The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.
Yəhuda qəbiləsinin Aslanı İsa üçün işlədilən bir addır; bu ad Məsihin Öz peyğəmbərlik Kəlamını möhürləməkdə və sonra möhürünü açmaqda gördüyü işi vurğulayır. Vəhy kitabının beşinci fəslində Yəhuda qəbiləsinin Aslanı, eyni zamanda Davudun kökü olan, kitabı açmağa qalib gəldi. Davudun “kökü” Yesse idi, Yessenin kökü Fares idi, onun kökü Yəhuda idi, onun kökü Yaqub idi, onun kökü İshaq idi, onun kökü isə İbrahim idi. Davudun və ya Yessenin kökü, Yəhuda qəbiləsinin Aslanı ilə əlaqədar olaraq xatırlandıqda, başlanğıc və son prinsiplərini, yəni Alfa və Omeqanı vurğulayır. İsa Məsihin Vəhyi, Vəhy kitabının birinci fəslində möhürsüz açıldıqda, Onun xarakterinin əsas sifəti Onun Alfa və Omega olmasıdır. Onun Kim olduğu, həm də Yəhuda qəbiləsinin Aslanının möhürləmiş olduğu peyğəmbərliklərin möhürünü açmaq üçün, vaxtının gəldiyini müəyyən etdiyi zaman, istifadə olunan prinsipdir.
The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.
Allahın peyğəmbərlik Kəlamının möhürünün açılması, Allah Öz Kəlamının qüdrətindən istifadə edərək Öz iradəsinə uyğun oyanışlar yaratdığı zaman, Onun xilas işinin bir ünsürüdür. Bacı Uayt deyir ki, Daniel və Vəhy kitabları daha yaxşı başa düşüldükdə, aramızda böyük bir oyanış görünəcək. Allahın iradəsinə uyğun olaraq oyanış və islahatı meydana gətirən, Allahın peyğəmbərlik Kəlamının nurudur.
Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.
Bacı Uayt son günlərə nəzər salaraq, axır günlərdə Allahın xalqı arasında baş verən böyük bir islahata işarə edir. Müqəddəs tarixin oyanış və islahatlarının hamısı Allahın Kəlamından hasil olmuşdur və həmin müqəddəs dövrlərin hər biri bazar günü qanunundan bir qədər əvvəl başlanan son böyük oyanışa və islahata işarə edirdi. Həmin oyanışlar Allahın Kəlamının möhürünün açılması ilə meydana gəlir. Yeddi gurultu möhürlənmişdi; necə ki, on ikinci fəsildə Daniel kitabı da möhürlənmişdi.
When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.
1260 rəmzi ilə əlaqələndirilən dağılma dövrünün peyğəmbərlik xüsusiyyətlərini tətbiq etdikdə, görürük ki, Vəhy kitabının on birinci fəslində Musa və İlyas üç gün yarım küçədə ölü vəziyyətdədirlər. On səkkizinci ayəyə gəldikdə isə, Allahın qəzəbinin vaxtı yetişmişdir. Musa və İlyas insanın sınaq müddətinin başa çatmasından dərhal əvvəl Allahın xalqını təmsil edirlər. Onlar İsanın çarmıxa çəkildiyi yer olan Sodom və Misirin küçələrində 1260 rəmzi gün ərzində dağılmış vəziyyətdədirlər.
Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.
Musa və İlyas üçüncü ayədən yeddinci ayəyə qədər, küçədə öldürüldükləri yerədək, öz şəhadətlərini vermək səlahiyyəti ilə təchiz edilmişdilər. Yəhya ikinci ayədə məbədi ölçməyi tamamladı, sonra isə Musa və İlyas çul geyinmiş halda öz şəhadətlərini vermək səlahiyyəti ilə təchiz olundular. İlyas və Musanın xəbəri 1844-cü ildə Filadelfiyalı Millerçi Adventizmə verildi və 1863-cü ilə qədər onların səsləri nəsildən-nəslə ötürülən adət-ənənələrin altında basdırıldı. Onlar “çul” geyinmiş halda üç il yarım öz şəhadətlərini vermək səlahiyyəti ilə təchiz olunmuşdular; bu isə 1863-cü ildən etibarən getdikcə artan qaranlığın rəmzidir.
When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.
Sister White-ın yeddi gurultunu birinci və ikinci mələklərin hadisələrini təmsil edən anlayışı kimi verdiyi tərifi sətirbəsətir prinsipi ilə tətbiq etdiyimiz zaman, mələyi bir xəbərlə enən olaraq başlayan bir tarix qururuq; lakin sətirbəsətir yanaşmada, həmin mələk həm birinci, həm də ikinci mələkdir. Onlardan biri 11 avqust 1840-cı ildə bir ayağını quruya, bir ayağını isə dənizə qoydu, digəri isə 19 aprel 1844-cü il məyusluğunda gəlib çatdı.
The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.
Hər bir paralel tarixdə növbəti nişanə Həbəqququn lövhələri ilə əlaqəli olan Allahın əlidir. Birinci mələklə 1843-cü il cədvəli hazırlandı, lakin rəqəmlərin bəzilərində bir səhv var idi. İkinci mələklə isə Allahın əli Həbəqququn lövhələrinin bir nişanəsidir; O, əlini həmin səhvdən çəkdiyi zaman bu təmsil olunmuşdur. O, əlini çəkdikdə, xəbər 22 oktyabr 1844-cü il məyusluğundan az əvvəl, Exeter düşərgə yığıncağındakı zirvəsinə qədər tədricən inkişaf etdi.
