Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.
Qabriel doqquzuncu fəsildə Danielin yanına gəldi ki, səkkizinci fəsildə təqdim olunmuş iki görüntü barədə ona fərasət və anlayış versin.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.
O mənə bildirdi, mənimlə danışdı və dedi: “Ey Daniel, indi mən sənə hikmət və anlayış vermək üçün gəlmişəm. Sənin yalvarışlarının başlanğıcında əmr çıxdı və mən bunu sənə göstərmək üçün gəlmişəm; çünki sən çox sevilənsən. Buna görə də bu məsələni anla və vəhyi dərk et.” Daniel 9:22, 23.
In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.
Danielın ehtiyac duyduğu “anlayışa” malik olması üçün Cəbrayıl ona həm “məsələni”, həm də “görümü” başa düşməyi söylədi. “Məsələ” müqəddəs məkanın və ordunun tapdalanması ilə bağlı görüm idi, “görüm” isə 22 oktyabr 1844-cü ilin zühuruna dair görüm idi. Sister White da bizə bildirərkən bu iki görümü vurğulayır ki, Daniel yetmiş illik əsarətlə iki min üç yüz il arasındakı əlaqəni anlamağa çalışırdı. Yetmiş il Cəbrayılın “məsələ” kimi müəyyən etdiyi idi, “görüm” isə iki min üç yüz il idi. Daniel Cəbrayıl iki min üç yüz ilin təfsirini təqdim etdiyi vaxt son günlərin “müdriklərini” təmsil edir. “Müdriklər” Cəbrayılın təfsirində həm “məsələni”, həm də “görümü” dərk edirlər; pislər isə anlamırlar. Millerçilər “məsələni” və “görümü” başa düşürdülər, lakin yalnız məhdud şəkildə.
The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.
Dörd yüz doxsan illik möhlət müddəti, Levililər kitabının iyirmi beşinci və iyirmi altıncı fəsillərində təmsil olunan “yeddi dəfə” əhdinə qarşı dörd yüz doxsan illik üsyan üzərində əsaslanmış bir dövr idi. Yetmiş illik əsarət, torpağın öz istirahətindən bəhrələnməsinə imkan verilmədiyi bütün illərin cəmi idi.
The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.
Məsihin çoxları ilə əhdi təsdiq etdiyi həftə, min iki yüz altmış gündən ibarət iki dövrlə təmsil olunan Onun əhdinin mübahisəsinin bir təsviri idi. Həmin peyğəmbərlik həftəsi Allahın möhürünü təcəssüm etdirən çarmıxla bölünmüşdü.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.
“Onun xalqının alınlarına qoyulan diri Allahın möhürü nədir? Bu, insan gözlərinin deyil, mələklərin oxuya bildiyi bir nişandır; çünki məhvedici mələk bu satınalınma nişanını görməlidir. İdrak sahibi olan ağıl Rəbbin övladlığa götürdüyü oğul və qızlarda Kalvari çarmıxının əlamətini görmüşdür. Allahın qanununun pozulması günahı aradan qaldırılmışdır. Onlar toy libasını geyinmişlər və Allahın bütün əmrlərinə itaətli və sadiqdirlər.” Manuscript Releases, cild 21, 52.
That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.
Həmin həftə, 538-ci ilin bazar günü qanunu ilə (vəhşi heyvanın nişanı) bölünən, on iki yüz altmış illik iki dövrü əvvəlcədən göstərirdi; bu dövrlərdə əvvəlcə bütpərəstlik, sonra isə papalıq müqəddəs məkanı və ordunu tapdaladı. On iki yüz altmış gün ərzində Məsih Öz şəhadətini verdi, sonra daha on iki yüz altmış gün ərzində Məsih eyni şəhadəti Öz şagirdləri vasitəsilə verdi. On iki yüz altmış il ərzində Şeytan bütpərəstlik vasitəsilə öz şəhadətini verdi, sonra isə daha on iki yüz altmış il ərzində Şeytan öz şəhadətini papalıq vasitəsilə verdi.
