In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.
Birinci Vay halının peyğəmbərlik tarixində Məhəmməddən sonra gələn rəhbər Məhəmmədin qayınatası Əbu Bəkr Abdullah ibn Əbi Quhafə idi. Biz ona Əbubəkr kimi istinad edəcəyik. Həm o, həm də Məhəmməd ilk dörd ayədə xatırlanır. Əbubəkr Məhəmməddən sonrakı ilk İslam hökmdarı idi və tarix Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin dördüncü ayəsində təmsil olunan, onun əsgərlərinə verdiyi bir əmri qeyd edir. Bu əmr həm də Yeddinci Sur olan, həm də üçüncü mələyin gəlişi olan üçüncü vay halının gəlişi ilə başlanan möhürlənmə prosesini təmsil edir.
And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.
Və beşinci mələk şeypur çaldı; mən göydən yerə düşən bir ulduz gördüm; və dibsiz quyunun açarı ona verildi. O da dibsiz quyunu açdı; və quyudan böyük bir kürənin tüstüsü kimi bir tüstü qalxdı; və quyunun tüstüsü üzündən günəş və hava qaraldı. Və tüstünün içindən yer üzünə çəyirtkələr çıxdı; və yer əqrəblərinin qüdrəti olduğu kimi, onlara da qüdrət verildi. Onlara əmr olundu ki, yerin otuna, heç bir yaşıl şeyə, heç bir ağaca zərər vurmasınlar; ancaq alınlarında Allahın möhürü olmayan insanlara zərər vursunlar. Vəhy 9:1–4.
The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:
Göydən düşən “ulduz” Məhəmməd idi; o, xidmətinə 606-cı ildə başladı. Məhəmmədə “dipsiz quyu”nu “açmalı” olan bir “açar” verildi ki, “tüstü” “günəşi və havanı” qaraltsın və “əqrəblərin” gücü kimi “güc” verilmiş “çəyirtkələr” ortaya çıxsın. Açar, Roma hərbi qüvvəsində zəiflik yaradan hərbi döyüş idi; beləliklə, İslam müharibəçiliyinin yüksəlişinə yol açıldı. Dipsiz quyu İslamın doğulduğu yer olan Ərəbistanın rəmzidir, tüstü isə yer üzünə yayılmalı və Şimali Afrika, Cənubi Avropa və Ərəbistan boyunca yayılan çəyirtkə sürülərinin bürüyəcəyi eyni coğrafiyaya sahib çıxmalı olan İslamın saxta dinini təmsil edirdi. Çəyirtkələr İslamın rəmzidir və “güc” peyğəmbərlik mənasında hərbi gücü təmsil edir. Onların gücü gözlənilmədən zərbə vuran əqrəblər kimi olmalı idi. Uriah Smith belə deyir:
“A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.
“Göydən yerə bir ulduz düşdü; və dibsiz quyuya açar ona verildi.
“While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..
“Fars hökmdarı öz sənətinin və qüdrətinin möcüzələrini seyr edərkən, Məkkənin naməlum bir sakinindən ona Allahın elçisi kimi Məhəmmədi tanımağa dəvət edən bir məktub çatdı. O, bu dəvəti rədd etdi və məktubu cırdı. ‘Allahın Xosrovun səltənətini parçalayıb onun yalvarışını rədd etməsi də məhz belə olacaq,’ — deyə ərəb peyğəmbəri nida etdi. Bu iki Şərq imperiyasının sərhədində yerləşən Məhəmməd onların qarşılıqlı məhvinin gedişini gizli bir sevinclə müşahidə edirdi; və farsların qələbələri əsnasında o, aradan çox il keçməmiş qələbənin yenidən romalıların bayraqlarına qayıdacağını qabaqcadan bildirməyə cürət etdi. ‘Bu öncədən xəbər verildiyi deyilən vaxtda heç bir peyğəmbərlik öz gerçəkləşməsindən bundan daha uzaq görünə bilməzdi, çünki Heraklin ilk on iki ili imperiyanın yaxınlaşan süqutunu xəbər verirdi.’...”
“Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’
“Xosrov Asiyada və Afrikadakı Roma mülklərini özünə tabe etdi. Və həmin dövrdə ‘Roma imperiyası’ ‘Konstantinopolun divarları, Yunanıstanın, İtaliyanın və Afrikanın qalan hissəsi, habelə Asiya sahillərində Surdan Trebizonda qədər uzanan bəzi dənizkənarı şəhərlərlə məhdudlaşmışdı. Altı illik təcrübə nəhayət fars hökmdarını Konstantinopolun fəthindən əl çəkməyə və Roma imperiyasının fidyəsi olaraq illik xəracı müəyyən etməyə inandırdı,—min talant qızıl, min talant gümüş, min ipək xalat, min at və min bakirə. Heraklius bu rüsvayedici şərtləri qəbul etdi. Lakin onun Şərqin yoxsulluğu içindən həmin sərvətləri toplamaq üçün əldə etdiyi vaxt və imkan, cəsarətli və ümidsiz bir hücumun hazırlanmasına səylə sərf olundu.’”
“The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.
“Fars padşahı qaranlıqda qalmış sərasini xor görür və Məkkənin saxta peyğəmbərinin xəbərini istehza ilə qarşılayırdı. Hətta Roma imperiyasının devrilməsi belə Məhəmmədçiliyə, yaxud bir saxtalığın silahlı təbliğatçıları olan sərasinlərin irəliləyişinə qapı açmazdı; əgər farsların hökmdarı ilə avarların xaqanı (Attilanın varisi) Qeysərlərin səltənətlərinin qalıqlarını öz aralarında bölüşdürmüş olsaydılar belə. Xosrovun özü də süqut etdi. Fars və Roma monarxiyaları bir-birinin qüvvəsini tükətdi. Və saxta peyğəmbərin əlinə qılınc verilməzdən əvvəl, onun yürüşünü dayandıracaq və qüdrətini məhv edəcək olanların əlindən həmin qılınc vurulub salındı.”
“‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’
“‘Skipion və Hannibalın günlərindən bəri, imperiyanın xilas edilməsi naminə Heraklinin həyata keçirdiyi qədər cəsarətli bir təşəbbüsə əl atılmamışdır. O, Qara dənizdən və Ermənistan dağlarından keçən təhlükəli yolunu araşdırdı, İranın qəlbinədək nüfuz etdi və böyük padşahın ordularını qan içində olan ölkələrini müdafiə etməyə geri çağırdı.’”
“In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’
“Günün doğuşundan on birinci saata qədər şiddətlə döyüşülən Ninova döyüşündə, qırılmış və ya cırılmış ola biləcək bayraqlardan başqa, farslardan iyirmi səkkiz bayraq ələ keçirildi; onların ordusunun ən böyük hissəsi qılıncdan keçirildi, qaliblər isə öz itkilərini gizlədərək gecəni döyüş meydanında keçirdilər. Assuriyanın şəhərləri və sarayları ilk dəfə Romalılara açıldı.”
“The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.
“Roma imperatoru nail olduğu fəthlərlə möhkəmlənmədi; və eyni zamanda, eyni vasitələrlə, Ərəbistandan çıxan, həmin bölgədən gələn çəyirtkələr kimi saysız-hesabsız sarasenlər üçün bir yol hazırlanmış oldu; onlar da öz yürüşləri boyunca qaranlıq və aldadıcı Məhəmmədi etiqadını yayaraq, tezliklə həm Fars, həm də Roma imperiyasını bürüdülər.
“More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.
Bu həqiqətin daha dolğun təsvirini, əvvəlki iqtibasların götürüldüyü fəsilin Gibbondan alınmış yekun sözlərindən daha yaxşı arzu etmək olmaz. “Hərçənd Herakliusun bayrağı altında qalib bir ordu təşkil edilmişdi, bu qeyri-təbii səy, görünür, onların qüvvəsini işlətməkdən daha çox tükətmişdi. İmperator Konstantinopolda və ya Yerusəlimdə zəfər çalarkən, Suriyanın sərhədlərində yerləşən naməlum bir şəhər sarasinlər tərəfindən talan edildi və onun köməyinə irəliləyən bəzi qoşun hissələrini onlar qılıncdan keçirdilər,—əgər böyük bir inqilabın müqəddiməsi olmasaydı, adi və cüzi bir hadisə olardı. Bu quldurlar Məhəmmədin həvariləri idilər; onların çılğın şücaəti səhradan üzə çıxmışdı; və hökmranlığının son səkkiz ilində Heraklius farslardan xilas etdiyi həmin vilayətləri ərəblərə uduzdu.
“‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’
“‘Məskəni göylərdə olmayan aldatma və coşqunluq ruhu’ yer üzünə buraxıldı. Dibsiz quyuya onu açmaq üçün yalnız bir açar lazım idi və həmin açar Xosrovun süqutu idi. O, Məkkədən olan naməlum bir vətəndaşın məktubunu saymazyana cırıb atmışdı. Lakin özünün ‘şöhrət alovu’ndan heç bir gözün nüfuz edə bilmədiyi ‘zülmət qülləsi’nə enəndə, Xosrovun adı qəflətən Məhəmmədin adı qarşısında unudulmağa məhkum idi; və hilal sanki ulduzun enişini gözləyərək doğmasını təxirə salırdı. Xosrov, tam məğlubiyyətə uğrayıb imperiyasını itirdikdən sonra, 628-ci ildə qətlə yetirildi; 629-cu il isə ‘Ərəbistanın fəthi’ və ‘məhəmmədilərin Roma imperiyasına qarşı ilk müharibəsi’ ilə qeyd olunur. ‘Beşinci mələk şeypur çaldı; və mən göydən yerə düşən bir ulduz gördüm; və dibsiz quyunun açarı ona verildi. Və o, dibsiz quyunu açdı.’ O, yerə düşdü. Roma imperiyasının qüdrəti tükəndiyi, Şərqin böyük hökmdarı isə öz zülmət qülləsində ölü uzandığı zaman, Suriyanın sərhədlərindəki naməlum bir şəhərin talanı ‘böyük bir inqilabın müqəddiməsi’ idi. ‘Quldurlar Məhəmmədin həvariləri idi və onların çılğın şücaəti səhradan baş qaldırdı.’”
“The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.
“Dibsiz quyu.—Bu terminin mənası yunan dilindən öyrənilə bilər; həmin dildə o, ‘dərin, dibsiz, sonsuz dərəcədə dərin’ kimi tərif edilir və hər cür boş, viranə və əkilib-becərilməmiş yerə aid edilə bilər. Bu ifadə ilkin xaos halındakı yerə də tətbiq olunur. Yar. 1:2. Bu halda isə o, sərhədlərindən çəyirtkə sürüləri kimi sarasen dəstələrinin çıxdığı Ərəbistan səhrasının naməlum, boş ərazilərinə münasib surətdə işarə edə bilər. Fars padşahı Xosrovun süqutu da dibsiz quyunun açılması kimi çox uyğun şəkildə təsvir oluna bilər; çünki bu, Məhəmmədin ardıcıllarının öz naməlum ölkələrindən çıxıb aldadıcı təlimlərini od və qılıncla yaymaları üçün yol hazırladı, ta ki onlar öz qaranlıqlarını bütün Şərq imperiyası üzərinə yayana qədər.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.
The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.
Birinci vay, yəni beşinci şeypur, İslamın Romaya qarşı apardığı müharibənin başlanğıcını müəyyən edir və Roma ilə İran arasında Romaanın üstün gəldiyi bir döyüşü göstərir; lakin bunu edərkən o, hərbi gücünü elə dərəcədə sərf etdi ki, İslam qüdrətinin yüksəlişinin qarşısını ala bilmədi. Birinci vayın və ikinci vayın peyğəmbərlik xüsusiyyətləri üçüncü vayın peyğəmbərlik xüsusiyyətlərini müəyyən edir və ilk iki vayı üçüncü vayın tarixinin simvolları kimi tanımaq vacibdir; çünki həmin tarix 11 sentyabr 2001-ci ildə başlamış olan yüz qırx dörd minin möhürlənməsi dövrünü təmsil edir. İlk üç ayədə Məhəmməd vasitəsilə təmsil olunan peyğəmbərlik tarixindən sonra dördüncü ayə Məhəmməddən sonrakı ilk rəhbər olan Əbu Bəkri təqdim edir.
And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.
Və onlara əmr olundu ki, yerin otuna, heç bir yaşıl şeyə və heç bir ağaca zərər vurmasınlar; ancaq yalnız alınlarında Allahın möhürü olmayan adamlara. Vəhy 9:4.
