In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
1884-cü ildə Ellen White son açıq görüntüsünü aldı. Bu görüntü Oreqon ştatının Portlend şəhərində verildi. Onun ilk açıq görüntüsü isə 1844-cü ildə Men ştatının Portlend şəhərində verilmişdi. İsa hər zaman bir şeyin sonunu onun başlanğıcı ilə təsvir edir.
“It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.
“1844-cü ildə, vaxtın keçməsindən çox keçməmiş, mənə ilk görüntüm verildi. Mən Portlandda Məsihdə əziz bir bacı olan, qəlbi mənim qəlbimə bağlanmış xanım Hainesi ziyarət edirdim; beşimiz də, hamımız qadın, ailə qurbangahı önündə sakitcə diz çökmüşdük. Dua edərkən Allahın qüdrəti əvvəllər heç vaxt hiss etmədiyim kimi üzərimə gəldi.
“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
“Mənə elə gəlirdi ki, nurla əhatə olunmuşam və yerdən getdikcə daha yüksəyə qalxıram. Mən dünyada advent xalqını axtarmaq üçün geri döndüm, lakin onları tapa bilmədim; bu zaman bir səs mənə dedi: «Yenidən bax, bir az da yuxarı bax». Bundan sonra gözlərimi qaldırdım və dünyanın xeyli yuxarısında salınmış düz və dar bir yol gördüm. Advent xalqı bu yol ilə yolun o biri başında yerləşən şəhərə doğru irəliləyirdi. Yolun başlanğıcında onların arxasında parlaq bir işıq qoyulmuşdu; bir mələk mənə bunun “gecəyarısı nidası” olduğunu dedi. [BAX: MATTA 25:6.] Bu işıq yol boyu hər tərəfə saçır və ayaqları üçün işıq verirdi ki, büdrəməsinlər.
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
“Əgər onlar gözlərini qarşılarında olan, onları şəhərə doğru aparan İsaya dikilmiş saxlayırdılarsa, təhlükəsiz idilər. Lakin tezliklə bəziləri yoruldu və dedilər ki, şəhər çox uzaqdadır, halbuki onlar ora bundan əvvəl daxil olacaqlarını gözləmişdilər. O zaman İsa Öz izzətli sağ qolunu qaldırmaqla onları ruhlandırardı və Onun qolundan advent dəstəsinin üzərində dalğalanan bir nur çıxardı; onlar da “Alleluya!” deyə qışqırardılar. Digərləri isə ehtiyatsızcasına arxalarındakı nuru inkar etdilər və dedilər ki, onları bu qədər uzağa gətirən Allah olmamışdır. Arxalarındakı nur söndü, ayaqları tam qaranlıq içində qaldı, onlar büdrədilər, nişanı və İsanı gözdən itirdilər və yolun kənarından aşağıda olan qaranlıq və şər dünyaya yuvarlandılar.” Ellen G. White-ın Christian Experience and Teachings əsəri, 57.
In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.
Nəvəsi Artur L. Uayt tərəfindən qələmə alınmış Ellen Uaytın altıcildlik bioqrafiyasında o, Con Lafboro tərəfindən 1893-cü il Baş Konfrans Sessiyasında verilmiş bir bəyanatı qeyd edir.
“Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.
“Louqboro, doqquz il sonra Baş Konfransın iclasında bir müraciət edərkən, belə dedi: “Mən bacı Uaytı təxminən əlli dəfə görüntü halında görmüşəm. İlk dəfə təxminən qırx il əvvəl idi.... Onun son açıq görüntüsü 1884-cü ildə, Oreqon ştatının Portlend şəhərindəki düşərgə toplantısı yerində oldu.” Ellen White Biography, 3-cü cild, 256.
She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.
O, 1884-cü ildən sonra da yuxular və görüntülər görməyə davam etməli idi, lakin hamının gözü önündə baş verən görüntülər başlandıqları vaxtdan düz qırx il sonra sona çatdı və həm başlanğıc, həm də son açıq görüntülər Portland adlı şəhərlərdə baş verdi. Birinci şəhər Amerika Birləşmiş Ştatlarının şərq sahilində idi, son şəhər isə qərb sahilində. Bəziləri bu faktın insan təsadüfündən başqa heç nə ifadə etmədiyini iddia etmək istəyə bilər, başqaları isə açıq görüntülərin məqsədinin yerinə yetirildiyini və buna görə də Rəbbin onları qırx ildən sonra sona çatdırdığını iddia edə bilər.