The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.
Qədim İsrailin itaətsizliyi üzündən Allahın “mübahisəsi”nə çevrilmiş əhd, torpağın istirahətini və hər qırx doqquzuncu ildə qeyd olunmalı olan yubileyi müəyyən edən Levililər kitabının iyirmi beşinci fəslindəki əhd idi.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.
Və Rəbb Sina dağında Musaya danışıb dedi: «İsrail övladlarına söylə və onlara de: sizə verdiyim torpağa girdiyiniz zaman, torpaq Rəbb üçün bir şənbə saxlayacaq. Altı il tarlanı əkəcəksən, altı il üzüm bağını budayacaqsan və onun məhsulunu yığacaqsan; lakin yeddinci il torpaq üçün tam istirahət şənbəsi, Rəbb üçün bir şənbə olacaq: nə tarlanı əkəcəksən, nə də üzüm bağını budayacaqsan. Biçininin öz-özünə bitənini biçməyəcəksən, budanmamış üzüm tənəyinin salxımlarını yığmayacaqsan; çünki bu, torpaq üçün istirahət ilidir. Torpağın şənbəsi sizə qida olacaq: sənə, qulun üçün, kənizin üçün, muzdlu işçin üçün və sənin yanında məskunlaşan qərib üçün, habelə mal-qaran üçün və torpağındakı vəhşi heyvanlar üçün onun bütün məhsulu qida olacaq. Özün üçün yeddi il şənbəsini sayacaqsan, yeddi dəfə yeddi il; və yeddi il şənbəsinin müddəti sənin üçün qırx doqquz il olacaq. Sonra yeddinci ayın onuncu günündə yubiley şeypurunu səsləndirəcəksən; kəffarə günündə bütün torpağınız boyunca şeypur səsləndirəcəksiniz. Əllinci ili təqdis edəcək və onun bütün sakinləri üçün bütün ölkədə azadlıq elan edəcəksiniz: o sizin üçün yubiley olacaq; hər kəs öz mülkünə qayıdacaq və hər kəs öz ailəsinə qayıdacaq. Həmin əllinci il sizin üçün yubiley olacaq: onda nə əkəcəksiniz, nə də öz-özünə bitəni biçəcəksiniz, nə də budanmamış tənəyinin üzümünü yığacaqsınız. Çünki bu, yubileydir; sizin üçün müqəddəs olacaq: onun məhsulunu tarladan yeyəcəksiniz. Bu yubiley ilində hər kəs öz mülkünə qayıdacaq». Levililər 25:1–13.
The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.
İki min üç yüz illik peyğəmbərliyin birinci dövrü, Məsihin əhdi təsdiq etdiyi həftə və dörd yüz doxsan il kimi, birbaşa Levililər 25-ci və 26-cı fəsillərindəki “yeddi vaxt”la əlaqəlidir.
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.
Buna görə bil və anla ki, Yerusəlimi bərpa etmək və yenidən qurmaq haqqında əmrin çıxmasından Məsih Rəhbərə qədər yeddi həftə və altmış iki həftə olacaq; küçə yenidən tikiləcək, divar da çətin zamanlarda belə qurulacaq. Daniel 9:2.
Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.
Eramızdan əvvəl 457-ci ildən başlayan altmış doqquz həftə sizi Məsihin vəftizinə və Onun əhdi təsdiqlədiyi həftənin başlanğıcına gətirir; bu isə Allahın “mübahisəsi”nin əhdi idi. Lakin “yeddi həftə və altmış iki həftə” ifadəsi ilə altmış doqquz həftədən ayrılmış bir həftələr həftəsi (qırx doqquz il) var idi. Eramızdan əvvəl 457-ci ildən başlayaraq qırx doqquz il olmalı idi; bu, Levililər kitabının iyirmi beşinci fəslindəki əhdə və yubiley bayramına aydın bir işarədir. Həmin qırx doqquz il təkcə yubiley dövrlərinin deyil, həm də həftələr bayramının qırx doqquz günündən sonra gələn əllinci gün olan Pentikostun simvolu idi.
