The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.
Bu məqalədə həll etməyə çalışacağımız sual budur: Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki səltənətlərin Daniel kitabının ikinci fəslindəki ilk xatırlanması ilə Vəhy kitabının on yeddinci fəslindəki son xatırlanması necə uyğun gəlir. Mən Navuxodonosorun heykəlində əslində nəyin müəyyən edildiyi və pionerlərin mövqeyi barədə bəzi suallar qaldırmaq niyyətindəyəm; onların tarixi qayanın heykəlin ayaqlarına dəyəcəyi məqamı təmsil edirdi.
Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”
Bacı Uayt bildirir ki, biz “Allahın müqəddəs işinin dəmirin palçıqla qarışdığı heykəlin ayaqları ilə təmsil olunduğu” nöqtəyə çatmışdıq; o bunu daha sonra “kilsəçiliklə dövlətçilik sənətinin bir-birinə qarışması” kimi təsvir edir.
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
“Biz elə bir vaxta gəlib çatmışıq ki, Allahın müqəddəs işi, dəmirin palçıqlı gil ilə qarışdırıldığı heykəlin ayaqları ilə təmsil olunur. Allahın bir xalqı, seçilmiş bir xalqı vardır; onların fərasəti təqdis olunmalıdır; onlar təməlin üzərinə ağac, ot və saman qoymaqla murdarlanmalı deyillər. Allahın əmrlərinə sadiq olan hər bir can görəcəkdir ki, imanımızın fərqləndirici cəhəti yeddinci günün Şənbəsidir. Əgər hökumət Şənbəyə Allahın əmr etdiyi kimi ehtiram göstərsəydi, Allahın qüvvəsi içində durar və bir dəfə müqəddəslərə təslim edilmiş imanın müdafiəsində olardı. Lakin dövlət adamları saxta şənbəni dəstəkləyəcək və öz dini etiqadlarını papalığın bu övladının ayinləşdirilməsi ilə qarışdıracaqlar; bunu Rəbbin təqdis edib xeyir-dua verdiyi, insanın müqəddəs saxlaması üçün ayırdığı, Özü ilə Öz xalqı arasında min nəslədək bir əlamət olan Şənbədən üstün tutacaqlar. Kilsə hiyləkarlığı ilə dövlət idarəçiliyinin qarışdırılması dəmir və gil ilə təmsil olunur. Bu birlik kilsələrin bütün qüdrətini zəiflədir. Kilsəni dövlətin hakimiyyəti ilə təchiz etmək pis nəticələr doğuracaqdır. İnsanlar az qala Allahın səbrinin həddini aşmışlar. Onlar öz qüvvələrini siyasətə sərf etmiş və papalıqla birləşmişlər. Lakin vaxt gələcək ki, Allah Onun qanununu etibarsız etmiş olanları cəzalandıracaq və onların şər işi öz başlarına qayıdacaqdır.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”
Tanrının müqəddəs işinin kilsə siyasəti ilə dövlət siyasətinin bir-birinə qarışdığı zamana gəlib çatmağımız, irəliləyən bir zaman dövrünün təsviridir. O deyir ki, bu qarışma “kilsələrin bütün qüvvəsini zəiflədir”, “pis nəticələr doğuracaqdır” və “Tanrının Öz qanununu etibarsız edənləri cəzalandıracağı vaxt gələcəkdir.”
The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”
Kilsə ilə dövlətin, kilsələrin qüdrətini zəiflədən qarışması Perqamos kilsəsinin təsviridir; burada kilsə siyasəti ilə dövlət siyasətinin birləşdirilməsi, günah adamının aşkara çıxmasından əvvəl baş verən imandan dönməni təmsil edirdi. Perqamos və xristianlıqla bütpərəstlik arasındakı güzəşti simvolizə edən imperator Danielin ikinci fəslindəki dördüncü padşahlıqda meydana çıxır. Həmin güzəşt Danielin ikinci fəslində “gil” sözünün işlədilməsi ilə təmsil olunur.
Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.
