Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.
Yezekielin səkkizinci fəsli, Laodikeyalı Adventizmin dörd nəslini təmsil edən artan dörd iyrəncliyi ortaya qoyur. 1863-cü ilin üsyanı, Harunun Allah Musaya On Əmrin iki lövhəsini verdiyi məhz vaxtda öz qızıl buzovu ilə qısqanclığın saxta bir surətini meydana gətirdiyi kimi, Habaqququn iki lövhəsinin də saxtasını ortaya çıxardı. Laodikeyalı Adventizm, William Millerin yuxusunda təsvir olunduğu kimi, təməl həqiqətləri aradan qaldırmaq işinə başladıqdan sonra, birinci nəslin rəhbərliyi əvvəlcə Müqəddəs Kitabın, sonra isə Peyğəmbərlik Ruhunun hakimiyyətini rədd etməyə başladı. Üsyan elə bir həddə çatmışdı ki, Kelloqun spiritizmi (panteizm) 1888-dən az əvvəl onların tarixində meydana çıxdı.
At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.
1888-ci ilin üsyanında, Yezekelin təsvirlər otaqları ilə təmsil olunan spiritizm elə bir nöqtəyə çatdı ki, Minneapolisin elçiləri, peyğəmbər qadın və hətta Müqəddəs Ruh belə rədd edildi.
“We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.
“Təcrübəmizdə görmüşük ki, Rəbb müqəddəs məkanın açıq qapısından Öz xalqına nur şüaları göndərdiyi zaman, Şeytan bir çoxlarının zehnini təhrik edir. Lakin son hələ gəlməmişdir. Elələri olacaq ki, nura müqavimət göstərəcək və Allahın nuru çatdırmaq üçün Öz kanalları etdiyi kəsləri sıxışdırıb aşağılayacaqlar. Ruhani şeylər ruhani surətdə dərk olunmur. Gözətçilər Allahın açılan ilahi tədbiri ilə ayaqlaşmamışlar, və həqiqi, göydən göndərilmiş xəbər və xəbərçilər istehza ilə qarşılanır.”
“There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.
“Bu toplantıdan həqiqəti bildiklərini iddia edən elə adamlar gedəcək ki, öz canlarının üzərinə göyün dəzgahında toxunmamış libaslar yığırlar. Burada qəbul etdikləri ruh onlarla birlikdə aparılacaq. Mən işimizin gələcəyi üçün titrəyirəm. Bu yerdə Allahın verdiyi dəlilə boyun əyməyənlər, Allahın istifadə etdiyi qardaşlarına qarşı müharibə aparacaqlar. Onlar, indiyədək məşğul olduqları həmin növ müharibəni irəli və daha da irəli aparmaq imkanları əldə etdikləri zaman, işi çox çətinləşdirəcəklər. Bu adamların Allahın Müqəddəs Ruhuna qarşı müharibə apardıqlarına inandırılmaq üçün fürsətləri olacaq. Bəziləri əmin olacaq; başqaları isə öz ruhlarından möhkəm yapışacaqlar. Onlar mənliyə ölməyəcək və Rəbb İsanın ürəklərinə daxil olmasına yol verməyəcəklər. Onlar getdikcə daha çox aldadılacaqlar, ta o vaxta qədər ki, həqiqəti və salehliyi ayırd edə bilməyəcəklər. Onlar başqa bir ruhun təsiri altında Allahın bəyənməyəcəyi bir qəlibi işin üzərinə qoymağa çalışacaq; və insan zehinləri üzərində nəzarəti ələ almaqla, beləliklə də Allahın işini və davasını idarə etməklə, Şeytanın xüsusiyyətlərini həyata keçirməyə cəhd göstərəcəklər.”
“Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.
“Əgər qardaşlarımız bu yığıncaqda oruc tutub dua etsə, ürəklərini Allah qarşısında alçaltsa və Müqəddəs Yazıları birlikdə araşdırmaq üçün sakitliklə otursaydılar, onda Allah izzətləndirilmiş olardı. Lakin o yığıncağa gətirilən qərəz ruhu Allahın ən zəngin xeyir-duasına qapını bağladı və bu ruha malik olanlar Allah qarşısında tövbə edib Müqəddəs Ruha qarşı hörmətsizlik etməyə və başqa bir ruha sahib olmağa nə qədər yaxın gəldiklərini müəyyən qədər dərk etməyincə, nuru görmək üçün əlverişli bir mövqedə olmayacaqlar.” The 1888 Materials, 832.
