Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”
Musa və İlyas peyğəmbərlik rəmzləridir; bunların hər biri kontekstə görə tək bir rəmz kimi başa düşülə bilər, yaxud hər ikisini ehtiva edən bir rəmz kimi də anlaşa bilər. İki nəfərin şahidliyi ilə bir şey təsbit olunur və Vəhy on birinci fəsildə Musa ilə İlyas Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədidin iki şahidini təmsil edirlər. Məsihin İkinci Gəlişini təmsil edən Dəyişmə dağında bu ikili rəmz bazar günü qanunu böhranının həm yüz qırx dörd minliyini (İlyas), həm də şəhidlərini (Musa) təmsil edir. Birlikdə bir rəmz kimi, Xorev mağarasında onlar Allahın xasiyyətinin Vəhyi olan və bir Laodikeyalını Filadelfiyalıya çevirmək gücünü özündə daşıyan xəbəri “eşidən”, “oxuyan” və “riayət edən” dünyanın sonundakı Allah xalqını təmsil edirlər. Tezliklə, (lap tezliklə) elə bir məqam gələcək ki, axmaq Laodikeyalı Adventistlərin “Budur, Bəy gəlir” fəryadına düzgün cavab vermək üçün lazım olan “yağ”dan istifadə etmələri artıq mümkün olmayacaq.
And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.
Musa Rəbbə dedi: “Bax, Sən mənə deyirsən: ‘Bu xalqı yuxarı apar’; amma mənimlə kimi göndərəcəyini mənə bildirməmisən. Halbuki Sən demisən: ‘Mən səni adınla tanıyıram, sən də Mənim gözüm önündə lütf tapmısan.’ İndi isə yalvarıram, əgər Mənim gözüm önündə lütf tapmışamsa, mənə Öz yolunu indi göstər ki, Səni tanıyım və Sənin gözün önündə lütf tapım; və nəzərə al ki, bu millət Sənin xalqındır.” O dedi: “Mənim hüzurum səninlə gedəcək və sənə rahatlıq verəcəyəm.” O isə Ona dedi: “Əgər Sənin hüzurun mənimlə getməsə, bizi buradan yuxarı aparma. Çünki burada mənim və Sənin xalqının Sənin gözün önündə lütf tapdığı nə ilə bilinəcək? Məgər Sənin bizimlə getməyinlə deyilmi? Beləcə mən və Sənin xalqın yer üzünün bütün xalqlarından ayrılmış olacağıq.” Rəbb Musaya dedi: “Sənin söylədiyin bu işi də edəcəyəm; çünki sən Mənim gözüm önündə lütf tapmısan və Mən səni adınla tanıyıram.” O dedi: “Sənə yalvarıram, izzətini mənə göstər.” O dedi: “Bütün yaxşılığımı sənin önündən keçirəcəyəm və Rəbbin adını sənin önündə elan edəcəyəm; lütf edəcəyimə lütf edəcəyəm, mərhəmət göstərəcəyimə mərhəmət göstərəcəyəm.” Və dedi: “Sən Mənim üzümü görə bilməzsən; çünki heç bir insan Məni görüb sağ qala bilməz.” Rəbb dedi: “Bax, Mənim yanımda bir yer var, sən qayanın üstündə duracaqsan. Elə olacaq ki, izzətim keçib gedərkən səni qayanın yarığına qoyacağam və keçib gedənədək səni əlimlə örtəcəyəm. Sonra əlimi çəkəcəyəm, sən Mənim arxa tərəfimi görəcəksən; amma Mənim üzüm görünməyəcək.” Rəbb Musaya dedi: “Özün üçün birincilərinə bənzər iki daş lövhə yon; və sındırdığın birinci lövhələrdə olan sözləri bu lövhələrin üzərinə yazacağam. Səhər hazır ol, səhər Sina dağına çıx və orada dağın başında Mənə təqdim ol. Heç kəs səninlə birlikdə çıxmasın, bütün dağ boyunca heç kəs görünməsin; nə sürülər, nə mal-qara o dağın önündə otlasın.” O da birincilərinə bənzər iki daş lövhə yondu; Musa səhər tezdən qalxıb, Rəbbin ona əmr etdiyi kimi Sina dağına çıxdı və iki daş lövhəni əlinə aldı. Rəbb bulud içində enib orada onun yanında durdu və Rəbbin adını elan etdi. Rəbb onun önündən keçib elan etdi: “Rəbb, Rəbb Allah, rəhmli və lütfkar, qəzəblənməyə gecikən, yaxşılıqda və həqiqətdə bol olan, minlər üçün mərhəmət saxlayan, təqsiri, üsyanı və günahı bağışlayan, lakin təqsirkarı əsla təqsirsiz saymayan, ataların təqsirini övladlar və nəvələr üzərində, üçüncü və dördüncü nəsilə qədər yoxlayan.” Musa tələsik yerə qədər baş əydi və səcdə etdi. Və dedi: “Ya Rəbb, əgər indi Sənin gözün önündə lütf tapmışamsa, yalvarıram, qoy Ağam aramızda getsin; çünki bu, dikbaş bir xalqdır; bizim təqsirimizi və günahımızı bağışla və bizi Öz irsin olaraq qəbul et.” O dedi: “Bax, Mən əhd bağlayıram: bütün xalqının qarşısında elə möcüzələr göstərəcəyəm ki, nə bütün yer üzündə, nə də hər hansı bir millətdə onların bənzəri edilmişdir; və sənin arasında olduğun bütün xalq Rəbbin işini görəcək; çünki səninlə edəcəyim şey qorxunc bir şeydir.” Çıxış 33:12–34:10.
Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”
Musa dünyanın sonunda Allahın xalqını təmsil edir. Onlar istintaqi mühakimənin “son günlərində” Allahdan Öz “yolunu” onlara göstərməsini istəyənlərdir ki, Allahı “tanısınlar”; buna cavab olaraq isə Allahdan elə bir cavab alırlar ki, bu cavaba Onun “hüzurunun” onlarla “gedəcəyi” və Allahın o xalqa “rahatlıq” verəcəyi vədi daxildir.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Rəbb belə deyir: Yollarda durun, baxın və qədim cığırları soruşun, yaxşı yol haradadırsa, onda yeriyin; canlarınız üçün rahatlıq tapacaqsınız. Amma onlar dedilər: “Orada yeriməyəcəyik.” Həmçinin üzərinizə gözətçilər qoydum və dedim: “Şeypurun səsinə qulaq asın.” Amma onlar dedilər: “Qulaq asmayacağıq.” Yeremya 6:16, 17.
Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.
Yeremya “görməkdən” və “qulaq asmaqdan” imtina edən bir zümrəni müəyyən edir; buna görə də onlar “yaxşı yolu” axtarıb “onda yeriyənlərə” vəd edilmiş “rahatlığı” qəbul etmirlər. Yeşaya həmin rahatlığı “sərinlik” kimi müəyyən edir.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
O, biliyi kimə öyrədəcək? Və təlimi kimə anlatdıracaq? Süddən kəsilmişlərəmi, döşdən ayrılmışlaramı? Çünki qayda qayda üstə olmalıdır, qayda qayda üstə; sətir sətir üstə, sətir sətir üstə; burada bir az, orada bir az. Çünki O, bu xalqa kəkələyən dodaqlarla və başqa bir dillə danışacaq. O kəslərə ki, demişdi: “Yorğunlara rahatlıq verməyiniz üçün istirahət budur”; və “təravət budur”; amma onlar eşitmək istəmədilər. Lakin Rəbbin sözü onlar üçün qayda qayda üstə, qayda qayda üstə; sətir sətir üstə, sətir sətir üstə; burada bir az, orada bir az oldu ki, gedib arxası üstə yıxılsınlar, sındırılsınlar, tora düşsünlər və tutulub aparılsınlar. Yeşaya 28:9–13.
The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.
“Rahatlıq” və “təravətlənmə” son xəbərdarlıq ismarıcının bəyanı zamanı tökülən son yağışı təmsil edir.
“I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.
“Mən üçüncü mələyin xəbərinin başa çatmaqda olduğu vaxta yönəldildim. Allahın qüdrəti Onun xalqının üzərində dayanmışdı; onlar öz işlərini yerinə yetirmiş və qarşılarında duran sınaq saatına hazır edilmişdilər. Onlar son yağışı, yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təravəti qəbul etmişdilər və diri şəhadət yenidən canlandırılmışdı. Son böyük xəbərdarlıq hər yerdə səslənmişdi və o, xəbəri qəbul etməyən yer üzünün sakinlərini oyatmış və qəzəbləndirmişdi.” Early Writings, 279.
The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.
“Son yağış” olan “rahatlıq” və ya “təravətlənmə” vədi, Allahın Öz xalqı ilə birlikdə gedəcək “hüzuru” barədə Musaya mağarada verilmiş vədi də ehtiva edir.
“The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)
“Bu iş Pentikost günündə olan işə bənzər olacaq. Necə ki, Müjdənin başlanğıcında Müqəddəs Ruhun tökülməsi ilə ‘erkən yağış’ qiymətli toxumun cücərib boy atması üçün verilmişdisə, eləcə də ‘axırıncı yağış’ onun sonunda məhsulun yetişməsi üçün veriləcək. ‘Onda biləcəyik; əgər Rəbbi tanımaq üçün ardınca getsək, Onun zühuru səhər kimi hazırlanmışdır; O bizə yağış kimi, yer üzünə yağan erkən və axırıncı yağış kimi gələcək.’ (Hoşea 6:3.) ‘Ey Sion övladları, sevinin və Allahınız Rəbdə şadlanın; çünki O sizə erkən yağışı ölçü ilə verdi, və sizin üçün yağışı, erkən yağışı da, axırıncı yağışı da yağdıracaq.’ (Yoel 2:23.) ‘Axır günlərdə, Allah deyir, Ruhumdan hər cism üzərinə tökəcəyəm.’ ‘Və belə olacaq ki, Rəbbin adını çağıran hər kəs xilas olacaq.’ (Həvarilərin işləri 2:17, 21.) Müjdənin böyük işi Allahın qüdrətinin təzahürünə görə onun başlanğıcını səciyyələndirəndən daha az bir təzahürlə başa çatmamalıdır. Müjdənin başlanğıcında erkən yağışın tökülməsi ilə yerinə yetmiş peyğəmbərliklər, onun sonunda axırıncı yağışda yenidən yerinə yetəcək. Bunlar həvari Peterin gözlədiyi ‘təravət zamanları’dır; o demişdi: ‘Buna görə də tövbə edin və dönün ki, günahlarınız silinsin [təhqiqat mühakiməsində], Rəbbin hüzurundan təravət zamanları gəldikdə; və O, İsanı göndərəcək.’ (Həvarilərin işləri 3:19–20.)”
“Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.
“Allahın qulları, üzləri müqəddəs təqdislə işıqlanıb parlayaraq, Göydən gələn xəbəri bəyan etmək üçün yerdən-yerə tələsəcəklər. Dünyanın hər tərəfində minlərlə səs vasitəsilə xəbərdarlıq veriləcək. Möcüzələr baş verəcək, xəstələr sağaldılacaq və əlamətlər ilə xariqələr iman edənlərin ardınca gələcək. Şeytan da yalançı möcüzələrlə fəaliyyət göstərir, hətta insanların gözü qarşısında göydən od belə endirir. (Vəhy 13:13.) Beləliklə yer üzünün sakinləri öz mövqelərini tutmağa gətiriləcəklər.” The Great Controversy, 611, 612.
The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.
Son günlərdə Müqəddəs Ruhun tökülməsi, müjdənin bəyan edilməsinin başlanğıcında Müqəddəs Ruhun tökülməsi ilə öncədən tipik şəkildə göstərilmişdir. Ruhun kilsələrə dediyini eşitmək istəməyənlərə verilən “Rəbbin onlara olan sözü”, dünyanın sonunu göstərmək üçün bir peyğəmbərlik tarix xəttini başqa bir peyğəmbərlik tarix xəttinə əlavə etməyin peyğəmbərlik prinsipi idi. Bu, bir şeyin sonunun onun başlanğıcı ilə göstərildiyi prinsipindən başqa bir şey deyildir. Bu peyğəmbərlik qaydası ağılsız Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist xalqı tərəfindən rədd edilir. Qəbul edildikdə, Allah “biliyi öyrədə” bilər; Danielin son vaxtda artdığını bildirdiyi və Hoşeanın isə Allahın xalqının rədd etdiyinə görə məhv edildiyini söylədiyi məhz həmin biliyi. Yeşaya və Yeremyada eşitməkdən və görməkdən imtina edən sinif, “təravətləndirməni” rədd edir; bu isə Allahın Öz “son gün” xalqına, günlərin sonunda baş verəcək böhranı salamatlıqla keçə bilmələri üçün verməyi vəd etdiyi “rahatlıqdır”.
The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.
Allahın Musaya bəyan etdiyi “Rəbbin adı” (xasiyyəti) bu idi ki, “Rəbb Allah” “rəhmli və lütfkar, səbirli, xeyirxahlıq və həqiqətlə bol olandır”. Onun xasiyyəti mərhəmət və həqiqətdir. Onun xasiyyətini təmsil edən həqiqət həmişə Onun mərhəməti ilə bağlıdır; çünki Allah əvvəlcə onlara Öz mərhəmətini göstərmədikcə heç kəs Onun həqiqətini anlamayacaqdır; çünki hamı günah etmiş və Allahın izzətindən (xasiyyətindən) məhrum qalmışdır. İsa Məsihin Alfa və Omeqa olması həqiqəti Allahın təqsirlərini və günahlarını bağışladığı şəxslər tərəfindən qəbul edilir və qorunur. Bu bağışlanma istintaq hökmünün son səhnələrində baş verir. O, Öz mərhəmətini kimlərə göstərirsə, beləliklə onların günahlarını bağışlayaraq, onları Öz irsi üçün götürür və onlarla əhdə daxil olur.
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.
“Bu yer üzünün tarixinin son günlərində Allahın əmrlərinə riayət edən xalqı ilə Onun əhdi yenilənməlidir.” Review and Herald, 26 fevral 1914.
All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”
Musa da daxil olmaqla bütün peyğəmbərlər, Allahın öz əhdini yüz qırx dörd min olaraq müəyyən edilənlərlə yenilədiyi istintaq mühakiməsinin axır günlərini göstərirlər. Və o əhd təsis edildikdə, Allah “yer üzünün heç bir yerində və heç bir millət arasında edilməmiş möcüzələr göstərəcəyəm; və arasında olduğun bütün xalq Rəbbin işini görəcək; çünki səninlə edəcəyim şey dəhşətli bir şeydir” deyir.
Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.
