When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.
İlyas Axaba bütün İsraili Karmelə çağırtdıqda, bu, Allahın üç il yarımlıq təqibdən sonra 1798-ci ildə kilsəni Qaranlıq Dövrlərdən çıxarmasını və onları 1844-ə, oradan da 1863-ə aparmasını qabaqcadan göstərirdi. Bu üç tarix, Yeşayanın yeddinci fəsildə ortaya qoyduğu “yeddi vaxt” quruluşunun son üç nişanəsidir.
The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.
1798, 1844 və 1863-cü illərin eyni tarixi, Musanın İsrail övladlarını Misir əsarətindən çıxarıb Sina dağına apardığı zaman da öncədən simvolik şəkildə göstərilmişdi. Birinci və ikinci mələklərin tarixi, son zamanın başlanğıcı olan 1798-ci ildə başlayıb hərəkatın 1863-cü ildə bir kilsəyə çevrilməsinə qədər davam edən Millerçi hərəkatı təmsil edir. İlyas və Musa Millerçi tarixin iki əsas şahididir və onlar üçüncü mələyin tarixi dövründə Vəhy kitabındakı iki əsas şahiddir.
The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.
Millerçi hərəkatı Vəhy kitabının on dördüncü fəslindəki əbədi Müjdənin başlanğıcını, Future for America isə onun sonunu ifadə edir. Millerçilərin başlanğıc hərəkatı ilə son hərəkatın arasında Yeddinci Gün Adventist Kilsəsini görürük. Adventist kilsə tarixçilərinə görə, 1856-cı ildə Millerçi hərəkatının qalığı Laodikiya vəziyyətinə daxil oldu və bununla da 1798-dən 1856-cı ilədək olan dövrü təmsil edən Filadelfiya mərhələsi başa çatdı.
In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.
Əvvəlki məqalədə biz göstərdik ki, ilham Qırmızı dənizin keçilməsi ilə bağlı məyusluğu 1844-cü ilin böyük məyusluğu ilə uyğunlaşdırmışdır. Həmin məqamda, manna ilə təmsil olunan Şənbə sınağı Musanın tarixində gəlib çatdı. Eyni peyğəmbərlik nöqtəsində, Ən Müqəddəs Yerdən gələn nur, dənizi keçmiş və imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olmuş olanlar üçün, Şənbədən başlayaraq bir sınaq və paklanma prosesini başlatdı. 1844-cü ildən əvvəl gələn sınaq prosesi Musanın tarixində onun doğumu zamanı, Millerçilər üçün isə 1798-ci ildə, Danielin hökmə aparan üçmərhələli sınaq prosesini hasil edəcəyini bildirdiyi biliyin artması ilə başladı.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Çoxları təmizlənəcək, ağardılacaq və sınanacaq; lakin pislər pislik edəcəklər; və pislərdən heç biri anlamayacaq; lakin müdriklər anlayacaqlar. Daniel 12:10.
The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.
22 oktyabr 1844-cü ildə hökmün açılması, Misirin ilk oğullarından başlayıb Qırmızı dənizin sularında sona çatan Fironun hökmü ilə əvvəlcədən simvollaşdırılmışdı. Müdriklər imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olduqdan, yaxud Qırmızı dənizdən keçdikdən sonra, son vaxtın başlanğıcında — 1798-ci ildə başlamış sınaq prosesi 1844-dən sonra da davam etdi. Musanın tarixində bu, İsrailin hər mərhələdə uğursuz olduğu on sınaqla təmsil olunmuşdu. Bu on sınağın sonuncusu on iki casusun Vəd Olunmuş Torpağı araşdırdığı zaman idi. Musanın tarixində ilk sınaq Şənbəni təmsil edən manna sınağı idi və Millerçilər üçün Şənbə 22 oktyabr 1844-dən sonrakı ilk sınaq kimi müəyyən edildi. Hər iki paralel tarixdə ilk sınağın Şənbə olması, Musanın tarixindəki sonrakı doqquz sınağın 1844-dən sonra Vəd Olunmuş Torpağa, yaxud ölüm səhrasına girişə aparacaq bir sıra sınaqların olacağını göstərdiyini müəyyən edir. 1863-cü il Millerçi hərəkat üçün son sınağı təmsil edir. Bu mülahizəyə on iki casusun Vəd Olunmuş Torpaq barədə verdikləri xəbərlərlə başlayacağıq.
