እውነት ምንድን ነው? - ቁጥር አምስት

በሰባቱ ነጎድጓዶች ውስጥ የተገለጠው ትንቢታዊ ታሪክ አሁን እኛ ያለንበትን ታሪክ ይለያል። ምስጢሩ የሚወክለው ታሪክ እስኪደርስ ድረስ ተሰውሮ ነበር። ይህ መጽናኛው፣ የ“እውነት” መንፈስ፣ ዮሐንስ የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ብሎ የጠራውን እውነት የሚገልጥበት ጊዜ ነው፤ ምክንያቱም ኢየሱስ ክርስቶስ እውነት ነውና። “እውነት” የሚለው ቃል የእግዚአብሔርን ባሕርይ ብቻ የሚወክል መሆኑ አይደለም። እንዲሁም የዕብራይስጥ የ“እውነት” ቃል በመጻሕፍት ቅዱሳን ሁሉ ውስጥ በእጅጉ ጥልቅ መንገዶች እንደተጠቀመ የሚያሳይ የድንቅ ቋንቋ ምሁር ግልጠት ብቻ አይደለም። ነገር ግን ሲገባ የራእይን መጽሐፍ ትንቢቶች ለመክፈት ቁልፍ የሚሆን፣ እንዲሁም በዚህ ማድረግ መላውን መጽሐፍ ቅዱስ የሚከፍት ድንቅ ተአምር ደግሞ ነው። ነገር ግን ይህ በውስጡ የተጻፉትን ነገሮች ለማየት፣ ለመስማት፣ ለመጠበቅም ፈቃደኛ ለሆኑ ብቻ ነው፤ ምክንያቱም ጊዜው ቀርቦአልና።

ሰዎች “እውነትን” በእርስዋ ሊቀደሱ በሚችሉበት መንገድ እንዲያውቁአት የመንፈስ ቅዱስ መገኘት ያስፈልጋል። ሰዎች “እውነት” የሚለውን ቃል በአእምሮ ሊረዱት ይችላሉ፣ እንዲሁም በእርሱ አስፈላጊነት ሊደነቁ ይችላሉ፤ ነገር ግን “እውነት” መበላት አለባት። እርስዋ ወደ ውስጥ መውሰድ አለባት፣ የሰውም ልምድ አካል መሆን አለባት፤ ምክንያቱም ቃሉ ወደ ክርስቶስ ምስል ሊለወጡ ለሚፈልጉ የእግዚአብሔርን ፈጣሪ ኃይል ያስተላልፋልና። “እውነት” ተብሎ የተተረጎመውን የዕብራይስጥ ቃል በግል ምርመራዬ ለመጀመር ከሆኑት መነሻ ስፍራዎች አንዱ፣ የዕብራይስጥ ሊቃውንት ነበሩ፤ እነርሱም ደግሞ የ“እውነት”ን ቃል አስደናቂ ባሕርይ እና በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ አጠቃቀሙን ይመለከታሉ። ነገር ግን ስለ “እውነት” ያላቸው የአእምሮ ግንዛቤ ወደ ክርስቶስ እንዳመራቸው ለማመን ምንም ምክንያት የለም።

ቃሉ በመንፈስ ቅዱስ ህልውና መበላት እንዳለበት የሚያሳየው ትንቢታዊ እውነታ፣ እህት ኋይት በዐሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ “ዘይት” ብላ የሰጠችውን ትርጉም ያስተጋባል፤ እንዲሁም ሙሽራውን በመጠበቅ ላይ ያሉትን ሁለቱን የደናግል ክፍሎች የገለጸችበትን መግለጫዋን ደግሞ ያስተጋባል።

ምልክት እጅግ ብዙ ጊዜ ከአንድ ትርጉም በላይ ይኖረዋል፥ እና ትርጉሙም ምልክቱ በተቀመጠበት አውድ መሠረት ሊገለጽ ይገባል። በቃሉ ላይ የሰዋሰው ባለሙያ ትርጓሜ ወይም ቃሉ በተጻፈበት ታሪካዊ ዘመን ማዕቀፍ መሠረት ሊገለጽ አይገባውም። እነዚህ ሁለቱ አቀራረቦች የአድቬንቲዝም ነገረ መለኮት ምሁራን “እውነትን” ለመካድ የተጠቀሙባቸው ናቸው። ምልክት የሚገለጸው በተጠቀመበት አውድ መሠረት ነው። በትንቢት መንፈስ ውስጥ፥ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ ያለው “ዘይት” እንደ “ዘይቱ” በተገኘበት ንባብ አውድ መሠረት ቢያንስ ጥቂት የተለያዩ ነገሮችን ይወክላል። አንዱ የደናግል ክፍል ዘይቱን ያለው ሌላው ግን የሌለው ለምንድን ነው?