Sinay dağı kimi də tanınan Horeb dağında Musanın mağara təcrübəsi, Musanın Allahın xalqı ilə mübarizəsi kontekstində yerləşdirilmişdi. Onun mübarizəsi Allahın ona verdiyi vəzifəni yerinə yetirmək üçün idi. Musa Allahın dünyaya olan xəbəri ilə bağlı bir mübarizə içində idi. Rəbb Öz izzətini Musaya göstərməzdən dərhal əvvəl, Musanın Rəbbə qarşı məntiq irəli sürdüyünü görürük; belə ki, o, Harunun qızıl buzovu ətrafında yenicə rəqs etmiş üsyançıları Rəbb məhv edərsə, üsyançıların məhvinin Allahın qüdrətini tanıdan xəbəri də məhv edəcəyini irəli sürürdü.
And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.
Və Rəbb Musaya dedi: “Bu xalqı gördüm, və budur, o, dikbaş bir xalqdır. İndi isə Məni rahat burax ki, qəzəbim onlara qarşı alovlansın və onları məhv edim; səndən də böyük bir millət yaradacağam.” Musa isə Allahı Rəbbə yalvardı və dedi: “Ya Rəbb, nə üçün Öz xalqına qarşı qəzəbin alovlanır? Axı Sən onları Misir diyarından böyük qüdrətlə və qüvvətli əllə çıxartdın. Nə üçün misirlilər deyib belə söyləsinlər: ‘O, onları pis niyyətlə çıxartdı ki, dağlarda öldürsün və yer üzündən yox etsin’? Şiddətli qəzəbindən dön və xalqına qarşı bu bəladan vaz keç. Öz qulların İbrahimi, İshaqı və İsraili xatırla; onlara Öz canına and içərək dedin: ‘Nəsilinizi göyün ulduzları kimi çoxaldacağam; haqqında danışdığım bütün bu torpağı da sizin nəslinizə verəcəyəm və onlar ona əbədi olaraq sahib olacaqlar.’” Beləcə Rəbb Öz xalqına etməyi düşündüyü bəladan vaz keçdi. Çıxış 32:9–14.
Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.
Musanın mağara təcrübəsi Musanın dünyaya təqdim etmək üçün təyin olunduğu xəbəri ehtiva edir. Rəbbin Musanın önündən keçərək Öz xarakterini bəyan etməsinə dair şəhadət, Allahın üsyankar (Laodikeya) xalqı haqqında daxili bir xəbərin konteksti içərisində yerləşdirilmişdir; İlyasın mağara təcrübəsinin konteksti isə onun İzəbel ilə, yaxud Amerika Birləşmiş Ştatları, Papalıq və Birləşmiş Millətlərdən ibarət üçqat birliklə mübarizəsi içərisində yerləşdirilmişdir. Biri kilsə üçün daxili xəbəri, digəri isə dünya üçün xarici xəbəri təmsil edir, lakin Musa ilə İlyasın iki şahidi eyni Horeb mağarasındadırlar və hər ikisi dünyanın sonunda həmin mağarada təmsil olunurlar.
And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.
Axab İzebelə İlyasın etdiyi hər şeyi, habelə bütün peyğəmbərləri qılıncla necə öldürdüyünü xəbər verdi. Onda İzebel İlyasa bir qasid göndərib dedi: “Əgər sabah bu vaxtadək sənin canını onlardan birinin canı kimi etməsəm, tanrılar mənə belə etsinlər, hətta daha artığını da etsinlər”. Bunu görən kimi o qalxıb canını qurtarmaq üçün getdi və Yəhudaya məxsus Beer-Şevaya gəldi, nökərini də orada qoydu. Özü isə bir günlük yol qədər səhraya getdi, gəlib bir ardıc ağacının altında oturdu; özünə ölüm diləyib dedi: “Bəsdir; indi, ya Rəbb, canımı al, çünki mən atalarımdan yaxşı deyiləm”. O, ardıc ağacının altında uzanıb yatarkən, budur, bir mələk ona toxunub dedi: “Qalx, ye”. O baxdı və budur, başının yanında köz üstündə bişmiş bir kömbə və bir səhəng su vardı. O yeyib içdi və yenə uzandı. Rəbbin mələyi ikinci dəfə gəlib ona toxundu və dedi: “Qalx, ye; çünki yol sənin üçün çox uzundur”. O qalxıb yedi, içdi və o yeməyin qüvvəsi ilə qırx gün, qırx gecə Allahın dağı Xorevə qədər getdi. Orada bir mağaraya gəlib gecələdi; və budur, Rəbbin sözü ona gəldi və ona dedi: “Burada nə edirsən, ey İlyas?” O dedi: “Mən Ordular Allahı Rəbb üçün çox qısqanclıq göstərmişəm; çünki İsrail övladları Sənin əhdini tərk etmiş, qurbangahlarını yıxmış və peyğəmbərlərini qılıncla öldürmüşlər; təkcə mən qalmışam, onlar da canımı almaq üçün onu axtarırlar”. O dedi: “Çölə çıx və Rəbbin önündə dağın üstündə dur”. Və budur, Rəbb keçib getdi; Rəbbin önündə böyük və qüvvətli bir külək dağları