የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ - ቁጥር ሶስት

አሁን በቀደሙት ጽሑፎች በኩል በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ስንጀምር ለመቀጠል በቂ የትንቢታዊ ምሳሌያዊ ማቅረቦችን እንዳቆመሁ አምናለሁ፤ ይህም መልካም የማጣቀሻ ነጥብ እንዲኖረን ያግዛል። እነዚህን ጽሑፎች በመስመር ላይ የምታነቡ ከሆነ፣ ጽሑፎቹ በቀናት ቅደም ተከተል እንደተደረደሩ እንደምትገነዘቡ ተስፋ አደርጋለሁ። እኔ የማካፍለውን አብዛኛውን ነገር አስቀድመው የሚያውቁ እና እነዚህን ጽሑፎች የሚከታተሉ እንዳሉ አውቃለሁ፤ ስለዚህም ለብዙው ድግግሞሽ ይቅርታዬን እቀርባለሁ። እኛ እየተገናኘንባቸው ላሉት እውነቶች በቂ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ድጋፍ ለመስጠት ሞክሬያለሁ፥ ይህም Future for America የሚጠቀምባቸውን መርሆች ለመጀመሪያ ጊዜ የሚያገኙ ሰዎች ሊረዱና በተሳትፎ እንዲቀጥሉ ነው፤ ምንም እንኳ ብዙዎቻችን አስቀድመን እንደምናውቃቸው ከእነዚህ ጽንሰ-ሐሳቦች ጋር ያላቸው ቅርብ ልምድ ሊጎድላቸው ይችላል።

በራእይ መጽሐፍ ውስጥ የተከፈቱ እጅግ ኃይለኛ እውነቶች አሉ፤ እነርሱንም እስከ ቅርብ ጊዜ ድረስ ፈጽሞ አላስተዋልኩአቸውም ነበር። እነዚህን እውነቶች ከመካፈሌ በፊት የትንቢታዊ ድጋፍ መሠረት ለመገንባት ሳልሞክር በቀላሉ በሕዝብ ዘንድ ልገልጣቸው እችል ነበር፤ ነገር ግን እውነቶቹ እጅግ አዲስና እጅግ ከባድ ስለሆኑ፣ እነዚህን እውነቶች ላይ የማኖርበት አንድ መሠረት ሳይኖረኝ ለመካፈል ፈቃደኛ አልሆንም፤ እነዚህንም እውነቶች እኔ በምናምነው መሠረት የሙከራ ጊዜ ከመዘጋቱ ጥቂት በፊት የሚሆነውን የራእይ መጽሐፍ መፈታት ይወክላሉ።

ኢየሱስ ስለ እውነትን ማስተማር እዚህ ላይ የሚተገበር ብዬ የማምነውን መርሕ አቀረበ። ይህ መርሕ በመንፈስ ቅዱስ ሥራ መለየት ውስጥ ተቀምጦ ይገኛል።

ክርስቶስ፣ “ገና ብዙ የምነግራችሁ ነገር አለኝ፤ ነገር ግን አሁን ልትሸከሙት አትችሉም” ብሎ በተናገረ ጊዜ፣ ይህ አሁን የሚጋራ ብዙ ነገር እንዳለ ያለኝን እምነት ይደግፋል፤ ነገር ግን በመጀመሪያ እነዚያን እውነቶች ለመገንባት የሚሆን ምክንያታዊ መሠረት ሊኖር ይገባል። ይህ እንደተባለ ሆኖ፣ ከዚህ በፊት ያሉት ቁጥሮች ሦስቱን የመላእክት መልእክቶች መንፈስ ቅዱስ “ዓለምን ስለ ኃጢአት፣ ስለ ጽድቅ፣ ስለ ፍርድም” በመግሠጽ እንደሚወክላቸው ያመለክታሉ። እነዚያ ሦስት መልእክቶች የመጨረሻው የማስጠንቀቂያ መልእክት ስለሆኑ፣ ይህ የመንፈስ ቅዱስን ሥራ የሚለይ ክፍል አስፈላጊ ምስክርነት ነው፤ ምክንያቱም መልእክቱ በደረጃ በደረጃ እንደሚገባ ያጎላል፣ እናም የሚገባው ደግሞ የመንፈስ ቅዱስን ዘይት የያዙ ብቻ ናቸው። ዮሐንስም፣ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ፣ በዓለም መጨረሻ ሰንበትን የሚያመልክ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት መሆኑን በመግለጽ ያንኑ እውነት ይወክላል።

በዓለም መጨረሻ የሚኖሩ የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ያልታተመውን መልእክት የሚረዱት “በመንፈስ” ስለሚሆኑ ነው። በእኛ “የአድቬንቲስት ሕዝብ ልምምድን እንደሚያብራራ” ተብሎ በተነገረን ምሳሌ አውድ ውስጥ፣ ዮሐንስ የመንፈስ ዘይት ስላለው ጥበበኛ ድንግል ነው። እርሱ በዓለም መጨረሻ ያሉትን ጥበበኛ ደናግል ይወክላል፤ እነርሱም ከ“ኋላቸው” ታላቅ ድምፅ ይሰማሉ። “ከኋላው የመጣው ድምፅ” በሚቀጥለው በጣም ቀጥተኛ ቁጥር እንደተገለጸው አልፋና ኦሜጋ ነው፤ ድምፁም ወደ ቀድሞ መንገዶች እንዲመለስና በእነርሱም እንዲመላለስ ያሳውቀዋል።

ይሖርምያስ የሚጠቅሰው “ዕረፍት” በኋለኛው ዝናብ ዘመን የሚፈስስ የመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ ነው። በሚቀጥለው ቁጥር ይሖርምያስ፣ ወደ አድቬንቲዝም መሠረቶች (የቀድሞ መንገዶች) ለመመለስና በእነርሱም ለመመላለስ የማይፈቅዱትን ሰነፍ ደናግል ሁለተኛ ምሳሌ ያቀርባል።

ዮሐንስ ከኋላው ያለውን ድምፅ ወደ ቀድሞው መንገድ፣ ወይም ወደ አድቬንቲዝም መሠረቶች የሚመራውን በሚሰማበት ጊዜ፣ የሚሰማው ድምፅ እንደ መለከት ነው። ያ ድምፅ እግዚአብሔር በአድቬንቲዝም ላይ የሾመውን “ጠባቂዎች” አማካይነት ይተላለፋል። አባት ሚለር የፍርድ መከፈቱን የሚያውጅ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በተሰበከበት ወቅት፣ በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ላይ የማስጠንቀቂያውን መለከት የነፋ ጠባቂ ነበር። ነገር ግን ዮሐንስ በተለይ የፍርድ መዘጋቱን የሚያውጅ የሦስተኛውን መልአክ መልእክት የሚያውጁትን ይወክላል። እርሱ፣ እግዚአብሔር በሚለር ሥራ አማካይነት ያቆመውን መሠረት ወደ እርሱ የሚመለሱትን ይወክላል።

