Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.
İlyasın şahidliyi, üç il yarım ərzində onun sözü olmadan yağış yağmayacağını bildirdiyi zaman başlayır.
And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.
Gilead sakinlərindən olan Tişbeli İlyas Axaba dedi: “Qarşısında durduğum İsrailin Allahı Rəbbin həyatı haqqı, mənim sözüm olmadıqca bu illərdə nə şeh olacaq, nə də yağış”. 1 Padşahlar 17:1.
Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.
Həmin üç il yarım 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər Tiyatira tarixini təmsil edir. 1798-ci ildə, quraqlıq dövrünün sonunda, İlyas Əhabı Karmelə çağırır. Birinci mələyin xəbəri 22 oktyabr 1844-cü ildə Allahın hökm saatını elan etdi. Birinci mələyin xəbəri Əhabın bütün İsraili Karmelə çağırması əmri idi.
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.
Və belə oldu ki, Axav İlyası görəndə Axav ona dedi: «İsraili bəlaya salan sənmisən?» O isə cavab verib dedi: «İsraili mən bəlaya salmamışam; əksinə, sən və atanın evi salmısınız; çünki Rəbbin əmrlərini tərk etmiş və sən Baallara uymusan. İndi isə adam göndər və bütün İsraili Karmel dağına, həmçinin İzebelin süfrəsindən yeyən Baalın dörd yüz əlli peyğəmbərini və Aşera bütlərinin dörd yüz peyğəmbərini yanıma yığ». Beləcə, Axav bütün İsrail övladlarının yanına adam göndərdi və peyğəmbərləri Karmel dağına topladı. İlyas bütün xalqın qarşısına çıxıb dedi: «Nə vaxta qədər iki fikir arasında tərəddüd edəcəksiniz? Əgər Allah Rəbdirsə, Onun ardınca gedin; yox əgər Baaldırsa, onun ardınca gedin». Xalq isə ona bir söz belə cavab vermədi. 1 Padşahlar 18:17–21.
All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.
Bütün İsrail İlyasın dövründə Karmelə toplanmışdı; bu da öz növbəsində Vəhy kitabının üçüncü fəslindəki üç kilsənin bir yerə toplandığı zaman Uilyam Millerin tarixini təmsil edirdi. Əvvəlcə İzəbelin təqibindən qaçmaq üçün 538-ci ildə səhraya sığınmış kilsə, Tiyatira kilsəsinin timsalında göstərildiyi kimi, Uilyam Millerin timsalında təmsil olunan İlyasın xəbəri ilə üzləşməli olan nəsil kimi səhradan çıxdı. Bundan sonra yerin vəhşi heyvanı ağzını açıb min iki yüz altmış il ərzində onun əleyhinə göndərilmiş təqib selini uddu.
And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.
Yer qadına kömək etdi; yer öz ağzını açdı və əjdahanın ağzından çıxardığı seli uddu. Vəhy 12:16.
In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.
Peyğəmbərlikdə “bir millətin danışması” onun qanunverici və məhkəmə hakimiyyətlərinin fəaliyyəti deməkdir və 1789-cu ildə Amerika Birləşmiş Ştatları Amerika Birləşmiş Ştatlarının Konstitusiyası olan ilahi sənədi təsis etdi; bununla da həm Avropa krallarının, həm də mürtəd Katolik kilsəsinin təqiblərindən qorunma təmin etmək üçün zəruri olan hüquq və azadlıqları mühafizə altına aldı.
“The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.
“Millətin danışması onun qanunverici və məhkəmə hakimiyyətlərinin fəaliyyətidir.” The Great Controversy, 443.
In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.
1789-cu ildə, ABŞ-ın Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində altıncı səltənət kimi peyğəmbərlikdəki rolunun başlanmasından dərhal əvvəl, o, Quzu kimi danışdı, lakin bazar qanunu zamanı əjdaha kimi danışacaq.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
Və mən yerdən çıxan başqa bir vəhşi heyvan gördüm; onun quzuya bənzər iki buynuzu var idi, lakin o, əjdaha kimi danışırdı. Vəhy 13:11.
The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.
Yer üzündəki heyvanın başlanğıcı və sonu onun danışması ilə işarələnir. 1798-ci ildə Əhəb bütün İsraili Karmel dağına çağırır; orada İlyas, izləyənlərə İbranilərin Allahınınmı, yoxsa İzebelin allahınınmı həqiqi Allah olduğunu sübut etmək üçün bir sınaq irəli sürəcək. İzebelin dörd yüz əlli Baal peyğəmbəri və dörd yüz meşəlik peyğəmbəri var idi. Yalançı allah Baal kişi ilahəsi, yalançı allah Aştarot isə qadın ilahəsi idi.
Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.
Yalançı peyğəmbərlərin həmin iki sinfi kilsə ilə dövlətin birləşməsini təmsil edir, çünki peyğəmbərlikdə kişi ilə qadın birlikdə təsvir olunduqda, qadın kilsəni, kişi isə dövləti təmsil edir. İlyas, qadın və kişi yalançı məbudlar, habelə Axavla İzebelin evliliyi ilə təmsil olunan kilsə ilə dövlətin müqəddəs olmayan birləşməsi ilə qarşılaşarkən, səkkiz yüz əlli nəfərə qarşı tək idi. Axavla İzebelin kilsə ilə dövlətə dair nümunəsi Respublikaçılıq buynuzunun pozulmasını, Baal və Aştarot isə Protestant buynuzunun pozulmasını təmsil edir.
The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.
Məsələ Vəhy kitabının ikinci fəslində Tiatira tərəfindən təmsil olunan pozğun dinə qarşı İlyasın etirazı idi. İlyas protestantı təmsil edirdi, çünki protestantın yeganə tərifi Romaya qarşı etiraz edən kəsdir. İlyasın etirazı, pozulmuş bir dövlət ilə pozulmuş bir kilsə arasındakı müqəddəs olmayan ittifaq vasitəsilə həyata keçirilən kilsə ilə dövlətin birləşməsinə qarşı etirazı təmsil edir.
Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.
Lakin sənə qarşı bir neçə sözüm var: çünki özünü peyğəmbərə adlandıran o qadın İzebelin təlim verməsinə və qullarımı zinakarlığa və bütlərə qurban kəsilmiş şeyləri yeməyə aldatmasına göz yumursan. Mən ona zinakarlığından tövbə etməsi üçün vaxt verdim; amma o tövbə etmədi. Bax, Mən onu yatağa salacağam və onunla zina edənləri də böyük müsibət içinə atacağam, əgər onlar öz əməllərindən tövbə etməsələr. Vəhy 2:20–22.
Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.
Yemək qəbul etdiyiniz xəbəri təmsil edir, bütlərə qurban edilmiş bir xəbər isə bütlərə iyrənc ibadətin lap rəmzi olan Katolisizmin təlimlərini təmsil edir. Qaranlıq əsrlərdə Allahın xalqı Katolisizmin bir çox bütpərəst təlimlərini, xüsusilə də günəşə ibadəti qəbul etməyə başlamışdı.
Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.
Zina qanunsuz bir münasibətdir və peyğəmbərlik baxımından Konstitusiyanın qadağan etdiyi şeyin mahiyyətini—kilsə ilə dövlətin birləşməsini—təmsil edir. Axav İzebellə qanunsuz bir münasibətdə idi, çünki İsrailin padşahı olaraq onun bütpərəst bir şahzadə ilə evlənməsi yolverilməz idi. İsa Yəhya Vəftizçini İlyas olaraq tanıtdı və Yəhya da, qardaşının arvadı Hirodiyanı aldığı üçün Hirodu məzəmmət edərkən, eyni qeyri-müqəddəs münasibətə qarşı çıxdı.
For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.
Çünki Hirod qardaşı Filipin arvadı Hirodiya üzündən Yəhyanı tutdurmuş, bağlatdırmış və zindana saldırmışdı. Çünki Yəhya ona demişdi: “Onu özünə arvad etməyin sənə halal deyil.” Matta 14:3, 4.
Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).
İlyasın Axav və İzebellə qarşıdurması, Yəhyanın Hirod və Hirodiya ilə qarşıdurmasının öncədən xəbər verən bir surəti idi; çünki hər iki münasibət kilsə ilə dövlətin qanunsuz əlaqəsini təmsil edirdi. Onlar birlikdə papalıqla (İzebel və Hirodiya), Birləşmiş Millətləri təmsil edən on padşahla (Axav və Hirod) və yalançı peyğəmbəri təmsil edən Amerika Birləşmiş Ştatları ilə (Karmelin yalançı peyğəmbərləri və Hirodiyanın qızı Salome) qarşı-qarşıya gələn yüz qırx dörd minin İlyas xəbərini təmsil edirlər.
The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.
Karmeldəki peyğəmbərlik səhnəsi, kilsə ilə dövlətin ayrılığı prinsipini təsbit edən Amerika Birləşmiş Ştatlarının Konstitusiyasını İlyasın müdafiə etməsini ehtiva edir.
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.
Və belə oldu ki, Axav İlyası görəndə ona dedi: “İsraili narahat edən sənmisən?” O cavab verdi: “İsraili mən narahat etməmişəm; əksinə, sən və atanın evi, çünki siz Rəbbin əmrlərini tərk etmisiniz və sən Baallara uymusan.” 1 Padşahlar 18:17, 18.
The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.
Konstitusiya müəyyən etmişdi ki, Respublikaçılıq və Protestantlığın iki buynuzu həmişə bir-birindən ayrı qalacaq. Lakin Vəhy göstərir ki, Birləşmiş Ştatlar nəhayət əjdaha kimi danışanda, bu, Birləşmiş Ştatların mürtəd kilsələri nəzarəti ələ alıb mürtəd hökumətlə birləşdiyi zaman baş verəcək.
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
“Bəs «vəhşiyə surət» nədir? Və o necə yaradılmalıdır? Surət iki buynuzlu vəhşi tərəfindən düzəldilir və vəhşiyə bir surətdir. O, həmçinin vəhşinin surəti adlanır. Elə isə surətin nəyə bənzədiyini və onun necə yaradılmalı olduğunu öyrənmək üçün biz vəhşinin özünün — papalığın — xüsusiyyətlərini araşdırmalıyıq.
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
“İlkin kilsə Müjdənin sadəliyindən uzaqlaşıb bütpərəst ayin və adətləri qəbul etməklə pozulduqda, Allahın Ruhunu və qüdrətini itirdi; və insanların vicdanlarına nəzarət etmək üçün dünyəvi hakimiyyətin dəstəyini axtardı. Nəticə papalıq oldu — dövlətin hakimiyyətinə nəzarət edən və ondan öz məqsədlərini irəli aparmaq, xüsusilə də ‘bidətin’ cəzalandırılması üçün istifadə edən bir kilsə. Birləşmiş Ştatların vəhşinin surətini yaratması üçün dini hakimiyyət mülki hökumətə elə nəzarət etməlidir ki, dövlətin səlahiyyəti də kilsə tərəfindən öz məqsədlərini həyata keçirmək üçün istifadə olunsun.” The Great Controversy, 443.
Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.
Karmel dağında İlyas Millerçilərin işini təmsil edirdi və Millerçilər, yaxınlarda katolisizmin təsiri altından çıxmış, lakin birinci mələyin nurunu rədd etmələri vasitəsilə Romaya qayıtmağı seçmiş olanlarla ziddiyyət təşkil edərək, həqiqi peyğəmbər kimi müəyyən edilmişdilər. Beləliklə, 1844-cü ilin yazında ikinci mələyin xəbəri protestant məzhəblərini Babilin qızları, Millerçiləri isə həqiqi protestant buynuzu kimi müəyyənləşdirməkdən ibarət idi.
