We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

Əvvəlki məqalədə biz Yeremya kitabının əllinci fəslini nəzərdən keçirirdik və həmin parçadakı Babil üzərinə hökm, Birləşmiş Ştatlarda tezliklə gələcək bazar günü qanunu ilə başlayıb Allahın qəzəbi ilə başa çatır. İcraedici hökm, eramızın 70-ci ilində Yerusəlimin məhv edilməsi ilə təmsil olunmuş Rəbbin intiqam günüdür. Eramızın 70-ci ilində Romanın həyata keçirdiyi Yerusəlimin məhv edilməsi, bundan əvvəl Navuxodonosorun icra etdiyi Yerusəlimin məhv edilməsi ilə tipləndirilmişdi. Birlikdə onlar Surun fahişəsinin, yəni həm də Vəhy kitabının on yeddinci fəslindəki fahişənin İcraedici Hökmünə dair iki şahid təmin etdilər.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

Yeremya bizə xəbər verir ki, Rəbbin qisası müasir Babil üzərinə, tezliklə gələcək bazar günü qanunu ilə başlayaraq, yerinə yetirildiyi zaman, “O günlərdə və o vaxt, Rəbb deyir, İsrailin təqsiri axtarılacaq, amma tapılmayacaq; Yəhudanın günahları da axtarılacaq, lakin tapılmayacaq; çünki saxladığım kəsləri bağışlayacağam.” O günlərdə yüz qırx dörd minin möhürlənməsi artıq tamamlanmış olacaq.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

“Ey qardaşlar, hazırlığın böyük işində nə edirsiniz? Dünya ilə birləşənlər dünyəvi qəlibi qəbul edir və vəhşinin nişanına hazırlanırlar. Özlərinə etibar etməyən, Allah qarşısında özlərini alçaldan və həqiqətə itaət etməklə canlarını paklayanlar isə səmavi qəlibi qəbul edir və alınlarında Allahın möhürünə hazırlanırlar. Fərman verildikdə və damğa vurulduqda, onların xasiyyəti əbədiyyət boyu pak və ləkəsiz qalacaqdır.” Testimonies, cild 5, 216.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

İcraedici hökm Vəhyin on səkkizinci fəslindəki ikinci səslə başlayır; o, kişiləri və qadınları Babildən qaçmağa çağırır, Yeremya isə deyir: “onların günü gəldi, onların cəzalandırılma vaxtı. Rəbb Allahımızın qisasını, Onun məbədinin qisasını Sionda bəyan etmək üçün Babili ölkəsindən qaçanların və xilas olanların səsi. Ox atanları Babilə qarşı bir yerə toplayın: ey yayı gərənlərin hamısı, onun ətrafında ordugah qurun; ondan heç kəs qurtulmasın: onun gördüyü işə görə əvəzini verin; etdiyi hər şeyə görə ona elə edin.” Onun hökmü “ox atanlar” vasitəsilə icra olunur. Müqəddəs Yazılarda ox atan haqqında ilk istinad İsmayılla bağlıdır.

And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

Allah oğlanın səsini eşitdi; Allahın mələyi göydən Həcəri çağırıb ona dedi: “Sənə nə olub, Həcər? Qorxma, çünki Allah oğlanın olduğu yerdən onun səsini eşitdi. Qalx, oğlanı qaldır və əlindən möhkəm tut; çünki ondan böyük bir millət düzəldəcəyəm.” Allah onun gözlərini açdı və o, bir su quyusu gördü; gedib tuluğu su ilə doldurdu və oğlana içirdi. Allah oğlanla idi; o böyüdü, çöldə yaşadı və oxatan oldu. Yaradılış 21:17–20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

Vəhy kitabının on birinci fəslindəki “böyük zəlzələnin saatı” Birləşmiş Ştatlarda tezliklə qəbul ediləcək bazar günü qanunu ilə başlayan Romanın fahişəsi üzərinə icraedici hökmün başlanğıcını göstərir. Həmin “saatda” “üçüncü vay tez gəlir. Və yeddinci mələk sur çaldı.” Üçüncü vay yeddinci surdur. Bu, papalığın hakimiyyət nişanını (bazar günü ibadətini) tətbiq edənlərə qarşı Onun hökmünü həyata keçirmək və Allahın hakimiyyət nişanını (Şənbə ibadətini) saxlayanları təqib edənlərin üzərinə hökm gətirmək üçün istifadə olunan İslamın oxatanlarıdır.

