The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.
Uilyam Millerin yuxusundakı cəvahiratlar Millerçilərin tarixində parladıqlarından on dəfə daha parlaq saçacaq. Millerçilərin öz tarixləri ərzində artırılmış bilik barədə anlayışı doğru idi, lakin natamam idi. Onların anlayışı daha dəqiq bir tarixi çərçivəyə yerləşdirildikdə, bu, daha ciddi nəticələri üzə çıxarır; çünki bu, cəvahiratlarla təmsil olunan peyğəmbərlik həqiqətlərini yalnız genişləndirmir, həm də son günlərin on bakirəsi üçün sınağı meydana gətirir. Millerçi anlayışı iki pioner cədvəlində (1843 və 1850) təmsil olunmuşdur. Hər iki cədvəl Habaqququn ikinci fəslində peyğəmbərlik edilmiş lövhələrin yerinə yetməsi idi və cədvəllərin Habaqququn yerinə yetməsi olması, həmçinin məhz həmin həqiqətlərin Adventizmin təməl həqiqətləri olması, Peyğəmbərlik Ruhu tərəfindən bu şəkildə müəyyən edilmişdir.
The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.
1844-cü il oktyabrın 22-də baş verən böyük məyusluqdan sonra Millerçilər səmavi məbədi və məbədə aid həqiqətləri anlamağa yönəldildikcə, əsaslı həqiqətlərdən bir neçəsinin qavrayışı izzətdə artırıldı. Lakin Adventizmin 1856-cı ildə Laodikiya vəziyyətinə keçidi və 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ı nəhayət rədd etməsi onları Laodikiyanın səhrasına apardı. 1850-ci illərdən bəri Adventizm vasitəsilə heç bir mühüm həqiqət ortaya qoyulmamışdır. Əgər bu iddiaya şübhə edirsinizsə, onda onun nə üçün yanlış olduğunu göstərin.
The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.
Millerçilər Danielin ikinci fəslinin başa düşülməsində haqlı idilər, lakin onların anlayışı məhdud idi. Adventizm heç vaxt Millerçi anlayışından irəli getmədi. Bu gün Danielin ikinci fəslində təmsil olunan səkkiz padşahlığın hamısı görünə bilər; necə ki, Danielin Navuxodonosorun yuxusunun sirrini anlamaq üçün dua etməsinin simvolikası da görünə bilir. Həmin sirr son peyğəmbərlik sirrini təmsil edir (bütün peyğəmbərlər axır günləri müəyyən edirlər) və son peyğəmbərlik sirri Yəhyanın İsa Məsihin Vəhyi kimi təqdim etdiyi şeydir. O sirr “vaxt yaxındır” deyilən zaman, möhlət bağlanmazdan dərhal əvvəl açılır və görməyi seçənlər üçün həmin sirr indi açılmaqdadır.
The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.
Daniel kitabındakı “gündəlik” barədə Millerçi anlayış ilham tərəfindən düzgün olaraq müəyyən edilmişdi, lakin 1901-ci ilə gəldikdə Adventizm bu təməl həqiqəti rədd etmə prosesinə başladı və 1930-cu illərə qədər Adventizm yenidən köhnə protestant baxışına qayıtdı; bu baxış iddia edir ki, “gündəlik” Məsihin müqəddəs məkan xidmətinin hansısa cəhətini təmsil edir. Peyğəmbərlik Ruhunun dediyinə görə, bu şeytani baxış “göydən qovulmuş mələklərdən” gəlmişdir. Bu gün “gündəlik” barədə düzgün Millerçi baxış yalnız bütpərəstliyin simvolu kimi deyil, həm də Adventizmin üsyanının simvolu kimi görünə bilər; bu isə həqiqəti sevməyənlərin üzərinə güclü azğınlıq gətirir.
The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.
Millerçilər iki min üç yüz ilin sona çatması üçün düzgün tarixə yönəldildilər və Adventizm Böyük Məyusluqdan dərhal sonra həmin peyğəmbərliklə bağlı artmış nuru tanıdı; lakin onların 1856-cı ildən 1863-cü ilə qədər, hətta elə bu günədək “yeddi vaxt”ı rədd etmələri səbəbilə, özlərinin mərkəzi sütunu və təməli olduğunu iddia etdikləri təlimdən irəliləyən heç bir nur görməmişlər. Bu gün “yeddi vaxt”ın, (görməyə hazır olanlar üçün), iki min üç yüz illik peyğəmbərliyin hər bir zaman müddəti ilə birbaşa əlaqəli olduğu görünə bilər.
The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.