በዓመታት ሁሉ ውስጥ ደጋግመን እንዳሳየነው፣ (እናም ይህ በዕንባቆም ሰንጠረዦች ውስጥ ሊገኝ ይችላል)፣ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት “እግዚአብሔርን ፍሩ” የኃጢአት መግለጫ እንዲያመጣ ነው፤ የሁለተኛውም መልአክ መልእክት ጽድቅ የሚገለጥበት ሲሆን፣ ሦስተኛው ደግሞ ፍርድን ይለያል። እነዚህ የሦስቱ መላእክት ሦስቱ ደረጃዎች ናቸው፣ እንዲሁም የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ሦስቱ ደረጃዎች ናቸው። እነዚያ ሦስቱ ደረጃዎች ደግሞ “እውነት” ተብሎ የሚተረጎመውን የዕብራይስጥ ቃል በሚያቀናብሩት ሦስት የዕብራይስጥ ፊደላት ይወከላሉ። ከዮሐንስ አስራ ስድስት የተወሰደው ክፍል ውስጥ፣ ኢየሱስ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ወደ “እውነት ሁሉ” በመምራት ላይ ስለሚሠራው የመንፈስ ቅዱስ ሥራ እየተናገረ ነው፤ በዚያውም ጊዜ “የሚመጡትን ነገሮች” እያሳያቸው ነው። ነገር ግን ኢየሱስ፣ “ለእናንተ የምለው ብዙ ነገር አለኝ፤ አሁን ግን ልትሸከሙት አትችሉም” ብሎ ይናገራል።

“እውነት” ተብሎ የተተረጎመው የዕብራይስጥ ቃል ያለውን አንዳንድ ጠቀሜታ እንደ ተረዳችሁ ተስፋ አደርጋለሁ። ምክንያቱም ያንን ምልክት በጥናታችን ላይ ለመተግበር ገና ጀምረናል። በራእይ አንድ የመጀመሪያዎቹ ሦስት ቁጥሮች ውስጥ በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ያለው የመገናኛ ሂደት ተለይቶ ይታወቃል። ራእዩ የአምላክነትን ሶስትዮሽ ባሕርይ ከመለየቱ በፊት እንኳ ይህ ተለይቶ ይታወቃል። በራእይ የመጨረሻ ቁጥሮችም ሁለተኛ ምስክርነትን ያገኛል፤ እንዲሁም “መስመር በመስመር ላይ” በመተግበር ላይ ተመስርቶ ተጨማሪ ብርሃን ያመነጫል።

ከዚያም ዘፍጥረት 1፥1–2፥3 በምንጨምርበት ጊዜ፣ ሦስተኛ ምስክርና ሌላ ትንቢታዊ መስመር እናገኛለን፤ ይህም በራእይ መጀመሪያና መጨረሻ ላይ ባሉት ቀደሙት ሁለት መስመሮች ላይ እንዲተኛ ነው።

ከዚያም በብሉይ ኪዳን ውስጥ ሊመጣ ያለውን ኤልያስ የሚለይ የመጨረሻውን ተስፋ እንጨምራለን፤ እንግዲህም አራት የትንቢት መስመሮች ይኖሩናል።

ከዚያም የአዲስ ኪዳንን የመጀመሪያ ምዕራፍ እንጨምራለን፣ እና የአልፋና ኦሜጋ መርህን በሁሉም መስመሮች ላይ በመተግበር በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የሚገኘውን የመጨረሻ መልእክት ለማቀናበር አምስት መስመሮች ይኖሩናል። አስቀድመን የለየናቸውን እነዚህን አምስት መስመሮች በእነዚያ አምስቱ መስመሮች ሁሉ ላይ ይህን መርህ በአጠቃላይ በመተግበር ብንጨርሳቸው፣ ከዚያ የምንጠብቀው የማቴዎስ ፍጻሜና የዮሐንስ ፍጻሜ እኛ እየመረመርናቸው ያሉት እነዚህ አምስቱ “የመጀመሪያና የመጨረሻ” ትንቢታዊ መስመሮች ሁሉ ስለሚመሰክሩት አንድ ዓይነት መረጃ እንዲመሰክሩ ነው።

የሚፈታው መልእክት በራእይ መጽሐፍ ውስጥ የተመሠረተ ስለሆነ፣ ለሌሎቹ መስመሮች የማጣቀሻ ነጥብ ይሆናል፤ ይህም እህት ዋይት “የመጽሐፍ ቅዱስ መጻሕፍት ሁሉ በራእይ ውስጥ ይገናኛሉ እና ያበቃሉ” ብላ እንዳስታወቀችን ጋር ተስማምቶ ነው። የራእይ መጽሐፍ የመጀመሪያዎቹ ሦስት ቁጥሮች መልእክት፣ እግዚአብሔር ቃሉን ዮሐንስ እንዲጽፈውና ወደ አብያተ ክርስቲያናት እንዲልከው ለማስተላለፍ የሚጠቀመውን ሂደት ያሳያል። አስቀድሞ እንደተጠቀሰው፣ የአዲስ ኪዳን የመጀመሪያው መጽሐፍ የኢየሱስ ክርስቶስን የዘር ሐረግ ያቀርባል፤ እርሱም በእጅጉ መረጃ ሰጪ በሆነ ነጥብ ይጀምራል።

ኢየሱስ ከክርክር የሚፈልጉትን አይሁድ ጋር ያለውን ቀጥተኛ ግንኙነቱ በ“የዳዊት ልጅ” ርእስ ዝም አሰኛቸው በማለት አበቃ፤ ይህም ርእስ አይሁድ የመጀመሪያና የመጨረሻ መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርህን ተረድተው ቢሆን ብቻ ሊገባቸው የሚችል ነበር። እነርሱ አልተረዱትም፤ እንዲሁም አብዛኞቹ አድቬንቲስቶች አይረዱትም። ማንኛውም ሰው የታሪክ መደጋገም መርህን ሊከራከር የሚፈልግ ከሆነ፣ ጥንታዊቷ እስራኤል ዘመናዊቷን እስራኤል እንደምትወክል አያስተውልም ብሎ ያሳያል፤ ይህንንም መርህ ለማመን ያላቸው ፈቃደኝነት እጥረት፣ በጥንታዊቷ እስራኤል ፍጻሜ ጊዜ ያንኑ መርህ ለመረዳት የነበረው ፈቃደኝነት እጥረት በትክክል እርሱ ነው። ኢየሱስ ለአይሁድ በመጨረሻው እንቆቅልሹ ይህንን መርህ ወክሎ አቀረበ፤ የዳዊት ጌታ እንዴት ደግሞ የዳዊት ልጅ ሊሆን ይችላል?

የዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ አንድ በመጀመሪያ ቃሉ ከእግዚአብሔር ጋር እንደነበረ፣ ቃሉም እግዚአብሔር እንደሆነ፣ ቃሉም ሁሉን ነገር እንደፈጠረ ያስረዳል። ይህም እርግጥ እኛ እየጠቀስን ካሉት ሌሎች መስመሮች ጋር ይጣጣማል። ከዚያም በዮሐንስ ወንጌል የመጨረሻ ቃላት ላይ ብናስብ፣ ጴጥሮስ ኢየሱስ ስለሚሞትበት ሁኔታ ሲገልጽለት ከሰማ በኋላ፣ ስለ ሐዋርያው ዮሐንስ ምን እንደሚሆን ኢየሱስን እንደጠየቀ እናያለን።

