The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.
Yezekel kitabının səkkizinci fəslindəki dörd iyrənclik Allahın son günlərdəki Laodikiya kilsəsinin rəhbərliyini günəşə səcdə etməyə aparır və bununla da onlar vəhşi heyvanın nişanını qəbul edirlər. Eyni görüntünün davamı olan növbəti fəsil isə Allahın son günlərdəki kilsəsində Allahın möhürünü alanları təsvir edir. Bacı Uayt bizə bildirir ki, Yezekel kitabının doqquzuncu fəslindəki möhürləmə Vəhy kitabının yeddinci fəslində təqdim olunan möhürləmə ilə eynidir. Allah bir milləti üçüncü və dördüncü nəsildə mühakimə edir və Yezekelin göstərdiyi dörd iyrənclik 1863-cü ildə başlanmış üsyanın dörd nəsilini müəyyən edir; həmin vaxt Laodikiyalı Adventizm Habaqququn iki lövhəsinin saxtasını ortaya qoymuşdu; bu lövhələr Allahla Onun xalqı arasındakı əhd münasibətinin rəmzi kimi verilmişdi, necə ki, Qədim İsrailin başlanğıcında On Əmrin iki lövhəsi verilmişdi.
Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.
Harunun qızıl buzovu saxta bir surət idi; bu, Allahın həqiqi qısqanclıq surətini təmsil edən iki lövhəni hazırladığı məhz həmin vaxt aşkara çıxan üsyanın rəmzi idi. Harunun qızıl buzovu, Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı digər zaman peyğəmbərlikləri ilə birlikdə xəbərin içindən çıxarmış saxta 1863 cədvəlini təmsil edirdi. Beləliklə, Laodikeya Adventizmi, qədim İsrailin ilkin tarixində Harunun etdiyi kimi və Efrayimin şimal səltənətinin ilkin tarixində Yarovamın etdiyi kimi, öz tarixinin lap başlanğıcında bir qısqanclıq surəti qurdu.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.
Levililər iyirmi altıncı fəsildəki “yeddi vaxt” Millerin anlamağa yönəldiyi zamanla bağlı ilk peyğəmbərlik idi və bu, 1863-cü il üsyanında kənara qoyulan peyğəmbərlik zamanının ilk cəvahiratı idi. 1863-cü il Millerin yuxusundakı cəvahiratların üstünün örtülməsinin və saxta cəvahiratlar ilə sikkələrin təqdim edilməsinin başlanğıcını qeyd etdi. “Yeddi vaxt” bənnaların rədd etdikləri künc daşı idi. 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ın künc daşını kənara qoyanlar Millerçi məbədin bənnaları olmuşdular, lakin axır günlərdə həmin daş indi küncün başı olmuşdur. O daş Əsrlərin Qayasını təmsil edirdi və həmçinin Rəbbin yaratdığı gün ilə də təmsil olunurdu, çünki o, torpaq üçün şənbə istirahətinin bir rəmzi idi. 1844-cü ildə Millerçi Adventizm Yarobamın saxta ibadət sistemini məzəmmət etdi və ilk məyusluq üzərində “sevinmiş” olan “istehzaçılar yığıncağından” ayrıldı.
The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.
Quruculara “istehza edənlərin məclisi”nə heç vaxt qayıtmamaq tapşırılmışdı; necə ki, Yəhudalı peyğəmbərə onu 1844-cü ilə gətirmiş olan yoldan fərqli bir yolla Yerusəlimə qayıtması tapşırılmışdı. Onu 1844-cü ilə gətirmiş olan yol, onun içindən çıxmış olduğu yol idi; bu isə Protestantlıq idi və həmin tarixdə Protestantlıq mürtəd Protestantlığa çevrilmişdi. Quruculara “istehza edənlərin məclisi”nə heç vaxt qayıtmamaq əmr edilmişdi və onlara onların yeməyindən yeməmək, sularından içməmək tapşırılmışdı. Qurucular 1840-cı ildə mələyin əlində olan kiçik kitabı yemişdilər və bu qida onların ağızlarında şirin idi.
The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.