And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.
Onlar qırx gündən sonra ölkəni araşdırıb qayıtdılar. Paran çölündə, Qadeşə, Musanın, Harunun və bütün İsrail övladları cəmiyyətinin yanına gəldilər; onlara və bütün cəmiyyətə xəbər gətirdilər və ölkənin meyvəsini onlara göstərdilər. Ona xəbər verib dedilər: “Bizi göndərdiyin ölkəyə gəldik; həqiqətən, orada süd və bal axır; onun meyvəsi də budur. Bununla belə, o ölkədə yaşayan xalq qüvvətlidir, şəhərləri hasarlıdır və çox böyükdür; üstəlik, orada Anaq övladlarını da gördük. Cənub torpağında Amaleqlilər yaşayır; dağlıq yerlərdə Xetlilər, Yevuslular və Emorlular yaşayır; Kənanlılar isə dəniz kənarında və İordan sahili boyunca yaşayırlar.” Kalev Musanın önündə xalqı sakitləşdirib dedi: “Dərhal gedib oranı ələ keçirək; çünki onu məğlub etməyə tam qadirik.” Lakin onunla birlikdə çıxmış adamlar dedilər: “Biz o xalqa qarşı çıxmağa qadir deyilik; çünki onlar bizdən güclüdürlər.” Beləcə, araşdırdıqları ölkə barəsində İsrail övladları arasında pis bir xəbər yayaraq dedilər: “Araşdırmaq üçün içindən keçdiyimiz ölkə öz sakinlərini yeyib bitirən bir ölkədir; orada gördüyümüz bütün xalq isə çox hündürboy adamlardır. Orada nəhəngləri də gördük, yəni nəhənglərdən olan Anaq oğullarını; biz öz gözümüzdə çəyirtkə kimi idik, onların gözündə də elə idik.” Saylar 13:25–33.
This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.
Saylar kitabından olan bu parça, orada təsvir edilən tarixi Millerçi hərəkatı tipləşdirən bir hadisə kimi nəzərə almadıqda asanlıqla gözdən qaça biləcək bəzi olduqca mühüm həqiqətləri qeyd etməyi tələb edir. Mühüm məqamlardan biri budur ki, “pis xəbər” gətirən üsyançılar onuncu və son sınaqlarında uğursuzluğa düçar olurdular və həmin son sınaqda iki sinif insan üzə çıxarıldı. Əvvəlki doqquz sınağın tarixi boyunca formalaşmaqda olan bu iki sinif, hansı “xəbəri” qəbul etməyi seçdiklərinə əsasən öz xarakterlərini üzə çıxardılar. 1863-cü ildə Millerçi Adventizm, Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki köləlik peyğəmbərliyi ilə təmsil olunan Musanın xəbərini rədd etdi. Yeşua və Kaleb tərəfindən təqdim edilən xəbər isə sadəcə, onların köləlikdən qurtuluşları tarixinin bütün gedişi boyunca Allahın “xəbərinin” təkrarı idi. Musanın doğumundan etibarən Allah onlara vəd etmişdi ki, onları köləlikdən çıxaracaq və əsrlər əvvəl İbrahimə vəd edilmiş diyara aparacaq. Yeşua və Kaleb təməl xəbərin üzərində duranları təmsil edir; digər on casus isə Allahın həqiqətən bu xəbəri vermiş olduğunu rədd etdilər.
And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.
Bütün cəmiyyət səslərini ucaldıb fəryad etdi; xalq o gecə ağladı. İsrail övladlarının hamısı Musaya və Haruna qarşı gileyləndi; bütün cəmiyyət onlara dedi: Kaş ki, Misir torpağında öləydik! Yaxud kaş ki, bu səhrada öləydik! Rəbb nə üçün bizi bu diyara gətirdi ki, qılıncdan keçək, arvadlarımız və uşaqlarımız qənimət olsun? Misirə qayıtmağımız bizim üçün daha yaxşı olmazmı? Və onlar bir-birinə dedilər: Özümüzə bir başçı təyin edib Misirə qayıdaq. Saylar 14:1–4.