The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.
Əsl səbəb, Millerçi hərəkatına verilmiş peyğəmbərlik ənamına qarşı itaətsizliyin və üsyankarlığın getdikcə artmasıdır.
“After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.
“Ouklenda gəldikdən sonra Battle Creekdəki vəziyyət hissi altında əzildim; mən isə zəif idim, sizə kömək etməyə gücsüzdüm. Mən bilirdim ki, imansızlığın mayası fəaliyyətdə idi. Allah Kəlamının açıq buyuruqlarına etinasız yanaşanlar, onları həmin Kəlama diqqət yetirməyə çağıran şəhadətlərə də etinasız yanaşırdılar. Keçən qış Healdsburqa səfər edərkən çox dua içində idim və nigarançılıqla, qəm-qüssə ilə yüklənmişdim. Lakin bir dəfə dua edərkən Rəbb qaranlığı geri çəkdi və böyük bir nur otağı doldurdu. Allahın bir mələyi mənim yanımda idi və mənə elə gəldi ki, Battle Creekdəyəm. Mən sizin məsləhət şuralarınızda idim; söylənən sözləri eşitdim, elə şeylər gördüm və eşitdim ki, əgər Allah istəsəydi, onların yaddaşımdan əbədi silinməsini arzu edərdim. Ruhum elə yaralanmışdı ki, nə edəcəyimi, nə də nə deyəcəyimi bilmirdim. Bəzi şeyləri qeyd edə bilmirəm. Mənə tapşırıldı ki, bu barədə heç kəsə heç nə bildirməyim, çünki hələ çox şey üzə çıxmalı idi.
“I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.
“Mənə verilmiş olan işığı toplayıb onun şüalarını Allahın xalqının üzərinə saçmağa dair göstəriş verildi. Mən bunu qəzetlərdə dərc olunan məqalələr vasitəsilə etmişəm. Aylarla, demək olar ki, hər səhər saat üçdə qalxır, Battle Creekdə mənə son iki şəhadət verildikdən sonra yazılmış müxtəlif məqamları toplayırdım. Bu məsələləri yazıya alıb tələsik sizə göndərdim; lakin özümə lazımi qayğını göstərməyi laqeyd qoymuşdum və bunun nəticəsi olaraq yükün ağırlığı altında taqətdən düşdüm; yazılarımın hamısı Baş Konfransda sizə çatacaq şəkildə tamamlanmamışdı.
“Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.
“Yenə dua edərkən Rəbb Özünü mənə aşkar etdi. Mən bir daha Battle Creekdə idim. Mən bir çox evlərdə oldum və süfrələriniz ətrafında söylədiyiniz sözləri eşitdim. Təfərrüatları indi söyləməyə azad deyiləm. Ümid edirəm ki, onları dilə gətirməyə heç vaxt çağırılmayım. Mən həmçinin bir neçə son dərəcə təsirli yuxu da gördüm.
“What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.
“Allahın səsi olaraq hansı səsi qəbul edəcəksiniz? Rəbb sizin səhvlərinizi düzəltmək və yolunuzu sizə olduğu kimi göstərmək üçün nə qüvvəni ehtiyatda saxlayıb? Kilsədə işləmək üçün hansı qüvvəni? Əgər hər bir qeyri-müəyyənlik kölgəsi və hər bir şübhə ehtimalı aradan qaldırılmayınca iman gətirməkdən imtina edirsinizsə, siz heç vaxt iman gətirməyəcəksiniz. Mükəmməl biliyi tələb edən şübhə heç vaxt imana təslim olmayacaq. İman isbata deyil, dəlilə əsaslanır. Ətrafımızda bizi əks bir yol tutmağa sövq edən başqa səslər olduğu zaman Rəbb bizdən vəzifə səsinə itaət etməyimizi tələb edir. Allahdan danışan səsi ayırd etmək bizdən ciddi diqqət tələb edir. Meyilə müqavimət göstərməli, ona qalib gəlməli və vicdanın səsinə mübahisə və ya güzəşt etmədən itaət etməliyik ki, onun təkanları kəsilməsin və iradə ilə impuls hökmranlıq etməsin. Rəbbin sözü, Onun Ruhuna eşitmək və itaət etməmək qərarına gələrək qarşı durmamış olan hamımıza gəlir. Bu səs xəbərdarlıqlarda, məsləhətlərdə, məzəmmətlərdə eşidilir. Bu, Rəbbin Öz xalqına ünvanladığı nur xəbəridir. Əgər daha gur çağırışları və ya daha yaxşı fürsətləri gözləsək, nur geri alına bilər və biz qaranlıqda qala bilərik.” Testimonies, cild 5, 68.
Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”
Bacı Uayt müəyyən etmişdi ki, əgər onun peyğəmbər qadın kimi xidmətinə qarşı davamlı üsyan göstərilərsə, “nur geri alına bilər və” Laodikiya Adventizmi “qaranlıqda buraxılar.” 1915-ci ildə nur geri alındı. Allah istədiyi zaman bir peyğəmbər və ya peyğəmbər qadını qaldırmağa tamamilə qadirdir və idi. O, İlyadan sonra onun ardınca gəlmək üçün Elişanı qaldırdı, lakin 1915-ci ildən sonra yaşayan heç bir peyğəmbər qaldırılmadı, çünki Rəbb “nuru geri almışdı.”
When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.
Bacı Uaytın yuxuları və görüntüləri ilə bağlı üç dövr olmuşdur. Birinci qırxillik dövrdə görüntülər ictimai şəkildə baş verirdi; bu, görüntülərin baş verdiyi zaman orada iştirak edənlərin zehnində bu ənamın bərqərar edilməsi ilə bağlı məqsədlərə xidmət edirdi. Sonra 1884-cü ildən, 1915-ci ildəki vəfatınadək, hələ də Allahın xalqının möhkəmləndirilməsi üçün verilən görüntülər və yuxular təqdim olundu, lakin onlar gizli şəkildə verildi. Üçüncü dövr 1915-ci ildə başladı və Laodikeyalı Adventizmin mürtədlik qaranlığında olduğunu sübut edən dəlili təqdim etdi.
Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.
Qədim İsrail müasir İsraili təmsil edir və Eli ilə onun iki oğlu Xofni və Pinexasın simasında təcəssüm edən tam yetkin üsyan dövründə “açıq görüntü yox idi.” Bunun səbəbi onların kobud itaətsizliyi və üsyanı idi. Allah dəyişmir.
“Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.
“Eliyin evinə daha bir xəbərdarlıq verilməli idi. Allah baş kahin və onun oğulları ilə əlaqə saxlaya bilməzdi; onların günahları, qalın bir bulud kimi, Onun Müqəddəs Ruhunun hüzurunu kənarda saxlamışdı. Lakin şərin ortasında uşaq Şamuel göylərə sadiq qaldı və Eliyin evinə yönəlmiş məhkumluq xəbəri Şamuelin Uca Olanın peyğəmbəri kimi tapşırığı idi.
“‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.
“‘O günlərdə Rəbbin sözü nadir idi; açıq görüntü yox idi. Və o vaxt belə oldu ki, Eli öz yerində uzanmışdı, gözləri isə zəifləməyə başlamışdı, artıq görə bilmirdi; və Allahın çırağı, Allahın sandığının olduğu Rəbbin məbədində sönməzdən əvvəl, Şamuel də yatmaq üçün uzanmışdı; Rəbb Şamueli çağırdı.’ Səsin Elinin səsi olduğunu zənn edən uşaq tələsik kahinin yatağına tərəf qaçdı və dedi: ‘Budur mən; çünki məni sən çağırdın.’ Cavab belə oldu: ‘Mən çağırmadım, oğlum; yenə uzan.’ Şamuel üç dəfə çağırıldı və o da üç dəfə eyni cür cavab verdi. O zaman Eli əmin oldu ki, o sirli çağırış Allahın səsidir. Rəbb Öz seçdiyi qulunu, ağ saçlı o adamı kənarda qoyub bir uşaqla danışmaq üçün onun yanından keçmişdi. Bu özlüyündə Eli və onun evi üçün acı, lakin haqq edilmiş bir məzəmmət idi.” Patriarxlar və Peyğəmbərlər, 581.
In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.