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Luqanın iyirmi birinci fəslində İsa, şagirdlərin Yerusəlimin və məbədin dağıdılması barədə suallarına cavab verərkən, həm də son günlərin tarixini təmsil edən tarixi bir rəvayət təqdim edir. O, “qisas günləri”nə istinad edir; bu, Onun Məsih kimi xidmətinin mühüm peyğəmbərlik xüsusiyyəti idi və O bunu Öz xidmətinin başlanğıc bəyanatında, Nazaretdəki cəmiyyətə Yeşaya peyğəmbərdən oxuyaraq müəyyən etmişdi. Nazaretdəki həmin bəyanat və Yeşayadan olan keçid təkcə Onun xidmətini deyil, həm də Onun şagirdlərinin xəbərini və daha konkret olaraq yüz qırx dörd minlik hərəkatın işini və xidmətini təmsil edirdi.

The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

Xudavənd Rəbbin Ruhu mənim üzərimdədir; çünki Rəbb həlimlərə müjdə vermək üçün məni məsh etmişdir; O məni sınıqürəkliləri sarımaq, əsirlərə azadlıq, bağlı olanlara isə zindanın açılmasını elan etmək üçün göndərmişdir; Rəbbin məqbul ilini və Allahımızın qisas gününü elan etmək; yas tutanların hamısını təsəlli etmək; Sionda yas tutanlara təyin etmək, onlara kül əvəzinə gözəllik, yas əvəzinə sevinc yağı, qəm ruhu əvəzinə həmd libası vermək üçün; ta ki, onlara salehlik ağacları, Rəbbin əkdiyi fidanlar deyilsin və O izzətləndirilsin. Onlar qədim viranəlikləri yenidən quracaq, əvvəlki xarabalıqları bərpa edəcək, çox nəsillərin viran qalmış şəhərlərini təmir edəcəklər. Yadellilər durub sürülərinizi otaracaq, əcnəbilərin oğulları sizin cütçüləriniz və bağbanlarınız olacaqlar. Lakin siz Rəbbin kahinləri adlanacaqsınız; insanlar sizə Allahımızın xidmətçiləri deyəcəklər; millətlərin sərvətini yeyəcəksiniz və onların izzəti ilə öyünəcəksiniz. Xəcalətinizin əvəzinə ikiqat pay alacaqsınız; rüsvayçılıq əvəzinə öz nəsiblərinə görə sevinəcəklər; buna görə də öz torpaqlarında ikiqat mülk sahibi olacaqlar; əbədi sevinc onların olacaqdır. Çünki Mən, Rəbb, ədaləti sevirəm, yandırma qurbanı üçün edilən soyğunu nifrətlə qarşılayıram; onların işini həqiqətlə yönəldəcəyəm və onlarla əbədi əhd bağlayacağam. Onların nəsli millətlər arasında, törəmələri xalqlar arasında tanınacaq; onları görənlərin hamısı qəbul edəcək ki, onlar Rəbbin xeyir-dua verdiyi nəsildir. Mən Rəbbdə çox sevinəcəyəm, canım Allahımda şad olacaq; çünki O mənə xilas libaslarını geyindirmiş, salehlik əbasına bürümüşdür, necə ki, bəy bəzəklərlə bəzənir, gəlin isə cəvahiratları ilə zinətlənir. Çünki torpaq öz tumurcuğunu necə çıxarırsa və bağ onda əkilmiş şeyləri necə cücərdirsə, Xudavənd Rəbb də salehliyi və həmdi bütün millətlərin önündə eləcə cücərdər. Yeşaya 61:1–11.

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

Yezekel kitabının doqquzuncu fəslində möhürlənən yüz qırx dörd min nəfər kilsədə və dünyada olan günahlar üzərində yas tutanlardır. “Rəbbin məqbul ili və Allahımızın qisas günü” o zamandır ki, Sionda yas tutanlar təsəlli tapır və Rəbbi “izzətləndirmək” üçün “salehlik ağacları” olurlar. Onlar Rəbbi izzətləndirirlər, çünki “o günlərdə və o zamanda, Rəbb buyurur, İsrailin təqsiri axtarılacaq, amma heç olmayacaq.” Yas tutanlar möhürlənmiş olanlardır və onlar “qədim xarabalıqları bərpa edəcək”, “əvvəlki viranəlikləri dirçəldəcək” və “nəsillər boyu davam edən xarabalıqları, viran qalmış şəhərləri təmir edəcək” olanlardır. Onlar “Rəbbin kahinləri” adlandırılacaq və insanlar onlara “Allahımızın xidmətçiləri” deyəcəklər.

