In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.
Yan keçilən bir xalqın son nəslində müəyyən peyğəmbərlik xüsusiyyətləri müəyyən edilir. Beləliklə, onlar əfi ilanları nəslidir, çünki Şeytanın xasiyyətini formalaşdırmışlar. Onlar zinakarlar nəslidir, çünki Allahın düşmənləri ilə təqdis olunmamış əlaqələr qurmuşlar. Onlar elə bir həddə çatmışlar ki, görürlər, lakin dərk edə bilmirlər; eşidirlər, lakin qavraya bilmirlər; çünki dönməmişdirlər; bu da onların ürəklərinin piylənməsi kimi təsvir olunur. Musa ilk olaraq məhz bu hadisəyə toxunmuşdur.
And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.
Musa bütün İsraili yanına çağırıb onlara dedi: “Rəbbin Misir torpağında firona, onun bütün qullarına və bütün ölkəsinə sizin gözləriniz önündə etdiklərinin hamısını gördünüz; gözlərinizin gördüyü o böyük sınaqları, əlamətləri və o böyük möcüzələri. Lakin Rəbb bu günə qədər sizə dərk edən ürək, görən gözlər və eşidən qulaqlar verməmişdir.” Qanunun Təkrarı 29:2–4.
In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.
Görmə və eşitmə ilə bağlı Laodikiya hadisəsinin ilk xatırlanmasında, Allahın xalqının görə bilmədiyi şey onların təməl tarixinin əlamətləri və möcüzələridir. Yeremya bu hadisəni axır günlərdə “ağılsız bakirələrin” bir xüsusiyyəti kimi müəyyən edir və bunu ağılsız bakirələrin üç mələyin xəbərlərini qəbul etməkdən imtinasının təmsili olaraq təqdim edir; bu isə Yaradan Allaha qorxmağı elan edən birinci mələyin bildirişi ilə başlayır. Bu üsyan üzündən onlar son yağışı almırlar.
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.
Bunu Yaqubun evində bəyan edin və Yəhudada elan edib deyin: İndi bunu eşidin, ey axmaq və anlayışsız xalq; gözləri var, amma görmürlər; qulaqları var, amma eşitmirlər: Məndən qorxmursunuzmu? Rəbb deyir; hüzurum qarşısında titrəməyəcəksinizmi? Mən qumu əbədi fərmanla dənizin sərhədi üçün qoymuşam ki, onu keçə bilməsin; dalğaları çalxalansa da, yenə üstün gələ bilməzlər; guruldasalar da, yenə onun üzərindən aşa bilməzlər. Lakin bu xalqın dönük və üsyankar ürəyi var; onlar döndülər və getdilər. Onlar ürəklərində də demirlər: Gəlin indi öz Allahımız Rəbdən qorxaq; O, yağışı, həm erkən, həm də gec yağan yağışı öz vaxtında verir; biçin üçün təyin olunmuş həftələri bizim üçün saxlayır. Sizin təqsirləriniz bunları uzaqlaşdırdı, günahlarınız isə yaxşı şeyləri sizdən əsirgədi. Yeremya 5:20–25.
Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.
Yezekiel görüb də anlamamaqla təmsil olunan xüsusiyyətləri zahir edənləri asi bir ev kimi müəyyənləşdirir. Onlar elə bir asi evdirlər ki, öz təməllərinin tarixini görməyəcəklər; onlar ağılsız bakirələrdir; onlar dönməmişdirlər, çünki birinci mələyin xəbərini rədd edirlər; bu isə onların hamısını rədd etmək deməkdir, çünki əgər sən birinci mələyin xəbərini qəbul etmirsənsə, nə ikinciyə, nə də üçüncüyə qəbul göstərə bilərsən. Bu vəziyyətdə axır yağış vaxtında axır yağış bu bakirələrdən əsirgənir. İsa Öz hekayətində bu xüsusiyyətə toxunduqdan sonra, sonra səpinçinin məsəlinı təqdim etməyə keçdi.
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.
