We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.
Biz əvvəlki məqalədə “ilanlar” nəsli kimi qədim İsrailə dair dörd istinadın yarısına qədər gəlmişdik. Matta İncilində həm Yəhya, həm də İsa fariseyləri və sadukeyləri ilanlar nəsli adlandırırlar. Yəhya özündən sonra gələcək olan İsanın Öz xırman yerini tamamilə təmizləyəcəyini öyrətdiyi zaman müəyyənləşdirilən sınaq prosesinin başlanğıcını təmsil edir. İsa Şeva kraliçasına və Ninevaya istinad etməklə, mühakimə prosesini də daxil edərək Yəhyanın sınaq prosesinə əlavə etdi. Hökm dördüncü nəsildə baş verir və hökmdə bir sinif ilanlar kimi zahir olur, çünki onların atası iblisdir. İsa, əlamət açıq-aşkar göz önündə olduğu halda, dördüncü nəslin bir əlamət axtarması məsələsini də əlavə etdi.
In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.
Matta iyirmi üçüncü fəsildə fariseylər və saddukeylər üzərinə gələn “vaylar” bəyan edilir və sınaqla mühakimə prosesi yenidən son nəsillə əlaqələndirilir. İyirmi ikinci fəsil iyirmi üçüncü fəslin vayları üçün zəmini hazırlayır.
While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?
Fariseylər bir yerə toplaşmışkən, İsa onlardan soruşdu: «Məsih barəsində nə düşünürsünüz? O, kimin oğludur?»
They say unto him, The Son of David.
Ona dedilər: Davudun Oğlu.
He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?
O, onlara dedi: Elə isə Davud Ruhda Ona necə Rəbb deyir və belə deyir: “Rəbb mənim Rəbbimə dedi: Mən düşmənlərini ayaqlarının altına kürsü edənədək, Sən Mənim sağımda otur”? Əgər Davud Ona Rəbb deyirsə, bəs O necə onun Oğludur?
And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.
Heç kəs Ona bir sözlə cavab verə bilmədi; o gündən sonra da heç kəs Ondan bir daha sual soruşmağa cürət etmədi. Matta 22:41–46.
When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.
Daha artıq hər hansı bir qarşılıqlı münasibətə yol qalmadıqda, İsa növbəti fəsildə səkkiz vay bəyan edir. On üçüncü ayədəki vay, göylərin səltənətinin qapılarını bağlamağa görədir. Axırıncı yağış Göyün qapılarından tökülür. Bu səkkiz vay, heç kimin aça bilməyəcəyi qapını açdıqlarını və heç kimin bağlaya bilməyəcəyi qapını bağladıqlarını iddia edənlər haqqındadır. Görümdə Sister White-a, Məsihi Ən Müqəddəs Yerə qədər izləməyənlərin dualarını boş müqəddəs yerə göndərdikləri göstərildi; orada Şeytan, özünü Məsih kimi qələmə verərək, onları hər şeyin qaydasında olduğuna inandırırdı. Onlar müqəddəs yeri yenidən açmış, Ən Müqəddəs Yeri isə bağlamışdılar.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.