Elinin evinin dönüklüyündə açıq görüntü yox idi, çünki o günlərdə Rəbbin Sözü “qiymətli” idi. “Qiymətli” kimi tərcümə olunan ivrit sözü “nadir” mənasını verir. 1844-cü ildən 1884-cü ilə qədər Laodikeyalı Adventizmə “açıq görüntülər” verilmişdi. Bu, əvvəlcə Filadelfiyalı Millerçi hərəkatının tarixində təsbit olundu və 1856-cı ildə Filadelfiyalı hərəkatın Laodikeyalı hərəkatına keçdiyini müəyyən etməyə başladı, lakin açıq görüntülər davam etdi, çünki Allah səbirli və mərhəmətlidir.
Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.
Sonra 1863-cü ildə təməl həqiqətlərə qarşı üsyan başladı, lakin “açıq görüntülər” 1884-cü ilə qədər davam etdi. Sonra bir dəyişiklik baş verdi. Yezekel kitabının səkkizinci fəslində dörd iyrənclik təbiət etibarilə artan şəkildə təsvir olunur. 1884-cü il birinci nəslin yaxın sonunu və ikinci nəslin başlanğıcını təmsil edir. Advent tarixi sənədləşdirir ki, 1881-ci ildə və sonra yenidən 1882-ci ildə üsyanda iki mühüm artım baş verdi.
In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.
1881-ci ildə Baş Konfransın prezidenti (Corc Batler) Review and Herald jurnalında bir sıra məqalələr yazıb dərc etdirdi; həmin məqalələrdə o, Müqəddəs Kitabın bəzi hissələrinin digər hissələrdən daha çox ilhamla verildiyini irəli sürürdü və məqalələrinin sonunda hətta Müqəddəs Kitabın ilhamla verilməmiş bəzi hissələrini müəyyənləşdirdi. Bunun ardınca, 1882-ci ildə nəşriyyat işinin rəhbərlərindən biri və o vaxt təhsil işinin də rəhbəri olan Uriya Smit öyrətməyə başladı ki, Sister White-a gələcəyə dair peyğəmbərliklər və ya keçmişin müqəddəs tarixi göstərildikdə, onun sözləri ilhamla verilmiş olurdu; lakin o iddia edirdi ki, o, kilsə üzvlərinin şəxsi nöqsanlarını göstərdikdə, bu sadəcə onun insani fikri idi.
In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.
1881-ci ildə Şeytan kilsənin prezidentinin vasitəsilə Kral Ceyms Müqəddəs Kitabının nüfuzuna qarşı açıq bir hücum həyata keçirdi, sonra isə növbəti ildə təhsil və nəşriyyat işinin rəhbəri Peyğəmbərlik Ruhunun nüfuzuna qarşı buna bənzər bir hücum etdi. 1884-cü ildən etibarən şahidlik budur ki, həmin günlərdə açıq görüntü yox idi. 1863-cü ildən 1881-ci ilə qədər üsyan elə bir həddə yüksəlmişdi ki, artıq Müqəddəs Kitabı və Peyğəmbərlik Ruhunu da əhatə edirdi və artıq sadəcə təməllərin rədd edilməsini təmsil etmirdi.
The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.
Yezekel kitabının səkkizinci fəslində təsvir olunan dörd iyrənclik qədim ağsaqqallar tərəfindən icra olunur; onlar isə 1863-cü ildə Laodikeyalı Adventizm kimi hüquqi kilsə qurumu olaraq başlamış Yerusəlim rəhbərliyini təmsil edirlər. Həmin vaxt Review and Herald-da bir məqalə dərc olundu; bəzi tarixçilər onun müəllifliyini Ceyms Uayta aid etsələr də, məqalənin sənədləşdirilməsi əsl müəllifin daha çox Uriya Smit olduğunu göstərir. Hər nə qədər belə olsa da, Yerixonun yenidən qurulmasına qarşı olan lənət Ceyms Uayt tərəfindən açıq şəkildə yerinə yetirildi və saxta 1863 cədvəlini yaradan şəxs Uriya Smit idi. 1881-ci ilə gəldikdə isə, Baş Konfransın prezidenti Review and Herald-da Müqəddəs Kitabın tam səlahiyyətinə qarşı çıxan məqalələr dərc etdirirdi; sonrakı ildə isə Uriya Smit Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinə qarşı hücuma başladı.