Lakin sizin gözləriniz nə bəxtiyardır, çünki görür; və qulaqlarınız, çünki eşidir. Çünki doğrusunu sizə deyirəm: çox peyğəmbərlər və saleh adamlar sizin gördüklərinizi görməyi arzuladılar, lakin görmədilər; və sizin eşitdiklərinizi eşitməyi istədilər, lakin eşitmədilər. Buna görə əkinçi haqqında məsəli dinləyin. Hər kəs padşahlığın sözünü eşidib onu anlamadıqda, o zaman şərir olan gəlir və onun ürəyinə səpilmiş olanı qapıb aparır. Yol kənarına səpilmiş toxumu alan budur. Daşlı yerlərə səpilmiş toxumu alan isə odur ki, sözü eşidir və dərhal onu sevinclə qəbul edir; lakin özündə kökü yoxdur, ancaq bir müddət davam edir; sözə görə məşəqqət və ya təqib baş verəndə dərhal büdrəyir. Tikanlar arasına səpilmiş toxumu alan da odur ki, sözü eşidir; lakin bu dünyanın qayğısı və var-dövlətin aldadıcılığı sözü boğur və o, səmərəsiz olur. Yaxşı torpağa səpilmiş toxumu alan isə odur ki, sözü eşidir və anlayır; o da bəhrə verir və məhsul yetişdirir: biri yüzqat, biri altmışqat, biri otuzqat. Onlara başqa bir məsəl də çəkib dedi: Səmavi padşahlıq öz tarlasında yaxşı toxum səpən bir adama bənzədildi. Lakin adamlar yatarkən onun düşməni gəlib buğdanın arasına alaq səpdi və gedib getdi. Cücərti boy atıb məhsul gətirəndə alaq da göründü. Beləcə ev sahibinin qulları gəlib ona dedilər: Ağa, sən öz tarlana yaxşı toxum səpmədinmi? Bəs onda alaq haradan çıxdı? O onlara dedi: Bunu bir düşmən edib. Qullar ona dedilər: Elə isə istəyirsənmi gedib onları yığaq? Lakin o dedi: Xeyr; qorxuram ki, alaq yığarkən onlarla birlikdə buğdanı da kökündən çıxarasınız. Qoy biçin vaxtınadək hər ikisi birlikdə böyüsün; və biçin zamanı biçənlərə deyəcəyəm: Əvvəlcə alaqı bir yerə yığın və yandırmaq üçün dəstələrə bağlayın; buğdanı isə mənim anbarıma yığın. Matta 13:16–30.
The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.
Ağılsızlar alaq otlarıdır, müdriklər isə buğdadır. On bakirə məsəlində iki sinif arasındakı fərqi aşkara çıxaran şey yağın mövcudluğudur; buğda və alaq otları ilə bağlı məsələdə isə bu fərq toxumun, yəni sözün, anlayılıb-anlaşılmamasına əsaslanır. Musa tərəfindən görməyəcək və buna görə də anlamayacaq bir sinfə dair ilk qeyd, anlaşılmalı olan xəbərin təməl tarixin əlamətləri və möcüzələri olduğunu göstərir. Ellen White tərəfindən üsyankar evin korluğunun ünsürlərinə dair son peyğəmbərlik istinadı isə bütün saleh insanların görməyi arzuladıqları, görmək üçün mübarək sayılmış gözlərin gördüyü şeyin Millerçi hərəkatın tarixi olduğunu müəyyən edir.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“1840–1844-cü illərdə verilmiş bütün xəbərlər indi təsirli şəkildə təqdim olunmalıdır, çünki istiqamətini itirmiş çoxlu insanlar vardır. Bu xəbərlər bütün kilsələrə çatdırılmalıdır.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.
“Məsih dedi: “Gözləriniz nə bəxtiyardır, çünki görür; qulaqlarınız da, çünki eşidir. Çünki sizə doğrusunu deyirəm ki, çox peyğəmbərlər və saleh adamlar sizin gördüyünüz şeyləri görməyi arzuladılar, lakin görmədilər; sizin eşitdiyiniz şeyləri eşitməyi arzuladılar, lakin eşitmədilər” [Matthew 13:16, 17]. 1843 və 1844-cü illərdə görülən şeyləri görmüş gözlər nə bəxtiyardır.” Manuscript Releases, cild 21, 436, 437.
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.
