ማስጠንቀቂያዎች ተመሳሳይ - ቁጥር አንድ

“የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ” “ጊዜው ቀርቦአል” በሚባል ጊዜ ለእግዚአብሔር ሕዝብ ይገለጣል። ለሰው ዘር የመጨረሻው የማስጠንቀቂያ መልእክት የሰው ልጅ የምሕረት ጊዜ ከመዘጋቱ በፊት ይሰጣል፤ ያም የመጨረሻ መልእክት በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በብዙ ትንቢታዊ መስመሮች ተወክሏል። በራእይ አሥራ አራት ውስጥ ያ የመጨረሻ የማስጠንቀቂያ መልእክት በሦስት መላእክት ተወክሏል።

በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ውስጥ ያው መልእክት የባቢሎንን ውድቀት ያውጃል።

የትንቢታዊው የታሪክ መስመር፣ ወይም እንዲህ ልንል እንችላለን፤ በአሥራ ስምንተኛው ምዕራፍ ምድርን በክብሩ የሚያበራው መልአክ የሚወክለው የክስተቶች ቅደም ተከተል፣ ወደ ፍርድ መዝጊያ፣ ወደ የምሕረት ጊዜ መዝጊያ፣ እና ወደ ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች የሚመሩትን ክስተቶች ይወክላል። በአሥራ ስምንተኛው ምዕራፍ የተወከለው ትንቢታዊ ታሪክ፣ በአሥራ አራተኛው ምዕራፍ በተጠቀሱት ሦስቱ መላእክት የተወከለው የትንቢታዊ ታሪክ መስመር ጋር “ትይዩ” ይሄዳል።

በአስራ አራተኛው ምዕራፍ በሰማይ መካከል የሚበሩት ሦስቱ መላእክት፣ በአውሬው ምልክትና በምሕረት ዘመን መዘጋት የሚደመድም ዓለም አቀፍ መልእክትን ይወክላሉ። በአሥራ ስምንተኛው ምዕራፍም ደግሞ መልእክቱ እንዲሁ በምሕረት ዘመን መዘጋት የሚደመድም የዚያ መልአክ ክብር ምክንያት ምድር ሁሉ በብርሃን ተሞልታለች።

በአሥራ አራተኛው ምዕራፍ በሦስት መላእክት በምሳሌያዊ ምልክት የተወከለው መልእክት እና በአሥራ ስምንተኛው ምዕራፍ በሚወርደው መልአክ ደግሞ የተወከለው መልእክት የአንድ እና የዚያው የማስጠንቀቂያ መልእክት ሁለት ማብራሪያዎች ናቸው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተደጋገመ ነገር የለም፤ የተባከነም ነገር የለም። ያው አንድ መልእክት ከአንድ ጊዜ በላይ በዮሐንስ መለየቱ የመልእክቱን አስፈላጊነት ያጎላል፤ እንዲሁም “ደግመህ አቅርብ እና አስፋ” ተብሎ የሚጠራ መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርሕ የሆነውን መለኮታዊ የማስተማር ዘዴ ያሳያል። ሁለት የትንቢታዊ ታሪክ መስመሮችን አንድ ላይ ማምጣት እያንዳንዱ መስመር ከሌላው ተለይቶ ሲመረመር የማይታወቁ እውነቶችን ያሳያል። ዛሬ የአንድን ክስተት ለመመስከር ሁለት ምስክሮችን ወደ ፍርድ ቤት ብታመጡ፣ በፖለቲካዊ ወይም በማኅበራዊ አስተሳሰባቸው መሠረት እርስ በርሳቸው ተቃራኒ ዘገባዎችን ሊሰጡ ይችላሉ። ከመጽሐፍ ቅዱስ ምስክሮች ጋር ግን እንዲህ አይደለም፤ እነርሱ ሁልጊዜ ይስማማሉ፤ እና የማይስማሙ እንደሚመስልህ ከሆነ፣ አንተ አንድ ነገርን በትክክል አትመለከትም ማለት ነው።

