We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.
İndi Daniel kitabının on birinci fəslini nəzərdən keçməyə başlayacağıq.
Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.
Mən də Midiya hökmdarı Daranın birinci ilində onu təsdiqləmək və möhkəmləndirmək üçün ayaqda durdum. İndi isə sənə həqiqəti göstərəcəyəm. Bax, Farsda hələ üç padşah qalxacaq; dördüncüsü isə onların hamısından qat-qat varlı olacaq; və öz var-dövləti sayəsində qüvvətlənərək hamını Yunanıstan səltənətinə qarşı qaldıracaq. Sonra böyük hökmranlıqla hökm sürəcək və öz istədiyini edəcək qüdrətli bir padşah qalxacaq. O qalxdığı zaman onun padşahlığı parçalanacaq və göylərin dörd küləyi istiqamətində bölünəcək; lakin nə onun nəslinə, nə də onun hökm sürdüyü hökmranlığa uyğun olaraq qalmayacaq; çünki onun padşahlığı kökündən qoparılacaq və bunlardan başqalarına veriləcək. Daniel 11:1–4.
Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.
Cəbrayıl sözə Danielə bildirməklə başlayır ki, o da Daranın birinci ilində onunla birgə fəaliyyət göstərmişdi; bu, Daranın bacısı oğlu, onun sərkərdəsi Babili aldığı və Belşəzzarı öldürdüyü ildir. Onuncu fəslin birinci ayəsinə görə, Daniel bu görüntünü Kirin üçüncü ilində alır; beləliklə, Cəbrayıl həm Daranı, həm də Kiri “axır zaman”ı təmsil edən simvollar kimi qeyd edir. Belşəzzar və Babil e.ə. 538-ci ildə Midiya-Fars imperiyası tərəfindən ələ keçirildi.
“Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
“Kir Babilonu mühasirəyə aldı; e.ə. 538-ci ildə onu hiylə ilə ələ keçirdi və farsların öldürdüyü Belşassarın ölümü ilə Babil padşahlığı mövcudluğuna son qoydu.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.
Eramızdan əvvəl 538-ci ildə Daniel doqquzuncu fəsli qələmə aldı.
“The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
“Əvvəlki fəsildə [səkkizinci fəsildə] qeydə alınmış görüntü e.ə. 538-ci ildə, Belşassarın hökmranlığının üçüncü ilində verilmişdi. Həmin ilin özündə, hansı ki, həm də Daranın birinci ili idi, bu fəsildə [doqquzuncu fəsildə] nəql olunan hadisələr baş verdi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.
Eramızdan əvvəl 538-ci ildə, Belşassarın üçüncü və sonuncu ili olan Darinin birinci ilində, Rəbb Xaldeylilərin ölkəsini cəzalandırdı və onu viran qoydu.
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
Bütün bu torpaq viranə və heyrət doğuran bir yer olacaq; bu millətlər isə yetmiş il Babil padşahına qulluq edəcəklər. Və belə olacaq ki, yetmiş il tamam olanda, Rəbb buyurur, Mən Babil padşahını və o milləti öz təqsirləri ucbatından, həmçinin Kaldelilərin torpağını cəzalandıracağam və oranı əbədi viranəliklərə çevirəcəyəm. Yeremya 25:11, 12.
In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.
Onuncu ayədə Rəbb Babilin cəzasına keçərkən “sonra” sözünü işlədir. Babil viran edildikdən “sonra”, Rəbb Öz xeyirli işini Allahın xalqı üçün icra edəcəkdi.
For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.
Çünki Rəbb belə deyir: Babilonda yetmiş il tamam olduqdan sonra Mən sizə nəzər salacağam və sizi bu yerə geri qaytarmaqla barənizdə olan xeyirli sözümü yerinə yetirəcəyəm. Yeremya 25:10.
The captivity of seventy years began in 606 BC.