Sən, ey padşah, gördün; və budur, böyük bir heykəl var idi. Bu böyük heykəl, parlaqlığı fövqəladə olan, sənin önündə dayanmışdı; onun surəti isə dəhşətli idi. Bu heykəlin başı saf qızıldan, sinəsi və qolları gümüşdən, qarnı və budları tuncdan idi; ayaqları dəmirdən, pəncələri isə qismən dəmirdən və qismən gildən idi. Sən baxırdın ki, əlsiz yonulmuş bir daş qoparıldı və dəmir ilə gildən olan pəncələri üzərinə heykələ çırpılıb onları parça-parça etdi. Daniel 2:31–34.
As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”
Danielın təfsiri davam etdikcə, artıq sadəcə “gil” deyil, çirkli, yaxud “palçıqlı gil” oldu.
And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.
Ayaqları və barmaqları qismən dulusçu gilindən, qismən də dəmirdən gördüyünə görə, o padşahlıq bölünmüş olacaq; lakin onda dəmirin qüvvəsindən bir pay olacaq, çünki sən dəmirin palçıqlı gil ilə qarışdırıldığını gördün. Daniel 2:41.
The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God is the Divine Potter and His work is never miry.
Dulusçunun gilindən olan pak gil palçıqlı gilə çevrilir. Allah İlahi Dulusçudur və Onun işi heç vaxt palçıqlı olmur.
But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.
Lakin indi, ya Rəbb, Sən bizim Atamızsan; biz giliksə, Sən bizim dulusçumuzsan; və biz hamımız Sənin əlinin əsəriyik. Yeşaya 64:8.
In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in 2 Thessalonians.
Bütpərəst Romanın tarixində Smirna kilsəsi saf gil idi. Danielin ikinci fəslindəki dördüncü padşahlıq olan Perqamın tarixində isə gil palçıqlı gilə çevrilir. Keçiddə əvvəlcə sadəcə “gil”, sonra isə “dulusçu gili” kimi xatırlanan şey, təfsir davam etdikcə “palçıqlı gil”ə çevrilir. Bu dəyişiklik Tiatiraya, yaxud papalıq Romanına yol hazırlamaq üçün Perqamda həyata keçirildi. “Gil”dən “palçıqlı gil”ə keçid, Pavelin 2 Saloniklilərdə “əvvəlcə baş verəcək imandan dönmə” kimi müəyyən etdiyi və Tiatiraya yol hazırlayan dönüklükdür.
The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?
Millerçilər Romanın dördüncü padşahlığından o tərəfi görə bilmirdilər və Məsihin İkinci Gəlişinin növbəti peyğəmbərlik hadisəsi olacağını gözləyirdilər, çünki surətin ayaqlarına dəyib onu parçalayan daş İkinci Gəlişi təmsil edir. Bəs Məsih 1798-ci ildə bir padşahlıq qurdu? O, 22 oktyabr 1844-cü ildə bir padşahlıq almaq üçün Ən Müqəddəs Yerə gəldi, lakin həmin vaxt o padşahlıq quruldumu?
The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.
Bu iki sualdan birincisinin cavabı budur ki, Məsih Öz əbədi səltənətini 1798-ci ildə qurmadı. İkinci sualın, yəni Məsihin 22 oktyabr 1844-cü ildə Öz əbədi səltənətini qurub-qurmadığı sualının cavabı da xeyrdir.
Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.
Bütpərəst Romanın dövründə qurulmuş bir padşahlıq vardımı? Bunu ona görə soruşuram ki, ilkin öncüllər dördüncü padşahlığı həm bütpərəst, həm də papalıq Romanı kimi başa düşürdülər; bu da Məsihin əbədi bir padşahlıq quracağı vaxt kimi 1798-ci ili dördüncü padşahlığın sonu ilə eyniləşdirir. Lakin Vəhy kitabı bütpərəst Romadan sonra gələn dörd padşahlığı müəyyən edir.
