The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”
Amorluların tarixi Allahın qəzəbinin Laodikeya Adventizminə qarşı icra olunduğu vaxtı təsvir etmək üçün istifadə olunur. Bacı Uayt müəyyən edir ki, Allahın cəzasını icra etməsi üçün Onun vaxtı son günlərdə yüz qırx dörd min nəfər möhürlənərkən necədirsə, Allahın Öz qəzəbini Amorluların üzərinə gətirdiyi zaman da elə idi. O deyir: “Amorlular xalqı bütpərəstliyi və pozğunluğu ilə seçilsə də, onların təqsir kasası hələ dolmamışdı... Rəhimli Yaradan dördüncü nəslə qədər onların təqsirinə dözməyə razı idi. Sonra isə, əgər yaxşılığa doğru heç bir dəyişiklik görünməsəydi, Onun hökmləri onların üzərinə enməli idi. Sonsuz Olan yanılmaz dəqiqliklə hələ də bütün xalqlarla hesab saxlayır. Tövbəyə çağırışlarla Onun mərhəməti təklif olunduğu müddətdə bu hesab açıq qalacaq; lakin rəqəmlər Allahın müəyyən etdiyi bir məbləğə çatdıqda, Onun qəzəbinin xidməti başlanır. Hesab bağlanır. İlahi səbir sona çatır.”
Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.
Bacı Uayt, yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsinin Yezekelin təsvirində, Laodikeyalı Adventizmə qarşı Allahın qəzəbinin xidmətini onların təqsir kasası dolduqda başlamaqla aydın şəkildə əlaqələndirir; bu kasa isə dördüncü nəsildə tam doluluğuna çatır. Bütün bu məlumatlar, səkkizinci fəsildə başlayan və dörd artan iyrəncliyi təsvir edən görüntünün kontekstində təqdim olunur.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.
Son of insan, indi gözlərini şimala doğru qaldır, — dedi. Mən də gözlərimi şimala doğru qaldırdım və bax, qurbangah darvazasının girişində, şimal tərəfdə qısqanclıq törədən bu surət vardı. O mənə yenə dedi: Son of insan, bunların nə etdiyini görürsənmi? İsrail evinin burada törətdiyi böyük iyrənclikləri görürsənmi ki, Mən Öz müqəddəs məkanımdan uzaqlaşım? Lakin yenə dön, sən bundan da böyük iyrəncliklər görəcəksən. Sonra məni həyətin qapısına gətirdi; mən baxdım və budur, divarda bir deşik vardı. O mənə dedi: Son of insan, indi divarı qaz. Mən divarı qazdıqda, budur, bir qapı göründü. O mənə dedi: İçəri gir və onların burada etdikləri pis iyrəncliklərə bax. Mən içəri girdim və baxdım; budur, sürünənlərin hər cür şəkli, murdar heyvanlar və İsrail evinin bütün bütləri divarın hər tərəfinə həkk edilmişdi. Onların qarşısında İsrail evinin ağsaqqallarından yetmiş nəfər dayanmışdı və onların arasında Şafan oğlu Yaazanya dururdu; hər birinin əlində buxurdanı vardı və qalın buxur buludu yuxarı qalxırdı. O zaman mənə dedi: Son of insan, İsrail evinin ağsaqqallarının qaranlıqda, hər kəsin öz təsvir otaqlarında nə etdiyini gördünmü? Çünki onlar deyirlər: Rəbb bizi görmür; Rəbb yeri tərk etmişdir. O yenə mənə dedi: Bir daha dön, onların etdikləri bundan da böyük iyrəncliklər görəcəksən. Sonra məni şimala tərəf olan Rəbbin evinin darvazasının qapısına gətirdi; və budur, orada Tammuz üçün ağlayan qadınlar oturmuşdu.
Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.
