At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.
Daniel kitabının on birinci fəslinin on üçdən on beşə qədər olan ayələri ilə ifadə edilən, Respublikaçı və Protestant buynuzların yeddidən olub səkkizinci olmaq müəmmasını yerinə yetirdiyi tarix olan, Allahın Möhürünün yüz qırx dörd minin üzərinə daimi surətdə həkk olunduğu tarix olan və Gecəyarısı Fəryadı xəbərinin gəlişi tarixi olan Paniumda, yəni Filippi Qeysəriyyəsində, Məsih Özünün son günlər xalqına bir vəd verdi.
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.
Mən də sənə deyirəm ki, sən Petersən, və Mən Öz Kilsəmi bu qaya üzərində quracağam; və cəhənnəmin qapıları ona qalib gələ bilməyəcək. Və Mən sənə göylərin səltənətinin açarlarını verəcəyəm; və yer üzündə nəyi bağlasan, göylərdə bağlanmış olacaq; və yer üzündə nəyi açsan, göylərdə açılmış olacaq. Matta 16:18, 19.
The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.
2001-ci il sentyabrın 11-də, Nyu-York şəhərinin qüdrətli binaları yerə sərildiyi zaman başlamış və tezliklə gələcək bazar günü qanunu ilə sona çatan möhürlənmə dövrü Alfa və Omeqa tərəfindən təyin edilmişdi. Həmin dövrün lap son hissəsi onun lap ilk hissəsini təkrarlayır. 2001-ci il sentyabrın 11-də Rəbb Öz xalqını qədim yollara geri apardı; orada onlar, digər həqiqətlər arasında, “yeddi vaxt”ı kəşf etdilər, necə ki, bu, padşah Yoşiyanın günlərində tapılmışdı. Bundan sonra son yağış çiləməyə başladı və ibadət edənlərin iki sinfini ayırıb ortaya çıxaran bir sınaq prosesi başlandı.
In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.
Habakkukun ikinci fəslinin yerinə yetməsində iki müqəddəs cədvəl aşkar edildi və həmin tarixi dövrün bir rəmzinə çevrildi. Eyni dərəcədə mühüm olan budur ki, Habakkukun ikinci fəslindəki “mübahisə” başlandı; bu mübahisə sətir üstə sətir metodologiyası — yəni son yağışın metodologiyası — ilə, 1863-cü il üsyanından başlayaraq Adventizm tərəfindən tədricən qəbul edilmiş mürtəd Protestantlığın metodologiyası arasında idi.
Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.
İsa vəd etdi ki, axırzaman xalqına “səltənətin açarlarını” verəcək və bununla da O, Gecəyarısı Nidası və Uca Nidə xəbərini tanımaq, təsbit etmək və bəyan etmək üçün zəruri peyğəmbərlik açarlarını ehtiva edən düzgün Müqəddəs Kitab metodologiyasını nəzərdə tutur.
“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.
“Allahla ünsiyyətdə olanlar Salehlik Günəşinin nurunda yeriyirlər. Onlar Allahın hüzurunda öz yollarını pozmaqla Öz Xilaskarlarını hörmətdən salmırlar. Səmavi nur onların üzərinə saçılır. Bu yerin tarixinin sonuna yaxınlaşdıqca, onların Məsihə və Ona dair peyğəmbərliklərə olan biliyi xeyli artır. Allahın gözündə onlar sonsuz dəyərə malikdirlər; çünki Onun Oğlu ilə vəhdətdədirlər. Allahın kəlamı onlar üçün fövqəladə gözəllik və cəlbediciliyə malikdir. Onlar onun əhəmiyyətini görürlər. Həqiqət onlara açılır. Təcəssüm təlimi zərif bir nurla işıqlanır. Onlar görürlər ki, Müqəddəs Yazı bütün sirləri açan və bütün çətinlikləri həll edən açardır. Nuru qəbul etməyə və nurda yeriməyə istəksiz olanlar möminliyin sirrini anlaya bilməyəcəklər, lakin çarmıxı götürüb İsanın ardınca getməkdə tərəddüd etməyənlər Allahın nurunda nuru görəcəklər.” The Southern Watchman, 4 aprel 1905.
Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.