Yetmiş illik əsarət e.ə. 606-cı ildə başladı.
“Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
“E.ə. 606-cı ildə başlanan yetmiş ilin artıq öz sonuna yaxınlaşdığını Daniel anladı.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.
Yetmişillik əsarət e.ə. 606-cı ildə başladı və e.ə. 536-cı ildə başa çatdı; bu isə e.ə. 538-ci ildə Belşatsarın ölümündən və Babilin viran qalmasından iki il sonra idi. Bu, Kirin üçüncü ili idi. Cəbrayıl Xiddekel çayı ilə bağlı peyğəmbərliyi Kirin üçüncü ilinə aid edir və on birinci fəslin nəqlinə Daranın birinci ilinə istinad etməklə başlayır; bunu etməklə o, iki müəyyən ili göstərir. E.ə. 538-ci il də, e.ə. 536-cı il də təyin olunmuş vaxtlar idi: e.ə. 538-ci il yetmiş il peyğəmbərliyinin başa çatması üçün təyin olunmuş vaxt idi, e.ə. 536-cı il isə 538-ci ildən “sonra” Rəbbin Öz xalqı üçün xeyirli işini yerinə yetirəcəyi təyin olunmuş peyğəmbərlik vaxtı idi.
538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.
E.ə. 538-ci il və e.ə. 536-cı il hər ikisi təyin olunmuş vaxtlardır və onlar iki tarixi şəxsiyyətlə təmsil olunur; bunlardan biri Midiyanın birinci padşahı, digəri isə Farsın birinci padşahı idi. Həqiqi İsrailin həqiqi Babildə əsir olduğu yetmiş ilin sonu, ruhani İsrailin miladi 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər ruhani Babildə əsir olduğu min iki yüz altmış ili təmsil edirdi. 1798-ci il “təyin olunmuş vaxt” idi və bundan sonra peyğəmbərcəsinə “axır zaman” kimi müəyyən edilən dövr başlandı. E.ə. 538-ci il və e.ə. 536-cı il də “təyin olunmuş vaxt” kimi təmsil olunaraq, eyni zamanda “axır zaman” kimi təqdim edilən bir dövrün başlanğıcını qeyd edir.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
“Allahın yer üzündəki kilsəsi bu amansız təqibin uzun dövrü ərzində əsarətdə idi; necə ki, sürgün dövründə İsrail övladları Babildə əsir saxlanılırdılar.” Prophets and Kings, 714.
All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.
Bütün peyğəmbərliklər, ilk dəfə yerinə yetirildikləri günlərdən daha konkret şəkildə axır günlərə müraciət edir; buna görə də e.ə. 538-ci il və padşah Darayavuş, eləcə də e.ə. 536-cı il və padşah Kir, 1989-cu ildəki “axır zaman”ı təmsil edir və bu iki padşah Prezident Reyqan və birinci Prezident Buşun timsalıdır. E.ə. 538-ci il və e.ə. 536-cı il bir nişangahı təmsil edir; bu nişangah yerinə yetirilərkən hər iki tarix eyni bir nişangahı ifadə edən tarixlər kimi başa düşülür. “Axır zaman” nişangahı iki rəmzdən ibarətdir və bəzən, Reyqan və birinci Buşda olduğu kimi, hər iki rəmz eyni ildə yerinə yetirilir. Lakin bu qayda üçün istisnadır, çünki Musanın dövründə “axır zaman” nişangahı həm Harunun, həm də Musanın doğuluşu idi və onların arasında üç il fərq var idi. Məsihin tarixində isə bu, Vəftizçi Yəhyanın və Məsihin doğuluşu idi ki, onların arasında altı ay fərq var idi.
With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.