İlk qırx doqquz il, torpağın hər yeddinci ildə dincəlməsi dövrünü ifadə edir ki, bu da yeddi dəfə təkrarlanır. Dörd yüz doxsan il isə yalnız qədim İsrail üçün bir sınaq müddətini deyil, həm də torpağın dincəlməsinə icazə vermək əmrinə qarşı baş verəcək üsyanın neçə il davam edəcəyini göstərir ki, nəticədə torpağın dincəlməsinə mane olunduğu yetmiş ilin ümumi sayı toplansın (və bu, məhz həmin üsyana görə əsarət dövrüdür). Məsihin əhdi təsdiq etdiyi həftə, çarmıxa qədər üç il yarım və çarmıxdan sonra üç il yarım olmaqla qurulmuşdur. Həmin həftədə Məsih bütün insanları Özünə cəlb edirdi, çünki O demişdi ki, əgər yuxarı qaldırılsa, bütün insanları Özünə cəlb edəcəkdir.
Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.
İndi bu dünyanın hökmüdür; indi bu dünyanın hökmdarı bayıra atılacaq. Və Mən, əgər yerdən yuxarı qaldırılsam, bütün insanları Özümə cəlb edəcəyəm. Yəhya 12:31, 32.
The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.
Məsihin əhdi təsdiq etdiyi və insanları Özünə topladığı iki min beş yüz iyirmi gün, Allahın Öz asi xalqını Öz əhdinin davasına görə iki min beş yüz iyirmi il ərzində səpələməsini təmsil edir. İsrailin şimal padşahlığına qarşı icra olunan “yeddi vaxt”, e.ə. 723-cü ildə başlayıb 1798-ci ildə başa çatan iki min beş yüz iyirmi illik səpələnməni təmsil edirdi. 538-ci il bu iki dövrü ayırır və hər biri min iki yüz altmış ildən ibarət olan ardıcıl iki dövr yaradır. Birinci dövr bütpərəstliyin müqəddəs məkanı və ordunu tapdalamasını, ikinci isə papalığın həyata keçirdiyi tapdalanmanı təmsil edir.
The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.
Eramızdan əvvəl 677-ci ildə başlayıb 1844-cü ildə başa çatan cənub padşahlığına qarşı olan iki min beş yüz iyirmi illik “yeddi vaxt” 1844-cü il oktyabrın 22-də sona çatdı. Bu, əhdin lənətinin bir rəmzidir və Kəffarə Günündə çalınmalı olan yubiley şeypurunun səsləndirilməsi ilə yekunlaşdı. 1844-cü il oktyabrın 22-də başlayan antitipik Kəffarə Günü bir zaman dövrünü təmsil edir. Bu, Təhqiqat Mühakiməsinin dövrüdür və həmin zaman dövrü ərzində yeddinin müqəddəs silsiləsi ilə əlaqəli olan yubiley şeypuru səsləndirilməli idi.
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.
Lakin yeddinci mələyin səsinin günlərində, o şeypur çalmağa başlayanda, Allahın sirri tamamlanacaqdır; necə ki, bunu Öz qulları olan peyğəmbərlərə bildirmişdir. Vəhy 10:7.
The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.
1844-cü il oktyabrın 22-də başlamış yeddinci Surun səslənməsi, Levililər iyirmi beşdə bəyan olunduğu kimi, müqəddəs yeddilik dövrünün Yubiley Surunu təmsil edir. Millerçilər, nəhayət, iki min üç yüz illik peyğəmbərliklə bağlı tarixləndirmədə haqlı idilər və Adventizm Böyük Məyusluqdan dərhal sonra bunun daha çoxunu anlamağa başladı, lakin Millerin iki min üç yüz illik dövrə dair “cavahiri” bu gün on qat daha parlaq şəkildə işıldayır. İki min üç yüz illik dövr daxilində təmsil olunan yeddi dövrün hər bir peyğəmbərlik xüsusiyyəti, Levililər iyirmi beş və iyirmi altıncı fəsillərdəki iki min beş yüz iyirmi illə (“yeddi dəfə”) birbaşa peyğəmbərlik əlaqəsinə malikdir.
The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.
Millerçilər mürtəd protestantlığın və katolisizmin “sənin xalqının quldurları”nın, özlərini “uca tutan” və “yıxılan”ın Antiox Epifanın simvolu olması iddiasını rədd etdilər və haqlı idilər. Onlar bilirdilər və həqiqəti müdafiə edirdilər ki, Allahın peyğəmbərlik kəlamında “görümü təsbit edən sənin xalqının quldurları” kimi təmsil olunan Romadır, görümü təsbit edən naməlum və tarixən əhəmiyyətsiz bir Suriya padşahı deyil.
Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.
Bu gün Adventist ilahiyyatçıları öyrədirlər ki, “sənin xalqının soyğunçuları” Antiochus Epiphanesdir. Bu gün Millerçi tarixində kənara qoyulan əvvəlki əhd xalqının görümü başa düşmədiyini və başa düşə də bilmədiyini təmsil edən dəlil (ki, bu, “sənin xalqının soyğunçuları” ifadəsinin düzgün anlaşılması ilə təsbit olunur) bir daha yenidən kənara qoyulan əvvəlki əhd xalqı tərəfindən təkrar edilir.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Vəhy olmayan yerdə xalq həlak olur; amma qanunu qoruyan nə bəxtiyardır. Süleymanın Məsəlləri 29:18.
The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.
Millerçilər, Levililər iyirmi altıda qeyd olunan iki min beş yüz iyirmi ilin (“yeddi vaxt”) Müqəddəs Kitabda ən uzun və son zaman peyğəmbərliyi olduğunu düzgün şəkildə öyrədirdilər; lakin Laodikeyalı Adventizm 1863-cü ildə həmin “cavahiratı” rədd etdi və bu gün, (görmək istəyənlər tərəfindən), aydın olur ki, Millerçilər “yeddi vaxt”ı Müqəddəs Kitabda ən uzun zaman peyğəmbərliyi kimi müəyyən etməkdə nəinki haqlı idilər, həm də “lənət”in, yəni Allahın qəzəbinin, İsrailin həm şimal, həm də cənub padşahlıqlarına qarşı icra olunduğu doğrudur.
Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.
Bu gün Daniel kitabının (başqa peyğəmbərlər kimi) müraciət etdiyi həmin iki qəzəbin müvafiq nəticələrinin, Məsihin Millerçi məbədi ucaltdığı qırx altı illik bir dövrün iki dayaq ucu (birincisi və sonuncusu) olduğu görünür; necə ki, bu, Musanın səhrada olan məskənin qurulması üçün təlimatlar alarkən dağda keçirdiyi qırx altı günlə, həmçinin Hirodun məbədi yenidən qurmasına sərf olunan qırx altı illə əvvəlcədən rəmzləşdirilmişdi; fariseylər də Məsihlə söhbətlərində, alverçilər və pul dəyişənlər tərəfindən “dağıdılmış” bir məbədi təmizləməklə Onun onu “dirildəcəyi” barədə, habelə qırx altı xromosomla yaradılmış bəşəri məbədinin dirilməsi barədə buna işarə etmişdilər. Bu gün Millerçi təməl həqiqətləri həmişə olduğu qədər düzgündür, lakin indi onlar on qat daha dərindir.
Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.
Bu gün (görməyə hazır olanlar tərəfindən) görünə bilər ki, Məsih Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü ayəsində Özünü Palmoni (Möhtəşəm Sayıcı, yaxud Sirlərin Sayıcısı) kimi təqdim edərkən, iki min üç yüz illik bir dövrü təmsil edən bir görüntü ilə iki min beş yüz iyirmi ili təmsil edən başqa bir görüntü arasındakı əlaqəni ortaya qoyurdu. Bu iki peyğəmbərlik dövrünün münasibəti dərk edildikdə, görünə bilər ki, onlar birbaşa papalığın min iki yüz altmış illik hökmranlığı ilə bağlıdır; bu isə öz növbəsində Daniel on ikinin min iki yüz doxsan ili və həmçinin həmin ayənin min üç yüz otuz beş ili ilə əlaqəlidir.
The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.
Daniel səkkizin on üçüncü və on dördüncü ayələrindəki iki görüntü ilə əlaqəli olan peyğəmbərlik dövrləri arasında daha bir çox birbaşa əlaqələr vardır, lakin bunlar yalnız görmək istəyənlər tərəfindən tanınır. Lakin bu gün, iki görüntü vasitəsilə bir araya gətirilən bütün zaman dövrlərinin əlaqələrindən də o tərəfdə, Palmoninin adının vəhyi dayanır (Möcüzəli Sayan, yaxud Sirlərin Sayanı). Millerçilər bu iki ayə barədə haqlı idilər, lakin məhdud idilər; bu gün isə Adventizm sadəcə tam və qatı zülmət içindədir.
Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.