After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.
1888-ci ildən sonra bacı Uayt Allahın kilsəsinin və işinin “gələcəyi üçün titrəyirdi”. O gördü ki, həmin yığıncaq Laodikiyalı Adventizmin rəhbəri olan adamlar arasında davam edən ruhani müharibə doğuracaq və “gündəlik”lə bağlı mübahisə onun öncədən dediklərinin elə həmin nəsil üzərində yerinə yetirildiyinin sübutudur. O zaman “göydən göndərilmiş xəbəri və xəbərçiləri” təsdiqləmək üçün Allahın verdiyi “dəlilə təslim olmayan” adamlar tərəfindən bir müharibə aparıldı və həmin adamlar “Allahın Müqəddəs Ruhuna” qarşı müharibə etdilər. İkinci nəsil Allahın hökmünün odları ilə nəşriyyatın və sanitariyanın yerlə-yeksan olmasına şahid oldu.
“Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.
“Bu gün Elder Daniellsdən Review nəşriyyat idarəsinin yanğınla məhv edilməsi barədə bir məktub aldım. İşin mənafeyi üçün olan böyük itkini düşündükcə özümü çox kədərli hiss edirəm. Bilirəm ki, bu, işə rəhbərlik edən qardaşlar və idarənin əməkdaşları üçün çox ağır bir vaxt olmalıdır. Mən əziyyət çəkənlərin hamısı ilə birlikdə əziyyət çəkirəm. Lakin bu kədərli xəbər məni təəccübləndirmədi, çünki gecə görüntülərində Battle Creek üzərində od kimi bir qılıncı uzadılmış halda tutan bir mələk gördüm. Bir dəfə gündüz vaxtı, qələm əlimdə ikən, huşumu itirdim və mənə elə gəldi ki, bu alovlu qılınc əvvəl bir istiqamətə, sonra başqa bir istiqamətə dönürdü. Fəlakətin ardınca fəlakət gəlirmiş kimi görünürdü, çünki Allah insanlar tərəfindən özlərini ucaltmaq və izzətləndirmək üçün qurulan niyyətlərlə hörmətdən salınmışdı.”
“This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.
“Bu səhər Rəbbin Review and Herald idarəsi ilə əlaqəli olanların hamısını ciddi axtarış aparmağa yönəltməsi üçün səmimi duada idim ki, Allahın verdiyi çoxlu xəbərləri nədə görməzlikdən gəldiklərini görə bilsinlər.
“Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’
“Bir müddət əvvəl Review idarəsindəki qardaşlar başqa bir binanın tikilməsi barədə məsləhətimi istədilər. Mən o zaman dedim ki, əgər Review and Herald idarəsinə daha bir bina əlavə edilməsinin tərəfdarı olanların gələcək gözləri önündə açılıb sərilmiş olsaydı, əgər onlar Battle Creekdə nə olacağını görə bilsəydilər, orada daha bir bina ucaltmaq barədə heç bir sualları qalmazdı. Allah dedi: “Mənim sözüm xor görüldü; və Mən dönəcək, alt-üst edəcəyəm.”
“At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.
“1901-ci ildə Battle Creekdə keçirilən Baş Konfransda Rəbb Öz xalqına islahat çağırdığını göstərən dəlillər verdi. Vicdanlar məhkum edildi, ürəklər təsirləndi; lakin əsaslı iş görülmədi. Əgər o vaxt inadkar ürəklər Allahın önündə tövbə ilə qırılsaydı, Allahın qüdrətinin indiyədək görülmüş ən böyük təzahürlərindən biri görünərdi. Lakin Allaha izzət verilmədi. Onun Ruhunun şəhadətlərinə qulaq asılmadı. Adamlar həqiqət və salehlik prinsiplərinə açıq-aşkar zidd olan, halbuki Rəbbin işində həmişə qorunmalı olan əməllərdən ayrılmadılar.
“The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.