“Axır zaman” ilə əlaqədar olaraq, antixristin tarixində bu, 1798 və 1799-cu illər idi. Fransız İnqilabı peyğəmbərliyin bir mövzusudur; o, 1789-cu ildə başladı və öz təyin olunmuş vaxtında — necə ki, 1798 də təyin olunmuş bir vaxt idi — 1799-cu ildə sona çatan on il davam etdi. Birlikdə onlar vəhşiyə vurulan ölümcül yaranı, habelə vəhşinin üstünə minib onun üzərində hökmranlıq edən qadını müəyyən edirlər. Darius düşmənini ordusunu “divar”dan içəri salmaqla məğlub edən padşah idi və o, “dəmir pərdə”nin divarını yıxmaqla düşmənini məğlub edən Reyqanı təmsil edir. Kir birinci Buşu təmsil edir, çünki Kir Böyük Kir kimi tanınır, Corc Buş ata isə Böyük Buşdur, sonuncu Buş isə Kiçik Buşdur.
Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”
Çünki bu iki padşah və onların təmsil etdikləri iki tarix əslində bir simvoldur. Onlardan biri Babilin hökmranlıq edəcəyi yetmiş ili göstərir. Həmin yetmişillik dövr təyin olunmuş vaxtına e.ə. 538-ci ildə çatdı və Darius tərəfindən təmsil olunur. Yetmişillik əsarətin tamamlanması isə təyin olunmuş vaxtına e.ə. 536-cı ildə çatdı və Kir tərəfindən təmsil olunur. Onlar birlikdə peyğəmbərlik nurunun möhürünün açılmalı olduğu “axır zaman”ı təmsil edirlər. 1798-ci ildə Vəhy on dördün birinci mələyi “axır zaman”a gəldi və Bacı Uayt deyir ki, həmin mələk “İsa Məsihin Özündən başqa heç kəs deyildi.”
In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.
Kiruşun üçüncü ilində Allahın xalqının şahzadəsi və mələklərin baş mələyi Mikayıl aşağı enərək Kiruşla məşğul oldu və Allahın xalqına Yerusəlimə qayıtmağa, şəhəri, məbədi, küçələri və divarları yenidən qurmağa imkan verəcək üç fərmanın birincisini Kiruşun elan etməsinə səbəb olacaq nuru təsdiqlədi. Bu iş 1798-ci ildə “axır zamanında” başlayan birinci və ikinci mələklərin işini təcəssüm etdirirdi.
The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.
Axır zamanda, Daranın və Kirin günlərində Mikayılın enməsi 1798-ci ildə birinci mələyin gəlişini təmsil edirdi və birlikdə onlar 1989-cu ildə “axır zamanda” həmin eyni mələyin gəlişini göstərirlər. 1989 “axır zaman” dövrünü başladı və bu, həmçinin təyin olunmuş bir vaxt idi. Təyin olunmuş vaxt peyğəmbərlik xarakterli zaman dövrünün sona çatmasını bildirir. Müasir ruhani İsrail üçün ilk “Qadeş”də baş vermiş 1863-cü il üsyanı yüz iyirmi altı illik bir dövrün başlanğıcı idi; bu dövr 1989-cu ildə “təyin olunmuş vaxt”da sona çatdı. Yüz iyirmi altı, min iki yüz altmışın onda biri, yəni onluğu təşkil edir və 1798-ci ildə min iki yüz altmış ilin sonunda birinci mələyin hərəkatı tarix səhnəsinə daxil oldu. Yüz iyirmi altı ilin sonunda isə, 1989-cu ildə, üçüncü mələyin hərəkatı tarix səhnəsinə daxil oldu.
In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.
Daniel kitabının on birinci fəslinin birinci ayəsində Cəbrayıl təsvir olunan tarixin 1989-cu ildə, axır zamanda, Kir ilə başlandığını müəyyənləşdirərkən diqqətli və dəqiq davranır. Böyük Kir burada daha böyük Buşu təmsil edir; onun ardınca üç padşah, sonra isə onların hamısından qat-qat varlı olacaq dördüncü bir padşah gələcəkdi. Beləliklə, bütün Yunanıstanı hərəkətə gətirən o dördüncü varlı padşah, 1989-cu ildən bəri altıncı prezidentdir.
