In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.
“Hitlerin Papası” adlı kitabında müəllif John Cornwell Almaniyada Hitlerin hökmranlıq etdiyi dövrdə taxta çıxmış gələcək papanın hekayəsinə, Rom şəhərindən qovulmuş onun babası və Papa IX Pius ilə başlayır. IX Pius Rom şəhərindən rahibə qiyafəsində qaçarkən, özü ilə apardığı yeganə adam gələcək papanın babası idi. Cornwell bu iki adamın yaxın münasibətinə toxunur və bundan sonra gələcək papanın atasının da Katolik Kilsəsinin hakimiyyət mərkəzi ilə necə bağlı olduğunu göstərir. Bununla o, IX Piusun dövründən İkinci Dünya Müharibəsinədək uzanan tarixin ictimai, siyasi və dini mühitini müəyyən edir. Tarixin bu ümumi mənzərəsi son dərəcə məlumatlandırıcıdır.
“Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.
Papal iddianın daha bir addımı da on birinci əsrdə, Papa VII Qriqorinin Roma Kilsəsinin kamilliyini elan etməsi ilə atıldı. Onun irəli sürdüyü müddəalardan biri, Müqəddəs Yazılara görə kilsənin heç vaxt yanılmadığını və heç vaxt da yanılmayacağını bəyan edirdi. Lakin bu iddiaya Müqəddəs Yazılardan dəlillər əlavə edilməmişdi. Məğrur pontifik həmçinin imperatorları taxtdan salmaq səlahiyyətinə malik olduğunu iddia edir və özünün çıxardığı heç bir hökmün heç kəs tərəfindən ləğv edilə bilməyəcəyini, əksinə, başqalarının bütün qərarlarını ləğv etməyin onun müstəsna hüququ olduğunu bəyan edirdi.
“A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.
“Yanılmazlığın bu müdafiəçisinin tiran xarakterinin parlaq bir nümunəsi onun alman imperatoru IV Henrixlə rəftarında göstərildi. Papanın hakimiyyətini saymazlıq göstərməyə cürət etdiyinə görə, bu hökmdarın aforoz edildiyi və taxtdan salındığı elan olundu. Öz knyazlarının onu tərk etməsindən və hədələrindən dəhşətə gələn, üstəlik papalıq fərmanı ilə ona qarşı üsyana təşviq edilən Henrix Romayla barışmağın zəruriliyini hiss etdi. Arvadı və sadiq bir xidmətçisi ilə birlikdə o, papanın qarşısında özünü alçaltmaq üçün qışın ən sərt çağında Alp dağlarını aşdı. Qriqorinin çəkildiyi qalaya çatdıqda, o, mühafizəçiləri olmadan xarici həyətə aparıldı və orada, qışın amansız soyuğunda, başı açıq, ayaqları yalın və miskin bir libas içində, papanın hüzuruna çıxmasına icazə verilməsini gözlədi. O, üç gün oruc tutub etiraf etdikdən sonra belə, yalnız bundan sonra pontifik ona bağışlanma bəxş etməyə lütf etdi. Hətta o zaman da bu, yalnız o şərtlə idi ki, imperator yenidən padşahlıq nişanlarını götürməzdən və ya hökmdarlıq hakimiyyətini icra etməzdən əvvəl papanın təsdiqini gözləsin. Qələbəsindən məst olan Qriqori isə öyünərək deyirdi ki, padşahların qürurunu yerlə yeksan etmək onun vəzifəsidir.” The Great Controversy, 57.
Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.
VII Qriqori “məsumluğun tərəfdarı” idi, lakin bu gülünc iddia IX Piyə qədər rəsmi təlimə (doqmaya) çevrilməmişdi; məhz o, bu ağılsız iddianı Birinci Vatikan Məclisində təsbit olunmuş bir təlim etdi. Bu təlim 18 iyul 1870-ci ildə qəbul edildi—yüz qırx dörd minin ilk məyusluğundan düz yüz əlli il əvvəl, həmin günün özündə.
