መጽሐፈ ኢዮኤል እና ላኦዲቅያዊቱ የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተክርስቲያን - ቁጥር ዘጠኝ

በዚህ የዮኤል መጽሐፍ መግቢያ ውስጥ ከመጀመሪያዎቹ ስምንት ጽሑፎች የተወሰዱ አንዳንድ ነጥቦችን በአጭሩ ለማጠቃለልና አሁን ዮኤልን በቀጥታ ልንመለከት ስንጀምር ከዮኤል መጽሐፍ ምን ልንጠብቅ እንደሚገባ ለመለየት ደርሻለሁ፤ ከዚያም በእርግጥ ይህ ሁሉ ከዳንኤል 11፥11–16 ውስጥ ካሉት የራፊያና የፓኒየም ጦርነቶች ጋር ምን ግንኙነት አለው?

ስለ “ልምምድ” በትንቢታዊ መንገድ “በመዝሙር” ስለሚወከል በወይን እርሻው መዝሙር ላይ አጽንዖት አድርገናል። መቶ አርባ አራቱ ሺህ የሙሴንና የበጉን መዝሙር ሲዘምሩ የሚታይባቸው ባህርያት አንዱ ይህ ነው፤ ይህም በቀላሉ የኢሳይያስን የወይን እርሻ መዝሙር ለመወከል ዮሐንስ የተጠቀመበት መንገድ ነው። እያንዳንዱ ዋና ነቢይ መጽሐፉን በእስራኤል በዓመፃዋ ላይ በሚነገሩ ፍርዶች ይጀምራል፤ ወይም ልትሉ ከሆነ እያንዳንዱ ዋና ነቢይ አስቀድሞ የወይን እርሻውን መዝሙር ይዘምራል። እኔ በኢዮኤል ምዕራፍ አንድ ያለው የወይን እርሻ መዝሙር ስለ ወይን እርሻው መዝሙር ከተሰጡት መገለጦች ሁሉ እጅግ አስፈላጊ ከሆኑት አንዱ ነው ብዬ እከራከራለሁ። ትክክል መሆኔን ወይም አለመሆኔን ልናገር አልችልም፤ ነገር ግን በዚህ እምነት የቆምሁበት ምክንያት በኢዮኤል መጽሐፍ በምልክታዊ ሁኔታ የተወከሉት ትንቢታዊ ግንኙነቶች ለብዙ ቅርንጫፎች ቁልፍ ወይም ምናልባት መሃል ዘንግ የሚመስሉ ስለሚታዩ ነው። የኢዮኤል ምስክርነት ከሌሎች ትይዩ መስመሮች ጋር ብቻ አይገናኝም፤ ነገር ግን በተለይም በምዕራፍ አንድ የወይን እርሻው መጥፋት በሚገለጥበት ምልክታዊ አቀራረብ እና በሚቀጥሉት ሁለት ምዕራፎች በአሜሪካ ውስጥ ያለውን የአውሬው ምስል የፈተና ጊዜ እንዲሁም ለዓለም ያለውን የአውሬው ምስል የፈተና ጊዜ ሁለቱንም በመለየት የማጣቀሻ ነጥብ የሚያቆም ይመስላል። ይህም ሁሉ በወይን እርሻ አውድ ውስጥ ተቀምጦ ይገኛል፤ ወይን እርሻም ዝናብ ካልተቀበለ ሕያው የሆነ ወይን እርሻ አይሆንም።

እንዲሁም በ“እስከ መቼ?” ምልክት የሚወከለውን ትንቢታዊ ዘመን ላይ አጽንዖት አድርገናል። በ“እስከ መቼ?” ላይ ከዚህ ቀደም የተመሠረተውን ይህን መርህ ራሳችንን ለማስታወስ አስፈላጊነቱን ተሰምቶኝ ነበር፤ ይህም ነበረችም እና መሠረትና የማዕዘን ድንጋይም የሆነችውን “የአናት ድንጋይ” ላይ አጽንዖት ለማድረግ ነው። አሁን በመካሄድ ላይ ያለው የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የመጨረሻው ሙሉ እድገት “የአናት ድንጋይ” ነው። በመሠረቶቹ ላይ የተመሠረተው ያ የአናት ድንጋይ በመጀመሪያ ከነበረው አሥር እጥፍ የበለጠ ብርሃን የሚያበሩ የሚለር እንቁዎች ናቸው።