In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.
Onuncu fəslin hadisələrində Daniel yas tutan kimi təqdim olunur və o, görüntünü seyr etdikcə, yas təcrübəsində Məsihin surətinə dəyişdirilir. İyirmi bir günlük yas dövrü dirilmə ilə yekunlaşan ölüm dövrünü təmsil edir. Onuncu fəsildə Mikayıl göydən enmişdir və Yəhuda yeddi ayəsində O enəndə Musanı dirildir. Vəhyin on birinci fəslində Musa (və İlyas) öldürülmüşdür və üç yarım rəmzi gün ərzində küçədə ölü vəziyyətdə qalırlar. Sonra Musa (İlyasla birlikdə) “böyük bir səs” vasitəsilə dirildilir.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
Və üç gün yarımdan sonra Allahdan gələn həyat ruhu onların içinə girdi və onlar ayaqları üstə durdular; onları görənlərin üzərinə böyük qorxu düşdü. Və göydən onlara belə deyən uca bir səs eşitdilər: “Buraya qalxın.” Və onlar bulud içində göyə yüksəldilər; düşmənləri də onları gördü. Vəhy 11:11, 12.
The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.
Dirildən “böyük səs” baş mələyin səsidir və baş mələk Mikayıldır.
For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.
Çünki Rəbbin Özü nida ilə, baş mələyin səsi ilə və Allahın şeypuru ilə göydən enəcək; və Məsihdə ölənlər əvvəlcə diriləcəklər. 1 Saloniklilərə 4:16.
The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.
Musanın və İlyasın öldürüldüyü və dirildildiyi tarixçə yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi tarixçəsidir. Bu tarixçə 11 sentyabr 2001-ci ildə Vəhy on səkkizinci fəslin mələyinin “birinci səsi” ilə başladı; Bacı Uayt bu səsin Nyu-York şəhərinin böyük binaları yerlə-yeksan edildiyi zaman gəldiyini bildirir. Vəhy on səkkizinci fəslin “ikinci səsi” isə tezliklə gələcək bazar qanunu zamanı səslənir; o zaman Allahın başqa sürüsü Babildən çağırılıb çıxarılır. Məhz həmin tarixçədə, möhürlənmə tarixçəsində, Danielin “marah” görüntüsünə baxmaqla Məsihin surətinə dəyişdirildiyi təmsil olunur; “marah” “mareh” görüntüsünün qadın cinsində olan ifadəsidir. Bu, “səbəbverici” görüntüdür; elə bir görüntü ki, ona baxanlarda görünən surətin yenidən hasil olmasına “səbəb olur”.
That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.
Möhürlənmənin həmin tarixi və Danielin onuncu fəsildəki dəyişdirilməsi, Musanın, İlyasın və Danielin təmsil etdiyi şəxsləri dirildib dəyişdirdiyi zaman Mikayılın enişini özündə ehtiva edir. O, dirilməni baş mələyin “uca səsi” ilə həyata keçirir və beləliklə, birinci və son səslərin arasında üçüncü bir “səs” təmin edir; həmin iki səs isə eynidir, çünki hər ikisi də Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin səsidir. Orta səs isə üsyanın təmsil olunduğu yerdir; çünki Mikayıl Musanı dirildəndə Şeytanla mübahisə etmədi, baxmayaraq ki, üsyanın müəllifi olan Şeytan etiraz etmək üçün orada idi.
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.
Lakin baş mələk Mikayıl, Musanın cəsədi barəsində iblislə mübahisə edib çəkişdiyi zaman ona qarşı təhqiramiz bir ittiham irəli sürməyə cürət etmədi, ancaq dedi: “Qoy Rəbb səni məzəmmət etsin.” Yəhuda 7.
