In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.
Vəhy kitabının on yeddinci və on səkkizinci fəsillərində bir mələk papalığın hökmünə dair görüntünü Yəhyaya gətirir. Onun son hökmünün təfərrüatlı təsvirində Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin səltənətləri təmsil olunur.
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.
Müdrikliyə malik olan ağıl budur. Yeddi baş qadının üzərində oturduğu yeddi dağdır. Və yeddi padşah vardır: beşi yıxılmışdır, biri vardır, digəri isə hələ gəlməmişdir; o gəldikdə isə qısa bir müddət qalmalıdır. Və olmuş, indi isə olmayan vəhşi heyvan — məhz o, səkkizincidir, yeddidəndir və həlaka gedir. Vəhy 17:9–11.
John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.
Yəhya ruhən 1798-ci ilə aparılmışdı; orada ona öyrədilir ki, papalıq qadınını daşıyan vəhşinin yeddi başı yeddi padşah idi. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində padşah bir səltənətdir, səltənət də eyni zamanda bir başdır. 1798-ci ildə beş səltənət süqut etmişdi və onlardan biri o zaman hökmranlıq edirdi. Yeddinci səltənət isə hələ gələcəkdə idi və on padşahla təmsil olunurdu. Sonra Yəhyaya bildirildi ki, səkkizinci səltənət yeddidən olan papalıq vəhşisi idi. Papalıq beşinci səltənət idi və ölümcül yara almışdı; buna görə də, onun ölümcül yarası sağaldıqda, o, yeddidən olan səkkizinci baş olur.
In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.
Danielun ikinci fəslində ilk dörd padşahlıq Babil, Midiya-Fars, Yunanıstan və Romadır. Bu dörd hərfi padşahlıq eyni zamanda dörd ruhani padşahlığı da təmsil edir və birlikdə Vəhy on yeddidəki səkkiz padşahı, yaxud başı müəyyən edir; çünki İsa həmişə bir şeyin sonunu bir şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir. Daniel kitabının ikinci fəsli Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində padşahlıqların ilk dəfə xatırlandığı yerdir, Vəhy on yeddi isə sonuncusudur; buna görə də onlar uyğun olmalıdır, çünki Allah heç vaxt dəyişmir.
The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.
1798-ci ildə süqut etmiş beşinci səltənət ruhani Babil, papalıq idi. 1798-ci ildə hakimiyyətdə olan altıncı səltənət Midiyalılar və Farsların iki buynuzlu səltənəti ilə timsal olunmuş iki buynuzlu səltənət idi. 1798-ci ildə hələ gəlməmiş olan və on padşahdan ibarət olan yeddinci səltənət Makedoniyalı İsgəndərin bir dünya hökuməti olan Yunanıstanla timsal olunmuş bir dünya hökumətidir. Yeddidən olan səkkizinci baş, ölümcül yara almış, lakin ölümcül yara sağaldıqda yenidən yaşayan beşinci səltənət idi.
The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.
Böyük fahişənin mühakiməsi bazar günü qanunu böhranının “saatı”nda baş verir; bu isə Amerika Birləşmiş Ştatlarında bazar günü qanununun qəbul olunması ilə başlayan və insan üçün möhlət dövrü bağlanana qədər tarix boyu davam edən bir zaman dövrüdür. Həmin “saat”da, hansı ki Daniyyel kitabında “bu padşahların günləri” kimi müəyyən edilir, Allah Öz Padşahlığını quracaqdır. Həmin “saat”da son yağış tökülməkdədir.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
“Axır yağış pak olanların üzərinə gəlir — o zaman hamı onu əvvəllər olduğu kimi qəbul edəcəkdir.
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.
“Dörd mələk buraxdıqda, Məsih Öz Padşahlığını quracaq. Son yağışı, əllərindən gələn hər şeyi edənlərdən başqa heç kəs almaz.” Spalding and Magan, 3.
The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.
Axırıncı yağışın tökülməsi mərhələlidir, çünki o, hökmə uyğun gəlir və hökm də mərhələlidir. Millerçilər başa düşürdülər ki, onlar Daniel kitabının ikinci fəslindəki heykəlin ayaqları dövründə yaşayırlar. Onlar inanırdılar ki, Roma son yer üzündəki padşahlıqdır və bu barədə haqlı idilər, lakin anlayışları məhdud idi.
The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.