The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.
İki xətt bütün dünyanı əhatə edən bir xəbəri müəyyən edir; çünki gələn mələk bir ayağını quruya, bir ayağını isə dənizə qoyur və ilham bizə bunun ümumdünya miqyaslı bir xəbəri təmsil etdiyini bildirir. Mələk həmçinin on bakirə məsəlindəki gecikmə vaxtının başlanğıcını müəyyən edir. Bu ilk nişangahda biz həm də Allahın əlini bir yalanın meydana gəlməsində görürük. 19 aprel 1844-cü ildə, peyğəmbərcəsinə baxdıqda, sanki görüntü yalan söyləmiş kimi göründü, lakin səbir edənlər gözlədilər və görüntü geciksə də, yalan söyləmədi. Ancaq qurmaqda olduğumuz xətt başlayanda, ilk məyusluğun yalanı birinci nişangahın bir xüsusiyyəti kimi qeyd olunur.
Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.
Sonra Allahın əlinin nişanı və Habakkukun lövhələri Allahın bir səhvi örtüb sonra Öz əlini həmin səhvdən çəkdiyini göstərir. Millerçi tarixində bu səhvə Allah tərəfindən 1842-ci ilin mayında, cədvəl çap edilən zaman yol verildi və daha sonra 1843-cü il başa çatdıqda bu səhv zahir oldu; lakin bir müddət sonra Rəbb rəqəmlərdəki səhvdən Öz əlini çəkdi. Bu səhv 1842-ci ilin mayından ilk məyusluqdan sonrakı müəyyən bir vaxta qədər davam etdi. Birinci mələk üçün Allahın əli və Habakkukun lövhələri 1842-ci ilin mayında işarələnmişdir, lakin ikinci mələyin tarixində Onun əlini çəkməsi ilk məyusluqdan qısa müddət sonra baş verdi.
This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.
Bu, “əl”in nişanəsini peyğəmbərlik dövrü kimi müəyyən edir. Bu, Onun əlinin bir xətanı örtməsi ilə başlayan, sonra isə Onun əlinin həmin xətanın üzərindən götürülməsi ilə sona çatan bir dövrdür. Onun əlinin örtməsi və açması dövrü, Yəhuda qəbiləsinin Aslanının peyğəmbərlik nurunu möhürləyib sonra yenidən açması işinin bir təsviridir. O, həqiqəti örtdü, sonra isə həmin eyni həqiqəti — ilkin nura zidd olmayan fərqli bir nurda — aşkar etdi. O, bunu Millerçi Gecəyarısı Hayqırtısının dirçəlişini və islahatını meydana gətirmək üçün etdi.
The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.
Mələyin gəlişi ilə başlayan ləngimə vaxtı, Onun əli götürüldükdə başa çatdı; beləliklə, “yeddinci ay hərəkatı”nı başlatmış peyğəmbərlik nuru açıldı və bu hərəkat Exeter düşərgə toplantısında Gecəyarısı Fəryadı xəbəri ilə nəticələndi; orada bu xəbər, böyük məyusluqdakı qapalı qapıya qədər, coşqun bir dalğaya çevrildi. Allahın qüdrətinin Öz Kəlamının möhürünün açılması vasitəsilə təzahürü getdikcə güclənən bir oyanış və islahat meydana gətirdi.
In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.
1863-cü ildə Laodikeyalı Millerçi hərəkatına İordanı keçmək qadağan edildi və İlyası və Musanı daşqalaq etdiklərinə görə səhraya təyin olundular. William Millerin xəbəri İlyasın xəbəri idi və Millerin təməl xəbəri Musanın “yeddi vaxt”ı idi. “Yeddi vaxt”ı rədd etmək Musanı öldürmək idi, Miller tərəfindən ortaya qoyulmuş təməl həqiqəti rədd etmək isə İlyası öldürmək idi. 1863-cü ildə həm elçi, həm də xəbər küçədə öldürüldü və o andan etibarən onları tapmağın yeganə yolu Yeremyanın qədim yollarındakı qəbirlərini axtarmaq idi. Onlar küçədə ölü idilər — yəni dirildiləcəkləri vaxta qədər. Onlar “öz sırası ilə açıqlanacaq” “yeddi göy gurultusunun gələcək hadisələri” təkrar edildikdə — yüz qırx dörd minin tarixində — dirildilirlər.
When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.
Birinci mələyin tarixi ikinci mələyin tarixinin üzərinə qoyulduqda, peyğəmbərlik quruluşu Məsihin əlini izləmək üçün bir istinad nöqtəsi yaradır; bu əl Gecə Yarısı Nidasının yolu üzərində olan işıqdır. Gecə Yarısı Nidasının ilkin nuru yolu işıqlandırır və yol boyunca yuxarıya doğru aparan işıq Onun “izzətli sağ qolunun” işığıdır.
“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
“Mənə elə gəldi ki, nurla əhatə olunmuşam və yerdən getdikcə daha yüksəyə qalxıram. Dünyada advent xalqını axtarmaq üçün dönüb baxdım, lakin onları tapa bilmədim; bu zaman bir səs mənə dedi: “Yenidən bax və bir az daha yuxarı bax.” Bundan sonra gözlərimi qaldırdım və dünyanın çox-çox yuxarısına ucaldılmış düz və dar bir yol gördüm. Advent xalqı bu yol ilə yolun o biri ucunda yerləşən şəhərə doğru irəliləyirdi. Yolun başlanğıcında onların arxasında parlaq bir işıq qoyulmuşdu; bir mələk mənə dedi ki, bu, “gecəyarısı nidası”dır. Bu işıq bütün yol boyunca saçır və ayaqları üçün işıq verirdi ki, büdrəməsinlər.