The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.
11 sentyabr 2001-ci ildə başlayıb tezliklə gələcək bazar günü qanunu ilə başa çatan möhürlənmə vaxtının başlanğıcı “Həqiqət”in imzası ilə qeyd olunmuşdur; çünki həmin dövrün ortasında, 2023-cü ilin iyulunda, baş mələyin uca səsi Onun orta səsini eşitməyi seçən Məsihdə ölüləri diriltmək işinə başladı. Qeyd edin ki, 2023-cü il 2001-ci ildən iyirmi iki il sonradır və iyirmi iki iki yüz iyirminin onda biridir; bu isə İlahiliklə bəşəriyyət arasındakı bağın rəmzidir və həmçinin bərpanın da rəmzidir.
In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.
2023-cü ilin iyulunda, İsa Məsihdən başqası olmayan o qüdrətli mələk, Həqiqət olan, həmçinin Mikayıl olan, əlində bir xəbər ilə enən Alfa və Omeqa. Onun əlindəki kiçik kitab, son günlərə qədər möhürlənmiş olan Daniel kitabının hissəsidir.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
“Vəhydə Müqəddəs Kitabın bütün kitabları qovuşur və tamamlanır. Burada Daniel kitabının tamamlayıcı hissəsi vardır. Biri peyğəmbərlikdir; digəri isə vəhydir. Möhürlənmiş olan kitab Vəhy deyil, Danielin peyğəmbərliyinin axır günlərə aid olan hissəsidir. Mələk əmr etdi: ‘Amma sən, ey Daniel, bu sözləri gizli saxla və kitabı axır zamanadək möhürlə.’ Daniel 12:4.” Həvarilərin İşləri, 585.
The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.
Daniel peyğəmbərin son günlərə aid olan peyğəmbərlik hissəsi on birinci fəsildir. Bu, on birinci fəslin son altı ayəsidir; lakin daha dəqiq desək, həmin son altı ayədə təkrar olunan, fəslin daxilində yer alan tarixçələrdir.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
“İtirməyə vaxtımız yoxdur. Qarşımızda çətin zamanlar dayanır. Dünya müharibə ruhu ilə çalxalanır. Tezliklə peyğəmbərliklərdə haqqında danışılan müsibət səhnələri baş verəcək. Daniel kitabının on birinci fəslindəki peyğəmbərlik demək olar ki, tam yerinə yetməsinə çatmışdır. Bu peyğəmbərliyin yerinə yetməsi olaraq baş vermiş tarixin çoxu təkrar olunacaq.” Manuscript Releases, number 13, 394.
Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.
Daniel kitabının on birinci fəslinin on altıncı ayəsi qırx birinci ayədə təkrarlanan bir tarixi təsvir edir; çünki həmin ayədə şimal padşahı əzəmətli ölkədə dayanır. On altıncı ayənin tarixi, Roma sərkərdəsi Pompeyin Yəhudanı və Yerusəlimi əsarət altına aldığı zamanı müəyyən edir.
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.
Lakin ona qarşı çıxan şəxs öz istədiyinə görə hərəkət edəcək və heç kəs onun qarşısında dayana bilməyəcək; o, izzətli ölkədə dayanacaq və o ölkə onun əli ilə məhv ediləcək. Daniel 11:16.
I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.
Bu ayəni, ayədən əvvəl gələn ayələrin nəzərdən keçirilməsi üçün bir dayaq nöqtəsi kimi istifadə etməyi niyyət edirəm; buna görə də əvvəlcə bu anlayışı müəyyənləşdirəcəyəm. Məqsədimiz göstərməkdir ki, üçüncü və dördüncü ayələrdə Böyük İsgəndərin səltənətinin parçalanmasından sonra gələn tarix 1989-cu ildə başlayır və daha sonra hazırkı Ukrayna müharibəsini, Putinin Qərbin qüvvələri üzərində qələbəsini və Putinin sonrakı məğlubiyyətini müəyyən edir; bu isə on altıncı ayəyə aparıb çıxarır.
