Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.
Uriya Smit yazmışdır: “Roma Allahın xalqı olan yəhudilərlə e.ə. 162-ci ildə ittifaq vasitəsilə əlaqəyə girdi.” Müasir tarixçilərin əksəriyyəti tarixi e.ə. 161-ci il kimi göstərir və Smit eyni kitabda iki dəfə e.ə. 161-ci ilə istinad edir. Mənim qənaətimə görə, e.ə. 162-ci ilə bu istinad çap səhvidir.
“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
“23 və 24-cü ayələrlə bizi yəhudilər ilə romalılar arasındakı, e.ə. 161-ci ilə aid olan ittifaqın bu tərəfinə, Romanın ümumdünya hökmranlığını əldə etmiş olduğu vaxta gətirilirik.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.
On bir və on iki ayələr e.ə. 217-ci ildə Böyük III Antioxun rəhbərlik etdiyi Selevkilər imperiyası ilə Kral IV Ptolemey Filopatorun rəhbərlik etdiyi Misirin Ptolemeylər krallığı arasında baş vermiş Rafiya döyüşünün qələbəsini və nəticələrini müəyyən edir.
The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.
Eramızdan əvvəl 200-cü ildə, on yeddi il sonra baş vermiş Panium Döyüşü yenə də Selevki çarlığı ilə Ptolemey çarlığı arasında idi.
The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.
Makkabi üsyanı e.ə. 167-ci ildə başladı və Selevki imperiyasının yəhudi dini ayinlərini boğmaq və yunan mədəniyyətini zorla qəbul etdirmək cəhdlərinə qarşı yəhudilərin qiyamı idi.
The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.
Yerusəlimdəki İkinci Məbədin yenidən təqdis edilməsi, Hanukka zamanı qeyd olunan tarixi hadisəni ifadə edən bu olay, e.ə. 164-cü ildə, iyirmi üçüncü ayədəki “ittifaq”dan üç il əvvəl baş verdi. Bu hadisə, Məbədi murdarlamış və yəhudi dini ayinlərini qanundankənar elan etmiş bədnam IV Antiox Epifanın başçılıq etdiyi Selevki imperiyasının qüvvələrinə qarşı Makkabilərin uğurlu hərbi yürüşündən sonra baş verdi. IV Antiox Epifan Hanukka ilə yad edilən qələbədən az sonra öldü və bu hadisə həmin andan etibarən tarixdə Suriya qüdrətinin enişini göstərir.
In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.
e.ə. 200-cü ildə (bu həm də Paniy döyüşünün vaxtı idi) Roma ilk dəfə Daniel kitabının on birinci fəslinin peyğəmbərlik tarixinə daxil oldu. Görməni təsbit edən simvol oradadır. Həmin tarixdə onun məqsədyönlü təsiri, pərdəarxasından ipləri çəkən bir kilsənin simvolu olan İzebelin fəaliyyətini müəyyən edir. Əri Axav İlyas tərəfindən onun peyğəmbərlərinin qətlə yetirilməsini seyr edərkən, İzebil Samariyada idi. Hirodiya, qızı Salomenin Hirodu yoldan çıxardığı Hirodun ad günü məclisində deyildi. Amerika Birləşmiş Ştatlarının tarixində, Surun fahişəsi ilə təmsil olunan papalıq, simvolik yetmiş ilin sonuna qədər unudulur. Sonra o, aldatma nəğmələrini yer üzünün padşahlarına oxumağa başlayır. e.ə. 200-cü il, son günlərdə, on altıncı ayədə təmsil olunduğu kimi, tezliklə gələcək bazar günü qanunundan az əvvəl, onun padşahlara açıq şəkildə nəğmə oxumağa başladığı vaxtın timsalıdır.
Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.
Yəhudilərin e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər olan “ittifaq”ından əvvəl, Makkabilər e.ə. 164-cü ildə Hanukka ilə yad edilən şəkildə məbədi yenidən təqdis etdilər. Sonra, üç il sonra, hələ də suriyalılarla davam edən mübarizə içində olan Makkabi yəhudiləri dəstək üçün Romaya müraciət etdilər. O zaman Roma ilə bağlanan “ittifaq” Allahın son günlərdəki peyğəmbərlik tələbələri üçün peyğəmbərlik baxımından bir sınağa çevrilir.
History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.