በእግዚአብሔር “ድንቅ ሥራዎች” ላይ የተመሠረተው የማዕዘን ራስ ድንጋይ የሚደርሰው፣ ሕዝቡ ከሎዶቅያ ተሞክሮ ወደ ፊላዴልፍያ ተሞክሮ በሚሸጋገሩበት ጊዜ ነው፤ ይህም እነዚያ ሕዝቦች ከሰባቱ የሆነው ስምንተኛ በሚሆኑበት ጊዜ እንዲሁም ከተዋጊቱ ቤተ ክርስቲያን ወደ ድል አድራጊቱ ቤተ ክርስቲያን በሚሸጋገሩበት ጊዜ ነው። ይህ ሽግግር የማዕዘን ራስ ድንጋይ ነው። ሽግግሩም የሚፈጸመው የእግዚአብሔር ሕዝብ የ“ማዕዘን ራስ ድንጋይ” መልእክትን ሲሰሙና ሲያዩት፣ እርሱም በዓይኖቻቸው ድንቅ በሚሆንበት ጊዜ ነው። የማዕዘን ራስ ድንጋይ መልእክት ፍጻሜው ነው፥ ምክንያቱም ምሳሌያዊ የ“ማዕዘን ራስ ድንጋይ” እውነቶችን ሁሉ በአንድነት ያሰባስባልና። የ“ሰባት ዘመን” መልእክት የሚለር የመሠረት ድንጋይ ነበር፣ እርሱም የሚለራውያን የማዕዘን ራስ ድንጋይ ሊሆን የተወሰነ ነበር። ጴንጤቆስጤ ለጴንጤቆስጤያዊው ዘመን የማዕዘን ራስ ድንጋይ እንደነበረ፣ እንዲሁም የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት ሚለራዊ እንቅስቃሴ የማዕዘን ራስ ድንጋይ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ነበር።

ክርስቶስ የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት የሚለራይት ቤተ መቅደስን በገነባበት የ46 ዓመት ዘመን መደምደሚያ ወይም የራስ ድንጋይ እንደ ሆነ፣ ያ የራስ ድንጋይ ለክርስቶስ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ቤተ መቅደስ ሥራ የመሠረት ድንጋይ ሊሆን ነበር። ያ የመሠረት ድንጋይ በ1844 ወደ ሰማይ የሚመራውን መንገድ እንዲያበራ እንደ ብርሃን ተተከለ፤ ስለዚህም በዓለም ፍጻሜ ዘመን ያሉ የእግዚአብሔር ሕዝቦች ዕረፍትን እንዲያገኙ “ወደ አሮጌዎቹ መንገዶች” ሊመለሱ ይገባቸዋል። ወደ ሚለራይቶች የመሠረት ታሪክ በሚመለሱበት ጊዜ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የዚያ የመሠረት ታሪክ ከፍተኛ መድረሻ እንደ ነበረ ያገኛሉ። የእኩለ ሌሊት ጩኸት የመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ መገለጫ ነበረ። አንድ ነፍስ “ወደ አሮጌዎቹ መንገዶች” በምትመለስበት ጊዜ፣ በመንገዱ መጀመሪያ ወይም በመሠረታዊ ነጥብ የተተከለውን “ደማቅ ብርሃን” ታገኛለች፤ ያን ማግኘትም የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ማግኘት ነው፣ ኤርምያስም እርሱን “ዕረፍት” ብሎ ይጠራዋል።

የሚለራውያን ታሪክ የሚያጠናቅቀው የራስ ድንጋይ ለአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ የመሠረት ድንጋይ ነው። ከሦስቱ መላእክት መልእክት መጀመሪያ በ1798 ጀምሮ እስከ ቤተ ክርስቲያን ድል አድራጊቱ በእሑድ ሕግ ጊዜ የመቅደሱ መንጻት ፍጻሜ ሲፈጸም ስትነሣ ድረስ፣ መንገዱ በእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የተበራ ነው፤ ምክንያቱም ምሳሌው ስለ አድቬንቲዝም ነው፣ እናም እግዚአብሔር በእሑድ ሕግ ቀውስ ወቅት ለሰው ልጆች የምሕረት ዘመን ሲዘጋ ባሕርዩን ፍጹም በሆነ መልኩ የሚያንጸባርቅ ሕዝብ እንዴት እንደሚያስነሣ ይገልጣል።

በመንገዱ ላይ ኢየሱስ እየመራ ነው፥ ክቡር የሆነችውን ቀኝ ክንዱንም በማንሣት መንገዱን ማብራቱን ይቀጥላል። ስለዚህ በመንገዱ መጀመሪያ ደማቅ ብርሃን አለ፥ ወደ መንገዱም መጨረሻ የሚመራ ደማቅ ብርሃን አለ። ኢየሱስ እንደ አልፋና ኦሜጋ መጨረሻውን በመጀመሪያው ይገልጣል፤ ስለዚህ በመንገዱ ሁለቱም ጫፎች ያለው ብርሃን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ነው።

መጀመሪያው መልአክ በ1798 መጣና “... የፍርዱ ሰዓት መጥቶአል” ሲል የፍርዱ ሰዓት እንደ ደረሰ አወጀ። የፍርዱ ሰዓት በ1798 መጣ፤ በዚያም ሲጀምር በክርስቶስና በአዲሲቱ ሙሽራው—ፊላዴልፊያዊ ሚለራዊ አድቬንቲዝም—መካከል ያለው ጋብቻ ተጀመረ። ክርስቶስ በጥቅምት 22, 1844 ሊጋባ የነበረ ሲሆን፣ ከ1798 እስከ 1844 ድረስ ሙሽሪቱ ተዘጋጀች። ሙሽሪቱ ፊላዴልፊያዊ ነበረች፥ ምክንያቱም በክርስቶስ ሙሽሪት ላይ ኩነኔ አልነበረባትምና፤ ራሷን ዝግጁ አድርጋ ነበር፤ ንጽሕትም ነበረች። የፍርዱ ማስታወቂያ በ1798 በመጀመሪያው የተሰጠ የጋብቻው ማስታወቂያ ሲሆን፣ በ1844 ፍጻሜውን ደረሰ።