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
“Misir şimal padşahı Antioxun qarşısında dayana bilmədiyi kimi, Antiox da indi öz üzərinə gələn romalıların qarşısında dayana bilmədi. Artıq heç bir padşahlıq bu yüksələn qüdrətə müqavimət göstərə bilmirdi. E.ə. 65-ci ildə Pompey Antiox Asiatikusu mülklərindən məhrum edib Suriyanı Roma əyalətinə çevirdiyi zaman Suriya fəth edildi və Roma imperiyasına qatıldı.
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
“Həmin qüdrət həm də Müqəddəs Torpaqda durmalı və onu yeyib-bitirməli idi. Roma e.ə. 161-ci ildə Allahın xalqı olan yəhudilərlə ittifaq vasitəsilə əlaqəyə girdi; həmin tarixdən etibarən o, peyğəmbərlik təqvimində görkəmli yer tutur. Lakin o, Yəhudeya üzərində yurisdiksiyanı e.ə. 63-cü ilədək faktiki fəth yolu ilə əldə etmədi; və bu da aşağıdakı qaydada oldu.”
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
“Pont padşahı Mitridata qarşı yürüşündən Pompey geri qayıtdıqda, Yəhudeya taxtı uğrunda iki rəqib — Hirkan və Aristobul — mübarizə aparırdı. Onların işi Pompeyin qarşısına çıxarıldı; o da tezliklə Aristobulun iddialarının ədalətsizliyini sezdi, lakin çoxdan arzuladığı Ərəbistana yürüşünü başa vurana qədər bu məsələ üzrə qərarı təxirə salmaq istədi və sonra qayıdıb onların işlərini ədalətli və münasib görünəcək şəkildə nizama salacağına söz verdi. Pompeyin həqiqi niyyətini duyan Aristobul tələsik Yəhudeyaya qayıtdı, öz təbəələrini silahlandırdı və güclü bir müdafiəyə hazırlaşdı; çünki qabaqcadan görürdü ki, nəyin bahasına olursa-olsun əlində saxlamağa qərar verdiyi tac başqasına veriləcək. Pompey qaçağı yaxından təqib etdi. O, Yerusəlimə yaxınlaşdıqda, Aristobul öz tutduğu yoldan peşman olmağa başlayaraq onu qarşılamağa çıxdı və tam təslimiyyət və böyük məbləğdə pul vəd etməklə məsələni yoluna qoymağa çalışdı. Pompey bu təklifi qəbul edərək, pulu almaq üçün bir dəstə əsgərin başında Qabinini göndərdi. Lakin həmin general-leytenant Yerusəlimə çatanda darvazaların onun üzünə bağlandığını gördü və divarların başından ona şəhərin bu razılaşmaya əməl etməyəcəyi bildirildi.”
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
“Pompey, bu yolla cəzasız olaraq aldadılmağa imkan verməyərək, yanında saxladığı Aristobulu zəncirə vurdu və dərhal bütün ordusu ilə Yerusəlimin üzərinə yürüş etdi. Aristobulun tərəfdarları həmin yeri müdafiə etmək tərəfdarı idilər; Hirkannın tərəfdarları isə qapıları açmaq tərəfdarı idilər. Sonuncular çoxluqda olub üstün gəldiklərindən, Pompeyə şəhərə sərbəst giriş verildi. Bundan sonra Aristobulun tərəfdarları məbəd dağında geri çəkildilər; onlar həmin yeri müdafiə etməkdə nə qədər qəti idilərsə, Pompey də oranı ələ keçirməkdə bir o qədər qəti idi. Üç ayın sonunda divarda hücum üçün yetərli bir yarıq açıldı və yer qılınc gücünə alındı. Bunun ardınca baş verən dəhşətli qırğında on iki min nəfər öldürüldü. Tarixçinin müşahidə etdiyinə görə, ilahi xidmətlə məşğul olan kahinləri sakit əllə və sarsılmaz qətiyyətlə adət etdikləri işi davam etdirərkən görmək çox təsirli bir mənzərə idi; sanki ətraflarında baş verən vəhşi təlatümdən bixəbər idilər, halbuki ətraflarında onların dostları qılıncdan keçirilir, çox zaman isə onların öz qanı qurbanlarının qanına qarışırdı.”