If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”
Əgər Danielin ikinci fəslindəki dördüncü dəmir səltənət sadəcə Konstantinin güzəştinin gilin palçıqlı gilə çevrilməsi ilə təmsil olunduğu bütpərəst Romanı ifadə edirsə, Məsih o tarixdə bir Padşahlıq qurmuşdumu? Cavab bəlidir. Xaçda — bu, Tiyatiranın deyil, Perqamın tarixidir — Məsih Öz “lütf” Padşahlığını təsis etdi. Xaçda əbədi bir Padşahlıq quruldu və həmin Padşahlığın taxtı son yağış zamanı qurulan bir taxtı simvolizə edir. O son yağış taxtı Onun “izzət” Padşahlığını təmsil edir.
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
Şagirdlərin Rəbbin adı ilə etdikləri elan hər bir cəhətdən doğru idi və onun işarə etdiyi hadisələr artıq o zaman baş verməkdə idi. “Vaxt tamam olmuşdur, Allahın Padşahlığı yaxındır”, — onların xəbəri bu idi. “Vaxt”ın — Məsihə, “Məsh Olunmuşa” qədər uzanmalı olan Daniel 9-dakı altmış doqquz həftənin — sona çatmasında Məsih İordan çayında Yəhya tərəfindən vəftiz olunduqdan sonra Ruhun məsh edilməsini qəbul etmişdi. Onların yaxın olduğunu bəyan etdikləri “Allahın Padşahlığı” isə Məsihin ölümü ilə bərqərar oldu. Bu padşahlıq, onlara inanmağa öyrədildiyi kimi, yer üzündə qurulan bir imperiya deyildi. O, nə də “bütün səma altında olan padşahlıq, hökmranlıq və padşahlığın əzəməti Haqq-Taalanın müqəddəsləri olan xalqa veriləcəyi” zaman qurulacaq gələcək, ölməz padşahlıq idi; o əbədi padşahlıq ki, onda “bütün hökmranlıqlar Ona qulluq edib itaət edəcəklər”. Daniel 7:27. Müqəddəs Kitabda işlədildiyi kimi, “Allahın Padşahlığı” ifadəsi həm lütf padşahlığını, həm də izzət padşahlığını bildirmək üçün istifadə olunur. Lütf padşahlığı İbranilərə Məktubda Paul tərəfindən nəzərə çatdırılır. “Zəifliklərimizin hissi ilə duyğulanan” mərhəmətli vəsatətçi Məsihə işarə etdikdən sonra, həvari deyir: “Buna görə də cəsarətlə lütf taxtına yaxınlaşaq ki, mərhəmət əldə edək və lütf tapaq.” İbranilərə 4:15, 16. Lütf taxtı lütf padşahlığını təmsil edir; çünki taxtın mövcudluğu padşahlığın mövcudluğunu nəzərdə tutur. Məsih Öz məsələlərinin çoxunda “göylərin Padşahlığı” ifadəsini ilahi lütfün insanların qəlbləri üzərindəki fəaliyyətini bildirmək üçün işlədir.
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
“Beləliklə, izzət taxtı izzət Padşahlığını təmsil edir; və bu Padşahlığa Xilaskarın bu sözlərində işarə olunur: ‘Bəşər Oğlu Öz izzəti içində və bütün müqəddəs mələklər Onunla birlikdə gələndə, O zaman Öz izzətinin taxtında oturacaq; və bütün millətlər Onun önündə toplanacaqdır.’ Matta 25:31, 32. Bu Padşahlıq hələ gələcəyə aiddir. O, Məsihin ikinci gəlişinədək qurulmayacaqdır.”
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.
“Lütf padşahlığı insanın süqutundan dərhal sonra təsis edildi; o zaman ki, günahkar nəslin satınalınması üçün bir plan hazırlanmışdı. O, o vaxt Allahın niyyətində və vədi ilə mövcud idi; və iman vasitəsilə insanlar onun təbəələri ola bilərdilər. Lakin o, həqiqətdə Məsihin ölümünədək qurulmamışdı. Xilaskar, yer üzündəki missiyasına başlamış olduqdan sonra belə, insanların inadkarlığı və naşükürlüyündən yorularaq, Kalvariya qurbanından geri çəkilə bilərdi. Getsemanidə bəla camı Onun əlində titrəyirdi. O, elə o zaman alnından qanlı təri silə və günahkar nəsli öz təqsiri içində həlak olmağa tərk edə bilərdi. Əgər O bunu etsəydi, süqut etmiş insanlar üçün heç bir satınalınma ola bilməzdi. Lakin Xilaskar Öz canını təslim etdiyi və son nəfəsində, “Tamam oldu”, deyə fəryad etdiyi zaman, o zaman satınalınma planının yerinə yetməsi təmin edildi. Edendə günahkar cütlüyə verilmiş xilas vədi təsdiq olundu. Əvvəllər Allahın vədi ilə mövcud olan lütf padşahlığı məhz o zaman quruldu.” Böyük Mübarizə, 347.
Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.
Məsih əbədi Padşahlığını peyğəmbərlik tarixində bütpərəst Romanın dövründə qurdu, papalıq Romanın sonunda deyil. O, həmçinin, İkinci Gəlişi zamanı izzət Padşahlığını qurur; bu isə, İslamın dörd küləyinin sərbəst buraxıldığı son yağışın tarixini də əhatə edir.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
“Son yağış pak olanların üzərinə gəlir — o zaman hamı onu əvvəllər olduğu kimi qəbul edəcək.
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
“Dörd mələk buraxdıqda, Məsih Öz Padşahlığını quracaq. Son yağışı yalnız bacardıqları hər şeyi edənlər alacaqlar. Məsih bizə kömək edərdi. Hamı Allahın lütfü ilə, İsanın qanı vasitəsilə qalib gələ bilərdi. Bütün göy bu işlə maraqlanır. Mələklər maraqlanırlar.” Spalding and Magan, 3.
When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.
Dörd külək buraxıldıqda, Məsih Öz səltənətini qurur. Həm axır yağış, həm də dörd küləyin buraxılması mərhələli hadisələri təmsil edir və bunların heç biri zaman daxilində bir nöqtəni təmsil etmir. Dörd külək İslamı təmsil edir.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“Mələklər dörd küləyi saxlayırlar; bu küləklər qopub azad olmaq və bütün yer üzünün səthi boyunca şığımaq istəyən qəzəbli bir at kimi təsvir olunur; onun yolu isə viranəlik və ölüm daşıyır.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Əbədi aləmin lap astanasında yuxuda qalaq? Küt, soyuq və ölü olaq? Ah, kaş ki, kilsələrimizdə Allahın Ruhu və nəfəsi Öz xalqına üfürülsün ki, onlar ayaqları üstə dursunlar və yaşasınlar. Görməliyik ki, yol dardır, qapı isə sıxdır. Lakin biz o sıx qapıdan keçdikcə, onun genişliyi hədsizdir.” Manuscript Releases, cild 20, 217.
The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.
Mələklər Allahın Ruhunun Allahın xalqı üzərinə üfürüldüyü zaman dövründə, izi boyunca ölüm və dağıntı gətirərək qopub azad olmağa can atan İslamın qəzəbli atını saxlayırlar. Sonra onlar ayaqları üstə durur və yaşayırlar. Ruh onlara üfürülməzdən əvvəl Allahın xalqı ölüdür, çünki Ruhun nəfəsi onların ayağa qalxıb yaşamalarına səbəb olur. Sister White dedikdə ki, biz indi dəmir və palçıqlı gil ilə qarışmış surətin ayaqlarının kilsə ilə dövlətin birləşməsini təmsil etdiyi bir vaxta gəlib çatmışıq, son yağışın tökülməsi hələ gələcəkdə idi.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Axırıncı yağış Allahın xalqının üzərinə yağmalıdır. Qüdrətli bir mələk göydən enməlidir və bütün yer üzü onun izzəti ilə işıqlanmalıdır.” Review and Herald, 21 aprel 1891.
There are two voices in Revelation eighteen.
Vəhyin on səkkizinci fəslində iki səs vardır.
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.
“İsa Özünün ictimai xidmətinə başladıqda, Məbədi onun müqəddəsliyi təhqir edən murdarlanmasından təmizlədi. Onun xidmətinin son əməlləri sırasında Məbədin ikinci dəfə təmizlənməsi də var idi. Beləliklə, dünyaya xəbərdarlıq edilməsinə dair son işdə, kilsələrə iki fərqli çağırış edilir.” Selected Messages, book 2, 118.