ለሚለራዊ እንቅስቃሴ መሠረታዊ ብርሃንና የመደምደሚያ ራስ ድንጋይ ብርሃን ጋብቻውን የሚያውጅ መልእክት ነበረ—የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት። የእኩለ ሌሊት ጩኸት የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት ታሪክ እንዲሁም የሚለራዊ ታሪክ መሠረትና ራስ ድንጋይ ነበረ፤ እንዲሁም የሚለራዊ ታሪክ ራስ ድንጋይ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ መሠረታዊ ድንጋይ እንደሆነ ሁሉ ደግሞ የዚያው ራስ ድንጋይ ነው። የቤተ መቅደሱ ሕንፃ ሥራ ራስ ድንጋዩ በሚቀመጥበት ጊዜ ይፈጸማል፤ ያ የመጨረሻው “ድንቅ” ድንጋይ የማኖር ሥራም በጁላይ 2023 ተጀመረ።

ከዚህ ጫፍ ድንጋይ ጋር የሚያበቃ የተለያዩ ትንቢታዊ ፍጻሜዎች አሉ፤ ነገር ግን ጫፍ ድንጋዩ የመልእክት ፍጻሜ ከፍተኛ ነጥብንም ይወክላል። ጰንጤቆስጤ የጰንጤቆስጤ ዘመን መልእክት ጫፍ ድንጋይ ነበረች፤ እንዲሁም በ1856 በHiram Edson ብዕር አማካይነት የመጣው የ“seven times” ብርሃን ለMiller መልእክት የታሰበው ጫፍ ድንጋይ ነበር፥ ምክንያቱም Miller ያገኘው የመጀመሪያው መሠረታዊ እውነት “seven times” ነበር። በ1856 የጫፍ ድንጋዩን እውነት አዲስ ብርሃን መቃወም፣ የጥንታዊቱ እስራኤል በአርባ ዓመት ጊዜ ውስጥ እንዳደረገችው፣ በሎዶቅያ ምድረ በዳ ሞትን መምረጥ እኩል ነበር። ይህም July የ2023 ዓ.ም. በMillerite ታሪክ ከPhiladelphia ወደ Laodicea የመቀየር ነጥብ እንደሆነ፣ እንዲሁም በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ ከLaodicea ወደ Philadelphia የመመለሻ ነጥብ እንደሆነ ይለያል። ክርስቶስ በ1844 የረከሰችን ሴት አላገባም፥ ምክንያቱም እርሷ Philadelphian ነበረችና እርሱም በSunday law ከPhiladelphia የሆነችን ሙሽራ ያገባል። ነገር ግን አስቀድማ ራሷን ማዘጋጀት አለባት። አንተ ዝግጁ ነህን?

በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ጌታ እርሱን ወደ ሦስተኛው መልአክ ታሪክ እና ሦስተኛው መልአክ የሚወክለውን ሁሉ እንድትከተል አዘጋጅቶ የነበራትን ሙሽራ አገባ፤ ነገር ግን በ1863 ሦስተኛው መልአክ ታሪክ ወደ ሎዶቅያ ምድረ በዳ ተለወጠ። ከ1844 እስከ 1863 ያለው ታሪክ የሦስተኛውን መልአክ ዘመን ይወክላል፤ እንዲሁም በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተም ዘመን ውስጥ ያሉትን ሰነፍ ደናግል ምሳሌ ያቀርባል። ደናግሉ በመልአክት የተመሰሉ መልእክቶች የሚለዩ ስንዴና እንክርዳድ ናቸው—ምክንያቱም የመለየትን ሥራ የሚያከናውኑት መልአክት ናቸው።

ራእይ አሥራ አራት ያሉት የሦስቱ መላእክት መልእክቶች ሁለቱን ክፍሎች የሚለዩና የሚያስተሳስሩ የኋለኛው ዝናብ መልእክት ናቸው።

“የእውነት ቃላት” ናቸው በዚህ ትውልድ “እከሩን ለማብሰል የሚያገለግሉ የመዝጊያ መልእክቶች” የሆኑት፣ እናም ሁለቱን ክፍሎች የሚለዩት። ያ ሥራ ደግሞ በሚለር ሕልም ውስጥ የተጠቀሰው የ“ቆሻሻ ብሩሽ ሰው” ሥራ ነው።

ከ1844 ዓ.ም. ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጀምሮ እስከ 1863 ዓ.ም. ድረስ ያሉት የመንገድ ምልክቶችና ክስተቶች ከ9/11 ጀምሮ እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ያለውን ታሪክ ይወክላሉ። 1844 ለምን 9/11 ነው? ትላላችሁ።