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
“Müharibəyə son qoyduqdan sonra Pompey Yerusəlimin divarlarını dağıtdı, bir neçə şəhəri Yəhudeyanın yurisdiksiyasından Suriyanın yurisdiksiyasına keçirdi və yəhudilərə xərac qoydu. Beləcə, Yerusəlim ilk dəfə fəth yolu ilə “gözəl ölkə”ni onu tamamilə məhv edənədək dəmir məngənəsində saxlayacaq olan həmin qüvvənin əlinə verildi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
We will continue this study in our next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqaləmizdə davam etdirəcəyik.
“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.
Allahın xalqı arasında heç bir mübahisə və ya çalxantının olmaması, onların sağlam təlimdən möhkəm yapışdıqlarına dair qəti dəlil sayılmamalıdır. Qorxmağa əsas var ki, onlar həqiqətlə yanlışı aydın şəkildə ayırd edə bilmirlər. Müqəddəs Yazıların araşdırılması ilə heç bir yeni məsələ ortaya çıxmadıqda, insanları həqiqətə malik olduqlarına əmin olmaq üçün Müqəddəs Kitabı özləri araşdırmağa sövq edəcək heç bir fikir ayrılığı meydana gəlmədikdə, qədim zamanlarda olduğu kimi, bu gün də çoxları ənənəyə bağlı qalacaq və nə olduğunu bilmədikləri şeyə ibadət edəcəklər.
“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.
“Mənə göstərildi ki, mövcud həqiqət haqqında biliyə malik olduqlarını etiraf edənlərin çoxu nəyə inandıqlarını bilmirlər. Onlar öz imanlarının dəlillərini anlamırlar. Onların indiki zaman üçün olan işə dair düzgün qiymətləndirmələri yoxdur. Sınaq vaxtı gəldikdə, indi başqalarına vəz edən elə adamlar olacaq ki, tutduqları mövqeləri araşdırarkən, qənaətbəxş səbəb göstərə bilmədikləri bir çox məsələlərin olduğunu görəcəklər. Beləcə sınaqdan keçirilməyincə, onlar öz böyük cahilliklərini bilmirdilər. Kilsədə də elələri çoxdur ki, nəyə inandıqlarını başa düşdüklərini fərz edirlər; lakin mübahisə ortaya çıxana qədər öz zəifliklərini bilmirlər. Eyni imana malik olanlardan ayrıldıqda və öz inanclarını izah etmək üçün təkbaşına, tənha dayanmağa məcbur olduqda, həqiqət kimi qəbul etdikləri şey barəsində fikirlərinin nə qədər qarışıq olduğunu görüb təəccüblənəcəklər. Şübhəsizdir ki, aramızda yaşayan Allahdan uzaqlaşma və insanlara yönəlmə olmuşdur; beləliklə ilahi hikmətin yerinə bəşəri hikmət qoyulmuşdur.
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.