The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.
Əbubəkrin əmri İslam döyüşçülərinə o zaman Roma ərazilərində mövcud olan iki növ ibadət edən arasında fərq qoymağı tapşırırdı. Bir qrup katoliklər idi; onların arasında başlarının arxa hissəsini qırxdıran bəzi dini təriqətlər var idi və onlar bazar gününə ibadəti yerinə yetirirdilər. Digər qrup isə həftənin yeddinci gününün Şənbəsini saxlayanlar idi və Şənbə Allahın möhürüdür.
“After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—
“Məhəmmədin ölümündən sonra, hicri 632-ci ildə onun yerinə rəhbərliyə Əbubəkr keçdi; o, öz hakimiyyətini və idarəsini kifayət qədər möhkəmləndirən kimi, ərəb qəbilələrinə dairəvi bir məktub göndərdi; ondan aşağıdakı parça çıxarılmışdır:—
“‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’
“‘Rəbbin döyüşlərini apardığınız zaman, arxanızı çevirmədən mərd kimi davranın; lakin qələbəniz qadınların və uşaqların qanı ilə ləkələnməsin. Heç bir xurma ağacını məhv etməyin, heç bir taxıl tarlasını yandırmayın. Heç bir meyvə ağacını kəsməyin, mal-qaraya da zərər vurmayın; yalnız yemək üçün kəsdikləriniz istisnadır. Hər hansı bir əhd və ya şərt bağladığınız zaman ona sadiq qalın və sözünüzün eri olun. Yolunuzda monastırlarda təcrid olunmuş şəkildə yaşayan və bu yolla Allaha xidmət etməyi qarşılarına məqsəd qoymuş bəzi dindar şəxslərə rast gələcəksiniz; onlara toxunmayın, nə onları öldürün, nə də monastırlarını dağıdın. Həmçinin Şeytanın sinaqoquna mənsub, başlarının təpəsi qırxılmış başqa bir zümrə ilə də rastlaşacaqsınız; onların kəllələrini yarmağınıza əmin olun və ya Məhəmməd dinini qəbul edənədək, ya da cizyə verənədək onlara aman verməyin.’”
“It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.
“Peyğəmbərlikdə də, tarixdə də deyilməmişdir ki, daha insani göstərişlər vəhşi hökm qədər eyni dərəcədə vicdanla yerinə yetirilmiş olsun; lakin onlara belə əmr olunmuşdu. Və əvvəlkilər, bütün sərasən qoşunlarına əmrləri çatdırmaq vəzifəsi daşıyan başçılara Əbubəkr tərəfindən verilmiş kimi Gibbonun qeyd etdiyi yeganə təlimatlardır. Bu əmrlər peyğəmbərliklə eyni dərəcədə seçici uyğunluq göstərir; sanki xəlifənin özü də fani insanın hökmündən daha uca bir hökmə məlum və bilavasitə itaət içində hərəkət etmişdir; və məhz İsanın dininə qarşı döyüşə çıxmaq və onun yerinə Məhəmmədiliyi yaymaq əməlində olarkən, o, İsa Məsihin Vəhyində onun söyləyəcəyi qabaqcadan bildirilmiş sözləri təkrar etmişdir.
“The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.