የእህት ዋይት ጽሑፎች ሦስተኛው መልአክ በጥቅምት 22 ቀን 1844 እንደመጣ በግልጽ ያሳያሉ፤ ነገር ግን 9/11ን የሚወክል በ1888 ደግሞ መጣ። ከዚህም ይልቅ አስፈላጊው ነገር፣ ነቢያት ሁሉ ከ9/11 እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ያለውን ታሪክ በተለይ እንደሚለዩት ነው፤ ስለዚህ “የእያንዳንዱ ራእይ ፍጻሜ” የሚፈጸምበት ዘመን ከ9/11 እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ያለው ጊዜ መሆኑን የሚያረጋግጠው የሁለት ወይም የሦስት ምስክሮች ምስክርነት ብቻ ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር ቃል የተነሡ ምስክሮች ሁሉ የተባበረ ምስክርነት ነው።

የሦስተኛው መልአክ መምጣትና መደምደሚያ ታሪክ ከ1844 እስከ 1863 ድረስ ነበር፣ ከ9/11 ጀምሮ እስከ እሁድ ሕግ ድረስ ያለውን የእግዚአብሔር ድንቅ ሥራዎች ዘመን ይወክላል። ያ ታሪክ ደግሞ በ1840 እስከ 1844 ያለውን ጊዜ ይወክላል፣ በዚያም መስመር 1840 አልፋ ሲሆን 1844 ኦሜጋ ነው። በ1844 እስከ 1863 ያለው መስመር ውስጥ፣ 1844 አልፋ ሲሆን 1863 ኦሜጋ ነው። 1844 ሁለቱም አልፋና ኦሜጋ ነው።

መስቀሉ ከ1844 ጋር ይጣጣማል፥ አልፋና ኦሜጋም በመስቀሉ ላይ ደሙን አፈሰሰ። ከ9/11 (1840) ጀምሮ ራእይ አሥር ዮሐንስ በ1840 ታናሹን መጽሐፍ በመብላቱ የሚጀምረውን ታሪክ እና ከዚያም በ1844 በሆዱ ያጋጠመውን ተስፋ መቁረጥ እንደሚያቀርብ እናገኛለን። መብላቱ መጀመሪያው ነው፤ ሆዱ መጨረሻውን ያመለክታል። የአሥረኛው ምዕራፍ የመጨረሻው ቁጥር ታሪኩ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ እንደገና እየተደገመ መሆኑን ይወክላል።

ራእይ ምዕራፍ አሥር እና ዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት ከ1840 እስከ 1844 ድረስ ላለው ትንቢታዊ ዘመን ምስክርነት የሚሰጡ ሁለት ምዕራፎችን ይወክላሉ። ከ1844 እስከ 1863 ድረስ ያለው ታሪክ በቅር መሰናከል መለያ ይጀምራል፤ ከዚያም መበተን ይከተላል፥ ይህንንም እንደገና መሰብሰብ ይከተለዋል። በዚያ ዘመን የዕንባቆም ሁለቱ ሰንጠረዦች ትንቢታዊ ታሪክ ሁለተኛው ሰንጠረዥ በ1849 ሲታተም እና በ1850 ለውጭ አገር ሲታተም ፍጻሜውን ያገኛል። የዕንባቆም ሰንጠረዦች ዘመን ከ1842 ግንቦት ጀምሮ፣ የ1843 ሰንጠረዥ በታተመበት ጊዜ ጀምሮ ነበር፤ ይህም ትንቢታዊ ዘመን እንደ ተጀመረበት ሁሉ በዕንባቆም ሁለቱ ሰንጠረዦች መካከል አንዱ በታተመበት ሁኔታ ተፈጸመ። የ1843 ሰንጠረዥ አልፋ ሲሆን የ1850 ሰንጠረዥ ደግሞ ኦሜጋ ነው።

በ1856 ሂራም ኤድሰን የዊልያም ሚለርን ስለ “ሰባቱ ዘመናት” ያለውን ግንዛቤ ወደ አዲስ ደረጃ ያደረሰ ተከታታይ ጽሑፎችን ጻፈ። የኤድሰን ሥራ የሚለር ሥራ ኦሜጋ ነበር፤ የሚለርን መሠረታዊ እውነት የእግዚአብሔርን ሕዝብ ለማበርታት የታሰበ የራስ ድንጋይ ስፍራ አደረሰው። ስለ “ሰባቱ ዘመናት” የሚለር ብርሃን አልፋ ነበር፣ ስለ “ሰባቱ ዘመናት” የኤድሰንም ብርሃን ኦሜጋ ነበር።

በ1863 ዓ.ም. ያ ንቅናቄ ወደ ቤተ ክርስቲያን ተለወጠ፤ በመጨረሻም ከራሷ አካል ሌላ ንቅናቄ የምታመጣ ሆነች፤ እንዲሁም ሚለራውያን ከፕሮቴስታንቶች እንደ ወጡ፣ ደቀ መዛሙርቱም ከአይሁድነት ወደ ክርስትና እንደ ወጡ፣ እንዲሁም ኢያሱና ካሌብ በምድረ በዳ እንዲሞቱ ከተወሰነባቸው የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ እንደ ወጡ።