The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.
Birinci səs Allahın xalqı üçün oyanış çağırışıdır, ikinci səs isə hələ də Babildə olan Allahın digər övladları üçün oyanış çağırışıdır.
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.
“Şər içində, aldadılış və yanlışlıq içində, ölümün lap kölgəsi altında yatan bir dünya var,—yatmış, yatmış. Onları oyatmaq üçün can əzabı çəkənlər kimlərdir? Hansı səs onlara çata bilər? Fikrim gələcəyə yönəlir; o zaman işarə veriləcək: ‘Budur, Bəy gəlir; Ona qarşı çıxın.’ Lakin bəziləri çıraqlarını yenidən doldurmaq üçün yağ əldə etməyi gecikdirmiş olacaqlar və çox gec anlayacaqlar ki, yağla təmsil olunan xasiyyət başqasına ötürülə bilən bir şey deyildir.” Bible Echo, May 4, 1896.
In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?
Parçada iki sual verildi. Onları oyatmaq üçün can əzabı çəkənlər kimlərdir? Hansı səs onlara çata bilər?
The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.
Dünyanı oyadan “səs”, Allahın digər sürüsünü Babilin içindən çağıran Vəhy on səkkizinci fəslin ikinci səsidir. Həm Allahın xalqının, həm də dünyanın Gecəyarısı hayqırtısı ilə oyadılmağa ehtiyacı vardır; bu isə sadəcə olaraq son yağışın başqa bir rəmzidir.
Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.
Millerçilər dördüncü səltənətin günlərində Məsihin əbədi bir səltənət quracağını müəyyən etməkdə haqlı idilərmi? Bəli.
He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.
O, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin dördüncü səltənətinin tarixi dövründə, çarmıxda Öz “lütf” səltənətini bərqərar etdi. Həmin səltənət bütpərəst Roma idi. Daniel iki-də, Tiyatira kilsəsindən əvvəl gələn imandan dönmə təmsil olunurmu? Bəli, çünki Allahın xalqını təmsil edən gil, gildən palçıqlı gilə çevrildi. Belə isə, surətdə Tiyatira haradadır? Yaxud ümumiyyətlə o, surətdə varmı? O, surətdə təmsil olunur və Navuxodonosor Danielin dördüncü fəslində öz təkəbbürlü qürurunun zirvəsinə çatdıqda, bu həqiqətə işıq tutur.
The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.
Padşah danışıb dedi: “Mənim qüdrətimin gücü ilə padşahlıq evi üçün tikdiyim və əzəmətimin şərəfi üçün ucaltdığım bu böyük Babil məgər bu deyilmi?” Daniel 4:30.
Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.
Navuxodonosorun çöl heyvanı kimi yaşadığı iki min beş yüz iyirmi günlük mühakiməsindən dərhal əvvəl o, öz təkəbbürünü belə bir sual verməklə nümayiş etdirdi: məgər böyük Babil adlanan səltənəti quran mən deyiləmmi? Vəhy on yeddidəki fahişənin alnında belə yazılmışdır: “SİR, BÖYÜK BABİL, FAHİŞƏLƏRİN VƏ YER ÜZÜNÜN İYRƏNCLİKLƏRİNİN ANASI.” Sister White-ın onu adlandırdığı kimi, Roma kilsəsi Böyük Babildir. Surətdəki qızıl baş hərfi Babili təmsil edir və eyni zamanda, ölümcül yara almış hakimiyyət olmaq kimi tək bir səciyyəvi xüsusiyyətə malik olan Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin beşinci padşahlığı olan ruhani Babili də təmsil edir. Yeşaya iyirmi üçdə Sur kimi təmsil olunan papalıq hakimiyyəti bir padşahın günləri qədər, yetmiş il unudulacaqdı. Navuxodonosorla təmsil olunan hərfi Babil də ölümcül bir yara aldı; bu yara Navuxodonosor iki min beş yüz iyirmi günlüyə öz padşahlığından uzaqlaşdırıldıqda sağaldıldı. Hərfi böyük Babil ruhani böyük Babilin tipi idi və onların hər ikisinin padşahlığı müvəqqəti olaraq əllərindən alındı, sonra isə bərpa edildi. Vəhy on yeddidəki fahişənin əlində gümüş cam yox idi, nə də tunc və ya dəmir cam; onun əlində qızıl cam var idi.