ጴጥሮስ ዮሐንስ እንዴት እንደሚሞት፣ ወይም እንኳ ዮሐንስ ይሞታልን ወይስ አይሞትምን ለማወቅ ፈለገ። መልሱ በክፍሉ ውስጥ ሁለት ጊዜ ተደግሟል፤ ኢየሱስ ሲናገረው እና ከዚያም ዮሐንስ እንደገና ሲናገረው፣ “እስክመጣ ድረስ እርሱ [ዮሐንስ] እንዲቆይ ብፈቅድ፣ ያ ለአንተ ምንድር ነው?” ዮሐንስ እስከ ኢየሱስ ዳግም ምጽአት ድረስ በሕይወት ኖረ።

ያ “እውነት” ማየት ወይም መስማት የምትችሉት የታሪክ ድግግሞሽ እንዳለ ብታምኑ ብቻ ነው፤ እንዲሁም ሊደገም ያለው ታሪክ በዓለም መጨረሻ እንደሚደገም ብታምኑ ነው። ዮሐንስ የራእይን መጽሐፍ በጻፈበት ጊዜ የነበረበት ስፍራ የዓለም መጨረሻ ነው። በዮሐንስ ወንጌል ያለው የመጨረሻው መጽሐፍ ከሌሎቹ የመጀመሪያና የመጨረሻ መስመሮች ጋር ይስማማል፥ ምክንያቱም ዮሐንስን፣ የመጨረሻውን የማስጠንቀቂያ መልእክት የሚያውጁትን ወክሎ፣ ዳግም ምጽአቱን የሚቀድሙት ክስተቶች ታሪክ ውስጥ ስለሚያኖረው፣ እርሱም ያን መልእክት ወደ አብያተ ክርስቲያናት ይልካል።

የዮሐንስ ወንጌል መጨረሻ፣ ዮሐንስን በሁለተኛው ምጽአት ታሪክ ውስጥ በትንቢታዊ መልኩ በማቆም፣ በራእይ መጽሐፍ የመጀመሪያዎቹ ሦስት ቁጥሮች ያለውን የመግባቢያ ሂደት ይለይታል። እንግዲህ፣ የኢየሱስን የመጀመሪያ “ሁለተኛ ምጽአት” (ጳጥሞስ) በመጠቀም የመጨረሻውን “ሁለተኛ ምጽአቱን” ያሳያል። ይህ ከምንመለከታቸው ሌሎች መስመሮች ጋር ፍጹም ተስማሚ ግንኙነት አለው፤ ምክንያቱም ዮሐንስን በዓለም መጨረሻ፣ በጳጥሞስ፣ የኢየሱስ ክርስቶስን ራእይ በሚቀበልበት ሁኔታ ይወክላልና። እንግዲህ ስለ ማቴዎስ መጽሐፍ መጨረሻ ምን ይባላል?

በዚህ ክፍል ሁሉም ሥልጣን ለኢየሱስ ተሰጥቶታል፤ ይህም በእርግጥ የፍጥረት ኃይሉ መሆን ነበረበት። ከዚያም በአብ፣ በወልድ፣ እንዲሁም በዘፍጥረት አንድ ላይ በውኃ ላይ የተንቀሳቀሰው መንፈስ ቅዱስ፣ እና በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት ያሉት ሰባት መናፍስት ስም ማጥመቅ የሚል ትእዛዝ ይሰጣል። ይህ ክፍል ክርስቲያኖች ሦስቱን የሰማያዊው ሦስትነት አካላት እንደ ሦስት ለየት ያሉ አካላት እንዲያውቁ መለየቱን ያሳያል። የማቴዎስ መጨረሻ እንደ ሌሎቹ ስድስት ሁሉ በእነዚህ መስመሮች ላይ ይጨምራል።

ኢየሱስ በቃሉ ፍጻሜውን በመጀመሪያው ያብራራል፥ ምክንያቱም እርሱ ቃል ነው፣ እርሱም አልፋና ኦሜጋ ነው።

እነዚህን ሰባት መስመሮች በአንድነት ማቀናጀት በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ስላለው የመግባቢያ ሂደት እጅግ ዝርዝር ያለ ምስል ያቆማል፤ ከዚህም በተጨማሪ በሌሎቹ “መስመሮች” ምስክሮች የተገለጡና የተመሠረቱ ብዙ ሌሎች ጠቃሚና አስፈላጊ እውነቶች አሉ። አልፋንና ኦሜጋን የሚወክሉ ሰባት “መስመሮች” የትንቢት። ነገር ግን ስለ ሚልክያስ መጽሐፍስ?

የሚልክያስ መጽሐፍ በአድቬንቲዝም ውስጥ ላሉ ያልታመኑ ካህናት ላይ የተሰነዘረ እጅግ ጽኑ ተግሣጽ ነው። መጽሐፉ በዓለም መጨረሻ ጊዜ በአድቬንቲዝም ውስጥ ያሉ ሁለት የአምልኮ አድራጊዎች ክፍሎችን በመለየት ይከፈታል።

ሚልክያስ በተጨማሪ በዓለም መጨረሻ ያሉት ሁለቱ የአምልኮ ሰጪዎች ክፍሎች ሁለት የካህናት ክፍሎች መሆናቸውን ያሳውቀናል።

የሚልክያስ መጽሐፍ መጀመሪያ በሁለት የካህናት ክፍሎች አማካይነት የሎዶቅያና የፊላዴልፍያ መልእክትን እንደ ምሳሌ ያቀርባል። ካህናቱ “ይስሙ” ተብለው ታዘዋል። ዮሐንስ የሚሰሙትን ካህናት ይወክላል፥ እና ካህን የእግዚአብሔርን የቃል ኪዳን ምርጥ ሕዝብ ይወክላል። እነርሱ አስቀድሞ የተረገሙ ናቸው፥ “የማይሰሙ” ከሆነ እና “በልባቸው የማያኖሩት” ወይም “የማይፈቅዱት” ከሆነ ደግሞ እንደ ገና ይረገማሉ።

ካህናቱ በቤተ መቅደሱ መሠረት ውስጥ ባለው “የማዕዘን ድንጋይ” የሚፈተኑ የእግዚአብሔር የተመረጡ ሕዝብ ናቸው። የማዕዘን ድንጋዩ ሌሎች ሁሉ የመሠረቱ ድንጋዮች የሚሰለፉበት ድንጋይ ነው፤ እንዲሁም የቤተ መቅደሱን ሙሉ ክብደት የሚሸከም ድንጋይ ነው። የሚለር የማዕዘን ድንጋይ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜ” ነበር። የማዕዘን ድንጋዩ፣ ወይም ሠራተኞቹ የጣሉት ድንጋይ፣ በትንቢት መንፈስ ጽሑፎች ውስጥ በእጅጉ በተለየ ግልጽነት የተገለጸው የቤተ መቅደሱ ግንባታ እውነተኛ ታሪክ ነው። ስለ መጀመሪያው የተጣለው ድንጋይ አንድ ነጥብ ይህ ነው፤ ከተጣለ በኋላ ለይቶ ተቀምጦ ነበር፣ እና ከዚያ ጊዜ ጀምሮ የቤተ መቅደሱ ሠራተኞች በሥራቸው አካባቢ ተለይቶ ተቀምጦ ባለው በዚያ የማዕዘን ድንጋይ ላይ በየጊዜው ይሰናከሉ ነበር። የመሰናከያ ድንጋይ ነበር።