The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:
İki min üç yüz ilin ilk qırx doqquz ili, dörd yüz doxsan il və əhdin təsdiq olunduğu həftə — bunların hamısı Levililər iyirmi altıda “yeddi zaman” kimi təqdim edilən iki min beş yüz iyirmi illə birbaşa əlaqəlidir. İki min üç yüz illik peyğəmbərliyin hər bir ünsürü, Adventizmin 1863-cü ildə kənara qoyub rədd etdiyi “yeddi zaman”la birbaşa bağlıdır. “Yeddi zaman” yubiley əhdinin bir rəmzidir və bu səbəbdən bunu da qeyd etmək lazımdır ki, iki min üç yüz il 22 oktyabr 1844-cü ildə sona çatdıqda, elə həmin gün iki min beş yüz iyirmi il də sona çatdı; çünki Musa Levililər kitabının iyirmi beşinci fəslində belə yazmışdır:
And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.
Özün üçün yeddi il şənbəsini sayacaqsan, yeddi dəfə yeddi il; və yeddi il şənbəsinin müddəti sənin üçün qırx doqquz il olacaq. Sonra yeddinci ayın onuncu günündə yubiley şeypurunu səsləndirəcəksən; kəffarə günündə bütün torpağınız boyunca şeypurun səslənməsini təmin edəcəksiniz. Levililər 25:8, 9.
Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”
İki min üç yüz ilin daxilindəki hər bir peyğəmbərlik dövrü, Levililər iyirmi altının “yeddi vaxtı” ilə, o cümlədən hər iki peyğəmbərlik dövrünün başa çatdığı günlə, birbaşa əlaqəlidir. İlk qırx doqquz il, Allahın xalqı Babildən çıxarkən tamamlanacaq Yerusəlimin yenidən qurulması və bərpası işini müəyyənləşdirirdi. Məbəd üçüncü fərmandan əvvəl tamamlanmışdı; necə ki, üçüncü mələk gəlməzdən əvvəl Millerçi məbəd də tamamlanmışdı. Lakin e.ə. 457-ci ildən sonra “küçə” hələ də “yenidən tikilməli idi və divar da, sıxıntılı zamanlarda.” Alfa və Omeqa olan İsa, hər zaman bir şeyin sonunu bir şeyin başlanğıcı ilə göstərir; və 22 oktyabr 1844-cü ildən sonra Millerçilər “küçə”ni və “divar”ı “sıxıntılı zamanlarda” tamamlamalı idilər.
Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.
Bacı Uayt Yerusəlim ətrafındakı hərfi qoruyucu divarı Allahın qanununun rəmzi kimi müəyyən edir və 22 oktyabr 1844-cü ildən dərhal sonra sadiq olanlar səmavi məbədə yönəldildilər və Allahın qanununu (divarı) dərk etdilər. Şənbə də daxil olmaqla Allahın qanununu dərk etmək üçün Millerçilər qədim İsrailin əhdinə geri aparıldılar. Hərfi “küçə”nin bərpası, Millerçilərin Yeremyanın “qədim cığırları”na qayıtdıqları zaman ruhani cəhətdən həyata keçirilmiş olan bərpadır. Divarın və küçənin qurulduğu dövrdə baş verməli olan “çətin zamanlar” 1844-cü ildən sonra gerçəkləşməli idi və o vaxt yaxınlaşmaqda olan, həmin tarixin elə içində tezliklə başlanan Vətəndaş Müharibəsi həmin çətin zamanları təmsil edirdi.
Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.
Əgər onlar sadiq qalsaydılar, yubileyin rəmzi əllinci ilinə (burada qullar azad edilir) çatmış olardılar; bu, həm də Pentikostun əllinci günü ilə təmsil olunurdu (burada azadlıq xəbəri bütün dünyaya çatdırılır). Lakin 1844-dən sonra çoxları Şənbə işığına qarşı çıxdı və 1863-cü ildə onlara İlyas (William Miller) vasitəsilə çatdırılmış Musanın xəbərini (“yeddi zaman”) də rədd etdilər. Başqa sözlə, onlar bərpa edib onunla getməli olduqları “küçədən” (qədim yollardan) üz döndərdilər.
Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.
İsa sonu həmişə başlanğıcla təsvir edir və on qız məsəli axır günlərdə təkrar olunduqda, Yerusəlimin bərpası işi yenidən yerinə yetirilməlidir. “Küçə və divar” “çətin zamanlarda” tikiləcək. Biz indi həmin çətin zamanlara daxil oluruq. 22 oktyabr 1844-cü il tezliklə gələcək bazar qanununu simvolizə edir; buna görə də Vəhy on birinci fəsildəki “böyük zəlzələnin saatı” yetişəndə, küçə və divar çətin zamanlarda tikiləcək. İndi isə biz həmin çətin zamanları İslamın getdikcə şiddətlənən müharibəsinin doğurduğu “millətlərin qəzəblənməsi” kimi müəyyən edəcəyik.
While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.
“Böyük sıxıntı vaxtı” ilə bağlı əvvəllər yazılmış olanları izah edərkən, o, “Early Writings” kitabında qeyd olunmuş bir izah verdi.
“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’
“1. 33-cü səhifədə aşağıdakılar verilmişdir: ‘Mən gördüm ki, müqəddəs Şənbə Allahın həqiqi İsraili ilə imansızlar arasında ayıran divardır və olacaqdır; və Şənbə Allahın əziz, gözləyən müqəddəslərinin qəlblərini birləşdirən böyük məsələdir. Mən gördüm ki, Allahın Şənbəni nə görən, nə də ona riayət edən övladları vardır. Onlar bu barədə işığı rədd etməmişlər. Və məşəqqət vaxtının başlanğıcında biz Müqəddəs Ruhla dolduq, irəli çıxıb Şənbəni daha dolğun şəkildə bəyan etdikcə.’”
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“Bu görüntü 1847-ci ildə verildi; o vaxt Şənbəni gözləyən Advent qardaşlarından çox az idi və bunların da yalnız az bir qismi onun gözlənilməsinin Allahın xalqı ilə imansızlar arasında sərhəd çəkmək üçün kifayət qədər mühüm olduğunu düşünürdü. İndi isə həmin görüntünün yerinə yetməsi görünməyə başlayır. Burada xatırlanan ‘o məşəqqət vaxtının başlanğıcı’ bəlaların tökülməyə başlayacağı vaxta deyil, onların tökülməsindən azacıq əvvəlki qısa bir dövrə aiddir; həmin vaxt Məsih müqəddəs məkanda olacaq. O zaman, xilas işi bağlanmaq üzrə ikən, yer üzünə məşəqqət gələcək və millətlər qəzəblənəcək, lakin üçüncü mələyin işinə mane olmamaları üçün cilovlanmış halda saxlanılacaqlar. Həmin vaxt ‘son yağış’, yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təravət gələcək ki, üçüncü mələyin uca səsinə qüvvət versin və müqəddəsləri yeddi son bəlanın töküləcəyi dövrdə durmağa hazırlasın.” Early Writings, 85.
There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.
“Miladət vaxtının” sonunu qabaqlayan “qısa bir zaman” vardır; bu müddətdə “xalqlar qəzəblənəcək, lakin cilov altında saxlanılacaqlar.” Eyni zamanda “axır yağış” gəlir. “Xalqların qəzəblənməsi” Vəhy kitabının on birinci fəslində müəyyən edilən bir rəmzdir.
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
Və millətlər qəzəbləndilər, Sənin qəzəbin gəlib çatdı, ölülərin mühakimə olunacağı vaxt yetişdi; qulların olan peyğəmbərlərə, müqəddəslərə və Sənin adından qorxanlara — kiçik və böyük hamısına — mükafat verməyin, yer üzünü məhv edənləri isə məhv etməyin vaxtı gəldi. Vəhy 11:18.