“Efesdəki kilsəyə və Sardisdəki kilsəyə ünvanlanan xəbərlər, Öz xalqı üçün mənə təlim verən Şəxs tərəfindən mənə dəfələrlə təkrar edilmişdir. ‘Efes kilsəsinin mələyinə yaz; sağ əlində yeddi ulduzu tutan, yeddi qızıl çıraqdanlığın arasında yeriyən belə deyir: Sənin işlərini, zəhmətini və səbrini bilirəm; həm də bilirəm ki, sən pis olanlara dözə bilmirsən; özlərini həvari adlandıranları sınamısan, halbuki onlar belə deyillər, və onları yalançı tapmısan; sən dözmüsən, səbr göstərmisən, Mənim adım naminə zəhmət çəkmisən və taqətdən düşməmisən. Lakin səndən bir şeyim var ki, ilk məhəbbətini tərk etmisən. Buna görə də haradan düşdüyünü xatırla, tövbə et və əvvəlki işləri gör; yoxsa tezliklə sənin yanına gələcəyəm və tövbə etməsən, çıraqdanlığını yerindən götürəcəyəm.’ Vəhy 2:1–5.”
“‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.
“‘Sardisdə olan kilsənin mələyinə yaz: Allahın yeddi Ruhuna və yeddi ulduza malik Olan belə deyir: Mən sənin əməllərini bilirəm; sənin sağ olduğun barədə adın var, lakin ölmüsən. Oyaq ol və ölmək üzrə olan qalan şeyləri möhkəmləndir; çünki əməllərini Allahın önündə kamil tapmamışam. Buna görə də necə qəbul edib eşitdiyini xatırla; onu möhkəm saxla və tövbə et. Əgər oyaq qalmasan, üzərinə oğru kimi gələcəyəm və hansı saatda üzərinə gələcəyimi bilməyəcəksən.’ Vəhy 3:1–3.”
“We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.
“Biz bu xəbərdarlıqların yerinə yetməsini görürük. Müqəddəs Yazılar heç vaxt bunlarda olduğu qədər dəqiq yerinə yetirilməmişdir.
“Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.
“İnsanlar ən diqqətlə inşa edilmiş, odadavamlı binalar ucalda bilərlər, lakin Allahın əlindən bir toxunuş, göydən bir qığılcım hər bir sığınacağı süpürüb aparacaq.
“It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.
“Məndən hər hansı bir məsləhət verib-verməyəcəyim soruşulmuşdur. Mən artıq Allahın mənə verdiyi məsləhəti vermişdim; ümid edirdim ki, Battle Creek üzərində asılı qalan alovlu qılıncın enməsinin qarşısı alınar. İndi isə qorxduğum şey baş vermişdir — Review and Herald binasının yanması xəbəri gəldi. Bu xəbər çatanda mən heç təəccüblənmədim və deməyə sözüm olmadı. Zaman-zaman xəbərdarlıq şəklində deməli olduğum sözlər, eşidənləri sərtləşdirməkdən başqa heç bir təsir göstərməmişdir və indi mən yalnız bunu deyə bilərəm: Mən çox kədərlənirəm, çox, lap çox kədərlənirəm ki, bu zərbənin gəlməsi zəruri oldu. Kifayət qədər nur verilmişdi. Əgər ona uyğun hərəkət edilsəydi, əlavə nura ehtiyac qalmazdı.” Testimonies, 8-ci cild, 97–99.
The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.
Adventizmin ikinci nəsli qələbə deyildi və Hizqiyalın səkkizinci fəslinin yerinə yetməsində üsyan yalnız artmaqda davam etdi.
“By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.
“Rəbb yazılı xəbərlər və od vasitəsilə Öz xalqının Battle Creekdən çıxıb getməsini istədiyini bəyan etmişdir. Qoy Allah Onun səsini eşitməyimiz üçün bizə kömək etsin. Battle Creekdəki iki böyük müəssisəmizin od tərəfindən süpürülüb aparılması bizim üçün heç nə ifadə etmirmi? Siz deyə bilərsiniz: “Ancaq yeni Sanitariyada çoxlu xəstə var.” Bəli; lakin orada bir neçə min xəstə belə olsaydı, bu, xalqımızın Battle Creekdə evlər tikməsi və orada məskunlaşması lehinə heç bir dəlil olmazdı.
“Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.
“Sınaqlar artmaqdadır. İnsanlar Allahın Öz Ruhunun Şəhadətlərində göndərdiyi nuru rədd edir və öz uydurmalarını, öz planlarını seçirlər. İnsanlar özlərini Allahdan ayırmaqda davam edəcəklərmi? O, artıq etdiyindən daha da aydın bir şəkildə Öz narazılığını büruzə verməlidirmi?” Pamphlets, SpTB06, 45.
Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.