İsa sonu həmişə başlanğıcla təsvir edir; görən gözləri olub da görməyən və ya anlamayanlara dair ilk istinad ilə son istinad göstərir ki, üsyankar evin təməl tarixi görünməyən, buna görə də rədd edilən şeydir və beləliklə bu, ağılsızların son yağışı tanımasına mane olur. 1840–1844-cü illərin tarixi qədim İsrailin Misir əsarətindən qurtuluşu ilə simvollaşdırılmışdı. Qədim İsrailin ilkin sınaq prosesindən keçməkdə uğursuzluğu onları Qadeşə gətirdi; orada onlar on casusun yalan xəbərini qəbul etdilər və onları yenidən Misirə aparmaq üçün yeni bir başçı seçdilər. Qırx il sonra onlar yenidən Qadeşə gətirildilər və Musa Qayaya ikinci dəfə vurmaqla uğursuz oldu.
Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.
Musa uğursuzluğa düçar olsa da, Yeşua yenə də onları Vəd edilmiş Torpağa aparmağa davam etdi. Kadeşdəki son sınaq onunla əlaqədar ciddi bir üsyanla müşayiət olunmuşdu, çünki İsa həmişə sonu başlanğıcla təsvir edir; qırx ilin əvvəlində Kadeşdə on casusun üsyanı, eləcə də qırx ilin sonunda baş verən hadisə, Kadeşdə böyük bir üsyanı da təsvir edir. Bununla belə, Musanın Kadeşdəki üsyanına baxmayaraq, Vəd edilmiş Torpağa daxil olmaqla bağlı görüntü artıq daha gecikdirilmədi.
In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.
1888-ci ilin daha da artmış üsyanına gətirib çıxaran, o da 1919-cu ilin daha da artmış üsyanına aparan və nəhayət 1957-ci ilin üsyanı ilə kulminasiya nöqtəsinə çatan 1863-cü il üsyanında İsa Laodikeyalı Adventizmi yenidən Kadeşə qaytardı. O, onları üçüncü mələyin gəlib bir sınaq prosesinə başladığı tarixə geri gətirdi; bu proses isə nəticə etibarilə 1863-cü ilin üsyanını və Laodikeyanın səhrasında sərgərdan dolaşma sürgününü üzə çıxardı. Üçüncü mələk Laodikeyalı Adventizmin son tarixçəsinə 11 sentyabr 2001-ci ildə daxil oldu; həmin gün Vəhy 18-in qüdrətli mələyi, yəni üçüncü mələk, endi. Sonra o, Nimrodun qülləsinin yıxılması ilə simvollaşdırıldığı kimi, Nyu-York şəhərinin qüllələri yerlə-yeksan ediləndə Babilin yıxıldığını elan etdi.
“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.
“Üçüncü mələyin xəbəri dərk edilməyəcək; yer üzünü öz izzəti ilə işıqlandıracaq nur, onun artan izzətində yeriməkdən imtina edənlər tərəfindən yalançı nur adlandırılacaq.” Review and Herald, 27 may 1890.
As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”
Qədim İsraildə olduğu kimi, müasir İsraildə də belədir. 11 sentyabr 2001-ci ilə şahidlik edən nəsil son nəsildir. İsa Luka İncilinin iyirmi birinci fəslində dedi ki, “bu nəsil”, və O, həmin nəsli göylə yerin keçib gedəcəyi zaman yaşayanlar kimi müəyyən etdi; bu isə İkinci Gəliş zamanı baş verir. Məsihin dönüşünə şahidlik etmək üçün yaşayan həmin nəsil, özlərinə son nəsil olduqlarını sübut edən bir əlaməti tanımış olacaq. Onlar biləcək və anlayacaqlar ki, “hər görüntünün təsiri”nin artıq “uzadılmadığı” zamanda yaşayanlar məhz onlardır.
As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.