And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.
Və qadın bənövşəyi və qırmızı rənglərə bürünmüşdü, qızıl, qiymətli daşlar və mirvarilərlə bəzənmişdi; əlində isə fahişəliyinin iyrənclikləri və murdarlıqları ilə dolu qızıl bir cam var idi. Vəhy 17:4.
Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.
Qızıl hərfi Babili təmsil edirdi və o, həm də ruhani Babili — Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin 1798-ci ildə ölümcül yara almış beşinci padşahlığını — təmsil edir; həmin vaxt Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı taxta çıxdı. Surətdə hərfi Babildən sonra iki gücdən — midiyalılardan və farslardan — ibarət olan gümüş padşahlıq gəldi və Daniel səkkizdəki fars buynuzu sonradan və daha yüksək qalxdı. Midiyalı Darius birinci buynuz idi və onun sərkərdəsi Kir, Midiyalı padşah Dariusdan sonra nəticə etibarilə hakimiyyətə gələcək bir fars idi.
Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.
Kirus Məsihin bir timsalı idi; o, Allahın xalqını əsarətdən azad etmə prosesini başlatmalı idi. Midiya-Fars imperiyası Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığını təmsil edir ki, bu da Amerika Birləşmiş Ştatlarıdır. Amerika Birləşmiş Ştatlarının iki buynuzu var və bunlar respublikaçılığı və protestantlığı təmsil edir. Darius Amerika Birləşmiş Ştatlarının respublikaçı buynuzunu, Kirus isə protestantlıq buynuzunu təmsil edir. Kirus Allahın xalqını Yerusəlimi və məbədi yenidən qurmaq üçün azad etmə prosesini necə başlatdısa, Amerika Birləşmiş Ştatları da ruhani Babil əsarətinin əsirlərini azad etmək üçün ucaldılmış ölkə idi ki, Millerçilərin təməlini qoyduğu ruhani məbəd inşa edilsin. Babilin hərfi əsarətinin yetmiş il sürməsi, ruhani Babildəki min iki yüz altmış illik əsarətin timsalı idi. Amerika Birləşmiş Ştatları Navuxodonosorun surətində gümüş çiyinlərdir.
The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.
Tuncdan olan üçüncü padşahlıq bütün dünyanı təmsil edən Yunanıstan idi. O padşahlıq Birləşmiş Millətlər Təşkilatıdır; Vəhy on yeddidə 1798-ci ildə hələ gəlməmiş olan padşahlıq da həmin idi. Vəhy on yeddidəki on padşah öz padşahlıqlarını yeddidən olub səkkizinci padşahlıq olan papalığa verməyə razılaşırlar. Onlar bu razılaşmanı ABŞ tərəfindən buna məcbur edildikləri üçün və dünya ABŞ-da bazar qanunu zamanı tam şəkildə tökülməyə başlayan axır yağış dövründə sərbəst buraxılan İslamın “dörd küləyi” tərəfindən məhv edildiyi üçün edirlər.
At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.
Birləşmiş Ştatlarda bazar günü qanunu qəbul edildikdə, Allah Öz xalqını Allahın digər övladlarını Babildən çağırmaq üçün bir bayraq kimi ucaldaraq Özünün “izzət” səltənətini təsis edir. Beləliklə, Protestantizmin buynuzu Mediya-Farsın iki buynuzu ilə uyğunluq içində ən sonda qalxır və birincidən daha uca olur. Birləşmiş Millətlər dünyaya nəzarəti papalığa verməyə razılaşan kimi, İslamın dörd küləyi buraxılır və ümumdünya səltənəti, Yunanıstanın qırılmış və dörd buynuz əmələ gətirmiş birinci buynuzunun ölümündən sonra gələn müharibə ilə üz-üzə qalır.