Peterlə təmsil olunanlar, yəni yüz qırx dörd min olanlar, 11 sentyabr 2001-ci ildə gəlmiş və indi 2023-cü ilin iyul ayından etibarən təkrar edilən Laodikya xəbərini qəbul edənlərdir. 1856-cı ildə gəlmiş Laodikya xəbəri “yeddi vaxt” haqqında artmış bilik idi; və Məsih ölü sümükləri bir araya gətirdikdə, sonra isə onlara həyat verdikdə, onlar üçüncü mələyin Laodikya hərəkatından yüz qırx dörd minin Filadelfiya hərəkatına keçid edirlər. Bu keçid Məsihin Kəlamı vasitəsilə baş verir, çünki onlar Onun Kəlamı ilə təqdis olunurlar, Onun Kəlamı “həqiqət”dir, və Onun Kəlamı Onun Kəlamını açan “açar”dır.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.
Filadelfiyadakı kilsənin mələyinə yaz: Müqəddəs olan, Həqiqi olan, Davudun açarına malik olan, açdığı zaman heç kəsin bağlaya bilmədiyi və bağladığı zaman heç kəsin aça bilmədiyi belə deyir: Əməllərini bilirəm; bax, qarşında açıq bir qapı qoymuşam və heç kəs onu bağlaya bilməz; çünki az qüvvən var idi, lakin sözümü qorudun və adımı inkar etmədin. Vəhy 3:7–8.
The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.
“sətir üzərinə sətir” metodologiyası, Məsihin son günlərdəki xalqına “darvazalarda” gedən mübarizədə vəd etdiyi açardır. “Darvaza” bir kilsədir.
And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.
Yaqub yuxusundan oyandı və dedi: Həqiqətən, Rəbb bu yerdədir; mən isə bunu bilmirdim. Və qorxuya düşüb dedi: Bu yer necə dəhşətlidir! Bura Allahın evindən başqa bir yer deyildir və bura göylərin qapısıdır. Yaradılış 28:16, 17.
The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.
Qapılardakı döyüş həqiqətlə yanlışlıq arasında baş verən dini mübarizələri təmsil edir; Yunanıstan dininin yanlışlığı cəhənnəmin qapısıdır, mürtəd Laodikeyalı Adventizmin dini də bir qapıdır. Laodikeyalı Adventist qapısı Habaqququn mübahisəsinin yerinə yetdiyi yeri təmsil edir.
In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14
O gün Ordular Rəbbi Öz xalqının qalığı üçün izzət tacı və gözəllik əklili olacaq; hökm kürsüsündə oturana ədalət ruhu, döyüşü darvazayadək geri çevirənlərə isə qüvvət olacaq. Lakin bunlar da şərab üzündən azdılar, məstedici içki üzündən yoldan çıxdılar; kahin də, peyğəmbər də məstedici içki üzündən azdı, şərab onları uddu, məstedici içki üzündən yoldan çıxdılar; görüntüdə azırlar, hökm verməkdə büdrəyirlər. Çünki bütün süfrələr qusuntuyla və murdarlıqla doludur, elə ki, təmiz yer qalmamışdır. O, biliyi kimə öyrədəcək? Təlimi kimə anlatdıracaq? Süddən kəsilmişlərəmi, döşdən ayrılmışlaramı? Çünki əmr əmr üstə, əmr əmr üstə; qayda qayda üstə, qayda qayda üstə; burada bir az, orada bir az olmalıdır. Buna görə də O, bu xalqa kəkələyən dodaqlarla və başqa dillə danışacaq. Onlara demişdi: “Budur, yorğunu rahatlandıracağınız istirahət; budur, bu təravətdir”; yenə də eşitmək istəmədilər. Lakin Rəbbin sözü onlar üçün əmr əmr üstə, əmr əmr üstə; qayda qayda üstə, qayda qayda üstə; burada bir az, orada bir az oldu ki, gedib arxası üstə yıxılsınlar, qırılsınlar, tora düşsünlər və tutulsunlar. Buna görə də ey Yerusəlimdə olan bu xalqa hökmranlıq edən istehzalı adamlar, Rəbbin sözünü eşidin. Yeşaya 28:5-14
The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.