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

Yüz qırx dörd min nəfərin salehliyi böyük zəlzələ saatında bayraq kimi ucaldıldıqları zaman “bütün millətlərin önündə pöhrələnib üzə çıxacaqdır”. Onların salehliyi tədricən hasil edilir, çünki “torpaq tumurcuğunu necə çıxarırsa və bağ ona əkilənləri necə cücərdirsə, Xudavənd Rəbb də salehliyi və həmdi eləcə pöhrələndirib üzə çıxaracaqdır”. Yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi 1 sentyabr 2001-ci ildə son yağışın gəlişi ilə başladı. Məhz o zaman yerin tumurcuqları üzə çıxarıldı. Yeşaya tumurcuqların nə vaxt pöhrələndiyini müəyyən edir.

In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

Ölçü ilə, o boy atdıqda, sən onunla mübahisə edəcəksən; O, şərq küləyi günündə öz sərt küləyini saxlayır. Buna görə də Yaqubun təqsiri paklanacaq; və onun günahını aradan qaldırmağın bütün bəhrəsi budur: o, qurbangahın bütün daşlarını parça-parça döyülmüş əhəng daşları kimi etdikdə, bağlar və bütlər ayaqda qalmayacaq. Yeşaya 27:8, 9.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

Onun “saxladığı” “şiddətli küləyi” olan “şərq küləyi günü”ndə, yağış “ölçü ilə” olduqda tumurcuqların “cücərməsi” başlanacaqdır. “Saxlayır” sözü cilovlanmış, məhdudlaşdırılmış deməkdir. Vəhy kitabının yeddinci fəslindəki dörd mələk tərəfindən dörd külək cilovlandıqda, yüz qırx dörd minin möhürlənməsi başlanır. Həmin vaxt son yağış orta ölçüdə “çiləməyə” başlayır, çünki ayədəki “ölçü” sözü mötədillik deməkdir. Yüz qırx dörd minin möhürlənməsi dövrünün əvvəlində son yağış ölçü ilə verilir, dövrün sonunda isə ölçüsüzdür.

“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

“Bütün yer üzünü Öz izzəti ilə nurlandıran Allahın Ruhunun böyük tökülməsi, Allahla birlikdə əməkdaş olmaq nə deməkdirsə, bunu təcrübədən bilən maariflənmiş bir xalqa malik olmayınca baş verməyəcək. Məsihin xidmətinə tam, bütün qəlbdən həsr olunmuşluğumuz olduqda, Allah bu həqiqəti Öz Ruhunu ölçüsüz şəkildə tökməklə təsdiq edəcək; lakin kilsənin ən böyük hissəsi Allahla birlikdə əməkdaş olmayınca bu baş verməyəcək. Eqoizm və özünəxoşluq bu qədər açıq şəkildə təzahür edərkən Allah Öz Ruhunu tökə bilməz; elə bir ruh hökm sürür ki, bu, sözlə ifadə edilsə, Qabilin o cavabını bildirərdi,—‘Mənmi qardaşımın keşikçisiyəm?’ Əgər bu zamana aid həqiqət, ətrafın hər tərəfində sıxlaşan, hər şeyin sonunun yaxınlaşdığını şəhadət verən əlamətlər, həqiqəti bildiyini iddia edənlərin yuxuya getmiş qüvvələrini oyatmağa kifayət etmirsə, onda parlayan işığa mütənasib qaranlıq bu canların üzərinə çökəcək. Son hesabat günündə onlar öz laqeydlikləri üçün Allaha təqdim edə biləcəkləri bəhanənin heç bir kölgəsinə belə malik olmayacaqlar. Allahın Kəlamının müqəddəs həqiqətinin işığında nə üçün yaşamadıqları, yerimədikləri və çalışmadıqları, və beləliklə öz davranışları, rəğbətləri və qeyrətləri vasitəsilə günahla qaralmış bir dünyaya Müjdənin qüdrət və həqiqətinin təkzib edilə bilməyəcəyini nə üçün aşkar etmədikləri barədə irəli sürə biləcəkləri heç bir səbəb olmayacaq.” Review and Herald, 21 iyul, 1896.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