İsa şagirdləri ilə məbəddən çıxarkən, onlar Ondan məbədin dağıdılması ilə bağlı verdiyi təsvirlə nəyi nəzərdə tutduğunu izah etməsini xahiş etdilər. Həmin söhbət Onun şagirdlərinin son nəslin günlərində edəcəyi söhbəti təmsil edirdi. Şagirdlər Onun, Laodikeyadakı Adventist kilsəsinin tezliklə gələcək bazar günü qanunu zamanı süpürülüb aparılacağını, oradakı ibadət edənlərin Onun ağzından tüpürülüb atılacağını və artıq Onun adından danışanlar olmayacaqlarını dəfələrlə öyrətdikdə nəyi nəzərdə tutduğunu anlamaq istəyirdilər.
In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.
Şagirdlərə cavab verərkən İsa Yerusəlimin məhvini və onun ardınca gələn tarixi, ta dünyanın sonuna qədər təsvir etdi. On doqquzuncu ayəyə qədər tarixi ümumi mənzərəni ortaya qoyduqdan sonra O, daha sonra Yerusəlimin məhvindən danışır; bu məhv çarmıxda baş verə bilərdi, lakin Allahın mərhəməti və səbirli uzunmüddətli təhəmmülü ilə təxminən qırx il təxirə salındı. Qırx ilin sonunda məhvdən xilas olacaq bir qalıq olacaqdı, ancaq yalnız O zaman verdiyi əlaməti tanıyacaqları təqdirdə.
In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Qədim İsrailin başlanğıcında qırx illik bir dövr var idi; bu dövr, Musanın şəfaəti səbəbilə qırx il təxirə salınmış on casusun üsyanı üzərinə gələn bir hökm ilə başladı. Qədim İsrailin sonunda isə çarmıx üsyanı üzərinə gələn bir hökm var idi; bu hökm Məsihin səbirli lütfü və mərhəməti səbəbilə qırx il təxirə salınmışdı. Hər iki tarixdə xilas olub qurtulan bir qalıq var idi. İsa bir şeyin sonunu həmişə bir şeyin başlanğıcı ilə nümunələndirir.
Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”
İsa Yerusəlimin məhvi ilə əlaqəli olan əlamətdən bəhs etdi və onu “qisas günləri” adlandırdı.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
Və Yerusəlimin qoşunlarla əhatə olunduğunu gördüyünüz zaman bilin ki, onun viran qalması yaxındır. O zaman Yəhudiyyədə olanlar dağlara qaçsınlar; onun ortasında olanlar oradan çıxsınlar; kəndlərdə olanlar isə onun içinə girməsinlər. Çünki bunlar qisas günləridir ki, yazılmış olanların hamısı yerinə yetsin. Luka 21:20–22.
The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.
“Qisas günü” son yeddi bəladır və bu səbəbdən Bacı Uayt Yerusəlimin məhvinı son günlərdə Allahın icraedici hökmü ilə eyniləşdirir.
Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.
Yaxın gəlin, ey millətlər, eşitmək üçün; və qulaq asın, ey xalqlar: qoy yer üzü və onda olan hər şey, dünya və ondan çıxan bütün şeylər eşitsin. Çünki Rəbbin qəzəbi bütün millətlərin üzərindədir, Onun hiddəti isə onların bütün ordularının üzərindədir: O, onları tamamilə məhv etmiş, qırğına təslim etmişdir. Onların öldürülənləri də çölə atılacaq, cəsədlərindən üfunət qalxacaq və dağlar onların qanından əriyəcək. Göylərin bütün ordusu dağılacaq, göylər tumar kimi büküləcək; və onların bütün ordusu üzüm tənəyindən yarpaq düşdüyü kimi, əncir ağacından yetişmiş əncir düşdüyü kimi yerə töküləcək. Çünki qılıncım göydə islanmış olacaq; bax, o, mühakimə üçün İdumeyanın üzərinə, lənətimə məruz qalmış xalqın üzərinə enəcək. Rəbbin qılıncı qanla doludur, piylə, quzuların və təkələrin qanı ilə, qoçların böyrəklərinin piyi ilə yağlanmışdır; çünki Rəbbin Bozrada bir qurbanı və İdumeya torpağında böyük bir qırğını vardır. Vəhşi öküzlər də onlarla birlikdə düşəcək, danalar da qüvvətli buğalarla birlikdə; onların torpağı qanla islanacaq, tozu piylə yağlanacaq. Çünki bu, Rəbbin intiqam günüdür, Sionun davası üçün əvəzvermə ilidir. Yeşaya 34:1–8.
Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”
İsa Özünün ilk ictimai çıxışını Nazaretdə etdi və Özünü Məsih kimi elan etdi. Bu çıxış peyğəmbərlik baxımından ilk xatırlanma qaydası ilə yönəldilirdi. Onun seçdiyi oxunuş göstərirdi ki, Onun işi “Rəbbin intiqam günü”nü də elan etməyi əhatə edirdi. Bu isə Yeşayaya görə həm də “Sionun mübahisəsi üçün əvəzlər ili”dir.
It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.
Məsih Öz ictimai xidmətinə Nazaretdə başladı və Özünü Məsih kimi elan etdi. Məhz o zaman Onun sözlərini eşidən, lakin dərk etməyənlər, Onu dağdan aşağı ataraq öldürməyə cəhd etdilər. Onun xidmətinin başlanğıcı doğma şəhərinin sakinlərinin Onu öldürməyə cəhd etməsi ilə, xidmətinin sonu isə Öz xalqının Onu həqiqətən öldürməsi ilə nişanlandı. Onun xidməti Özünü Məsih kimi tanıtmaqdan ibarət idi; O, vəftizində məsh olunanda Məsih oldu. Onun vəftizi zamanı ilahi bir rəmz enərək gələcək Məsihin gəlişi barədə peyğəmbərliyin yerinə yetməsini təsdiqlədi. 11 avqust 1840-cı ildə ilahi bir rəmz enərək həmin tarixin sınaq xəbəri ilə bağlı peyğəmbərliyin doğruluğunu təsdiqlədi. Və 11 sentyabr 2001-ci ildə ilahi bir rəmz enərək həmin tarixin əvvəlcədən xəbər verilmiş ismarıcını, yəni son yağış xəbərini təsdiqlədi.
“After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
“Samariyalılarla iki gün zəhmət çəkdikdən sonra, İsa Qalileyaya doğru yolunu davam etdirmək üçün onların yanından ayrıldı. O, uşaqlığını və ilk gənclik illərini keçirdiyi Nazaretdə ləngimədi. Özünü Məsh Olunmuş Olan kimi elan etdiyi zaman oradakı sinaqoqda ona göstərilən qəbul o qədər əlverişsiz olmuşdu ki, o, daha səmərəli sahələr axtarmağa, dinləyəcək qulaqlara və onun xəbərini qəbul edəcək ürəklərə təbliğ etməyə qərar verdi. O, şagirdlərinə bildirdi ki, peyğəmbərin öz vətənində hörməti yoxdur. Bu söz, bir çox insanın, öz aralarında nümayişsiz yaşamış və uşaqlıqdan yaxından tanıdıqları bir şəxsdə heyrətamiz dərəcədə təqdirəlayiq hər hansı bir inkişafı qəbul etməkdə göstərdikləri təbii tərəddüdü ortaya qoyur. Eyni zamanda, elə həmin bu şəxslər bir yadın və bir macərapərəstin iddiaları qarşısında vəhşicəsinə coşquya gələ bilərdilər.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.
Luqanın iyirmi birinci fəslində Məsih ölməyən son nəsil olan yüz qırx dörd mini müəyyən edir. O bunu, əvvəllər Atasının evi olmuş, lakin sonradan yəhudilərin evinə çevrilmiş yerə son gəlişi ilə başlanmış tarixi təqdim etməklə edir. İsanın təqdim etməyə başladığı həmin tarixi rəvayətdə O, Yerusəlimin və şagirdlərin haqqında bilmək istədikləri məbədin dağıdılacağı məqama çatdı (e.ə. 70). O, bu dağıntını intiqam günləri kimi müəyyən etdi ki, bu da Onun xidmətinə dair ilk bəyanatının bir hissəsi idi. “İntiqam günləri” yalnız eramızın 70-ci ilində Yerusəlimin dağıdılmasını deyil, həm də son yeddi bəla ilə təmsil olunan Allahın qəzəbi vaxtını ifadə edirdi.
For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.