Sonra mənə dedi: “Bunu gördünmü, ey bəşər oğlu? Yenə dön, bunlardan daha böyük iyrəncliklər görəcəksən.” Və məni Rəbbin evinin daxili həyətinə gətirdi; və bax, Rəbbin məbədinin qapısında, eyvanla qurbangah arasında, təxminən iyirmi beş kişi var idi; onların arxaları Rəbbin məbədinə tərəf, üzləri isə şərqə tərəf idi; onlar şərqə tərəf günəşə səcdə edirdilər. Sonra mənə dedi: “Bunu gördünmü, ey bəşər oğlu? Yəhuda evi üçün burada etdikləri iyrənclikləri etmək yüngül bir işdirmi? Çünki onlar ölkəni zorakılıqla doldurmuş, yenə də Məni qəzəbləndirməyə qayıtmışlar; və bax, budağı burunlarına tuturlar. Buna görə Mən də qəzəblə davranacağam: gözüm əsirgəməyəcək, nə də rəhm edəcəyəm; onlar qulaqlarıma uca səslə fəryad etsələr belə, yenə də onları eşitməyəcəyəm.” Yezekel 8:5–18.
After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.
Yezekelə qurbangah darvazasının girişində qısqanclıq surətinin qoyulması ilə bağlı ilk iyrənclik göstərildikdən sonra, ona qısqanclıq surətindən də daha böyük iyrəncliklərin göstəriləcəyi bildirilir. İkinci iyrənclik gizli otaqlarla təmsil olunur; burada qədim kişilər kimi təsvir edilən rəhbərlik dua qılmaqda, buxurla təmsil olunan ibadət təqdim etməkdə və Rəbbin yeri tərk etdiyini, onları görmədiyini bəyan etməkdədir. Lakin Yezekelə bunlardan da daha böyük iyrəncliklər görəcəyi xəbər verilir.
The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.
Üçüncü iyrənclik “Tammuz üçün ağlayan qadınlar”la təmsil olunur, lakin bundan da böyük bir iyrənclik hələ var, çünki dördüncü iyrənclik məbədə arxalarını çevirərək günəşə səcdə edən iyirmi beş nəfərdən ibarət bir rəhbərliyi göstərir.
In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.
Dördüncü iyrənclikdə belə bir bəyan edilir ki, “qədim qocalar” “ölkəni zorakılıqla doldurublar və Məni qəzəbləndirmək üçün yenidən qayıdıblar; və bax, budağı burunlarına tuturlar.” “Təhrik günü” Allahın qəzəb xidmətinin başlandığı gündür; necə ki, qədim İsraildə də belə olmuşdu, onlar Vəd Olunmuş Torpaq barədə Yeşua ilə Kalebin xəbərini rədd etdikdə. Möhürlənmə xəbərinin rədd edilməsi Yerusəlim üçün təqsir piyaləsinin dolduğunu göstərir. Yeşua ilə Kaleb kiçik dəstəni təmsil edirlər; onlar kilsədə və ölkədə olan iyrəncliklərə görə ah çəkib fəryad edən sadiq azlıqdırlar.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.
O zaman Musa ilə Harun İsrail övladları cəmiyyətinin bütün yığıncağının önündə üzləri üstə yerə qapandılar. Ölkəni kəşf etməyə gedənlərdən olan Nun oğlu Yeşua və Yefunnə oğlu Kaleb paltarlarını cırdılar. Və İsrail övladlarının bütün topluluğuna söyləyib dedilər: “Keçib kəşf etdiyimiz ölkə olduqca yaxşı bir ölkədir. Əgər Rəbb bizdən razı qalarsa, bizi o ölkəyə aparacaq və onu bizə verəcək; süd və bal axan bir ölkədir. Ancaq siz Rəbbə qarşı üsyan etməyin, nə də o ölkənin xalqından qorxun; çünki onlar bizim üçün çörək kimidirlər: onların himayəsi üzərlərindən çəkilmişdir, Rəbb isə bizimlədir; onlardan qorxmayın.” Lakin bütün cəmiyyət onları daşqalaq etməyi buyurdu. Və Rəbbin izzəti bütün İsrail övladlarının önündə yığıncaq çadırında zahir oldu. Rəbb Musaya dedi: “Bu xalq nə vaxta qədər Məni qəzəbləndirəcək? Aralarında göstərdiyim bütün əlamətlərə baxmayaraq, nə vaxta qədər Mənə iman etməyəcəklər? Mən onları vəba ilə vuracağam, onları irsdən məhrum edəcəyəm və səndən onlardan daha böyük və daha qüdrətli bir millət törədəcəyəm.” Saylar 14:5–12.