Kişilər, Hizqiyal kitabının səkkizinci fəslində təsvir olunan surətlər otaqlarında olan yetmiş ağsaqqalın simasında təmsil edildiyi kimi, “öz uydurduqlarını və öz planlarını seçirdilər” və belə bəyan edirdilər: “Rəbb bizi görmür.” Rəbb bir qadın peyğəmbər qaldırdı və 1884-cü ilə qədər, tam qırx il ərzində ona “açıq görüntülər” verdi. O, bu ənamın üzərinə Öz imzasını qoydu, çünki onu verdi və ona Portland adlı şəhərdə son qoydu və onu qırx il müddətinə verdi. “Açıq görüntülər”in kəsilməsindən az əvvəl qədim kişilər 1881 və 1882-ci illərdə Müqəddəs Kitabın və Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətini sarsıtmağa başladılar. Beləliklə, “açıq görüntülər” 1884-cü ildə sona çatdı və dörd il sonra 1888-ci il Baş Konfransında Qoraxın, Datanın və Aviramın üsyanı təkrarlandı.
The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.
1888-ci ilin üsyanı, üsyanın elə bir şiddətlənməsinə səbəb oldu ki, Allah Laodikeyalı Adventizmin tarixinə birbaşa müdaxilə edərək nəşriyyat işini və səhiyyə işini yandırıb məhv etdi. Bununla belə, həmin birbaşa hökmlər artıq baş qaldırmış üsyanı dayandırmadı. 1919-cu ildə Müqəddəs Kitab Konfransı keçirildi; burada ikinci nəslin əsas üsyançılarından biri olan, mürtəd protestantlığın universitetlərində təlim almış ilahiyyatçı William Warren Prescott, “gündəlik”in Məsihin müqəddəs məkan xidmətini təmsil etdiyini iddia edən şeytani baxışın irəli sürülməsində başlıca rəhbər olaraq bir sıra təqdimatlar etdi.
History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.
Tarix göstərdi ki, 1919-cu ildə keçirilən həmin Müqəddəs Kitab konfransında Prescott, Millerçilərin peyğəmbərlik ismarıcının hər bir əsas müddəasını aradan qaldırmaqdan ibarət olan bir müjdə təqdim etdi. O, hətta iki min üç yüz günü də aradan qaldırmağa cəhd göstərdi, lakin buna nail ola bilmədi. Bununla belə, o, Millerçilərin peyğəmbərlik anlayışlarından tamamilə məhrum edilmiş bir müjdə təqdim etdi. Onun müjdəsi həmin yığıncaqda rədd edildi, amma yenə də həmin kor rəhbərlər onun məruzələr silsiləsini götürüb The Doctrine of Christ adlı bir kitab halına salmağa qərar verdilər. Həmin kitab Laodikeyalı Adventizmin üçüncü nəslinin gəlişinin rəmzinə çevrildi.
The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.
Bu kitab Habakkukun ikinci fəslindəki Millerçi müjdədən başqa bir müjdəni təmsil edir və Paul bizə bildirir ki, başqa bir müjdə ümumiyyətlə müjdə deyildir.
I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.
Təəccüb edirəm ki, sizi Məsihin lütfünə çağırmış Olandan bu qədər tez uzaqlaşıb başqa bir müjdəyə yönəlirsiniz; halbuki o, başqa bir müjdə deyildir. Ancaq bəziləri var ki, sizi təşvişə salır və Məsihin müjdəsini təhrif etmək istəyir. Lakin biz, yaxud göydən bir mələk sizə sizə təbliğ etdiyimizdən başqa bir müjdə təbliğ etsə, lənətə gəlmiş olsun. Əvvəllər dediyimiz kimi, indi yenə deyirəm: əgər kimsə sizə qəbul etdiyinizdən başqa bir müjdə təbliğ edərsə, lənətə gəlmiş olsun. Qalatiyalılara 1:6–9.
The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.