ሰነፋት ድንግልዎች በቅርቡ በሚመጣው ቀውስ ውስጥ ለመሳካት የሚያስፈልጋቸውን ባሕርይ አልያዙም። የክርስቶስ ጽድቅ ይጎድላቸዋል። ነገር ግን ዘይቱ ደግሞ መልእክት ነው፥ እናም በ“የመጨረሻ ዘመን” ስለ አስሩ ድንግልዎች በተነገረው ምሳሌ ውስጥ ያለው ዘይት፣ ሊሰማ፣ ሊነበብ እና ሊጠበቅ የሚገባው በኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ የተወከለው የመጨረሻው የማስጠንቀቂያ መልእክት ነው።

“ዘይቱ” የመጨረሻው መልእክት ነው፤ እንደገናም ይህ የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ነው። በዚያ ክፍል ውስጥ ዘይቱን ሊኖራቸው የሚፈልጉ ሰዎች ሙሴ በኮሬብ ዋሻ እንዳደረገው እግዚአብሔርን ሊለምኑ ይገባቸዋል። ነገር ግን፣ እግዚአብሔር ክብሩን “ያሳየን” ዘንድ “ሙሴ እንዳደረገው ብንለምን” የሚገባን ከሆነ፣ መጀመሪያ መጽናኛ የሆነውን መንፈስ ቅዱስ መጠየቅ አለብን። ይህን ብናደርግ እንግዲህ በመላእክትና በሁለቱ ወርቃማ ቱቦዎች አማካይነት የክርስቶስን ጽድቅ እንቀበላለን። በተመሳሳይ ጊዜ የኢየሱስ ክርስቶስን ራእይ መልእክት እየተቃወምን፣ የላኦዲቅያ አድቬንቲዝም ልማዶችና ሥርዓቶች ሊደረግ ይገባል እንደሚሉት ለክርስቶስ ባሕርይ መጸለይና መለመን እንደምንችል ብናስብ ራሳችንን እናታልላለን። ጽድቁ ወደ እኛ የሚተላለፈው በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት ቆመው ባሉት በሁለቱ ቅቡዓን አማካይነት በሚተላለፉት “የእግዚአብሔር መንፈስ መልእክቶች” ነው። መልእክቱን ስንጥል ጽድቁንም እንጥላለን።

ሁለቱ “በምድር ሁሉ ጌታ ፊት የሚቆሙት የተቀቡት” እንዲሁም በራእይ አሥራ አንድ የተገለጹት ሁለቱ ምስክሮች መሆናቸው ተወክለዋል።

የሁለቱ ምስክሮች ምስክርነት የዘካርያስን ወይም የዮሐንስን እንደምንመለከት፣ የሁለቱም ምስክርነት አውድ በራእየ ዮሐንስ ምዕራፍ አንድ ቁጥር አንድ ላይ ከኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ መልእክት ጋር በተያያዘ እጅግ መጀመሪያ የተጠቀሰው እውነት የሆነው የመግባቢያ ሂደት ነው። ከአብ ወደ ወልድ፣ ከወልድ ወደ መላእክት፣ ከመላእክት ወደ ነቢይ፣ ከነቢይም ወደ ቤተ ክርስቲያን። ክርስቶስ ለሰው ልጆች የሚናገርበት ሂደት በመጨረሻው የማስጠንቀቂያ መልእክት ውስጥ ሊገልጠው የሚፈልገው ዋና ግንዛቤ ነው። ይህም በአንደኛውና በሦስተኛው መልአክ መልእክቶች አቀራረብ ውስጥ ካለው አጽንኦት ጋር ይጣጣማል።

የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በዊልያም ሚለር ይወከላል። ሚለር ሊታወቁ የሚገቡ በርካታ ትንቢታዊ ባህርያትን ይዟል። እርሱ የእንቅስቃሴው “አባት” ነበር፤ ይህም በአልፋና ኦሜጋ አንጻር ወንድ ልጅ መኖሩን ይጠይቃል። እርሱ “ሚለራዊ” በሚባል ስም በተወከለ እንቅስቃሴ ይወክል ነበር፤ ይህ ቃል ለአንድ የድንጋይ አይነት የሚጠቀም ቃል ነው። እርሱ ትንቢትን ለመተርጎም የመጽሐፍ ቅዱስ ደንቦችን ስብስብ ለማደራጀት ተጠቅሞበታል። እነዚያ ደንቦች የእግዚአብሔር መንፈስ መልእክቶች ግንኙነት ዋና ክፍል ሆኑ፤ እነዚህም የሚለር ትውልድ ሰዎች ሞኝነት የተሞላባቸውን የሎዶቅያ ሁኔታቸውን እንደሚጠብቁ ወይም ጥበበኛ ፊላዴልፍያውያን እንደሚሆኑ በመምረጥ ሲገለጥ ወይም ሲቀበል ነበር። እንደ መጀመሪያው መልአክ መልእክት አባት፣ እርሱ የሶስተኛውን መልአክ መልእክት የሚያውጅ እንቅስቃሴን ያመለክታል፤ የዚያም እንቅስቃሴ ስለ መልእክቱ ያለው አስተዋይነት ልዩ በሆነ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ትርጓሜ ደንቦች ስብስብ ይመራል፤ እነዚህም ደንቦች ሚለር የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት በጽኑ እንዲቋቋም እንደተጠቀመበት ሁሉ፣ የሶስተኛውን መልአክ መልእክት ደግሞ በጽኑ ያቋቁማሉ። እግዚአብሔር ፈጽሞ አይለወጥም፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ትናንትና ዛሬም ለዘላለምም ያው ነው።

በአድቬንቲዝም መጀመሪያም ሆነ መጨረሻ፣ በዘይቱ የተወከሉት የእግዚአብሔር መንፈስ መልእክቶች በሁለቱ ምስክሮች አማካይነት ይተላለፋሉ። በመጀመሪያው ዘመን ከሚለራውያን ጋር ሁለቱ ምስክሮች ብሉይና አዲስ ኪዳናት ነበሩ፤ በመጨረሻው ግን መጽሐፍ ቅዱስና የትንቢት መንፈስ ናቸው። ይህም ዮሐንስ፣ በምርመራ ፍርድ የመጨረሻ ዘመን ያሉትን የእግዚአብሔር ሕዝብ እጅግ ፍጹም በሆነ መልኩ የሚያመለክተው፣ በጳጥሞስ ደሴት ላይ የነበረበት ምክንያት ነው።

የጳጥሞስ ትንቢታዊ አቀማመጥ ዮሐንስ እየተሰደደ እንደነበር ያመለክታል። እርሱ በመጽሐፍ ቅዱስና በትንቢት መንፈስ አማካይነት የኢየሱስ ክርስቶስን ራእይ የሚገልጹ የእግዚአብሔር መንፈስ መልእክቶችን ስለተቀበለ እየተሰደደ ነበር።

የእግዚአብሔር “የመጨረሻው ዘመን” ሕዝብ ስደት በራእይ ምዕራፍ አስራ አንድ ውስጥ ደግሞ ተወክሎ ታይቷል፤ በዚያም ሁለቱ ምስክሮች በመንገዶች ላይ ተገድለው ሲወድቁ፣ ሁሉም በሞታቸው ደስ ይላቸዋል። በምዕራፍ አስራ አንድ እነዚያ ሁለቱ ምስክሮች ኤልያስና ሙሴ ናቸው። ለሦስት ዓመት ተኩል ምስክርነታቸውን ሰጥተዋል፤ ከዚያም ተገድለዋል፣ ነገር ግን ከዚያ በኋላ ከሙታን ተነሥተዋል።