When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.
Allah qədim İsraili Misirin köləliyindən çıxarıb Qırmızı dənizin sularından keçirəndə, O, səmavi mannanın sınağı ilə başlayan mərhələli bir sınaq prosesini başlatdı.
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
“Keçmiş əsrlərin toplanmış nuru üzərimizə saçılır. İsrailin unutqanlığının qeydi bizim maariflənməyimiz üçün qorunub saxlanmışdır. Bu dövrdə Allah hər millətdən, qəbilədən və dildən Özünə bir xalq toplamaq üçün əlini uzatmışdır. Gəliş hərəkatında O, Öz irsi üçün, onları Misirdən çıxararaq İsraillilər üçün necə fəaliyyət göstərmişdisə, eləcə də fəaliyyət göstərmişdir. 1844-cü ilin böyük məyusluğunda Onun xalqının imanı, Qırmızı dənizdə İbranilərin imanı necə sınaqdan keçirilmişdisə, eləcə sınaqdan keçirilmişdir.” Testimonies, cild 8, 115, 116.
The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.
1844-cü il oktyabrın 22-də baş verən məyusluq səmavi məbədin dərk olunmasına gətirib çıxardı; bu isə qədim İsrail üçün mannanın sınağı on sınaqdan ibarət bir silsilənin birincisi olduğu kimi, Şənbə sınağını da ortaya qoydu.
“The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.
“Rəbb mənə aşağıdakı mənzərəni 1847-ci ildə, qardaşlar Şənbə günü Men ştatının Topşam şəhərində toplaşmışkən verdi.
“We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.
“Biz qeyri-adi bir dua ruhu hiss etdik. Və biz dua etdiyimiz zaman Müqəddəs Ruh üzərimizə endi. Biz çox sevincli idik. Az sonra mən dünyəvi şeylərə qarşı bütün hissimi itirdim və Allahın izzətinin görüntüsünə büründüm. Mən özümə doğru sürətlə uçan bir mələk gördüm. O, məni tezliklə yerdən Müqəddəs Şəhərə apardı. Şəhərdə bir məbəd gördüm və ona daxil oldum. Birinci pərdəyə çatmazdan əvvəl bir qapıdan keçdim. Bu pərdə qaldırıldı və mən müqəddəs yerə keçdim. Orada buxur qurbangahını, yeddi çıraqlı şamdanı və üzərində təqdime çörəkləri olan masanı gördüm. Müqəddəs yerin izzətini seyr etdikdən sonra İsa ikinci pərdəni qaldırdı və mən müqəddəslər müqəddəsinə keçdim.
“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.
“Müqəddəs yerlərin Müqəddəsində mən bir əhd sandığı gördüm; onun üstü və yanları ən saf qızıl ilə örtülmüşdü. Əhd sandığının hər iki başında bir gözəl kərub var idi və qanadlarını onun üzərinə açmışdılar. Üzləri bir-birinə çevrilmişdi və aşağı baxırdılar. Mələklərin arasında qızıldan bir buxurdan var idi. Əhd sandığının üstündə, mələklərin dayandığı yerdə, Allahın məskən saldığı taxta bənzər olduqca parlaq bir izzət görünürdü. İsa əhd sandığının yanında dayanmışdı və müqəddəslərin duaları Ona yüksəldikcə, buxurdandakı buxur tüstülənirdi və O, onların dualarını buxurun tüstüsü ilə birlikdə Öz Atasına təqdim edirdi. Əhd sandığının içində mannadan qızıl qab, tumurcuqlanmış Harunun əsası və kitab kimi bir-birinə qapanan daş lövhələr var idi. İsa onları açdı və mən Allahın barmağı ilə onların üzərinə yazılmış On Əmri gördüm. Bir lövhədə dörd, o birində isə altı əmr var idi. Birinci lövhədəki dörd əmr o biri altısından daha parlaq parlayırdı. Lakin dördüncü əmr, Şənbə əmri, onların hamısından daha artıq parlayırdı; çünki Şənbə Allahın müqəddəs adının ehtiramı üçün qorunmaq məqsədilə ayrılmışdı. Müqəddəs Şənbə əzəmətli görünürdü — onun hər tərəfini izzət haləsi bürümüşdü. Mən gördüm ki, Şənbə əmri çarmıxa mıxlanmamışdır. Əgər mıxlanmış olsaydı, o zaman qalan doqquz əmr də mıxlanmış olardı; və biz onların hamısını pozmaqda da, dördüncünü pozmaqda olduğu kimi, sərbəst olmuş olarıq. Mən gördüm ki, Allah Şənbəni dəyişdirməmişdir, çünki O heç vaxt dəyişmir. Lakin papa onu həftənin yeddinci günündən birinci gününə dəyişdirmişdir; çünki o, vaxtları və qanunları dəyişdirməli idi.” Early Writings, 32.
When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.
Protestantlar 1798-ci ildə Zülmət Çağlarından çıxdıqda və Daniel kitabının möhürü açıldıqda, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı, Vəhy on üçün iki buynuzlu yer vəhşi, peyğəmbərlik tarixində yürüşünə başladı. Protestantlıq Müqəddəs Kitab adlanan müqəddəs sənəd üzərində, Respublikaçılıq isə Konstitusiya adlanan müqəddəs sənəd üzərində qurulmuşdu. Allah Öz səhradakı kilsəsini Zülmət Çağlarından çıxarmışdı, lakin qədim İsraillə Misir əsarəti dövründə olduğu kimi, Şənbə əmri unudulmuşdu. İsrail Sinaidə qanunun verilməsinə doğru yol alarkən Qırmızı dənizi keçdiyi kimi, müasir İsrail də qanunun bir daha aşkar ediləcəyi 22 oktyabr 1844-cü ilə doğru yol alarkən Atlantik okeanını keçdi. Rəbb bir daha Öz qanununun əmanətdarları, Öz peyğəmbərlik vəhylərinin əmanətdarları olacaq və Protestantlığın mantiyasını daşıyacaq bir xalq yetişdirirdi. Qədim İsrailə On Əmrin iki lövhəsi, Onun qanununun əmanətdarları olmaq işlərinin rəmzi olaraq verilmişdi; müasir İsrailə isə Onun peyğəmbərlik Kəlamının əmanətdarları olmaq işlərinin rəmzi olaraq Habaqququn iki lövhəsi verilmişdi.
Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.
Müasir İsrail, üçüncü mələyin xəbəri olan və Protestantlığın mantiyasını daşıyanlar tərəfindən dünyaya bəyan edilən xəbəri təqdim edərkən, iki lövhədən ibarət hər iki dəsti daşımalı idi. Qaranlıq əsrlərdən çıxmış Protestantlıq o zaman natamam idi; necə ki, qədim İsrail Qırmızı dənizdən keçərkən natamam idi. Protestantlıq Müqəddəs Kitab və yalnız Müqəddəs Kitab şüarını iqrar etmişdi, lakin əsrlər boyu Roma Katolisizminin bütpərəst təlimlərini (bütlərə qurban edilmiş şeyləri) mənimsəməsi nəticəsində Allahın Kəlamı barədə natamam anlayışa malik idi. Allah belə təyin etmişdi ki, həqiqi bir Protestant “qanun və peyğəmbərlər”lə simvolizə olunan Allahın bütün Kəlamını, Allahın xalqının işini də, Allahın xasiyyətini də təmsil edən iki lövhədən ibarət hər iki dəst şəklində təcəssüm etdirsin. Birinci mələyin işinin məqsədi, həm Onun qanununun, həm də Onun peyğəmbərlik Kəlamının əmanətdarları olacaq həqiqi bir Protestant xalqı yetişdirmək idi.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.
“Allah Öz kilsəsini bu dövrdə, qədim İsraili çağırdığı kimi, yer üzündə bir nur olaraq dayanmağa çağırmışdır. Həqiqətin qüdrətli yarıcı aləti ilə, birinci, ikinci və üçüncü mələklərin xəbərləri vasitəsilə, O, onları kilsələrdən və dünyadan ayıraraq Özünə müqəddəs bir yaxınlığa gətirmişdir. O, onları Öz qanununun əmanətdarları etmiş və bu zaman üçün peyğəmbərliyin böyük həqiqətlərini onlara etibar etmişdir. Qədim İsrailə etibar edilmiş müqəddəs kəlamlar kimi, bunlar da dünyaya çatdırılmalı olan müqəddəs bir əmanətdir. Vəhy 14-dəki üç mələk Allahın xəbərlərinin nurunu qəbul edən və yer üzünün eninə-boyuna xəbərdarlığı səsləndirmək üçün Onun nümayəndələri kimi irəli çıxan xalqı təmsil edir.” Testimonies, cild 5, 455.
The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.
İki cüt lövhənin əmanətdarları kimi müəyyən edilmiş olanlar tərəfindən elan edilməli olan xəbərdarlıq, katolisizmin damğasını qəbul etməyə qarşıdır. Bu etiraz, Axav ilə İzebelin qanunsuz münasibətinə qarşıdır və Karmel dağında İlyas tərəfindən təmsil olunmuşdur. Sina dağında iki daş lövhənin verilməsi, 1842–1849-cu illərin tarixində Habaqququn iki parça lövhəsinin verilməsinin timsalı idi. Habaqququn iki lövhəsi, Allah ilə Onun protestant xalqı arasındakı əhd münasibətinin rəmzidir. O lövhələri rədd etmək, qədim İsrailin Allahın qanununu rədd etməsi ilə eyni olardı.
The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.
Millerçilər Ən Müqəddəs Yerə daxil oldular və Şənbənin işığını qəbul etdilər, lakin sınaq prosesi hələ başa çatmamışdı. Eyni zamanda Respublikaçılıq buynuzu da məhz həmin tarixin içindən keçməkdə idi. Və hər iki buynuz 1863-cü ildə birlikdə irəliləyişlərində bir mərhələ nöqtəsinə çatacaqdı.
Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.
Millerin İlyas xəbəri, Protestant buynuzunu bərqərar etmək məqsədi daşıyan irəliləyici bir təmizlənmə prosesi meydana gətirdi və eyni tarixdə Respublikaçı buynuz siyasi inkişafın irəliləyici bir prosesi ilə məşğul idi. Hər iki buynuz eyni yer vəhşisinin üzərindədir; buna görə də onlar yer vəhşisinin bütün tarixi boyunca ahəng içində birlikdə irəliləməlidirlər.
The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?
Yer heyvanının Respublika buynuzunun ilk peyğəmbərlik xüsusiyyəti 1789-cu ildə Konstitusiyanı qüvvəyə mindirərək danışmaq hərəkəti idi. 1798-ci ildə (Daniel kitabının möhürünün açıldığı son zamanında) yer heyvanı Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı kimi ilk dəfə danışacaqdı. 1798-ci il ABŞ-ın Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı kimi başlanğıcı idi və yer heyvanının tarixinin başlanğıcında, 1798-ci ildə baş verən bu danışıq altıncı padşahlığın son dəfə danışacağı vaxtı əvvəlcədən göstərirdi; həmin vaxt isə əjdahanın səsi kimi təsvir olunur. ABŞ-da Respublika buynuzu tərəfindən 1798-ci ildə qəbul edilən qanunları nəzərdən keçirərkən, Birləşmiş Ştatlar əjdaha kimi danışanda bazar günü qanunu ilə əlaqədar qəbul ediləcək qanunların bir tipoloji öncədən göstərilməsini görməyi gözləməliyik. Aşağıdakı dörd qanunu nəzərdən keçirərkən, özünüzdən soruşun: 1798-ci ildə qəbul edilmiş bu dörd qanun Alfa və Omeqanın peyğəmbərlik möhürünü daşıyırmı?