እኛ እየመረመርናቸው ያሉት ሁለቱ ምሳሌዎች፣ የሚልክያስ መጽሐፍ እንደ ነቢዩ ኤልያስ መመለስ የሚወክለው ያው ትክክለኛ የማስጠንቀቂያ መልእክት ናቸው። እነዚህ ሦስቱም መልእክቶች የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት ይደርሳሉ—ምክንያቱም በእነዚህ ሦስቱ የትንቢት መስመሮች ውስጥ የተካተተው የማስጠንቀቂያ መልእክት የሚሰጠው የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት ብቻ አይደለም፤ ነገር ግን የምሕረት ዘመን መዘጋት ራሱ የመጠቀሻው ነጥብ ነው፣ ብለን ከፈቀድን የእያንዳንዱ የማስጠንቀቂያ መልእክት ርእሰ ጉዳይ ነው። በእርግጥም፣ ማንኛውም የማስጠንቀቂያ መልእክት በማንኛውም ነቢይ ቢታወጅ ወይም ቢመሰል፣ እርሱ ያው ከራእይ አሥራ አራት፣ አሥራ ስምንት እና ከሚልክያስ የኤልያስ ትንቢት ጋር አንድ የሆነው ማስጠንቀቂያ ነው።

እነዚህ ሦስት የትንቢት መስመሮች እርስ በርሳቸው ተመሳሳይ እንደሚሄዱ በቀላሉ ሊገለጥ ይችላል። ይህም እንዲሆን ሆኖ፣ በመጽሐፍ ቅዱሳዊ ትንቢት ውስጥ ሁለት ዋና ዋና የመረጃ ምንጮች አሉ። አንዱ በዓለም መጨረሻ የሚፈጸሙትን የክስተቶች ቅደም ተከተል መለየት ነው። ሌላው የመረጃ ምንጭ ደግሞ ወደፊት የሚሆኑትን ክስተቶች የሚዘረዝረው መልእክት ጋር የተያያዙ የነቢያት እንቅስቃሴዎች ምሳሌያዊ መግለጫ ነው።

ከእነዚህ ሐሳቦች ጋር በተያያዘ ሊታሰቡ የሚገቡ ሁለት መመሪያዎች አሉ። የመጀመሪያው ሁሉም ነቢያት ስለ ዓለም ፍጻሜ ይናገራሉ የሚለው ነው፤ በዚያም የምሕረት ጊዜ ይዘጋል።

ሁሉም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢታዊ መልእክቶች “የዓለም ፍጻሜዎች የደረሱብን” እኛን በተመለከተ “በኃይል ላይ ያሉ” ናቸው። ይህ መመሪያ፣ “ጉዳዮችን” መንፈስ ቅዱስ “የቀረጻቸው” መሆኑን፣ “በትንቢቱ አሰጣጥም ሆነ” እንዲሁም “በተሳሉት ክስተቶች” ውስጥ የሚለይ ከሌላ መመሪያ ጋር ተያይዞ፣ በትንቢት መጀመሪያ ያሉ ትንቢታዊ ክስተቶች በምሳሌነት እንደሚያመለክቱ እና በተሰጠ ማንኛውም ትንቢት መጨረሻ ያሉትን ትንቢታዊ ክስተቶች እንደሚመሳሰሉና እንደሚሄዱ ያለውን አቤቱታ የበለጠ ያጠናክራል።

“መንፈስ ቅዱስ ነገሮችን፣ በትንቢቱ አሰጣጥም ሆነ በተገለጹት ክስተቶች ውስጥ፣ እንዲህ በሆነ ሁኔታ ቅርጽ ሰጥቶአል።” በ“ትንቢቱ አሰጣጥና በተገለጹት ክስተቶች” ውስጥ “ነገሮች” በ“መንፈስ ቅዱስ” “እንዲህ በሆነ ሁኔታ ቅርጽ ተሰጥተዋል” እንዲሁም ሁለቱም፣ ማለትም “ትንቢቱ አሰጣጥ” እና “ተገለጹት ክስተቶች፣” በመለኮታዊ መነሳሳት የተሞሉ መሆናቸው ሊታወቅ ይገባል፤ እንዲሁም በዓለም መጨረሻ ትንቢታዊ ምሳሌ ላይ እንደሚተገበሩ ሊታወቁ ይገባል።

ዮሐንስ ትንቢቱን ከገብርኤል ተቀብሎ በመጽሐፍ እንዲጽፈውና ለቤተ ክርስቲያናት እንዲልከው ታዘዘ። በዚያን ጊዜ በሮማ እየተሰደደ ነበር፤ የዛሬው ዓለም “ጥቁር ማሰሪያ ቦታ” ብሎ የሚጠራውን የሚመስል ስደት ተጥሎበት ነበር። በዚያ ታሪካዊ ሁኔታ ዮሐንስ በጉዋንታናሞ ቤይ ካለ ማንኛውም እስረኛ እንደሆነ ሁሉ ከሰው ልጆች ፍጹም ተለይቶ ነበር።