ነቢያት ሁሉ ስለ ራሳቸው ታሪክ ከሚናገሩት ይልቅ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ይበልጥ ይናገራሉ፤ ስለዚህም ስለ መጨረሻዎቹ ዘመናት የሚናገር መጽሐፍ ካለ፣ የመጽሐፍ ቅዱስ መጻሕፍት ሁሉ የሚገናኙበትና የሚያበቁበት የራእይ መጽሐፍ ነው። ስለዚህ በመጨረሻዎቹ ዘመናት የሚገደል ከዚያም በኋላ የሚነሣ “መልእክት” መኖር አለበት። ራእይ አሥራ አንድ የፈረንሳይ አብዮትን ታሪክ አሳይቷል፤ ነገር ግን ከዚያ ይልቅ በቀጥታ በመጨረሻዎቹ ዘመናት በሦስተኛው መልአክ መልእክት ላይ የሚደረግ ጥቃትን ያመለክታል። በሚለር መልእክትና እንቅስቃሴ የተመሰለው መልእክትና እንቅስቃሴ ያንን ጥቃት ተቀብሎ በJuly 18, 2020 ሞተ። እንደ ራእይ አሥራ አንድ መሠረት፣ ያ ጥቃት ከማይገለጥ ጥልቅ ጉድጓድ የወጣው አውሬ የሚፈጽመው ነበር።

እኅት ዋይት “ጥልቁ የሌለው ጉድጓድ” የሰይጣናዊ ኃይልን አዲስ መገለጫ እንደሚወክል ታስታውቀናለች።

ከጥልቁ ጕድጓድ የሚወጡ ሦስት ኃይሎች በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ተለይተው ተገልጠዋል፤ መጀመሪያው በራእይ ምዕራፍ ዘጠኝ ቁጥር ሁለት የተጠቀሰው እስልምና ነው፤ ሁለተኛው በምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር ስምንት ያለው የፈረንሳይ አብዮት አምላክ-አልባነት ነው፤ ሦስተኛውም በምዕራፍ አሥራ ሰባት ቁጥር ስምንት የተጠቀሰው ዘመናዊ ሮም ነው። በመጨረሻዎቹ ዘመናት ያለው “አዲስ መገለጫ” በሚለራዊት እንቅስቃሴ የተመሰለውን እንቅስቃሴ ብቻ ሳይሆን ዓለምንም የሚያጠቃው፣ “Woke-ism” ተብሎ የሚታወቀው የሐሰተኛው እኩለ ሌሊት ጩኸት ሐሰተኛ መንቃት ነው። Woke-ism በአሁኑ የኢየሱኢት ፀረ-ክርስቶስ የተደገፈ “አዲስ የሰይጣናዊ ኃይል መገለጫ” ነው፤ እርሱም በነጋዴዎች፣ በተባበሩት መንግሥታት የፖለቲካ መሪዎች፣ በዩናይትድ ስቴትስ ውስጥ በወደቁት የፕሮቴስታንትነት ቤተ ክርስቲያናት ውስጥ ባሉ ሊበራል ተወካዮች፣ እና በዲሞክራቲክ ፓርቲ ከRINO-ሪፐብሊካኖች ጋር በመተባበር ይበረታታል፤ እነዚህም የግብረ ሰዶማውያን ማህበረሰብ የተዛቡ የአኗኗር ዘይቤዎች ልዩ ልዩ አይነቶች ሁሉ እንዲበረታቱ ወይም ራሳቸው የሚበረታቱ ሲሆን፣ እነዚህ በምዕራፍ አሥራ አንድ “ሰዶም” ተብለው ተወክለዋል። እነዚህ ሦስቱ ኃይሎች ዓለምን ወደ አርማጌዶን የሚመሩ ናቸው፤ እነርሱም ደግሞ የአምላክ-አልባነትና የዓለማዊነት ምልክት በሆነችው “ግብፅ” ይወከላሉ። በእነዚህ ሦስት ኃይሎች ውስጥ ሌላ አካል በሆነው የፈረንሳይ አብዮት አመፃ ውስጥ የተቀመጠው፣ እህት ዋይት “ክፉ ተባባሪነት” ብላ የምትጠራውን የሚያቀናብር እነዚህ ኃይሎች በቀጥታ ወይም በተዘዋዋሪ መንገድ Woke-ismን ያበረታታሉ ወይም እንዲበረታታ ይፈቅዳሉ። Woke-ism የአሥሩ ደናግል መንቃት ሰይጣናዊ ሐሰተኛ ቅጂ ነው። በእነዚህ መስመሮች ላይ የምንወያይበት ብዙ ነገር አለን፤ ነገር ግን አስቀድመን በጎዳና ላይ የተፈጸመውን ግድያ የተከተለውን ሁኔታ፣ እርሱም በጁላይ 18, 2020 የተፈጸመውን፣ መመልከት ያስፈልገናል።