When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.
1863-cü ildə Ceyms Uayt Review and Herald-da Millerin “yeddi vaxt” anlayışını rədd edən bir məqalə yazdıqda və elə həmin ildə Uriya Smit Levililər kitabındakı “yeddi vaxt”a hər hansı istinaddan məhrum olan saxta cədvəli nəşr etdikdə, həm Uayt, həm də Smit Uilyam Millerin işini bir kənara qoydular və mürtəd Protestantlığın bibliya metodologiyasından istifadə etdilər. Bu yaxınlarda “Babilin qızları” kimi müəyyən etdikləri mürtədlərin metodologiyası, Cəbrayıl mələk tərəfindən yönləndirilmiş olan Millerin xəbərini rədd etmək üçün dəlil kimi istifadə olundu. Qədim İsrail üçün onuncu sınaqda onlar birbaşa belə dedilər: “Özümüzə bir başçı təyin edək və Misirə qayıdaq.” Onuncu və son sınaqdakı uğursuzluq başlanğıcdan etibarən verilən xəbərlə uyğun olan “xəbər”in rədd edilməsinə və Misirin köləliyinə qayıtmaq istəyinə əsaslanır. Yeremya 1843-cü ilin uğursuz proqnozu səbəbilə məyus olmuş şəxsləri simvolik şəkildə təmsil etdikdə, Allah onu xüsusi olaraq Allaha və xəbər üçün əvvəlki qeyrətinə qayıtmağa çağırdı, lakin həm də ona Babilin qızları kimi müəyyən edilmiş olanların yanına əsla qayıtmamağı əmr etdi.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Buna görə də Rəbb belə deyir: “Əgər dönsən, səni yenidən geri gətirəcəyəm və sən Mənim hüzurumda duracaqsan; əgər qiymətlini dəyərsizdən ayırıb çıxarsan, ağzım kimi olacaqsan; qoy onlar sənə dönsünlər, amma sən onlara dönmə.” Yeremya 15:19.
In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.
1863-cü ildə Ceyms Uayt və Uriya Smit onlara getməmələri əmr olunmuş yerə geri aparmaq üçün yeni bir başçı təyin etdilər. Yeşua və Kaleb irəli getmək istəyənləri təmsil edir, Uayt və Smit isə geri qayıtmaq istəyənləri təmsil edir.
Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.
Saylar kitabındakı bu parçadan qeyd edilməli olan başqa bir məqam da budur ki, son üsyan — növbəti qırx il ərzində bütün üsyançıların səhrada ölməyə məhkum edildiyi üsyan — Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində günün bir ilə bərabər olması prinsipini təsbit edən iki əsas istinaddan biridir; bu, ehtimal ki, Millerin əbədi Müjdənin və birinci mələyin xəbərini açıb ortaya qoymaq üçün istifadə etdiyi ən mühüm peyğəmbərlik qaydası idi. Bu qaydanın Müqəddəs Kitabdakı digər şahidliyi isə Hizqiyal kitabında tapılır.
And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.
Və bunları tamamladıqdan sonra yenidən sağ böyrü üstə uzan; və Yəhuda evinin təqsirini qırx gün daşıyacaqsan: Mən sənin üçün hər günü bir ilə təyin etmişəm. Yezekel 4:6.
What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.
Bir günü bir il prinsipi üçün əsas qoyan iki ayə ilə bağlı tez-tez diqqətdən qaçan cəhət, hər iki ayənin tarixi kontekstidir.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Torpağı araşdırdığınız günlərin sayına görə, yəni qırx günə görə, hər gün bir il sayılmaqla, qırx il ərzində öz təqsirlərinizin cəzasını daşıyacaqsınız və Mənim vədimdən dönməyimin nə olduğunu biləcəksiniz. Saylar 14:34.
The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.
Sayılar kitabındakı ayə qədim İsrailin başlanğıcında baş vermiş və Allahın əhd xalqının üsyanını təmsil etmişdir, Yezekel kitabındakı ayə isə qədim İsrailin sonunda baş vermiş və Allahın əhd xalqının üsyanını təmsil etmişdir. Başlanğıcdakı cəza səhrada ölüm idi, sondakı cəza isə düşmənlərinin torpağında köləlik idi. Bir günün bir ilə bərabərliyi prinsipi əhd xalqının üsyanını vurğulayır. İki cəza var idi: biri başlanğıcda, digəri isə sonda, lakin hər ikisi fərqli idi. Birincisi səhrada səyahət edərkən tədrici tükənmə nəticəsində ölüm idi, sonuncusu isə həqiqi Babildə əsarət və köləlik idi.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.