ዮሐንስ ራእዩ የተሰጠው የጌታ ቀን በሆነው በሰባተኛው ቀን ሰንበት ሲያመልክ እንደነበር ይገልጻል።

መንፈስ ውስጥ ሲያመልክ ሳለ፣ ከኋላው ታላቅ ድምፅ ሰማ።

ዮሐንስ፣ እርሱ ያለበት አካባቢ እና የተገለጹት ሁኔታዎች፣ እርሱ የሰባተኛው ቀን ሰንበት አምላኪ ስለሆነ እየተሰደደ ያለ ሰው መሆኑን ይገልጻሉ፤ ነገር ግን ደግሞ መጽሐፍ ቅዱስንና የኤለን ዋይትን ጽሑፎች፣ እነርሱም “የኢየሱስ ምስክርነት” ስለሆኑ፣ ስለሚያምንባቸው እየተሰደደ ያለ ሰው መሆኑንም ይገልጻሉ። ከኋላው ታላቅ ድምፅ ይሰማል፤ እርሱም እርሱን ለማየት ይመለሳል፤ እንዲህ በማድረጉም፣ “መንገዱ ይህ ነው፥ በእርሱ ሂዱ” የሚል ከኋላቸው የሚናገር ድምፅ የሚሰሙትን በዓለም መጨረሻ ያለውን የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ይወክላል።

ሁሉም የትንቢት መስመሮች በዓለም መጨረሻ እርስ በርሳቸው ይጣጣማሉ።

የዓለም ፍጻሜ ጊዜ ያለውን የእግዚአብሔር ሕዝብ በሚመለከተው ምሳሌ ውስጥ፣ ከኋላቸው ድምፅ የሚሰሙ ማናቸውም ነቢይ ከዮሐንስ ጋር ይስማማሉ። ዮሐንስ መመሪያ የሰጠውን ከኋላው ድምፅ ሰምቶ ነበር። ኢሳይያስም ደግሞ የመመሪያ ድምፅ ሰምቶ ነበር።

የእግዚአብሔር ቀሪ ሕዝብ የሚሄዱበትን መንገድ ከኋላቸው የሚያመለክት ድምፅ ይሰማሉ። ከዚያም ያንን ድምፅ ይሰሙ ወይስ አይሰሙ ብለው መወሰን ያስፈልጋቸዋል። በዮሐንስና በኢሳይያስ የተወከሉት ሕዝቦች ዓለም በሚያበቃበት ጊዜ ጌታን ሲዘገይ የሚጠባበቁት ሕዝቦች ናቸው፥ ኢሳይያስም እርሱ የፍርድ አምላክ ስለሆነ እንደሚዘገይ ያሳውቀናል። ከ1798 ጀምሮ ከሚለራዊት ታሪክ መጀመሪያ እስከ ለአድቬንቲዝም በእሑድ ሕግ ጊዜ የምሕረት ዘመን መዘጋት ድረስ፥ እግዚአብሔር በሰማያዊው መቅደስ ውስጥ ፍርዱን እየፈጸመ ነው። የተሰጠው ተስፋ ግን፥ በፍርድ ዘመን ጌታን የሚጠባበቁ ሰዎች ቡሩካን እንደሚሆኑ ነው።

የእግዚአብሔር ሕዝብ ስለ መጠበቃቸው የተባረኩት፣ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ ሙሽራውን የሚጠብቁ ደናግል ይወክላሉ። አሥሩም ሁሉ አንቀላፉ፤ ከዚያም በእኩለ ሌሊት ተኝተው ያሉትን ደናግል ወደ ሁለት ክፍሎች የሚለይ ችግኝ መጣ። አንደኛው ክፍል ከኋላቸው ድምፅ ሰምቶ ድምፁን ለማየት ተመለሰ፤ ያም ድምፅ ወዴት መቀጠል እንዳለባቸው አስተማራቸው። ሌላው ክፍል ግን በመገለጥ መጽሐፍ ሁሉ ውስጥ የሚሄደው መልእክት፣ “ጆሮ ያለው መንፈስ ለቤተ ክርስቲያናት የሚለውን ይስማ” ቢሆንም እንኳ፣ ዞር ብሎ ድምፁን ለመስማት ፈቃደኛ አልሆነም።