በሚልክያስ መጽሐፍ እግዚአብሔር ለክፉ ካህናት፣ ማለትም ለሰነፍ የሎዶቅያ ደናግል እንደሚታወቁት፣ እርሱ እንደሚረግማቸው እና አስቀድሞም “እንደረገማቸው” ያሳውቃል። እነርሱን የሚረግማቸው የኤልያስን መልእክት “ስለማይሰሙት” እና “በልባቸው ስለማያኖሩት” ነው። የኤልያስ መልእክት የአባቶችን ልብ ወደ ልጆች፣ የልጆችንም ልብ ወደ አባቶች ይመልሳል። ልባቸውን መመለስ የአባቶችና የልጆች የኤልያስን መልእክት መስማትን ይወክላል፤ ይህም የፊተኛና የኋለኛ መርህ ነው። የፊተኛውና የኋለኛውን መልእክት መስማት ብቻ በቂ አይደለም፤ በልብ ላይ ሊኖር ይገባዋል። የኤልያስን መልእክት መቀበል በልብህ ላይ ማኖር ማለት ነው። አንድ ካህን ይህን መርህ መስማት ካልፈቀደ፣ የተረገመ ይሆናል።

እነርሱ በ1863 ሚለር ያገኘውን እጅግ የመጀመሪያውን መሠረታዊ እውነት የመጥላት ሂደት በመጀመራቸው እርግማኑን በራሳቸው ላይ አመጡ፥ ከዚያም ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ ከዚያ መጥላት በቀር ሌላ ምንም አላደረጉም። ነገር ግን ቀጣይ እርግማኑ በ1863 ቢጀምርም፥ (እነርሱ አስቀድሞ የተረገሙ ናቸውና) ወደፊት በሚገለጽ ጊዜ ያለው እርግማን ግን በእሑድ ሕግ ጊዜ ከጌታ አፍ ሲተፉ ይፈጸማል። የሚልክያስ መጀመሪያ መጨረሻውን ያብራራል፥ ምክንያቱም መጨረሻው ለጥበበኞቹና ለሰነፎቹ ካህናት የተሰጠውን የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ ይወክላልና። በሚልክያስ ውስጥ ያሉት ጥበበኞቹና ሰነፎቹ እንደ ኤሳውና ያዕቆብ ተወክለዋል። ታላቁ ወንድም በበኩርነት መብት እንደ በኩር ልጅ የተሰጠውን ቃል ኪዳን ይወክላል፥ ይህም ከታናሹ ወንድም ጋር ተቃርኖ ይቀርባል። ታላቁ መጀመሪያ ሲሆን ታናሹ ግን መጨረሻ ነው።

በሚልክያስ ውስጥ ሁለቱም ኤሳውና ያዕቆብ ሎዶቅያውያን አድቬንቲስቶች ናቸው፤ ነገር ግን ኋለኛው በመጨረሻ የጌታን “ድምፅ” ሰምቶ ንስሐ ገባ፣ ስሙም ወደ እስራኤል ተለወጠ። ታላቁ፣ የመጀመሪያው ግን አልሰማም። ያዕቆብ በሌሊት ባለም ሕልም እያየ መላእክት በክርስቶስን የሚወክል መሰላል ላይ ሲወጡና ሲወርዱ ባየ ጊዜ የጌታን ድምፅ ሰማ። ያዕቆብ በዓለም መጨረሻ ዘመን ያሉትን ሎዶቅያውያን አድቬንቲስቶች ይወክላል፤ እነርሱም ዮሐንስ እና የያዕቆብ የመሰላሉ ሕልም በሚያሳየው እንደ መላእክት መውጣትና መውረድ ምሳሌ፣ የራእይ ምዕራፍ አንድ የመጀመሪያዎቹን ሦስት ቁጥሮች በሚለማመዱበት ጊዜ ከሎዶቅያውያን ወደ ፊላዴልፍያውያን ይለወጣሉ። ያ ተሞክሮ የያዕቆብ ወደ እስራኤል፣ ማለትም ወደ ፊላዴልፍያዊው መለወጥ መጀመሪያን ያመለክታል። የያዕቆብ የመለወጥ ታሪክ መጨረሻ በፍኑኤል ከክርስቶስ ጋር ሲታገል ነው። ስለዚህ የያዕቆብ የበኵርነት ታሪክ የመጨረሻው የማስጠንቀቂያ መልእክት መፈታቱ በሚካሄድበት ጊዜ በራእይ ምዕራፍ አንድ የመጀመሪያዎቹ ሦስት ቁጥሮች ውስጥ ይጀምራል፤ በሰባቱም የመጨረሻ መቅሰፍቶች ዘመን፣ በመከራው ጊዜ ውስጥ ይፈጸማል።

ሁሉም አራቱ የመጀመሪያና የመጨረሻ ስብስቦች፣ “መስመር በላይ መስመር” በመሆን፣ ለኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ መልእክት ምስክርነት ይሰጣሉ። ጥያቄው ሞኞቹ ካህናት ይሰሙ ወይስ አይሰሙ እንደሆነ ነው።

መንፈስ ለቤተ ክርስቲያናት የሚናገረውን የሚሰሙ ጠቢባን ካህናት የኤልያስን መልእክት ይሰማሉ። ሚለር ኤልያስ ነበር፤ አንዳንዶችም ሰሙ፣ ሌሎች ግን እምቢ አሉ።

ሚለር በሁለቱም በኤልያስና በመጥምቁ ዮሐንስ ምሳሌ ተመስሎ ነበር፤ ምክንያቱም መጥምቁ ዮሐንስ ለክርስቶስ የመጀመሪያ ምጽአት መንገዱን አዘጋጀ፥ ሚለርም ደግሞ ክርስቶስ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ወደ ሰማያዊው መቅደስ ቅድስተ ቅዱሳን እንዲገባ መንገዱን አዘጋጀ። ሚልክያስ የዮሐንስንና የሚለርን ሥራ በቀጥታ ይለያያል።

ሚለር ለራሱ ታሪክ “ጠባቂ” እንደነበረ ሥራው የቤተ መቅደሱን መሠረቶች ማንሣትን ይወክል ነበር። በመጀመሪያ ያከናወነው ሥራ የቤተ መቅደሱን ፍጻሜ የሚወክል ሌላ ሥራን ማብራራት አለበት። ያ የመጨረሻ ሥራ መለከቱን የተወሰነ ድምፅ እንዲሰጥ ሌላ ጠባቂ ያስፈልገዋል። ሚለርና የመጀመሪያው መልአክ መልእክት የፍርድ መከፈትን አወጁ፤ በአድቬንቲዝም መጨረሻ ላይ ሚለር የሚወክለው ጠባቂም የፍርድ መዘጋትን ያውጃል።

በሚልክያስ ውስጥ ጌታ፣ “በአስማተኞችም ላይ፣ በዝሙተኞችም ላይ፣ በሐሰተኛ መሐላ ሰጪዎችም ላይ፣ የተቀጠረውንም በደመወዙ የሚጨቁኑ፣ መበለቲቱንና አባት የሌለውን የሚበድሉ፣ እንግዳውንም ከመብቱ የሚያዞሩ፣ እኔንም የማይፈሩ ሰዎች ላይ” ፍርድ ለማምጣት ተስፋ ይሰጣል። በዚህ ስፍራ የሚገለጹት “ጌታ ሠራዊት”ን “የማይፈሩ” ናቸው። ዊልያም ሚለር ሰዎችን “እግዚአብሔርን ፍሩ” የሚል ጥሪ የሚያቀርበው የመጀመሪያው መልአክ መልእክተኛ ነው። መሠረቶቹን መናቅ የእግዚአብሔርን ፍርሃት መናቅ ነው።

ከአንድ ጊዜ በላይ የተጠቀሱትን ትንቢታዊ መጀመሪያዎች ወይም ፍጻሜዎች ስናስወግድ፣ በራእይ መጽሐፍ የመጀመሪያዎቹ ሦስት ቁጥሮች ላይ አንድ ላይ ተሰብስበው ሊቀመጡ የሚገባቸው ስምንት ትንቢታዊ መስመሮች ይሆናሉ። ስለ ዘፍጥረት ፍጻሜ ምን ይባላል?