Adventizmin üçüncü nəsli, Yezekelin üçüncü iyrəncliyi ilə təmsil olunur; orada qadınlar Tammuz üçün ağlayırlar. Tammuz məhsuldarlıq və bitki örtüyünün dövrləri ilə əlaqələndirilən Mesopotamiya tanrısı idi. Tammuz bəzən çoban və ya gənc bir kişi kimi təsvir edilirdi; o, fəsillərin dəyişməsi və əkinlərin böyüməsi ilə əlaqələndirilirdi. Tammuzun ölümü və sonrakı dirilməsi kənd təsərrüfatı təqvimi ilə bağlı idi. Mifologiyaya görə, Tammuz yay aylarında ölür və ya yoxa çıxırdı; bu isə isti, quraq mövsümdə bitki örtüyünün solmasının təmsili kimi qəbul olunurdu. Tammuz üçün ağlama, yay aylarında Tammuzun ölümü və ya yoxa çıxması münasibətilə yas tutma mərasimi idi; bunun ardınca isə onun dirilməsinə sevinirdilər ki, bu da bitki örtüyünün və kənd təsərrüfatı həyatının yenilənməsini simvolizə edirdi.
Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.
Tammuz üçün ağlamaq saxta bir axır yağış ismarıcını təmsil edir; bu da W. W. Prescottun təmsil etdiyi müjdə idi. 1863-cü il üsyanında başlanmış peyğəmbərlik təməlinin aradan qaldırılması 1919-cu ildə elə bir nöqtəyə çatdı ki, Laodikeyalı Adventizm saxta müjdənin bərqərar olmasına yol verdi. Həmin saxta müjdə tamamilə mürtəd Protestantizmin metodologiyasına əsaslanırdı. Onun ilkin memarı W. W. Prescott idi və William Millerlə olduğu kimi, hər iki şəxsin müjdəsi də Daniel kitabındakı “gündəlik” barədə onların təməl anlayışına əsaslanırdı. Hər iki müjdə 2 Saloniklilərə məktubundakı o parçanın içində təmsil olunur ki, Miller orada ilk dəfə “gündəlik” anlayışının bütpərəstliyi təmsil etdiyini kəşf etmişdi. Həmin parçada Millerlə təmsil olunan və Paulun təqdim etdiyi həqiqəti qəbul edən bir sinif, habelə həqiqətə məhəbbət sahibi olmayan başqa bir sinif vardır.
One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.
Axır günlərdə bir sinif, Miller tərəfindən təmsil olunaraq, son yağışı “tanıyır” və qəbul edir, başqa bir sinif isə, Prescott tərəfindən təmsil olunaraq, güclü azğınlığı qəbul edir. Onların qəbul etdikləri bu güclü azğınlıq heç bir halda müjdə olmayan saxta bir müjdəyə əsaslanır və son yağışın saxta bir xəbərini müəyyən edir. Beləliklə, Yezekelin üçüncü iyrəncliyi Tammuz üçün ağlayan qadınlardır (Laodikeya Adventizminin kilsələri). Onların yay fəslində axıtdıqları göz yaşları (yağış) biçin məhsulunu meydana gətirməlidir.
The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.
İki növ son yağış xəbəri arasındakı fərq Müqəddəs Kitaba və Peyğəmbərlik Ruhuna nüfuz edir. Müqəddəs Kitab təkrar-təkrar bildirir ki, yağış itaətsiz bir xalqdan əsirgənir.
They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.
Deyirlər: Əgər bir kişi öz arvadını boşasa, o da onun yanından gedib başqa bir kişinin olsa, həmin kişi yenidən onun yanına qayıdarmı? O torpaq çox-çox murdarlanmış olmazmı? Amma sən çoxlu məşuqlarla fahişəlik etmisən; yenə də Mənə qayıt, Rəbb belə deyir. Gözlərini uca təpələrə qaldır və bax: harada səninlə yatılmamışdır? Yolların kənarında onlar üçün səhrada olan ərəblər kimi oturmusan; fahişəliklərin və pisliyinlə torpağı murdarlamısan. Buna görə yağışlar əsirgənmiş, axır yağış olmamışdır; sənin fahişə qadın alnın var idi, utanmaqdan imtina etdin. Yeremya 3:1–3.
Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.
Laodikeyalı Adventizm 1863-cü ildə fahişəlik etməyə başladı və o vaxtdan bəri yağışlar kəsildi. Onlar öz üsyanlarından utanmağı rədd edirlər və bu təvazökarlıq çatışmazlığı fahişənin alnını əmələ gətirir; Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki fahişə isə papalıqdır. Roma fahişəsinin nişanına səcdə etməyə hazırlanmağın son işi üçüncü nəsildə tamamlanır. Dördüncü nəslə hazırlıq üçüncü nəsildə, son yağışa dair saxta bir xəbər vasitəsilə yerinə yetirilir. Necə ki, 1863-cü ilin üsyanı, 1888-ci ilin üsyanı və 1919-cu ilin üsyanı 11 sentyabr 2001 ilə eyni xətt üzrə düzülür, çünki həmin vaxt Nyu-York şəhərinin binaları yıxılarkən Vəhy 18-in qüdrətli mələyi endi və həqiqi son yağış başladı.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Son yağış Allah xalqının üzərinə yağmalıdır. Qüdrətli bir mələk göydən enməlidir və bütün yer üzü onun izzəti ilə nurlanmalıdır.” Review and Herald, 21 aprel 1891.