The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.
Qəyyumlar olmaları gərəkən qədim kişilər Millerin yuxusunda təmsil olunan və Habakkukun iki lövhəsi üzərində təsvir edilən təməl həqiqətlərə qarşı hücumla başlayan açıq bir hücumda önə çıxırdılar. Oradan etibarən onlar Müqəddəs Kitabın və Peyğəmbərlik Ruhunun iki şahidinə hücum etməyə başladılar. Həmin zaman dövründə (1880-ci illərin əvvəllərində) səhiyyə işinin rəhbəri Con H. Kelloqq panteizmin spiritizmini kilsənin rəhbərliyinə təqdim etməyə başladı. 1881-ci ildə Ceyms Vayt torpağa tapşırıldı və Bacı Vayt kilsənin təhsil, səhiyyə və siyasi strukturunun rəhbərliyinin getdikcə artan üsyanının ortasında idi.
The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:
1856-cı ildə gəlmiş olan, “yeddi vaxt”ın artmış nuru, eləcə də Laodikiya üçün olan xəbər rədd edilmişdi və Rəbb həmin xəbəri 1888-ci ildə Minneapolisdəki Baş Konfransda, Ağsaqqallar Cons və Vaqqoner tərəfindən təqdim edilən xəbər vasitəsilə təkrar etməyi niyyət etmişdi. Onların xəbəri yeni bir xəbər deyildi və onların xəbərinə müqavimət göstərənlərə Bacı Uayt müraciət edəndə, o, üsyankarların belə inandıqlarını göstərdi ki, Cons və Vaqqonerin xəbərinə qarşı göstərdikləri müqavimət köhnə nişanələri, yəni həm də qədim təməlləri müdafiə etmək məsuliyyətlərini təmsil edir. Onların üsyanı aşkar etdi ki, 1888-ci ilə qədər onlar artıq təməllərin nə olduğunu anlamırdılar; halbuki əsas həqiqətlər Məsihin salehliyini təmsil edir. O, nişanələr və Uilyam Millerin qaydaları kontekstində belə dedi:
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.
“Xristianlığın nədən ibarət olduğunu, həqiqətin nə olduğunu, qəbul etdiyimiz imanın nə olduğunu, Müqəddəs Kitabın qaydalarının — bizə ən ali hakimiyyətdən verilmiş qaydaların — nə olduğunu hər birimiz özümüz üçün bilməliyik. Elələri çoxdur ki, imanlarını əsaslandıracaqları bir səbəb olmadan, məsələnin həqiqətinə dair kifayət qədər dəlil olmadan inanırlar. Əgər onların əvvəlcədən formalaşmış fikirləri ilə uzlaşan bir düşüncə irəli sürülərsə, onu dərhal qəbul etməyə hazır olurlar. Onlar səbəbdən nəticəyə doğru mühakimə yürütmürlər, onların imanının həqiqi təməli yoxdur və sınaq zamanı qum üzərində bina qurduqlarını anlayacaqlar.”
“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.