Tarix “əhd”in baş verdiyi nöqtə kimi e.ə. 161-ci ili müəyyən edir, lakin öncüllər həmin tarixi e.ə. 158-ci il kimi göstərirlər. Miller haqlı idi, yoxsa müasir tarixçilər haqlıdır? Miller e.ə. 158-ci ilə altı yüz altmış altı il (666) əlavə etdi və “gündəlik”in götürüldüyü 508-ci ilə gəlib çatdı. Nə qədər araşdırsanız da, yəhudilərlə romalılar arasında bağlanmış əhd üçün e.ə. 158-ci ilə dair tarixi dəstək tapmaq, hətta ümumiyyətlə mümkün deyilsə belə, son dərəcə çətin olacaq.
Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.
On altıncı ayə Bazar qanunudur, lakin ondan əvvəl, eramızdan əvvəl 200-cü ildə görüntünü təsbit etmək üçün Roma tarixə daxil olur. Makkabilərin üsyanı eramızdan əvvəl 167-ci ildə Modeində başladı və nəhayət eramızdan əvvəl 164-cü ildə məbədi yenidən təqdis etdilər. Sonra eramızdan əvvəl 161-ci ildən eramızdan əvvəl 158-ci ilə qədər yəhudilər Roma hakimiyyəti ilə əhdə daxil olurlar. Eramızdan əvvəl 161-ci ildən eramızdan əvvəl 158-ci ilə qədər olan dövr “ittifaq”ın təsbit edilməsi üçün tələb olunan bir zaman müddətini təmsil edir. Bu anlayış “ittifaq”ı tarixçilərin şəhadəti ilə uyğunluq içində müəyyənləşdirir, həmçinin Rəbbin əli ilə yönəldilmiş və dəyişdirilməməli olan cədvəllə də uyğunlaşdırır.
The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.
Tarixçilər bizə bildirirlər ki, e.ə. ikinci əsrdə Yəhuda və Roma kimi qədim xalqlar arasında müqavilələrin danışıqlar yolu ilə bağlanması prosesi, iştirak edən konkret şəraitdən, diplomatik protokollardan və qüvvələr nisbətindən asılı olaraq müxtəliflik göstərirdi. Adətən bu proses tərəflərdən birinin digəri ilə müqavilə və ya ittifaq yaratmaq marağını ifadə etməsi ilə başlayırdı. Yəhuda ilə Roma məsələsində, rəsmi bir ittifaq təklif etmək üçün Roma ilə əlaqəni Yəhuda başlatdı.
Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.
Təklifin çatdırılması və danışıqların başlanması üçün diplomatik kanallardan istifadə edilmiş olardı. Bu, hökmən Romanın rəhbərləri və ya nümayəndələri ilə görüşmək üçün oraya səfirlər və ya elçilər göndərilməsini ehtiva etməli idi. Danışıqlar başlandıqdan sonra hər iki tərəf təklif olunan müqavilənin şərtlərini müzakirə edərdi. Bu, bir sıra görüşləri, diplomatik mesajların mübadiləsini və müzakirələrin asanlaşdırılması üçün, ehtimal ki, vasitəçilərin və ya arabulucuların cəlb edilməsini ehtiva edə bilərdi. Danışıqlar zamanı hər bir tərəf digərinin təklif etdiyi şərtləri nəzərdən keçirər və əks-təkliflər irəli sürə və ya müəyyən şərtlərə dəyişikliklər edilməsini istəyə bilərdi. Bu proses təklif olunan müqavilənin mümkün fayda və mənfi cəhətlərinin qiymətləndirilməsi ilə yanaşı, diqqətli müzakirəni, müşavirlərlə məsləhətləşməni və götür-qoy etməni ehtiva edə bilərdi.
If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.
Əgər hər iki tərəf müqavilənin şərtləri barədə razılığa gəlsəydi, hər iki tərəfin üzərində razılaşdığı şərt və müddəaları əks etdirən rəsmi sənədlər hazırlanardı. Sonra müqavilənin hər bir xalqın müvafiq hakimiyyət orqanları tərəfindən ratifikasiya edilməsi lazım gələrdi. Romanın halında bu, Senatın və ya digər idarəedici qurumların təsdiqini əhatə edə bilərdi. Eynilə, Yəhudada da müqavilə, çox güman ki, onun rəhbərliyi və ya idarəedici şurası tərəfindən təsdiq tələb edərdi. Ratifikasiya edildikdən sonra müqavilə icra olunardı və hər iki tərəfdən onun şərtlərinə riayət etməsi gözlənilərdi. Bu, müxtəlif əməkdaşlıq formalarını, qarşılıqlı müdafiə sazişlərini, ticarət münasibətlərini və ya müqavilədə göstərilən digər diplomatik münasibət formalarını əhatə edə bilərdi.