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
“Əgər onlar baxışlarını düz önlərində olan, onları şəhərə doğru aparan İsaya dikilmiş saxlayırdılarsa, təhlükəsizlikdə idilər. Lakin tezliklə bəziləri yoruldu və dedilər ki, şəhər çox uzaqdadır və onlar gözləyirdilər ki, artıq ora daxil olmuş olaydılar. O zaman İsa Özünün izzətli sağ qolunu qaldırmaqla onları ruhlandırardı və Onun qolundan Advent dəstəsinin üzərinə dalğalanan bir nur çıxardı; onlar da: “Alleluya!” — deyə qışqırdılar. Başqaları isə tələsik şəkildə arxalarındakı nuru inkar etdilər və dedilər ki, onları bu qədər uzağa gətirən Allah olmamışdır. Arxalarındakı nur söndü, ayaqlarını tam qaranlıq içində qoydu; onlar büdrədilər, nişanı və İsanı gözdən itirdilər və yoldan aşağıda yerləşən qaranlıq və şər dünyasına yuvarlanıb düşdülər.” Ellen G. White-ın Christian Experience and Teachings əsəri, 57.
When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.
Məsih Öz izzətli qolunu qaldırdıqda, Öz xalqına rəhbərlik etmək işinin rəmzi kimi Öz “əl”indən istifadə edir. Biz ikinci mələyin gəlişini 11 avqust 1840-cı ildə enən birinci mələklə birlikdə nəzərdən keçirdikdə, görürük ki, hər iki mələyin əlində bir xəbər var idi.
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …
“Mənə göstərildi ki, bütün səma yer üzündə gedən işə necə böyük maraq göstərirdi. İsa qüdrətli bir mələyə tapşırdı ki, aşağı enib yer üzünün sakinlərini Onun ikinci zühuruna hazırlaşmaları üçün xəbərdar etsin. Mələk göydə İsanın hüzurundan ayrıldığı zaman, onun önündə son dərəcə parlaq və izzətli bir nur gedirdi. Mənə deyildi ki, onun missiyası yer üzünü öz izzəti ilə işıqlandırmaq və insanı Allahın gələcək qəzəbi barədə xəbərdar etmək idi. …”
“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.
“Yer üzünə enmək üçün başqa bir qüdrətli mələk göndərildi. İsa onun əlinə bir yazı qoydu və o, yerə enərkən belə fəryad etdi: «Babil yıxıldı, yıxıldı». Sonra mən məyus olanların yenidən gözlərini göyə qaldırdıqlarını gördüm; onlar Rəbbinin zühuruna iman və ümidlə baxırdılar. Lakin bir çoxları sanki yuxuda imiş kimi key bir halətdə qalırdı; bununla belə, mən onların çöhrələrində dərin kədərin izini görə bilirdim. Məyus olanlar Müqəddəs Yazılardan gördülər ki, onlar ləngimə vaxtında idilər və görüntünün yerinə yetməsini səbirlə gözləməlidirlər. Onları 1843-cü ildə Rəbbini gözləməyə sövq edən həmin dəlil, Onu 1844-cü ildə gözləmələrinə də səbəb oldu. Yenə də mən gördüm ki, əksəriyyət 1843-cü ildə imanlarını səciyyələndirən o qüvvəyə malik deyildi. Onların məyusluğu imanlarını sarsıtmışdı.” Early Writings, 246, 247.
Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.
Hər iki mələk üç mələkdən biridir; bu üçü birlikdə bir rəmz təşkil edir; buna görə də, hər biri özünəməxsus bir xəbəri təmsil etsə də, təmsil etdikləri xəbər baxımından bir-biri ilə uzlaşırlar. Hər iki mələyin əlində bir “yazı” vardır və bu, bir sınağı təmsil edir. “Birinci və ikinci mələklər” üçüncü mələklə “paralel getməlidir.”
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
“Allah Vəhy 14-dəki xəbərlərə peyğəmbərlik silsiləsində öz yerini vermişdir və onların işi bu yer üzünün tarixinin sonunadək dayanmamalıdır. Birinci və ikinci mələyin xəbərləri hələ də bu zaman üçün həqiqətdir və bundan sonra gələn bu xəbərlə paralel getməlidir. Üçüncü mələk öz xəbərdarlığını uca səslə bəyan edir. Yəhya dedi: ‘Bundan sonra mən göydən enən, böyük səlahiyyətə malik başqa bir mələk gördüm və yer onun izzəti ilə işıqlandı.’ Bu işıqlanmada üç xəbərin hamısının nuru birləşir.” The 1888 Materials, 803, 804.
Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”
Bacı Uayt üçüncü mələyi Vəhy on səkkizinci fəslin mələyi kimi müəyyən edir və birinci və ikinci mələklərin Vəhy on səkkizinci fəslin üçüncü mələyi ilə təmsil olunan peyğəmbərlik tarixi ilə paralel getməli olduğunu göstərir. Beləliklə, o, birinci mələyin 11 avqust 1840-cı ildə enişini 9/11 ilə eyniləşdirir və Vəhy on səkkizinci fəslin mələyinin “üçüncü mələk” olduğunu bildirir. Üçüncü mələk bu üç mələyin sonuncusudur və birinci mələklə timsallaşdırılır; buna görə də Bacı Uayt bizə bildirir ki, birinci mələyin missiyası Vəhy on səkkizinci fəslin mələyinin missiyası ilə eyni idi, çünki hər iki mələyin missiyası “yer üzünü öz izzəti ilə işıqlandırmaq” idi.
The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.
“Yeddi gurultu” birinci və ikinci mələklərin tarixindəki hadisələrin təsnifatını təmsil edir; bu hadisələr üçüncü mələyin tarixində təkrar olunacaqdır. İlham yönəltmişdir ki, bu tarixləri “sətir üzərinə sətir” uyğunlaşdırdığımız zaman, birinci mələyin 1840-cı ildə enişi Onun 11 sentyabrda enişi ilə uyğunlaşır. Bu, iki şahidlə birlikdə yeyilməli olan bir sınaq xəbərini müəyyən edir və bir məyusluğu birinci nişangahla uyğunlaşdırır.
The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.
“Yeddi gurultu” məyusluqla başlayan və daha böyük bir məyusluqla başa çatan peyğəmbərlik dövrünü təmsil edir.
When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.
Birinci mələyin enişinin peyğəmbərlik xətti ikinci mələyin gəlişi ilə uyğunlaşdırıldıqda, bu, “həqiqətin bir quruluşu”nu meydana gətirir. Həqiqət üç mərhələ kimi müəyyən edilir; birinci və sonuncu eyni olur, orta mərhələ isə üsyanı təmsil edir. İlk iki mələk bu naxışla uyğunlaşdırıldıqda, birinci və ikinci mələklərdən ibarət bir quruluş yaranır ki, bu da Vəhy on səkkizinci fəslin üçüncü mələyini göstərir; və Vəhy on səkkizinci fəslin üçüncü mələyi həm birinci, həm də ikinci mələklərin birləşməsidir.
The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.
Vəhy on səkkizin üçüncü mələyi iki səsdən ibarətdir. Birinci səs Nyu-Yorkun binaları 11 sentyabrda çökdüyü zaman yerinə yetirildi və dördüncü ayənin ikinci səsi bazar günü qanunudur. 11 sentyabrdan bazar günü qanununa qədər olan dövr daxilində Vəhy on səkkizin üçüncü mələyi birinci və ikinci mələklərin birləşməsini təmsil edir. Bu həqiqət olduğuna görə, Vəhy on səkkizin üçüncü mələyinin tarixini təmsil etmək üçün həmin iki mələyin tarixindən “sətir üzərinə sətir” istifadə etmək — birinci və ikinci mələyi birinci və ikinci mələklə uyğunlaşdırmaq deməkdir.
Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.
İki mələk ilk məyusluğa gəlir və hər iki mələk peyğəmbərcəsinə bir-biri ilə əlaqəlidir, həmçinin hər ikisinin mələyin əlində olan sınaq xəbərdarlığı vardır. Xətdə bundan sonra təsvir olunan nişan Habakkukun lövhələridir ki, bu da birbaşa Allahın əli ilə əlaqələndirilir. Birinci mələyin xəttində 1843 cədvəli 1842-ci ilin may ayında hazırlanır, ikinci mələyin xəttində isə heç bir cədvəl yox idi. Cədvəl ikinci mələyin gəlişində sona çatmışdı. İkinci mələyin xəttində Habakkukun lövhəsi nişanı, 1843 cədvəlinin rəqəmlərindəki bir səhvdən Allahın əlini çəkməsidir.
His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.
Onun əli birinci mələyin istiqamət nişanındakı bir səhvi örtdü və Onun əli ikinci mələyin xəttində məhz həmin eyni istiqamət nişanında götürüldü. Beləliklə, birinci və ikinci mələyin paralel xətlərində Həbəqququn lövhələrinin istiqamət nişanı iki mərhələni təmsil edir. Birinci mərhələdə Onun əli bir səhvi örtür, Həbəqququn lövhələrinin istiqamət nişanı dövrünün sonunda isə O, əlini götürür. Ləngimə vaxtı ikinci mələyin gəlişi ilə başladı və ləngimə vaxtı Onun əlini götürməsi ilə başlayaraq tədricən sona çatır. Həbəqququn lövhələrinin istiqamət nişanı, başlanğıcda Məsihin əli və sonunda Onun əli ilə işarələnmiş bir zaman dövrünü təmsil edir.
Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.
İki əl birinci məyusluqda nişanlanmışdır və hər ikisinin qəbul edilib yeyilməsi vacib olan sınaq mesajı vardır. Sonra təməl həqiqətləri təmsil edən peyğəmbərlik vaxtı dövrü başlayır; bu dövr Allahın əlinin örtməsi ilə başlayıb Onun əlinin açması ilə başa çatır. Növbəti yol nişanı Exeter düşərgə toplantısıdır; burada gecə yarısındakı fəryad Məsihin əlini izləyərək Ən Müqəddəs Yerə daxil olacaq kəsləri ayırır və saflaşdırır.
When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.