በትክክል በዚያው ታሪክ ውስጥ (1844 እስከ 1863) የምድር አውሬው የሪፐብሊካን ቀንድ በተመሳሳይ ትግል ውስጥ እየተሳተፈ ነው፤ ይህም በመጨረሻ ሁሉም የታሪክ ምሁራን በ1863 በሊንከን የነፃነት አዋጅ መካከለኛ ነጥቡ ላይ ደርሶ እንደነበር በሚስማሙበት የእርስ በርስ ጦርነት ውስጥ ይፈነዳል። ሊንከን እስከዚያ ድረስ በታሪክ የነበረውን እጅግ ክፉ ዲሞክራት ፕሬዚዳንት ተከትሎ የፕሬዚዳንትነት መሐላ የፈጸመ የመጀመሪያውን ሪፐብሊካን ፕሬዚዳንት ይወክላል። ከዚያም በኋላ ተገደለ። እነዚህ ሁሉ የትንቢት ባህርያት እና ሌሎችም ከመጨረሻው ሪፐብሊካን ፕሬዚዳንት ጋር እንደገና ይደገማሉ።

ከ1844 እስከ 1863 ድረስ መበተንና መሰብሰብ ተካትቶ ነበር። 1863 የእሑድ ሕግን ይወክላል፤ ስለዚህ በ1844 የተከናወነው መበተን እስከ 1863 ድረስ ያለው ብቸኛው መበተን ነው፤ በዚያን ጊዜ የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች ወደ ሎዶቅያ ምድረ በዳ ተበተኑ። 1844 መበተን አመጣ፣ 1863ም መበተን አመጣ፤ እንግዲህ ይህ ታሪክ የተለየ ትንቢታዊ ምልክት መሆኑን ይመሰክራል፤ ምክንያቱም በ1844 በአልፋ መበተን ይጀምራል እና በ1863 በኦሜጋ መበተን ያበቃል። የመጀመሪያው መበተን በጁላይ 18, 2020 ደረሰ፣ የመጨረሻውም የኦሜጋ መበተን በእሑድ ሕግ ጊዜ ፍጻሜውን ያገኛል።

እግዚአብሔር “ከጎንህ ቆሞ” መገኘቱ ብቻ አበቃም፤ እርሱ “እየመራህና እየመራቀቀህ መሆኑን ደግሞ ማወቅ ይገባል።” ይህ እውነታ “ጌታን ታውቃላችሁ” በሚለው መሠረት በተለያዩ ሐረጎች የተወከለ የትንቢት ርዕሰ ጉዳይ ነው።

ኢየሩሳሌም ቅድስት ሲሆን፣ እርስዋ ድል አድራጊቱ ቤተ ክርስቲያን ናት፤ ምክንያቱም ተዋጊቱ ቤተ ክርስቲያን ከስንዴና ከእንክርዳድ የተዋቀረች ቤተ ክርስቲያን ተብላ ትገለጻለች፤ እናም “እንግዶች ዳግመኛ” “በኢየሩሳሌም” “አያልፉም” በሚል ጊዜ፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ “እርሱ እየመራና እየመካ እንዳለ ያውቃሉ።” ያውቃሉ፤ ምክንያቱም እነርሱ “ሰባት ጊዜ” የሚለውን ጸሎት የፈጸሙ ሰዎች ናቸውና፣ ይህም እንደ ሎዶቅያ ሳሉ እግዚአብሔር ሲመራችሁ እንዳልነበር መናዘዝን ይጨምራል፤ ነገር ግን ከሎዶቅያ ወደ ፊላዴልፍያ በምትለወጡ ጊዜ “እርሱ እየመራና እየመካ እንዳለ ታውቃላችሁ፤” እንዲሁም እግዚአብሔር “በእስራኤል መካከል” እንዳለ ታውቃላችሁ።

የኤፕሪል 19 የአልፋ መበተን (ተስፋ መቁረጥ) እና የኦክቶበር 22 የኦሜጋ መበተን (ተስፋ መቁረጥ) ከኦክቶበር 22 ታላቅ ተስፋ መቁረጥ በኋላ በወጣው የመጀመሪያው ይፋዊ ሕትመት ምልክት ይደረግባቸዋል። ሕትመት በሚለራዊ ታሪክና በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ ትንቢታዊ ታሪክ ውስጥ የትንቢት መለያ ስለሆነ፣ ስለዚህ ከ1844 በኋላ በይፋ የታተመው የመጀመሪያው ነገር የዚያ ታሪክ የመንገድ ምልክት ነው፣ ይህም የመንገድ ምልክት መበተንን ይለያል።