In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.
E.ə. II əsrdə Yəhudeyadan (Aralıq dənizinin şərq bölgəsində yerləşən) Romaya (İtaliyanın mərkəzində yerləşən) səfər etmək, xüsusən də qədim nəqliyyat üsullarının məhdudiyyətləri nəzərə alındıqda, çətin və çox vaxt aparan bir təşəbbüs olardı. Yəhudeya ilə Roma arasındakı məsafə seçilən konkret marşrutdan asılı olaraq təxminən 1.500–2.000 kilometr (930–1.240 mil) təşkil edir. Qədim dövrlərdə dəniz yolu ilə səyahət çox vaxt quru yolu ilə səyahətdən daha sürətli və daha səmərəli olurdu, lakin dəniz səfəri hakim küləklərdən asılı idi. Yəhudeyadakı bir limandan İtaliyadakı bir limana (məsələn, Romanın limanı olan Ostiyaya) gəmi ilə getmək, külək şəraiti, dəniz cərəyanları və istifadə olunan gəminin növü kimi amillərdən asılı olaraq bir neçə həftə çəkə bilərdi.
Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.
Yəhudeyadan Romaya quru yol ilə səyahət daha ləng və daha məşəqqətli olardı. Səyyahlar dağlar, vadilər və çaylar da daxil olmaqla müxtəlif ərazi növlərindən keçməli, həmçinin quldurlar və düşmən ərazilər kimi maneələrlə üzləşməli olardılar. Təxmin edilir ki, piyada və ya at qoşulmuş araba ilə səyahət bir neçə ay çəkə bilərdi. Səyahət müddətinə yolların vəziyyəti, qalacaq yerlərin və dayanacaqların mövcudluğu, eləcə də yol boyu dincəlmək və ərzaq-təchizat ehtiyatını yeniləmək zərurəti kimi amillər də təsir göstərərdi.
When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.
Makkabi yəhudiləri Roma ilə bir ittifaq axtardıqları zaman, Romaya səfirlər göndərmələri lazım gəlmiş olardı. Həmin səfirlər Roma hakimiyyət orqanları tərəfindən qəbul edildikdən sonra, danışıqlar üçün müəyyən bir müddət keçmiş olardı. Tarixi nəzəriyyəyə görə, çünki bu barədə dəqiq bir qeyd mövcud deyildir, bir müqavilə rəsmiləşdirildikdən sonra onun təsdiq üçün Yəhudeyaya aparılması, sonra isə yəhudilərin qəbulunu təsdiqləmək üçün, yəqin ki, yenidən Romaya qaytarılması lazım gəlmiş olardı. O dövrdə ittifaqın formalaşdırılması prosesinin bir il ərzində başa çatdırılmış olduğuna inanmaq demək olar ki, qeyri-mümkündür; buna görə də “ittifaq”ın e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər uzanan bir prosesi təmsil etməsi, on altıncı ayənin bazar qanununa aparan tarixi müəyyən edən digər peyğəmbərlik xətləri ilə uyğun gəlir.
A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.
Bütün tarixçilərin razılaşdığına görə, Makkabi yəhudiləri tərəfindən başlanmış bir “ittifaq” e.ə. 161-ci ildə Yəhudeyada meydana gəldi. Məqsəd ondan ibarət idi ki, yəhudilər e.ə. 167-ci ildə üsyanları başlandığı vaxtdan bəri mübarizə apardıqları suriyalılara qarşı dəstək əldə etmək istəyirdilər. Üsyan, yəhudi kahini Mattatiyanın və onun beş oğlunun, xüsusilə də Yəhuda Makkabinin, Selevki hökmdarı IV Antiox Epifanes tərəfindən zorla tətbiq edilən ellinləşdirmə siyasətinə müqavimət göstərmək səyləri nəticəsində alovlandı. Bu siyasətlərə yəhudi dini ayinlərini boğmaq və yunan adət-ənənələri ilə etiqadlarının qəbulunu məcbur etmək cəhdləri daxil idi.
The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.