yarır, qayaları parça-parça edirdi; amma Rəbb küləyin içində deyildi. Küləkdən sonra bir zəlzələ oldu; amma Rəbb zəlzələnin içində deyildi. Zəlzələdən sonra bir od oldu; amma Rəbb odun içində deyildi. Oddan sonra isə sakit, incə bir səs gəldi. İlyas bunu eşidəndə əbası ilə üzünü örtdü, çıxıb mağaranın ağzında dayandı. Və budur, ona bir səs gəlib dedi: “Burada nə edirsən, ey İlyas?” O dedi: “Mən Ordular Allahı Rəbb üçün çox qısqanclıq göstərmişəm; çünki İsrail övladları Sənin əhdini tərk etmiş, qurbangahlarını yıxmış və peyğəmbərlərini qılıncla öldürmüşlər; təkcə mən qalmışam, onlar da canımı almaq üçün onu axtarırlar”. Rəbb ona dedi: “Get, Dəməşq səhrasına gedən yolunla geri dön; oraya çatanda Xazaeli Aram üzərində padşah olmaq üçün məsh et. Nimşinin oğlu Yehunu İsrail üzərində padşah olmaq üçün məsh et; Abel-Meholalı Şafat oğlu Elişanı da öz yerinə peyğəmbər olmaq üçün məsh et. Və belə olacaq ki, Xazaelin qılıncından qaçanı Yehu öldürəcək; Yehunun qılıncından qaçanı isə Elişa öldürəcək. Yenə də Mən İsraildə Özüm üçün yeddi min nəfər saxlamışam — Baala diz çökməmiş bütün dizləri və onu öpməmiş hər ağzı”. 1 Padşahlar 19:1–18.
Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.
İlyasın mağara təcrübəsi peyğəmbərin xəbərə və öz xəbərinin, habelə işinin təsiri barədəki qavrayışına görə ruhdan düşməsini təmsil edir. Musa Allahın bəyan edilmiş xəbərini müdafiə edirdi, İlyas isə həmin xəbərdən əl çəkmişdi. Biri kilsə ilə bağlı daxili, digəri isə kilsədən kənar xarici olmaq istisnası ilə bu, eyni xəbərdir. Bununla belə, peyğəmbərlik baxımından, birlikdə onların hər ikisi Vəhy on səkkizin ikiqat xəbərini təsvir edir. Mağara ilə əlaqəli bütün həqiqətlər barədə vurğulamağım gərəkən məqam budur ki, “son günlərdə” hər iki halda ifadə olunan ruhdan düşmə xəbər və onun təsiri üzərindədir.
Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.
Musa və İlyas hər ikisi “Rəbbin sözü” olan “səsi” “eşidən” və “görən” kəsləri təmsil edirlər. Həmin “söz” Onun mərhəmət və həqiqət olan xasiyyətini təmsil edir. Məzmurçu da Allahın mərhəmətinin, yəni Onun xasiyyətinin ona göstərilməsini diləyir. Onun “mərhəmətini” görmək üçün Məzmurçu Ruhun kilsələrə nə dediyini “eşidəcəyinə” vəd verir.
To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.
Xor rəhbərə. Qorah oğulları üçün məzmur. Ya Rəbb, Sən Öz torpağına lütf göstərmisən; Yaqubun əsirliyini geri qaytarmısan [tərsinə çevirmisən]. Öz xalqının təqsirini bağışlamısan, onların bütün günahını örtmüsən. Sela. Bütün qəzəbini götürmüsən; alovlu hiddətindən dönmüsən. Bizi döndər, ey nicatımızın Allahı, və bizə qarşı qəzəbinə son qoy. Məgər əbədi olaraq bizə qəzəblənəcəksən? Məgər qəzəbini bütün nəsillər boyu uzadacaqsan? Məgər bizi yenidən diriltməyəcəksən ki, xalqın Səndə sevinsin? Öz mərhəmətini bizə göstər, ya Rəbb, və bizə Öz xilasını bəxş et. Mən Allah Rəbbin nə söyləyəcəyini eşidəcəyəm; çünki O, Öz xalqına və Öz müqəddəslərinə sülh söyləyəcək; ancaq qoy onlar bir daha ağılsızlığa dönməsinlər. Həqiqətən, Onun xilası Ondan qorxanlara yaxındır ki, izzət torpağımızda məskən salsın. Mərhəmət və həqiqət bir-biri ilə görüşdü; salehlik və sülh bir-birini öpdü. Həqiqət yerdən cücərəcək; salehlik isə göydən baxacaq. Bəli, Rəbb yaxşı olanı verəcək; torpağımız da öz bəhrəsini verəcək. Salehlik Onun önündə gedəcək və bizi Onun addımlarının yoluna qoyacaq. Məzmur 85:1–13.
Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.
Diqqət yetirin ki, salehlik və sülhü hasil edən “mərhəmət və həqiqət” (“həqiqət” isə bizim istinad etdiyimiz ivritcə ‘emet’ sözüdür) “öpüşmüşdür”. Onlar birləşmişdir. Zəburçu öz nəğməsini araşdırıcı mühakimənin son günlərində, Allah Öz “xalqı”nın “təqsirini bağışladığı” zaman yerləşdirir. Rica budur ki, Rəbb Öz xalqını “diriltsin”.