“Onların Alınlarında Allahın Möhürü.—7:1–3 ayələri barədə qeydlərdə biz göstərmişik ki, Allahın möhürü dördüncü əmrə aid Şənbədir; və tarix də bu həqiqət barəsində susmur ki, indiki təsərrüfat dövrü boyunca həqiqi Şənbəni tutanlar olmuşdur. Lakin burada çoxlarında belə bir sual doğmuşdur: o zaman alınlarında Allahın möhürü olan və bununla Məhəmmədan zülmündən azad qalan həmin adamlar kimlər idi? Oxucu artıq işarə edilmiş bu həqiqəti yadda saxlasın ki, bu təsərrüfat dövrü boyunca alınlarında Allahın möhürü olanlar, yaxud həqiqi Şənbəni şüurlu surətdə tutanlar olmuşdur; və bundan əlavə, peyğəmbərliyin iddia etdiyi şeyin bu olduğunu da nəzərə alsın: bu viranedici türk qüdrətinin hücumları onlara deyil, başqa bir sinfə yönəlmişdir. Beləliklə, məsələ bütün çətinlikdən azad olur; çünki peyğəmbərlik həqiqətdə məhz bunu bəyan edir. Mətndə bilavasitə nəzərə çarpdırılan yalnız bir sinif adam vardır; yəni alınlarında Allahın möhürü olmayanlar; və Allahın möhürünə malik olanların qorunub saxlanması yalnız dolayı şəkildə daxil edilir. Müvafiq olaraq, tarixdən öyrənmirik ki, bunlardan hər hansı biri sarasenlərin nifrət obyektləri üzərinə gətirdikləri bəlalardan hər hansına cəlb olunmuş olsun. Onlar başqa bir sinif insanlara qarşı vəzifələndirilmişdilər. Və bu sinif insanların üzərinə gələcək məhvetmə başqa adamların qorunub saxlanması ilə deyil, yalnız yer üzünün meyvələri və yaşıllığı ilə qarşılaşdırılır; belə ki, deyilir: ota, ağaclara və heç bir yaşıl şeyə zərər vurmayın, ancaq yalnız müəyyən bir sinif insanlara. Və icrada biz qəribə bir mənzərə görürük: işğalçı bir ordunun, belə orduların adətən məhv etdikləri şeyləri, yəni təbiətin simasını və məhsullarını əsirgəməsini; və alınlarında Allahın möhürü olmayan o adamlara zərər vurmaq üçün verilmiş icazəyə uyğun olaraq, Şeytanın sinaqoquna mənsub, başlarının təpəsi qırxılmış bir dinçi sinfinin kəllələrini yarmasını.”
“These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.
“Bunlar, şübhəsiz, rahiblərin bir təbəqəsi və ya Roma Katolik Kilsəsinin başqa bir qolu idi. Məhəmmədilərin silahları onlara qarşı yönəldilmişdi. Və bizə elə görünür ki, onları alınlarında Allahın möhürü olmayanlar kimi təsvir etməkdə xüsusi bir uyğunluq, hətta məqsəd vardır; belə ki, məhz həmin kilsə həqiqi Şənbəni aradan qaldırıb onun yerinə saxtasını qoymaqla Allahın qanununu möhüründən məhrum etmişdir. Həm peyğəmbərlikdən, həm də tarixdən belə başa düşmürük ki, Əbubəkrin öz ardıcıllarına toxunmamağı tapşırdığı şəxslər Allahın möhürünə malik idilər və ya zəruri olaraq Allahın xalqını təşkil edirdilər. Onların kim olduqları və hansı səbəbdən əsirgəndikləri barədə Gibbonun qıt şahidliyi bizə məlumat vermir və bunu bilməyin başqa vasitəsi də bizdə yoxdur; lakin Allahın möhürünə malik olanlardan heç birinin incidilmədiyinə, buna qarşılıq isə açıq şəkildə ona malik olmayan başqa bir təbəqənin qılıncdan keçirildiyinə inanmaq üçün hər cür əsasımız vardır; və beləliklə, peyğəmbərliyin təfərrüatlı təsvirləri tam şəkildə yerinə yetirilmiş olur.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.
Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.
Əbubəkr Məhəmmədin ölümündən sonra onun ardıcıllarını bir Xəlifəlikdə birləşdirdi; buna görə də, onlar iki fərqli tarixi şəxsiyyət olsalar da, birlikdə götürüldükdə birinci vayın İslam şəhadətinin başlanğıcını təmsil edirlər və birinci vayın tarixini müəyyən edən tarixi şəxsiyyət Məhəmməddir.
In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.
İkinci vayın tarixinin başlanğıcında II Məhəmməd 1453-cü ildə Konstantinopolu fəth etdi. 1449-cu ildə İslamı təmsil edən dörd mələk azad edildi. Birinci vayın başlanğıcı və sonu, müvafiq olaraq, birinci və ikinci Məhəmməd tərəfindən işarələnir. Peyğəmbərlik baxımından, birinci vayın tarixinin başlanğıcı və sonu Alfa və Omeqanın imzasını daşıyır.
The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.