Peyğəmbərliyin yeyilib-içilməsi Müqəddəs Kitabı öyrənmək üçün istifadə olunan metodologiyanı təmsil edir. Millerçilərə Allahın Kəlamını öyrənmək üçün xüsusi bir yol verilmişdi və həmin qaydalar, pozulmuş metodologiyaları ilə mürtəd Protestantlığın və Katolisizmin ilahiyyatçılarının ortaya qoyduqları mesajdan tamamilə fərqli bir Müqəddəs Kitab xəbərini hasil edirdi. Həmçinin Yəhudeyalı peyğəmbər olan inşaatçılar nə mürtəd Protestantlığın, nə də Katolisizmin metodologiyasına qayıdıb ondan yeyib-içməməli idilər. Yəhudeyalı peyğəmbər məhz bunu etdi və bununla 1863-cü ildə Laodikeyalı Adventizmin də eyni şeyi edəcəyini müəyyənləşdirdi; çünki 1863-cü ildə onlar Millerin “yeddi vaxt” tətbiqini rədd etmək üçün mürtəd Protestantlığın teoloji dəlillərindən istifadə etdilər və bununla Harunun və Yarovamın qısqanclıq bütlərini qurub ucaltdılar. Beləliklə, Laodikeyalı Adventizmin birinci nəsli başlamış oldu.
After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.
Yəhudeyadan olan peyğəmbər Yarovamla ünsiyyətdə olduqdan sonra Yəhudeyaya geri qayıtmaq üçün yola çıxdı, lakin heç vaxt ora çatmadı. Bu peyğəmbər Laodikeyalı Adventizmi təmsil edir; ilham mənbəyinə görə, o, 1856-cı ildə Millerçi hərəkatın içinə daxil olmuşdur. Bacı Uayt Adventizmi Laodikeya ilə eyniləşdirməkdən heç vaxt geri çəkilməmişdir və Laodikeyanın nə vaxtsa dəyişdiyini göstərən heç bir Müqəddəs Kitab dəlili yoxdur. Öz şəxsi Laodikeya təcrübəsini tərk edən fərdlər vardır, lakin kilsə olaraq Laodikeya Rəbbin ağzından qusdurulmalıdır, çünki Laodikeya “mühakimə olunmuş bir xalq” deməkdir. Adventizm bu tərifdən istifadə edərək, səmavi məbəddə hökm dövrü ərzində mövcud olan kilsəni təmsil etdiyini iddia edir. Öz korluqları içində onlar Laodikeya mənasının Təhqiqatçı Mühakimə ünsürünü qəbul edir, lakin öz adlarında aydın şəkildə təmsil olunan İcraedici Mühakiməni görə bilmirlər.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.
Laodikeyalılar cəmiyyətinin mələyinə yaz: Bunları Amin, sadiq və həqiqi şahid, Allahın xilqətinin başlanğıcı deyir: Sənin işlərini bilirəm; nə soyuqsan, nə də isti. Kaş ki, ya soyuq olaydın, ya da isti. Beləliklə, ilıqsan, nə soyuqsan, nə də isti olduğun üçün səni ağzımdan qusacağam. Çünki deyirsən: Mən varlıyam, sərvət toplamışam və heç nəyə ehtiyacım yoxdur; və bilmirsən ki, sən bədbəxt, yazıq, yoxsul, kor və çılpaqsan. Vəhy 3:14–17.
The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.
Yəhudalı peyğəmbər axırda onu öz yeməyindən yeməyə və öz içkisindən içməyə aldadaraq sövq edən yalançı peyğəmbərlə birlikdə dəfn olunur. Hər ikisi eyni qəbirdə qərar tutur və Bet-Eldən olan yalançı peyğəmbər (saxta kilsə) o öldükdə ona qardaş deyir.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.