“Özünün Müqəddəs Yazılar barəsindəki indiki natamam biliyi ilə kifayətlənib ondan razı qalan və bunu xilası üçün yetərli hesab edən kəs, öldürücü bir aldanış içində arxayınlıq edir. Elələri çoxdur ki, xətanı ayırd edə və həqiqət kimi sırınmış bütün ənənə və xurafatı məhkum edə bilsinlər deyə, Müqəddəs Yazıların dəlilləri ilə hərtərəfli silahlanmayıblar. Şeytan Məsihin müjdəsinin sadəliyini pozmaq üçün öz ideyalarını Allahın ibadətinə daxil etmişdir. İndiki həqiqətə inandığını iddia edənlərin böyük bir hissəsi müqəddəslərə bir dəfəlik təslim edilmiş imanın nədən ibarət olduğunu bilmir — sizdə olan Məsih, izzətin ümididir. Onlar elə düşünürlər ki, qədim sərhəd nişanələrini müdafiə edirlər, lakin ilıq və laqeyddirlər. Onlar məhəbbət və imanın həqiqi fəzilətini öz təcrübələrinə hörməyi və ona malik olmağın nə demək olduğunu bilmirlər. Onlar Müqəddəs Kitabı diqqətlə araşdıran tələbələr deyillər, əksinə tənbəl və diqqətsizdirlər. Müqəddəs Yazıların mətnləri üzərində fikir ayrılıqları meydana çıxanda, məqsədli şəkildə araşdırmamış və nəyə inandıqları barədə qəti mövqeyi olmayan bu adamlar həqiqətdən uzaq düşürlər. Biz hamının üzərinə ilahi həqiqəti səylə araşdırmağın zəruriliyini təsirli şəkildə qoymalıyıq ki, onlar həqiqətin nə olduğunu bildiklərini doğrudan da bilsinlər. Bəziləri çox biliyə malik olduqlarını iddia edir və vəziyyətlərindən razı qalırlar, halbuki onların işə nə daha artıq qeyrəti, nə Allaha, nə də Məsihin uğrunda öldüyü canlara qarşı, sanki Allahı heç vaxt tanımamış olsaydılar, olduğundan daha alovlu məhəbbəti var. Onlar Müqəddəs Kitabı onun iliyini və yağını öz canlarına mənimsəmək [üçün] oxumurlar. Onlar bunun özlərinə danışan Allahın səsi olduğunu hiss etmirlər. Lakin əgər biz xilas yolunu anlamaq, salehlik Günəşinin şüalarını görmək istəyiriksə, Müqəddəs Yazıları məqsədli şəkildə öyrənməliyik, çünki Müqəddəs Kitabın vədləri və peyğəmbərlikləri ilahi satınalma planı üzərinə izzətin aydın şüalarını salır; bu möhtəşəm həqiqətlər isə aydın şəkildə dərk olunmur.” The 1888 Materials, 403.
This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.
Bu bəyanat onun 1888-ci il dövründə verdiyi şahidlikdən götürülmüşdür və o, üsyançıların özləri bunu bilməsələr də, qum üzərində bir təməl qurduqlarını göstərir. O deyir: “İndiki həqiqətə inandıqlarını iddia edənlərin böyük bir hissəsi, bir zaman müqəddəslərə təslim edilmiş imanın nədən ibarət olduğunu bilmir — sizdə olan Məsih, izzətin ümididir. Onlar köhnə sərhəd nişanələrini müdafiə etdiklərini düşünürlər, lakin ilıq və laqeyddirlər.” O, onları hələ də Laodikiya vəziyyətində olanlar kimi təqdim edir, çünki onlar “ılıqdırlar.” Və o, “bir zaman müqəddəslərə təslim edilmiş iman”ın “sizdə olan Məsih, izzətin ümidi” olduğunu göstərir. Məsih Əsrlərin Qayasıdır və Əsrlərin Qayası olaraq O, Millerin yuxusundakı cəvahiratları təmsil edir.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“Xəbərdarlıq gəlib çatmışdır: 1842, 1843 və 1844-cü illərdə xəbər gəldiyi vaxtdan bəri üzərində qurmaqda olduğumuz imanın təməlini sarsıdacaq heç nəyin içəri daxil olmasına yol verilməməlidir. Mən bu xəbərin içində idim və o vaxtdan bəri Allahın bizə verdiyi işığa sadiq qalaraq dünyanın qarşısında dayanmışam. Biz hər gün ciddi dua ilə Rəbbi axtararaq nur dilədiyimiz zaman ayaqlarımızın üzərinə qoyulduğu platformadan geri çəkilməyi düşünmürük. Sizcə, Allahın mənə verdiyi nuru mən tərk edə bilərəmmi? O, Əbədi Qaya kimi olmalıdır. Mənə verildiyi vaxtdan bəri mənə yol göstərmişdir.” Review and Herald, 14 aprel 1903.
She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.