What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.
Tarixlə bağlı ibrətamiz cəhət budur ki, IX Piy ilk Vatikan Məclisini təşkil edib öz məsumluq doktrinasını tətbiq edərkən, onun motivasiyası “modernizm” adlandırılan şeyə olan nifrətindən irəli gəlirdi. Bu, bir papanın Müqəddəs Kitab təlimlərini müəyyən edərkən heç bir səhvə yol verə bilməyəcəyi fikrinə əsaslanmırdı; bu, Fransa İnqilabının meydana gətirdiyi təsirə qarşı papalığın müxalifətinin müdafiəsi idi. Bu, son nəticədə Kommunizm kimi tanınacaq olana qarşı yönəlmişdi.
The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.
Fransız İnqilabı Avropa xalqlarının hakimiyyət quruluşunda sarsıdıcı bir çevrilişə səbəb oldu; xüsusilə də papalıq olan monarxiyaya qarşı xüsusi bir nifrət göstərirdi. Məhz İtaliya Respublikaçı üsyanı IX Piyusu və onun sağ əli olan adamı müvəqqəti olaraq Romadan qovmuşdu. Fransız İnqilabının doğurduğu müxtəlif fəlsəfələrlə təmsil olunan “modernizm” IX Piyusun qatı düşməni idi və onun məsumluq doktrinası, papanın Fransız İnqilabının meydana gətirdiyi modernist ideyalara qarşı irəli sürdüyü hər bir iddianı dəstəkləmək üçün nəzərdə tutulmuşdu.
Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).
Daniel kitabının on birinci fəslinin qırxıncı ayəsi göstərir ki, 1798-ci ildə cənub padşahı (ateist Fransa) şimal padşahına (papalığa) ölümcül yara vurdu.
Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.
Piy IX-un məsumluq doktrinası Daniel on birinci fəslin qırxıncı ayəsində təsvir olunan müharibə ilə əlaqəli idi və 1869-cu ilin sonlarından sonrakı ilə qədər Piy IX papağın Katolisizmin başı olduğunu və Katolisizmin bütün kilsələrin başı olduğunu, necə ki, bu, 533-cü ildə Yustinianın fərmanı ilə elan edilmişdi, təsdiqləmək məqsədilə Vatikan 1 kimi tanınan birinci Vatikan Şurasını topladı.
The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.
Vatikan II kimi də tanınan İkinci Vatikan Şurası 1962-ci ildən 1965-ci ilə qədər keçirildi. Bu, Katolik Kilsəsinin tarixində dönüş nöqtəsi olan bir hadisə və müasir dövrdə ən mühüm ümumdünya kilsə şuralarından biri idi. Şura Papa XXIII İohannın rəhbərliyi altında çağırıldı və XXIII İohannın 1963-cü ildə vəfatından sonra Papa VI Pavelin papalığı dövründə davam etdi. Bu iki şura arasındakı aydın fərqi tanımaq mühümdür.
The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.
Birinci məclisin məqsədi papanın “primat” adlanan mövqeyini təsbit etmək idi; bu isə o deməkdir ki, papa Kilsənin ali hökmdarı, müəllimi və çobanıdır, iman təlimlərini qoruyub saxlamaq və şərh etmək məsuliyyətini daşıyır. Onun hakimiyyəti doqmaları müəyyənləşdirməkdən, doktrinal fərmanlar verməkdən və imanla əxlaq məsələlərinə dair, papanın yanılmazlığı kimi tanınan, səlahiyyətli bəyanatlar irəli sürməkdən ibarət idi. Bu, papanın ümumdünya Kilsəsi üzərində yurisdiksiya səlahiyyətini, o cümlədən yepiskopları təyin etmək, sakramentləri tənzimləmək və kilsənin idarəçiliyini rəhbərlik etmək səlahiyyətini ehtiva edir.
The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.