Dayanın və heyrət edin; fəryad edin və hayqırın: onlar sərxoşdurlar, lakin şərabdan deyil; səndələyirlər, lakin tünd içkidən deyil. Çünki Rəbb üzərinizə dərin yuxu ruhu tökmüş, gözlərinizi yummuşdur; peyğəmbərləri və başçılarınızı, görücüləri örtmüşdür. Və hamısının vəhyi sizin üçün möhürlənmiş bir kitabın sözləri kimi olmuşdur; onu savadlı birinə verib deyirlər: “Xahiş edirəm, bunu oxu”; o isə deyir: “Oxuya bilmirəm, çünki möhürlənmişdir.” Kitab savadsız olana da verilir və deyilir: “Xahiş edirəm, bunu oxu”; o isə deyir: “Mən savadlı deyiləm.” Yeşaya 29:9–12.
Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.
Bacı Uayt göstərir ki, Uilyam Millerə Vəhy kitabı haqqında “böyük nur” verilmişdi, lakin onun Vəhy kitabının on ikinci, on üçüncü, on yeddinci və on səkkizinci fəsilləri barəsindəki anlayışı, sadəcə desək, doğru deyildi. Həmin yanlış anlayışlar iki müqəddəs cədvəldə əks olunmamışdır, lakin Vəhy kitabının doqquzuncu fəslindən əks olunan isə, İslamın üç Vay ilə təmsil olunduğunu bildirən “cəvahir”dir.
“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.
“Təbliğçilər və xalq Vəhy kitabına müəmmalı və Müqəddəs Yazıların digər hissələrindən daha az əhəmiyyətli bir kitab kimi baxmışlar. Lakin mən gördüm ki, bu kitab həqiqətən də son günlərdə yaşamalı olanların xüsusi faydası üçün verilmiş bir vəhydir ki, onlara öz həqiqi mövqelərini və vəzifələrini müəyyən etmələrində yol göstərsin. Allah Uilyam Millerin zehnini peyğəmbərliklərə yönəltdi və ona Vəhy kitabı barədə böyük işıq verdi.” Early Writings, 231.
The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.
Bacı Uaytın yazılarında “böyük işıq” ifadəsi çox məlumatlandırıcıdır. Miller Vəhy kitabındakı kilsələri, möhürləri və şeypurları anlayırdı, çünki müqəddəs mələklər bu mövzularda “onun zehninə istiqamət verirdilər”. Millerə verilən “böyük işıq” iki müqəddəs lövhə üzərində təmsil olunmuşdu və “böyük işıq” olan doktrinal həqiqətlər onun yuxusunda “cəvahiratlar” kimi müəyyən edilmişdi. Adventizmə həmin “böyük işıq” verilmişdi və o, 1863-cü ildən etibarən saxta cəvahiratlarla onu ört-basdır etməyə başladı. “İşıq” prinsipinə görə, “işıq” Məsihin bir şəxsi və ya bir xalqı mühakimə etmək üçün istifadə etdiyi şeydir.
Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.
“İşıq” təkcə bir xalqı mühakimə etmir, həm də onların müqavimət göstərməsəydilər malik ola biləcəkləri “işıq” da onları mühakimə edir (bunun çoxsaylı nümunələrindən yalnız biri kimi, 1856-cı ildə etdikləri kimi). “İşıq”la əlaqəli digər xüsusiyyət isə budur ki, rədd edilən “işıq” ona müvafiq dərəcədə qaranlıq hasil edir. Adventizm, Adventizmin təməllərini təmsil edən və Allah tərəfindən Millerə verilmiş “böyük işığı” rədd etdi və üstünü örtdü.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
“Zahirin altını görən, bütün insanların ürəklərini oxuyan Şəxs “böyük işıq” almış olanlar haqqında belə deyir: “Onlar öz əxlaqi və ruhani hallarına görə nə iztirab çəkir, nə də heyrətə düşürlər.” Bəli, onlar öz yollarını seçmişlər, və onların canı öz iyrəncliklərindən zövq alır. Mən də onların aldanışlarını seçəcəyəm və qorxduqları şeyləri başlarına gətirəcəyəm; çünki Mən çağıranda heç kəs cavab vermədi; Mən danışanda onlar qulaq asmadılar; əksinə, gözlərimin önündə pislik etdilər və Mənim razı qalmadığım şeyi seçdilər.” “Allah onlara qüvvətli azğınlıq göndərəcək ki, yalana inansınlar”, çünki “xilas ola bilmələri üçün həqiqət məhəbbətini qəbul etmədilər”, “haqsızlıqdan isə zövq aldılar.” Yeşaya 66:3, 4; 2 Saloniklilərə 2:11, 10, 12.