Üsyanın təkanverici səbəbi Modein kəndində baş verən bir hadisə oldu; orada Mattatiya yunan tanrılarından birinə qurban təqdim etmək barədə fərmana tabe olmaqdan imtina etdi. “Modein” adı ibranicə “modi’a” sözündən törəmişdir və “elan etmək” və ya “etiraz etmək” mənasını verir. Mattatiya öz etirazında qurbanı təqdim etmək üzrə olan bir yəhudi dönüyünü öldürdü və o, oğulları ilə birlikdə dağlara qaçaraq Selevki qüvvələrinə qarşı partizan müharibəsi yürüşünə başladı. Makkabilər Üsyanı bir neçə il davam etdi; bu müddət ərzində Makkabilər Selevkilərə və onların müttəfiqlərinə qarşı çoxsaylı döyüşlər apardılar. Sayca və silah-sursat baxımından son dərəcə az olmalarına baxmayaraq, Makkabilər bir neçə mühüm qələbə qazandılar.
The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.
Selevki imperiyası yəhudilərə Yunanıstanın dinini qəbul etdirməyə çalışırdı və yunanlar axır günlərin qlobalistlərini təmsil edirlər. Onların dini hazırda bank sisteminin, əsas axın mediasının, təhsil mərkəzlərinin qlobalist qüvvələri və qanunsuz əcnəbilərin məcburi miqrasiyası vasitəsilə milli fərqlərin aradan qaldırılması yolu ilə Amerika Birləşmiş Ştatlarına və dünyaya zorla qəbul etdirilən woke-izm şəklində ifadə olunur. Antiox Epifanes yəhudilərə yunan dinini zorla qəbul etdirərkən, onun bu səyləri ilə əməkdaşlıq edən yəhudilər də var idi. Makkabilər Yunanıstanın dininə müqavimət göstərən bir sinif mürtəd yəhudini təmsil edirlər, lakin yunan dininin zorla tətbiq edilməsi işini dəstəkləyən başqa bir sinif mürtəd yəhudilər də var idi.
Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.
On altıncı ayə tezliklə gələcək bazar qanunudur və əjdahanın, vəhşinin və yalançı peyğəmbərin üçqat birliyidir. Bu tarixin qabağında on üçdən on beşə qədər olan ayələr gəlir; burada qırxıncı ayənin üç döyüşü onuncu ayədən (1989), on birinci və on ikinci ayələrdən (Ukrayna müharibəsi) və Paniyum Döyüşündən ibarət olaraq baş verir. Paniyum Döyüşü, iki buynuzlu yer vəhşisinin qlobalistin dini və siyasi fəlsəfələri üzərində qalib gəldiyi bir döyüşü təmsil edir.
In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.
Həmin döyüşdə Amerika Birləşmiş Ştatlarının son prezidenti on birinci və on ikinci ayələrdə təmsil olunan Putinin qələbəsinin və sonrakı süqutunun nəticələri ilə məşğul olmalıdır. O, Rusiyanın süqutundan doğan fəsadları həll etmək üçün NATO ilə və ya Birləşmiş Millətlər Təşkilatı ilə ittifaq quracaq və həmin ittifaqın tarixi daxilində Panium Döyüşündə Birləşmiş Millətlər Təşkilatına qarşı çıxacaq. Qırxıncı ayənin üçüncü döyüşü qırxıncı ayənin birinci döyüşü kimi olacaq. Sovet İttifaqı Amerika Birləşmiş Ştatlarının iqtisadi və hərbi gücü altında necə çökmüşdürsə, Birləşmiş Millətlər Təşkilatının qlobalistləri də “perestroyka”nı — Qorbaçovun Sovet İttifaqını islah etmək səylərinin əsas tərkib hissəsini — təkrarlamağa məcbur ediləcəklər; halbuki bu səylər son nəticədə Sovet sisteminin çözülməsinə və Sovet İttifaqının nəhayətdə dağılmasına töhfə vermişdi.
The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.
Üçüncü döyüş birinci döyüş vasitəsilə təsvir olunur və iqtisadiyyat və hərbi təzyiq yolu ilə Tramp, Reyqanla təmsil olunduğu kimi, Birləşmiş Millətləri “perestroyka”ya, yəni yenidənqurmaya və ya islahata məcbur edəcəkdir. Bu yenidənqurma Birləşmiş Millətlər olan on padşah sisteminin başı üzərinə Amerika Birləşmiş Ştatlarını yerləşdirəcəkdir. Həmin döyüşdə papalıq bundan sonra tarix səhnəsinə daxil olacaq, Trampın o zaman fəth etməkdə olduğu sistemin müdafiəçisi olduğunu iddia edəcəkdir.