In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.
1798-ci ildə Birləşmiş Ştatlar Əcnəbilər və Qiyama Təhrik Aktları kimi tanınan bir neçə mühüm qanun qəbul etdi. Bu aktlar federalistlərin nəzarətində olan Konqres tərəfindən qəbul edilən və Birləşmiş Ştatların ikinci prezidenti, Corc Vaşinqtonun sabiq vitse-prezidenti Prezident Con Adams tərəfindən imzalanaraq qüvvəyə minən dörd qanundan ibarət idi.
The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.
Naturalizasiya Aktı: Bu qanun mühacirlərin ABŞ vətəndaşı olmaları üçün tələb olunan yaşayış müddətini 5 ildən 14 ilə qaldırdı. O, əsas etibarilə müxalifət partiyası olan Demokrat-Respublikaçılarla çox vaxt eyni mövqedə duran son dövr mühacirlərinin təsirini məhdudlaşdırmağa yönəlmişdi.
The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.
Yadelli Dostlar Qanunu: Bu qanun prezidentə sülh dövründə Birləşmiş Ştatların təhlükəsizliyinə təhdid sayılan vətəndaş olmayan şəxsləri ölkədən çıxarmaq səlahiyyəti verirdi. O, prezidentə təhlükəli hesab etdiyi hər hansı vətəndaş olmayan şəxsi həbsdə saxlamağa və deportasiya etməyə icazə verirdi.
The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.
Yad Düşmənlər Aktı: Bu qanun Birləşmiş Ştatlarla müharibə vəziyyətində olan ölkələrin vətəndaşlarının tutulmasını, nəzarət altında saxlanılmasını və deportasiya edilməsini nəzərdə tuturdu. O, 1790-cı illərin sonlarının gərgin atmosferində ehtiyat tədbiri kimi qəbul edilmişdi.
The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.
Qiyam haqqında Qanun: Bu, Əcnəbilər və Qiyam Qanunları içərisində ən çox mübahisə doğuranıdır. O, hökumətə və ya onun vəzifəli şəxslərinə qarşı onları ləkələmək və ya nüfuzdan salmaq niyyəti ilə “yalan, qalmaqallı və qərəzli” yazıları dərc etməyi cinayət əməli hesab edirdi. Tənqidçilər bunu söz və mətbuat azadlığına birbaşa hücum kimi görürdülər.
The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.
Əcnəbilər və Qiyama Təhrik Aktları son dərəcə mübahisəli idi və bu qanunların əsas Konstitusiya hüquqlarını pozduğuna, habelə onların siyasi partiyasını hədəfə aldığına inanan Demokrat-Respublikaçılar tərəfindən ciddi müqavimətlə qarşılandı. Onlar iddia edirdilər ki, bu qanunlar söz və mətbuat azadlığını qoruyan Birinci Düzəlişin pozulması idi. Nəhayət, bu qanunlar 1800-cü il seçkilərində müəyyən rol oynadı; həmin seçkilərdə Tomas Cefferson və Demokrat-Respublikaçılar prezidentliyi və Konqresi qazandılar ki, bu da Qiyama Təhrik Aktının ləğvinə gətirib çıxardı.
The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.
Demokrat-Respublikaçı partiyası hesab edirdi ki, bu qanunlar Konstitusiyanın qoruduğu əsas hüquqları pozur və onlar həmçinin düşünürdülər ki, bu qanunlar müxalif siyasi partiyanı hədəf alır. Bu qanunların ləğv edilməsi və ya sonradan qüvvədən düşməsi əhəmiyyət daşımır; Alfa və Omeqa sonu başlanğıcla təsvir edir. Bu qanunların qəbul edildiyi, yaxud qanun şəklində “danışdığı” tarixdə Federalist partiyasına Demokrat-Respublikaçılar adlanan bir partiya qarşı çıxırdı. Demokrat-Respublikaçı partiyasının təkamülü nəhayət Respublikaçı partiyanı meydana gətirir. Bu, əsas etibarilə köləliyə qarşı mövqe əsasında bir araya gəlmiş siyasi partiyadır.
The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.
Tarixçilər 1863-cü ili, köləlik məsələsi üzərində qurulmuş vətəndaş müharibəsinin məhz mərkəzi nöqtəsi kimi müəyyən edirlər. 1863-cü il həm də Protestant buynuzunun yeni bayraqdarları üçün bir nişan nöqtəsidir; onlar həmin vaxt mələklər tərəfindən Millerə verilmiş ilk zaman peyğəmbərliyini (Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt” peyğəmbərliyini) rədd etdilər. Görəsən, “yeddi vaxt” peyğəmbərliyinin sadəcə olaraq Levililər kitabının əvvəlki fəslində bəyan edilmiş köləlik qanunları üzərində əsaslanması adi bir təsadüfdürmü? “Yeddi vaxt” ilə göstərilən “lənət” bu vəd idi ki, əgər iyirmi beşinci fəslin əhd qanunlarına itaətsizlik edilərsə, İsrail öz tarixini, Qırmızı dənizdə səyahətinə başladığı zaman çıxarıldığı köləliyə yenidən qayıtmaqla başa vuracaqdı.
From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.
1798-ci ildən 1863-cü ilə qədər Demokrat-Respublikaçı partiya olan siyasi partiya bir sıra təmizlənmələrdən və ya sarsıntılardan keçdi. 1798-ci ildən etibarən, xüsusilə də 11 avqust 1840-cı ildən başlayaraq 1863-cü ilə qədər Millerçi hərəkat bir sıra təmizlənmələrdən və sarsıntılardan keçdi.