“Çoxları Məsihi rədd edib çarmıxa çəkdiklərinə görə yəhudilərin tutduğu yola dəhşətlə baxır; və Onun rüsvayçı təhqirə məruz qalmasının tarixçəsini oxuyarkən elə düşünürlər ki, guya Onu sevirlər və nə Peter kimi Onu inkar edər, nə də yəhudilər kimi Onu çarmıxa çəkərdilər. Lakin bütün insanların qəlblərini oxuyan Allah, onların İsaya duyduqlarını iddia etdikləri həmin məhəbbəti sınaqdan keçirmişdir. Bütün göylər birinci mələyin xəbərinin necə qarşılanacağını ən dərin maraqla izləyirdi. Amma İsanı sevdiklərini etiraf edən və çarmıx hekayəsini oxuyarkən göz yaşı tökən bir çoxları Onun gəlişi barədə müjdəni lağa qoydular. Onlar bu xəbəri sevinclə qəbul etmək əvəzinə, onu bir aldanış elan etdilər. Onun zühurunu sevənlərə nifrət etdilər və onları kilsələrdən kənarlaşdırdılar. Birinci xəbəri rədd edənlər ikincidən fayda görə bilməzdilər; nə də onları imanla İsa ilə birlikdə səmavi məbədin ən müqəddəs yerinə daxil olmağa hazırlamalı olan gecəyarısı fəryadından fayda gördülər. Və əvvəlki iki xəbəri rədd etməklə onlar öz anlayışlarını elə zülmətə qərq etmişlər ki, ən müqəddəs yerə gedən yolu göstərən üçüncü mələyin xəbərində heç bir işıq görə bilmirlər. Mən gördüm ki, yəhudilər İsanı çarmıxa çəkdikləri kimi, formal kilsələr də bu xəbərləri çarmıxa çəkmişlər və buna görə də onların ən müqəddəs yerə aparan yol barədə heç bir biliyi yoxdur və orada İsanın vasitəçiliyindən fayda görə bilmirlər. Faydasız qurbanlar təqdim edən yəhudilər kimi, onlar da İsanın tərk etdiyi bölməyə öz faydasız dualarını təqdim edirlər; və Şeytan bu aldanışdan məmnun olaraq dini bir surətə bürünür, özünü xristian sayan bu adamların zehinlərini özünə tərəf yönəldir və onları öz tələsinə möhkəm bağlamaq üçün öz qüdrəti, əlamətləri və yalançı möcüzələri ilə fəaliyyət göstərir.” Early Writings, 258–261.
Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.
On dördüncü ayə dul qadınların evlərini udub məhv etdiklərinə və uzun dualar etdiklərinə görə bir vaydır. On beşinci ayənin vay halı isə öz tərəfdarlarını özlərindən ikiqat çox cəhənnəm övladları etdiklərinə görədir. On altıncı ayədən iyirmi ikinci ayəyədək pislər məbədə and içirlər.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
“Bunlar Bacı Uaytın sözləri deyil, Rəbbin sözləridir və Onun elçisi bunları sizə çatdırmağım üçün mənə vermişdir. Allah sizi Onunla artıq zidd məqsədlərlə işləməməyə çağırır. Xristian olduqlarını iddia etdikləri halda Şeytanın xüsusiyyətlərini nümayiş etdirən, ruhda, sözdə və əməldə həqiqətin irəliləyişinə qarşı çıxan və şübhəsiz ki, Şeytanın onları apardığı yolla gedən adamlar barədə çoxlu təlimat verilmişdi. Onlar ürəklərinin sərtliyində özlərinə heç bir şəkildə aid olmayan və həyata keçirməməli olduqları hakimiyyəti mənimsəmişlər. Böyük Müəllim deyir: ‘Mən alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm, alt-üst edəcəyəm.’ Battle Creek-də adamlar deyirlər: ‘Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bizik’, lakin onlar adi od işlədirlər. Onların ürəkləri Allahın lütfü ilə yumşaldılmamış və ram edilməmişdir.” Manuscript Releases, cild 13, 222.
In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.
İyirmi üçüncü və iyirmi dördüncü ayələrdə vay hökmü ədaləti, mərhəməti və sədaqəti laqeyd qoymağa görədir. İyirmi beşinci və iyirmi altıncı ayələr isə camın xaricini təmizləyirmiş kimi görünməkdən, lakin daxilini təmizləməməkdən bəhs edir.
“‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.
“Həvari sözünə davam edərək dedi: ‘Bu xəzinəni saxsı qablarda daşıyırıq ki, qüdrətin üstünlüyü bizdən deyil, Allahdan olduğu məlum olsun.’ Allah Öz həqiqətini günahsız mələklər vasitəsilə də bəyan edə bilərdi, lakin Onun planı bu deyildir. O, Öz niyyətlərinin həyata keçirilməsində alət olaraq zəifliklə əhatə olunmuş insanları seçir. Əvəzsiz xəzinə saxsı qablara qoyulmuşdur. Onun xeyir-duaları insanlar vasitəsilə dünyaya çatdırılmalıdır. Onlar vasitəsilə Onun izzəti günahın qaranlığına işıq saçmalıdır.” Həvarilərin Əməlləri, 330.
Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:
Sonra iyirmi yeddinci və iyirmi səkkizinci ayələr pisləri ağardılmış qəbirlər kimi tanıdır; bu da Yeşaya iyirmi ikinci fəsildəki Şebna ilə əlaqələnir. Orada Şebna düzəltdiyi möhtəşəm qəbirlə öyünürdü, lakin heç vaxt onun içində olmayacaqdı; çünki Allah onu Öz ağzından uzaq bir tarlaya atacaqdı. Uzaq tarla, itaətsiz peyğəmbərin həmin qəbirdə dəfn olunmasına səbəb olan Bet-Elin yalançı peyğəmbərinin qəbri ilə təmsil olunur. Sonra səkkizinci vay belə deyir:
Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.
Vay halınıza, ey ilahiyyatçılar və fariseylər, ikiüzlülər! Çünki peyğəmbərlərin məzarlarını tikir, salehlərin qəbirlərini bəzəyirsiniz; və deyirsiniz: “Əgər biz atalarımızın günlərində yaşamış olsaydıq, peyğəmbərlərin qanına görə onlarla şərik olmazdıq.” Beləcə özünüz özünüzə şahidlik edirsiniz ki, siz peyğəmbərləri öldürənlərin övladlarısınız. Elə isə atalarınızın ölçüsünü tamamlayın.
Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?
Ey ilanlar, ey gürzələr nəsli, cəhənnəm məhkumiyyətindən necə qaça bilərsiniz?
Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.
Buna görə də, budur, Mən sizə peyğəmbərlər, hikmətli adamlar və ilahiyyatçılar göndərirəm; onlardan bəzilərini siz öldürəcək və çarmıxa çəkəcəksiniz; bəzilərini isə sinaqoqlarınızda qamçılayacaq və şəhərdən şəhərə təqib edəcəksiniz; ta ki, yer üzündə tökülmüş bütün saleh qan, saleh Habilin qanından tutmuş məbəd ilə qurbangah arasında sizin öldürdüyünüz Barakiyanın oğlu Zəkəriyyanın qanına qədər, sizin üzərinizə gəlsin.
Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.
Doğrudan sizə deyirəm: bütün bunlar bu nəslin başına gələcəkdir. Matta 23:29–36.
The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.
İlanlar, yəni gürzə nəslinə mənsub olanlar, bu parçadakı hökm altında mühakimə olunurlar. Bu parçadakı hökm Şəba mələkəsinin və Ninevanın şahidliyi əsasında deyil, Habilin qanından Zəkəriyyanın qanına qədər olan şahidlik əsasında verilir. Gürzə olan dördüncü nəsil qədim İsrailin xarici tarixindən olan iki şahid və qədim İsrailin daxili tarixindən olan iki şahid vasitəsilə mühakimə olunur. Luka kitabının üçüncü fəsli dördüncü və son nəslin gürzələrinə dair dörd istinadın sonuncusudur və sadəcə Matta kitabının üçüncü fəslinə paraleldir. Allah evinin son hökmü zamanı, dördüncü nəsil dövründə, bir sinfin öz xarakterini Şeytanın oğul və qızları kimi, digər sinfin isə Allahın oğul və qızları kimi aşkar edəcəyini müəyyən edən dörd istinad vardır. Ayrılığı başlatmağa başlayan sınaq prosesi, Əhdin Elçisi üçün yolu hazırlayan elçinin səhrada səsini ucaltdığı zaman başlanır.
In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.
Müqəddəs Yazının müqəddəs toxumasında adlar sadəcə etiketlər deyil, xilaskarliyin qəlbini aşkara çıxaran, tarixin səthinin altında oxunan pıçıltılı peyğəmbərliklər—ikinci nəğmələrdir. Adəmdən Nuha qədər olan nəslin adlarının mənaları bir bəyanat halında düzənləndikdə, bu, şəcərənin təmsil etdiyi tarixə uyğun gələn bir xəbər ortaya qoyur. Adam “insan”, Set isə “təyin olunmuş” deməkdir. Enoş “fani” (ölümə məruz qalan), Kenan isə “kədər” deməkdir. “Allahın həmdi/xeyir-duası” (Mahalalel) vasitəsilə Göy “enəcəkdi” (Yared). Göy, “özünü həsr etmiş və ya məsh olunmuş şəxs” (Enox) olaraq endi; o da öz oğlu Metuşelah (“o öləndə, göndəriləcək”) vasitəsilə hökm mesajını bəyan etdi. Onun ölümü, Müqəddəs Ruhun “qüdrətli” bir tökülüşünün zirvəsi olacaqdı; bu, Lamekin (nəfəs) Metuşelaha qoşulması ilə təmsil olunur, necə ki, Gecəyarısı Nidası ikinci mələyə qoşuldu. Metuşelah ikinci mələk, Lamek isə Nuhun daşqınında zirvəyə çatan Gecəyarısı Nidası idi.
Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”
Daha da yığcam şəkildə ifadə etsək, bu adlar belə bəyan edir: “İnsan, birinci Adəmin nəticəsi olaraq, kədər və ölümə tabe olan fani varlıq kimi təyin edildi; lakin Allahın xeyir-duası vasitəsilə, Məsih Özünü aşağı enməyə həsr etdi və çarmıxdakı ölümü vasitəsilə hökmü elan etdi; bunun ardınca isə Müqəddəs Ruhun qüdrətli tökülməsi gəldi.”
These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.
Bu on ad Müjdə xəbərini özündə cəmləşdirir, eyni zamanda yer üzünün tarixini yaradılışdan axırıncı yağışa qədər izləyərək İkinci Gəlişlə nəticələnir. Adlarda gizlənmiş bu simvolizm Vəhydə öz qarşılığını tapır. Yaradılış alfa şəcərəsini təqdim edir, Vəhy 7-dəki 144.000 isə möhürlənmiş qalıqda omeqa üzrə yerinə yetməni təqdim edir.
Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”
Yəhuda “tərif” deməkdir, Ruben “baxın, bir oğul” deməkdir, Qad “uğur/qoşun” deməkdir, Aşer “xoşbəxt/mübarək” deməkdir və Naftali “güləş” deməkdir. Mənəşşe “unutduran” deməkdir, Şimeon “eşitmə” deməkdir, Levi “birləşmiş/bağlanmış” deməkdir, İssakar “mükafat” deməkdir, Zebulun “şərəf/məskən” deməkdir, Yusif “artım” deməkdir və Benyamin “sağ əlin oğlu” deməkdir.
Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.
Yəhuda qəbiləsinin Aslanına tabe olanlar Allahın oğullarıdır; Yaqubun etdiyi kimi Allahla güləşməyin sınaq prosesindən keçərkən xeyir-bərəkətlə mübarək qılınmışlar. Bu mübarizə vasitəsilə, Allahın Kəlamını eşitməyin hasil etdiyi təqdis prosesi içində onların günahları unudulur; bu isə öz növbəsində onları əhd münasibətində Məsihə bağlayır. Onların mükafatı, Allah Öz Padşahlığını genişləndirmək üçün onlardan istifadə edərkən — böyük izdihamı Babilondan çağıraraq Öz sağ əlinin oğulları etdiyi halda — səmavi məkanlarda oturmuş olaraq, Məsihlə birlikdə Onun taxtında şərəflə sakin olmaqdır.
The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.
Leanın altı oğlu Ruben, Yəhuda, Şimeon, Levi, İssakar və Zevulun idi. Adı “ətirli damcı” mənasını verən onun cariyəsi Zilpa iki oğul doğdu — Qad və Aşer. Raxelin iki oğlu Yusif və Binyamin idi. Raxelin cariyəsi Bilha “utancaq və ya çəkingən” mənasını verir və onun oğulları Dan və Naftali idi. Peyğəmbərlik baxımından buradakı nəsil şəcərəsi nəzərə alınmalı bir neçə xətt təqdim edir. Yaradılış kitabının beşinci fəslindəki alfa və on nəsildən fərqli olaraq, omeqanın özünəməxsus müəyyən peyğəmbərlik dəyişənləri ilə on iki nəsli vardır. Yüz qırx dörd minin sırasında Dan xatırlanmır və Menaşşe onun qardaşı Efrayimi əvəz etmişdir.
Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.
Yaradılışın alfa nəsil şəcərəsi Vəhyin omeqa nəsil şəcərəsi ilə uzlaşır; çünki Yaradılış Məsihin xilasdakı ilahi işini müəyyən edir, Vəhy isə həmin alfa peyğəmbərliyinin omeqa yönlü gerçəkləşməsində, elə o alfa peyğəmbərliyində irəli sürülmüş vəd və peyğəmbərliyi kamil surətdə yerinə yetirənləri müəyyən edir.
The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.