In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.
Eyni tarixdə Tramp, Abraham Linkolnun məcbur qaldığı kimi, özünün də müdaxilə etməyə məcbur qalacağı daxili bir Vətəndaş Müharibəsi ilə üzləşəcək. Bu Vətəndaş Müharibəsi Birləşmiş Ştatların daxilində bir-birinə qarşı duran iki mürtəd fraksiya arasında olacaq. Bir tərəf, hər iki siyasi partiyanın mütərəqqi qlobalistləri olan və “woke-izm”in dinini və fəlsəfəsini qəbul etmiş şəxslərlə təmsil olunur. Digər tərəf (MAGA-izm) özünü həqiqi protestantlar kimi təqdim edir, baxmayaraq ki, onlar bu adı 1844-cü ildə itirmişdilər.
The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.
Prezidentin fraksiyası MAGA-çılıq ilə təmsil olunur və həqiqi protestantlığı və Konstitusiyanı müdafiə etdiyi barədə yanlış iddia üzərində qurulub. Voukçuluğun iddiası isə Ana Yer dini, Yeni Əsr və Konstitusiyanın cəmiyyətin normalarının mövcud şəraitinə görə tətbiq edildiyi, qurucu ataların arxaik ideyalarına görə deyil, inancıdır.
Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.
Mattatiyas (Tramp) Birləşmiş Ştatlar daxilində qlobalist-proqressiv demokratların cəhdlərinə, e.ə. 167-ci ildə Modeində başlanan üsyanın təmsil etdiyi kimi, son qoyacaq. Sonra Tramp, Hanukkanın qeyd olunması ilə anılan, Makkabilərin məbədi yenidən təqdis etdikləri e.ə. 164-cü ilin tarixini təkrar edəcək. Daha sonra, e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər təmsil olunan dövrdə, Tramp papalığın surətinin ucaldılması üçün son həmləyə başlayacaq; bu surət dini hakimiyyətlə siyasi hakimiyyət arasında qeyri-qanuni münasibəti müəyyən edən bir surətdir. E.ə. 158-ci ildə birlik həyata keçiriləcək, necə ki, on altıncı ayənin tezliklə gələcək bazar qanunu icra edilir.
Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.
Daniel on birinci fəsildə əvvəlcə Romanın siyasi cəhətdən necə nəzarəti ələ keçirdiyini müəyyən edir, sonra isə Daniel eyni tarixi təkrarlayıb genişləndirərək, məhz həmin tarixin içində Romanın Allahın xalqı ilə necə rəftar etdiyini müəyyən edən bir xətt təqdim edir. On altıncı ayədən on doqquzuncu ayəyədək bütpərəst Romanın dünyaya nəzarəti ələ keçirməsi qarşısındakı üç maneə təsvir olunur. On altıncı ayədə Suriya e.ə. 65-ci ildə bütpərəst Roma tərəfindən fəth edildi, sonra isə Yəhudeya e.ə. 63-cü ildə Pompey tərəfindən fəth edildi. On altıncı ayə Romanın izzətli ölkədə dayanmalı olduğu vaxtı müəyyən edir və bununla da həmin fəslin qırx birinci ayəsindəki bazar günü qanununu tipoloji şəkildə öncədən göstərir.
It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”
Qeyd etmək vacibdir ki, fəth edilmənin tarixi e.ə. 63-cü ildə [1863-cü ilə paralel olaraq], Yerusəlim daxilində baş verən vətəndaş müharibəsinin ortasında baş vermişdir. Uriah Smith belə demişdir: “Pont hökmdarı Mitridata qarşı yürüşündən Pompei geri qayıtdıqda, iki rəqib — Hirkən və Aristobul — Yəhudeya taxtı uğrunda mübarizə aparırdılar.”
The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.