O zaman Musa və Harun İsrail övladları cəmiyyətinin bütün məclisi qarşısında üzüstə yerə düşdülər. Ölkəni gözdən keçirmiş olanlardan Nun oğlu Yeşua və Yefunnənin oğlu Kaleb paltarlarını cırdılar. Onlar İsrail övladlarının bütün cəmiyyətinə danışıb dedilər: “İçindən keçib gözdən keçirdiyimiz torpaq olduqca yaxşı torpaqdır. Əgər Rəbb bizdən razıdırsa, O bizi o torpağa aparacaq və onu bizə verəcək; o, süd və bal axan bir torpaqdır. Ancaq Rəbbə qarşı üsyan etməyin və o torpağın xalqından qorxmayın; çünki onlar bizim üçün çörək kimidirlər; onların himayəsi onlardan ayrılmışdır və Rəbb bizimlədir; onlardan qorxmayın”. Lakin bütün cəmiyyət onları daşqalaq etməyi buyurdu. Onda Rəbbin izzəti İsrail övladlarının hamısının gözü önündə toplantı çadırında göründü. Rəbb Musaya dedi: “Bu xalq Məni nə vaxta qədər qəzəbləndirəcək? Aralarında göstərdiyim bütün əlamətlərə baxmayaraq, Mənə nə vaxta qədər inanmayacaqlar? Mən onları vəba ilə vuracağam, onları irsdən məhrum edəcəyəm və səni onlardan daha böyük və daha qüdrətli bir millət edəcəyəm”. Musa isə Rəbbə dedi: “Onda Misirlilər bunu eşidəcəklər, çünki Sən Öz qüdrətinlə bu xalqı onların arasından çıxardın. Onlar bunu bu torpağın sakinlərinə danışacaqlar; çünki onlar eşitmişlər ki, ey Rəbb, Sən bu xalqın arasındasan, ey Rəbb, Sən üz-üzə görünürsən, buludun onların üzərində dayanır və Sən gündüz bulud sütununda, gecə isə od sütununda onların önündə gedirsən. Əgər indi bu xalqın hamısını bir adam kimi öldürsən, onda Sənin şöhrətini eşitmiş xalqlar deyəcəklər: ‘Rəbb onlara and içdiyi torpağa bu xalqı gətirməyə qadir olmadığı üçün onları səhrada qırdı’. İndi isə yalvarıram, qoy Ağamın qüdrəti böyük olsun, necə ki Sən söyləmisən: ‘Rəbb çox səbirli və böyük mərhəmət sahibidir, təqsiri və üsyanı bağışlayır, lakin günahkarı əsla cəzasız qoymur, ataların təqsirini övladların üzərinə üçüncü və dördüncü nəsilə qədər gətirir’. Yalvarıram, mərhəmətinin böyüklüyünə görə bu xalqın təqsirini bağışla, necə ki Misirdən indiyə qədər bu xalqı bağışlamısan”. Saylar 14:5–19.
The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.
Bu ayələrdə təsvir olunan tarix “qıcıqlandırma günü” adlanan bibliya rəmzinə çevrildi. “Qıcıqlandırma günü”nə Məzmur doxsan beşdə, Yeremya otuz ikidə və İbranilər üçdə istinad edilir, lakin biz bu vaxt həmin rəmzə toxunmayacağıq. Əvvəlki parçadan müəyyən edilən və tanınmalı olan mühüm bir prinsip vardır. Bu prinsip həmçinin peyğəmbər Şamuel, Lucifer, Ellen White və əlbəttə ki, bu parçadakı Musa vasitəsilə də nümayiş etdirilir.
And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.