እንዲሁም፣ ውድ አንባቢ ሆይ፣ ለሪፐብሊካን ፓርቲ የምሰጠው ምንም ድጋፍ እንደሌለኝ እባክህ ተረዳ። እኔ እምነት ያለኝ ማንኛውም የፖለቲካ አመለካከት የለም። እኔ የምጠቁመው በአሜሪካ አንድ ሀገር፣ በተባበሩት መንግሥታት፣ እና በጳጳሳዊ ሥርዓት ውስጥ ያሉትን ትንቢታዊ እንቅስቃሴያት ብቻ ነው። እነዚያ እንቅስቃሴያት ከ1798 ጀምሮ እስከ እሁድ ሕግ ድረስ እርስ በእርሳቸው የሚመሳሰሉትን ሁለቱን ቀንዶች በቀጥታ ማብራራት ስንጀምር ይበልጥ በተለይ ይቀርባሉ።

የሰይጣናዊው ዎክ-ኢዝም ሐሰተኛውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት የሚወክል ሲሆን፣ ከእውነተኛው የእኩለ ሌሊት ጩኸት በፊት ይቀድማል፤ እንዲሁም ከእውነተኛው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ዘመን በፊት፣ በአደባባይ የተገደሉት በመጨረሻ ወደ ወፈፌ ወይም ወደ ጥበበኛ ድንግል ይለወጣሉ። ባህርያችን ወደ ጥፋት እሳት ለተመደበው እስራት ወይም ለሰማያዊው ጎተራ ወደሚሆን እስራት የሚታሰርበት የዘመኑ ወቅት አሁን ደርሶአል።

እህት ዋይት በመዘግየቱ ወቅት በሚለራይት ታሪክ ያሉት ሰነፍ ደናግል ለፈተናው የመጣውን ቅሬታ ከጥበበኞቹ ደናግል በተለየ መንገድ እንደተቀበሉ ትገልጻለች፤ ይህም እስከ መዘግየቱ ወቅት ድረስ ባህርያቸው አስቀድሞ እንደተወሰነ ያመለክታል። ነገር ግን የኤርምያስ ምስክርነት ወደ እግዚአብሔር መመለስን ልንመርጥ እንደምንችል ያስታውቀናል፤ እርሱም ወደ እኛ መመለስ ብቻ ሳይሆን፣ በሚቀጥለው ቀውስ ውስጥ እንደ አፉ ተናጋሪ ስንጠቀም፣ በክፉዎችና በአስፈሪዎች ፊት የተመሸገ የነሐስ ቅጥር ያደርገናል። ኢየሱስ እኛን እንደሚያጽናና የሚስፋፋው ተስፋ በዚያ ትንቢታዊ ነጥብ ላይ ነው። ይህም በአሁኑ ታሪካችን ውስጥ የተቀመጡት የዮሐንስ አራቱ ምዕራፎች ትርጉም ነው።

ዘይቱ መንፈስ ቅዱስ ነው፤ እርሱም ባሕርይ ነው፥ የእግዚአብሔር መንፈስ መልእክቶችም ነው። የእግዚአብሔር መንፈስ “አጽናኝ” ነው። እግዚአብሔር ዓለሙን እንዲሁ ስለ ወደደ አንድ ልጁን እንደ ሰጠ፣ ኢየሱስም የፈጠረውን ሰብአዊነት ለዘላለም ከራሱ ክፍል አድርጎ በፈቃዱ ለመቀበል መለኮታዊ ማንነቱን እንደ ሠዋ፣ እንዲሁም በዚህ ዘመን የተሰጠው መንፈስ ቅዱስ ለዘላለም ከእኛ ጋር ይኖራል።