“Hyrcanus” və “Aristobulus” adlarının hər ikisi yunan mənşəlidir və xüsusilə ellinistik dövrdə və Haşmonaylar sülaləsi kontekstində yəhudi tarixi baxımından tarixi əhəmiyyət daşıyır. “Hyrcanus” adı yunan dilindəki “Hurkanos” sözündən törəmişdir; bu sözün isə çox güman ki, fars dilində “canavar” mənasını verən “hurkan” sözündən qaynaqlandığı güman edilir. Hyrcanus adı bir neçə Haşmonay hökmdarı tərəfindən daşınmış bir ad idi. “Aristobulus” “ən yaxşı müşavir” və ya “ən yaxşı məsləhətçi” deməkdir. Aristobulus da bir neçə Haşmonay hökmdarı tərəfindən daşınmış başqa bir ad idi. Həm “Hyrcanus”, həm də “Aristobulus” Haşmonaylar dövründə yəhudi tarixinin mühüm şəxsiyyətləri ilə bağlı adlardır. Onlar Yəhudeyadakı Haşmonay padşahlığının idarə olunmasında və genişlənməsində mühüm rol oynamış hökmdarlar idilər. Məsihin zamanında Haşmonay padşahlığının peyğəmbərlikdəki nəsil davamçıları və nümayəndələri fariseylər idi.
When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.
Pompey Yerusəlimi fəth etdikdə, iki siyasi tərəf də öz mənşəyini e.ə. 167-ci ildə Modeinin təmsil etdiyi üsyan dövrünə bağlayırdı. Pompey üsyana cəlb olunduqdan sonra Yerusəlimi ələ keçirməyə qərar verdi və Aristobulun siyasi tərəfi ona müqavimət göstərməyə qərar verdi, lakin Hirkanusun tərəfi qapıları Pompeyin üzünə açmağa qərar verdi. Bundan sonra Pompey Yerusəlimə hücuma başladı və üç ay sonra Yerusəlim əbədi olaraq Romanın yurisdiksiyası altına keçdi.
By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.
On doqquzuncu ayəyə gəldikdə, üçüncü və son maneə olan Misir Roma tərəfindən zəbt edildi. Sonra iyirminci ayədə Məsihin doğumu göstərilir, belə ki, Daniel həmin tarixdə Romanın Allahın xalqı ilə necə rəftar edəcəyini bəyan etməyə başlayır. İyirmi birinci və iyirmi ikinci ayələrdə Məsih çarmıxa çəkilir. İyirmi üçüncü ayədə isə miladdan əvvəl 161-ci ildən 158-ci ilədək başlanmış ittifaq, mürtəd yəhudilərin “bizim Sezardan başqa padşahımız yoxdur” deyə bəyan etdikləri çarmıxı təsvir edən ayələrdən dərhal sonra qeyd olunur. Yunan dini fəlsəfəsinin nüfuzuna qarşı müqavimət göstərmiş və bununla da Roma ilə müqəddəs olmayan bir münasibət qurmuş Makkabilərlə təmsil olunan mürtəd yəhudilərin xətti, həmin müqəddəs olmayan münasibətin bəhrəsinin tam şəkildə zahir olduğu çarmıx tarixini göstərən ayədən sonra gəlir.
The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.
Şekina yetmiş illik əsarətdən sonra ucaldılmış məbədə heç vaxt qayıtmadı. Malaki tərəfindən bəyan edilən son peyğəmbərlik şahidliyi eramızdan əvvəl beşinci əsrin təxminən ortalarında verildi. Makkabilər qlobalist yunan təsirinə qarşı ayağa qalxmazdan əvvəl yüzlərlə il ərzində nə Allahın görünən hüzuru, nə də hər hansı peyğəmbərlik şahidliyi olmuşdu. Onların üsyanının əvvəlində isə həm Ptolemeyin, həm də padşah Uzziyanın cəhd etmiş olduğu həmin üsyanın özünü həyata keçirdilər; belə ki, hər iki padşah kahin rolunu yerinə yetirməyə və məbəddə təqdimə gətirməyə çalışmışdı.
Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.
Yonatan Apphus (həmçinin Yonatan Makkabi kimi tanınır) Makkabi üsyanını başlatmış Mattatiyanın oğullarından biri idi və yəhudilərin Selevki imperiyasına qarşı üsyanına rəhbərlik etməkdə mühüm rol oynadı. Qardaşı Yəhuda Makkabinin döyüşdə ölümündən sonra Yonatan Makkabi qüvvələrinin rəhbərliyini öz üzərinə götürdü. Yonatan hərbi və siyasi rəhbərliyi ilə yanaşı, baş kahin vəzifəsini də icra edərək yəhudi xalqının ruhani rəhbəri kimi xidmət göstərdi. Yonatanın həm rəhbər, həm də baş kahin kimi ikili rolu yəhudi tarixində mühüm bir inkişafı ifadə edirdi, çünki bu, həm siyasi, həm də dini hakimiyyətin Haşmonay sülaləsi daxilində cəmləşməsinə gətirib çıxardı. Onun rəhbərliyi yəhudi muxtariyyətinin möhkəmlənməsinə və Yəhudeyada Haşmonay hakimiyyətinin bərqərar olmasına kömək etdi.