İkinci məclis kilsəni ekumenik bir quruma yönləndirməli idi. Məclislər bir-birinə birbaşa zidd müddəalar irəli sürürdü. Mühafizəkar birinci məclis liberal ikinci məclis tərəfindən təkzib edildi. Bu iki fraksiya gecə ilə gündüz qədər fərqli idi və Fatimanın üç sirrinə aid edilən peyğəmbərlik, bu iki məclis tərəfindən layiqincə təmsil olunan daxili müharibəni müəyyən edir.
The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.
Peyğəmbərlik, Piy IX ilə təmsil olunan üstünlüyü müdafiə edən bir sinfi “ağ papa”, “yaxşı papa” və ya “yaxşı yepiskop” adlandırılan fiqurla təmsil olunduğunu müəyyən edir; Vatikan II ilə əlaqəli olan digər sinif isə “qara papa”, “pis papa” və ya “pis yepiskop” ilə təmsil olunur. Bu iki siyasi anlayış arasındakı mübahisə, Portuqaliyanın Fatima şəhərində yerləşən Fatima möcüzəsi ziyarətgahını ziyarət etdikdə təmsil olunur. İçəri daxil olarkən, keçid yolunun bir tərəfində qara papanın, digər tərəfində isə ağ papanın heykəli yerləşdirilmişdir.
It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).
Beləliklə, bu, kitabın nəhayətdə Hitlerin papası kimi tanıtdığı adamın irsinin bir hissəsinə çevrilir; belə ki, onun kökləri modernizm (cənub padşahı) ilə papa primatlığı (şimal padşahı) arasındakı mübarizəyə dolaşmışdır.
It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.
Başa düşülməlidir ki, nəzərdən keçirdiyimiz kitabın müəllifi nüfuzlu bir katolik idi və kitabı yazmaqda bəyan olunmuş məqsədi, İkinci Dünya Müharibəsi dövründə hökm sürmüş papanın Hitleri, nasistləri dəstəklədiyi və ya yəhudilərə və başqalarına qarşı həyata keçirilən holokostda hər hansı təqsiri olduğu iddiasına işıq salmaq idi. Cornwell Pius XII-nin, Vatikan I Şurasını təşkil etmiş sağ əli olmuş babasına toxunduqda, cənub və şimal padşahları arasındakı mübarizənin tarixi məhz həmin tarixdə canlandırılır. “Respublikaçılıq” inqilabı İtaliyaya çatdıqda, təxminən bir il ərzində italyanlar Pius IX-u Roma şəhərindən qovdular və o vaxtdan etibarən, o geri qayıtdıqdan sonra belə, papalığın sahib olduğu yeganə mülk Vatikan Şəhəri kimi tanınan yüz on akr torpaq olmuşdur.
The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.
Onun ümumiyyətlə Vatikana qayıda bilməsinin yeganə yolu Fransız qoşunlarının yardımı və məşhur yəhudi bankirləri olan Rotşildlərdən alınmış borc sayəsində idi. İkinci Dünya Müharibəsi zamanı papanın Holokostdakı əlbirliyini ağılla dərk etmək üçün, Avropanın Məsihin çarmıxa çəkilməsindən bəri yəhudilərə münasibətinə dair bəzi əsas anlayışlar tələb olunur. Kitab antisemitizm və irqçiliyin iki fərqli münasibət olduğunu irəli sürür və Hitlerin yəhudilərə nifrətinin irqi xarakter daşıdığını iddia edir; çünki Hitler yəhudiləri insan varlıqlarının daha aşağı bir kateqoriyası kimi görürdü, halbuki antisemitizm yəhudilərə Allahı öldürdükləri üçün duyulan nifrət idi. Onların eyni və eynisi olub-olmamasından, yaxud həqiqətən bu ikisi arasında bir fərqin mövcud olub-olmamasından asılı olmayaraq, yəhudilərin ağır durumunun gerçəkliyi anlaşılmağa layiqdir.