The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.
Birləşmiş Ştatlarda ilkin siyasi partiyalardan biri olmuş Demokratik-Respublikaçı Partiya bu gün mövcud olan müasir Respublikaçı Partiyaya birbaşa çevrilməmişdir. Əksinə, o, zaman keçdikcə bir sıra dəyişikliklərə və parçalanmalara məruz qalmış, nəticədə Respublikaçı Partiyanın meydana çıxmasından əvvəl bir neçə fərqli siyasi partiyanın formalaşmasına gətirib çıxarmışdır.
The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.
Tomas Cefferson və Ceyms Medisonla tez-tez əlaqələndirilən Demokratik-Respublikaçı Partiya XVIII əsrin sonlarında Federalist Partiyaya cavab olaraq təsis edilmişdir. Demokratik-respublikaçılar Konstitusiyanın sərt təfsirini, ştatların hüquqlarını və aqrar maraqları dəstəkləyirdilər.
However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:
Lakin 1820-ci illərə gəldikdə, Demokrat-Respublikaçı Partiya regional və ideoloji xətlər üzrə parçalanmağa başladı. Əsas parçalanma Güclü Hisslər Dövrü (1817–1825) zamanı baş verdi; həmin vaxt Ceyms Monronun prezidentliyinə qarşı qüvvətli müxalifət yox idi. Siyasi sakitliklə səciyyələnən bu dövr Demokrat-Respublikaçı Partiyanın tənəzzülünə səbəb oldu. Nəhayət, partiya bir neçə fraksiyaya bölündü və aşağıdakı siyasi qruplara çevrildi:
Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.
Demokrat Partiyası: 1829-cu ildə yeddinci prezident olan Endryu Ceksonun tərəfdarları Demokrat Partiyasını təşkil etdilər. Ceksonçu demokratlar güclü icra hakimiyyətini, qərbə doğru genişlənməni və ağ dərili kişilər üçün daha geniş seçki hüququnu dəstəkləyirdilər.
National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.
Milli Respublika Partiyası: Bu partiya Endryu Ceksonun prezidentliyinə cavab olaraq meydana çıxdı və sonradan Ceksona qarşı olan digər fraksiyalarla birləşərək Viq Partiyasına çevrildi. Milli Respublikaçılar, ümumiyyətlə, güclü federal hökuməti və iqtisadi inkişafı daha çox dəstəkləyirdilər.
Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.
Anti-Mason Partiyası: Bu, 1820-ci illərdə, əsasən məxfi Mason qardaşlığının nüfuzu ilə bağlı narahatlıqlara cavab olaraq meydana çıxmış qısaömürlü siyasi partiya idi. O, keçmiş Demokrat-Respublikaçıların bir qismini öz sıralarına qatdı.
The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.
Viqlər Partiyası: 1830-cu illərdə formalaşan Viqlər keçmiş Milli Respublikaçıları, Anti-Masonları və digər müxalif qrupları əhatə edirdi. Onlar Ceksonçu siyasətlərə qarşı çıxmaları, güclü federal hökuməti dəstəkləmələri, sənaye və iqtisadi inkişafı təşviq etmələri ilə səciyyələnirdilər.
The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.
Müasir Respublikaçılar Partiyası 1850-ci illərdə köləliklə bağlı getdikcə artan bölgəsəl gərginliklərə birbaşa cavab olaraq yaradılmışdır. O, keçmiş Viqləri, köləliyə qarşı olan Demokratları, Azad Torpaq tərəfdarlarını və köləliyin yeni ərazilərə yayılmasına qarşı çıxan digər qüvvələri özünə cəlb etmişdi. Respublikaçıların prezidentliyə ilk namizədi Con C. Fremont 1856-cı il seçkilərində iştirak etdi, partiyanın ilk uğurlu namizədi olan Abraham Lincoln isə 1860-cı ildə seçildi. Beləliklə, Respublikaçılar Partiyası Demokrat-Respublikaçı ənənədən ayrı şəkildə meydana çıxmış və Amerika siyasi tarixində özünəməxsus bir inkişaf yolu keçmişdir.
By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.
1860-cı ilə qədər Respublikaçılar partiyası özünün ilk prezidentini seçdi. O, quldarlığa qarşı olan siyasi partiyaların koalisiyası əsasında qurulmuşdu. 1863-cü ildə Azadlıq Bəyannaməsi quldarlığı mövcudluqdan “danışıb çıxartdı”. 1863-cü ildə, o zaman Respublikaçılar partiyası ilə təmsil olunan Respublikaçı buynuz quldarlığı mövcudluqdan “danışıb çıxartdı”, Protestant buynuz isə bir hərəkat olmaqdan çıxıb Yeddinci Gün Adventist Kilsəsinə çevrildi. Millerçilər hərəkatı hüquqi və rəsmi surətdə 1863-cü ilin mayında sona çatdı və həmin ildə Musanın andı, quldarlıq peyğəmbərliyi rədd edildi. Qulağı olan eşitsin.
At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.
Bu məqamda peyğəmbər Danielin adlandırdığı kimi, “Musanın andı”nın qısa icmalını vermək faydalı ola bilər.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Bəli, bütün İsrail Sənin qanununu pozdu, hətta dönüb uzaqlaşdı ki, Sənin səsinə itaət etməsin; buna görə də Allahın qulu Musanın qanununda yazılmış lənət və and üzərimizə töküldü, çünki biz Ona qarşı günah etdik. Daniel 9:11.
William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.