ዮሐንስ ወደ ፊት ያለውን ለማስተዋል ወደ ኋላ የሚመለከቱትን የአድቬንቲስት ሕዝብ ይወክላል። እነርሱ እንደ ዮሐንስ “ከኋላቸው ድምፅ” በሚሰሙበት ጊዜ፣ ያ ቃል ደግሞ በኢሳይያስ ምስክርነት ስለዚህ ተመሳሳይ ክስተት የተሰጠውን መመሪያ ያካትታል። የኢሳይያስ መመሪያ፣ “ወደ ቀኝ ብትዞሩ ወይም ወደ ግራ ብትዞሩ፣ ይህ መንገድ ነው፤ በእርሱ ሂዱ” የሚል ነበር። በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ያሉት ጥበበኛ ደናግል በዓለም መጨረሻ የእውቀትን መጨመር ያስተውላሉ፥ ምክንያቱም ሕይወት የሚሰጠውን የተፈታውን እውቀት ለማስተዋል በቃሉ ውስጥ “ወዲህና ወዲያ ሮጠው” ነበርና።

እኛ የምንመለከታቸው ነቢያት ፍርድ ወደ መደምደሚያው በሚደርስበትና የምሕረት ዘመን በሚዘጋበት የታሪክ ዘመን ውስጥ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶችን ይወክላሉ። እንደ ጥበበኛ ደናግል የተወከሉት ከኋላቸው የሚለውን “መንገዱ ይህ ነው፥ በእርሱ ሂዱ” የሚል ድምፅ ይሰማሉ፤ እርሱም ወደ ግራ ወይም ወደ ቀኝ በሚዘወሩበት ጊዜ በመንገዱ ላይ እንዲመራቸው ተስፋ ይሰጣል። መጽሐፉ በሚፈታበት ጊዜ ጥበበኛዎቹ ደናግል እንደሚያደርጉት “ወዲያና ወዲህ መሮጥ” የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ምልክት ነው። ተፈጥሮ ለመሮጥ በመጀመሪያ መሄድን መማር እንዳለብህ ያስተምረናል፤ የኢሳይያስም ምስክርነት ከኋላህ ያለውን ድምፅ ብትሰማ፣ ወደ ብሉይ ኪዳን (ግራ) ወይም ወደ አዲስ ኪዳን (ቀኝ) ብትዘወር በቃሉ ጥናት ውስጥ እርሱ እንደሚመራህ ይናገራል። መጽሐፍ ቅዱስን ክፈት፤ እርሱም በድምፁ ይመራሃል። ነገር ግን ለሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች በዓለም መጨረሻ ይህ ደግሞ ማለት መጽሐፍ ቅዱስን (ግራ) በምትከፍትበት ጊዜና የትንቢትን መንፈስ (ቀኝ) በምትከፍትበት ጊዜ እርሱ እንደሚመራህ ማለት ነው።

በኤርምያስ ምስክርነት ሲጨመር፣ መሄድ ያለበት መንገድ ይበልጥ የተለየ ይሆናል።

በዚህ ክፍል ሁለት ዓይነት አምላኪዎች አሉ። አንዱ ቡድን ሁሉንም “መንገዶች” ያስተውላልና በእነርሱ መካከል ለመመላለስ “የቀደሙትን መንገዶች” ይመርጣል። እነርሱ ከሌሎች ሊሆኑ ከሚችሉት “መንገዶች” ሁሉ መካከል “መልካሙን መንገድ” ለመምረጥ የቻሉ ነበሩ፥ ምክንያቱም ከኋላቸው ያለውን ድምፅ የሰሙ እነርሱ ናቸውና፤ ያም ድምፅ፣ “መንገዱ ይህ ነው፤ በእርሱ ሂዱ” ብሎ ያሳውቃቸው ነበር። ዮሐንስ ከኋላ ያለውን ድምፅ የሚሰሙትን ይወክላል፤ ይህም ድምፅ ከ“የቀደሙት መንገዶች” የሆነ ነው።

ነገር ግን በኤርምያስ መስመር ውስጥ ሌላ ቡድን አለ፤ እርሱም እንደሚጠራቸው ያ “ማኅበር” አዲስ እምነትን የሚወክል ቤት ሠርተዋል፥ ያ ቤትም በዓለት ላይ ስላልተሠራ ይወድቃል። ያ ቤት የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ናት፤ ወይም ዮሐንስ ያንኑ ቤተ ክርስቲያን እንደሚለይት—የሰይጣን ምኵራብ።