Padşahlığın açarları, Allahın son gün xalqına Kəlam vasitəsilə verilən Müqəddəs Yazıların sözləridir.
“There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.
“Sözdə elə həqiqətlər vardır ki, qiymətli filiz damarları kimi səthin altında gizlənmişdir. Gizli xəzinə, qızıl və gümüş axtaran bir mədənçinin axtardığı kimi, axtarıldıqca kəşf edilir. Allahın sözünün həqiqət olduğunun dəlili sözün özündədir. Müqəddəs Yazı Müqəddəs Yazını açan açardır. Allahın sözündəki həqiqətlərin dərin mənası Öz Ruhu vasitəsilə zehnimizə açılır.
“The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.
“Müqəddəs Kitab məktəblərimizdəki tələbələr üçün böyük dərs kitabıdır. O, Adəmin oğul və qızları barəsində Allahın bütün iradəsini öyrədir. O, həyat qaydasıdır və bizə gələcək həyat üçün formalaşdırmalı olduğumuz xarakteri öyrədir. Müqəddəs Yazıları anlaşılan etmək üçün ənənənin zəif işığına ehtiyacımız yoxdur. Necə ki, günorta günəşinin öz izzətini artırmaq üçün yer üzünün zəif məşəl işığına ehtiyacı olduğunu güman etmək yersiz olardı. İnsanları xətadan xilas etmək üçün kahinin və vaizin sözlərinə ehtiyac yoxdur. İlahi Vəhyə müraciət edənlər işıq tapacaqlar. Müqəddəs Kitabda hər bir vəzifə aydın şəkildə göstərilmişdir. Verilən hər bir dərs anlaşılandır. Hər bir dərs bizə Atanı və Oğlu açıqlayır. Kəlam hamını xilas üçün müdrik etməyə qadirdir. Kəlamda xilas elmi açıq şəkildə bəyan olunmuşdur. Müqəddəs Yazıları araşdırın, çünki onlar ruha danışan Allahın səsidir.” Testimonies, cild 8, 157.
The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.
Məsihin son günlər kilsəsinə verdiyi açarlar, Peterə verildikləri zaman malik olduqları gücə eyni şəkildə malikdir.
“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’
“Peter kilsənin imanının təməli olan həqiqəti ifadə etmişdi və İsa indi onu bütün imanlılar topluluğunun nümayəndəsi kimi şərəfləndirdi. O dedi: «Göylərin Padşahlığının açarlarını sənə verəcəyəm; yer üzündə nəyi bağlasan, göylərdə bağlanmış olacaq; yer üzündə nəyi açsan, göylərdə açılmış olacaq.»
“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.
“‘Göylərin Padşahlığının açarları’ Məsihin sözləridir. Müqəddəs Yazının bütün sözləri Onundur və burada buna daxildir. Bu sözlər göyü açmağa da, bağlamağa da qüdrətlidir. Onlar insanların hansı şərtlərlə qəbul edildiyini və ya rədd olunduğunu bəyan edir. Beləliklə, Allahın sözünü təbliğ edənlərin xidməti ya həyat üçün həyat iyi, ya da ölüm üçün ölüm iyidir. Onların missiyası əbədi nəticələrlə yüklənmişdir.” The Desire of Ages, 413.
The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.
Onun kəlamları vasitəsilə təzahür edən qüvvə, insanların əlinə verildikdə, Onun kəlamında müəyyən edilmiş prinsiplərə əsaslanır. Bəlkə də ən sadəsi və bəlkə də ən dərin olanı budur ki, həqiqət iki nəfərin şahidliyi üzərində təsdiqlənir.
“Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.