“A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.
“Müqəddəs Ruhun xidməti altında bir dirçəliş və bir islahat baş verməlidir. Dirçəliş və islahat iki fərqli şeydir. Dirçəliş ruhani həyatın yenilənməsini, zehin və ürək qüvvələrinin canlanmasını, ruhani ölümdən dirilməni ifadə edir. İslahat isə yenidən təşkilatlanmanı, fikir və nəzəriyyələrdə, adətlərdə və əməllərdə dəyişikliyi ifadə edir. İslahat Ruhun dirçəlişi ilə əlaqələndirilmədikcə salehliyin yaxşı bəhrəsini hasil etməz. Dirçəliş və islahat özlərinə təyin olunmuş işi görməlidirlər və bu işi görərkən bir-biri ilə vəhdətdə olmalıdırlar.” Selected Messages, book 1, 128.
The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.
Məzmurçunun dilədiyi “dirçəliş” özünün ölü olduğunu bilən bir şəxsin yalvarışını ifadə edir. Məzmurçunun dilədiyi dirçəliş, Laodikiyalı üçün dilənməsi çox çətin olan bir yalvarışdır, çünki Laodikiyalı ruhən ölü olduğunun fərqində deyildir; lakin belə olmasaydı, dirçəldilməyə ehtiyacı olmazdı. Dirçəliş “Rəbb Allahın nə söyləyəcəyini eşitmək” razılığı ilə həyata keçir və Müqəddəs Ruh daxilimizdə məskən saldıqda gələn həmin dirçəlişi əldə etməyimizdən əvvəl heç bir başqa iş gəlməməlidir.
“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.
“Aramızda həqiqi möminliyin dirçəlişi bütün ehtiyaclarımızın ən böyüyü və ən təxirəsalınmazıdır. Bunu axtarmaq bizim ilk işimiz olmalıdır.” Selected Messages, book 1, 121.
Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.
Vəhy kitabı barədə danışarkən, Sister White belə deyir.
“When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.
“Biz bir xalq olaraq bu kitabın bizim üçün nə ifadə etdiyini anladığımız zaman, aramızda böyük bir dirçəliş görünəcəkdir.” Testimonies to Ministers, 113.
The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.
“Dirçəliş” sözü yenidən həyata qaytarmaq kimi tərif olunur. Yüz qırx dörd minin arasında olmaq üçün seçilənlər əvvəlcə ölü olduqlarını və dirçəlişə ehtiyac duyduqlarını dərk etməlidirlər. Yüz qırx dörd minin ölü olması, möhlət bağlanmazdan dərhal əvvəl möhürü açılan xəbərin mühüm tərkib hissəsidir. Bu həqiqət barədə deyiləcək daha çox sözümüz var. Onları dirildən, Allahın onları “diriltdiyi” və onlara Öz salehliyini verdiyi zaman onlara göstərdiyi “mərhəmət”dir. Onları dirildən, İsanın Alfa və Omeqa olması həqiqətidir və bu anlayış onların daxilində hər cür idrakı aşan bir “sülh” doğurur. Vəd budur ki, “həqiqət” “yerdən cücərəcək”. Alfa və Omeqa olan “həqiqət” kimi təmsil edilən xəbər Birləşmiş Ştatlarda başlanğıc alır, çünki o, “yerdən” cücərir. Başlanğıcdakı xəbər Birləşmiş Ştatlardan gəldi və axırdakı xəbər də eyni yerdən cücərir.
With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.
Allahın mağara adamlarının bir simvol olduğu kontekstində, simvolik bir mağarada olmuş digər peyğəmbərləri nəzərdən keçirəcəyik. İsa Vəftizçi Yəhyanı İlyas kimi tanıtdı və Yəhya həbsdə idi; o, İsanın gələcək Məsih olub-olmadığını bilməyə ehtiyac duyurdu. O, İsanın həqiqi xarakterini bilməyə ehtiyac duyurdu. O, özünün elan etdiyi xəbərlə İsanın elan etməyə davam etdiyi xəbərin həqiqi xəbər olub-olmadığını bilməyə ehtiyac duyurdu. O, şagirdlərini İsa ilə bu sualı soruşmağa göndərdi, İsa isə onların sualının yanından keçərək Öz izzətini onlara göstərməyə davam etdi.
“Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.
Beləcə gün keçib getdi; Yəhyanın şagirdləri isə hər şeyi görür və eşidirdilər. Nəhayət İsa onları Öz yanına çağırdı və onlara gördüklərini Yəhyaya gedib xəbər vermələrini buyurdu, əlavə edərək dedi: “Məndə heç bir büdrəmə səbəbi tapmayan nə bəxtiyardır.” Luka 7:23, R. V. Onun ilahiliyinin dəlili əzab çəkən bəşəriyyətin ehtiyaclarına uyğunluğunda görünürdü. Onun izzəti bizim aşağı halımıza enib lütf göstərməsində aşkar olundu.
“The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.