For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.
Məsələn, bu gün Amerikada “getto” sözü işlədildikdə, əksəriyyət bunun şəhərin yoxsul, bərbad vəziyyətdə olan hissəsinin tərifi olduğunu düşünür. Lakin “getto” termini ilkin olaraq şəhərin bir hissəsini, xüsusilə də İtaliyanın Venesiya şəhərində yəhudilərin Orta əsrlərdə yaşamağa məcbur edildiyi məhəlləni ifadə edirdi. İlk getto 1516-cı ildə Venesiyada təsis edildi; həmin vaxt Venesiya Respublikası yəhudiləri şəhərin “geto nuovo” (“yeni tökməxana”) adı ilə tanınan müəyyən edilmiş bir hissəsində məskunlaşmağa məcbur etdi ki, bu yer sonradan getto kimi tanınmağa başladı.
In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.
Avropada Orta əsrlər boyunca yəhudilərin harada yaşaya biləcəklərinə, həmçinin hansı peşələrlə məşğul olmağa icazə verildiyinə məhdudiyyətlər qoyulurdu. Bu məhdudiyyətlər antisemitizmin köhnə tərifinə əsaslanırdı; həmin tərif yəhudilərin Allahı öldürdükləri inancına, eləcə də sonradan üzləşdikləri bütün problemləri öz əməlləri ilə öz başlarına gətirdikləri düşüncəsinə istinad edirdi.
In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.
Orta əsrlərdə xristianların borc verməsinə və ya borca görə faiz qəbul etməsinə icazə verilmədiyi barədə bərqərar olmuş bir ənənə mövcud idi. Yəhudilər bu məhdudiyyətdən azad idilər və borc vermək yəhudilərə icrasına icazə verilən peşələrdən birinə çevrildi. Rotşild ailəsi kimi yəhudi bankirlər, hansı peşələri icra etmələrinə icazə verildiyinə dair hüquqi məhdudiyyətlərin nəticəsi olaraq pul dəyişənlər idilər. IX Piyin Vatikana qayıtmaq üçün vəsaitə ehtiyacı olanda, artıq Roma şəhərinə hökmranlıq etməməsinin doğurduğu məyusluq, pul üçün yəhudilərə müraciət etmək məcburiyyəti ilə daha da gücləndi.
Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.
Pius IX Romadan qovulmazdan əvvəl, yəhudilər və Kilsənin yəhudilərlə münasibəti barədə iki düşərgədən birinə mənsub kimi görünürdü. Bu iki düşərgədən biri belə hesab edirdi ki, yəhudilərin başına nə gəlirsə-gəlsin, onlar sadəcə olaraq öz layiqlərini alırlar; digəri isə yəhudilərə qarşı bir qədər mərhəmət göstərməyə meylli idi. Pius IX qovulduqdan sonra Vatikana qayıtdıqda, sürgünündən əvvəl bəzən göstərdiyi mərhəməti bir daha heç vaxt göstərmədi. Sürgünündən əvvəl o, Roma şəhərindəki gettonu bağlamışdı, lakin qayıdışından sonra gettonu yenidən bərpa etdi və maliyyə itkilərini kompensasiya etmək üçün yəhudilərin üzərinə vergi qoymağa başladı.
Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.
Papa IX Piyin sağ əli Hitlerin papasının babası Marcantonio Paçelli idi. O, papalığı dəstəkləyən xüsusi bir hüquqşünaslar təbəqəsinə mənsub vəkil idi. Onun oğlu da həmin elitar hüquqşünaslar sinfinin bir hissəsinə çevrildi; nəvəsi də belə oldu və o, nəhayət, Hitlerin papası oldu. Kitab Eugenio Paçellinin babasının, atasının tarixini, habelə onun gənclik və təhsil illərini nəzərdən keçirdikdən sonra, Paçellinin papalıq üçün fəaliyyətə başlayarkən tutduğu vəzifəyə müraciət edir. Elitar papalıq hüquqşünaslarından törəmiş bir vəkil kimi, o, konkordatlar adlanan müqavilələr üzrə ixtisaslaşmış bir şöbəyə rəhbərlik etmək üçün seçildi. 1901-ci ildə Paçelli Papalıq Dövlət Katibliyinin idarəsinə gətirildi.
Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.
Pacelli millətlərin elçisi oldu. Peyğəmbərlik baxımından Pacelli papalığın yer üzünün padşahları ilə zina etməsini tamamlayan hüquqi təmas nöqtəsinə çevrildi. 1903-cü ildə X Piy papa kimi taclandırıldı. O, dərhal “nisbilik və skeptisizm” doğuran “intellektual zəhər”ə hücum etməyə başladı. X Piyin “modernizmi” kökündən aradan qaldırmaq səylərinə rəhbərlik edən şəxs Pacelli ilə eyni idarədə çalışan Umberto Beniqni idi. Beniqni bir dəfə dünya səviyyəli tarixçilərdən ibarət bir qrup haqqında demişdi ki, onlar elə adamlardırlar ki, “tarix onlar üçün fasiləsiz, çıxılmaz bir qusma cəhdindən başqa bir şey deyildir. Belə insan növü üçün yalnız bir çarə vardır: inkvizisiya!” Beniqniyə görə, Fransa İnqilabından gələn ideyalara hər hansı rəğbət ifadə edən tarixçi edam olunmalı idi.
Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.
Rəsmi olaraq, Benigni papalıq üçün təbliğat nazirliyini idarə edirdi, lakin qeyri-rəsmi olaraq o, həm də cənub padşahından qaynaqlanmış “modernizm”ə hər hansı rəğbəti olan istənilən katoliki müəyyənləşdirmək üçün nəzərdə tutulmuş gizli bir casusluq şəbəkəsini də idarə edirdi. Nəhayət, 1910-cu ildə onun fəaliyyəti papalığın əməkdaşlarını Antimodernist And adlanan bir and içməyə məcbur edən bir direktivin meydana gəlməsi ilə nəticələndi. Bu, hələ də qüvvədədir. Vatikanda işləmək üçün bu gün kommunist ideyalar adlandıracağımız modernist ideyalara nifrət andı içməlisiniz.
In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.
Cronwellin kitabının xülasəsində, titul vərəqində belə deyilir: “Əsrin ilk onilliyində, Vatikanın parlaq gənc hüquqşünası kimi, Paçelli misli görünməmiş papalıq hakimiyyəti ideologiyasının formalaşdırılmasına kömək etdi; 1920-ci illər ərzində isə Almaniyada hakimiyyəti zorla qəbul etdirmək üçün hiylə və şantajdan istifadə etdi. 1933-cü ildə Hitler onun üçün danışıqlar aparmaq baxımından mükəmməl tərəfdaşa çevrildi və Katolik Kilsəsinə dini və təhsil sahəsində üstünlüklər verən, bunun müqabilində isə katoliklərin ictimai və siyasi fəaliyyətdən geri çəkilməsini nəzərdə tutan bir konkordat bağlandı. Romadan zorla qəbul etdirilən siyasi katolisizmin bu “könüllü” taxtdan əl çəkməsi nasizmin yüksəlişini asanlaşdırdı.
At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”
14 iyul 1933-cü ildə keçirilən Nazirlər Kabinetinin iclasında Adolf Hitler həmin ay belə bir fikir ifadə etdi ki, Pacellinin nasistlərlə bağladığı konkordat Almaniya üçün “etimad sahəsi.... beynəlxalq yəhudiliyə qarşı inkişaf edən mübarizədə” yaratdı.
Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.