“Kilsədə ortaya çıxmış digər bir ağır şər də qardaşların bir-birinə qarşı məhkəməyə getməsi idi. İmanlılar arasında yaranan çətinliklərin həlli üçün bol-bol tədbir görülmüşdü. Məsihin Özü belə məsələlərin necə nizama salınmalı olduğu barədə aydın göstəriş vermişdi. Xilaskar belə nəsihət etmişdi: «Əgər qardaşın sənə qarşı günah işlədərsə, get, onun təqsirini yalnız özünlə onun arasında ona de; əgər səni dinləyərsə, qardaşını qazanmış olarsan. Lakin səni dinləməzsə, özünlə birlikdə bir və ya iki nəfər də götür ki, hər söz iki və ya üç şahidin ağzı ilə təsdiq olunsun. Əgər onları da dinləməkdən imtina edərsə, bunu kilsəyə bildir; əgər kilsəni də dinləməkdən imtina edərsə, qoy o sənin üçün bütpərəst bir adam və bir vergi yığan kimi olsun. Doğrusunu sizə deyirəm: yer üzündə nəyi bağlasanız, göydə bağlanmış olacaq; yer üzündə nəyi açsanız, göydə açılmış olacaq». Matta 18:15–18.” Həvarilərin İşləri, 304.
There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.
Gecəyarısı Nidasında yüz qırx dörd min nəfərin möhürləndiyi dövrün ən azı üç coğrafi şahidi vardır. Gecəyarısı nidası zamanı yağı əldə etmək üçün artıq çox gec olduğu həqiqətini xatırlayaraq, biz Exeter düşərgə yığıncağının coğrafi şahidliyinin Allahın son gün xalqının möhürləndiyi nöqtəni təsvir edən bir nümunə təqdim etdiyini görürük; həmçinin həmin həqiqətin Qeysəriyyə Filipinin coğrafiyası ilə, eləcə də Daniel kitabının on birinci fəslinin on üçüncü–on beşinci ayələrində Panium döyüşünün şahidliyi ilə təmsil olunduğunu görürük. Bəlkə də bu üç şahidi coğrafi kimi səciyyələndirmək bir qədər qeyri-dəqiqdir, lakin mən bu termini işlədirəm, çünki Exeter və Qeysəriyyə Filipidə coğrafiya, şübhəsiz ki, vəziyyətin bir hissəsidir. İsa Peteri yüz qırx dörd min nəfərin son günlərdə özlərini içində tapdıqları peyğəmbərlik coğrafiyası daxilində yerləşdirir. Sonra isə O, bir əmr verir.
And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.
Və Mən sənə göylərin Padşahlığının açarlarını verəcəyəm; yer üzündə nəyi bağlasan, göylərdə bağlanmış olacaq; yer üzündə nəyi açsan, göylərdə açılmış olacaq. Sonra Öz şagirdlərinə tapşırdı ki, Onun İsa Məsih olduğunu heç kəsə deməsinlər. O vaxtdan etibarən İsa şagirdlərinə göstərməyə başladı ki, O, Yerusəlimə getməli, ağsaqqallardan, baş kahinlərdən və mirzələrdən çox əzab çəkməli, öldürülməli və üçüncü gün dirildilməlidir. O zaman Peter Onu kənara çəkib danlamağa başladı və dedi: Ya Rəbb, bu Səndən uzaq olsun; bu Sənin başına gəlməyəcək. Lakin O dönüb Peterə dedi: Arxamca çəkil, Şeytan! Sən Mənim üçün büdrəmə səbəbisən; çünki sən Allahın şeylərini deyil, insanların şeylərini düşünürsən. Matta 16:19–23.
The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.
“Exeter” sözü İngiltərənin Devon qraflığında yerləşən bir şəhərin adıdır. Onun etimologiyası Qədim İngilis dilinə qədər izlənilə bilər; həmin dildə bu şəhər “Exanceaster” və ya “Execestre” kimi tanınırdı. Adın Qədim İngilis dilindəki “Exe” (şəhərin yerləşdiyi Exe çayına istinad edir) və “ceaster” (“Roma qalası” və ya “surlu şəhər” mənasını verir) sözlərindən törədiyi güman edilir. Buna görə də “Exeter” ya “Exe çayı üzərindəki qala”, ya da “Exe çayı kənarındakı surlu şəhər” deməkdir. Millerçi tarixində Gecəyarısı Nidəsinin gəlişi və yerinə yetməsi ilə bağlı coğrafiya, Müqəddəs Ruhun tökülməsini təmsil edən suyun olduğu bir məkanı, eləcə də Allahın dünyaya xəbəri bəyan etmək üçün bir ordu qaldırmaqda olduğu bir nöqtəni müəyyən edir; Bacı Uayt bizə bildirir ki, bu, “gelgit dalğası” kimi yayılmışdı. Gelgit dalğası sadəcə çay suyu deyildir; o, fövqəladə şəkildə qüvvətləndirilmiş sudur.
Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.
Millerçi tarix on bakirə məsəlinin yerinə yetməsi idi və yüz qırx dörd min nəfər möhürlənmə vaxtının sonuna gətirildikdə, onlar möhürlənmə vaxtının əvvəlində müəyyən edilmiş nişanələri, habelə Exeter düşərgə toplantısının tarixini təkrarlayacaqlar. Bir mələk enəcək və qəbul edilməsi zəruri olan sınaq xarakterli bir xəbəri gətirəcək. Həmin xəbər əsaslara aparacaq və iki sinfi Levililər iyirmi altıdakı “yeddi dəfə” ilə üz-üzə qoyacaq. Bu, Peterin İsanın Məsih kimi məsh olunduğunu qəbul etmə kimi təqdim etdiyi İsa Məsihin Vəhyini də əhatə edəcək; belə ki, ilahi rəmz göyərçin surətində enmişdi və bu, 11 sentyabr 2001-ci ilin timsalı idi. Bu, İsanın Allahın ilahi Oğlu olduğu anlayışını da, həmçinin İsanın Öz ilahi varlığı üzərinə süqut etmiş bəşəriyyətin cismini götürməklə, həm də Bəşər Oğlu olduğunu da əhatə edəcək.
These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.
Bu həqiqətlər 11 sentyabr 2001-ci ildən sonrakı dövrdə olduğu kimi, iki sinif ibadətçi meydana gətirəcək. Bu iki sinif Exeter düşərgə toplantısında təmsil olunmuşdu; çünki həmin düşərgə toplantısında Watertown-dan olan, Samuel Snow vasitəsilə təqdim edilən Gecəyarısı Fəryadı xəbərini rədd edən bir qrup tərəfindən bir çadır qurulmuşdu. Onlar saxta toplantılar keçirirdilər; bu toplantılar o qədər gurultulu və emosional idi ki, Snowun toplantılarının rəhbərləri onların yanına gedib səslərini alçaltmalarını bildirdilər. Düşərgə toplantısında iki sinif zahir oldu və hər ikisi su ilə əlaqəli olduqlarını iddia edirdi, lakin onlardan biri saxta idi və yağı olmayan ağılsızları təmsil edirdi. Exeter çadırındakı qrup həm şəhər olan, həm də qala olan ordu idi; çünki onlar Gecəyarısı Fəryadı xəbərilə qüvvətli bir ordu kimi ayağa qaldırılan Yezekelin ölü, quru sümüklərini simvolizə edirdilər.
In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”
Bu iki sinfin zahir olduğu tarixdə Peter hər iki sinfi təmsil edirdi. Onun İsanı Məsih və Allahın Oğlu kimi tanıdan etirafı Müqəddəs Ruhun ilhamı ilə hasil olmuşdu, çünki Məsih ona açıqca demişdi: “Bunu sənə ət və qan açmadı, lakin göylərdə olan Atam.” Sonra İsa şagirdlərə çarmıx barədə xəbər verəndə, Peter həmin anda Müqəddəs Ruhun təsirindən məhrum olaraq Məsihi kənara çəkib “Onu danlamağa başladı və dedi: Ya Rəbb, bu Səndən uzaq olsun; bu, heç vaxt Sənin başına gəlməyəcək. Lakin O döndü və Peterə dedi: Çəkil arxamca, Şeytan; sən Mənə büdrəmə səbəbisən; çünki sən Allahın işlərini deyil, insanların işlərini düşünürsən.”
The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”
Peterin emosional coşqunluğu, Samuel Snow Gecəyarısı Hayqırtısı xəbərini təqdim edərkən Watertown çadırında baş verən emosional ibadətlə uyğunluq təşkil edirdi. Həmin səviyyədə Peter yüz qırx dörd minin arasında olmağa namizəd olanları təmsil edir. Həmin namizədlər Müqəddəs Ruh olan yağa malik bir sinfi təmsil edirlər; o, həm xəbərdir, həm də xarakterdir, digər sinif isə yağdan məhrumdur. Qeysəriyyə Filippi şəraitində Məsih “Özünün Yerusəlimə getməli, ağsaqqallardan, baş kahinlərdən və ilahiyyatçılardan çox əzab çəkməli, öldürülməli və üçüncü gün yenidən dirilməli olduğunu” açmağa başladı.