The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.
“Saylar” kitabında üsyançıların törətdiyi “təhrik”, eləcə də Yezekieldəki təhrik, üsyançının zühur etdirilmiş “əlamətləri” qəbul etməkdən imtina etməsinə əsaslanır. Musanın dövründə rədd edilən “əlamətlər”, Millerçilərin tarixində Allahın qüdrətinin zühurunu timsal edən “əlamətlər” idi. Qədim İsrail öz təməl tarixində Onun qüdrətinin zühurunun “əlamətlərini” rədd etməklə Allahı təhrik etdi. Yüz qırx dörd minin möhürlənmə vaxtında müasir İsrail də, son günlərdə təkrarlanan Gecəyarısı Nidası tarixinin təkrarını onlara “tanımağa” imkan verməli olan “əlamət” kimi verilmiş həmin ən təməl tarixi rədd edir (ona arxa çevirir).
God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.
Allah üsyankarlara Allahın qüdrətinin təzahürünün təkrarını görməyə icazə verir; çünki onları xilas edə biləcək şey, əgər onlar həqiqəti sevənlər arasında olmuş olsaydılar, yalnız son yağış deyil, həm də Allahın qüdrətinin təzahürünün təkrarı olan həqiqət idi.
The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.
Yezekel səkkizin dörd iyrəncliyinin Laodikeyalı Adventizmin dörd nəslinin rəmzləri kimi müəyyən edilməsi, axır günlərdə Yəhuda qəbiləsinin Aslanı tərəfindən möhürdən açılan xəbərin bir hissəsidir. Birinci nəsil 1863-cü ilin üsyanı ilə başladı və iyirmi beş il sonra, 1888-ci ildə, gizli otaqlar rəmzi ilə ikinci nəslin başlanğıcını işarələyən üsyan gəlib çatdı. Otuz bir il sonra, 1919-cu ildə, W. W. Prescott tərəfindən yazılmış, The Doctrine of Christ adlı kitabın nəşri üçüncü nəslin başlanğıcını işarələdi; Yezekel bunu Tammuz üçün ağlayan qadınlar kimi təsvir etmişdi. Bundan otuz səkkiz il sonra, 1957-ci ildə, Questions on Doctrine adlı kitabın nəşri ilə dördüncü nəsil gəlib çatdı; bu nəsil üsyançıların şərqdən yüksələn möhürləmə xəbərinə qarşı çıxacaqları və günəşə səcdə edəcəkləri vaxtı müəyyən edir.
We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.
Biz 1888-ci ildə Minneapolis Baş Konfransına gəlib çatan Laodikeya Adventizminin üsyanının ikinci nəslini nəzərdən keçirməyə başlayacağıq. Yadda saxlamaq vacibdir ki, Yezekelin dörd iyrəncliyinin hamısı Yerusəlimdə baş verir; baxmayaraq ki, onlar üsyanın tədrici inkişaf edən bir tarixini təmsil edirlər, söhbət həmişə son günlərdə Laodikeya Adventizmini təmsil edən şəhərin daxilində baş verən üsyandan gedir.
“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.
“Yerusəlimin məhvinin əlamətlərindən biri kimi, Məsih demişdi: «Bir çox yalançı peyğəmbərlər çıxacaq və çoxlarını aldadacaqlar». Yalançı peyğəmbərlər həqiqətən də qalxdılar, xalqı aldadaraq böyük kütlələri səhraya apardılar. Möcüzəvi qüdrətə malik olduqlarını iddia edən sehrbazlar və cadugərlər insanları öz ardınca dağların tənha yerlərinə çəkirdilər. Lakin bu peyğəmbərlik həm də axır günlər üçün deyilmişdi. Bu əlamət İkinci Gəlişin əlaməti kimi verilmişdir. Elə indi də yalançı məsihlər və yalançı peyğəmbərlər Onun şagirdlərini yoldan çıxarmaq üçün əlamətlər və möcüzələr göstərirlər. Məgər biz «Budur, O səhradadır» fəryadını eşitmirikmi? Minlərlə insan Məsihi tapmaq ümidi ilə səhraya çıxmamışdırmı? Və insanların vəfat etmiş ruhlarla əlaqədə olduqlarını iddia etdikləri minlərlə toplantıdan indi belə bir çağırış eşidilmirmi: «Budur, O gizli otaqlardadır»? Spiritizmin irəli sürdüyü iddia məhz budur. Bəs Məsih nə deyir? «Buna inanmayın. Çünki şimşək şərqdən çıxıb qərbə qədər necə parlayırsa, İnsan Oğlunun gəlişi də elə olacaqdır»”. The Desire of Ages, 631.