“Allah Öz xalqını oyadacaq; əgər başqa vasitələr nəticə verməzsə, onların arasına bidətlər girəcək və bu bidətlər onları ələyərək samanı buğdadan ayıracaq. Rəbb Öz Kəlamına iman edənlərin hamısını yuxudan oyanmağa çağırır. Bu vaxta münasib olan qiymətli işıq gəlmişdir. Bu, məhz üzərimizə gəlməkdə olan təhlükələri göstərən Müqəddəs Kitab həqiqətidir. Bu işıq bizi Müqəddəs Yazıları səylə araşdırmağa və tutduğumuz mövqeləri son dərəcə ciddi şəkildə yoxlamağa yönəltməlidir. Allah istəyir ki, həqiqətin bütün yönləri və mövqeləri dua və oruc ilə hərtərəfli və israrlı surətdə araşdırılsın. İmanlılar həqiqətin nədən ibarət olduğuna dair fərziyyələr və qeyri-müəyyən təsəvvürlər üzərində rahatlanmamalıdırlar. Onların imanı Allahın Kəlamı üzərində möhkəm təməl tapmalıdır ki, sınaq vaxtı gəldikdə və onlar öz imanlarına görə cavab vermək üçün məclislər önünə gətirildikdə, özlərində olan ümidin səbəbini həlimlik və qorxu ilə bəyan etməyə qadir olsunlar.”
“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.
“Qızışdırın, qızışdırın, qızışdırın. Dünyaya təqdim etdiyimiz mövzular bizim üçün canlı bir gerçəklik olmalıdır. İmanımızın əsas maddələri hesab etdiyimiz təlimləri müdafiə edərkən heç vaxt tamamilə sağlam olmayan dəlillər işlətməyə özümüzə yol verməməyimiz mühümdür. Belə dəlillər bir müxalifi susdurmağa yaraya bilər, lakin onlar həqiqətə şərəf gətirmir. Biz elə sağlam dəlillər təqdim etməliyik ki, onlar yalnız rəqiblərimizi susdurmaqla qalmayıb, həm də ən yaxın və ən ciddi araşdırmaya tab gətirsin. Özlərini mübahisəçi kimi yetişdirmiş olanlar üçün böyük təhlükə vardır ki, onlar Allahın Kəlamı ilə ədalətlə davranmasınlar. Bir müxaliflə qarşılaşarkən, sadəcə imanlıya inam verməyə çalışmaqdansa, mövzuları onun zehnində əminlik oyadacaq tərzdə təqdim etmək bizim səmimi səylə göstərdiyimiz məqsəd olmalıdır.”
“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.
“İnsanın zehni tərəqqisi nə qədər böyük olursa-olsun, o, bir an belə düşünməsin ki, daha böyük nur əldə etmək üçün Müqəddəs Yazıları dərindən və fasiləsiz araşdırmağa ehtiyac yoxdur. Bir xalq olaraq biz fərdi şəkildə peyğəmbərliyin tədqiqatçıları olmağa çağırılmışıq. Biz ciddi səylə ayıq-sayıq olmalıyıq ki, Allahın bizə təqdim edəcəyi hər hansı nur şüasını ayırd edə bilək. Həqiqətin ilk parıltılarını tutmalıyıq; və dua ilə müşayiət olunan tədqiqat vasitəsilə daha aydın nur əldə edilə bilər ki, bu da başqalarının önünə gətirilə bilər.
“When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.
“Allahın xalqı rahatlıq içində olub indiki nurlanması ilə kifayətləndikdə, əmin ola bilərik ki, O, onlardan razı qalmayacaq. Onun iradəsi budur ki, onlar özləri üçün saçan artmış və durmadan artan nuru qəbul etmək üçün daim irəliləsinlər. Kilsənin indiki mövqeyi Allaha xoş deyil. Onlara daha artıq həqiqətə və daha böyük nura ehtiyac duymama hissini verən bir özünəgüvən araya girmişdir. Biz elə bir zamanda yaşayırıq ki, Şeytan sağ tərəfdə də, sol tərəfdə də, önümüzdə də, arxamızda da fəaliyyət göstərir; lakin biz bir xalq olaraq yuxudayıq. Allah istəyir ki, Onun xalqını hərəkətə oyadan bir səs eşidilsin.” Testimonies, 5-ci cild, 707, 708.