የዘፍጥረት ምዕራፍ ሃምሳ በዮሴፍ ሞት ይፈጸማል።

ምዕራፍ አርባ ስምንት የያዕቆብን ሞት ይገልጻል። በምዕራፍ አርባ ስምንት የያዕቆብ ሞት በመጀመሪያ መቀመጡ፣ እና በምዕራፍ ሃምሳ መዝጊያ ቁጥሮች የዮሴፍ ሞት ተከትሎ መታየቱ፣ በኦሪት ዘፍጥረት መጽሐፍ ፍጻሜ የሆኑት በመጨረሻዎቹ ሦስት ምዕራፎች ላይ የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ ያኖራል።

እነዚያ ሁለቱ ሞቶች የእስራኤል በግብፅ ምርኮነት መጀመሪያና መጨረሻ እንደ ምልክቶች ይጠቀማሉ። በመጀመሪያው፣ የያዕቆብ አስከሬን ከአባቶቹ ጋር እንዲቀበር ወደ ኋላ ይመለሳል፤ ሙሴም ከግብፅ በወጣ ጊዜ የዮሴፍን አስከሬን ወስዶ በአባቶቹ መቃብር ስፍራ እንዲቀበር ያመጣዋል።

የዘፍጥረት መጽሐፍ መጨረሻ የመጨረሻዎቹ ሦስት ምዕራፎች ናቸው። በአርባ ስምንተኛው ምዕራፍ ያዕቆብ (እስራኤል) በልጆቹ በአሥራ ሁለቱ ላይ በረከት ይናገራል፤ እነዚህም በምርመራዊው ፍርድ “በመጨረሻዎቹ ዘመናት” በእነዚያ በአሥራ ሁለቱ ነገዶች ላይ ስለሚደርሰው ነገር በቀጥታ የተለዩ ትንቢቶች መሆናቸው ይገለጻል።

በምርመራዊው ፍርድ “የመጨረሻ ቀኖች” ውስጥ ጌታ በራእይ መጽሐፍ እንደ መቶ አርባ አራት ሺህ የተመሰሉትን አሥራ ሁለቱን ልጆቹ እንደሚሰበስብ ተስፋ ይሰጣል። እነዚህ ዮሐንስ በራእይ መጽሐፍ የሚወክላቸው እነርሱ ናቸው። እነርሱ በያዕቆብ ጥሪ ይሰበሰባሉ፤ ይኸውም ከመጀመሪያ ታሪካቸው የሚመጣ ጥሪ ሲሆን “ይስሙት” እና “ያዳምጡትም” ተብለው የታዘዙት ነው። በመጨረሻ ቀኖች በያዕቆብ ልጆች የተመሰሉት “ይሰማሉ” አንድ መልእክትን፤ “ያዳምጣሉም” ወይም ዮሐንስ እንደሚለው “በውስጡ የተጻፉትን ይጠብቃሉ።” ይህ ከአባት ወደ ልጆች የሚመጣ ጥሪ ነው፤ እርሱም የኤልያስ መልእክት ነው። የተጠሩት “የያዕቆብ ልጅ[‘s]” ተብለው ይጠራሉ፤ እንዲሁም አባታቸው የሆነውን እስራኤል “ያዳምጡ” ዘንድ ደግሞ ተጠርተዋል።

በሚልክያስ ውስጥ ያሉት ዔሳውና ያዕቆብ ጠቢባኑንና ሰነፎቹን ደናግል ይወክላሉ። ጥሪውም ከአባታቸው ከያዕቆብና ከአባታቸው ከእስራኤል የሚመጣ ሲሆን፣ ይህም የመጨረሻው ጥሪ በሚቀርብበት ጊዜ ሁሉም ሰው ሎዶቅያዊ አድቬንቲስት መሆኑን እና ምርጫው በገዛ እጃቸው እንደሚቀመጥ—አታላዩ የያዕቆብ ልጅ ሊሆኑ ወይስ ድል አድራጊው የእስራኤል ልጅ—እንደሆነ ያመለክታል። ምርጫ እንዲያደርጉ የሚያስችላቸው በመልእክቱ ውስጥ ያለው የፈጠራ ኃይል ነው። መልእክቱ ከተነበበ፣ ከተሰማና ከተጠበቀ፣ ከዚያም ነገሮችን ሁሉ ወደ ሕልውና ያመጣው ያው አንድ የፈጠራ ኃይል እነርሱን ወደ እስራኤል ልጅነት ይለውጣቸዋል። መስማትን መከልከል ግን የአታላዩን የያዕቆብን ልምምድ እንደያዙ መቀጠል ነው።

የያዕቆብ የመሰብሰብ ጥሪ፣ በራእይ ውስጥ የተፈታ መልእክት የመሰብሰብ ጥሪ ደግሞ የሆነው፣ ሊገባ የሚገባ አስፈላጊ ምልክት ነው። የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜያት” ትምህርት የሚያሳየው፣ ከዚያ ቀድሞ መበተን ካልነበረ መሰብሰብ እንደማይኖር ነው። መቶ አርባ አራት ሺህ እነዚያ ከጥሪው በፊት የተበተኑ ናቸው። ይህ እውነት በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ደጋግሞ ተለይቶ ይገለጣል።

ዳግመኛ ከመቶ አርባ አራት ሺህ ጋር የሚታደሰው ቃል ኪዳን፣ እግዚአብሔር ሕጉን በልባችን ላይ እንደሚጽፍ የተስፋ ቃልን ያካትታል። ነገር ግን ይህ የፍጥረታዊ ተግባር በጌታ እንዲፈጸምላቸው ያላቸው እነዚህ ሰዎች ከዚህ በፊት ተበትነው ነበር።

በ“መበተኑ” ጋር በተያያዘ ስለ መቶ አርባ አራቱ ሺህ መሰብሰብ ገና የሚነገር ብዙ ነገር አለ፤ ነገር ግን አስቀድሞ እኛ በምንመለከታቸው በእነዚህ ዘጠኝ ማጣቀሻዎች ውስጥ ያለውን የአልፋና ኦሜጋ ፊርማ አስተያየት በአንድ ላይ ማሰባሰብ ያስፈልገናል።

በዘፍጥረት የመጨረሻዎቹ ሦስት ምዕራፎች ውስጥ ሁለት ወገኖች ተወክለዋል፤ የዓመፀኞች ወገን እና የጥበበኞች ወገን። ሁለቱም ወገኖች “መንገዱ ይህ ነው፤ በእርሱ ሂዱ” የሚል ድምፅ ይሰማሉ፤ ነገር ግን አንዱ ወገን ለመለከቱ መስማትን እምቢ አለ፣ በቀድሞዎቹም መንገዶች ለመሄድ አልፈቀደም። በዘፍጥረት ከአርባ ስምንት እስከ ሃምሳ ያለው የዓመፀኞች ወገን በአሥራ ሦስተኛው ነገድ ተወክሏል።