Ona dedilər: “Budur, sən qocalmısan, oğulların isə sənin yollarınla getmirlər; indi bizə bütün millətlərdə olduğu kimi bizi mühakimə edəcək bir padşah təyin et.” Lakin onlar: “Bizə bizi mühakimə edəcək bir padşah ver,” dedikdə bu söz Şamuelin xoşuna gəlmədi. Şamuel isə Rəbbə dua etdi. Rəbb Şamuelə dedi: “Sənə dedikləri hər şeydə xalqın səsinə qulaq as; çünki onlar səni deyil, Məni rədd etdilər ki, onlara padşahlıq etməyim. Mən onları Misirdən çıxardığım gündən bu günə qədər etdikləri bütün əməllərə görə — Məni tərk edib başqa allahlara qulluq etdikləri kimi — indi də sənə eləcə davranırlar. İndi isə onların səsinə qulaq as; ancaq onlara ciddi surətdə xəbərdarlıq et və üzərlərində padşahlıq edəcək padşahın qaydasını onlara bildir.” Şamuel özündən padşah istəyən xalqa Rəbbin bütün sözlərini danışdı. Dedi: “Üzərinizdə padşahlıq edəcək padşahın qaydası belə olacaq: O, oğullarınızı götürüb özünə ayıracaq, onları öz cəng arabaları üçün və atlıları etmək üçün istifadə edəcək; bəziləri isə onun cəng arabalarının qabağında qaçacaqlar. O, özünə minbaşılar və əllibaşılar təyin edəcək; bəzilərini torpağını şumlamağa, məhsulunu biçməyə, döyüş alətlərini və cəng arabalarının avadanlığını düzəltməyə qoyacaq. Qızlarınızı isə ətirçi, aşpaz və çörəkçi etmək üçün götürəcək. Tarlalarınızı, üzüm bağlarınızı və zeytunluqlarınızı, hətta onların ən yaxşılarını alıb öz qullarına verəcək. Əkininizin və üzüm bağlarınızın onda birini alıb öz məmurlarına və qullarına verəcək. Kişi qullarınızı, qadın qullarınızı, ən yaxşı cavanlarınızı və eşşəklərinizi alıb öz işinə qoşacaq. Sürülərinizin onda birini alacaq; siz də onun qulları olacaqsınız. O gün özünüz üçün seçdiyiniz padşaha görə fəryad edəcəksiniz, lakin Rəbb o gün sizə cavab verməyəcək.” Buna baxmayaraq, xalq Şamuelin səsinə qulaq asmaqdan imtina etdi və dedi: “Xeyr, bizim üzərimizdə bir padşah olacaq ki, biz də bütün millətlər kimi olaq; padşahımız bizi mühakimə etsin, önümüzdə getsin və döyüşlərimizi aparsın.” Şamuel xalqın bütün sözlərini eşitdi və onları Rəbbin qulağına çatdırdı. Rəbb Şamuelə dedi: “Onların səsinə qulaq as və onlara bir padşah təyin et.” Şamuel isə İsrail adamlarına dedi: “Qoy hər kəs öz şəhərinə getsin.” 1 Şamuel 8:5–22.
In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.
Bu parçaya görə, qədim İsrail Allahı özlərinə padşah kimi rədd etdi və bu tarix onların Sezardan başqa padşahlarının olmadığını bəyan etdikləri vaxta işarə edir. Onlar Allahın teokratiyasını rədd etdilər və öz xalqlarından onlara bir padşah verilməsində israr etdilər, lakin sonda öz padşahlarının Roma padşahı olduğunu bəyan etdilər. Axır günlərdəki Roma padşahı Roma papasıdır.
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Lakin onlar fəryad edib dedilər: Onu apar, onu apar, çarmıxa çək. Pilat onlara dedi: Məgər sizin Padşahınızı çarmıxa çəkim? Baş kahinlər cavab verdilər: Qeysərdən başqa padşahımız yoxdur. Yəhya 19:15.
The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.
Teokratiyanın rəddi Şamuel üçün o qədər təhqiredici və şəxsi idi ki, o bunu öz peyğəmbərlik vəzifəsinin rəddi kimi anladı. Lakin Allah Şamuelin onların rəddinin peyğəmbərə deyil, Allaha yönəldiyini anlamasına əmin oldu. Musanın və Şamuelin qədim İsrailin üsyanı ilə bağlı peyğəmbərlik münasibətini ortaya qoyan bu iki keçiddə, ardınca gələn üsyanın cəzası qədim İsrail üçün son deyildi. Hələ də Yeşua və Kaleb tərəfindən təmsil olunan, Vəd olunmuş Torpağa girəcək bir qrup var idi və Şamuelin hekayəsində qədim İsrailin sonu İsrail padşahlarının başlanğıcında deyil, onların yekununda idi.
Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.
Musa Allahla belə mülahizə yürüdürdü ki, O, qədim İsraillə işləməyə davam etsin; çünki Musanın mülahizəsinə görə, həmin anda onları sona çatdırmaq, Öz xalqını xilas etməsinin müqəddəs tarixini və onları Allahın İbrahimə vəd etdiyi diyara aparmaq vədini təhrif edərdi. Burada məqam budur ki, Allah həqiqətə şahidlik vasitəsi kimi istifadə etməyi niyyət etdiyi zaman, üsyanın həm baş verməsinə, həm də davam etməsinə yol verməyi seçir.
The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.
Şamuel tərəfindən təzahür etdirilən saleh qəzəb münasibəti Ellen White tərəfindən də təzahür etdirilmişdir.
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
“Minneapolislə təzahür etdiyi kimi, xalqımız arasında heç vaxt belə möhkəm özündənrazılıq və işığı qəbul edib etiraf etməyə belə istəksizlik görməmişəm. Mənə göstərildi ki, həmin yığıncaqda təzahür edən ruhu bəsləmiş olan dəstədən bir nəfər belə, qürurlarını alçaldıb Allahın Ruhu tərəfindən hərəkətə gətirilmədiklərini, əksinə, ağılları və ürəklərinin qərəzlə dolu olduğunu etiraf etməyincə, göydən onlara göndərilən həqiqətin qiymətliliyini ayırd etmək üçün bir daha aydın işığa malik olmayacaqdı. Rəbb onlara yaxın gəlmək, onlara xeyir-dua vermək və onları mürtədliklərindən sağaltmaq istəyirdi, lakin onlar qulaq asmadılar. Onlar Qorahı, Datanı və Aviramı ilhamlandıran eyni ruh tərəfindən hərəkətə gətirilirdilər. İsrailin o adamları özlərinin səhv olduğunu sübut edəcək bütün dəlillərə qarşı durmağa qəti qərarlı idilər və onlar narazılıq yolunda davam etdikcə, bir çoxları da onlarla birləşmək üçün yoldan çıxarıldı.”
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
“Bunlar kimlər idi? Nə zəiflər, nə nadanlar, nə də maariflənməmiş olanlar. O üsyanda cəmiyyət içində məşhur olan, adlı-sanlı iki yüz əlli başçı var idi. Onların şəhadəti nə idi? «Bütün icma müqəddəsdir, onların hər biri müqəddəsdir və Rəbb onların arasındadır; elə isə nə üçün siz özünüzü Rəbbin icmasının üzərinə qaldırırsınız?» [Sayılar 16:3]. Qorah və onun yoldaşları Allahın hökmü altında həlak olduqda, onların aldatdıqları xalq bu möcüzədə Rəbbin əlini görmədi. Ertəsi səhər bütün icma Musa ilə Harunu ittiham edərək dedi: «Siz Rəbbin xalqını öldürdünüz» [41-ci ayə], və vəba icmanın üzərinə gəldi, on dörd mindən çox adam həlak oldu.
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.