İndi Beteldə yaşlı bir peyğəmbər yaşayırdı; oğulları gəlib həmin gün Allah adamının Beteldə gördüyü bütün işləri ona danışdılar; onun padşaha söylədiyi sözləri də atalarına xəbər verdilər. Ataları onlara dedi: O hansı yolla getdi? Çünki Yəhudadan gəlmiş Allah adamının hansı yolla getdiyini oğulları görmüşdülər. O da oğullarına dedi: Eşşəyi mənim üçün yəhərləyin. Beləliklə, onun üçün eşşəyi yəhərlədilər; o da ona minib Allah adamının ardınca getdi və onu palıd ağacının altında oturmuş tapdı. Ona dedi: Yəhudadan gəlmiş Allah adamı sənsənmi? O dedi: Mənəm. Sonra ona dedi: Mənimlə evə gəl və çörək ye. O dedi: Mən səninlə qayıda bilmərəm, səninlə içəri girə bilmərəm; bu yerdə səninlə nə çörək yeyəcəyəm, nə də su içəcəyəm. Çünki Rəbbin sözü ilə mənə belə deyilmişdi: Orada nə çörək yeyəcəksən, nə su içəcəksən, nə də gəldiyin yolla geri dönəcəksən. O ona dedi: Mən də sənin kimi peyğəmbərəm; və bir mələk Rəbbin sözü ilə mənə dedi: Onu özünlə evinə qaytar ki, çörək yesin və su içsin. Amma ona yalan danışdı. Beləcə o, onunla geri döndü, evində çörək yedi və su içdi. Onlar süfrə başında oturduqları zaman Rəbbin sözü onu geri gətirmiş peyğəmbərə nazil oldu. O da Yəhudadan gəlmiş Allah adamına nida edib dedi: Rəbb belə deyir: Sən Rəbbin əmrinə qarşı çıxdığın, Allahın Rəbbin sənə əmr etdiyi buyruğu saxlamadığın, əksinə geri dönüb, Rəbbin sənə “orada çörək yemə, su içmə” dediyi yerdə çörək yeyib su içdiyin üçün, cəsədin atalarının qəbrinə çatmayacaqdır. 1 Padşahlar 13:11–22.
The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.
1844-cü ilin yayında ikinci mələyin xəbəri protestant kilsələrinin süqut etdiyini və katolisizmin qızları olduqlarını müəyyənləşdirməkdən ibarət idi. Millerçi Adventizm kişi və qadınları həmin məzhəbləri tərk etməyə çağırmışdı, çünki onlarda qalmaq ruhani və əbədi ölüm demək idi. Bet-Eldəki yalançı peyğəmbər Yarovamın Bet-Eldə təsis etdiyi dini sistemi təmsil edir. Bu, vəhşiyə bir surət quran bir sistem idi və surəti çıxarılan vəhşi katolisizmin vəhşisidir. Protestantlar özlərini protestant kimi tanıtdırmağa davam etdilər, lakin onlar eyni zamanda ibadət günü kimi günəş gününü də qeyd etməyə davam etdilər ki, bu da katolisizmin hakimiyyətinin nişanəsidir.
The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”
Protestantlar özlərini protestant adlandırırlar; halbuki protestantın yeganə tərifi Romaya etiraz etməkdir və bunu etməklə onların etiqad iddiası Roma kilsəsinin bir surətidir; çünki o, özünü xristian bir qurum kimi təqdim edir, halbuki bu iddia üçün heç bir bibliya əsasına malik deyildir. Onun iddiası ənənə və adətin boş hakimiyyətinə əsaslanır; bu isə protestantizmin özünü protestant adlandırarkən istifadə etdiyi həmin eyni yalançı hakimiyyətdir. Yeddinci Gün Adventistlərini, Laodikeyalılar olaraq, hələ də etibarlı bir əhd münasibətində olduqlarına inandıraraq kor edən də həmin eyni məntiq idi. Qədim İsrailin “Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bizik” dedikdə bəyan etdiyi də həmin eyni yalançı hakimiyyət idi.
“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.