Bu iki xəttin tətbiqi ilahiyyatçılar tərəfindən tez-tez edilir, lakin heç vaxt “sətir üstə sətir” metodologiyasının perspektivi ilə deyil. Yaradılış və Vəhy kitablarındakı iki şəcərə, Allahın ikinci dərəcəli səviyyədə danışdığına dair iki şahid təqdim edir. Dillərdən biri yazıya alınmış şəkildə qeyd edilmiş yazılı şahadətdir, həmin şahadətin daxilindəki ikinci bir xətt isə simvolik səviyyədə ortaya qoyulur. İlahiyyatçılar adətən Yaradılış və Vəhy kitablarında adların mənaları vasitəsilə çatdırılan mesaj barədə səthi müşahidələrdən o yana keçmirlər. Onlar gördüklərini, adların mənalarında gizli olan məcazı görməkdə özlərini saleh göstərən qabiliyyətlərinin də sübut etdiyi kimi, daha çox öz insani müdrikliklərindən xəbər verən bir yenilik kimi qəbul edirlər. Onlar heç vaxt İsmayılın on iki oğlunda ortaya qoyulan mesajı görmürlər. Onlar Matta və Lukadakı İsanın şəcərələrini düzgün görmürlər. Onlar Yəhudanın son yeddi padşahının və İsrailin son yeddi padşahının şəcərələrini, yaxud Yəhudanın ilk yeddi padşahını və ya İsrailin ilk yeddi padşahını görmürlər.
When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.
“Mən onların görmədiyini deyərkən, nəzərdə tutduğum budur: əgər siz Google-dan bu nəsil şəcərələri barədə təlimlərin olub-olmadığını soruşsanız, Yaradılış kitabındakı Adəmdən Nuha qədər olan şəcərə üçün cavab “bəli”, yüz qırx dörd min barədə isə yenə “bəli” olacaq. Bəs onlar Yaradılışın on birinci fəslindəki İbramın on nəslini bu şəkildə tətbiq edirlərmi? Xeyr. Qabilin şəcərəsini və Şetin şəcərəsini tətbiq edirlərmi? Bəli, lakin həqiqi mənadan o qədər uzaqdırlar ki, sanki tamam başqa bir mövzudan danışırlar. Şübhəsiz ki, onlar Metyu və Lukadakı Məsihin şəcərələrinə də toxunurlar, amma yenə də hədəfdən çox uzağa düşürlər. Bunun nə əhəmiyyəti var, deyə soruşursunuz? Çünki mən bu peyğəmbərlik xarakterli nəsil xətlərinin ümumi icmalını vermək niyyətindəyəm və lap başlanğıcdan aydın demək istəyirəm ki, mən dördüncü nəslin Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin bir simvolu kimi əhəmiyyətini müəyyənləşdirməyə çalışıram. Bu şəcərələrin ümumi icmalı bu baxımdan kömək edəcəkdir, lakin əgər kimsə düşünərsə ki, bundan sonra veriləcək bu sadə xülasə həmin nəsil xətləri haqqında başa düşüləsi hər şeyin hamısıdır, bu, onun tərəfindən səhlənkarlıq olardı.”
After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.
Adəmdən Nuha qədər olan nəsil şəcərəsindən sonra, Yaradılış kitabının dördüncü və beşinci fəsillərində iki nəsil şəcərəsi xətti görürük. Bu iki xətt Qabilin nəslinin və Şitin nəslinin nümayəndəliyi ilə təqdim olunur. Adəmdən Nuha qədər olan və on nəslin nümayəndəsi olan nəsil şəcərəsindən fərqli olaraq, həm Şitin, həm də Qabilin xətti səkkiz nəslə işarə edir. Bu səbəbdən, onlara dörddən ibarət iki dövr kimi yanaşılmalıdır. Şit və Qabil əhd rəmzləridir, və Qabil Yeşaya iyirmi səkkiz və iyirmi doqquzda ölümlə əhd bağlayanları təmsil edir; bu əhd daşqın qamçısı gəldikdə ləğv ediləcəkdir. Onlar evlərini qum üzərində quranlardır. Qaya üzərində quranlar isə, birinci Peterin ikinci fəslində Rəbbin xeyirxah olduğunu dadmış və “seçilmiş nəsil” olanlar kimi təqdim edildiyi üzrə, həyat əhdi bağlayırlar. “Çoxları” qum üzərində qurur, lakin “azları” seçilir.
Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.