When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.
Axırıncı yağış başladığı zaman Laodikiya Adventizminin qədim adamları onu axırıncı yağış kimi tanımayacaqdılar; çünki onlara, Yezekel tərəfindən Tammuz üçün ağlayan qadınlarla təmsil olunan və tətbiqdə sülh və əmin-amanlıq xəbəri olan saxta bir axırıncı yağış xəbəri təlqin edilmişdi.
“Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.
“Yalnız özlərində olan işığa uyğun yaşayanlar daha böyük işıq alacaqlar. Əgər biz fəal xristian fəzilətlərinin təcəssümündə gündən-günə irəliləməsək, son yağışda Müqəddəs Ruhun təzahürlərini tanımayacağıq. O, ətrafımızdakı hər yerdəki ürəklərin üzərinə yağa bilər, lakin biz onu nə ayırd edəcəyik, nə də qəbul edəcəyik.” Testimonies to Ministers, 507.
It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.
Xalqın rəhbərləri üçün son yağışın gəlişini tanımaq qeyri-mümkün idi, çünki onların yalançı son yağış haqqında yalançı müjdəsi, əvvəlki dövrlərdə olduğu kimi Allahın qüdrətinin hər hansı təzahürünün mümkünlüyünü inkar edirdi.
“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.
“Kilsələrdə Allahın qüdrətinin möcüzəli bir təzahürü olacaq, lakin bu, Rəbbin önündə özlərini alçaltmamış, etiraf və tövbə ilə ürəklərinin qapısını açmamış olanların üzərinə gəlməyəcək. Yeri Allahın izzəti ilə nurlandıran o qüdrətin təzahüründə onlar yalnız korluqları içində təhlükəli hesab etdikləri bir şeyi, qorxularını oyadacaq bir şeyi görəcəklər və ona müqavimət göstərmək üçün səfərbər olacaqlar. Rəbb onların düşüncə və gözləntilərinə uyğun işləmədiyi üçün onlar bu işə qarşı çıxacaqlar. ‘Nə üçün,’ deyirlər, ‘biz Allahın Ruhunu tanımayaq ki, bu işdə neçə illərdir olmuşuq?’—Çünki onlar Allahın xəbərlərinin xəbərdarlıqlarına və yalvarışlarına cavab vermədilər, əksinə israrla dedilər: ‘Mən zənginəm, var-dövlətim artıb və heç nəyə ehtiyacım yoxdur.’ İstedad, uzun illərin təcrübəsi, insanları işıq kanallarına çevirməz, əgər onlar özlərini Salehlik Günəşinin parlaq şüaları altına qoymasalar və Müqəddəs Ruhun bəxşişi ilə çağırılmasalar, seçilməsələr və hazırlanmasalar. Müqəddəs şeylərlə məşğul olan insanlar Allahın qüdrətli əli altında özlərini alçaltdıqları zaman, Rəbb onları ucaldacaq. O, onları bəsirət sahibi insanlar edəcək—Onun Ruhunun lütfü ilə zəngin olan insanlar. Onların güclü, eqoist xarakter cizgiləri, inadkarlıqları dünyanın Nurundan saçan işığın içində görünəcək. ‘Mən tezliklə sənin yanına gələcəyəm və əgər tövbə etməsən, çıraqdanını yerindən götürəcəyəm.’ Əgər siz Rəbbi bütün qəlbinizlə axtarsanız, O sizə tapılar.” Review and Herald, 23 dekabr 1890.
The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.
Yezekelin səkkizinci fəslinin ağsaqqalları 1919-cu ildə sülh və təhlükəsizlik müjdəsini qəbul etdilər və 11 sentyabr 2001 gəlib çatdıqda, getdikcə artan həmin üsyanın bəhrəsi onların son yağışın gəlişini tanıya bilməmələrində zahir oldu. 1989-cu ildə, axır zamanın başlandığı tarixdən etibarən başlayan tarixdə, Allah Millerçi hərəkatını hərfi mənada təkrar etdi. Miller İlyasın rəmzi idi və İlyas Əhəbə qəti surətdə bildirmişdi ki, İlyasın sözü olmadan yağış yağmayacaq.