Yəhudi xalqı bu xəbərdarlığa qulaq asmadı. Onlar Allahı unutdular və Onun nümayəndələri kimi malik olduqları uca imtiyazı gözdən itirdilər. Aldıqları xeyir-dualar dünyaya heç bir xeyir-dua gətirmədi. Bütün üstünlüklərini özlərini ucaltmaq üçün mənimsədilər. Onlar Allahı özlərindən tələb etdiyi xidmətdən məhrum etdilər, həm də öz həmcinslərini dini rəhbərlikdən və müqəddəs nümunədən məhrum etdilər. Tufandan əvvəlki dünyanın sakinləri kimi, onlar da öz pis ürəklərinin hər bir niyyətinin ardınca getdilər. Beləcə, “Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi, budur” (Yeremya 7:4) deyərək müqəddəs şeyləri məsxərəyə çevirdilər; halbuki eyni zamanda Allahın xasiyyətini təhrif edir, Onun adını hörmətdən salır və Onun məbədini murdarlayırdılar.
“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.
“Rəbbin üzüm bağına nəzarət etmək üçün təyin olunmuş bağbanlar etibar edilən vəzifəyə sədaqətsiz çıxdılar. Kahinlər və müəllimlər xalqın sadiq tərbiyəçiləri deyildilər. Onlar Allahın xeyirxahlığını və mərhəmətini, həmçinin Onun onların məhəbbəti və xidmətinə olan haqqını xalqın önündə saxlamırdılar. Bu bağbanlar öz izzətlərini axtarırdılar. Onlar üzüm bağının məhsullarını mənimsəmək istəyirdilər. Onların məqsədi diqqəti və ehtiramı özlərinə yönəltmək idi.” Məsihin Məsəlləri, 292.
In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.
1863-cü ildə Millerçilərin hərəkatı sona çatdı, lakin o, 1856-cı ildə artıq Filadelfiyalıların hərəkatı olmaqdan çıxmışdı. İlyasın (William Miller) təqdim etdiyi Musanın xəbəri (“yeddi vaxt”) rədd edildi və bu rədd Bet-Eldəki yalançı peyğəmbərin metodologiyasına əsaslanırdı. 1863-cü il 1798-ci ildə başlamış altmış beş ilin sonu idi və Yeşaya kitabının yeddinci fəslinin peyğəmbərliyinin sonu idi.
And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.
Yəhuda padşahı Uzziahın oğlu Yotamın oğlu Ahazın günlərində belə oldu ki, Aram padşahı Rəsin və İsrail padşahı Remalyanın oğlu Peqah Yerusəlimə qarşı döyüşmək üçün onun üstünə çıxdılar, lakin ona qalib gələ bilmədilər. Davud nəslinə xəbər verilib deyildi: “Aram Efrayimlə ittifaq bağlayıb.” Onun ürəyi də, xalqının ürəyi də meşə ağaclarının küləklə titrədiyi kimi titrədi. O zaman Rəbb Yeşayaya dedi: “İndi sən və oğlun Şear-Yaşuv çıxıb Ahazla görüşün; yuxarı hovuzun su kanalının qurtaracağında, parçaağardanın tarlasına gedən yolun üstündə. Ona de: ‘Diqqətli ol və sakit qal; qorxma, Rəsinin Aramla birlikdəki qızğın qəzəbindən və Remalyanın oğlundan ötrü, tüstülənən bu iki odun parçasının kötük-qalıqlarına görə ürəyin zəifləməsin. Çünki Aram, Efrayim və Remalyanın oğlu sənə qarşı pis niyyət qurub deyirlər: Gəlin Yəhudanın üstünə çıxaq, onu vahiməyə salaq, onun içində özümüz üçün yarıq açaq və orada Taveelin oğlunu padşah qoyaq.’ Xudavənd Rəbb belə deyir: ‘Bu durmayacaq və baş verməyəcək. Çünki Aramın başı Dəməşqdir, Dəməşqin başı isə Rəsindir; altmış beş il içində Efrayim elə qırılacaq ki, artıq xalq olmayacaq. Efrayimin başı Samariyadır, Samariyanın başı isə Remalyanın oğludur. Əgər iman etməsəniz, şübhəsiz ki, möhkəmlənməyəcəksiniz.’” Yeşaya 7:1–9.
The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).