Qabilin nəsil şəcərəsi adlar simfoniyasında üsyankar bir akkorddur, çünki bu adlar göy tərəfindən vurulduqdan sonra məqsədsiz sərgərdanlığa aparan puç insan izzətini təmsil edir. Xəbərdarlığa məhəl qoymadan, Qabilin nəsli bəşəriyyətin sənətləri ilə təcəssüm olunan, qisasçı insan qüdrəti pərdəsinə bürünmüş saxta bir ilahilik iddia edir; bu ilahilik dəmir bir mədəniyyət yaradır — gözəl, lakin zorakı və ümiddən məhrum. Bu son bəyanat adlardan çıxarılan Qabilin səkkiz nəsli boyunca verilən ismarıcın ümumi icmalıdır.
Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.
Şitin nəsli Qabilin nəslinə lütflə cavab verir. Bəşəriyyət üçün təyin edilmiş insan zəifliyi içində, Allahı çağıranların kədəri göy endikcə həmdə çevriləcək. Şöhrətə yüksələn yolu sadiqliklə gedərək, “ümid” fəryadınadək davam edən bir sınaq dövrü ərzində, qurtuluş suları vasitəsilə rahatlıq gəlir. Bu son bəyanat, adlardan çıxarılan Şitin səkkiz nəsli ilə verilən ismarıcın ümumi xülasəsidir.
The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.
Səkkiz nəsli dörd nəsildən ibarət iki dəstəyə ayırmağın səbəbi əhdin ilk mərhələsində müəyyən edilir; orada Misirdəki əsarət peyğəmbərliyi 400 il kimi göstərilir və həmçinin həmin 400 ilin dördüncü nəsildə başa çatacağı bildirilir. Paulun şəhadəti alfa əhd peyğəmbərliyinə daxil edildikdə, hər bir dövrdə dörd nəsildən ibarət olan 215 illik iki dövr meydana çıxır. 430 il içindəki səkkiz nəsil 215 illik iki dövrü təmsil edir. Birinci dövr Yusifi tanıyan xeyirxah fironla təmsil olunur. 215 il sonra Yusifi tanımayan yeni bir firon vardı. Sonra isə dörd nəsildən ibarət növbəti dəstə başladı.
Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.
Səkkiz nəslin bərabər şəkildə iki dövrə bölünməsi və aydın surətdə özünəməxsus dörd nəsillik bir dövr kimi işarələnməsi, Qabilin və Şitin səkkiz nəslinin də eyni qaydada tətbiq olunmasını qüvvədə saxlayır. Bu tətbiq edildikdə, Şitin səkkiz nəsli Qabilin səkkiz nəsli ilə uyğunlaşdırılmış olur. Qabil vəhşi heyvanın nişanını qəbul edən çoxluğu təmsil edir, Şit isə Allahın möhürünü qəbul edən azlığı təmsil edir. Qabil bəşəriyyətin əlamətidir, Şit isə Nuhun əhdi kontekstində bəşəriyyətin İlahiliklə birləşmiş halının əlamətidir; halbuki Yusifin və Musanın nəsil xətti İbramın əhdi kontekstindədir.
Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.
Sonra on birinci fəsildə seçilmiş xalqın şəcərəsi Şemdən Abrama qədər on adla təmsil olunur. On birinci fəsil Babil qülləsinin hekayəsidir, lakin eyni zamanda İbrahimin timsalında təmsil olunan seçilmiş xalqın şəcərəsidir. On birinci fəsil Allahla üçqat əhdə daxil olmalı olan seçilmiş bir xalqı təqdim edir. Üçüncü və son addım iyirmi ikinci fəsildə İshaqın qurban verilməsi idi. “On birinci” fəsil alfa başlanğıcı, “iyirmi ikinci” fəsil isə omeqa sonudur. Adların mənasında Allahın səsini eşitmək üçün tələb olunan iman, Onun Kəlamının nömrələnməsində Onun səsini eşitmək üçün tələb olunan imandan heç nə ilə fərqlənmir. İlahiyyatçıların diqqətə almadığı bir şəcərə tətbiqi isə İslamın rəmzi olan İsmayılın şəcərəsidir.
And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.