We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.
Adventizmin üçüncü nəslinə dair araşdırmamızı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Özlərinin mənəvi süqutu üzündən kədərlənməyən, başqalarının günahları üçün də yas tutmayan zümrə Allahın möhürü olmadan buraxılacaq. Rəbb Öz elçilərinə, əllərində qırğın silahları olan adamlara belə əmr verir: “Onun ardınca şəhərin içindən keçin və vurun; gözünüz əsirgəməsin, acımayın da; qocaları və cavanları, qızları, körpələri və qadınları tamamilə öldürün; lakin üzərində nişan olan heç kəsə yaxınlaşmayın; və Mənim məbədimdən başlayın. O zaman onlar evin önündə olan qocalardan başladılar.”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“Burada görürük ki, Allahın qəzəbinin zərbəsini ilk duyan kilsə — Rəbbin məbədi — oldu. Qədim kişilər, Allahın böyük nur verdiyi və xalqın ruhani mənafelərinin keşiyində duranlar, öz etibarlarına xəyanət etmişdilər. Onlar belə bir mövqe tutmuşdular ki, keçmiş günlərdə olduğu kimi, möcüzələr və Allahın qüdrətinin açıq-aşkar təzahürünü gözləməyə ehtiyac yoxdur. Zamanlar dəyişmişdir. Bu sözlər onların imansızlığını möhkəmləndirir və onlar deyirlər: Rəbb nə yaxşılıq edəcək, nə də pislik. O, Öz xalqını mühakimə ilə yoxlayacaq qədər mərhəmətli deyildir. Beləcə, “Sülh və əmin-amanlıq” yenidən heç vaxt səslərini şeypur kimi ucaldıb Allahın xalqına onların təqsirlərini, Yaqub evinə isə günahlarını göstərməyəcək adamların harayı olur. Hürməyən bu lal itlər təhqir olunmuş Allahın ədalətli qisasını duyanlardır. Kişilər, qızlar və körpə uşaqlar hamısı birlikdə həlak olurlar.”
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
“Sadiq olanların ah çəkib fəryad etdikləri iyrəncliklər, yalnız fanilərin gözləri ilə görünə bilənlər idi; lakin ən ağır günahlar — pak və müqəddəs Allahın qısqanclığını oyadan günahlar — açıqlanmamış qalmışdı. Qəlblərin böyük Araşdırıcısı qanunsuzluq edənlərin gizlində işlətdiyi hər bir günahı bilir. Bu adamlar öz aldatmalarında özlərini arxayın hiss etməyə başlayır və Onun səbirli lütfünə görə deyirlər ki, Rəbb görmür; sonra da elə davranırlar ki, guya O, yeri tərk etmişdir. Lakin O, onların ikiüzlülüyünü üzə çıxaracaq və gizlətməyə bu qədər böyük diqqət göstərdikləri günahları başqalarının önündə aşkara çıxaracaqdır.”
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“Heç bir rütbə üstünlüyü, ləyaqət və ya dünyəvi hikmət, heç bir müqəddəs vəzifə mövqeyi insanları öz hiyləgər ürəklərinin ixtiyarına buraxıldıqları zaman prinsipdən qurban verməkdən qoruya bilməz. Dəyərli və saleh hesab edilənlər mürtədliyin başçıları, laqeydliyin və Allahın mərhəmətlərindən sui-istifadənin nümunələri olduqlarını göstərirlər. O, onların pis yoluna artıq daha dözməyəcək və qəzəbində onlarla mərhəmətsiz davranır.
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
“Rəbb böyük nurla xeyir-dua almış və başqalarına xidmət edərkən sözün qüdrətini hiss etmiş olanlardan Öz hüzurunu istəksizliklə geri çəkir. Onlar bir zamanlar Onun sadiq qulları idilər, Onun hüzuru və rəhbərliyi ilə lütfə nail olmuşdular; lakin Ondan uzaqlaşdılar və başqalarını azğınlığa apardılar, buna görə də ilahi narazılıq altına gətirildilər.” Testimonies, 5-ci cild, 211, 212.