Çünki bu, Ordular Rəbbi olan Xudavəndin günüdür, intiqam günüdür ki, O, düşmənlərindən Özü üçün qisas alsın; qılınc yeyib doyacaq, onların qanı ilə sərxoş olacaq; çünki Ordular Rəbbi olan Xudavəndin şimal ölkəsində, Fərat çayı kənarında bir qurbanı var. Yeremya 46:10.
The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.
Fərat çayı kənarındakı şimal ölkəsindəki “qurban”la təmsil olunan Babil üzərindəki “qisas günü” tezliklə gələcək bazar günü qanunu ilə başlayır.
Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.
Rəbbin qəzəbi üzündən orada yaşayış olmayacaq, o, tamamilə viran qalacaq; Babildən keçən hər kəs mat qalacaq və onun bütün bəlalarına fit verəcək. Babylonun ətrafında döyüş düzəni alın; ey yayı gərənlərin hamısı, ona ox atın, oxları əsirgəməyin; çünki o, Rəbbə qarşı günah etmişdir. Onun ətrafında qışqırın; o, əlini təslimiyyət əlaməti olaraq uzatdı; təməlləri çökdü, divarları yıxıldı; çünki bu, Rəbbin qisasıdır; ondan qisas alın; o necə etmişsə, siz də ona elə edin. Babildən əkəni və biçin vaxtı oraq tutanı kəsib atın; zülmkar qılıncdan qorxduqlarına görə hər kəs öz xalqına dönəcək, hər kəs öz ölkəsinə qaçacaq. İsrail dağılmış bir qoyundur; şirlər onu qovub dağıtmışdır; əvvəlcə Aşşur padşahı onu yemişdir, axırda isə bu Babil padşahı Navuxodonosor onun sümüklərini sındırmışdır. Buna görə İsrailin Allahı Ordular Rəbbi belə deyir: Budur, Aşşur padşahını cəzalandırdığım kimi, Babil padşahını və onun ölkəsini də cəzalandıracağam. İsraili yenə öz məskəninə qaytaracağam; o, Karmel və Başanda otlayacaq, onun canı Efrayim dağı ilə Giladda doymuş olacaq. O günlərdə və o zamanda, Rəbb belə deyir, İsrailin təqsiri axtarılacaq, amma tapılmayacaq; Yəhudanın günahları da axtarılacaq, lakin bulunmayacaq; çünki sağ saxladıqlarımı bağışlayacağam. Meratayim ölkəsinə qarşı çıxın, ona və Peqod sakinlərinə qarşı çıxın; onların ardınca ölkəni viran edin və tamamilə məhv edin, Rəbb belə deyir, sənə əmr etdiyim hər şeyə uyğun hərəkət et. Ölkədə döyüş səsi və böyük dağıntı var. Necə də bütün yer üzünün çəkici parçalanıb və qırılıb! Necə də Babil millətlər arasında viranəyə çevrilib! Sənin üçün tələ qurdum, ey Babil, sən də tutulub yaxalandın və bundan xəbərin olmadı; tapıldın və ələ keçirildin, çünki Rəbbə qarşı mübarizə apardın. Rəbb Öz silah anbarını açdı və qəzəbinin silahlarını çıxartdı; çünki bu, Kəldanilərin ölkəsində Ordular Rəbbi Xudavəndin işidir. Ən uzaq sərhəddən ona qarşı gəlin, anbarlarını açın; onu qalaq-qalaq edin və tamamilə məhv edin; ondan heç nə qalmasın. Bütün buğalarını qırın; qoy qırğına ensinlər; vay onların halına! Çünki onların günü, cəzalandırılma vaxtı gəlib çatmışdır. Babil ölkəsindən qaçanların və canını qurtaranların səsi gəlir ki, Sionda Allahımız Rəbbin qisasını, Onun məbədinin qisasını bəyan etsinlər. Oxatanları Babilə qarşı toplayın; ey yayı gərənlərin hamısı, onun ətrafında ordugah qurun; ondan heç kəs qaçıb qurtulmasın; gördüyü işə görə onun əvəzini verin; o nə etmişsə, siz də ona elə edin; çünki o, Rəbbə, İsrailin Müqəddəs Olanına qarşı təkəbbür göstərmişdir. Yeremya 50:13–29.
The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.