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
“Səmavi Müəllim soruşdu: ‘Ağlı, sizin doğru təməl üzərində qurduğunuz və Allahın işlərinizi qəbul etdiyi iddiasından daha güclü hansı aldanış yoldan çıxara bilər, halbuki əslində siz bir çox şeyi dünyəvi siyasətə uyğun olaraq həyata keçirir və Yehovaya qarşı günah edirsiniz? Ah, bu böyük bir aldatmadır, heyranedici bir vəhmdir; “bir vaxtlar həqiqəti tanımış” adamlar dindarlığın formasını onun ruhu və qüvvəsi ilə səhv saldıqları zaman; özlərini zəngin, var-dövləti artmış və heç nəyə ehtiyacı olmayan hesab etdikləri halda, əslində hər şeyə möhtac olduqları zaman bu aldanış zəkalara hakim olur.’” Testimonies, 8-ci cild, 249, 250.
Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.
1856-cı ildə Adventizmin çevrildiyi Laodikeya, bir vaxtlar özlərinə “böyük nur” verilmiş, lakin İkinci Saloniklilərdə deyilən “qüvvətli azğınlığı” almağa məhkum olanları təmsil edir; bütün bunlarla yanaşı, onlar saxta sikkələrin və cəvahiratların daxil edilməsi vasitəsilə qurduqları yalan təməlin Allah tərəfindən təyin edildiyinə inanırlar, halbuki əslində bu, qum üzərində qurulmuş bir təməldir. Adventizm “böyük nur, böyük dəlil” almış “bir kilsədir”, lakin o, Rəbbin “göndərdiyi xəbəri” rədd etmiş bir “kilsədir” və o vaxtdan bəri “ən əsassız iddiaları, yanlış fərziyyələri və saxta nəzəriyyələri” qəbul etmişdir.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.
“Təqdis olunmamış xidmətçilər özlərini Allaha qarşı səfərbər edirlər. Onlar bir nəfəsdə həm Məsihi, həm də bu dünyanın allahını tərifləyirlər. Zahirdə Məsihi qəbul etdiklərini etiraf etdikləri halda, Barabbanı qucaqlayırlar və öz əməlləri ilə deyirlər: “Bu Adamı yox, Barabbanı.” Qoy bu sətirləri oxuyanların hamısı diqqətli olsun. Şeytan nəyə qadir olduğunu lovğalıqla bəyan etmişdir. O, Məsihin Öz kilsəsində mövcud olmasını dua etdiyi birliyi dağıtmağı düşünür. O deyir: “Mən çıxıb gedəcəyəm və aldada bildiklərimi aldatmaq, tənqid etmək, mühakimə etmək və təhrif etmək üçün yalançı bir ruh olacağam.” Qoy hiylə və yalançı şahidliyin oğlu “böyük nur almış,” böyük dəlillər görmüş bir kilsədə qəbul edilsin, o zaman həmin kilsə Rəbbin göndərdiyi xəbəri rədd edəcək, ən əsassız iddiaları, yanlış fərziyyələri və saxta nəzəriyyələri qəbul edəcək. Şeytan onların ağılsızlığına gülür, çünki həqiqətin nə olduğunu bilir.”
“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’
“Bir çoxları əllərində yalan peyğəmbərliyin məşəli ilə minbərlərimizdə duracaqlar; bu məşəl Şeytanın cəhənnəmi məşəlindən alovlandırılmışdır. Əgər şübhə və imansızlıq bəslənərsə, sədaqətli xidmətçilər özlərini çox şey bildiklərini düşünən xalqın arasından götürüləcəklər. Məsih dedi: “Əgər sən də, heç olmasa bu öz günündə, sənin sülhünə aid olan şeyləri biləydin! Lakin indi onlar sənin gözlərindən gizlədilmişdir.”
“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.
“Bununla belə, Allahın əsası sarsılmaz dayanır. Rəbb Özününküləri tanıyır. Təqdis olunmuş xidmətçinin ağzında hiylə olmamalıdır. O, gün kimi açıq, pisliyin hər cür ləkəsindən uzaq olmalıdır. Təqdis olunmuş xidmət və mətbuat bu əyri nəslin üzərinə həqiqət işığını saçmaqda bir qüvvə olacaq. İşıq, qardaşlar, bizə daha çox işıq lazımdır. Sionda şeypur çalın; müqəddəs dağda həyəcan siqnalı verin. Rəbbin qoşununu, təqdis olunmuş ürəklərlə, Rəbbin Öz xalqına nə deyəcəyini eşitmək üçün toplayın; çünki O, eşidəcək olanların hamısı üçün artmış işıq vermişdir. Qoy silahlansınlar və təchiz olunsunlar, döyüşə — Qüdrətlilərə qarşı Rəbbin köməyinə çıxsınlar. Allah Özü İsrail üçün işləyəcək. Hər yalançı dil susdurulacaq. Mələklərin əlləri qurulmaqda olan aldadıcı hiylələri alt-üst edəcək. Şeytanın istehkamları heç vaxt zəfər çalmayacaq. Qələbə üçüncü mələyin xəbəri ilə olacaq. Necə ki, Rəbbin qoşununun Sərkərdəsi Yerixonun divarlarını uçurdu, eləcə də Rəbbin əmrlərinə riayət edən xalqı zəfər çalacaq və bütün qarşı duran ünsürlər məğlub ediləcək. Göydən göndərilmiş bir xəbərlə onların yanına gəlmiş Allahın qullarından heç bir can şikayət etməsin. Artıq onlarda qüsur axtarmayın, deyərək: “Onlar həddindən artıq qətiyyətlidirlər; çox sərt danışırlar.” Onlar sərt danışa bilərlər; amma buna ehtiyac yoxdurmu? Əgər Allahın səsinə və ya Onun xəbərinə qulaq asmasalar, Allah dinləyənlərin qulaqlarını cingildəcək. O, Allahın sözünə qarşı duranları məhkum edəcək.”