Məsih Ən Müqəddəs Yerə keçdiyi zaman əlini göyə qaldırdı və and içdi ki, artıq zaman olmayacaq. O, üçüncü mələyin tarixində təkrarlanan birinci iki mələyin tarixini təmsil edən “yeddi göy gurultusu”nu yenicə möhürləmişdi. O, “yeddi göy gurultusu”nu, Danielin on ikinci fəslindəki peyğəmbərlikləri möhürlədiyi kimi möhürlədi. Danielin on ikinci fəslində, üç simvolik zaman dövründən birincisində, Məsih hər iki əlini göyə qaldırır və bəyan edir ki, Allahın xalqının səpələnməsi başa çatdıqda, “heyrət edilən adamlar” olanlar paklanacaq və təqdim kimi ucaldılacaqlar. Hazırda nəzərdən keçirdiyimiz birinci və ikinci mələklərin quruluşu simvolik olaraq hər addımda Allahın əlini təzahür etdirir.
When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.
O, həqiqəti örtdükdə məyusluq hasil olur, əlini çəkdikdə isə işıq hasil olur; və bu işıq Gecəyarısı Fəryadının xəbəri olan işıqdır. Birinci məyusluqdan böyük məyusluğa qədər olan xətt alfa və omeqanın imzasını daşıyır və həqiqətin quruluşu daxilində irəli sürülür. Başlanğıc sonu təmsil edir və iki məyusluq arasındakı nişanə Habakkukun lövhələrinin möhürlənməsi və möhürünün açılmasının təsirini təsvir edir; bu isə Yeremyanın qədim yollarının açılmasıdır və Bazar qanunundan əvvəl məbədin üzərində ucaldıldığı təməli təmsil edir, o zaman ki, tamamlanmış məbəd bütün dağların üzərində ucaldılır. Həqiqət kəlamındakı orta nişanə üsyanı təmsil edir və buğda ilə alaq otlarının son ayrılığı ilə təmsil olunan tarixdə ağılsız bakirələrin üsyanını zahir edir.
The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.
Habakkukun lövhələrinin yol nişanı ilə təmsil olunan üsyan mütərəqqi olaraq təsvir edilir, çünki bu, tək bir yol nişanı deyil, Allahın əli ilə təmsil olunduğu kimi, müəyyən başlanğıcı və sonu olan bir dövrdür. Allahın əli ilk məyusluqda iki dəfə görünür, çünki hər ikisinin əlində bir xəbər olan iki mələk vardır. Üsyanın növbəti yol nişanının bir başlanğıc və bir son əli vardır; buna görə də onun peyğəmbərlik xüsusiyyətləri daxilində də iki əl mövcuddur. Daha böyük məyusluğun üçüncü yol nişanı, yeddi göy gurultusunun möhürləndiyi məhz həmin keçiddə, Danielin on ikinci fəslində olduğu kimi, Məsihin əlini qaldırıb göyə and içdiyini göstərir. Mələyin indi nəzərdən keçirdiyimiz ilk iki mələyin peyğəmbərlik quruluşunun sonunu işarələdiyi elə həmin məqamda, O, peyğəmbərlik zamanının tətbiqini başa çatdırır və Özünü Daniel kitabında paralel bir keçiddə yerləşdirir; orada O, bir əlini deyil, hər iki əlini qaldırır.
In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.
Daniel on ikidə axır günlərdə möhürdən açılan üç peyğəmbərlik dövrü vardır, çünki Allahın xalqının başına axır günlərdə gələn budur. Danielin son, zirvə nöqtəsinə çatan görüntüsündə qeyd olunan ilk şey bu idi ki, Allahın qalıq xalqını təmsil edən Daniel həm şeyi, həm də görüntünü anlayırdı. Daniel tərəfindən yazıya alınan son şey biliyin artmasının Yəhuda qəbiləsinin Aslanı tərəfindən anlayanlar kimi seçilən Allahın xalqı arasında son dirçəlişi və islahatı meydana gətirmək üçün necə istifadə edildiyidir. O, Öz xalqının möhürlənməsini Vəhydəki “yeddi gurultu”nun möhürdən açılmasını Daniel on ikidəki “üç dövr”ün möhürdən açılması ilə əlaqəli şəkildə həyata keçirir.
When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.
İsa, Allahın xalqının qüdrətinin dağıdılması ilə bağlı üç il yarımlıq peyğəmbərlik günlərinin sonunda bütün “möcüzələrin” başa çatacağını müəyyənləşdirəndə, Vəhy on birdəki küçələrdə baş verən üç gün yarımlıq ölümün başa çatdığı 2023-cü ilin iyul ayını göstərir. İndi möcüzələr Bazar qanunundan əvvəl başa çatacaqdı. O, bir yox, hər iki əlini qaldırmaqla 2023-cü ilin iyulunu nişanladı. Bununla O, Millerçi tarixdəki səhvdən əlini çəkdiyi vaxt olduğu kimi, ləngimə vaxtının sonunu da nişanlayırdı. İlk məyusluq 18 iyul 2020-ci ildə baş verdi; bu, Millerçilərin ilk məyusluğu ilə əvvəlcədən təsvir edilmişdi və ləngimə vaxtı başladı və O, 2023-cü ilin iyulunda qalıq xalqını toplamaq üçün əlini ikinci dəfə uzadana qədər davam etdi.
The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.