İsmailin oğullarının adları nəsillərinə görə bunlardır: İsmailin ilk oğlu Nevayot; və Kedar, Adbeel, Mivsam, Mişma, Duma, Massa, Hadar, Tema, Yetur, Nafiş və Kedma. Bunlar İsmailin oğullarıdır və adları yaşayış məntəqələrinə və qalalarına görə bunlardır; öz tayfalarına görə on iki başçı. Yaradılış 25:13–16.
When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.
Bu on iki adın tərifləri bir bəyanatda ifadə edildikdə, belə oxunur: “Peyğəmbərcəsinə, İsmayılın nəsli məhsuldar, tünd dərili və döyüşçü kimi tanınan bir xalqdır; lakin onlar tarixən və peyğəmbərcəsinə 11 avqust 1840-cı ildə, daha sonra isə 11 sentyabr 2001-ci ildə və ondan sonra qəmə bürünmüşlər. Müqəddəs Kitab tarixində onlara şərq övladları deyilir. Onlar ibrani məbəd xidmətlərində istifadə olunan ətirli ədviyyatların yetişdirildiyi Ərəbistandan törəmişlər. “Assassinlər” sözü İslam tarixindən qaynaqlanır və sükut içində gətirilən ölümü təmsil edir. Səlib yürüşləri dövründə İslam katolik Avropanı qapadı, mühasirəyə aldı və mühasirədə saxladı, lakin onların sonrakı cilovlanması 1840-dan 1844-ə qədər olan dirçəlişin, eləcə də 11 sentyabrdan bazar günü qanunu böhranına qədər olan dövrün gəlişini nişanladı. İsmayılın oğullarının on iki adının tərifləri əvvəlki bəyanatda qalın şriftlə göstərilən hissələrin hamısında təmsil olunmuşdur.”
The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.
İsmayıl nəslinin on iki adı, əgər siyahıya İsmayılı da daxil etsəniz, on üç edir. On üç “üsyan”ın rəmzi sayıdır; bunu edən Həcər idi və bunun nəticəsində İbrahim Həcərlə İsmayılın qovulmasına razılıq verdi. Pavel həmin hadisədən Allahın əhd xalqı kimi qədim İsrailin kənarlaşdırılmasını təsvir etmək üçün istifadə edir; məhz o zaman O, Öz xristian gəlini ilə əhd təsis edirdi.
For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.
Çünki yazılmışdır ki, İbrahimin iki oğlu var idi; biri cariyədən, o biri isə azad qadından idi. Lakin cariyədən olan cismani yolla doğuldu; azad qadından olan isə vəd ilə oldu. Bunlar məcazi məna daşıyır; çünki bunlar iki əhddir: biri Sina dağından olub köləliyə doğurur ki, o da Həcərdir. Çünki bu Həcər Ərəbistanda olan Sina dağıdır və indiki Yerusəlimə uyğundur; çünki o, öz övladları ilə birlikdə köləlikdədir. Amma yuxarıdakı Yerusəlim azaddır və o, hamımızın anasıdır. Çünki yazılmışdır: “Sevin, ey doğmayan sonsuz qadın; fəryad et və səslən, ey doğum ağrısı çəkməyən; çünki tənha qalanın övladları əri olanın övladlarından daha çoxdur.” İndi isə, ey qardaşlar, biz İshaq kimi vəd övladlarıyıq. Lakin o zaman cismani yolla doğulan Ruh üzrə doğulana necə zülm edirdisə, indi də elədir. Bununla belə, Müqəddəs Yazı nə deyir? “Cariyəni və onun oğlunu qov; çünki cariyənin oğlu azad qadının oğlu ilə birlikdə varis olmayacaqdır.” Deməli, ey qardaşlar, biz cariyənin deyil, azad qadının övladlarıyıq. Qalatiyalılara 4:22–31.
Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.
İsmayıl İslamın rəmzidir, İsmayılın anası Həcər isə ölüm əhdinin kilsəsinin rəmzidir. İshaq Məsihçiliyin rəmzidir, Sara isə həyat əhdinin kilsəsinin rəmzidir. Bu səbəbdən İsmayılın on iki oğlu oldu, çünki on iki Allahın əhd xalqının rəmzidir və İslam Allahın əhd xalqının saxtalaşdırılmış təqlididir.
There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.
Müjdələrdə Məsih üçün iki nəsil şəcərəsi vardır. Biri Mattada, digəri isə Lukada verilmişdir.
And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.