O, “Onlar səbəbdən nəticəyə doğru mühakimə yürütmürlər” dedikdə, Hizqiyalın qədim adamları olan üsyançıların mühüm bir gerçəkliyini müəyyən edir. Pis adamlar səbəbdən nəticəyə doğru mühakimə edə bilmirlər və ya etmək istəmirlər. 1888-ci il Baş Konfrans iclasının nəticəsi elə bir üsyankarlıq oldu ki, Bacı Vayt oradan ayrılmağa qərar verdi, lakin onun mələk rəhbəri ona əmr etdi ki, qalmalı və Korahın, Datanın və Aviramın üsyanının paralel tarixçəsini qeyd etməlidir. Qədim adamların üsyanı nəticə idi, səbəb isə 1856-cı ildə “yeddi dəfə”nin artan nuru ilə gəlmiş Laodikeya ismarıcının rədd edilməsi idi; bu isə daha sonra 1863-cü ildə təməllərə qarşı üsyana qədər yüksəldi və bunun ardınca əvvəlcə Müqəddəs Kitaba, sonra isə Peyğəmbərlik Ruhuna qarşı hücuma, həmçinin Kelloqun spiritizminin ortaya çıxarılmasına gətirib çıxardı.
Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.
Əlbəttə, tarix boyu qədim kişilərin tarixçiləri üsyanla əlaqədar həqiqətlərin üstünü cəfəngiyyat, ənənələr, adətlər və uydurma nağıllarla ört-basdır etmişlər; çünki belə bir üsyanda iştirak edənlər həmişə sübutları gizlətməyə cəhd edirlər.
Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.
Vay o kəslərin halına ki, məsləhətlərini Rəbbdən gizlətmək üçün dərinə gedirlər; işləri qaranlıqdadır və deyirlər: “Bizi kim görür? Bizi kim tanıyır?” Yeşaya 25:19.
The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).
Yeşayanın bu ayədə müraciət etdiyi adamlar onun “Yeruşəlimdə bu xalqa hökmranlıq edən istehzaçı adamlar” kimi tanıtdığı kəslərdir və Hizqiyal kitabının səkkizinci fəslində xalqın keşikçiləri olmalı olan həmin qədim adamların özləridir. Hizqiyalın şahidliyində, Adventizmin ikinci nəslini işarələyən ikinci iyrənclikdə, onlar Yeşayanın istehzaçı adamlarının verdiyi suallara cavab verirlər: “çünki deyirlər: Rəbb bizi görmür; Rəbb yeri tərk etmişdir” (Hizqiyal 8:12).
There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.
1888-ci ilə gətirib çıxaran və həmin ildə baş vermiş üsyanın həqiqətini ört-basdır etməyə cəhd edən o tarixi revizionistlərin üzərinə “Vay” elan olunmuşdur.
We will continue this study in the next article.
Bu tədqiqatı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.
“Mən sizinlə Minneapolisdəki yığıncaqlara dair danışmalıyam. Mən bir vaxt yığıncaqdan ayrılmağa qərar verdim, çünki hökm sürən güclü müxalifət ruhunu gördüm və hiss etdim. Brother Morrison və Brother Nicola üzərində idarəedici bir qüvvə ilə hərəkət edən ruhu mən bir an belə qəbul edə bilməzdim. Sizin hansı ruhdan olduğunuzu mən bir an belə şübhə altına ala bilmərəm. Şübhəsiz ki, bu, Allahın Ruhu deyildi və siz bu aldanışda davam etməyəsiniz deyə indi sizə yazıram.
“The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’
“Minneapolisi daha artıq tərk etməməyə qərar verdiyimdən sonrakı gecə, yuxuda, yaxud gecə görüntüsündə — hansının olduğunu qəti deyə bilmirəm — hündürboylu, vüqarlı görkəmli bir şəxs mənə bir xəbər gətirdi və mənə aşkar etdi ki, öz vəzifə postumda dayanmağım Allahın iradəsidir və Allahın Özü mənə yardımçı olacaq, mənə söyləməli olduğum sözləri vermək üçün məni qüvvətləndirib saxlayacaq. O dedi: ‘Rəbb səni bu iş üçün ayağa qaldırmışdır. Onun əbədi qolları sənin altındadır. Bu toplantıdan həyat və ya ölüm üçün qərarlar çıxarılacaq; hərçənd heç kəsin həlak olması zəruri deyil, lakin ruhani təkəbbür və özünəinam qapını bağlayacaq ki, İsa və Onun Müqəddəs Ruhunun qüdrəti içəri qəbul edilməsin. Onlara aldanışdan ayılmaq, tövbə etmək, günahlarını etiraf etmək, Məsihə gəlmək və Ona dönmək üçün daha bir fürsət veriləcək ki, O onları sağaltsın.’”