መስማትን መከልከል የእርሱን “ቃላት” እና ሕጉን መጥላት ነው። ወደ መመለስና በአሮጌው መንገድ መሄድ ላይ ባመፁት ምክንያት፣ እንዲሁም የጠባቂውን የመለከት መልእክት ለመስማት ባልፈቀዱት ምክንያት፣ እግዚአብሔር ኤርምያስ “ክፉ ማኅበር” ብሎ በሚለየው ሕዝብ ላይ ክፉ ነገር ሊያመጣ ነው። እግዚአብሔር ከሎዶቅያ የሆነችውን የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን እንዴት እንደሚያደርግ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ርዕሰ ጉዳይ ነው። ነቢዩ ሆሴዕ “ክፉ ማኅበር” ለምን እንደተጣለ በሚናገርበት ጊዜ ስለ እርሱ ባህርያት የሚጨምር ነው።

እነርሱ ዕውቀት በማጣታቸው ተጥለዋል፤ ይህም በፍጻሜው ዘመን የሚፈታ መልእክትን ይወክላል። እግዚአብሔር በዚህ ክፍል ከሕዝቡ ጋር ያለውን የኪዳን ግንኙነት እዚህ ያበቃል፥ ምክንያቱም በቀጥታ፣ “ሕዝቤ!” ብሎ ይጠራቸዋል። ክርስቶስን ስለ ገፉትና ሕጉን ስለ ረሱ ለእግዚአብሔር ካህን አይሆኑም። የእግዚአብሔር ሕዝብ ከእግዚአብሔር ጋር ወደ ኪዳን ሲገባ፣ እርሱ ካህናትና ነገሥታት ያደርጋቸዋል። እግዚአብሔር ከጥንታዊቷ እስራኤል ጋር ወደ ኪዳን በገባ ጊዜ፣ በሙሴ አማካይነት እንዲህ ብሎ ተናገረ፦

እግዚአብሔር ከክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን ጋር ኪዳን በገባ ጊዜ በጴጥሮስ አማካኝነት እንዲህ አለ፦

ጴጥሮስ በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ “ከዚህ ቀደም ሕዝብ አልነበራችሁም፤ አሁን ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ ናችሁ” ሲል፣ ከጥንቷ እስራኤል እንደ እግዚአብሔር የተመረጡ የቃል ኪዳን ሕዝብ ወደ ክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን የተደረገውን ሽግግር ይገልጻል። አይሁድ ራሳቸውን ከእግዚአብሔር በለዩ ጊዜ፣ ጌታ ከክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን ጋር ቃል ኪዳን ገባ። ሁለቱም ለጌታ በትዳር ሲገኙ እንደ ካህናት ሕዝቦች ይቆጠሩ ነበር።

እንደ ካህን መከለከል ቀድሞ የቃል ኪዳን ሕዝብ እንደነበራችሁ ያመለክታል። ሰባተኛ-ቀን አድቬንቲስቶች በአድቬንቲስት ታሪክ መጀመሪያ ላይ ከጌታ ጋር ቃል ኪዳን ገቡ። በምድረ በዳ የነበረችው ቤተ ክርስቲያን ከተሃድሶው ወጥታ ቢሆንም የሚለራዊውን መልእክት እንቢ አለች፤ ስለዚህም በመጀመሪያውና በሁለተኛው መላእክት መልእክቶች ታሪክ ውስጥ ራሳቸውን ከእግዚአብሔር ፈቱ። የመጨረሻው መለያየት የሆነው ሁለተኛው መላእክት በመምጣቱ ነበር፤ የተነገረውም ከእንግዲህ ወዲህ የክርስቶስ ልጅ እንዳልሆነች ነገር ግን የባቢሎን ልጅ እንደሆነች ነበር። ወዲያውኑም ከዚያ በኋላ፣ በእኩለ ሌሊት ጩኸት ዘመን፣ እግዚአብሔር አዲሲቱን ሙሽራውን ወደ ቃል ኪዳኑ ጋብቻ ጠራ።

ለጥንታዊት እስራኤል የቃል ኪዳኑ ምልክት የነበሩት ሁለቱ ጽላቶች የአሥርቱ ትእዛዛት ሁለቱ ጽላቶች ነበሩ፤ ለመንፈሳዊት ዘመናዊት እስራኤል ደግሞ ሁለቱ ጽላቶች በ1843 እና በ1850 ቻርቶች የተወከሉት የዕንባቆም ሁለቱ ጽላቶች ናቸው። መነሳሳት በተደጋጋሚ ሎዶቅያ መሆናቸውን የለየቻቸው የቃል ኪዳኑ ሕዝብ የቀደሙትን መንገዶች አቃለሉ፥ ከኋላቸውም የሚናገረውን ድምፅ ለመስማት እምቢ አሉ፤ ስለዚህም ከጌታ አፍ ሲተፉ የጥንታዊት እስራኤልን የመጨረሻ ታሪክ ደግመው ያሳያሉ። እርሱ “ሕዝቤ” ብሎ ለሚጠራቸው ይህ ለምን ይሆናል?

