጌታን ለማወቅ የሚከተሉ፣ ሥጋውን መብላታቸውንና ደሙን መጠጣታቸውን የሚቀጥሉ፣ የእግዚአብሔርንም ቃል ማጥናታቸውን የሚቀጥሉ እነዚያ፤ እና ያንን የማያደርጉ እነዚያ። የእውነት እድገት ገና አልተፈጸመም፤ ስለ መቅደሱ አገልግሎት ገና ያልተነገሩ ነገሮችን ይናገራሉ። በክርስቶስ ዘመን የሆነውን የሥርዓተ ዘመን ለውጥ አጽንኦት ይሰጣሉ፤ ይህም በሚለራውያን ዘመን የሆነውን ለውጥ አስቀድሞ የሚያመለክት ሆኖ፣ ክርስቶስ ከሙታን ፍርድ ወደ ሕያዋን ፍርድ የሚለወጥበትን ሥርዓተ ዘመን ወደፊት የሚያመለክት ነው። ስለ መቅደሱም እና ጌታ በእነዚህ የሥርዓተ ዘመን ለውጦች ውስጥ የመንፈሱን መፍሰስ በማድረግ እንቅስቃሴዎቹን እንዴት እንደሚያሳይ የሚናገሩት ነገሮች ይኖራቸዋል።

ጥቂት ተጨማሪ ጥቅሶች እና እኛ ለመጨረስ ተቃርበናል።

የእኩለ ሌሊት ጩኸትን የሚክዱ እነዚያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች ከመንገዱ ይወድቃሉ፤ የእግዚአብሔር አመራሮችንና የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ታሪክ የሚያመጡትን የትምህርት አስተምህሮዎች ይክዳሉ። መፍራት ያለብን ይህንኑ ነው—እነዚያን ትምህርቶች መክዳትና ያንን ልምምድ አለመረዳት። እንዲህ በማድረግ የትንቢትን መንፈስ እንክዳለን።

ሲስተር ዋይት በ2520 ላይ የእርሷን የማጽደቅ ማኅተም ታኖራለች። በ1843 ቻርት ላይ በተገለጹ ሌሎች እውነቶች ላይም እንዴት የእርሷን የማጽደቅ ማኅተም እንደምታኖር እናሳያለን።

በዓለም መጨረሻ፣ ይህ ሁሉ በእኛ ታሪክ ውስጥ ወደ ዘላለማዊው ወንጌል ጫፍ ሲደርስ፣ አድቬንቲዝም በዊልያም ሚለር ተሞክሮ እንደታየው አስቀድሞ የተመሰለውን የሦስት-ደረጃ የፈተና ሂደት ይጋፈጣል።

ዊልያም ሚለር ሶስት ስህተቶች ፈጸመ፤ (1) የእኩለ ሌሊት ጩኸትን አልተቀበለም እና ከመንገዱ ወደ ታች ወዳለው ክፉ ዓለም ወደቀ። (2) ከዚያ በኋላ በሰው ተጽእኖ፣ በዮሐንስ ሁምስ ታመነ። (3) ሰንበትን አልተቀበለም።

ጥያቄ ተነሣ፦ “ሰንበትን ነበር የከለከለው ወይስ መቅደሱን?” በዚያ የዘመን ክፍል ከምድር ላይ ካለው መቅደስ ወደ ሰማያዊው መቅደስ የተለወጠው ትምህርት ሚለር በሙሉ ተረድቶት ሳይሆን ይችላል። ኤለን ዋይት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን በተመራች ጊዜ፣ በቃል ኪዳኑ ታቦት ውስጥ ያሉትን ዐሥሩን ትእዛዛት አየች፤ የሰንበትም ትእዛዝ በዙሪያው ቅዱስ ክብር ያለው ብርሃን ነበረው።

ዊልያም ሚለር የጣለው ነገር የእግዚአብሔር ሕግ—ሰንበት—ነበር። ስለዚህ ሚለር የእኩለ ሌሊትን ጩኸት አልተቀበለም፤ ከዚያም በሥጋ ላይ ተደገፈ፤ ከዚያም የአውሬውን ምልክት ተቀበለ። ይህም በዓለም መጨረሻ ደግሞ ይደገማል።

ከመጨረሻው ያለው የመጀመሪያው እምቢታ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ነው፥ ይህም የእግዚአብሔር ኃይል መገለጥ ድጋሚ ነው። ሁለተኛው በሥጋ ላይ መደገፍ ነው። ሦስተኛው የእሁድ ሕግ ነው።

አንድ ነገር የተረጋገጠ ነው፤ በሰይጣን ሰንደቅ ሥር አቋማቸውን የሚያደርጉ እነዚያ ሰባተኛውን ቀን የሚጠብቁ አድቬንቲስቶች በመጀመሪያ በትንቢት መንፈስ ላይ ያላቸውን እምነት ይተዋሉ።

አድቬንቲዝም ዊልያም ሚለር ያልተሳካለትን የሶስት-ደረጃ የፈተና ሂደት ይደግማል። ነገር ግን መላእክት ሚለርን ከፍ አድርገው ወደ አዳኙ ቤት ለመውሰድ በመጠባበቅ ላይ ናቸው። የአውሬውን ምልክት ለሚቀበሉ አድቬንቲስቶች ግን የሚጠባበቋቸው መላእክት እነዚያ አይደሉም።

ለምን የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ማስታወስ ያስፈልገናል? ምክንያቱም ታሪክ እንደገና ሊደገም ነው። በዚህ ታሪክ ውስጥ፣ መናወጥን የሚያመጣው መልእክት 2520 እና 2300 ይሆናል፤ በዚህም ምክንያት ሰዎች ከቤተ ክርስቲያናት ውጭ ይወጣሉ።

ነገር ግን ይህ ታሪክ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት፣ በእርግጥ እንደገና ሊደገም ነውን፣ ወይስ ብቻ አንድ ታሪክ ነውን? የሚቀጥለውን ጥቅስ ልብ በሉ፦

ይህ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ በትክክል በፊደል እንደተጻፈው ይደገማል።

ኤለን ኋይት 2520 ትክክለኛ የዘመን ትንቢት መሆኑን እንዲሁም ጌታ የመዘግየትን ጊዜ ለማመጣት እንደ ተጠቀመበት ተረድታ ነበር፤ ይህ መዘግየትም ከክርስቶስ ጋር በእምነት ወደ ቅዱሰ ቅዱሳን እንዲገቡ ወንዶችንና ሴቶችን ያዘጋጀውን ልምምድ የፈጠረውን ቅሬታ አስከትሎ ነበር።

እስካሁን ድረስ 2520ን ከመጽሐፍ ቅዱስ ለማረጋገጥ አልሞከርንም። በዚህ የዕንባቆም ሁለቱ ጽላቶች ጥናት ውስጥ፣ መጀመሪያ ዛሬ በአድቬንቲዝም እየተጣሉ ያሉትን እነዚህን ትምህርቶች ኤለን ኋይት እንደምትደግፍ ግልጽ ለመሆን እንፈልጋለን፤ ከዚያም ወደ መጽሐፍ ቅዱሳዊው ጥናት እንሸጋገራለን።