“He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’
“O dedi: ‘Mənim ardımca gəl.’ Mən bələdçimin ardınca getdim və o məni qardaşların yaşadıqları müxtəlif evlərə apardı və dedi: ‘Burada deyilən sözləri eşit, çünki onlar salnamə kitabında yazılmışdır və bu sözlər bu işdə yuxarıdan gələn hikmət ruhuna görə deyil, yuxarıdan enməyən, əksinə aşağıdan olan ruha görə rol alanların hamısına qarşı mühakiməedici bir qüvvəyə malik olacaqdır.’”
“I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.
“Mən elə sözlərin söyləndiyini dinlədim ki, onları söyləyənlərin hər birini utandırmalı idi. Birindən o birinə kinayəli qeydlər ötürülür, qardaşları A. T. Jones, E. J. Waggoner və Willie C. White, habelə məni məsxərəyə qoyurdular. Mənim mövqeyim və xidmətim barədə, Allah qarşısında canlarını alçaltmaq və öz ürəklərini nizama salmaq işi ilə məşğul olmalı olanlar tərəfindən sərbəst şəkildə mülahizələr yürüdülürdü. Həqiqətdə heç bir əsası olmayan, qardaşlarının və onların işinin xəyali səhvləri və təxəyyül məhsulu olan ifadələri üzərində düşünüb-daşınmaqda, habelə şübhə, sual və imansızlığın nəticəsi olaraq acı sözlərə şübhə etməkdə, danışmaqda və yazmaqda, sanki bir cazibə var idi.”
“Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.
Bələdçim dedi: “Bu, İsa Məsihə qarşı olaraq kitablarda yazılmışdır. Bu ruh Məsihin, həqiqətin Ruhu ilə uzlaşa bilməz. Onlar müqavimət ruhu ilə sərxoş olmuşlar və sözlərinə və ya əməllərinə hansı ruhun hökm etdiyini, sərxoş adamın bildiyindən artıq bilmirlər. Bu günah xüsusilə Allah üçün təhqirdir. Bu ruh, yəhudiləri şübhə etmək, tənqid etmək və dünyanın Xilaskarı olan Məsih üzərində casusluq etmək üçün bir ittifaq yaratmağa sövq edən ruha həqiqət və salehlik Ruhuna bənzədiyindən daha artıq bənzəmir.”
“I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.
“Mənə bələdçim tərəfindən bildirildi ki, Məsihsiz söhbətə, həmin sözləri doğuran ruhu üzə çıxaran o avam danışığa bir şahid olmuşdu. Onlar otaqlarına girdikdə, Məsihin Ruhuna qapını bağladıqları və Onun səsinə qulaq asmaq istəmədikləri üçün, pis mələklər də onlarla birlikdə gəldilər. Allahın qarşısında canın alçalması yox idi. Dua səsi nadir hallarda eşidilirdi, lakin tənqid, şişirdilmiş bəyanatlar, fərziyyələr və gümanlar, həsəd və qısqanclıq, pis yozmalar və yalan ittihamlar yayğın idi. Əgər onların gözləri açılmış olsaydı, onları vahiməyə salacaq şeyi — pis mələklərin sevincini — görərdilər. Və onlar həmçinin hər bir sözü eşitmiş və bu sözləri göyün kitablarında qeydə almış bir Keşikçini də görərdilər.”
“I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.
“Mənə sonra bildirildi ki, bu vaxtda doktrinal məsələlərdəki mövqelər barədə, həqiqətin nə olduğu barədə hər hansı bir qərar vermək və ya ədalətli araşdırma ruhunun olacağını gözləmək faydasız olardı; çünki yəhudilərdə olduğu kimi, qəbul etdikləri hər hansı nöqtə və ya mövqe üzrə fikirlərində heç bir dəyişikliyə yol verməmək üçün bir ittifaq qurulmuşdu. Bələdçim tərəfindən mənə yazmaq azadlığım olmayan çox şey deyildi. Mən özümü yataqda dik oturmuş, qəm və sıxıntı ruhu içində, eyni zamanda yığıncağın sonunadək vəzifə postumda möhkəm dayanmaq, sonra isə necə hərəkət etməli və hansı yolu tutmalı olduğumu mənə bildirən Allahın Ruhunun istiqamətini gözləmək barədə qəti bir əzm ruhu ilə gördüm.” The 1888 Materials, 277, 278.