Kornuellin kitabı, Almaniyanın əhalisinin əksəriyyətinin katolik olduğu üçün Hitlerin hakimiyyətə yüksələ bilməsinin başlıca səbəbinin Paçelli olduğuna dair sübutları qəbul etməkdən imtina edən katoliklər tərəfindən yaxşı qarşılanmadı. Paçelli 1933-cü ildən etibarən katolik nəşriyyatının, katolik xəbər agentliklərinin və katolik məktəblərinin Hitlerin yönəlişi barədə hər hansı bir şey söyləməsinə mane olan bir razılaşma bağlamışdı. Kitab sonradan İkinci Dünya müharibəsi zamanı papa olmuş Paçellinin aşkar anti-semit meylini izləyib ortaya qoyur. Kitabdan çox etibarlı tarixi mənbələr əsasında ən azı üç məqamı təsbit etmək mümkündür.
The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.
Birincisi, Daniel kitabının on birinci fəslində təsvir olunduğu kimi, şimal padşahı ilə cənub padşahının müharibəsidir. Həmin müharibədə qarşı-qarşıya duran düşmənlər katolikliklə ateizm, papa ilə kommunizmdir. Digər məqam isə budur ki, papa İkinci Dünya Müharibəsi zamanı ateizmə qarşı nasizmdən öz vəkil ordusu kimi istifadə etdi; necə ki, 1989-cu ildə də SSRİ-nin ateizminə qarşı öz vəkil ordusu kimi dönük protestantlıqdan istifadə etmişdi. Kitab həmçinin Fatimadakı möcüzədən irəli gələn şeytani ismarıclarla təmsil olunan daxili və xarici peyğəmbərlik quruluşunu da müəyyən edir.
The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.
Daniel on birin on bir və on ikinci ayələrində təmsil olunan Rəfiya sərhəd müharibəsi, hazırda Ukraynada cərəyan edən sərhəd müharibəsini təmsil edir. Qədim müharibə isti müharibə idi; ikincisi isə ikinci proksi müharibəsidir və bu müharibədə iştirak edən proksi ordular ölümcül qarşılıqlı toqquşma içindədir. Rəfiya sərhəd müharibəsinin şimal padşahı ilə cənub padşahı arasında olduğunu müəyyən edir, lakin peyğəmbərlik öyrədir ki, tezliklə gələcək bazar qanununa qədər Surun fahişəsi unudulmuşdur, İzebel Samariyadadır və Hirodiya Hirodun ad günü məclisini ötüb keçmişdir. Cari tarixdə şimal padşahının roluna dair bu üç şahid ondan ibarətdir ki, o, pərdə arxasında ipləri çəkir. Onun unudulduğu müddətdə baş verən isti müharibələr, proksi müharibələr və soyuq müharibələr onun proksi orduları vasitəsilə həyata keçirilir.
Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
Rusiya cənub padşahıdır və hazırda Qərb dünyasının qlobalistləri, başlıca olaraq Amerika Birləşmiş Ştatlarında mütərəqqi demokratlar və yalnız adca respublikaçı olan RINO (Republican In Name Only) respublikaçılar tərəfindən maliyyələşdirilən sərhəd müharibəsinə bənzər bir müharibəyə cəlb olunmuşdur. Daniel 11-in qırxıncı ayəsində Amerika Birləşmiş Ştatları şimal padşahının vəkil ordusu kimi təmsil olunduqda, onun iki peyğəmbərlik xüsusiyyəti hərbi qüdrət və maliyyə gücüdür. Amerika Birləşmiş Ştatları Ukraynada 1989-cu ildə etdiyi eyni işi görür, Papaya qarşı Rusiya əleyhinə kömək edir və Ukraynanı müdafiə edən, yerində olan vəkil ordusu nasist tərəfdarları ilə o qədər doludur ki, hətta əsas axın mediası belə bunu inkar edə bilmir. Roma indi Rusiyaya qarşı müharibə aparmaq üçün İkinci Dünya Müharibəsi olan isti müharibədə və 1989-cu ildə istifadə etdiyi eyni vəkil ordularından istifadə edir. Kitabı oxuyun: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
We will continue this study in the next article.