1844 ዓ.ም. የመልአክ መምጣትንና ተስፋ መቁረጥን ያመለክታል። በ1845 ዓ.ም. የመጀመሪያው ራእይ ተጻፈ፣ በ1846 ዓ.ም.ም ታተመ። የመጀመሪያው ራእይ ለ“በውጭ የተበተኑት ቅሬታዎች” ነበር። ያላገባችው ወጣት ነቢይት የመጀመሪያውን ራእይዋን በጽሑፍ ስታወጣ የ“ቅሬታዎቹ” አንድ ትንቢታዊ ባህርይ፣ ትንቢታዊ ግዴታ ምክንያት “በውጭ የተበተኑ” መሆን እንዳለባቸው፣ እንደ አንዱ ከአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ባህርያት መሆኑን እንዳወቀች እጠራጠራለሁ። በ1846 ዓ.ም. ዋይቶች ተጋቡ፣ ስለዚህም የኤለን የአያት ስም ወደ ዋይት ተለወጠ። በዚያው ዓመት ዋይቶች ሰባተኛውን ቀን ሰንበት መጠበቅ ጀመሩ። በ1846 ዓ.ም. ኪዳኑ እንደ ተፈጸመ ተለይቶ ተመልክቷል፤ በ1844 ዓ.ም. የጀመረው ትንቢታዊ ጋብቻ በ1846 ዓ.ም. ፍጻሜውን አገኘ፣ በ1847 ዓ.ም.ም የመጀመሪያው ኦፊሴላዊ ሕትመት ታትሞ በፖስታ ተላከ።

በጄምስ ዋይት የታተመው ጽሑፍ አድማጮቹ አሁንም የተበተኑ መንጋ እንደነበሩ የሚያመለክት ሲሆን፣ በተመሳሳይም የሰባተኛው ቀን ሰንበት መከላከያ ነው። ይህ መልእክት በሚለራዊት አድቬንቲዝም ስለ ሰንበትና ስለ ሦስተኛው መልአክ ባለው ግንዛቤ መሠረት፣ በገና በሕፃንነቱ ያለው የሦስተኛው መልአክ መልእክት ነው። ይህም በ1850 ዓ.ም. የ1850 ሰንጠረዥ በታተመበት በዚያው ዓመት ታትሞ ነበር፤ ሁለቱም በአንድነት ለሚቀርበው የእሁድ ሕግ ቀውስ የጌታን ሠራዊት መነሣት ይወክላሉ። ኢየሱስ ሁልጊዜ መጨረሻውን በመጀመሪያው ያመለክታል፤ እናም በ1844 ዓ.ም. የ1843 ሰንጠረዥን ተጠቅመው መልእክቱን ያቀረቡት፣ የ1850 ሰንጠረዥን ተጠቅመው መልእክቱን የሚያቀርቡትን ሰዎች ምሳሌ ሆነው ነበር። በእንባቆም ሁለቱ ሰንጠረዦች ዘመን መጀመሪያ፣ ሰዎች የሰዓቱን መልእክት ከእንባቆም ሰንጠረዥ ጋር በመተባበር ያውጁ ነበር፤ እንዲሁም በ1850 ዓ.ም. ጄምስ ዋይት የሦስተኛውን መልአክ መልእክት ከ1850 ሰንጠረዥ ጋር አብሮ እያቀረበ ነበር። ሰንጠረዡ በ1849 ዘመን በወንድም ኒኮልስ ተዘጋጀ፤ ይህም ጄምስና ኤለን ዋይት ከወንድም ኒኮልስ ጋር እየኖሩ የነበሩበት የጊዜ ወቅት ነበር። ጄምስ ዋይት ከ1850 ሰንጠረዥ ዝግጅት ጋር በቀጥታ የተያያዘ ነበር፤ በዚያም ዓመት የሦስተኛውን መልአክ መልእክት መስበክ ጀመረ።

እህት ኋይት በ《Early Writings》 ውስጥ፣ “ጌታ የሕዝቡን ቀሪዎች ለማስመለስ እጁን ሁለተኛ ጊዜ እንዘረጋ አሳየኝ” በማለቷ የነቢዩ ኢሳይያስን ቃላት በመጠቀሟ ጋር በተያያዘ፣ ከ《Review and Herald》 የተወሰደውን ክፍል ትገልጻለች። እርሱ በ1850 እጁን ዘረጋ። እነዚያን ሕዝቦች በ1844 ጥቅምት 22 ወደ ቅድስተ ቅዱሳን በሰበሰባቸው ጊዜ፣ ይህ ከ677 ዓ.ዓ. ጀምሮ እስከ 1844 ጥቅምት 22 ድረስ የቆየው መበተን በሚያበቃበት ጊዜ ነበር። በትክክለኛው የክብር ምድር የሚኖር ትክክለኛ ይሁዳ፣ በ677 ዓ.ዓ. ከዘሌዋውያን ሃያ ስድስት የተጠቀሱት “ሰባት ዘመናት” መሠረት ለ2520 ዓመታት ተበትኖ ነበር። በ2520 ዓመታቱ መጨረሻ፣ መንፈሳዊ እስራኤል በ1844 ጥቅምት 22 ተሰበሰበ፣ እናም ወዲያውኑ ተበተነ፤ ያም መበተን ጌታ እጁን ሁለተኛ ጊዜ በሚዘረጋበት ጊዜ ተፈጸመ። በዚያ ክፍል ውስጥ ሁለተኛ ጊዜ የሚሰበስባቸው ሁለት ነገሮችን ለማከናወን ነው፤ “ሕዝቡን ለመጠገን” እና “ሕዝቡን ለማስነሣት”።