The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.
Gizli otaqlar spiritizmin rəmzidir və Hizqiyalın səkkizinci fəslindəki ikinci iyrənclik məbəddə baş verir; orada yer mənşəli surətlər gizlicə divarlardan asılmışdı.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Beləcə içəri girdim və gördüm; və bax, divarın hər tərəfi boyunca sürünən şeylərin hər cür surəti, mənfur heyvanlar və İsrail nəslinin bütün bütləri təsvir olunmuşdu. Onların qarşısında İsrail nəslinin ağsaqqallarından yetmiş nəfər dururdu və onların arasında Şafanın oğlu Yaazanya da dayanmışdı; hər birinin əlində öz buxurdanı var idi və qalın bir buxur buludu yüksəlirdi. O zaman O mənə dedi: “Ey bəşər oğlu, İsrail nəslinin ağsaqqallarının qaranlıqda, hər birinin öz təsvir otaqlarında nə etdiyini gördünmü? Çünki onlar deyirlər: Rəbb bizi görmür; Rəbb yeri tərk etmişdir.” Yezekel 8:10–12.
Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.
Yezekel məbədin divarları üzərində “İsrail evinin bütlərini, təsvir olunmuş halda” görür, lakin ona açıq-aşkar bildirilir ki, bu üsyan həm də ağsaqqalların hər birinin öz “xəyal otaqlarında” baş verir. Həqiqi məbədin daxilindəki üsyan insan məbədinin daxilindəki üsyanı aşkara çıxarır.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
“Məbədi dünyanın alıcı və satıcılarından təmizləməklə, İsa Öz missiyasını — qəlbi günahın murdarlığından, canı pozan dünyəvi arzular, xudbin ehtiraslar və pis vərdişlərdən təmizləmək missiyasını — bəyan etdi. Malaki 3:1–3 sitat gətirilir.” Əsrlərin Arzusu, 161.
The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.
İkinci iyrənclik həm kilsənin daxilində, həm də kilsənin keşikçiləri olmalı olan ağsaqqalların düşüncələrində şər qüvvənin bir təzahürünü təmsil edirdi. Orada təzahür edən şər qüvvə spiritizmin şəridir. Nuhun günlərində, insanların ürəklərinin hər düşüncəsi şər olduğu zaman, tufandan əvvəl yaşayanlar öz təqsir camlarını doldurmuşdular.
And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.
Və Allah gördü ki, yer üzündə insanın pisliyi böyükdür və onun ürəyinin düşüncələrinin hər bir xəyali daim yalnız şərdir. Yaradılış 6:5.
The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.
İkinci nəsil ruhçuluğun həm Yerusəlimin rəhbərləri arasına, həm də Laodikeyalı Adventizmin korporativ quruluşuna nə vaxt daxil olduğunu müəyyən edir. “İsrail evinin ağsaqqalları”nın “qaranlıqda”, öz “təsvir otaqları”nda etdikləri şey, onların ürəklərinin “fikirlərinin hər bir təxəyyülünün ancaq şərdən ibarət olduğunu” göstərir. Bacı Uayt açıq şəkildə bildirir ki, Yerusəlimin məhvi dünyanın sonunu təmsil edir və Nuhun dövründəki tufanın şəhadəti də dünyanın sonunu təmsil edir. Son günlərdə həqiqət vasitəsilə təqdis olunmaqdan imtina edənlər, Yezekel kitabının səkkizinci fəslindəki ikinci iyrəncliklə təmsil olunduğu kimi, ruhçuluğun hökmünə düşürlər.
The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.