İkinci vayın başlanğıcı, o zaman azad edilən, sonra isə 11 avqust 1840-cı ildə cilovlanan İslamı təmsil edən dörd mələk barədə bir zaman peyğəmbərliyini ehtiva edir. Həmin nöqtədən 22 oktyabr 1844-cü ilədək yüz qırx dörd minin möhürlənməsi təsvir olunur. İkinci vayın başlanğıcı İslamın azad buraxılmasını müəyyən edir, sonu isə İslamın cilovlanmasını göstərir. Həm birinci, həm də ikinci vay, başlanğıclarını sonluqları ilə bağlayan dəqiq peyğəmbərlik nişanələrinə malikdir.
The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.
Üçüncü vay halını müəyyən etmək üçün ilk iki vay halı bir-birinin üzərinə, “sətir üstünə sətir,” qoyulmalıdır. İslamın ilk iki şahidinin müəyyən etdiyi peyğəmbərlik xüsusiyyətlərindən biri budur ki, onlar Alfa və Omeqanın nişanı ilə başlanğıcı və sonu qeyd edən müəyyən bir zaman dövrünü təmsil edirlər. Onlar həmçinin ikinci dərəcəli bir nişana da malikdirlər; belə ki, birinci vay halının başlanğıcı Allahın xalqının möhürlənməsini göstərir, ikinci vay halının sonu da Allahın xalqının möhürlənməsini göstərir.
The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.
Üçüncü vay o zaman gəldi ki, İslam qəfil və gözlənilmədən Vəhy on üçdəki yer vəhşisinə hücum etdi və beləliklə, möhürlənmə dövrünü başlatdı. Yüz qırx dörd minin möhürlənməsi tezliklə gələcək Bazar qanunu ilə başa çatır və həmin mürtədliyə cavab olaraq milli mürtədliliyin ardınca milli fəlakət gəlir. Bütpərəst Roma və papalıq Romada təmsil olunduğu kimi, milli fəlakət Allahın şeypur hökmləri vasitəsilə həyata keçirilir. Üç vay həm də şeypurlardır. Üçüncü vayın İslamı, yüz qırx dörd minin möhürlənməsi dövrü başa çatanda, tezliklə gələcək Bazar qanunu zamanı Birləşmiş Ştatlarda yenidən qəfil və gözlənilmədən zərbə vuracaq. Həmin dövr birinci vayın başlanğıc dövrü ilə, həmçinin ikinci vayın son dövrü ilə təmsil edilmişdir.
We will continue this study in the next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.
Misirli Həcərin İbrahimə doğduğu oğlunu Saranın istehza edərək güldüyünü gördü. Buna görə də o, İbrahimə dedi: “Bu cariyəni və onun oğlunu qov; çünki bu cariyənin oğlu mənim oğlumla, yəni İshaqla birlikdə varis olmayacaqdır.” Bu söz İbrahimin gözündə öz oğluna görə çox ağır göründü. Allah isə İbrahimə dedi: “Oğlana və cariyənə görə bu, sənin gözündə ağır görünməsin; Saranın sənə dediyi hər şeydə onun sözünə qulaq as; çünki sənin nəslin İshaqda adlanacaqdır. Cariyənin oğlundan da bir millət yaradacağam, çünki o da sənin nəslindəndir.” İbrahim səhər tezdən qalxıb çörək və bir tuluq su götürdü, bunları Həcərə verdi, onun çiyninə qoydu, uşağı da ona verib yola saldı. Həcər gedib Beer-Şeva çölündə sərgərdan dolaşdı. Tuluqdakı su qurtardıqda uşağı kollardan birinin altına qoydu. Sonra gedib ondan bir ox atımı qədər aralıda, qarşısında oturdu; çünki dedi: “Qoy mən uşağın ölümünü görməyim.” O, onun qarşısında oturdu, səsini ucaldıb ağladı. Allah oğlanın səsini eşitdi; və Allahın mələyi göydən Həcəri çağırıb ona dedi: “Sənə nə olub, ey Həcər? Qorxma; çünki Allah oğlanın olduğu yerdən onun səsini eşitdi. Qalx, oğlanı qaldır və onu əlinlə tut; çünki mən onu böyük bir millət edəcəyəm.” Allah onun gözlərini açdı və o, bir su quyusu gördü; gedib tuluğu su ilə doldurdu və oğlana içirdi. Allah oğlanla idi; o böyüdü, çöldə yaşadı və oxatan oldu. Yaradılış 21:9–20.