“Bu padşahların günləri” həqiqətən də Roma padşahlığının tarixində baş verir, lakin bu, bütpərəst və ya papalıq Romanın tarixi deyil, müasir Romanın tarixidir. Millerçilər bütpərəst və papalıq Romanı bir padşahlıq kimi tətbiq etdilər və bunu etməklə onlar öz anlayışlarını dəstəkləmək üçün Yəhudanın son padşahı (Sidqiya) ilə bağlı Yezekel kitabından bir parçadan istifadə etdilər.
And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.
Və sən, ey İsrailin murdar, şər əməl sahibi hökmdarı, günün çatıb, təqsirin son həddə yetişdiyi zaman, Xudavənd Rəbb belə deyir: Tacı çıxar və başındakı çələngi götür; artıq heç nə əvvəlki kimi olmayacaq: aşağı olanı ucaldacaq, uca olanı isə alçaldacağam. Mən onu alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm; və hüququ kimə məxsusdursa, o gələnədək o artıq olmayacaq; və Mən onu ona verəcəyəm. Yezekel 21:25–27.
From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.
Sidqiyyadan etibarən idarə etmək “haqqı Özünə məxsus olan” Məsihə aparacaq üç səltənət “alt-üst ediləcəkdi”. Babil, Midiya-Fars və Yunanıstanın hamısı Roma səltənətinə qədər devriləcək, dördüncü səltənətin tarixi dövründə isə Məsih gəlib bir səltənət quracaqdı. O, məhz bunu etdi.
“Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’
Milləti sürətlə məhvə aparanların arasında ən başda onların padşahı Sidqiya dururdu. Rəbbin peyğəmbərlər vasitəsilə verdiyi məsləhətləri tamamilə tərk edərək, Nebukadnessara borclu olduğu minnətdarlıq borcunu unudaraq, İsrailin Allahı Rəbbin adı ilə etdiyi təbəəlik andını pozaraq, Yəhudanın padşahı peyğəmbərlərə, öz xeyirxahına və öz Allahına qarşı üsyan etdi. O, öz hikmətinin puçluğu içində kömək üçün İsrailin firavanlığının qədim düşməninə üz tutdu, “öz elçilərini Misirə göndərərək ki, ona atlar və çoxlu xalq versinlər.”
“‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.
“‘O, uğur qazanacaqmı?’ — deyə Rəbb belə alçaqcasına hər bir müqəddəs əmanətə xəyanət etmiş olan kəs barəsində soruşdu; ‘belə işlər görən xilas olacaqmı? yaxud əhdi pozub qurtulacaqmı? Mən var olduğum kimi, Xudavənd Rəbb belə bəyan edir: onu padşah etmiş olan padşahın yaşadığı yerdə, andına həqarətlə yanaşdığı və əhdini pozduğu həmin padşahın yanında, Babilin ortasında o öləcək. Firon da öz qüdrətli ordusu və böyük qoşunu ilə döyüşdə ona kömək etməyəcək: … o, əhdi pozaraq anda həqarətlə yanaşdığına görə, bax, əlini verib bütün bunları etdiyindən, xilas olmayacaqdır.’ Yezekel 17:15–18.”
“To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.
“Müqəddəs olmayan pis hökmdar” üçün son haqq-hesab günü gəlib çatmışdı. “Sarığı çıxar,” Rəbb hökm etdi, “və tacı götür.” Yəhudaya yenidən padşaha malik olmağa yalnız Məsihin Öz Padşahlığını quracağı vaxta qədər icazə verilməyəcəkdi. “Onu alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm,” — Davud nəslinin taxtı barəsində ilahi fərman belə idi; “və haqq sahibi gələnədək o daha olmayacaq; və Mən onu Ona verəcəyəm.” Yezekel 21:25–27.” Peyğəmbərlər və Padşahlar, 450, 451.
Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.
Miller haqlı idi, lakin onun anlayışı məhdud idi; çünki Məsihin insanlar arasında gəzərkən qurduğu padşahlıq son yer üzündəki padşahlıq deyildi. Bütpərəst Romanın padşahlığından sonra hələ dörd padşah olmalı idi. Bununla belə, Məsih çarmıxda “lütf” padşahlığını həqiqətən qurdu, lakin həmin padşahlıq Vəhy on yeddidəki on padşahın günlərində qurulmadı və nə də son yağış zamanı quruldu. Məsihin axır günlərdə qurduğu padşahlıq isə Onun “izzət” padşahlığıdır. Bacı Uayt bu padşahlıqların hər ikisi haqqında birbaşa danışır.