Yezekelin ikinci iyrəncliyi 1888-ci ildə baş qaldıran üsyanı təmsil edir və ikinci nəslin rəmzinə çevrilir; lakin bundan da artıq olaraq, 1888-ci il və onun təmsil etdiyi, yaxud onunla təmsil olunan hər şey, 11 sentyabr 2001-ci ildə təkrar olundu. Bacı Uayt açıq şəkildə bildirir ki, 1888-ci ildə Vəhy on səkkizinci fəsildəki qüdrətli mələk enmişdi; buna görə də həmin tarix, Nyu-York şəhərinin böyük binalarının Allahın bir toxunuşu ilə yerə səriləcəyi və Vəhy 18:1–3 ayələrinin yerinə yetiriləcəyi vaxtı təmsil edir.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
“Əvvəlcədən formalaşdırılmış fikirlərdən əl çəkməyə və bu həqiqəti qəbul etməyə istəksizlik, Minneapolisdə qardaşlar Waggoner və Jones vasitəsilə Rəbbin göndərdiyi xəbərə qarşı göstərilən müxalifətin böyük bir hissəsinin təməlində dayanırdı. Şeytan həmin müxalifəti qızışdırmaqla, Allahın xalqımıza verməyi arzuladığı Müqəddəs Ruhun xüsusi qüvvəsini böyük ölçüdə onlardan uzaq saxlamağa müvəffəq oldu. Düşmən onların, həvarilərin Əllinci Gün bayramından sonra həqiqəti bəyan etdikləri kimi, bu həqiqəti dünyaya çatdırmaq işində özlərininki ola biləcək səmərəliliyi əldə etmələrinə mane oldu. Bütün yer üzünü öz izzəti ilə işıqlandırmalı olan nur rədd edildi və öz qardaşlarımızın davranışı nəticəsində böyük ölçüdə dünyadan uzaq saxlanıldı.” Selected Messages, kitab 1, 235.
The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.
1888-ci ilin tarixi, 11 sentyabr 2001-ci ildə gəlmiş olan son yağış ismarıcının rədd edilməsinin nümunəsini təqdim etdi. 1888, Hezekielin ikinci iyrəncliyi ilə təmsil olunan Laodikiya Adventizminin ikinci nəslinin rəmzidir və həmin tarixdə Hezekieldəki yetmiş ağsaqqal vasitəsilə timsallaşdırılmış bir üsyan müəyyən edilir. Onların üsyanı spiritizmi təmsil edirdi və sınaq müddətinin camının Nuhun günlərində dolması ilə paralellik təşkil edirdi. Bu ismarıcın rədd edilməsi, İslamın üçüncü Vayının gəlişini müəyyən etməli olan son yağış ismarıcının rəhbərlik tərəfindən rədd edilməsini nümayiş etdirirdi.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Son yağış Allahın xalqının üzərinə yağmalıdır. Qüdrətli bir mələk göydən enməlidir və bütün yer üzü onun izzəti ilə nurlanmalıdır.” Review and Herald, 21 aprel 1891.
The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.
1888-ci ildə xəbəri rədd edən rəhbərlik, 11 sentyabr 2001-ci ildə İslamın xəbərinin rədd edilməsini öncədən simvollaşdırdı, lakin Allah onlar üzərindəki hökmünün bir hissəsi olaraq həmin rəhbərlərin şahid olacağı bir qüdrət təzahürü ortaya çıxarmağı niyyət edir. Son yağışın qüdrətinin təzahürü möhürlənmə dövrünün sonunda baş verir. Bu, 11 sentyabr 2001-ci ildə başladı, lakin Vəhy kitabının on birinci fəslindəki üç gün yarımın sonunda, “böyük zəlzələ” yetişdiyi zaman öz zirvəsinə çatır.
The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.
1888-ci ilin xəbəri Laodikeya xəbəri idi; o, o zaman yan keçilməkdə olan bir vaxtlar seçilmiş xalq üçün son çağırış idi.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
“A. T. Jones və E. J. Waggoner vasitəsilə bizə verilmiş xəbərdarlıq Laodikiya kilsəsinə Allahın ismarıcıdır və həqiqətə inandığını etiraf etdiyi halda Allah tərəfindən verilmiş şüaları başqalarına əks etdirməyən hər kəsin vay halına.” The 1888 Materials, 1053.