İlk məyusluq Allahın əlini bir səhvin üzərinə örtməsi ilə təmsil olunur; Millerçilər üçün bu səhv 22 oktyabr 1844 əvəzinə 1843-cü ilin müəyyənləşdirilməsi idi. Bu məyusluq on ikinci fəslin on ikinci ayəsində təmsil olunur. İlk məyusluq Onun əlinin səhvi örtməsi ilə təmsil olunur və ilk məyusluğa çatan Millerçilərlə tipləşdirilmişdir. On ikinci ayədəki söz “çatır”dır. Min üç yüz otuz beşə qədər gözləyən və ona “çatan” nə bəxtiyardır; 19 aprel 1844-cü il məyusluğuna “çatan” nə bəxtiyardır. “Çatır” kimi tərcümə olunan söz “toxunmaq” mənasını verir. Millerçilər 1843-cü il 1844-cü ilə toxunduqda öz ilk məyusluqlarını yaşadılar. Daniel on ikinci fəslin on ikinci ayəsi həm 19 aprel 1844-cü ilin ilk məyusluğunu, lakin daha birbaşa olaraq 18 iyul 2020-ci ilin ilk məyusluğunu müəyyən edir.
The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.
Axır zamanda, bilik artdığı və buğda ilə alaq otlarının son ayrılmasını yerinə yetirdiyi zaman açılan üç dövrün ilk peyğəmbərlik dövrü ilə son peyğəmbərlik dövrü, beləliklə, yüz qırx dörd mini möhürləyən peyğəmbərlik nurunun açılmasını müəyyənləşdirən eyni peyğəmbərlik dövrüdür.
The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.
Yeddinci ayənin birinci müddəti, 2023-cü ilin iyulunda Vəhy on birdəki üç gün yarımın səpələnməsinin sonudur, on ikinci ayədəki müddət isə həmin səpələnmənin 18 iyul 2020-ci ildə başlanğıcıdır. Alfa və Omeqa Daniel on ikidəki yeddi gurultunun tarixini, 18 iyul 2020-ci il məyusluğu ilə başlayan və üç gün yarım rəmzi vaxt sonra 2023-cü ilin iyulunda başa çatan tarix kimi işarələmişdi. Eyni dərəcədə mühüm olan budur ki, Alfa və Omeqa son gecikmə vaxtının başlanğıcını və sonunu işarələdikdə, O, təkcə birini deyil, Özünün hər iki əlini göyə qaldırdı və əbədi-əbədi yaşayanın adına and içdi.
The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!
Bəşər Oğlu olan Allahın Oğlu, Məsihlə İbrahimi əvvəlcə bir vədlə çağırdığı, sonra isə həmin vədi andla təsdiqlədiyi zaman Allahın əhd xalqının hekayəsinin zirvə nöqtəsinin başlandığı elə həmin yerdə Ata ilə and içir. Ayaqqabılarını çıxar, çünki müqəddəs torpaq üzərindəsən!
The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.
Üç peyğəmbərlik dövrünün ortadakı hərfi, on birinci ayənin 1290 ilində təmsil olunduğu kimi, Abram və Paulun əhd vaxtına dair 430 illik peyğəmbərliyinin omeqa yerinə yetməsindən başqa bir şey deyildir. Ayəyə Millerçi anlayışla yanaşıldıqda, papalıq üçün otuz illik hazırlıq dövrü, ardınca isə papalığın 1260 illik təqibi müəyyən edilir. Abramın 430 ili, ilk otuz ilin Rəbbin Abramla əhdə daxil olmasını təmsil etməsi ilə birlikdə, müəyyən bir millətdə əsarəti və qurtuluşu təmsil edir. Kahinlər üçün otuz illik hazırlıq 1989-cu ildə, sonun vaxtında başladı və bu otuz il bazar qanununda başa çatır; həmin vaxt ayə viranəlik iyrəncliyinin qurulacağını bildirir və sonra Vəhy on üçdə Yəhyanın 42 rəmzi ayı ilə uyğunlaşaraq, Allahın xalqını 1260 rəmzi il ərzində təqib edəcəyini göstərir.
The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.
Yüz qırx dörd minin islahat hərəkatı 1989-cu ildə başlandı; həmin vaxt Rəbb bazar günü qanununda başlayan gecəyarısı böhranı zamanı xidmət etmək üçün bir kahinliyi hazırlamaq işinə başladı. Alfa və Omeqa Hiddekelin suları üzərində dayandı və hər iki əlini göyə qaldıraraq and içdi ki, 18 iyul 2020-dən 2023-cü ilin iyulunadək olan səpələnmə başa çatdıqda, Məsihin Öz İlahiliyini insanlıqla birləşdirməsi işi ilə bağlı möcüzələr tamamlanmış olacaqdır.
This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.
Bu, yeddi gurultunun xəttində olan onuncu fəslin eyni bəyanıdır; çünki O, orada peyğəmbərlikdə zamanın tətbiqini yalnız başa çatdırmadı, həm də yeddinci şeypurun çalınacağı günlərdə Allahın sirrinin tamamlanacağını bildirdi. Daniel on ikidəki paralel mətn göstərir ki, səpələnmənin 2023-cü ilin iyulunda sona çatdığı zaman, Məsihin hər iki paralel mətndə əlini qaldırıb and içməsi ilə eyni vaxta təsadüf edən yeddinci şeypurun çalınması ilə təmsil olunduğu kimi, Allahın xalqının möhürlənməsinin tamamlanması da başa çatacaqdı.
The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.