The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”
Millerçilər Məsihin dördüncü padşahlığın tarixi dövründə bir padşahlıq qurduğunu başa düşürdülər və bu baxımdan haqlı idilər, lakin onların anlayışı məhdud idi. Dördüncü padşahlığın tarixi dövründə Məsih “lütf” padşahlığını qurdu, səkkizinci padşahlığın tarixi dövründə isə O, Öz “izzət” padşahlığını qurdu. O, “lütf” padşahlığını qurduğu tarixi dövrdə Müqəddəs Ruh Pentikost günündə töküldü. Pentikost, O’nun Öz “izzət” padşahlığını qurduğu tarixi dövrdə son yağışın tökülməsinin bir timsalıdır.
The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.
Əlligünlük bayramının xəbəri Məsihin sözün həqiqi mənasında dirilməsi xəbəri idi. Axır yağışın xəbəri isə, ən azı qismən, vəhydəki peyğəmbərlik tapmacası ilə təmsil olunan rəmzi dirilmə xəbəridir; belə ki, bu tapmaca yeddidən olan səkkizinci varlığın, vəhşidə yerinə yetən varlığın, habelə yer vəhşisinin iki buynuzunun mənasını bildirir. Dördüncü və səkkizinci padşahlıqlar Məsihin Öz padşahlığını qurduğu yerlərdir.
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
Şagirdlər tərəfindən Rəbbin adı ilə verilmiş elan hər bir cəhətdən tamamilə doğru idi və onun işarə etdiyi hadisələr məhz o zaman baş verməkdə idi. “Vaxt tamam oldu, Allahın Padşahlığı yaxındır”, onların xəbəri belə idi. “Vaxt”ın — Daniel 9-da Məsihə, “Məsh Olunmuşa” qədər uzanmalı olan altmış doqquz həftənin — başa çatmasından sonra Məsih İordanda Yəhya tərəfindən vəftiz olunduqdan sonra Ruhun məsh edilməsini aldı. Onların yaxın olduğunu bildirdikləri “Allahın Padşahlığı” isə Məsihin ölümü ilə təsis edildi. Bu padşahlıq, onlara inandırıldığı kimi, yer üzündəki bir imperiya deyildi. O, həmçinin “padşahlıq, hakimiyyət və bütün səma altında olan padşahlığın əzəməti Haqq-Taalanın müqəddəsləri olan xalqa veriləcəyi” zaman qurulacaq gələcək, ölməz padşahlıq da deyildi; o əbədi padşahlıq ki, onda “bütün hakimiyyətlər Ona xidmət edəcək və Ona itaət edəcəkdir”. Daniel 7:27. Müqəddəs Yazıda işlədildiyi kimi, “Allahın Padşahlığı” ifadəsi həm lütf padşahlığını, həm də izzət padşahlığını bildirmək üçün istifadə olunur. Lütf padşahlığı İbranilərə Məktubda Pavel tərəfindən nəzər önünə gətirilir. “zəifliklərimizin hissinə şərik olan” mərhəmətli vəsatətçi Məsihə işarə etdikdən sonra, həvari deyir: “Belə isə cəsarətlə lütf taxtına yaxınlaşaq ki, mərhəmət alaq və lütf tapaq.” İbranilərə 4:15, 16. Lütf taxtı lütf padşahlığını təmsil edir; çünki taxtın mövcudluğu padşahlığın mövcudluğunu nəzərdə tutur. Məsih Özünün bir çox məsəllərində “göylərin padşahlığı” ifadəsini insanların ürəkləri üzərində ilahi lütfün fəaliyyətini bildirmək üçün işlədir.
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
“Beləliklə, izzət taxtı izzət padşahlığını təmsil edir; və bu padşahlıq Xilaskarın bu sözlərində xatırladılır: “Bəşər Oğlu Öz izzəti içində və Onunla birlikdə bütün müqəddəs mələklər gəldiyi zaman, O, Öz izzətinin taxtı üzərində oturacaq; və bütün millətlər Onun önündə toplanacaq.” Matta 25:31, 32. Bu padşahlıq hələ gələcəkdədir. O, Məsihin ikinci gəlişinədək qurulmayacaq.”
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.