የአድቬንቲዝምን ልምምድ የሚያሳይ የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ሁለት ጊዜ ይፈጸማል፤ አንድ ጊዜ በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ላይ፣ ከዚያም በአድቬንቲዝም መጨረሻ ላይ። እህት ኋይት ይህ ምሳሌ በቃል በቃል ተፈጽሞአል እንዲሁም ወደፊት ደግሞ እንደሚፈጸም ታስተምራለች፤ እንዲሁም ምሳሌው እንደ ሦስተኛው መልአክ ሁሉ ሁልጊዜ እንደ አሁኑ እውነት ሊገባ እንደሚገባ ታስተምራለች።

የሚለር አድቬንቲዝም ከ1843 ዓ.ም. ያላቸው ያልተሳካ ትንቢታዊ ቀን በኋላ እስከ 1844 ኦክቶበር 22 ትክክለኛው ትንቢት ድረስ በምሳሌው ውስጥ የተገለጸውን መጠበቅ ፈጽሞአል። የዚህ ታሪክ ትንቢታዊ ዝርዝሮች ብዙና አስፈላጊ ናቸው፤ ነገር ግን እኔ በቀላሉ ልጠቁም የምፈልገው፣ እህት ዋይት አሁን እንዳለችው የአሥሩ ደናግል ምሳሌ በቀጥታ ከሦስተኛው መልአክ ጋር የተያያዘ መሆኑን ብቻ ነው።

ከ1798 ጀምሮ እስከ ጥቅምት 22, 1844 ድረስ፣ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት የፍርድ መከፈትን አወጀ። ፍርዱ ከመጀመሩ ጥቂት በፊት፣ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ ያለው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ተፈጸመ። ስለዚህ፣ ሦስተኛው መልአክ የፍርድን መዘጋት በሚያውጅበት ጊዜ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት አዋጅ እንደገና ይደገማል።

የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት የእግዚአብሔርን መልእክት እንደ ጣሉ፣ ስለዚህም የባቢሎን ሴቶች ልጆች እንደ ሆኑ ያለው እውቅና፣ “በፊደሉ ሁሉ እየተፈጸመ” ባለው ምሳሌ ውስጥ የሁለተኛው መልአክ መልእክት መምጣትና የመዘግየቱ ጊዜ መጀመር ነበር። ጌታ በ1843 አልተመለሰም፤ ድንግልናቱን ለመፈተንና ለመባረክ ዘገየ። ፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናትን የባቢሎን ሴቶች ልጆች መሆናቸውን የሚለይ የሁለተኛው መልአክ ማስታወቂያ፣ አሁንም በእነዚያ የወደቁ ቤተ ክርስቲያናት ውስጥ ላሉ ከዚያ እንዲወጡና ከሚለራውያን ጋር እንዲቆሙ እንዲሁም ከነርሱ የትንቢቶች ግንዛቤ ጋር እንዲተባበሩ ጥሪ ነበር። በኤክሴተር የሰፈር ስብሰባ ላይ ሳሙኤል ስኖው ጌታ በOctober 22, 1844 እንደሚመጣ ለማረጋገጥ የሚያስፈልገውን ማስረጃ አቀረበ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክትም እንደ ማዕበል ማዕበል በምድሪቱ ሁሉ ተስፋፋ። ከዚያም በOctober 22, 1844 ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጊዜ ሦስተኛው መልአክ መጣ።

ይህ ስለ መጀመሪያው ታሪክ አጭር ማጠቃለያ ነበር፤ እኛ እየተመለከትነው ካለው ጉዳይ ጋር ይበልጥ የሚዛመዱ ጥቂት ነጥቦችን ለይቼ ለማቅረብ ስለፈለግሁ ብዙ ነጥቦችን ተውኩ።

በሚቀጥለው ጽሑፍ እነዚህን ሐሳቦች እንቀጥላለን።