በ1850 የጀመረው ሁለተኛው መሰብሰብ፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ እንደ ምልክት ዓላማ ሆነው “ከፍ ሲደረጉ” “ሲነሡ” መታተማቸውን (መታሰራቸውን) ያመለክት ነበር። 1850 ጌታ መቶ አርባ አራቱን ሺህ የሚሰበስብበትን ጊዜ ይለያል። በትንቢታዊ አስፈላጊነት ከመሰብሰባቸው በፊት ተበትነው መሆን ነበረባቸው። ስለዚህ፣ በራእይ 11:11 ያሉት “ሦስት ቀን ተኩል” 1260ን የሚወክሉ ሲሆን፣ ይህም የ2520 ግማሽ ሲሆን ከJuly 18, 2020 በኋላ የተከተለውን መበተን ይወክላል። ራእይ 11:11 መቶ አርባ አራቱ ሺህ ሊሆኑ ያሉትን ሰዎች ሁለተኛ መሰብሰብ እና በኢሳይያስ 11:11 እንደተመለከተው ለአሕዛብ ከፍ የሚደረገውን ምልክት ዓላማ ይወክላል!

በ1850 ጌታ በሁለተኛ ጊዜ እጁን ዘርግቶ በዕንቅልፍ አጋማሽ ጩኸት መልእክት ጋር ተያይዞ ሦስተኛውን የመልአክ መልእክት ያቀርቡ የነበሩትን ሕዝብ ሰበሰበ፤ ይህም በዕብቁቅ ሁለቱ ጽላቶች እንደተወከለ ነው። በ2023 ዓ.ም. ጁላይም ጌታ በሁለተኛ ጊዜ እጁን ዘርግቶ በዕንቅልፍ አጋማሽ ጩኸት መልእክት ጋር ተያይዞ ሦስተኛውን የመልአክ መልእክት ያቀርቡ የነበሩትን ሕዝብ ሰበሰበ፤ ይህም በዕብቁቅ ሁለቱ ጽላቶች እንደተወከለ ነው። 1850ም ሆነ 2023 ዓ.ም. ጁላይ “የሕዝቡን ቀሪ” መሰብሰብ እንደሚያመለክቱ ኢሳይያስ በምዕራፍ 11 ቁጥር 11 እንደሚናገረው ይገልጣሉ። ቁጥር 11 በቁጥር 10 እና 12 መካከል ተቀምጦአል፤ እነዚያም ሁለቱ ቁጥሮች ለዓለም ሰንደቅ መነሣቱን ያመለክታሉ።

ከሦስቱ ቁጥሮች እያንዳንዱ ሰንደቁን ይገልጻል፤ መካከለኛው ቁጥር ግን እነርሱን “ቀሪዎች” ብሎ ይለያቸዋል። በዚያ ያሉት ቀሪዎች ለሁለተኛ ጊዜ ተሰብስበዋል፤ የሚሰበሰቡባቸው ነገዶችም ቁጥራቸው ስምንት ነው። “8” የሚወክለው ሞትን ሳያዩ ከአሮጌው ዓለም ወደ አዲሱ ዓለም በኖኅ መርከብ የተሻገሩትን ብቻ ሳይሆን፣ “8” ደግሞ ከሰባቱ የሆነችውን ስምንተኛዋን ቤተ ክርስቲያን የሚወክል ነው። የራእይ 11:11 ሁለቱ ምስክሮች ከሞት የተነሡ ናቸው። ቁጥር “8” የትንሣኤ ምልክት፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ምልክት፣ የጥምቀት ምልክት፣ እንዲሁም ከሎዶቅያ ወደ ፊላዴልፊያ የሚሸጋገሩና ለአሕዛብ የኢሳይያስ ሰንደቅ የሚሆኑትን ሰዎች ምልክት ነው። ጌታ እጁን ለሁለተኛ ጊዜ በ1850 እስከ 1865 ዘመን ዘረጋ፥ እንደገናም በ2023 ዓ.ም. ሐምሌ ወር።

በ2023 እንደ 1856 እንደ ነበረው ሁሉ በሰባቱ ዘመናት ላይ አዲስ ብርሃን ነበረ። ከ1856 እስከ 1863 ያለው ዘመን፣ ጌታ ቀሪውን ሕዝቡን እንደ ሠራዊት ሲያስነሣ የመቶ አርባ አራቱ ሺህ ታሪክን ይወክላል።