Daniel on ikinci fəslinin üçqatlı xəbərinin birinci peyğəmbərlik dövrü ilə sonuncu peyğəmbərlik dövrü alfa və omeqa nişanəsi daşıyır. Yeddinci ayənin birinci dövrü on ikinci ayənin başlanğıcını göstərdiyi həmin eyni dövrün sonunu müəyyən edir. Yeddinci və on ikinci ayələrin ortasında, 1989-cu ildə başlanan axır zaman tarixindən möhlətin bağlanışınadək olan tarix təmsil olunur. Yeddinci ayənin alfa dövrünün ortasında və on ikinci ayənin omeqa tarixində, Bazar günü qanunundan Michael ayağa qalxanadək bəşəriyyətin son üsyanı təmsil olunur; və bu, məhz Michaelın ayağa qalxdığı həmin fəsildə təmsil olunur.
The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.
Orta dövrün üsyanı, ilk növbədə, üsyanın zahiri tarixidir, lakin ilk otuz il sonrakı 1260 günlük dövrdə təmsil olunan zahiri qüvvələrlə birbaşa qarşıdurmada olan kahinlərin hazırlanmasının daxili tarixidir.
The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.
Orta dövr İbrani əlifbasının on üçüncü hərfinin üsyanını təmsil edir və sınaq müddəti hələ davam edərkən yer planeti üzərində böyük mübahisənin son döyüşünü təsvir etdiyinə görə daxili ilə birləşir. Onun xarici və daxiliyin birləşməsi həm də Hiddekel çayı və Alfa ilə Omeqanın möhürünü daşıyan, həqiqətin quruluşu üzərində inşa edilmiş üç fəsil ilə təmsil olunan Danielin son görüntüsünün xəbəridir. Birinci və sonuncu fəsil əbədi parlayan ulduzlar kimi təsvir olunan Allahın xalqının möhürlənməsinə müraciət edir. Üsyanın orta fəsli eyni tarixi, həmin strukturun məhz ortadakı ayəsi olan on birinci ayədə 1290 il ilə təmsil edilən tarixi müəyyən edir.
When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.
Məsih Öz əlini peyğəmbərlik quruluşu daxilində işlətdikdə, bu, bir çox həqiqətləri təmsil edir, lakin həmçinin Onun Öz xalqını üzərində apardığı yolu da təmsil edir. İsa Məsihin vəhyi 2023-cü ilin iyul ayında möhürdən açılmağa başladı. Həmin möhürdən açılma, yeddi göy gurultusunun və on ikinci fəsildə təqdim olunduğu kimi Danielin xəbərinin möhürdən açılmasını da əhatə edir. Bu möhürdən açılma 1989-cu ildə başlamış və bazar qanunu ilə başa çatan qırxıncı ayənin gizli tarixi daxilində baş verir. Həmin tarixdə Allahın xalqı möhürlənəcək və onlar Müqəddəs Ruhun tökülməsi ilə möhürlənirlər. Müqəddəs Ruhun son tökülməsi Vəhyin səkkizinci fəslində müəyyən edilir; orada o, yeddinci və buna görə də son möhür kimi təqdim olunur. Yəhuda qəbiləsinin Aslanı beşinci fəsildə yeddi möhürlə möhürlənmiş kitabı açmaq üçün qalib gəldi.
The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.
Altıncı möhür altıncı fəslin sonunda bu sualı ortaya qoydu: günah üçün artıq vəsatətin qalmadığı dövrdə kim tab gətirə biləcək?
For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.
Çünki Onun qəzəbinin böyük günü gəlib çatmışdır; və kim dayana biləcək? Vəhy 6:17.
The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.
Növbəti fəsil, yaxud demək olar ki, növbəti ayə, Bazar günü qanunu böhranı zamanı Allahın Padşahlığına toplanan yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsini və böyük izdihamı təqdim edir. Yüz qırx dörd min nəfər altıncı möhürün sualına cavabdır. Onlar yeddinci fəsildə təqdim edildikdən sonra isə, səkkizinci fəsil yeddinci və son möhürün açıldığını müəyyən edir.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.
Və yeddinci möhürü açdığı zaman göydə təxminən yarım saatlıq sükut oldu. Mən Allahın önündə duran yeddi mələyi gördüm; və onlara yeddi şeypur verildi. Və başqa bir mələk gəlib qurbangahın yanında dayandı; əlində qızıl buxurdan var idi; və ona çoxlu buxur verildi ki, onu taxtın önündə olan qızıl qurbangah üzərində bütün müqəddəslərin duaları ilə birlikdə təqdim etsin. Və müqəddəslərin duaları ilə birlikdə olan buxurun tüstüsü mələyin əlindən Allahın önünə qalxdı.
And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.
Mələk buxurdanı götürdü, onu qurbangahın odu ilə doldurdu və yer üzünə atdı; bundan sonra səslər, göy gurultuları, şimşəklər və zəlzələ baş verdi. Vəhy 8:1–5.
The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.