“Şagirdlər bu xəbəri çatdırdılar və bu kifayət idi. Yəhya Məsih haqqında peyğəmbərliyi xatırladı: ‘Rəbb məni həlimlərə müjdə vermək üçün məsh etmişdir; O məni qəlbi qırılanları sarımaq, əsirlərə azadlığı və bağlı olanlara zindanın açılmasını elan etmək üçün; Rəbbin məqbul ilini bəyan etmək üçün göndərmişdir.’ Yeşaya 61:1, 2. Məsihin işləri Onun yalnız Məsih olduğunu bəyan etmədi, həm də Onun Padşahlığının hansı surətdə bərqərar ediləcəyini göstərdi. Səhrada İlyasa gəlmiş olan eyni həqiqət Yəhyaya da açıldı; belə ki, ‘böyük və qüvvətli bir külək dağları parçalayıb Rəbbin önündə qayaları qırırdı; lakin Rəbb küləkdə deyildi; küləkdən sonra zəlzələ oldu; lakin Rəbb zəlzələdə deyildi; zəlzələdən sonra od gəldi; lakin Rəbb odda deyildi;’ və oddan sonra Allah peyğəmbərlə ‘zərif, sakit bir səslə’ danışdı. 1 Padşahlar 19:11, 12. Beləcə İsa Öz işini silahların toqquşması, taxtların və padşahlıqların alt-üst edilməsi ilə deyil, mərhəmət və özünü fəda etmə həyatı vasitəsilə insanların qəlblərinə xitab etməklə yerinə yetirməli idi.” Əsrlərin Arzusu, 217.
God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.
Allahın qüdrəti Onun Kəlamı vasitəsilə ötürülür. O, “insanların qəlblərinə” çatdırılır. “Yumşaq, sakit səs”in dərsi də bu idi. Lakin İlyasın xəbəri Allahın xalqından kənarda olan qüvvələri müəyyənləşdirən zahiri xəbərdir. Məsih “axır günlər”də İlyasa deyirdi ki, Onun sözündə qüdrət yerləşir; lakin dağıdıcı küləklə, zəlzələ ilə və odla təmsil olunan “silahların toqquşması və taxtların, padşahlıqların alt-üst edilməsi” Allahın xalqının qarşılaşacağı, Vəhy kitabında təqdim olunan xarici qüvvələrdən üçünü təmsil edir. Dağıdıcı “külək” Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində İslamın rəmzidir. “Zəlzələ” Fransız İnqilabının üsyanı və anarxiyasıdır. “Od” Sodom və Homorranın üzərinə gətirilmiş məhvi ifadə edir. İlyas mağaraya çatmaq üçün papalıq hakimiyyətindən qaçmışdı; buna görə də Rəbb ona aşkar etdi ki, dünyanın sonunda böhranı təşkil edən bütün şər qüvvələrinə baxmayaraq, Allahın qüdrətinin tapıldığı yer məhz o yumşaq, sakit səsdir.
Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.
Musa, İlyas və Vəftizçi Yəhya hamısı Allahın xasiyyətinə bir mağaradan şahid olduqlarına şəhadət edirlər. “Mağara” pozğun və zinakar nəslə veriləcək yeganə əlamətdir. İsa “zinakar və pozğun nəsil”dən danışırdı; bu isə təhqiqat mühakiməsinin “axır günlər” nəslidir. Həmin nəslin əlaməti üç gün bir mağarada—balinanın qarnında—qalmış peyğəmbər Yunis idi.
And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.
Xalq böyük bir izdiham halında toplaşdıqda, O danışmağa başlayıb dedi: Bu nəsil şər bir nəsildir; onlar bir əlamət axtarırlar; lakin Yunus peyğəmbərin əlamətindən başqa ona heç bir əlamət verilməyəcək. Çünki Yunus Ninevalılar üçün necə bir əlamət olmuşdusa, Bəşər Oğlu da bu nəsil üçün elə olacaqdır. Luka 11:29, 30.
Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.
Yunus üç gün və üç gecə balığın qarnında idi; İsa da üç gün məzarda oldu. Yunus bir əlamət idi, İsa da elədir. Onlar dirilmə əlamətini təmsil edirlər; bu isə, əlbəttə, ölümdən sonra gəlir.
Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.
O zaman ilahiyyatçılardan və fariseylərdən bəziləri cavab verib dedilər: Müəllim, Səndən bir əlamət görmək istəyirik. Lakin O cavab verib onlara dedi: Pis və zinakar nəsil bir əlamət axtarır; amma ona peyğəmbər Yunusun əlamətindən başqa heç bir əlamət verilməyəcək. Çünki Yunus üç gün və üç gecə böyük balığın qarnında olduğu kimi, Bəşər Oğlu da üç gün və üç gecə yerin bağrında olacaq. Ninevalılar hökm zamanı bu nəsillə birlikdə ayağa qalxacaq və onu məhkum edəcəklər; çünki onlar Yunusun vəzinə tövbə etdilər; və budur, burada Yunusdan daha böyük Olan var. Matta 12:38–41.
If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.