The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.
Ptolemeyin Rafiya qələbəsindən sonra etməyə cəhd göstərdiyi həmin günah, Makkabilərin üsyanının lap əvvəlində həyata keçirildi. Bu, padşah Uzziyanın dövründə kahinlərin müqavimət göstərdiyi eyni günah idi; lakin Makkabilərin Allahın məbəd xidmətlərini müdafiə etdiklərini iddia etmələri kilsə ilə dövlətin birləşməsinin azğın və üsyankar təzahürü idi və bu səbəbdən, indi Baydenin qlobalist “woke”çuluğunun irəliləyişlərinə qarşı Trampı dəstəkləmək üçün səfərbər olan mürtəd protestantlığın üsyanını simvolizə edir.
The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.
Müqəddəs Kitab öyrədir ki, onları bəhrələrindən tanıyacaqsınız; Məsihin zamanında isə fərisilər Mattatiya ilə başlayan Haşmonay sülaləsinin son qalıqları idilər. Mattatiya və onun başlatdığı üsyan, “Amerikanı Yenidən Böyük Et” anlayışını dəstəkləyən mürtəd protestantların etdiyi kimi, fəriseyliyin bəhrələrini verdi. Amerika o zaman böyük idi ki, Konstitusiyanın kilsə ilə dövləti bir-birindən ayrı saxladığı başa düşülürdü; lakin Hanukka bayramı ilə anılan qələbənin təmsil etdiyi saxta möcüzə zamanı, bazar günü qanunvericiliyi uğrunda hərəkat açıq şəkildə ortaya çıxacaq.
We will continue this study in the next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.
“İndiyədək üçüncü mələyin ismarıcının həqiqətlərini təqdim edənlər çox vaxt sadəcə təşviş yayanlar kimi qəbul edilmişlər. Dini dözümsüzlüyün Amerika Birləşmiş Ştatlarında hökmranlıq edəcəyi, kilsə ilə dövlətin Allahın əmrlərini yerinə yetirənləri təqib etmək üçün birləşəcəyi barədə onların qabaqcadan bildirdikləri sözlər əsassız və mənasız elan edilmişdir. Qətiyyətlə bəyan edilmişdir ki, bu ölkə heç vaxt indiyədək olduğu şeydən başqa bir şeyə çevrilə bilməz — dini azadlığın müdafiəçisi. Lakin bazar gününə riayət edilməsinin məcburi tətbiqi məsələsi geniş şəkildə gündəmə gətirildikcə, uzun müddət şübhə ilə qarşılanan və inanılmayan hadisənin yaxınlaşdığı görünür və üçüncü ismarıc əvvəllər göstərə bilmədiyi bir təsir göstərəcəkdir.
“In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.
“Hər nəsildə Allah Öz qullarını həm dünyada, həm də kilsədə günahı məzəmmət etmək üçün göndərmişdir. Lakin insanlar özlərinə xoş gələn sözlərin deyilməsini arzulayırlar və saf, bəzəksiz həqiqət məqbul sayılmır. Bir çox islahatçılar öz işlərinə başlayarkən kilsənin və millətin günahlarına qarşı çıxmaqda böyük ehtiyat göstərmək qərarına gəlmişdilər. Onlar ümid edirdilər ki, təmiz məsihçi həyatının nümunəsi ilə xalqı Müqəddəs Kitabın təlimlərinə qaytaracaqlar. Lakin Allahın Ruhu İlyasın üzərinə gəldiyi kimi onların da üzərinə gəldi və onu pis bir padşahın və imandan dönmüş bir xalqın günahlarını məzəmmət etməyə sövq etdiyi kimi, onları da sövq etdi; onlar Müqəddəs Kitabın açıq bəyanlarını— təqdim etməkdə tərəddüd etdikləri təlimləri— təbliğ etməkdən özlərini saxlaya bilmədilər. Onlar həqiqəti və canları hədələyən təhlükəni qeyrətlə bəyan etməyə məcbur idilər. Rəbbin onlara verdiyi sözləri nəticələrdən qorxmadan söylədilər və xalq xəbərdarlığı eşitməyə məcbur oldu.”
“Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.
“Beləliklə, üçüncü mələyin xəbəri bəyan ediləcəkdir. Ona ən böyük qüvvə ilə verilməli olduğu vaxt yetişdikdə, Rəbb Öz xidmətinə həsr olunanların düşüncələrini yönəldərək, təvazökar vasitələr vasitəsilə fəaliyyət göstərəcəkdir. İşçilər ədəbi müəssisələrin təhsili ilə deyil, daha çox Onun Ruhunun məshilə yararlı hala gətiriləcəklər. İman və dua adamları müqəddəs qeyrətlə irəli çıxmağa, Allahın onlara verdiyi sözləri bəyan etməyə sövq olunacaqlar. Babilin günahları açılıb göstəriləcəkdir. Kilsənin ayinlərinin mülki hakimiyyət vasitəsilə məcburi tətbiq edilməsinin dəhşətli nəticələri, spiritizmin müdaxilələri, papal hakimiyyətin gizli, lakin sürətli irəliləyişi — bunların hamısının maskası açılacaqdır. Bu təntənəli xəbərdarlıqlarla xalq oyadılacaqdır. Minlərlə və on minlərlə insan, belə sözləri heç vaxt eşitməmiş olanlar, qulaq asacaqlar. Onlar heyrət içində belə şəhadəti eşidəcəklər ki, Babil kilsədir, öz səhvləri və günahları ucbatından, göydən ona göndərilən həqiqəti rədd etdiyi üçün süqut etmişdir. Xalq əvvəlki müəllimlərinin yanına həyəcanlı sualla — Bunlar belədirmi? — gedərkən, din xadimləri məsəllər danışacaq, yaltaq sözlər peyğəmbərlik edəcək, onların qorxularını yatırtmaq və oyanmış vicdanı sakitləşdirmək üçün belə edəcəklər. Lakin çoxları insanların sadəcə nüfuzu ilə kifayətlənməkdən imtina edib aydın bir “Rəbb belə deyir” tələb etdiklərinə görə, köhnə dövrlərin fariseyləri kimi, öz nüfuzlarının sorğu-sual edilməsindən qəzəblə dolan məşhur din xadimləri bu xəbəri Şeytandan hesab edərək onu pisləyəcək və onu bəyan edənləri təhqir və təqib etməyə günahı sevən kütlələri qızışdıracaqlar.”
“As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.
“Mübahisə yeni sahələrə yayıldıqca və xalqın düşüncəsi Allahın tapdalanmış qanununa yönəldildikcə, Şeytan hərəkətə keçir. Xəbərə müşayiət edən qüvvə ona qarşı çıxanları yalnız daha da azğınlaşdıracaq. Ruhanilər işığın öz sürülərinin üzərinə saçmaması üçün onu uzaq tutmağa, demək olar, fövqəlbəşəri səylər göstərəcəklər. Onlar ixtiyarlarında olan hər vasitə ilə bu həyati əhəmiyyət daşıyan məsələlərin müzakirəsini boğmağa çalışacaqlar. Kilsə mülki hakimiyyətin güclü qoluna müraciət edir və bu işdə papistlər və protestantlar birləşirlər. Bazar gününə riayətin məcburi tətbiqi uğrunda hərəkat daha cəsarətli və qətiyyətli olduqca, qanun əmrlərə riayət edənlərə qarşı işə salınacaq. Onlar cərimə və həbs ilə hədələnəcək, bəzilərinə isə imanlarından dönmələri üçün təşviq olaraq nüfuzlu vəzifələr, habelə başqa mükafatlar və üstünlüklər təklif ediləcək. Lakin onların sarsılmaz cavabı belə olacaq: ‘Allahın Kəlamından bizim xətamızı bizə göstərin’ — oxşar şəraitdə Lüterin də irəli sürdüyü eyni tələb. Məhkəmələr qarşısına çıxarılanlar həqiqəti qüvvətlə müdafiə edirlər və onları dinləyənlərin bəziləri Allahın bütün əmrlərinə riayət etmək mövqeyini tutmağa yönəlirlər. Beləcə, başqa cür bu həqiqətlərdən heç nə bilməyəcək minlərlə insanın önünə işıq gətiriləcək.” The Great Controversy, 605, 606.