“Minneapolisi tərk etmək niyyətində olanda, Rəbbin mələyi yanımda durdu və dedi: “Belə deyil; Allahın bu yerdə sənin görməli olduğun bir işi var. Xalq Korahın, Datanın və Aviramın üsyanını yenidən təkrarlayır. Mən səni özünə məxsus doğru mövqeyinə qoymuşam; nurda olmayanlar bunu qəbul etməyəcəklər; onlar sənin şəhadətinə qulaq asmayacaqlar; amma Mən səninlə olacağam; Mənim lütfüm və qüdrətim səni saxlayacaq. Onların nifrətlə rədd etdikləri sən deyilsən, Öz xalqıma göndərdiyim elçilər və ismarıcdır. Onlar Rəbbin sözünə həqarət göstəriblər. Şeytan onların gözlərini kor edib və mühakimələrini təhrif edib; və əgər hər bir can bu öz günahından, Allahın Ruhuna təhqir edən bu müqəddəs edilməmiş müstəqillikdən tövbə etməzsə, qaranlıqda yeriyəcəklər. Tövbə edib dönməsələr ki, Mən onları sağaldım, şamdanı onun yerindən götürəcəyəm. Onlar ruhani görmələrini qaranlıqlaşdırıblar. Onlar istəmirdilər ki, Allah Öz Ruhunu və Öz qüdrətini zahir etsin; çünki Mənim sözümə qarşı onlarda istehza və ikrah ruhu var. Yüngüllük, boş şeylərlə məşğul olmaq, istehza və zarafat gündəlik tətbiq olunur. Onlar ürəklərini Məni axtarmağa yönəltməyiblər. Onlar öz alışdırdıqları qığılcımlarda yeriyirlər və əgər tövbə etməsələr, kədər içində uzanacaqlar. Rəbb belə deyir: Öz vəzifə məntəqəndə dur; çünki Mən səninləyəm və səni nə tərk edəcəyəm, nə də atacağam.” Allahdan gələn bu sözləri mən nəzərə almamağa cəsarət etmədim.” The 1888 Materials, 1067.
Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.
Bacı Uayt Şamuelin münasibəti ilə paralel tutuldu və ona üsyançılarla və onların üsyanı ilə birlikdə qalmaq, öz “vəzifə”sinin “mövqeyi”ndə “durmaq” tapşırıldı. O, üsyançıları və onların üsyanını öz hallarına buraxıb getməyə qərar verdikdən sonra (qadın peyğəmbər olaraq), öz mövqeyində durmaq əmri aldı.
The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.
Alfa və Omeqa prinsipinin əsas tərkib hissəsi olan ilk xatırlanma qaydası göstərir ki, bir mövzunun ilk dəfə xatırlanması son dərəcə mühüm əhəmiyyət daşıyır. Lusiferin üsyanının lap başlanğıcı ilə bağlı olan həqiqət bu idi ki, əgər Allah istəsəydi, Lusiferin ağlında yaranmış ilk eqoist düşüncə anında Lusiferi yox etməyə kifayət edən bütün qüdrətə malik idi. Allah Lusiferi yaradılışdan götürə bilərdi və O, belə etməyi seçsəydi, bunu elə bir şəkildə edə biləcək qüdrətə malik idi ki, başqa mələklərdən heç biri baş verənlərdən xəbər belə tutmazdı. Əlbəttə, O bunu etmədi, çünki digər səbəblərlə yanaşı, bu, Onun xarakterinin inkarı olardı; lakin O, məhz bunu etməsinə imkan verəcək yaradıcı qüdrətə malikdir. Amma O bunu etmədi. O, səbirlə üsyanın Öz xarakterinin şahidliyinin bir hissəsinə, göydə başlanmış və nəhayətdə yer üzünə gələcək mübahisənin şəhadətinin bir hissəsinə çevrilməsinə imkan verdi. Musanın dialoqu qədim İsrail üçün məhz bunu həyata keçirdi. Allah üsyankar nəsilə səhrada ölməyə imkan verdi və o tarixi, əbədi müjdə ilə bağlı həqiqətləri daha da irəlilətmək üçün, Müqəddəs Kitab nümunəsi kimi istifadə etdi.
So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.
Eləcə də, Samuelin günlərində Allahın padşah kimi rədd edilməsi ilə bağlı da belə idi. Samuelə, öz şəxsi qənaətlərinə və peyğəmbərlik biliyinə baxmayaraq, irəli gedib öz vəzifə mövqeyində durması tapşırılmışdı. Allahın peyğəmbərlik və tarixi nəzarətinin bu cəhəti Babil əsarətindən sonrakı məbədin yenidən qurulmasında da tanınır. Allah yetmiş illik əsarətin hər bir ünsürünü; Yerusəlimə dönüşü, Yerusəlimin, məbədin, küçələrin və divarların yenidən qurulmasını əvvəlcədən bildirmiş və idarə etmişdi. O, onların əsarətdən nə vaxt azad ediləcəyini müəyyən edən zaman peyğəmbərliklərini bəyan etmişdi. O, iki min üç yüz ilin başlanğıcını qeyd etmək üçün neçə fərman olacağını bildirmişdi. O, bu prosesi ilk fərmanla başlayacaq bütpərəst padşah Kirin adını xüsusi olaraq göstərmişdi. Yerusəlimin və məbədin yenidən qurulmasının bütün ünsürləri dəqiq şəkildə müəyyən edilmişdi və O, işi həyata keçirmək üçün saleh adamlar və peyğəmbərlər yetişdirmişdi.