“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.
“Şeytan mümkün olan hər cür tədbiri görmüşdür ki, bir xalq olaraq aramıza bizi məzəmmət və danlaq edən, səhvlərimizi kənara qoymağa bizi nəsihət edən heç nə gəlməsin. Lakin Allahın sandığını daşıyacaq bir xalq vardır. Bəziləri aramızdan çıxacaq və artıq sandığı daşımayacaqlar. Amma bunlar həqiqətə mane olmaq üçün divarlar qura bilməzlər; çünki o, sona qədər irəliyə və yuxarıya doğru gedəcəkdir. Keçmişdə Allah adamlar yetişdirmişdir və O, indi də Öz buyruğunu yerinə yetirməyə hazır, fürsət sahibi olan adamlara malikdir — elə adamlar ki, bərkidilməmiş məhlulla suvanmış divarlar kimi olan məhdudiyyətlərin arasından keçəcəklər. Allah Öz Ruhunu adamların üzərinə qoyanda, onlar işləyəcəklər. Onlar Rəbbin sözünü bəyan edəcəklər; səslərini şeypur kimi ucaldacaqlar. Həqiqət onların əlində nə zəifləyəcək, nə də öz qüvvəsini itirəcək. Onlar xalqa öz üsyanlarını, Yaqub evinə də öz günahlarını göstərəcəklər.” Testimonies to Ministers, 409–411.
To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.
“Müntəzəm”in şeytani rəmzini Məsihin rəmzi kimi müəyyənləşdirmək, “Məsihi və bu dünyanın allahını eyni nəfəsdə tərifləmək” deməkdir. Onlar zahirdə Məsihi qəbul etdiklərini etiraf etsələr də, Barabbanı qucaqlayırlar və əməlləri ilə deyirlər: “Bu Adamı yox, Barabbanı.” Millerin yuxusunda “cəvahirat” kimi təsvir olunan, həmçinin iki müqəddəs lövhə üzərində qrafik şəkildə göstərilən həqiqətlər, Millerə verilmiş olan “böyük işıq”dır; Adventizm isə onu rədd etmişdir.
They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.
Onlar şeytani bir simvolla Məsihi mədh etdiklərini iddia edir və Allahın təməli üzərində dayandıqlarını söyləyirlər; halbuki bu, həmin qüsurlu doktrinal quruluş üzərində mövqe tutanların hamısına güclü azğınlıq gətirən saxta bir təməldir. Günəş altında yeni heç nə yoxdur və müasir İsrail sadəcə qədim İsrailin peyğəmbərlik addımları ilə yeriyir.
“One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?
“Bir məsələ canıma ağır yük olur: işıq və həqiqətə davamlı müqavimət, habelə fəal əməkdə iştirak etmiş, dəlilin üstünə dəlil yığıldığı halda Allahın göndərdiyi xəbərin işini puça çıxarmaq üçün təsir göstərmiş olanların təsiri nəticəsində itirilmiş Allah məhəbbətinin böyük yoxluğu. Mən onları Yəhudi xalqına yönəldir və soruşuram: sınaq müddətinin lap sonuna qədər qardaşlarımızı eyni kor müqavimət yolu ilə keçib getməyəmi buraxmalıyıq? Əgər nə vaxtsa bir xalqın sükut etməyəcək, gecə-gündüz fəryad edib Allahın verdiyi xəbərdarlıqları səsləndirəcək həqiqi və sadiq keşikçilərə ehtiyacı olmuşdursa, bu, Yeddinci Gün Adventistləridir. Böyük işıq almış, mübarək imtiyazlara nail olmuş, və Kəfərnahum kimi imtiyaz baxımından göylərə ucaldılmış olanlar, görəsən, bu imtiyazlardan faydalanmamaq üzündən verilmiş işığın böyüklüyünə uyğun qaranlığa tərk ediləcəklərmi?”