ኢሳይያስ 11፥11 ከራእይ 11፥11 ጋር ፍጹም ይስማማል፤ እርሱም ከዳንኤል 11፥11 ጋር ፍጹም ይስማማል። ኢሳይያስና ዮሐንስ ውስጣዊ ታሪክን ያቀርባሉ፤ ዳንኤል ግን ውጫዊ ታሪክን ያቀርባል። በዳንኤል 11፥11 ያለው ውጫዊ መስመር ከዮሐንስ 11፥11 ውስጣዊ መስመር ጋር በትይዩ ይሄዳል፤ ኢሳይያስም 11፥11 የውስጣዊውን መስመር አርማ ያቀርባል፥ እርሱም የእግዚአብሔርን ሌላ መንጋ ከውጫዊው መስመር ውስጥ ወደ ውጭ የሚጠራ ነው። ፓልሞኒ እነዚህን ምንባቦች ሁሉ አንድ ውብ ጥቅል አድርጎ አስተሳስሯቸዋል፤ ይህም ሊፈጸም የቻለው የሁሉ ፈጣሪ በሆነው ብቻ ነው።

እነዚህን ነገሮች በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

የሒሳብ ዓለም “11” በሚባለው ቁጥር ውስጥ ማንኛውንም ትርጉም ያገኛልን?

አዎን፣ ቁጥር 11 ከቀዳሚ ቁጥር መሆኑ ብቻ በላይ በሂሳብ ውስጥ እውነተኛ ፍላጎትና ጠቀሜታ ያላቸው በርካታ ገጽታዎችን ይይዛል። የሂሳብ ሊቃውንትና የሂሳብ ወዳጆች ብዙውን ጊዜ የሚያበሩዋቸው ዋና ዋና ነጥቦች እነዚህ ናቸው፦

11 አምስተኛው የፕራይም ቁጥር ሲሆን፣ ከሁለት አሃዝ ያላቸው ፕራይሞች መካከል ትንሹ ነው፣ እንዲሁም በመሠረት 10 ፓሊንድሮም የሆነ የመጀመሪያው ፕራይም ነው። “11” ከተደጋጋሚ አንድነቶች የተዋቀረ ቁጥር ማለትም ሪፑኒት ሲሆን፣ ፕራይም የሆነ እንዲህ ያለ ቁጥር ውስጥ ትንሹ ነው። ሁለቱ አሃዞቹ ተመሳሳይ የሆኑበት ብቸኛው የሁለት አሃዝ ፕራይም ነው። 11፣ 22፣ 33፣ 44 ወዘተ። ይህ የሚሠራው በ“11” ብቻ ነው። “11” የሜርሴን ፕራይም ኤክስፖነንት ነው። የ1/11 = 0.090909… የዴሲማል መስፋፋት የተደጋጋሚነት ጊዜው 2 ብቻ ነው፤ ነገር ግን 1/11 በሌላም መንገድ ዝነኛ ነው፤ 11፣ 101፣ 1009፣ 10007፣ 100003 ወዘተ የሚለው የፕራይሞች ተከታታይ በአርቲሜቲክ ፕሮግሬሽን ውስጥ ስለሚገኙ ፕራይሞች በሚደረጉ ውይይቶች ውስጥ ይታያል። 22 ደረጃ ያለው ዳይሄድራል ግሩፕ (የመደበኛ 11-ጎን ሲምሜትሪዎች) “11” በግሩፕ ቲዎሪ ውስጥ ተፈላጊ የሆነ አቤሊያን ያልሆነና ማዕከል-አልባ መዋቅር ያለው ዳይሄድራል ግሩፕ የሚኖረው ትንሹ ፕራይም ስለሆነ የሚጠቀስ ነው። በንድፈ ፊዚክስ (ስትሪንግ ቲዎሪ / ኤም-ቲዎሪ) ውስጥ ዩኒቨርስ ብዙ ጊዜ በ11 የስፔስ-ታይም ልኬቶች ይሞዴላል፣ እና በዚያ መስክ የሚሠሩ ፊዚሲስቶችና ሒሳብ ሊቃውንት 11 መታየቱን ብዙ ጊዜ ይጠቅሳሉ። “11” እኩል ብዛት ያላቸው አሃዞች ያሉት ብቸኛው ፓሊንድሮሚክ ፕራይም ነው (ከዚያ ውጭ ከ2 በላይ እኩል አሃዞች ያላቸው ሁሉ በ11 የሚካፈሉ ስለሆኑ ኮምፖዚት ናቸው)። ይህ በመዝናኛ የቁጥር ቲዎሪ ውስጥ የተረጋገጠ ንድፈ ሐሳብ ነው።

ቁም ነገር፦

ምንም እንኳ ፒ፣ e ወይም ወርቃማው መጠን እንዳላቸው ያለውን ከፍተኛ ዝና “11” ባይኖረውም፣ እንደ ብዙ ክስተቶች ትንሹ ወይም የመጀመሪያው ምሳሌ ሆኖ ደጋግሞ ይታያል (የመጀመሪያው repunit prime፣ በእኩል ቁጥር አሃዞች የተጻፈ ብቸኛው ፓሊንድሮሚክ ፕራይም፣ በብዙ ማስረጃዎችና ተቃራኒ ምሳሌዎች ውስጥ ቀደም ብሎ መታየቱ፣ በM-theory ውስጥ 11 ልኬቶች፣ ወዘተ)። ስለዚህ አዎን—የሒሳብ ዓለም 11ን እንደ ጉልህ ቁጥር ይቆጥረዋል።