Sister White comments on this verse.
Bacı Uayt bu ayə barədə şərh verir.
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.
“Mən gördüm ki, millətlərin qəzəbi, Allahın qəzəbi və ölüləri mühakimə etməyin vaxtı bir-birindən ayrı və fərqli idi, biri digərinin ardınca gəlirdi; həmçinin gördüm ki, Mikayıl hələ ayağa qalxmamışdır və indiyədək heç vaxt olmamış sıxıntı vaxtı hələ başlamamışdır. Millətlər indi qəzəblənirlər, lakin Ali Kahinimiz müqəddəs məkanda Öz işini başa çatdırdıqda, O ayağa qalxacaq, qisas libaslarını geyinəcək və o zaman son yeddi bəla töküləcək.”
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
“Mən gördüm ki, dörd mələk İsanın müqəddəs məkanda işi tamamlanana qədər dörd küləyi saxlayacaqlar, sonra isə son yeddi bəla gələcək.” Early Writings, 36.
The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.
“Xalqların qəzəblənməsi” möhlət bağlanmazdan dərhal əvvəl baş verir, çünki onun ardınca “Allahın qəzəbi” gəlir. “Allahın qəzəbi” möhlət bağlandıqda baş verir, “ölüləri mühakimə etməyin vaxtı” isə minillik dövründə baş verən bir mühakiməyə işarə edir və 1844-cü ildə başlamış ölülərin mühakiməsinə aid deyildir.
And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.
Və mən göydən enən bir mələk gördüm; onun əlində dibsiz quyunun açarı və böyük bir zəncir var idi. O, əjdahanı, yəni qədim ilanı — İblisi və Şeytanı — tutub min il bağladı; onu dibsiz quyuya atdı, onu orada qapayıb üzərinə möhür vurdu ki, min il tamam olana qədər artıq millətləri aldatmasın; bundan sonra isə o, qısa bir müddətə azad edilməlidir. Və mən taxtlar gördüm; onlar onların üzərində oturdular və onlara hökm etmək səlahiyyəti verildi. Həmçinin İsa barədə şəhadətə və Allahın kəlamına görə başı kəsilmiş olanların canlarını, həm də vəhşi heyvana və onun surətinə səcdə etməmiş, onun nişanını alınlarında və ya əllərində qəbul etməmiş olanları gördüm; onlar dirilib Məsihlə birlikdə min il padşahlıq etdilər. Vəhy 20:1–4.
The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.
Müqəddəslərə “verilən” hökm, onların minillik dövründə pislər üzərində hökm icra edəcəklərini göstərir, yoxsa onların mühakimə olunacaqlarını deyil.
“During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.
“Birinci dirilmə ilə ikinci dirilmə arasındakı min il ərzində pislərin mühakiməsi baş verir. Həvari Pavel bu mühakiməyə ikinci gəlişdən sonra baş verən bir hadisə kimi işarə edir. ‘Buna görə də vaxtından əvvəl heç nəyi mühakimə etməyin; Rəbb gələnədək gözləyin; O həm qaranlığın gizli şeylərini üzə çıxaracaq, həm də ürəklərin niyyətlərini aşkar edəcəkdir.’ 1 Korinflilərə 4:5. Daniel bəyan edir ki, Qədim Günlər Gələni gələndə ‘Haqq-Taalanın müqəddəslərinə hökm verildi.’ Daniel 7:22. Bu zaman salehlər Allaha padşahlar və kahinlər kimi hökmranlıq edirlər. Yəhya Vəhydə deyir: ‘Taxtlar gördüm və onlar onların üzərində oturdular, hökm də onlara verildi.’ ‘Onlar Allahın və Məsihin kahinləri olacaqlar və Onunla birlikdə min il hökmranlıq edəcəklər.’ Vəhy 20:4, 6. Pavelin qabaqcadan bildirdiyi kimi, ‘müqəddəslər dünyanı mühakimə edəcəklər’ məhz bu vaxtdır. 1 Korinflilərə 6:2. Məsihlə birlik içində onlar pisləri mühakimə edir, onların əməllərini qanun kitabı olan Müqəddəs Kitabla müqayisə edir və hər bir işi bədəndə edilən əməllərə görə qərara alırlar. Sonra pislərin çəkməli olduqları pay, onların işlərinə görə ölçülüb təyin edilir; və bu, ölüm kitabında onların adları qarşısında qeyd olunur.
“Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.
“Şeytan da və şər mələklər də Məsih və Onun xalqı tərəfindən mühakimə olunurlar. Paul deyir: ‘Məgər bilmirsinizmi ki, biz mələkləri mühakimə edəcəyik?’ Ayə 3. Yəhuda isə bəyan edir ki, ‘öz əvvəlki məqamlarını qorumayıb öz məskənlərini tərk etmiş olan mələkləri O, böyük günün hökmünədək qaranlıq altında əbədi zəncirlərdə saxlamışdır.’ Yəhuda 6.”
“At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.
“Min il başa çatdıqda ikinci dirilmə baş verəcək. O zaman pislər ölülər arasından dirildiləcək və ‘yazılmış hökm’ün icrası üçün Allahın hüzurunda zahir olacaqlar. Beləliklə, vəhyçi salehlərin dirilməsini təsvir etdikdən sonra belə deyir: ‘Qalan ölülər isə min il tamam olana qədər yenidən dirilmədilər.’ Vəhy 20:5. Yeşaya da pislər barəsində bəyan edir: ‘Onlar çuxurda toplanan məhbuslar kimi bir yerə toplanacaqlar, zindana qapadılacaqlar və çox günlərdən sonra yoxlanılacaqlar.’ Yeşaya 24:22.” Böyük Mübarizə, 660, 661.
It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”
Beləliklə aydındır ki, “xalqların qəzəblənməsi” möhlət müddəti bağlanmazdan əvvəl dünyanın üzərinə gələn “çətin zamanlar”a işarə edir və “xalqlar qəzəbləndikdə” onlar eyni zamanda “cilov altında saxlanılırlar.”
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.
“Mən gördüm ki, millətlərin qəzəbi, Allahın qəzəbi və ölüləri mühakimə etməyin vaxtı ayrı-ayrı və fərqli şeylər idi; biri o birinin ardınca gəlirdi.” Early Writings, 36.
At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.
“Millətlər qəzəbləndiyi” vaxtda son yağış yağmağa başlayır.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“O vaxt, xilas işi başa çatmaqda olarkən, yer üzərinə sıxıntı gələcək və millətlər qəzəblənəcəklər, lakin üçüncü mələyin işinə mane olmasınlar deyə cilovlanacaqlar. O vaxt ‘axır yağış’, yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təravətləndirmə gələcək ki, üçüncü mələyin gur səsinə qüvvət versin və müqəddəsləri son yeddi bəlanın töküləcəyi dövrdə durmağa hazırlasın.” Early Writings, 85.
There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.
Elə bir məqam vardır ki, «millətlər qəzəblənir», lakin eyni zamanda «cilov altında saxlanılırlar». Məhz o zaman Məsih Öz izzət padşahlığını qurur, çünki O, Öz padşahlığını axır yağış zamanı qurur.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
“Son yağış pak olanların üzərinə gəlir — o zaman hamı onu əvvəlki kimi qəbul edəcək.
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.
“Dörd mələk buraxdıqda, Məsih Öz Padşahlığını quracaq. Bütün gücləri ilə əllərindən gələni edənlərdən başqa heç kim son yağışı qəbul etməyəcək.” Spalding and Magan, 3.