“I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.
“Ümumi Konfransda toplaşacaq qardaşlarımıza müraciət etmək istəyirəm ki, Laodikiyalılara verilmiş xəbərə qulaq assınlar. Onların korluq halı nə qədər də dəhşətlidir! Bu məsələ təkrar-təkrar diqqətinizə çatdırılmışdır, lakin mənəvi vəziyyətinizdən duyduğunuz narazılıq islahat doğuracaq dərəcədə nə qədər dərin və ağrılı olmamışdır. ‘Sən deyirsən: Mən varlıyam, dövlətə çatmışam və heç nəyə ehtiyacım yoxdur; və bilmirsən ki, sən yazıq, acınacaqlı, yoxsul, kor və çılpaqsan.’ Özünü aldatma təqsiri kilsələrimizin üzərindədir. Bir çoxlarının dini həyatı yalandır.” Manuscript Releases, cild 16, 106, 107.
“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.
“Qapernaum” İsanın Öz şəhəri olaraq seçdiyi şəhər idi.
“At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.
“İsa Kapernaumda gediş-gəlişli səfərləri arasındakı fasilələrdə yaşayırdı və ora ‘Onun öz şəhəri’ kimi tanınmağa başladı.” O, Qalileya dənizinin sahilində, əgər birbaşa onun üzərində deyildisə, gözəl Gennesaret düzənliyinin sərhədləri yaxınlığında yerləşirdi.” The Desire of Ages, 252.
Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.
Məsih qədimdə Yerusəlimi seçdiyi kimi, Kapernaumu da seçdi.
And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.
Onun oğluna isə bir qəbilə verəcəyəm ki, qulum Davudun Mənim qarşımda həmişə Yerusəlimdə — Öz adımı orada qoymaq üçün seçdiyim şəhərdə — bir çırağı olsun. 1 Padşahlar 11:36.
Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.
Məsih 1844-cü ildə Adventizmi Öz şəhəri olaraq seçdi və 1863-cü ilə qədər Adventizm Laodikeya rahatlığının və firavanlığının rəmzi olan “Yerixo” şəhərini yenidən qurmuşdu. Qədim İsraildə necə idisə, müasir İsraildə də elədir. Adventizm inanır ki, onlar Allahın xüsusi şəhərinin vətəndaşlarıdır, lakin vətəndaşlığın sübutunu təmin edən “böyük nuru” rədd etmişlər. Eli, Xofni və Finxasın dövründəki Şilo kimi, Adventizm də qəbul etmək imkanı verildiyi “böyük nur”a görə mühakimə olunacaqdır.
“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’
“Allahın övladları olduqlarını iddia edənlər arasında nə qədər az səbir göstərilmiş, nə qədər çox acı sözlər söylənmiş, bizim imanımızdan olmayanlara qarşı nə qədər çox məhkumedici sözlər dilə gətirilmişdir. Çoxları başqa kilsələrə mənsub olanlara böyük günahkarlar kimi baxmışdır, halbuki Rəbb onlara belə baxmır. Başqa kilsələrin üzvlərinə bu cür baxanların Allahın qüdrətli əli altında özlərini alçaltmağa ehtiyacları vardır. Onların məhkum etdikləri kəslərin bəlkə də çox az nuru, az imkan və imtiyazları olmuşdur. Əgər onlar kilsələrimizin bir çox üzvlərinin malik olduğu nura malik olsaydılar, ola bilsin ki, daha böyük sürətlə irəliləmiş və öz imanlarını dünyaya daha yaxşı təmsil etmiş olardılar. Öz nuru ilə öyünən, lakin onda yeriməyənlər haqqında Məsih belə deyir: “Lakin sizə deyirəm: qiyamət günündə Sur və Sidon üçün sizə nisbətən daha dözümlü olacaq. Və sən, Kapernaum [böyük nur almış Yeddinci Gün Adventistləri], göyə qədər yüksəldilmiş [imtiyaz baxımından], cəhənnəmə qədər endiriləcəksən; çünki səndə edilmiş qüdrətli işlər Sodomda edilmiş olsaydı, o, bu günə qədər qalardı. Lakin sizə deyirəm ki, qiyamət günündə Sodom torpağı üçün sənə nisbətən daha dözümlü olacaq.” O zaman İsa cavab verib dedi: “Sənə şükür edirəm, ey Ata, göyün və yerin Rəbbi, çünki bunları müdrik və ağıllılardan [öz qiymətləndirmələrində] gizlətmisən və körpələrə aşkar etmisən.”