The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.
1888-ci ilin xəbəri, Nyu-York şəhərinin böyük binaları 11 sentyabr 2001-ci ildə yerlə-yeksan edildiyi zaman Laodikiya kilsəsinə doğru şahidliyin verilməli olduğunu müəyyən edən xəbəri təmsil edirdi; və doğru şahidlik üçüncü Vay olan İslam xəbəridir ki, dindən dönmüş bir xalqın üzərinə üfürüldükdə, onları qüdrətli bir ordu kimi həyata qaytarmaq gücünə malikdir.
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
“Yatanları oyatmaq üçün kilsələrimizə və müəssisələrimizə doğru şahidlik edilməlidir.”
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
“Rəbbin kəlamına iman ediləndə və ona itaət olunanda, sabit irəliləyiş əldə ediləcək. Gəlin indi böyük ehtiyacımızı görək. Rəbb quru sümüklərə həyat nəfəsi üfürənə qədər bizi istifadə edə bilməz. Mən bu sözlərin deyildiyini eşitdim: ‘Allahın Ruhunun qəlb üzərində dərin hərəkəti olmadan, Onun həyatverici təsiri olmadan, həqiqət ölü hərfə çevrilir.’” Review and Herald, 18 noyabr 1902.
1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.
1888-ci il Adventizmin ikinci nəslinin başlanğıcını qeyd edir, lakin o, həmçinin axır günlərlə uyğunlaşan bir peyğəmbərlik xəttini də təqdim edir. 11 sentyabr 2001-ci ildə Allah İslamın yer üzünün vəhşisinə qarşı hücumunun peyğəmbərliyin yerinə yetməsi olduğunu qəbul etməyi seçən insanları qədim yollara geri apardı. Allahın xalqı William Millerin mirvarilərinə qayıtmalı və birinci və ikinci Vayların yerinə yetməsini ehtiva edən, öz növbəsində isə həmin vaxt üçüncü Vayın gəlişini təsbit edən təməl həqiqətlər üzrə təlim almalı idi. O insanlar həmin qədim yollara qayıtdıqdan sonra onlara Habakkukun iki cədvəlinin müqəddəsliyi göstərildi.
The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.
1863-cü ildə Habakkukun iki lövhəsinə qarşı baş vermiş üsyan — hansı ki, Millerin cəvahiratları və eyni zamanda Adventizmin təməlləridir — 11 sentyabr 2001-ci ildə təkrar olunmuş bir üsyanı əvvəlcədən göstərirdi; çünki bir daha Laodikiyalı Adventizmin rəhbərliyinə Millerin cəvahiratlarını müdafiə etmək, yaxud onları rədd etmək imkanı verilmişdi. Yezekel səkkizdə təmsil olunan Adventizmin bütün dörd nəsli də 11 sentyabr 2001-ci ildə Laodikiyalı Adventizmin üsyanını təmsil edir.
We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.
Növbəti məqalədə Laodikeyalı Adventizmin ikinci nəslini müəyyənləşdirməyə davam edəcəyik.
“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.
“Allah insanı əbədi həqiqətləri qucaqlamağa qadir olan meyllərlə yaratdı. Bu meyllər bütün dünyəvilikdən uzaq, saf və müqəddəs saxlanılmalı idi. Lakin insanlar hesablarından əbədiyyəti çıxarmışlar. Hər bir canın taleyini Öz ixtiyarında saxlayan Allah — Alfa və Omeqa, başlanğıc və son — unudulmuşdur. Özlərini bilikdə qüdrətli hesab edərək, insanlar Allahın nəzərində özlərini ən aşağı səviyyəyə endirmişlər.
“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.
“İnsanın düşüncəsi dünyəviləşmişdir. O, ilahiliyin möhürünü aşkara çıxarmaq əvəzinə, bəşəriliyin möhürünü aşkara çıxarır. Onun otaqlarında yerə aid təsvirlər görünür. Nuhun günlərində hökm sürən, o dövrün sakinlərini xilas ümidindən məhrum edən alçaldıcı əməllər bu gün də görünür.” Signs of the Times, 18 dekabr 1901.