በጥንታዊቱ እስራኤል መጀመሪያ አሥራ ሦስት ነገዶች ነበሩ፤ በዘመናዊቱም እስራኤል መጀመሪያ አሥራ ሦስት ደቀ መዛሙርት ነበሩ። ከሌሎቹ አሥራ ሁለት ደቀ መዛሙርት ተለይቶ የተገለጸው አንዱ ደቀ መዝሙር፣ (ኤፍሬም ከሌሎቹ ነገዶች እንደ ተለየ ሁሉ) ሁለቱም የዓመፅ ምልክቶች ናቸው። እህት ዋይት ይሁዳን በቀጥታ ሞኝ ድንግል ትለዋለች።

ይሁዳ አስቆሮታዊ ሞኝ ድንግል ነበር፤ እርሱ እንክርዳድ ነበር፤ ሞኝ ድንግል ከሆነም ላዖዴቅያዊ ደግሞ ነበር።

የዮሴፍ ሁለቱም ልጆች በዘፍጥረት ምዕራፍ አርባ ስምንት ከያዕቆብ በረከት ተቀበሉ፤ ከዚያም ጀምሮ “እኩል ነገዶች” ተብለው ይጠራሉ። እኩል ነገዶች ቢሆኑም እንኳ ነገዶች ነበሩ። ይሁዳ አስቆሮታዊ ቀድሞ በያዘው አሥራ ሁለተኛ ስፍራ ለመሙላት በማትያስ ተተካ። ይሁዳ ደቀ መዝሙር ነበር፤ በዚህም ሁኔታ—በጥንታዊቱ እስራኤል መጨረሻ ላይ አሥራ ሦስት ደቀ መዛሙርት ነበሩ፥ ልክ በመጀመሪያዋ አሥራ ሦስት ነገዶች እንደነበሩት ሁሉ።

የዮሴፍ ልጅ ኤፍሬም (አሥራ ሦስተኛው ነገድ) ሰሜናዊዎቹ አሥሩ ነገዶች የኢዮሮብዓምን ድጋፍ በማድረግ በተሰበሰቡና መንግሥቱን ወደ ሰሜናዊ አሥር ነገዶችና ወደ ደቡባዊ ሁለት ነገዶች በከፈሉ ጊዜ የዓመፅ ምልክት ሆነ። ከወንድሙ ምናሴ ይልቅ የዮሴፍን ልጅ ኤፍሬም እንደ ዓመፅ ምልክት ለምን እለያያለሁ? ከኤፍሬም ጋር የተያያዘው ዓመፅ ያዕቆብ አሥራ ሁለቱን ልጆቹን ከመባረኩ በፊት በአርባ ስምንተኛው ምዕራፍ ይጀምራል። በአርባ ስምንተኛው ምዕራፍ ያዕቆብ መጀመሪያ የዮሴፍን ሁለት ልጆች ይባርካል። ምናሴ በኵር ልጅ ስለነበረ የልጆቹ የመጀመሪያው በረከት በምናሴ ላይ ሊውል እንደሚገባ ዮሴፍ ይጠብቃል፤ ያዕቆብ ግን ኤፍሬምን በመምረጡ ላይ ዮሴፍ ያምፃል።

የኤፍሬም ጅማሬ እንደ እግዚአብሔር ምርጦች ወኪል የዓመፅ ምስክርነትን ይዟል፤ የኤፍሬምም ፍጻሜ ከ723 ዓ.ዓ. በፊት ጀምሮ እስከ 1798 ድረስ የሚደርሰው የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት የ“ሰባት ጊዜ” መበተን ነው። በ723 ዓ.ዓ. በፊት ሰሜናዊው አሥሩ ነገዶች፣ የኤፍሬም መንግሥት፣ (እስራኤል ተብሎም የሚታወቀው) እንደ መጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት ገዳይ ቍስል ተቀበለ። ያ ገዳይ ቍስል በ1798 የጳጳሳዊው ኃይልና መንግሥቱ ገዳይ ቍስል በመቀበላቸው የተፈጸመ የጊዜ ትንቢት አስጀመረ። በ1798 የጳጳሳዊው ኃይል የተቀበለው ገዳይ ቍስል፣ በዳንኤል አሥራ አንድ ቍጥር አርባ አምስት የሰሜን ንጉሥ “ወደ ፍጻሜው ይመጣል፥ የሚረዳውም አይኖርም” በሚልበት ጊዜ የባቢሎንን የመጨረሻ ውድቀት ይመስላል። በመጨረሻዎቹ ዘመናት ያለው የባቢሎን ዓመፅና ውድቀት፣ በ1798 በጳጳሳዊው ኃይል ዓመፅና ውድቀት ተመስሎ ነበር፤ ይህም ደግሞ በ723 ዓ.ዓ. በፊት በኤፍሬም (እስራኤል) መንግሥት ዓመፅና ውድቀት ተመስሎ ነበር፤ ይህም በዘፍጥረት መጨረሻ እንደተለየው በዮሴፍ በአባቱ ትንቢታዊ መነሣሣት ላይ ባደረገው ዓመፅ ተመስሎ ነበር።

የኤፍሬም ምልክት የሆነው ዓመፅ፣ ከአባቱ ከዮሴፍ በአባቱ በያዕቆብ ላይ በተነሣው ዓመፅ ጀመረ። በመጨረሻም ወደ አሥሩ የሰሜን ነገዶች ዓመፅ ይመራል፣ ይህም በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ እንደ “ሰባት ጊዜ” የተወከለውን “መበተን” ያስከትላል። የሰሜኑ መንግሥት የተበተነበት የጊዜ ዘመን በሁለት ክፍሎች ተከፍሏል። አንደኛው በ538 ዓመት ያበቃል፤ ቀጣዩም ዘመን በ1798 ያበቃል፤ እነዚህም ሁሉ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት ትንሽ ቀደም ብሎ ወደሚፈታው መልእክት ያመለክታሉ። ያ መልእክት የባቢሎንን የመጨረሻ ውድቀት ይለያል። በኤፍሬም ትንቢታዊ ታሪክ እያንዳንዱ የመንገድ ምልክት ላይ ዓመፅ ተለይቶ ይታያል። እንዲሁም የአሥራ ሦስተኛው ደቀ መዝሙር የይሁዳ አስቆሮት ዓመፅ ደግሞ ተለይቶ ይታያል። ይህ ቁጥር አሥራ ሦስት የዓመፅ ምልክት መሆኑን ከሚለዩ ምስክሮች ሁለቱ ናቸው። ነገር ግን ከእነዚህ ቅዱሳን እውነቶች አንዳቸውም ሊታወቁ አይችሉም፣ ሰው በሚለር ያገኘው የመጀመሪያ እውነት ላይ ተመሥርተው በተገነቡት የአድቬንቲዝም መሠረቶች ላይ ካልቆመ፣ እና በአድቬንቲዝም የተጣለችውም የመጀመሪያ እውነት ያች ራሷ ናት።