“Lütf səltənəti insanın süqutundan dərhal sonra təsis olundu; bu zaman təqsirli nəslin xilas edilməsi üçün bir plan hazırlandı. O, o vaxt Allahın niyyətində və vədi ilə mövcud idi; və iman vasitəsilə insanlar onun təbəələri ola bilirdilər. Bununla belə, o, Məsihin ölümünədək həqiqətdə qurulmadı. Xilaskar yer üzündəki missiyasına başlamış olduqdan sonra belə, insanların inadkarlığı və naşükürlüyündən yorularaq, Kalvari qurbanından geri dönə bilərdi. Getsemanidə müsibət camı Onun əlində titrəyirdi. O, elə o zaman alnından qanlı təri silə və təqsirli nəsli öz təqsirləri içində həlak olmağa tərk edə bilərdi. Əgər O bunu etsəydi, süqut etmiş insanlar üçün heç bir xilas ola bilməzdi. Lakin Xilaskar Öz həyatını təslim etdikdə və son nəfəsində, «Tamam oldu», — deyə fəryad etdikdə, o zaman xilas planının yerinə yetməsi təmin olundu. Edendə günahkar cütə verilmiş xilas vədi təsdiq edildi. Bundan əvvəl Allahın vədi ilə mövcud olan lütf səltənəti həmin vaxt təsis olundu.”
“Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.
“Beləcə, şagirdlərin ümidlərinin son məhvi kimi baxdıqları Məsihin ölümü — məhz həmin hadisə — bu ümidi əbədi olaraq qəti etdi. O, onlara amansız bir məyusluq gətirmiş olsa da, imanlarının doğru olduğunun sübutunun zirvəsi idi. Onları matəm və ümidsizliklə doldurmuş olan həmin hadisə, Adəmin hər bir övladı üçün ümid qapısını açan və bütün əsrlər boyu Allahın bütün sadiq bəndələrinin gələcək həyatı ilə əbədi səadətinin mərkəzləşdiyi hadisə idi.”
“Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.
“Sonsuz mərhəmətin məqsədləri, hətta şagirdlərin məyusluğu vasitəsilə belə, öz yerinə yetməsinə çatmaqda idi. Onların ürəkləri, ‘insan heç vaxt bu cür danışmamışdır’ deyə danışan Onun təliminin ilahi lütfü və qüdrəti ilə fəth edilmiş olsa da, İsa üçün bəslədikləri məhəbbətin saf qızılına dünyəvi qürur və eqoist iddiaların dəyərsiz qatışığı da qarışmışdı. Hətta Pasxa otağında, o təntənəli saatda ki, onların Müəllimi artıq Getsemaninin kölgəsinə daxil olmaqda idi, onların arasında ‘hansının daha böyük sayılmalı olduğu barədə mübahisə’ vardı.” Luka 22:24. “Onların baxışları taxt, tac və izzətlə dolmuşdu, halbuki dərhal önlərində bağın rüsvayçılığı və iztirabı, məhkəmə salonu, Calvarinin çarmıxı uzanırdı. Onları öz dövrlərinin yalan təliminə bu qədər inadla sarılmağa və Xilaskarın Öz Padşahlığının həqiqi mahiyyətini göstərən, həmçinin Onun iztirabına və ölümünə işarə edən sözlərini diqqətsizcə ötüb keçməyə vadar edən məhz onların ürək qüruru, dünyəvi şöhrətə susuzluğu idi. Və bu xətalar, onların düzəldilməsi üçün icazə verilmiş olan, kəskin, lakin zəruri sınaqla nəticələndi. Şagirdlər öz xəbərlərinin mənasını yanlış başa düşmüş və gözləntilərinin gerçəkləşdiyini görməmiş olsalar da, Allahın onlara verdiyi xəbərdarlığı təbliğ etmişdilər və Rəbb onların imanını mükafatlandıracaq, itaətlərini isə şərəfləndirəcəkdi. Dirilmiş Rəbblərinin əzəmətli müjdəsini bütün millətlərə car çəkmək işi onlara tapşırılmalı idi. Onları bu işə hazırlamaq üçün, özlərinə bu qədər acı görünən təcrübəyə yol verilmişdi.” The Great Controversy, 347, 348.
In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.
Vəhy kitabında “hikməti olan ağıl” “bir insanın sayını” hesablayır və dərk edir ki, “o insan” həm də yeddidən olub səkkizinci padşahlıqdır. “Günah adamı” yer üzünün padşahları və tacirləri üzərində hökmranlıq edən səkkizinci padşahlığın başıdır; yeddi kilsə təqibin rüsvayçılığından qaçmaq üçün onlarla birləşir və o, çoxlu sular üzərində oturmuşdur.