ይህ መንፈስ ከሰዎች ጋር ለዘላለም ለመኖር በመምረጡ ያደረገው መስዋዕትነት፣ ከሰማያዊው ሶስትነት ውስጥ ያሉት ሌሎቹ ሁለት አካላት ካደረጉት መስዋዕትነት ጋር ይመሳሰላል። ምናልባትም መንፈስ ቅዱስ በዘላለም ውስጥ በእያንዳንዱ የተቤዠ ሰው ውስጥ ለመኖር በመፍቀዱ ያደረገው መስዋዕትነት ያህል ጠቃሚ የሆነው፣ “አጽናኙ” በዚህ ልዩ ታሪክ ውስጥ መምጣቱ የእግዚአብሔር ሕዝብ ለዘላለም መታተማቸውን የሚያመለክት መሆኑ ነው።

በመጽናኛው የተሰጠው ተስፋ ፍጹም የሚፈጸምበት ታሪክ፣ ማለትም የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ፣ መንፈሱ “ለዘላለም” በእኛ ውስጥ “ይኖራል።” የወንጌልን መስፈርቶች የፈጸመ እያንዳንዱ ክርስቲያን መንፈስ ቅዱስን ተቀብሎ ነበር፣ ስለዚህም “እስከ ቤዛነት ቀን ድረስ ታትሞ” ነበር፤ ነገር ግን ያ ማተም በቀላሉ በዚህ አሁን ባለው ታሪክ ውስጥ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሊታተሙ ወደሚገባበት ጊዜ ወደፊት ይጠቁማል። በኤፌሶን ውስጥ፣ እስከ ቤዛነት ቀን ድረስ የታተሙት እነዚያ፣ “መንፈስ ቅዱስን” ከሚያሳዝኑት ጋር ተቃራኒ ሆነው ተቀምጠዋል። እነርሱም የእግዚአብሔር መንፈስ መግባቢያዎችን ለመቀበል በመከልከላቸው፣ በዚህም ወርቃማውን ዘይት በመከልከላቸው፣ መንፈስ ቅዱሱን ያሳዝናሉ። ክርስቶስ በዚህ የተስፋ መቁረጥ ዘመን “መጽናኛውን” ማለትም “የእውነት መንፈስን” እንደሚልክልን በሚሰጠው ተስፋ፣ ማኅተሙን በእኛ ላይ እንደሚያኖር ተስፋ እየሰጠ ነው፤ ማኅተሙም ትእዛዛቱን መጠበቅን ይወክላል፣ በተለይም ዮሐንስ ራእዩን የተቀበለበትን ቀን የሚመለከተውን የሰንበት ትእዛዝ፣ እና ይህም ዓለምን ሊገጥም ያለው ጉዳይ ነው።

የጥበበኞቹ ድንግሎች መታተም የእሑድ ሕግ ፈተና ከመጣ በፊት ይፈጸማል፤ ምክንያቱም በዚያ የጥበበኞቹና የሰነፎቹ ባሕርይ ይገለጣል፥ ባሕርይም በቀውስ ጊዜ ፈጽሞ አይዳብርም፤ ብቻ ይገለጣል። መታተሙ ከሌሎች ነገሮች መካከል ከሎዶቅያዊ አእምሮ ወደ ፊላዴልፍያዊ አእምሮ የሚደረግ ለውጥን ይወክላል። ችግሩ ግን ያ ለውጥ እንዲፈጸም ለእያንዳንዳችን የመጀመሪያው ፈተና፣ እስከ አሁን ድረስ ሎዶቅያውያን እንደነበርን በእውነት መረዳት ነው፤ ምክንያቱም እንደ ሎዶቅያውያን ዋናው መንፈሳዊ አመለካከታችን ሁሉ ደህና ነው የሚል ነው፥ ነገር ግን በእውነቱ ሁሉ ፈጽሞ ተሳስቷል። ያ አመለካከት መወገድ አለበት፤ ከክቡሩ ሊለይ ከሚገባው ከርኩሱ ነገሮች አንዱ ነው።

ኢየሱስ ለደቀ መዛሙርቱ ተስፋ የሰጠው “አጽናኝ” በተስፋ መቁረጥ ጊዜ የሚያጽናናቸው፣ ሕዝቡንም ወደ እውነት ሁሉ የሚመራ ነው፤ እኛም የምንታተምበት በ“እውነት መጽናት” ነው። በዚህ ወቅት የእግዚአብሔር ሕዝብ ሊጸናበት የሚገባው “እውነት” የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ ጥቂት በፊት የሚፈታው “እውነት” ነው፥ ምክንያቱም “ጊዜው ቀርቦአልና።” ያ እውነት የተሰወረው የሰባቱ ነጎድጓዶች ታሪክ አወቃቀር ነው፤ ይህም የተሰወረ ታሪክ የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ የሚገለጥበትን ታሪክ ይለያል። የሰባቱ ነጎድጓዶች የተሰወረ ታሪክ፣ እንደ ተሰወረ ታሪክ ተመስሎ የቀረበው “እውነት” በሚፈታበት በዚያው ጊዜ ፍጻሜውን ያገኛል። የ“እውነቱ” መፈታት፣ አስቀድሞ የታተመውን መልእክት የሚቀበሉትን የሚያትም ነው።