የኦሪት ዘፍጥረት መጨረሻ እኛ ስንመለከታቸው ከነበሩት ሌሎች መስመሮች ሁሉ ጋር ይስማማል። በማጠቃለያ፦

በመጀመሪያ አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ የሆኑት ሰማያዊ ሶስትነት፣ ወልድ ራሱም ቃል የሆነው የፈጸመውን የሰማያትና የምድር ፍጥረት መስክረዋል። ቃሉ ከአብ ወደ ሰው ልጆች የሚደርስ የመግባቢያ መስመር ሆነ፤ እንዲሁም ለሰው ልጆች ከአብ ጋር ለመገናኘት ያለው ብቸኛ መንገድ ቃሉ ብቻ ነው። የአብ መልእክት በሰማይ ከሉሲፈር ዓመፅ በኋላ ሉሲፈርን (ብርሃን ተሸካሚውን) የተካው ለመልአኩ ገብርኤል በወልድ ተሰጠ። ገብርኤልም ብርሃኑን ወይም መልእክቱን ይቀበላል፤ ከዚያም ከአብ የመጣውን መልእክት ወደ ወደቀው የፍጥረት ቤተሰብ ለማስተላለፍ የተመደበ ቅዱስ የተፈጠረ ፍጡር ለሆነ ነቢይ ያደርሰዋል። ለነቢዩ የተሰጠው መልእክት በጽሑፍ ይሰፈራል፤ ከዚያም ወደ ሰው ልጆች ይተላለፋል። በመግባቢያው ሂደት እያንዳንዱ ደረጃ ላይ መልእክቱ ቅዱስ ነው፤ በዚህም ምክንያት ነቢያት ራሳቸው የወደቁ የሰው ልጆች ቢሆኑም ቅዱሳን ሊሆኑ ይገባል። ቅዱሱ መልእክት ወደ ወደቀች ሰብአዊነት እጅ በሚተላለፍበት ነጥብ ላይ፣ ሰብአዊነት ቅዱስ መልእክትን ባልተቀደሱ እጆች የመያዝ እድል አላት። ስለዚህ የቅዱሱ መልእክት ብርሃን ብርሃንንም ጨለማንም ያፈራል። መልእክቱ በወደቀው ሰው ቤተሰብ ውስጥ ባሉት ሰዎች ሲቀበል፣ ነገሮችን ሁሉ የፈጠረውን ያውኑ የፍጥረት ኃይል በውስጡ ይይዛል፤ ይህም ያንን ፍጡር የሚያጸድቅ ኃይል ነው። የመግባቢያው ሂደት መጀመሪያ የመግባቢያውን ሂደት ፍጻሜ ያሳያል። ስለዚህ፣ መልእክቱ ከተሰማ፣ ከተነበበ እና ከተጠበቀ፣ መልእክቱ የወደቀውን ሰው ልጅ ወደ ወልድ መልክ እንደ አዲስ ፍጥረት ይፈጥረዋል።

ዮሐንስ በምርመራዊው ፍርድ የመጨረሻ ዘመናት ውስጥ የወደቀውን የሰው ዘር ከኋላቸው ድምፅ ሰምተው ወደ ኋላ የሚመራውን መልእክት ለመቀበል ዘወር የሚሉ እንደሆኑ ያሳያል። መልእክቱን ተቀብለው ያንንም መልእክት የሕይወታቸው አንድ ክፍል ሳይሆን ብቻውን ሕይወታቸው የሚያደርጉት በዚያው በዚያን ጊዜ ይጸድቃሉ። መጽደቅ ማለት ቅዱስ መደረግ ነው። ከአብ የተላከውን መልእክት የሚያነቡና የሚሰሙ ሰዎች መልእክቱን ተቀብለው ቅዱሳን ሲደረጉ፣ ይህ በመልእክቱ ውስጥ ባለው የፈጠራ ኃይል ነው። የፈጠራው ኃይል ሰዎች እንደ አብርሃም ባመኑ ጊዜ ሰዎችን የማጽደቅን ሥራ ያከናውናል። መልእክቱ ወደ ኋላ ወዳለው ድምፅ ዘወር ብለው እንዲያዳምጡ ያስተምራቸዋል፤ ይህም ወደ ጥንታዊ መንገዶች ይመራል፥ እነርሱም መሠረታዊ እውነቶች ናቸው። መልእክቱ ወደ እውነት ሁሉ ይመራቸዋል፤ እነርሱም በጥንታዊ መንገዶች ሲሄዱ በጻድቃን መንገድ ላይ እየተመላለሱ ናቸው።

በተላለፈው መልእክት የጸደቁት ሰዎች እየጨመረ የሚሄድን ብርሃን የሚወክል መንገድ ይሄዳሉ፤ ነገር ግን ያው ብርሃን የክፉዎችን መንገድ በተመጣጣኝ ሁኔታ ይበልጥ ጨለማ ያደርገዋል። ብርሃን ከጨለማ ይለያል። በመጀመሪያ ብርሃን እንዲሆን ያዘዘው የፍጥረት ኃይል በመጨረሻም በሰው ልጆች ላይ ብርሃን በመጀመሪያ እንዳደረገው ያውኑ ውጤት ያመጣል። ከኋላ ያለውን ድምፅ መስማት የሚከለክል፣ ስለዚህም የጨለመውን መንገድ ለመሄድ የሚመርጥ ወገን በቃሉ “ይሰናከላል”፤ ምክንያቱም በመሠረቱ ድንጋይ፣ በአሮጌው የተፈተነ ድንጋይ ላይ ይሰናከላሉ። ድምፁ አልፋና ኦሜጋ ነው፤ የጸደቁትም እነዚያን ቃላት በሚሰሙ ጊዜ ልባቸውን ወደ እነዚያ ቃላት ሲያዘነብሉ፣ አልፋና ኦሜጋ ልባቸውን ወደ አባቶች (ወደ ያለፈው) ስለሚመልስ፣ የአባቶችም ልብ ወደ ፍጻሜው ስለሚጠቁም፣ እነዚያን ቃላት በልባቸው መካከል ይጠብቃሉ።

እግዚአብሔር በጻድቃን መንገድ የሚመላለሱትን ይመዝናል፣ ወይም ይፈርድባቸዋል፤ ይህንም የሚያደርገው ፍርዶቹ በምድር ላይ በሚገኙበት “በመጨረሻዎቹ ቀኖች” ነው። ጻድቃን ማለት፣ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ የመቆየት ጊዜ ፍጻሜ መሠረት ጌታን የጠበቁ ናቸው። በእየጨመረ በሚሄድ እውቀት መንገድ የሚመላለሱት ፍላጎት፣ ስለ እግዚአብሔር ስም፣ ስለ ባሕርዩ፣ ይበልጥ የጠለቀና የጠለቀ ማስተዋል ማግኘት ነው። ጌታቸውን የጠበቁት፣ የመጨረሻውን የማስጠንቀቂያ መልእክት የሚያውጁ እነርሱ ናቸው፤ ምክንያቱም ራእይ አሥራ ስምንት ሁለተኛው ውጫዊ መልእክት የሚከተለውን የመጀመሪያውን ውስጣዊ መልእክት፣ ማለትም የእኩለ ሌሊት ጩኸትን፣ የሚያውጁ እነርሱ ናቸው።

የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ በመስከረም 11, 2001 በወረደ ጊዜ፣ የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ወደ ቀድሞው መንገድ እንድትመለስ የቀረበላትን የመጨረሻ ጥሪ እምቢ አለች። ከዚያም በኋላ በአሜሪካ ውስጥ የእውነተኛው ፕሮቴስታንትነት ቀንድ መሆኗን አቆመች። በዚያ ጊዜ፣ እንደ ዮሐንስ ራእይ አሥር መልአክ በነሐሴ 11, 1840 በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ላይ በወረደ ጊዜ በምሳሌነት እንደተገለጸው፣ የዚያን ኃይለኛ ድምፅ መልእክት ወስደው ለመብላት ለመረጡ ሰዎች የፈተና ሂደት ተጀመረ። የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በተጣለ ጊዜ የእውነተኛውን ፕሮቴስታንትነት ካባ የተቀበለችው መንፈሳዊት ሕዝብ፣ ከዚያም በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ላይ የከሃዲ ፕሮቴስታንትነትን ፈለግ ተከተለች።

ራእይ 10 ውስጥ በመልአኩ እጅ የነበረውን ትንሹን መጽሐፍ መልእክት ለተቀበሉ ሰዎች እውነተኛው ፕሮቴስታንት ቀንድ በዚያን ጊዜ ተሰጠ። ከ1840 እስከ 1844 ድረስ በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ያለው የፈተና ሂደት፣ ከመስከረም 11፣ 2001 ጀምሮ እስከ እሁድ ሕግ በዩናይትድ ስቴትስ ድረስ በአድቬንቲዝም መጨረሻ ያለውን የፈተና ሂደት ይወክላል። በ1840 እስከ 1844 ባለው የመጀመሪያው ታሪክ ውስጥ፣ እንዲሁም በመስከረም 11፣ 2001 የተጀመረው የፈተና ሂደት፣ የፕሮቴስታንትነትን ካባ ከተሸከሙት የቀድሞ የአማኞች አካል ወደ እውነተኛ ፕሮቴስታንትነትን ካባ ወደሚሸከም አዲስ የአማኞች አካል የሚያሻግር የዘመናት አስተዳደራዊ ሽግግርን ያመለክታል።

ለጻድቃን መንገድ ከምንመለከተው ግምት ይልቅ ይበልጥ አስፈላጊው ነገር፣ በዚያ ታሪክ ውስጥ የመቆየት ዘመን መጀመሪያን የሚያመለክት አንድ ተስፋ መቁረጥ እንዳለ ነው። በዚያ ዘመን ታማኞች ጌታቸውን ይጠባበቃሉ፤ ያም ዘመን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት በመፈታቱ ያበቃል። በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ያ የፈተና ሂደት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት በጥቅምት 22, 1844 በመደምደሙ አበቃ። በመጨረሻ ያለው የፈተና ሂደት በዮሐንስ የተወከሉትን ሰዎች በአሜሪካ ውስጥ በእሑድ ሕግ ጊዜ ይደመድማል። በመጨረሻ ያለው የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እንደ መጀመሪያው ሁሉ ይደመድማል፤ እንዲሁም በአድቬንቲዝም መጀመሪያ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የፈተናው ሂደት ከመዘጋቱ በፊት ተፈትቶ ነበር። በመጀመሪያ ያለው የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት አሁን በመጨረሻ እየተፈታ ነው።

የጸደቁት ጥበበኛ ደናግል ከእግዚአብሔር ጋር ቃል ኪዳን ይገባሉ፤ ክፉዎቹ ሞኞች ደናግል ግን ወደ ሞት ቃል ኪዳን ሲገቡ።

ጻድቃን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ቅዱስ መልእክትን ለቤተ ክርስቲያን ያቀርባሉ፤ ከዚያም ሰውን ከባቢሎን እየጠሩ የሁለተኛውን ድምፅ መልእክት ያውጃሉ።

ከባቢሎን የሚወጡ እና በጻድቃን መንገድ ከሚመላለሱት ጋር የሚተባበሩ ሰዎች፣ በሰማያዊው ሦስትነት ስም በተወከለው የጥምቀት ውኃ አማካይነት ወደ መንጋው ይቀበላሉ። የጸደቁት፣ አሁን በጳጥሞስ ለዮሐንስ የተሰጠውን መልእክት የሚሰሙ ቢሆኑም፣ ወይም ከዚያ በኋላ ከባቢሎን የተጠሩ ቢሆኑም፣ ሁሉም መንፈስ ቅዱስን በመቀበል ይጸድቃሉ። ያ የመንፈስ ቅዱስ አምላካዊነትና የሰው ልጅ ሰብአዊነት ጥምረት፣ ክርስቶስ በራሱ ላይ የሰውን ተፈጥሮ በወሰደ ጊዜ እንደ ምሳሌ እንደተቀመጠው ተፈጸመ። መቶ አርባ አራቱ ሺህ፣ በሁለት ምስክሮች፣ በያዕቆብ አሥራ ሁለቱ ልጆችና በአሥራ ሁለቱ ደቀ መዛሙርት ተወክለው ነበር። ክፉዎች በአሥራ ሦስተኛው ነገድና በአሥራ ሦስተኛው ደቀ መዝሙር ይወከላሉ። በሁለቱም ምሳሌዎች ያሉት “አሥራ ሦስቶች” ለእግዚአብሔር ካህናት እንዲሆኑ ተጠርተው ነበር፤ ያንንም ጥሪ የሚክዱ በዔሳው ይወከላሉ፣ ታናሽ ወንድሙም ያዕቆብ ጥሪውን የሚቀበሉትን ይወክላል። ዔሳውና ያዕቆብ ሁለቱም በዓለም መጨረሻ ዘመን ያሉ የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶችን ይወክላሉ። አንደኛው ክፍል በነቢዩ ጽሑፎች የተላለፈውን ቅዱስ መልእክት ይቀበላል እና ወደ እስራኤል ይለወጣል፤ ዔሳው ግን ስሙን እንዳለ ይጠብቃል።

በእርግጥ በእነዚህ ዘጠኝ መስመሮች ስለ አልፋና ኦሜጋ የተካተተው ከዚህ የሚበልጥ ብዙ ነገር አለ፤ ምክንያቱም ይህ በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ስለ ጅማሬዎችና ስለ ፍጻሜዎች የቀረበ አጭር ማጠቃለያ ብቻ ነበር።

ዘጠኝ የታሪክ መስመሮች፣ ከፍጥረት ጀምሮ እስከ ሁለተኛው ምጽአት ድረስ የሚዘረጉ ትንቢታዊ ታሪኮችን የሚወክሉ። እነዚህ ዘጠኙ የመጀመሪያና የፍጻሜ ትንቢታዊ መስመሮች ሁሉ በቀጥታ ከራእይ ምዕራፍ አንድ የመጀመሪያዎቹ ሦስት ጥቅሶች ጋር የተያያዙ ናቸው። እነዚያ ሦስቱ ጥቅሶች፣ ስለ የሱስ ክርስቶስ ራእይ፣ ማለትም የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ ቀደም ብሎ የሚፈታው፣ የእግዚአብሔር የፍጥረት ኃይል መገለጥ መሆኑን ያሳያሉ። ከሙሴ ዘመን ጀምሮ እስከ ራእይ ዮሐንስ ዘመን ድረስ ምስክርነታቸውን ካቀረቡ የተለያዩ ምስክሮች የተሰጠንን ምስክርነት እንዲህ ያለ ውስብስብና በእርስ በርሱ የተሳሰረ ማስረጃ ለመገንባት ከዚህ በስተቀር ሌላ ምን ኃይል ሊኖር ይችላል?

ጫማህን አውልቅ፤ ይህ ቦታ ቅዱስ መሬት ነውና።