And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.
Və o mənə dedi: Gördüyün, fahişənin oturduğu sular xalqlar, çoxluqlar, millətlər və dillərdir. Vəhy 17:15.
The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.
“Günah adamı” siyasi, maliyyə, dini və mülki dünya üzərində hökmranlıq edir; və vəhşi heyvan, onun surəti, onun nişanı və adının sayı üzərində qələbə qazanmış olanlardan başqa, bütün insanlar onun hakimiyyəti altındadır.
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.
Və mən sanki odla qarışmış şüşədən bir dəniz gördüm; və vəhşi heyvan, onun surəti, onun nişanı və adının sayı üzərində qələbə çalanların Allahın çənglərinə malik olaraq şüşədən olan dənizin üzərində durduqlarını gördüm. Və onlar Allahın qulu Musanın nəğməsini və Quzunun nəğməsini oxuyaraq deyirlər: “Ey Qadir Allah olan Rəbb, Sənin işlərin böyük və heyranedicidir; ey müqəddəslərin Padşahı, Sənin yolların ədalətli və həqiqidir.” Vəhy 15:2, 3.
The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”
İsa Məsihin Vəhyi açıldıqda “biliyin artmasını” anlayan “müdriklər”, “idrakı” olan və “vəhşinin sayını hesablayanlardır; çünki bu, bir insanın sayıdır; və onun sayı altı yüz altmış altıdır.” Həmin “idrak” İsanın bir peyğəmbərliyi açdığı zaman həmişə baş verən üçmərhələli sınaq prosesinin bir hissəsini təmsil edir. Buna görə də qeyd olunur ki, onlar “Onun adının sayı” üzərində “qələbə çalmışlar.”
To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.
Qələbə əldə etmək bir sınaqdan keçmək deməkdir və “müdrik” olub “anlayanlar” 666 rəqəmi ilə əlaqəli qələbəni əldə edirlər; ayə həmçinin səkkiz padşahlığın olduğunu və səkkizincinin yeddidən olduğunu da müəyyən edir. Bu “sirr” Danielin ikinci fəslində təmsil olunur, çünki Danielin duası “sirri” anlamaq üçün idi. Səkkiz padşahlığın olması, səkkizinci padşahlığın yeddidən olması və o padşahlığın sayının 666 olması barədə vəhy, Danielin duası vasitəsilə əldə etdiyi kimi təqdim olunan sirrdir; Daniel isə Allahın son günlərinin “müdriklərini” təmsil edir.
Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.
Daniel, axır günlərin “müdriklərini” təmsil edir; onlara Daniel iki fəslinin açılmış sirri verilmişdir və həmin sirr budur ki, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində padşahlıqlara dair sonuncu və ilk istinadın vəhyi ondan ibarətdir ki, surətdə səkkiz padşahlıq vardır. Bu vəhy, Danielin ikinci fəslinə dair Millerçi anlayışı təsdiq edir, lakin bir dəfə dərk edildikdən sonra on dəfə daha parlaq saçır. Onun parlaqlığının on dəfə daha parlaq olması, “müdriklərin” qələbə qazandıqları bir sınağı təmsil edir; çünki yeddidən olan səkkizinci padşahlıq, həm də əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üçqat ittifaqı olan altıncı padşahlıqdır. Beləliklə, əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbər hamısı altıncı padşahlıqdır və birlikdə 666-nı təmsil edirlər.
Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.
Nebukadnetsar Danielin ikinci fəslindəki vəhy ilə sınaqdan keçirildi və o, bu sınaqdan keçmədi. Danielin ikinci fəslində Daniel surətin sirri ilə bağlı sınaqdan keçən “müdrikləri” təmsil edir. Üçüncü fəsildə isə Nebukadnetsar elə həmin sınaqdan keçməyən pisləri təmsil edir. Birinci padşahlığın birinci hökmdarı olan Nebukadnetsar son padşahlığın son hökmdarını təmsil edir. Buna görə də o, yeddi kilsənin diqqət mərkəzinə aldığı peyğəmbərlikdəki adamı — “günah adamı”nı təmsil edir. İnsan altıncı gündə yaradıldı və buna görə altı sayı bəşəriyyətin sayıdır. Nebukadnetsarın sayı altıdır. Nebukadnetsar 666 sayının sınağından keçmədi və axır günlərin pislərini təmsil etdi. Günah adamının rəmzi olaraq onun sayı altıdır.
Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.
Padşah Navuxodonosor hündürlüyü altmış qulac, eni altı qulac olan qızıl bir heykəl düzəltdi; onu Babil vilayətində, Dura düzündə ucaltdı. Daniel 3:1.
The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.
Qızıl heykəl altmış qulac hündürlüyündə və altı qulac enində idi və onu sayı altı olan Navuxodonosor düzəltmişdi. Heykəl ikinci fəslin surətinin işığına qarşı üsyan içində ucaldılmışdı və Navuxodonosorun sayının altı olduğunu anladığınız zaman, heykəlin üçqat təsviri altı, altı, altıya bərabər olur.
We will continue this study in the next article.
Biz bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.
“Əbədi qalacaq bir imperiya və bir sülalə qurmaq fikri, qarşısında yer üzünün xalqlarının dayana bilmədiyi qüdrətli hökmdara son dərəcə güclü təsir göstərdi. Hüdudsuz şöhrətpərəstlikdən və eqoist təkəbbürdən doğan bir coşqu ilə o, bunu necə həyata keçirmək barədə müdrik adamları ilə müşavirəyə girişdi. Böyük heykəl yuxusu ilə bağlı diqqətəlayiq ilahi tədbirləri unudaraq; həmçinin İsrailin Allahının Öz qulu Daniel vasitəsilə heykəlin mənasını açıq-aşkar bildirdiyini və bu təfsirlə əlaqədar olaraq ölkənin böyük adamlarının rüsvayçı ölümdən xilas edildiyini də unudaraq; öz qüdrətlərini və üstünlüklərini bərqərar etmək arzusundan başqa hər şeyi unudan padşah və onun dövlət müşavirləri qərara aldılar ki, mümkün olan hər bir vasitə ilə Babili ən üstün mövqeyə ucaltmağa və ümumbəşəri sədaqətə layiq göstərməyə çalışsınlar.
“The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.
“Allahın yer üzünün xalqları barəsindəki niyyətini padşaha və xalqa aşkar etdiyi simvolik təsvir, artıq insan qüdrətinin ucaldılmasına xidmət etdirmək üçün istifadə olunacaqdı. Danielin təfsiri rədd ediləcək və unudulacaqdı; həqiqət yanlış izah ediləcək və yanlış tətbiq olunacaqdı. Göy tərəfindən insanların zəkasına gələcəyin mühüm hadisələrini açmaq üçün nəzərdə tutulmuş simvol, Allahın dünyanın qəbul etməsini istədiyi biliyin yayılmasına mane olmaq üçün istifadə olunacaqdı. Beləcə, Şeytan şöhrətpərəst insanların hiylələri vasitəsilə bəşər övladı üçün ilahi niyyəti pozmağa çalışırdı. Bəşəriyyətin düşməni bilirdi ki, xətadan qarışdırılmamış həqiqət xilas etməyə qadir qüdrətli bir gücdür; lakin o, özünü ucaltmaq və insanların niyyətlərini irəli aparmaq üçün istifadə edildikdə, şər üçün bir gücə çevrilir.
“From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.
“Öz zəngin xəzinəsindən Navuxodonosor, ümumi cəhətlərinə görə vəhydə görülmüş surətə bənzər, yalnız tərkib olunduğu material baxımından bir cəhətdə fərqlənən böyük bir qızıl heykəlin düzəldilməsini əmr etdi. Öz bütpərəst məbudlarının möhtəşəm təsvirlərinə alışmış olan xaldeylər əvvəllər heç vaxt hündürlüyü altmış qulac, eni isə altı qulac olan bu parlaq heykəl qədər təsirli və əzəmətli bir əsər yaratmamışdılar. Və bütpərəstliyin hər yerdə hökm sürdüyü bir ölkədə, Babilin şöhrətini, əzəmətini və qüdrətini təmsil edən, Dura düzündəki o gözəl və qiymətsiz surətin ibadət obyekti kimi təqdis edilməsinin təəccüblü olmaması da aydındır. Buna müvafiq olaraq tədbir görüldü və belə bir fərman verildi ki, təqdis günü hamı surət qarşısında səcdə etməklə Babil hakimiyyətinə olan ən yüksək sədaqətini göstərsin.” Peyğəmbərlər və Padşahlar, 504, 505.