“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’
“‘İndi isə siz bütün bu əməlləri etdiyinizə görə, Rəbb belə deyir: Mən sizə erkəndən qalxıb danışdım, lakin siz eşitmədiniz; sizi çağırdım, lakin siz cavab vermədiniz; buna görə də Öz adımla çağırılan, sizin isə ona güvəndiyiniz bu evə və sizə və atalarınıza verdiyim bu yerə, Şiloya etdiyim kimi edəcəyəm. Mən bütün qardaşlarınızı, yəni Efrayimin bütün nəslini qovduğum kimi, sizi də Öz hüzurumdan qovacağam.’”
“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.
“Rəbb aramızda böyük əhəmiyyət daşıyan müəssisələr təsis etmişdir və onlar dünyəvi müəssisələrin idarə olunduğu kimi deyil, Allahın nizamına uyğun olaraq idarə edilməlidir. Onlar Onun izzətinə tək bir nəzərlə idarə edilməlidir ki, hər vasitə ilə həlak olan canlar xilas olunsun. Allahın xalqına Ruhun şəhadətləri gəlmişdir, lakin bir çoxları məzəmmətlərə, xəbərdarlıqlara və nəsihətlərə diqqət etməmişdir.”
“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’
“‘İndi bunu eşidin, ey ağılsız və anlayışsız xalq; gözləriniz var, amma görmürsünüz; qulaqlarınız var, amma eşitmirsiniz: Məndən qorxmursunuzmu? — Rəbb belə deyir; hüzurumda tir-tir əsib titrəməyəcəksinizmi? Mən qumu dəniz üçün əbədi bir sərhəd qoymuşam ki, onu aşa bilməsin; dalğaları çalxalansa da, üstün gələ bilməz; nərildəsə də, onun üzərindən keçə bilməz. Amma bu xalqın dönük və üsyankar bir ürəyi var; onlar dönüb getdilər. Ürəklərində də demirlər: Gəlin indi Allahımız Rəbbdən qorxaq; O, yağışı, həm erkənini, həm də son yağışı öz mövsümündə verir; biçin üçün təyin olunmuş həftələri bizim üçün qoruyub saxlayır. Təqsirləriniz bunları sizdən uzaqlaşdırdı, günahlarınız isə yaxşı şeyləri sizdən əsirgədi.... Onlar yetimin davasına, onun işinə baxıb hökm vermirlər, yenə də firavanlıq içindədirlər; yoxsulun haqqına isə hökm vermirlər. Bunlara görə Mən cəza verməyimmi? — Rəbb belə deyir; belə bir millətdən canım qisas almayacaqmı?’”
“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.
“Rəbb məcbur olub deməlidirmi: “Sən bu xalq üçün dua etmə, onlar üçün nə fəryadını, nə də duanı ucaltma, mənə şəfaət də etmə; çünki Mən səni eşitməyəcəyəm”? “Buna görə də yağışlar kəsildi, son yağış da olmadı.... Bundan sonra Mənə fəryad edib deməyəcəksənmi: Atam, Sən mənim gəncliyimdən bəri yolgöstərənimsən?”” Review and Herald, 1 avqust 1893.
We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.
Növbəti məqalədə Vəhy kitabı barədə William Millerə verilmiş “böyük işıq” üzərindəki nəzərdən keçirməyimizi davam etdirəcəyik.
“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.
“Məsih dünyaya həqiqi dini nümunə göstərmək və insanların ürəklərini və əməllərini idarə etməli olan prinsipləri ucaldatmaq üçün gəldikdə, yalan o qədər dərin kök salmışdı ki, bu qədər böyük işığa malik olmuş olanlar artıq işığı dərk etmirdilər və həqiqət naminə ənənədən əl çəkməyə heç bir meyl göstərmirdilər. Onlar səmavi Müəllimi rədd etdilər, öz adət-ənənələrini və ixtiralarını qoruyub saxlamaq üçün izzət Rəbbini çarmıxa çəkdilər. Bu gün dünyada məhz həmin ruh təzahür edir. İnsanlar həqiqəti araşdırmağa meyilsizdirlər ki, onların ənənələri sarsılmasın və yeni bir vəziyyət nizamı gətirilməsin. Bəşəriyyət üçün daim yanılmaq təhlükəsi vardır və insanlar təbii olaraq bəşəri ideyaları və biliyi həddən artıq ucaltmağa meyillidirlər, halbuki ilahi və əbədi olan nə dərk edilir, nə də qiymətləndirilir.” Counsels on Sabbath School Work, 47.