When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.
Surət dəmir ayaqlara (dövlət idarəçiliyi) və palçıq gildən ayaqlara (kilsə idarəçiliyi) və on barmağa (on padşaha) çatdıqda, əllə yonulmadan dağdan qoparılmış daş surətin ayaqlarına dəyir. Millerçilər Danielin surətinə münasibətdə doğru idilər, peyğəmbərlik tarixində öz mövqe nöqtələrindən nə dərəcədə doğru ola bilirdilərsə, o dərəcədə doğru idilər. Lakin Alfa və Omeqa həmişə sonu başlanğıcla göstərir və Navuxodonosorun surətindəki dörd padşahlıq dünyanın sonunda öz ruhani qarşılıqlarını təmsil edən dörd həqiqi padşahlığı ifadə edir.
With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).
Tarix səltənətləri arasında Roma səkkizinci olaraq meydana çıxır və yeddidəndir. Daniel yeddidə Roma səkkizinci olaraq meydana çıxır və yeddidəndir. Daniel səkkizdə Roma səkkizinci olaraq meydana çıxır və yeddidəndir. Vəhy on yeddidə Roma səkkizinci olaraq meydana çıxır və yeddidəndir. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin səltənətlərinin ilk dəfə xatırlandığını təmsil edən Daniel ikidə müasir ruhani Roma səkkizinci olaraq meydana çıxır və yeddidəndir. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin səltənətlərinin ilk (Alfa) təsviri sonuncunu (Omeqa) müəyyən edir.
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
“Biz elə bir zamana gəlib çatmışıq ki, Allahın müqəddəs işi dəmirin palçıqlı gil ilə qarışdırıldığı heykəlin ayaqları ilə təmsil olunur. Allahın bir xalqı, seçilmiş bir xalqı vardır; onların fərasəti təqdis edilməlidir və onlar təməl üzərinə odun, ot və saman qoymaqla murdar olmamalıdırlar. Allahın əmrlərinə sadiq olan hər bir can görəcək ki, imanımızın fərqləndirici xüsusiyyəti yeddinci gün Şənbəsidir. Əgər hökumət Şənbəyə Allahın əmr etdiyi kimi ehtiram göstərsəydi, Allahın qüdrətində dayanar və bir vaxtlar müqəddəslərə təslim edilmiş imanın müdafiəsində olardı. Lakin dövlət adamları saxta şənbəni dəstəkləyəcək və öz dini etiqadlarını papalığın bu övladının qeyd olunması ilə qarışdıraraq onu Rəbbin təqdis edib xeyir-dua verdiyi, insanın müqəddəs tutması üçün ayırdığı, Özü ilə Öz xalqı arasında min nəsil boyunca bir əlamət olan Şənbədən üstün tutacaqlar. Kilsəçiliyin və dövlətçiliyin qarışdırılması dəmir və gil ilə təmsil olunur. Bu birlik kilsələrin bütün qüvvəsini zəiflədir. Kilsəyə dövlətin qüdrətinin verilməsi pis nəticələr doğuracaqdır. İnsanlar az qala Allahın səbrinin həddini keçmişlər. Onlar öz güclərini siyasətə sərf etmiş və papalıqla birləşmişlər. Lakin elə bir vaxt gələcək ki, Allah Öz qanununu etibarsız etmiş olanları cəzalandıracaq və onların pis əməlləri öz başlarına qayıdacaqdır.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”
Alfa və Omeqa Daniel barədə iki “yeni”ni qabaqcıl anlayışın düzgün tərkib hissəsinə çevirmişdir.
And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.
Taxtda əyləşən dedi: Budur, Mən hər şeyi təzə edirəm. Sonra mənə dedi: Yaz, çünki bu sözlər doğrudur və etibarlıdır. Yenə mənə dedi: Tamam oldu. Mən Alfa və Omeqayam, başlanğıc və sonam. Susayana həyat suyunun bulağından müftə verəcəyəm. Vəhy 21:5, 6.