The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
“Early Writings” əsərindən olan əvvəlki iki parça göstərir ki, millətlər qəzəbləndiyi və eyni zamanda “saxlanılıb cilovlandığı” zaman dörd mələk dörd küləyi saxlayır. Buna görə də millətlərin qəzəblənməsi “dörd külək” kimi təmsil olunur. O, həmçinin qeyd etmişdir ki, dörd mələyin qəzəbli millətləri cilovda saxladığı vaxtda gec yağış gələcəkdir. Gec yağışın gəlməsi ilə başlanan zaman dövrü — ki, bu həm də millətlərin qəzəbləndiyi, lakin cilovda saxlanıldığı vaxtdır — Mikayıl ayağa qalxana və insanın sınaq müddəti bağlanana qədər davam edir. Həmin zaman dövrü xilasın bağlanmaqda olduğu dövrdür və buna görə də Məsihin Ən Müqəddəs Yerdəki son işini təmsil edir; bu isə Onun ya insanların günahlarını, ya da onların adlarını mühakimə kitablarından silib çıxardığı zaman dövrü kimi müəyyən edilir. Mələklərin dörd küləyi saxladığı həmin zaman dövrü yüz qırx dörd minin möhürlənmə vaxtıdır.
Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.
Üçüncü Vay fəryadının İslamı xalqları “qəzəbləndirən” qüvvədir və üçüncü Vay fəryadı 11 sentyabr 2001-ci ildə gəldi, lakin İslam dərhal “cilovlandı”. “Şərq küləyi” İslamın bir rəmzidir və Yeşaya “şərq küləyini” Allahın “saxladığı” (məhdudlaşdırdığı) “sərt külək” kimi müəyyən edir. İslamın müharibəsi təkrar-təkrar doğuş sancısı çəkən bir qadın kimi təsvir olunur, çünki bu, 11 sentyabr 2001-ci ildə, Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki qüdrətli mələyin endiyi zaman, Nyu-York şəhərinin böyük binalarının yerə yıxılması ilə işarələnərək başlanan və getdikcə şiddətlənən bir müharibədir.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“İndi isə mənim Nyu-Yorkun nəhəng bir gelgit dalğası ilə süpürülüb aparılacağını bəyan etdiyim barədə deyilən sözə gələk. Mən bunu heç vaxt deməmişəm. Mən demişəm ki, orada ucaldılan böyük binalara, mərtəbə üstünə mərtəbə yüksələn tikililərə baxarkən belə dedim: ‘Rəbb yeri dəhşətli surətdə sarsıtmaq üçün qalxdığı zaman nə müdhiş səhnələr baş verəcək! O zaman Vəhy 18:1–3 ayələrinin sözləri yerinə yetəcək.’ Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin hamısı yer üzərinə gəlməkdə olan şeylər barədə bir xəbərdarlıqdır. Lakin Nyu-Yorkun başına gələcək olanlar barədə mənə xüsusilə verilmiş bir nur yoxdur; yalnız bunu bilirəm ki, bir gün oradakı böyük binalar Allahın qüdrətinin döndərib alt-üst etməsi ilə yıxılacaq. Mənə verilən nurdan bilirəm ki, məhvetmə dünyadadır. Rəbbdən gələn bir kəlmə, Onun qüdrətli gücünün bir toxunuşu ilə bu nəhəng tikililər çökəcək. Elə səhnələr baş verəcək ki, onların dəhşətini təsəvvür belə edə bilmərik.” Review and Herald, 5 iyul 1906.
On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.
1843 və 1850-ci illərin cədvəllərində İslam “döyüş atları” kimi təsvir olunur. Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində, birinci və ikinci Vay İslamının təqdim edildiyi yerdə, İslamın xarakteri İslamın padşahının adı ilə müəyyən edilir.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.
Onların üzərində bir padşah var idi; o, dibsiz quyunun mələyidir; onun adı İbrani dilində Abaddon, Yunan dilində isə Apollyondur. Vəhy 9:11.
The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.