Axırıncı yağışın sınaq dövrü və yüz qırx dörd minin möhürlənməsi Müqəddəs Ruhun tökülməsinin ölçülməsi ilə başlayır, çünki buğda ilə alaq biçin vaxtına yetişmişdir. Yağış hər iki sinfi yetkinliyə çatdırır; sonra isə sınaq dövrünün sonunda buğda ilə alaq bir-birindən ayrılır və buğda o zaman “Allah ilə birlikdə çalışan fəhlələr olmağın nə demək olduğunu təcrübə ilə biləcəkdir.” O zaman onlar “Məsihin xidmətinə tam, bütün qəlbdən həsr olunmuşluğa malik olacaqlar; Allah isə bu həqiqəti Öz Ruhunun ölçüsüz tökülməsi ilə tanıyacaqdır.”

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

“Sərt şərq küləyinin günü” 11 sentyabr 2001-ci ildə gəlib çatdı və Habaqququn, son yağış xəbərinin saxta “sülh və təhlükəsizlik” ismarıcı ilə Allahın qisas gününü müəyyənləşdirən ismarıc arasındakı mübahisəsi başlandı. Həmin anda bitkilər — həm buğda, həm də alaq otları — tumurcuqlanmağa və tezliklə gələcək Bazar qanununun hökmü zamanı zahir edəcəkləri bəhrəni verməyə başladılar.

“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

“Yenə də bu məsəllər öyrədir ki, mühakimədən sonra artıq heç bir sınaq müddəti olmayacaq. Müjdənin işi tamamlandıqda, dərhal yaxşılara və pislərə ayrılma baş verir və hər bir qrupun taleyi əbədi olaraq müəyyənləşir.” Məsihin Məsəllərdən Dərsləri, 123.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

Bir qrup Yezekel kitabının səkkizinci fəslində günəşə səcdə edir, digər qrup isə Yezekel kitabının doqquzuncu fəslində Allahın möhürünü alır. Luka kitabının iyirmi birinci fəslində Məsih yüz qırx dörd mini müəyyən edir və yer üzünün tarixinin son nəslini göstərən bir əlaməti ortaya qoyur. O, məsihçilərin Yerusəlimin məhvinə qaçıb qurtulmaq üçün tanımalı olduqları əlaməti müəyyən etdi.

And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

Və Yerusəlimin qoşunlarla mühasirəyə alındığını gördüyünüz zaman bilin ki, onun viran qalması yaxındır. O zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsın; onun ortasında olanlar çıxıb getsin; kəndlərdə olanlar isə ora daxil olmasınlar. Çünki bunlar qisas günləridir ki, yazılmış olanların hamısı yerinə yetsin. Luka 21:20–22.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

İsa “sətir üstünə sətir” bu əlamətin daha çox peyğəmbərlik xüsusiyyətlərini göstərdi; çünki Onun sözləri təkcə Luka tərəfindən deyil, həm də Matta və Mark tərəfindən qələmə alınmışdır.

And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

Və Padşahlığın bu Müjdəsi bütün dünyada bütün millətlərə şahidlik üçün vəz olunacaq; və son o zaman gələcək. Buna görə də, siz Daniyel peyğəmbər vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə dayanmış gördüyünüz zaman, (oxuyan anlasın:) onda Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar. Matta 24:14–16.

And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

Və Müjdə əvvəlcə bütün millətlər arasında bəyan olunmalıdır. Amma sizi aparıb təslim etdikləri zaman, nə söyləyəcəyiniz barədə əvvəlcədən qayğı çəkməyin və öncədən düşünməyin; lakin o saat sizə nə verilərsə, onu söyləyin; çünki danışan siz deyilsiniz, Müqəddəs Ruhdur. Qardaş qardaşı ölümə təslim edəcək, ata oğulu; övladlar valideynlərinə qarşı qalxacaq və onların ölümə verilməsinə səbəb olacaqlar. Mənim adım naminə hamı sizə nifrət edəcək; lakin sona qədər səbir edən, məhz o, xilas olacaq. Amma siz viranəlik iyrəncliyini, Daniel peyğəmbərin bəhs etdiyi kimi, layiq olmadığı yerdə durduğunu gördüyünüz zaman, (oxuyan anlasın,) onda Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar. Mark 13:10–14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