Bu tədqiqatı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.
“Eyni tərzdə, Allah gələcək əsrlər üçün kilsənin tarixini sevimli Yəhyaya açmaq üzrə olduğu zaman, ona ‘İnsan Oğluna bənzər Birini’ şamdanların arasında gəzən halda göstərməklə, Xilaskarın Öz xalqına olan marağı və qayğısı barədə ona bir təminat verdi; bu şamdanlar yeddi kilsəni simvolizə edirdi. Yəhyaya kilsənin yer üzünün qüvvələri ilə son böyük mübarizələri göstərildiyi halda, ona sadiqlərin son qələbəsini və xilasını da görməyə icazə verildi. O, kilsənin vəhşi heyvan və onun surəti ilə ölümcül qarşıdurmaya gətirildiyini, həmin vəhşi heyvana ibadətin isə ölüm təhlükəsi altında məcburi surətdə tətbiq edildiyini gördü. Lakin döyüşün tüstüsü və gurultusunun o tayına baxaraq, o, Quzu ilə birlikdə Sion dağında duran bir dəstəni gördü; onların alınlarında vəhşi heyvanın nişanı əvəzinə ‘Atasının adı yazılmışdı.’ Və yenə o, ‘vəhşi heyvan üzərində, onun surəti üzərində, onun nişanı üzərində və adının sayı üzərində qələbə qazanmış olanların Allahın çənglərinə malik olaraq şüşə dənizin üstündə dayandıqlarını’ və Musanın və Quzunun nəğməsini oxuduqlarını gördü.”
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
“Bu dərslər bizim faydamız üçündür. İmanımızı Allaha möhkəm bağlamalıyıq, çünki lap önümüzdə insanların canını sınayacaq bir zaman durur. Məsih Zeytun dağında Özünün ikinci gəlişindən əvvəl baş verəcək dəhşətli mühakimələri xatırladaraq belə dedi: “Müharibələr və müharibə xəbərləri eşidəcəksiniz.” “Millət millətə, padşahlıq padşahlığa qarşı qalxacaq; müxtəlif yerlərdə aclıqlar, vəbalar və zəlzələlər olacaq. Bütün bunlar əzabların başlanğıcıdır.” Bu peyğəmbərliklər Yerusəlimin məhvində qismən yerinə yetmiş olsa da, onlar axır günlərə daha birbaşa şəkildə aiddir.”
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
“Biz böyük və təntənəli hadisələrin astanasında dayanmışıq. Peyğəmbərlik sürətlə yerinə yetir. Rəbb qapıdadır. Tezliklə qarşımızda yaşayanların hamısı üçün son dərəcə mühüm bir dövr açılacaq. Keçmişin mübahisələri yenidən canlandırılacaq; yeni mübahisələr meydana çıxacaq. Dünyamızda baş verəcək səhnələr hələ xəyal belə edilməmişdir. Şeytan insan vasitəçiləri vasitəsilə fəaliyyət göstərir. Konstitusiyanı dəyişdirməyə və bazar gününə riayət olunmasını məcburi edən bir qanun əldə etməyə çalışanlar bunun nəticəsinin nə olacağını çox az dərk edirlər. Böhran lap astanamızdadır.”
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.
“Lakin Allahın qulları bu böyük böhran vaxtında özlərinə bel bağlamamalıdırlar. Yeşayaya, Yezekelə və Yəhyaya verilən görüntülərdə biz görürük ki, göy yer üzündə baş verən hadisələrlə nə qədər sıx bağlıdır və Ona sədaqətli olanlar üçün Allahın qayğısı nə qədər böyükdür. Dünya hökmdarsız deyildir. Gələcək hadisələrin gedişatı Rəbbin əlindədir. Göylərin Əzəməti Öz kilsəsinin qayğıları ilə yanaşı, xalqların taleyini də Öz nəzarəti altında saxlayır.” Testimonies, 5-ci cild, 752, 753.