İşaya kitabının altıncı fəslində “köz” kimi təsvir olunan və Sister White tərəfindən paklanmanın rəmzi kimi müəyyən edilən “od” qurbangahdan götürülərək yer üzünə atılır. Pentikost günündə göydən enən “od” “oddan dillər” şəklində təzahür etmişdi. Əhdin Elçisi Levi oğullarını paklamaq üçün istifadə etdiyi də “od”dur.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘Kürəyi Onun əlindədir; O, xırman yerini tamamilə təmizləyəcək və buğdasını anbara yığacaq.’ Matta 3:12. Bu, təmizlənmə vaxtlarından biri idi. Həqiqət sözləri vasitəsilə saman buğdadan ayrılırdı. Tənbehi qəbul etmək üçün həddən artıq boş və özünə haqq qazandıran, təvazökar bir həyatı qəbul etmək üçün isə dünyanı həddən artıq sevən olduqlarına görə, çoxları İsadan üz döndərdi. Bu gün də çoxları eyni şeyi edir. Canlar bu gün, Kapernaumdakı sinaqoqda olan o şagirdlərin sınaqdan keçirildiyi kimi, sınaqdan keçirilir. Həqiqət ürəyə tətbiq edildikdə, onlar görürlər ki, həyatları Allahın iradəsinə uyğun deyildir. Özlərində tam bir dəyişməyə ehtiyac olduğunu görürlər; lakin özündən imtina tələb edən işi üzərlərinə götürmək istəmirlər. Buna görə də günahları üzə çıxarıldıqda qəzəblənirlər. Şagirdlərin İsadan ayrılıb belə gileyləndikləri kimi, onlar da incimiş halda gedirlər: ‘Bu ağır sözdür; buna kim qulaq asa bilər?’” The Desire of Ages, 392.
Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.
Odur ki, necə İlyasın təqdiminə od endisə, eynilə Gidyonun mələyə təqdim etdiyi qurbana da od endi. Paklaşdırmanın “odu” Allahın Kəlamıdır, çünki müqəddəs edilmək Onun Kəlamı ilə təqdis olunmaq deməkdir. Yeddinci möhür açıldıqda yerə atılan “od”, son günlərdə, yeddinci şeypurun səslənməsi zamanı, yeddi gurultu ilə təmsil olunan hadisələrin son və kamil yerinə yetməsində və Daniel on ikidə son günlərədək möhürlü saxlanılmış üç peyğəmbərlik dövrü ilə təsdiqlənən, möhürləri açılmış peyğəmbərlik xəbərinin qüvvətləndirilməsini göstərir.
The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.
İnsanlıq üçün sınaq müddətinin başa çatmasından dərhal əvvəl möhürü açılan İsa Məsihin Vəhyi — yeddi gurultunun möhürünün açılmasını, yeddinci möhürün götürülməsini, Daniel on ikinin möhürünün açılmasını və Daniel on birin qırxıncı ayəsinin gizli tarixinin, məhz mələyin kətan geyimli Olan Şəxsdən bu möcüzələrin sonunun nə olacağını soruşduğu həmin tarixin möhürünün açılmasını ehtiva edir.
The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Kətan geyimli Adam cavab verib dedi — 2023-cü ilin iyulunda ləngimə vaxtının sonuna çatdığınız zaman, yüz qırx dörd minin möhürlənməsi tarixçəsinə çatmış olursunuz.
He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.
O həmçinin dedi ki, Vəhyin on birinci fəslindəki üç yarım simvolik günün sonunda, Daniel kitabından olan peyğəmbərlik xəbəri, 1798-ci ildə son zamanın başlanğıcı ilə əvvəlcədən göstərildiyi kimi, möhürdən açılacaqdı. O halda üç yarım simvolik günün sonunda möhürdən açılacaq həqiqət, məhz Daniel kitabının möhürlənməsini və möhürdən açılmasını müəyyənləşdirən və izah edən həmin doqquz ayədə yerləşəcəkdi.
We will continue these things in the next article.
Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.
“Məsih bu yer üzünə gəldikdə, nəsildən-nəslə ötürülmüş ənənələr və Müqəddəs Yazıların insani təfsiri insanlardan İsadakı həqiqəti gizlətdi. Həqiqət ənənələrin böyük bir yığını altında basdırılmışdı. Müqəddəs kitabların ruhani mənası itirilmişdi; çünki insanlar öz imansızlıqları içində səmavi xəzinənin qapısını bağlamışdılar. Qaranlıq yer üzünü, zülmət isə xalqları bürümüşdü. Həqiqət göydən yerə baxırdı; lakin heç bir yerdə ilahi möhür aşkar olmurdu. Ölüm kəfəninə bənzər bir qaranlıq bütün yer üzərinə yayılmışdı.
“But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.
“Lakin Yəhuda qəbiləsinin Aslanı qalib gəldi. O, ilahi təlim kitabını qapalı saxlayan möhürü açdı. Dünyaya saf, qatışıqsız həqiqətə baxmağa izin verildi. Qaranlığı geri çəkib xətanın qarşısını almaq üçün Həqiqətin Özü nazil oldu. Dünyaya gələn hər bir insanı işıqlandırmalı olan nurla göydən bir Müəllim göndərildi. Bilik axtarışında can atan, peyğəmbərlik sözünün etibarlı kəlamını axtaran kişi və qadınlar var idi; o gəldikdə isə, qaranlıq bir yerdə parlayan işıq kimi oldu.” Spalding Magan, 58.
“The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.
“Katiblər və fəriseylər Müqəddəs Yazıları izah etdiklərini iddia edirdilər, lakin onları öz düşüncə və ənənələrinə uyğun şəkildə izah edirdilər. Onların adətləri və qaydaları getdikcə daha ağır və tələbkar olurdu. Müqəddəs Kəlam öz mənəvi mənasında xalq üçün möhürlənmiş kitab kimi oldu, onların dərk etməsinə qapalı qaldı.” Signs of the Times, 17 may 1905.