In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.
Bütün aşkar ilahi peyğəmbərlik öncəbiliyi və müdaxiləsinə baxmayaraq, Babil əsarətinə gətirib çıxarmış üsyan artıq Onun Allahın xalqı ilə şəxsi hüzuruna son qoymuşdu. Şekina izzəti yenidən tikilmiş məbədə heç vaxt qayıtmadı. Ən Müqəddəs Yerdə məbəd bir daha Şekinanın hüzuru ilə mübarək edilməsə də, bütün bu tarix dünyanın sonunda baş verəcək tarixin peyğəmbərlik quruluşunu təmin etmək üçün istifadə olundu. Bu mənada, yenidən tikilmiş məbəd Allahın hüzurunun deyil, İsrailin üsyanının şahidliyi idi. Bununla belə, həmin tarixin peyğəmbərləri, Samuel və Minneapolisdəki Sister White kimi, peyğəmbər sifətində xidmət etməyə davam etdilər.
The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.
Lüsiferin üsyanı Məsihlə Şeytan arasındakı böyük mübahisədə xatırlanan ilk şeydir və Allah Öz məqsədləri naminə həmin üsyanın davam etməsinə yol verdi. Şamuel, İsrailin başqa xalqlar kimi olmaq istəyinə qarşı saleh qəzəbinə baxmayaraq, ilk iki padşahın məsh edilməsində iştirak etməyə yönəldildi. Allahın peyğəmbərləri isə Allahın məbədinin — artıq heç vaxt Allahın Şəkinah hüzuruna malik olmayacaq məbədin — yenidən qurulmasında iştirak etdilər.
Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.
1863-cü ildə Adventizmin üsyanını ört-basdır etmək cəhdi ilə peyğəmbərlik Kəlamına qarşı öz “nağıl boşqablarını” işlədənlər və hər hansı bir yanlışlıq 1863-cü ildə baş vermiş olsaydı, qadın peyğəmbər bunun qarşısını alardı məntiqi üzərində öz dəlillərini qurmağı seçənlər, Allaha qarşı üsyanın ilk xatırlanmasında aşkar edilən ilk prinsipə qəsdən cahildirlər. Allah üsyana Öz məqsədləri naminə yol verir və əgər O, baş verə biləcək üsyanlarda Öz peyğəmbərlərinin bitərəf və ya susqun qalmasını seçirsə, bu, Onun seçimidir.
As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.
1844-dən 1863-ə qədər olan sınaq prosesini nəzərdən keçirməyə başladığımız zaman — hansı ki, qədim İsrailin Qırmızı dənizi keçdikdən sonra uğursuz olduğu on sınaq ilə təmsil olunmuşdur — bu Müqəddəs Kitab həqiqətini anlamaq zəruridir. Allahın peyğəmbərləri itaət və itaətsizlik dövrlərində Onun peyğəmbərləri kimi fəaliyyət göstərirlər və bəzən zahirən bir peyğəmbərin etiraz etməsi gözlənilən məsələlərə etiraz etmirlər. Bəzən onlar üsyandan açıq-aşkar xəbərdar olurlar, lakin cilovlanırlar; digər vaxtlarda isə Rəbb üsyanla bağlı olaraq Öz əlini onların gözləri üzərində saxlayır. Bu baxış qəbul edildikdə, 1863 Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının tarixində — həm Protestantizmin buynuzu, həm də Respublikaçılığın buynuzu üçün — əhəmiyyətli bir yol nişanı olur.
I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.
Mən də peyğəmbərlər vasitəsilə danışdım, vəhyları çoxaltdım və peyğəmbərlərin xidməti ilə bənzətmələrdən istifadə etdim. Huşə 12:10.