The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”
Şagirdlərin həmin hadisələr həqiqətdə çarmıxda yerinə yetirildiyi zaman yaşadıqları məyusluq, Bacı Uaytın 22 oktyabr 1844-cü il məyusluğunu, eləcə də fironun ordusu onların arxasınca yaxınlaşarkən və dənizin suları önlərində dayanarkən İbranilərin Qırmızı dənizdən keçid zamanı yaşadıqları məyusluğu təsvir etmək üçün istifadə etdiyi tarixçadır. Bütün bu şahidlər tezliklə gələcək bazar günü qanununu göstərir və Daniel on birin on üçdən on beşə qədər ayələrinin vəhyi həmin bazar günü qanununa aparan hadisələrin şahidliyini təqdim edir. Bunu etməklə onlar eyni zamanda “Danielin peyğəmbərliyinin son günlərə aid olan hissəsini” də təmsil edirlər.
We will continue this study in the next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:
“Tip və antitiplərin diqqətli tədqiqi belə bir müşahidəyə gətirib çıxardı ki, Məsihin çarmıxa çəkilməsi İsrailə verilmiş illik mərasimlər silsiləsində Pasxa quzusunun kəsildiyi məhz həmin gün baş vermişdir. Kəffarə Günündə təmsil olunan müqəddəs məkanın təmizlənməsi də — yeddinci ayın onuncu gününə düşən bu hadisə — eynilə tipdə qeyd edilən ilin məhz həmin günündə baş verməli deyildimi? (bax: Böyük Mübarizə, 399). Həqiqi Musəvi zaman hesabına görə bu, 22 oktyabra təsadüf edirdi. 1844-cü ilin avqust ayının əvvəlində, Nyu-Hempşirin Ekseter şəhərində keçirilən bir düşərgə toplantısında bu görüş irəli sürüldü və 2300 gün peyğəmbərliyinin yerinə yetəcəyi tarix kimi qəbul edildi. Matta 25:1–13-dəki on bakirə məsələsi xüsusi əhəmiyyət qazandı — bəyin gecikməsi, nigahı gözləyənlərin intizarı və mürgüləməsi, gecəyarısı səslənən fəryad, qapının bağlanması və sair. Məsihin 22 oktyabrda gələcəyi xəbəri “gecəyarısı fəryadı” kimi tanınmağa başladı. “ ‘Gecəyarısı fəryadı’, — Ellen Uayt yazırdı, — minlərlə imanlı tərəfindən car çəkildi.” O əlavə etdi:
“‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’
“‘[Yeddinci ayın] hərəkatı gel-git dalğası kimi bütün ölkə üzərindən keçib getdi. Şəhərdən şəhərə, kənddən kəndə və ucqar məntəqələrə qədər yayıldı; ta ki Allahın intizarda olan xalqı tamamilə oyansın.—The Great Controversy, 400.’”
“The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:
“Bu xəbərin yayıldığı sürət L. E. Froomun istinad etdiyi müəlliflər tərəfindən belə təsvir olunur:
“‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.
“‘Bates qeyd etmişdir ki, Exeter xəbəri “sanki küləyin qanadları üzərində uçdu.” Kişilər və qadınlar dəmir yolu ilə və su yolu ilə, faytonla və at belində, kitab və qəzet bağlamaları ilə tələsir, onları “payız yarpaqları qədər bol-bol” paylayırdılar. White demişdir: “Önümüzdə duran iş o geniş sahənin hər tərəfinə uçmaq, həyəcan siqnalını səsləndirmək və yuxuda olanları oyatmaq idi.” Wellcome isə əlavə edir ki, bu hərəkat bənddən azad buraxılmış sular kimi coşub yayıldı. Yetişmiş taxıl zəmiləri biçilməmiş halda qaldı, tam yetişmiş kartoflar isə torpaqda qazılmadan buraxıldı. Rəbbin gəlişi yaxın idi. İndi bu cür yer üzünə aid şeylər üçün vaxt yox idi.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.