Doqquzuncu fəslin on birinci ayəsi olan bu ayə, peyğəmbərlik baxımından göstərir ki, istər Əhdi-Ətiqdə (ibranicədə), istərsə də Əhdi-Cədiddə (yunancada) təmsil olunsun, İslamın xarakteri Abaddon və ya Apollyondur. Hər iki ad “məhv və ölüm” mənasını verir.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Mələklər dörd küləyi saxlayırlar; bu küləklər qopub azad olmaq və bütün yer üzünün səthi boyunca şığımaq istəyən, yolunda məhv və ölüm gətirən qəzəbli atla təmsil olunur.” Manuscript Releases, cild 20, 217.
The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.
Dörd külək Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin qəzəbli atıdır; o, qopub azad olmağa can atır. Qəzəbli atın peyğəmbərlik xarakteristikalarından biri budur ki, o cilovlanmışdır, lakin bütün yer üzərinə “məhv və ölüm” gətirmək üçün qopub azad olmağa can atır.
We will continue to address these subjects in the next article.
Növbəti məqalədə bu mövzulara toxunmağı davam etdirəcəyik.
“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’
“Kaş ki, Allahın xalqı indi demək olar ki, bütpərəstliyə təslim olmuş minlərlə şəhərin yaxınlaşmaqda olan məhvinin fərqində olaydı! Lakin həqiqəti bəyan etməli olanların çoxu öz qardaşlarını ittiham edir və məhkum edir. Allahın döndərən qüdrəti zehinlərə gəldikdə, qəti bir dəyişiklik baş verəcək. İnsanlarda tənqid etməyə və dağıtmağa heç bir meyl olmayacaq. Onlar işığın dünyaya saçmasına mane olan bir mövqedə dayanmayacaqlar. Onların tənqidi, onların ittihamları dayanacaq. Düşmənin qüvvələri döyüş üçün səfərbər olunur. Qarşımızda sərt münaqişələr var. Bir-birinizə sıx birləşin, ey qardaşlar və bacılarım, sıx birləşin. Məsihlə bağlanın. ‘Siz “İttifaq” deməyin,... onların qorxduğundan qorxmayın, vahiməyə düşməyin. Ordular Rəbbi olan Rəbbi müqəddəs sayın; qoy sizin qorxunuz O olsun, qoy sizin dəhşətiniz O olsun. O müqəddəs məkan olacaq; lakin İsrailin hər iki evi üçün büdrəmə daşı və sürçmə qayası, Yerusəlim sakinləri üçün tələ və kəmənd olacaq. Onların çoxu büdrəyəcək, yıxılacaq, qırılacaq, tora düşəcək və tutulacaq.’”
“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.
“Dünya bir teatrdır. Onun sakinləri olan aktyorlar son böyük dramda öz rollarını oynamağa hazırlaşırlar. Allah nəzərdən qaçırılmışdır. Bəşəriyyətin böyük kütlələri arasında, insanlar öz eqoist məqsədlərini həyata keçirmək üçün birləşdikləri hallar istisna olmaqla, heç bir birlik yoxdur. Allah baxır. Onun üsyankar təbəələri ilə bağlı niyyətləri həyata keçəcəkdir. Dünya insanların əlinə verilməmişdir, hərçənd Allah bir müddət qarışıqlıq və nizamsızlıq ünsürlərinin hökm sürməsinə izin verir. Aşağıdan gələn bir qüvvə dramın son böyük səhnələrini həyata keçirmək üçün fəaliyyət göstərir,—Şeytan Məsih kimi gələrək və gizli cəmiyyətlərdə özlərini bir-birinə bağlayanlar arasında haqsızlığın hər cür aldadıcılığı ilə işləyərək. İttifaq həvəsinə təslim olanlar düşmənin planlarını həyata keçirirlər. Səbəbi nəticə izləyəcəkdir.”
“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.
“Qanunsuzluq demək olar ki, öz həddinə çatmışdır. Dünyanı çaşqınlıq bürümüşdür və tezliklə insanların üzərinə böyük bir dəhşət gələcək. Son çox yaxındır. Həqiqəti bilən bizlər, yaxında dünyanı sarsıdıcı bir qəfilliklə bürüyəcək hadisələrə hazırlaşmalıyıq.” Review and Herald, 10 sentyabr 1903.