Miladın 70-ci ilində Yerusəlimin məhv edilməsi, Amerika Birləşmiş Ştatlarında tezliklə qüvvəyə minəcək bazar günü qanunu ilə başlanan Babil fahişəsinin icraedici hökmünü təmsil edir. İsa bilirdi ki, O, miladın 70-ci ilini tezliklə gələcək bazar günü qanunu kimi müəyyən edir, çünki Öz Kəlamının Müəllifi Odur və Kəlam da Odur. Son nəslin gəlib çatdığını müəyyən edən əlamətin nə olduğunu anlamaq üçün, İsanın Luka 21-ci fəsildə irəli sürdüyü peyğəmbərliyin kontekstini tanımaq mühümdür.
We will continue this study in the next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.
“Məsihin gəlişi bu yer üzünün tarixinin ən qaranlıq dövründə baş verəcək. Nuhun və Lutun günləri, Bəşər Oğlunun gəlişindən az əvvəl dünyanın vəziyyətini təsvir edir. Bu vaxta işarə edən Müqəddəs Yazılar bəyan edir ki, Şeytan bütün qüdrəti ilə və «haqsızlığın hər cür aldadıcılığı ilə» fəaliyyət göstərəcək.” 2 Saloniklilərə 2:9, 10. Onun fəaliyyəti bu son günlərin sürətlə artan qaranlığında, saysız-hesabsız yanlışlıqlarında, bidətlərində və azğınlıqlarında aydın şəkildə üzə çıxır. Şeytan təkcə dünyanı əsarət altına almır, onun aldadıcılığı Rəbbimiz İsa Məsihin adını daşıyan kilsələrə də maya kimi yayılır. Böyük dönüklük gecəyarısı qədər dərin bir qaranlığa çevriləcək. Allahın xalqı üçün bu, sınaq gecəsi, ağlamaq gecəsi, həqiqət naminə təqib gecəsi olacaq. Lakin o qaranlıq gecədən Allahın nuru parlayacaq.
“He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.
O, “işığın qaranlıqdan parlamasına səbəb olur.” 2 Korinflilərə 4:6. “Yer isə formasız və boş idi; dərinliyin üzü üzərində qaranlıq vardı,” zamanında, “Allahın Ruhu suların üzü üzərində hərəkət edirdi. Və Allah dedi: Qoy işıq olsun; və işıq oldu.” Yaradılış 1:2, 3. Beləcə, ruhani qaranlıq gecəsində Allahın sözü belə səslənir: “Qoy işıq olsun.” O, Öz xalqına deyir: “Qalx, parılda; çünki nurun gəldi və Rəbbin izzəti üzərində doğdu.” Yeşaya 60:1.
“‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.
“‘Budur,’ Müqəddəs Yazı deyir, ‘qaranlıq yer üzünü, zülmət isə xalqları bürüyəcək; lakin Rəbb sənin üzərinə doğacaq və Onun izzəti sənin üzərində görünəcəkdir.’ 2-ci ayə. Atanın izzətinin parıltısı olan Məsih dünyaya onun nuru kimi gəldi. O, Allahı insanlara təmsil etmək üçün gəldi və Onun barəsində yazılmışdır ki, O, ‘Müqəddəs Ruhla və qüdrətlə məsh edilmişdi’ və ‘xeyirxahlıq edərək gəzirdi.’ Həvarilərin İşləri 10:38. Nazaretdəki sinaqoqda O dedi: ‘Rəbbin Ruhu Mənim üzərimdədir; çünki O, Məni yoxsullara müjdə vermək üçün məsh etmişdir; O, Məni qəlbi qırılanları sağaltmaq, əsirlərə azadlığı və korlara gözlərinin açılmasını bəyan etmək, əzilənləri azadlığa buraxmaq, Rəbbin məqbul ilini elan etmək üçün göndərmişdir.’ Luka 4:18, 19. O, şagirdlərinə görməyi tapşırdığı iş də bu idi. ‘Siz dünyanın nurusunuz,’ dedi O. ‘Qoy işığınız insanların önündə elə parlasın ki, onlar sizin yaxşı işlərinizi görüb göylərdə olan Atanızı izzətləndirsinlər.’ Matta 5:14, 16.” Peyğəmbərlər və Padşahlar, 217, 218.