“İntiqam günləri”nin son və kamil tamamlanışı olan yeddi son bəla iki sinif üzərinə icra edilməzdən əvvəl, səltənətin Müjdəsi bütün millətlər arasında vəz olunmalı və elan edilməlidir. Müjdə xəbəri millətlərə Birləşmiş Ştatlarda tezliklə gələcək bazar günü qanunu zamanı verilir; o zaman yüz qırx dörd min bir bayraq kimi ucaldılır. “İntiqam günləri” Babili fahişəsinin İcraedici Mühakiməsi dövrünü ifadə edir; bu dövr Birləşmiş Ştatlarda bazar günü qanunu ilə başlayır və Mikayıl ayağa qalxanda, insanın sınaq müddəti bağlananda və Allahın qəzəbi yeddi son bəla içində töküləndə başa çatır.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

Zaman dövrü Markın müəyyənləşdirdiyi “saat”, “böyük zəlzələ”nin “saatı” və on padşahın yeddinci səltənətlərini papalığa verməyə razılaşdıqları “saat”dır. Son can bütün millətlərə yayımlanan müjdəni qəbul etdikdə sınaq müddəti bağlanır və Allahın qəzəbi mərhəmətsiz olaraq tökülür. Həmin dövr nişan qaldırılarkən müjdənin bütün millətlərə bəyan edilməsi ilə başlayır və nişan vasitəsilə elan edilən, vəz olunan və yayımlanan müjdə xəbərinə son insan cavab verdiyi zaman başa çatır. Həmin zaman dövrü “qisas günləri”dir.

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

Luka, iyirmi birinci fəsildə, İsa həmin tarixi dəqiq müəyyən edir, çünki O, Özünün ikinci gəlişindən əvvəl ölməyəcək son nəsli müəyyənləşdirir. O, bir əlaməti göstərir ki, bu da Daniel peyğəmbərin söylədiyi viranəlik iyrəncliyi kimi təqdim olunur. Bu əlamət, viranəlik iyrəncliyinin “müqəddəs yerdə” durduğu zaman, eləcə də onun “durmamalı olduğu yerdə durduğu” vaxtdır; bu da Yerusəlimin “ordularla əhatə olunduğu” zamana təsadüf edir.

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

Yerusəlim miladın 66-cı ilində Cestius tərəfindən ordularla mühasirəyə alındıqda, Yerusəlimdəki məsihçilər şəhərdən qaçdılar və Sister White bildirir ki, nəhayət miladın 70-ci ilində başa çatan məhvetmə zamanı bir nəfər də olsun məsihçi həlak olmadı. Cestius mühasirəyə başladı, sonra isə zahirən naməlum səbəblərə görə geri çəkildi və şəhərdəki məsihçilər bu əlamətlə bağlı xəbərdarlığa uyğun olaraq qaçdılar. Miladın 70-ci ilində Titus yenidən mühasirə tətbiq etməklə məhvetməni tamamladı. Cestiusun mühasirəsi Birinci Yəhudi-Roma Müharibəsi adlanan hadisənin başlanğıcı idi, Titusun həyata keçirdiyi mühasirə və məhvetmə isə Birinci Yəhudi-Roma Müharibəsinin sonu oldu.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

Bütün bu tarix üç il yarım davam etdi, mühasirə ilə başladı və mühasirə ilə başa çatdı, və başlanğıc Allahın xalqı üçün bir əlaməti ehtiva edirdi. Bu tarix Məsih tərəfindən Allahın intiqam günləri kimi müəyyən edilmişdi; bu isə Onun xidmətində xüsusilə müəyyən etməli olduğu bir ünsür idi. Həmin günlər tezliklə gələcək bazar qanunu ilə başlayan və insanın möhləti başa çatdıqda sona yetən Romanın fahişəsi üzərinə icraedici hökmü təmsil edir. Babilin fahişəsi üzərinə icraedici hökmün başlanğıcında yüz qırx dörd min bir bayraq kimi ucaldılır; bu da bir əlamətdir. Allahın digər sürüsü bu əlaməti gördükdə, onlar Yerusəlimin məhvi ilə təmsil olunmuş Babilin məhvi qarşısında Babildən qaçıb çıxmalıdırlar.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

Növbəti məqalədə Lukanın iyirmi birinci fəslini nəzərdən keçirməyə davam edəcəyik.