የእግዚአብሔር ሕዝብ በእሁድ ሕግ ጊዜ የሚፈጠረውን የተቈጡ አሕዛብ መናወጥ፣ እንዲሁም በዚህ የብሔራዊ ጥፋት መጀመር ከሚቀድሙ በፊት፣ በግንባራቸው ውስጥ ይታተማሉ። የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት “የትንቢቱ ቃላት” ነው፤ ጊዜው ቀርቦአልና ከእንግዲህ ወዲህ የታተመ ሊሆን የማይገባው። እኛ የተባረክን ለመሆን ከሆነ፣ አሁን ሊነበብ፣ ሊሰማ እና ከሁሉ በላይ ሊጠበቅ የሚገባው እውነት ይህ ነው።

ለእነዚያ እየተፈታ ያለውን መልእክት ለሚጠብቁ፣ የተሰጠው ተስፋ መጽናኛው “ነገር ሁሉ” “ያለውን ሁሉ” ኢየሱስ “ለእናንተ” የተናገረውን እንደሚያስተምረን ነው። ይህ ለኤማሁስ ደቀ መዛሙርት እና ከዚያ በኋላ ለአሥራ አንዱ ደቀ መዛሙርት የተፈጸመው ተስፋ ነው። ክርስቶስ ከኤማሁስ ደቀ መዛሙርት ዓይኖች “የያዘውን” እጁን በአነሳ ጊዜ፣ ከዚያም በኋላ አሥራ አንዱ ደቀ መዛሙርት “መጻሕፍትን ፈጽመው ያስተውሉ” ዘንድ “ማስተዋላቸውን” “በከፈተ” ጊዜ፣ እርሱ ከተስፋ መቁረጣቸው የሚመለሱ፣ ከሎዶቅያ ሁኔታቸው ንስሐ የሚገቡ እና “እውነትን” የሚቀበሉ በ“መጨረሻው ዘመን” የሚኖሩ ሰዎች የሚመለከት ተስፋ እያስመዘገበ ነበር። በ“መጨረሻው ዘመን” “መጽናኛው” “ነገር ሁሉን” ሲያስተምረን፣ “ነገር ሁሉን ወደ” የ“መታሰቢያችን” ያመጣልናል። እርሱ ነገር ሁሉን ሲያስተምረን ያለፉ እውነቶችን ወደ መታሰቢያችን ማምጣቱ እንደ ተለየ አስፈላጊነት ያለው ሁሉ፣ ደግሞ “ወደ ፊት የሚመጡትን ነገሮች” ያሳየናል።

በዚህ ጊዜ መጽናኛው “ወደ” “እውነት” ይመራናል፤ “ሁሉን ነገር” ያስተምረናል፥ “የሚመጡትን ነገሮች” ጨምሮ፤ ምክንያቱም በዚህ ጊዜ ኢየሱስ አሁንም ለእኛ “የሚነግረን ብዙ ነገሮች” አሉትና። እነዚያ ነገሮች፥ ከ“መታሰቢያችን” የሚመጡ ነገሮች ይሁኑ፥ “የሚመጡ ነገሮች” ይሁኑ፥ ወይም እርሱ አሁንም ሊነግረን “ያለው” ብዙ “ነገሮች” ይሁኑ፥ ለሚመጣው ቀውስ የሚያትሙን እነዚሁ ናቸው። ይህንም የሚያደርገው እውነቱ የፈጠራ ኃይሉን ስለሚወክል ነው። ከሚመጣው ቀውስ አስቀድሞ ያትመናል፥ ምክንያቱም በቅዱስ ታሪክ ውስጥ በፍጹም ከተከሰተው ሁሉ የሚበልጠውን በሕዝቡ ላይ የሚመጣውን የስደት ዘመን አስቀድመን እንድንጠነቀቅ ይፈልጋልና። ያ ስደት በተለይ የሚያመለክተው፥ እኛ በቀድሞ ያደረግናቸው ቃላትና ተግባራት እንደሚታሰቡ እና ክርስቶስ ቃላቱ በእርሱ ላይ እንደ ተጣመሙ ሁሉ በእኛም ላይ እንደሚያገለግሉብን ነው። ሆኖም ግን መልእክቱን በሕዝባቸው ዐመፅ ላይ ምስክር እንዲሆን ማቅረብ አለብን፥ ይህም በሕዝቄልና በክርስቶስ እንደ ተወከለው ነው።