Allahın Kəlamını araşdırarkən Cəbrail və digər mələklər tərəfindən yönəldilən William Miller əvvəlcə Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki “yeddi vaxt”a yönəldildi. Millerin şahidliyi budur ki, o, Müqəddəs Kitabı araşdırarkən Yaradılış kitabından başlamışdı və buna görə də açıq-aydın şəkildə Daniel kitabının səkkizinci fəlinin on dördüncü ayəsindəki iki min üç yüz ilə çatmazdan xeyli əvvəl Levililər kitabına gəlib çıxmışdı. O, yalnız Müqəddəs Kitabdan və Cruden-in konkordansından istifadə edirdi.
Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.
Krudenin konkordansında sonradan Kral Ceyms Müqəddəs Kitabının ingiliscəsinə tərcümə edilmiş ibrani və ya yunan sözlərinə dair heç bir istinad yoxdur. Miller Müqəddəs Yazıdan bir sözün və ya bir parçanın mənasını anlamaqda araşdırdığı parçanın “kontekst”ini rəhbər tuturdu. Onun “yeddi zaman” anlayışına gəldikdə isə, Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki “yeddi zaman”ın kontekstinin iyirmi beşinci fəsil olduğunu görmək çox sadədir.
Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”
İyirmi beşinci fəsil torpağın dincəldilməsini, Yubileyi və köləlik qaydalarını təsvir edir. İyirmi beşinci fəsildəki qaydalar itaət edildiyi təqdirdə xeyir-dua gətirən, itaətsizlik edildiyi təqdirdə isə “lənət” doğuran “Allahın qulu Musanın qanunu”nun bir hissəsidir. İyirmi altıncı fəsildə “yeddiqat” lənət iki min beş yüz iyirmi ilə bərabər tutulur və torpağın dincəldilməsi qaydaları ilə köləlik prinsiplərinin açıq-aşkar kontekstində bəyan olunur. İyirmi altıncı fəsildə bu cəza “əhdimin mübahisəsi” adlandırılır.
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
O zaman Mən də sizə qarşı çıxacağam və günahlarınıza görə sizi daha yeddiqat cəzalandıracağam. Və əhdimin pozulmasının qisasını alan qılıncı üzərinizə gətirəcəyəm; siz şəhərlərinizin içində toplaşdığınız zaman aranıza vəba göndərəcəyəm; və siz düşmənin əlinə veriləcəksiniz. Levililər 26:24, 25.
In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.
Mətnin kontekstində Allahın üstündə “mübahisəsi” olduğu “əhd”, iyirmi beşinci fəsildə daha əvvəl xatırladılmış əhd olardı. Yeddi qat cəza Allahın “əhdinin mübahisəsi” adlanır və ona bağlı olan “lənət” budur ki, İsrail “düşmənlərinin əlinə təslim ediləcək”, və düşmənlər ölkəsində olduqdan sonra (Daniel kimi) İsrail düşmənlərinin qullarına çevriləcəkdi.
When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”
Musa Levililər iyirmi altıncı fəsli qələmə alanda qədim İsrail yenicə Misir əsarətindən azad edilmişdi və iyirmi beşinci fəsildə təmsil olunan köləlik prinsipləri ya bərəkət, ya da lənət gətirəcəkdi. Qədim İsrail heç vaxt Yubileyin qaydalarına əməl etmədi və nəticədə həm şimal, həm də cənub padşahlıqları Danielin “Musanın lənəti” adlandırdığı şeyin yerinə yetməsi ilə “yeddi dəfə” üçün darmadağın edildi.
The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.
Misirdəki köləlikləri ilə başlamış olan Allahla İsrail arasındakı əhd münasibəti, Assuriya və Babilə köləlikləri ilə sona çatdı. Şimal padşahlığına qarşı olan “yeddi vaxt” 1798-ci ildə, cənub padşahlığına qarşı olan “yeddi vaxt” isə 1844-cü ildə başa çatdı. İki yeddi vaxt dövrünün başlanğıc nöqtəsi, e.ə. 742-ci ildə Yeşaya tərəfindən Yəhudanın padşahı Axaza bəyan edilmiş altmış beş illik bir peyğəmbərliklə Yeşaya kitabının yeddinci fəslində göstərilmişdir.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Çünki Suriyanın başı Dəməşqdir, Dəməşqin başı isə Resin; və altmış beş il içində Efrayim elə sındırılacaq ki, artıq xalq olmayacaq. Efrayimin başı Samariyadır, Samariyanın başı isə Remalyanın oğludur. Əgər iman etməsəniz, şübhəsiz ki, möhkəmlənməyəcəksiniz. Yeşaya 7:8, 9.
Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.
Yeşaya müəyyən etmişdi ki, e.ə. 742-ci ildə peyğəmbərlik bəyan olunduğu vaxtdan etibarən altmış beş ilin “daxilində” şimal padşahlığı parçalanacaqdı. Ondan on doqquz il sonra, e.ə. 723-cü ildə, İsrailin şimal padşahlığı Aşşur padşahı tərəfindən əsarətə aparıldı və qırx altı il sonra, e.ə. 677-ci ildə, Babil padşahı Yəhudanın cənub padşahlığını əsarətə apardı. Altmış beş illik peyğəmbərlik altı tarixi nişangah hasil edir. Birincisi, e.ə. 742-ci ildir ki, proqnoz bəyan olunur. Ondan on doqquz il sonra, e.ə. 723-cü ildə, şimal padşahlığı Aşşurlular tərəfindən əsarətə aparıldı. Qırx altı il sonra, e.ə. 677-ci ildə, cənub padşahlığı Babillilər tərəfindən əsarətə aparıldı. Sonra e.ə. 723-cü ildə başlayan ilk iki min beş yüz iyirmi il 1798-ci ildə başa çatdı. Daha sonra e.ə. 677-ci ildə başlayan iki min beş yüz iyirmi il 1844-cü ildə tamamlandı. 1844-cü ildən etibarən, bütün peyğəmbərlik quruluşunu tamamlamaq üçün proqnoz on doqquz il uzanaraq 1863-cü ilə çatdı; çünki Alfa və Omeqa peyğəmbərlik quruluşunu başlatmaq üçün on doqquz ili nişanladığına görə, onun sonuna çatmaq üçün də on doqquz il olmalı idi.
Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.
Qədim İsrail Misirin köləliyindən xilas edildi və itaətsizlik ucbatından həm şimal, həm də cənub padşahlıqları yenidən köləliyə qaytarıldı. Peyğəmbərliklər qədim həqiqi İsrailin peyğəmbərlik tarixindən müasir ruhani İsrailə keçir və bununla da bütün peyğəmbərlik nişanlarının mövzusu köləlik olur.
The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.
Yeşaya yeddidəki peyğəmbərlik, şimalla cənub arasında yaxınlaşan vətəndaş müharibəsi müəyyənləşdirildiyi zaman, e.ə. 742-ci ildə Yeşaya tərəfindən pis padşah Axaza təqdim edildi. Axazın cənub padşahlığı qədim İsrailin hərfi mənada izzətli ölkəsi idi. 1798-ci ildə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin ruhani izzətli ölkəsi Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı kimi hökmranlıq etməyə başladı. Hərfi izzətli ölkəyə qarşı olan yeddi vaxt 1844-cü ildə başa çatdıqda, padşah Axazın tarixində olduğu kimi, yaxınlaşan bir vətəndaş müharibəsi var idi. 1844-cü ilə qədər siyasi partiyaların parçalanıb ittifaqlar yaratması ilə bağlı qarışıqlıq demək olar ki, tamamilə iki siyasi meyl sinfində sabitləşmişdi. Köləlik məsələsi baxımından demokratlar köləlik tərəfdarı, respublikaçılar isə köləlik əleyhdarı idilər. 1798-ci ildən 1860-cı ildə vətəndaş müharibəsinin başlanğıcınadək siyasi partiyaların iki sinfinin formalaşması prosesi artıq tamamlanmışdı.
Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.
Axaz hərfi mənada şanlı diyara təmsil edirdi və buna görə də ruhani şanlı diyara tipoloji olaraq işarə edirdi. Axazın tarixi, peyğəmbərliyin e.ə. 742-ci ildə bəyan edildiyi peyğəmbərlik tarixini tipoloji olaraq əks etdirir; buna görə də, bu, peyğəmbərliyin sona çatdığı tarixi də tipoloji olaraq göstərir. Başlanğıc tarixində on qəbilədən ibarət olan şimal padşahlığı, cənubdakı iki qəbilənin ilahi şəkildə təsis olunmuş idarəçiliyinə etiraz olaraq, digər iki qəbilədən ayrılmışdı. Şimaldakı on qəbilə Suriya ilə konfederasiya yaratmışdı ki, bu da cənub konfederasiyası ilə simvolik olaraq Suriya ilə təmsil olunan bir qüvvə arasındakı ittifaqı tipoloji olaraq göstərirdi.
This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.
Bu qısa xülasə göstərir ki, Levililər iyirmi altının yeddi vaxtı əhd vədidir; bu vəd ya itaət üçün bir xeyir-duanı, ya da itaətsizlik üçün köləliyin “lənəti”ni irəli sürür. Şimal və cənub padşahlıqları birlikdə, köləlikdən azad edilmiş bir xalq kimi bir millət olaraq başladılar, lakin öz müvafiq sonlarında yenidən köləliyə təslim edilməklə başa çatdılar.
The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.
Qulluqla bağlı həmin peyğəmbərliklərin sonunda tamam olan altmış beş il, ruhani İsrailin ruhani izzətli diyarda, şimalın cənuba qarşı apardığı vətəndaş müharibəsinin lap mərkəzində olduğu vaxt başa çatdı. Vətəndaş müharibəsindəki qarşı duran tərəflərdən biri, qarşı tərəfdə yerləşən ilahi surətdə təsis olunmuş hökumətdən ayrılaraq konfederasiya təşkil etmiş bir padşahlıq idi.
From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.
1798-ci ildən etibarən vətəndaş müharibəsinədək, Respublikaçılığın buynuzu elə bir prosesdən keçirildi ki, bu, köləlik məsələsinin iki tərəfini təmsil edən iki sinif siyasi rəqib meydana çıxardı. Köləlik tərəfdarı olub köləlik təcrübəsini davam etdirməyə çalışan rəqiblər mübarizəni uduzdular.
From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.
1798-ci ildən vətəndaş müharibəsinədək Protestantizmin buynuzu elə bir prosesdən keçirildi ki, bu, köləlik məsələsinin iki tərəfini təmsil edən iki sinif dini qarşıdurma tərəfi meydana gətirdi. Köləliyin peyğəmbərliyinə dair ilkin anlayışı davam etdirməyə çalışan köləlik tərəfdarı qarşıdurma tərəfləri mübarizəni uduzdular.
In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.
1863-cü ildə Respublikaçılıq buynuzu köləlik təcrübəsini rədd etməkdə müvəffəq oldu.
In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.
1863-cü ildə Protestantizmin buynuzu köləlik barədə peyğəmbərliyi rədd etməkdə müvəffəq oldu.
In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.
Bunu etməklə onlar öz dövrü üçün İlyas olan Millerin işini rədd etdilər. Bununla onlar həmçinin “Musanın andını”, öz dövrləri üçün təməl daşını da rədd etdilər. Musa və İlyas o zaman rədd olundular, yalnız 11 sentyabr 2001-ci ildə geri qayıtmaq üçün.
Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.
Alfa və Omeqa, ecazkar dilçi, Öz ilahi imzasını “Musanın andı”nın zaman peyğəmbərliyi boyunca qeyd etmişdir; həmin andı O özü Palmoni, Ecazkar Sayıcı olaraq elan etmişdi. Əgər iman etməsəniz, şübhəsiz ki, möhkəmləndirilməyəcəksiniz.