Əgər biz tarixin təkrarlanması prinsipini, bütün müqəddəs tarixin dünyanın sonunu müəyyənləşdirməsi həqiqəti ilə birlikdə dərk ediriksə, onda Yunus və Məsihin ölümü, dəfni və dirilməsi indi Allahın xalqı üçün həm “əlamət”, həm də ismarışdır. Yunus balığın qarnından çıxarıldığı zaman ismarışı bəyan etdi; necə ki, Məsihin dirilməsi haqqında ismarış da Məsihin olduğu mağaranın ağzındakı daşı mələk kənara çəkən kimi dərhal bəyan olundu. Musa, İlyas, Yunus və Məsih ilə təmsil olunanlar təkcə “axır günlər”dəki Allahın xalqını deyil, həm də onların hər birinin verdiyi ismarışı simvolizə edirlər.
The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.
Yunusun əlamətinə Məsihin mərhəmətli xasiyyətinin təzahür etdiyi mağara təcrübəsi daxildir. İsanın İlyasa göstərdiyi həmin mərhəmət, xəbəri bəyan etmək məsuliyyətindən qaçarkən Yunusa da göstərildi. Yunus haqqında deyiləsi daha çox şey var, lakin indi digər məqamlara toxunulmalıdır.
The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.
Mağara, başqa şeylərlə yanaşı, ölümü və dirilməni təmsil edir. Allahın axır günlərdəki əhd xalqı çoxsaylı şahidliklər əsasında ölü olmuş, sonra isə dirildilmiş kimi tanınmışdır. Əlbəttə, məsihçi Allahın Padşahlığını görmək üçün yenidən doğulmalıdır və bu, köhnə cismani insanın ölümünü ifadə edir, lakin peyğəmbərlik baxımından bu, daha artıq məna daşıyır. Bu, öz yolunda dayandırılmış bir xəbərə işarə edir. İlyas xəbəri bəyan etməyi dayandırdı, Yunus xəbəri bəyan etməkdən qaçdı. Yəhya zindana atıldı və edam edildi. İsa çarmıxa çəkildi.
The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.
Buna görə də Yunusun əlaməti sadəcə ölüm və dirilmə ilə bağlı deyil; o, bir xəbərin ölüm və dirilməsi ilə bağlıdır və Allahın Kəlamında timsallaşdırılan bütün xəbərlər, Atanın İsaya verdiyi, sonra İsanın Cəbrayıla verdiyi, sonra Cəbrayılın peyğəmbərə verdiyi, onun da yazıb kilsələrə göndərdiyi son xəbərdarlıq xəbərini təmsil edir. Allah Musanın mağara təcrübəsində bu xəbərə son qoyub yenidən başlamağa hazır idi. İlyas öz işini bir xəbərçi kimi başa çatdırdı və mağaraya qaçdı. Yunus Tarşişə qaçdı. Vəftizçi Yəhya öldürüldü, İsa da eləcə. Bütün bu şəhadətlər Vəhy kitabına gətirilməli və bir-biri ilə uyğunlaşdırılmalıdır. Daniel və Vəhy iki kitabdır, lakin “İsanın şəhadəti” onların həm də bir kitab olduğunu göstərir. Onlar Müqəddəs Kitab ilə eyni xüsusiyyətlərə malikdirlər. Bir kitab təşkil edən iki kitab və iki şahidi təmsil edən iki müəllif.
Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.
Babilin və ondan sonra Midiya-Farsın əsiri olan Daniel, şirlər quyusuna atıldığı zaman simvolik olaraq öldü. Yunus, balina tərəfindən udulduğu zaman simvolik olaraq öldü. Vəhyçi Yəhya, qaynar yağa atıldığı zaman simvolik olaraq öldü. William Miller öldü, lakin salehlərin dirilməsi üçün mələklərin onun məzarı başında gözlədiyinə dair vəd vardır. Future for America xidməti 18 iyul 2020-ci ildə simvolik olaraq öldü.
The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.
Son xəbərdarlıq xəbəri papalıq hakimiyyətinin ölümcül yarasının sağaldılması kontekstində verilir. Yaranın sağaldılması Vəhy kitabının on üçüncü və on yeddinci fəsillərinin xüsusi mövzusudur. Ölümcül yara sağaldıqda dirçəldilmiş papalıq Vəhy kitabının on yeddinci fəslində təmsil olunan səkkizinci padşahlığa çevriləcəkdir. O, səkkizinci olaraq, yəni yeddidən olan kimi müəyyən edilir. Səkkiz dirilmənin rəmzidir, çünki əhd münasibətinin möhürü olan sünnət oğlan uşağı doğulduqdan sonra səkkizinci gün icra edilməli idi. Bu mərasim məsihçi dövründə vəftizlə əvəz edildi və vəftiz Məsihin ölümünü, dəfnini və dirilməsini təmsil edir. Məsih yeddinci gündən sonrakı gündə dirildi. Buna görə də O, peyğəmbərlik baxımından səkkizinci gündə dirilmiş oldu. Min illik istirahətdən sonra yenilənmiş yer səkkizinci minillikdə dirilir.