“As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:
“Hərəkatın bir şahidi və iştirakçısı kimi, Ellen White sürətlə vüsət alan işin xarakterini belə təsvir etdi:
“‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….
“‘Möminlər öz şübhə və çaşqınlıqlarının aradan qaldırıldığını gördülər, və ümidlə cəsarət onların ürəklərini canlandırdı. Bu iş, Allahın Kəlamının və Ruhunun idarəedici təsiri olmadan baş verən insani həyəcanın həmişə göstərdiyi ifratçılıqlardan azad idi…. O, hər dövrdə Allahın işini səciyyələndirən xüsusiyyətləri daşıyırdı. Coşqun, ekstazlı sevinc az idi; əksinə, ürəyin dərin araşdırılması, günahın etirafı və dünyadan əl çəkmə var idi. Rəbblə görüşə hazırlanmaq əzab içində olan canların əsas yükü idi….
“‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’
“‘Həvarilərin günlərindən bəri baş vermiş bütün böyük dini hərəkatlar arasında, 1844-cü ilin payızındakı hərəkat qədər insan naqisliyindən və Şeytanın hiylələrindən azad olanı olmamışdır. Hətta indi də, uzun illər keçdikdən sonra [1888], o hərəkatda iştirak etmiş və həqiqət platforması üzərində möhkəm dayanmış olanların hamısı hələ də həmin mübarək işin müqəddəs təsirini hiss edir və onun Allahdan olduğuna şəhadət verirlər.—Ibid., 400, 401.’”
“In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.
“Ölkə boyu yayılan və minlərlə insanı İkinci Gəlişin ünsiyyətinə cəlb edən bir işin dəlillərinə, habelə müxtəlif kilsələrdən təxminən iki yüz din xadiminin bu xəbərin yayılmasında birləşməsinə baxmayaraq, [Bax: C. M. Maxwell, Tell it to the world, səh. 19, 20.] protestant kilsələri ümumilikdə onu rədd etdilər və Məsihin tezliklə gələcəyinə olan inamın yayılmasının qarşısını almaq üçün ixtiyarlarında olan hər vasitədən istifadə etdilər. Heç kəs kilsə ibadətində İsanın tezliklə gələcəyi ümidini dilə gətirməyə cürət etmirdi, lakin bu hadisəni gözləyənlər üçün vəziyyət tamamilə fərqli idi.”
“Ellen White told what it was like:
“Ellen White bunun necə olduğunu belə təsvir etmişdir:
“‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….
“‘Hər an mənə qiymətli və son dərəcə mühüm görünürdü. Mən hiss edirdim ki, əbədiyyət üçün iş görürük və laqeyd, maraqsız olanlar ən böyük təhlükə içindədirlər. Mənim imanım buludsuz idi və İsanın qiymətli vədlərini özüm üçün qəbul edirdim….
“‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.
“‘Qəlbləri ciddi surətdə araşdırmaqla və təvazökar etirafla biz dua içində gözləmə vaxtına qədər irəlilədik. Hər səhər hiss edirdik ki, ilk vəzifəmiz həyatımızın Allahın hüzurunda düzgün olduğuna dair sübutu təmin etməkdir. Anlayırdıq ki, əgər müqəddəslikdə irəliləmiriksə, hökmən geriləyəcəyik. Bir-birimizə olan marağımız artdı; bir-birimizlə və bir-birimiz üçün çox dua edirdik.
“‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.
“‘Biz Allahla ünsiyyətdə olmaq və Ona dualarımızı təqdim etmək üçün bağlarda və meşəliklərdə toplaşardıq; Onun təbii əsərləri ilə əhatə olunduqda, Onun hüzurunu daha aydın şəkildə duyurduq. Xilasın sevincləri bizim üçün yemək və içməkdən daha zəruri idi. Əgər buludlar zehnimizi bürüyürdüsə, Rəbb tərəfindən qəbul olunduğumuzun şüuru onları qovub aparana qədər nə istirahət etməyə, nə də yatmağa cəsarət edərdik.—James White və Ellen G. White’ın Həyat Oçerkləri (1880), 188, 189.” Arthur White, Ellen White Bioqrafiyası, 1-ci cild, 51, 52.