Səkkizinci ayədəki altmış beş illik peyğəmbərlik onu göstərir ki, altmış beş il müddəti “ərzində” on qəbilədən ibarət şimal padşahlığı əsarətə aparılacaqdı. Vəhy e.ə. 742-ci ildə qeydə alındı və on doqquz il sonra, e.ə. 723-cü ildə, Efrayim dağıdılıb assuriyalılar tərəfindən əsarətə aparıldı. E.ə. 677-ci ildə, altmış beş ilin sonunda padşah Mənəşşe tutuldu və Babilə aparıldı. E.ə. 742-ci ildəki başlanğıc nöqtəsi İsrailin şimal padşahlığı ilə cənub padşahlığı arasında baş verən vətəndaş müharibəsini göstərir; necə ki, 1863-cü il də Amerika Birləşmiş Ştatlarında Şimalla Cənub arasında Vətəndaş Müharibəsinin məhz mərkəzi nöqtəsini göstərir. Peyğəmbərlik Yeşaya tərəfindən hərfi mənada izzətli diyarda (Yəhudada) elan edildi və 1863-cü ilin peyğəmbərliyi ruhani izzətli diyarda (Amerika Birləşmiş Ştatlarında) yerinə yetdi.
There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.
Altmış beş illik peyğəmbərlik daxilində üç mərhələ nişanı vardır. E.ə. 742-ci ildəki vətəndaş müharibəsindən sonra, on doqquz il sonra E.ə. 723-cü ildə şimal padşahlığının dağıdılması baş verir. Altmış beş ilin sonunda cənub padşahlığı da dağıdıldı. Peyğəmbərlik, başlanğıcı və sonu da daxil olmaqla, Allahın şimal və cənub padşahlıqlarına qarşı hər iki “qəzəbini” təmsil edir; bu iki qəzəbin hər birinin başlanğıc nöqtəsindən əvvəl on doqquz il vardır, və onların yerinə yetməsindən sonra da daha on doqquz il gəlir.
The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.
Bütün xiastik quruluş şimal ilə cənub arasında başlanğıcı və sonu müəyyən edən bir vətəndaş müharibəsi dövrünü göstərir. Başlanğıc və sonun ortasında, vətəndaş müharibəsinin iki qarşıdurmalı tərəfi də əsarətə aparıldı və onların bir-birindən ayrı salınmış əsarət vəziyyətindən bir millət halında toplanıb çıxarıldıqları altmış beş il ərzində, qulları azad edən Emansipasiya Bəyannaməsinin tarixi olan 1863-cü ilə gəlib çatırlar. Həqiqi Yəhudadakı vətəndaş müharibəsi barədə peyğəmbərlik ruhani Yəhudadakı vətəndaş müharibəsi ilə yekunlaşır, çünki İsa həmişə bir şeyin sonunu onun başlanğıcı ilə təsvir edir, çünki O, Alfa və Omeqadır.
The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.
1863-cü ilin tarixi eramızdan əvvəl 742-ci ilin tarixi ilə təmsil olunurdu; həmin vaxt peyğəmbər Yeşaya oğlu ilə birlikdə Yəhudanın pis padşahına (Axaza) bir xəbər çatdırmışdı. Mətndə e.ə. 742-ci il, Yəhuda padşahı olan və Allahın məbəd xidmətini dayandırmış, habelə baş kahininə Allahın yer üzündəki məbədinin lap həyətində Suriya məbədinin bir nümunəsini ucaltmağı əmr etmiş padşah Axazın şəhadəti ilə təmsil olunur.
In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.
Peyğəmbər Yeşayanın peyğəmbərliyi ilə e.ə. 742-ci ilə aid edilən şər padşah Ahazın tarixində Yerusəlimin rəhbəri Allahın kilsəsinə bütpərəstliyin (katolisizmin) ibadətini daxil etdi; necə ki, Laodikeyalı Adventizm də İlyas vasitəsilə çatdırılmış Musanın xəbərini kənara atmaq üçün mürtəd protestantizmin metodologiyasına qayıtdı. E.ə. 742-ci ildə Yeşaya Yəhudanın şər padşahı ilə yuxarı hovuzun su kəmərinin sonunda, parçayuyanların tarlası yanında üz-üzə gəldi və bunu edərkən oğlunu da özü ilə apardı. Oğlunun adı bir əlamət idi; Yəhudadan olan peyğəmbər padşah Yarobamla üz-üzə gəldikdə, ona da bir əlamət verdi.
Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.
Baxın, mən və Rəbbin mənə verdiyi övladlar İsraildə Ordular Rəbbindən olan əlamətlər və möcüzələr üçünük; O, Sion dağında məskən salır. Yeşaya 8:18.
The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.
Yeşayanın oğlunun “Şear-Yaşuv” adı “qalan bir dəstə geri dönəcək” deməkdir. Qalıq dəstəni təşkil edən və “geri dönən”lər, gecikmə vaxtında Rəbbi gözləyənlərdir.
And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.
Və mən üzünü Yaqubun evindən gizlədən Rəbbi gözləyəcəyəm və Ona ümid bağlayacağam. Baxın, mən və Rəbbin mənə verdiyi övladlar İsraildə Sion dağında məskən salan Ordular Rəbbindən gələn əlamətlər və möcüzələr üçündür. Yeşaya 8:17, 18.
When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.
Yeşaya e.ə. 742-ci ildə pis padşah Ahazla qarşılıqlı münasibətdə olduqda, o, “gözləmiş” olanları təmsil edir; çünki bütün peyğəmbərlər axır günlərdən danışırlar və axır günlərdə “gözləyənlər” birinci məyusluğu yaşamış olanlardır. Yeremya Allahın yalan söylədiyini və yağışı əsirgədiyini düşünürdü, Yeşaya isə Allahın “üzünü Yaqub evindən gizlətdiyini” hesab edir; lakin Yeşaya qərara gəlir ki, gözləyəcək və Rəbbi axtaracaqdır; bu da görüntünün ləngimə vaxtı ərzində “müdriklər”i təmsil edir. Geri dönən və dəyərlini dəyərsizdən ayıran, Allahın sözçüsü olmalı olanlar möhürləndilər və buna görə də vəhşi heyvanın nişanını alanlarla qarşılaşdırıldılar.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.
Onların çoxu büdrəyəcək, yıxılacaq, sındırılacaq, tora düşəcək və ələ keçiriləcək. Şəhadəti bağla, qanunu mənim şagirdlərim arasında möhürlə. Mən isə üzünü Yaqub nəslindən gizlədən Rəbbi gözləyəcəyəm və Ona ümid bağlayacağam. Bax, mən və Rəbbin mənə verdiyi övladlar İsraildə Sion dağında məskən salan Ordular Rəbbindən gələn əlamətlər və möcüzələr üçünük. Sizə dedikləri zaman: “Cinli ruh sahiblərinə, pıçıldayıb mızıldanan falçılara müraciət edin”, məgər bir xalq öz Allahına müraciət etməməlidirmi? Dirilər üçün ölülərəmı soruşmalıdır? Qanuna və şəhadətə! Əgər onlar bu sözə uyğun danışmırlarsa, bu, onlarda nur olmadığı üçündür. Yeşaya 8:16–20.
We will continue this study in the next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
“Bunlar Bacı Uaytın sözləri deyil, Rəbbin sözləridir və Onun elçisi onları sizə çatdırmağım üçün mənə vermişdir. Allah sizi Onunla artıq zidd məqsədlərlə işləməməyə çağırır. Özlərini məsihçi adlandırdıqları halda Şeytanın xüsusiyyətlərini nümayiş etdirən, ruhda, sözdə və əməldə həqiqətin irəliləyişinə mane olan və şübhəsiz ki, Şeytanın onları apardığı yolla gedən adamlar barəsində çoxlu təlimat verilmişdi. Onlar ürəklərinin sərtliyində heç bir surətdə özlərinə aid olmayan və tətbiq etməməli olduqları hakimiyyəti ələ almışlar. Böyük Müəllim belə deyir: “Mən alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm”. Battle Creekdə adamlar deyirlər: “Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bizik”, lakin onlar adi od işlədirlər. Onların ürəkləri Allahın lütfü ilə yumşaldılıb ram edilməmişdir.” Manuscript Releases, cild 13, 222.