“እውነት መንፈስ” የሆነው “አጽናኝ” ስለ “እውነት” የሆነው ክርስቶስ “ይመሰክራል።” እና “እውነት” አልፋና ኦሜጋ፣ ፊተኛውና ኋለኛው፣ መጀመሪያውና ፍጻሜው ነው። አሁን ማኅተሙ እየተፈታ ያለው የሰባቱ ነጐድጓዶች የተሰወረ ታሪክ፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የማኅተም መልእክት ነው። ከጁላይ 18, 2020 በኋላ፣ ኤርምያስ መጀመሪያ ለወደደን ወደ እርሱ እንመለስ ዘንድ ልንመርጥ እንደምንችል ምሳሌ ይሰጣል። ያንንም የመመለስ ሥራ በመፈጸም የከበረውን ከከንቱው የመለየት ኃላፊነት አለብን። መዳናችንን በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ ብንፈጽም እና ያንን ሥራ ብናከናውን፣ ማኅተም ይደረግብናል እናም ወዲያውኑ በምድር ታሪክ ውስጥ ካሉት ታላላቅ ችግሮች ሁሉ የሚበልጠው ቀውስ ውስጥ እንገባለን። እንዲሁም ነቢያት፣ ነገሥታትና ጻድቃን ሰዎች ሊያዩት የተመኙትን ታሪክ የመለማመድ መብት ይኖረናል።

ያንን ሥራ የሚወስዱ እና የሚመለሱ ሰዎች “ከእግዚአብሔር ዙፋን የሚወጣውን ብርሃን ውስጥ ይሄዳሉ፤” እና “በመላእክት አማካይነት በሰማይና በምድር መካከል የማያቋርጥ ግንኙነት ይኖራል፥” ይህም በራእይ መጽሐፍ የመክፈቻው ቁጥር ውስጥ የታወቀው የመግባባት ሂደት ነው።

ይህ ክፍል በTestimonies ጥራዝ ዘጠኝ ገጽ አስራ አንድ ላይ በሚጀምር ምዕራፍ መጨረሻ መሆኑን ማስተዋል የሚጠቅም ነው፤ ይህም ዘጠኝ-አስራ አንድን እንደሚወክል ሊታወቅ ይችላል። ርእሱ ስለሚመጣው ሙሽራ መሆኑን፣ እንዲሁም ጳውሎስ በዕብራውያን መጽሐፍ ውስጥ የጻፈውን ጥቅስ የወሰደበት የእንባቆም ሰሌዳዎች ላይ ደግሞ ትኩረት መስጠት ይገባል። የምዕራፉ መጀመሪያ በመስከረም 11 ቀን 2001 የጀመረውን ታሪክ፣ በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ላይ የተገባውን የትንቢት ቃል ኪዳን ሁለቱን ጽላቶች፣ እና ርእሱም “የመጨረሻው ቀውስ” መሆኑን ሲያመለክት ይህም የመጨረሻውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ይለይታል። የምዕራፉ መጨረሻ ከመጀመሪያው ጋር ፍጹም ስምምነት ውስጥ ነው፥ ምክንያቱም መጀመሪያውም ሆነ መጨረሻው ሁለቱም የመጨረሻውን ቀውስ ይመለከታሉ።

እኛ ብንመለስና በኤርምያስ የተወከለውን የእግዚአብሔር “አፍ” የመሆን ከፍ ያለ ጥሪ ብንቀበል፣ በጣም በቅርቡ በቅዱስ ታሪክ ታላቁ የመሰብሰብ ሥራ ተሳታፊዎች እንሆናለን።