Yaqub Məryəmin əri olan Yusifi doğdu; İsa da Məryəmdən doğuldu; O, Məsih adlanır. Beləliklə, İbrahimdən Davuda qədər bütün nəsillər on dörd nəsildir; Davuddan Babilə sürgün olunmağa qədər on dörd nəsildir; Babilə sürgün olunmadan Məsihə qədər də on dörd nəsildir. İsa Məsihin doğumu isə belə oldu: Onun anası Məryəm Yusiflə nişanlı ikən, onlar birləşməzdən əvvəl, Müqəddəs Ruhdan hamilə olduğu məlum oldu. Matta 1:16–18.
Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.
Matta tərəfindən verilən şəcərə, qırx ikidən ibarət bir dövrü təşkil edən on dörddən ibarət üç bərabər dövrü müəyyən edir. Məsih, əhd tarixinin alfası olan Musaya münasibətdə əhd tarixinin omeqasıdır. Musa peyğəmbərlik edərək bildirir ki, Məsih “özünə bənzər” olacaqdır. Musanın yüz iyirmi illik ömründə qırx ildən ibarət üç dövr var idi. Musanın həyatının hər qırxillik dövrü, sətir üstə sətir yerləşdirildikdə, 1863-cü ilin və bazar qanununun rəmzi olan Kadeşdə başa çatır. Məsihin üç dövrü isə Davudda, Babil əsarətində və Məsihin çarmıxda Öz qanı ilə əhdi təsdiq etməsində sona yetir. Davud, bazar qanunu zamanı qalib kilsənin ucaldılmasını təmsil edir, ikinci xətt isə bazar qanunu zamanı ağılsız bakirələrin Babilə aparıldığını göstərir. Üçüncü dövr çarmıxda başa çatır ki, bu da bir daha Məsihin İbrahimin əhdini yüz qırx dörd minlə və Nuhun əhdini böyük izdihamla təsdiq etdiyi bazar qanununu əvvəlcədən göstərir.
What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.
Bu iki xətt bir-birinin üzərinə qoyulduqda nə başa düşülə biləcəyi heyrətamizdir. Musanın yüz iyirmi ili Nuhun 120 ili ilə əlaqələnir və Məsihin qırx iki nəsli bazar günü qanunu zamanı simvolik qırx iki ay hökmranlıq edən anti-Məsihlə əlaqələnir.
And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.
Və Rəbb dedi: Ruhum insanla əbədi mübarizə aparmayacaq, çünki o da cismanidir; bununla belə, onun günləri yüz iyirmi il olacaq. Yaradılış 6:3.
Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.
İbrahimin əhdini vurğulayan Matta nəsil şəcərəsi ilə yanaşı, Lukanın təqdim etdiyi Məsihin nəsil şəcərəsi yaradılışa qədər gedib çıxır və beləliklə, Adəmin Edendə pozduğu həyat əhdini vurğulayır. Lukanın nəsil şəcərəsi İsa ilə başlayır və Onun nəsil şəcərəsi boyunca geriyə doğru gedərək Allahın oğlu kimi təqdim olunan Adəmə qədər çatır. Nəsil xətti kamil ikinci Adəmlə sona çatır, kamil birinci Adəmlə isə başlayır. Birinci Adəmdən ikinci Adəmə qədər 77 nəsil göstərilir.
The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.
Müqəddəs Yazının nəsil şəcərələri həqiqət xətlərini təmsil edir. Biz indicə bir həqiqəti təsbit etmək üçün tələb olunan zəruri şahidlərdən xeyli artıq olan bir neçəsini müəyyən etdik. Nəsil xətləri tarixi yerinə yetmələrin və gələcək proqnozların səsini daşıyır və onlar Palmoninin səsini də daşıyır; sirlərin Möcüzəli Sayıcısı olan Onun səsi, çünki bu xətlərin daxilinə yerləşdirilmiş sayısal müəmmalar ikinci bir səs təmin edir. Bu iki səs başqa bir üçüncü səslə birlikdə eşidilir: hər şeyi, o cümlədən insanların, məkanların və şeylərin adlarını yaradan və idarə edən Möcüzəli Dilçinin səsi.
When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.
Yəhya arxasındakı səsi görmək üçün dönəndə, o, çoxlu suların səsi kimi idi; Daniel də eyni görüntünü gördükdə, Onun səsi bir izdihamın səsi idi. Müqəddəs Yazıların zahiri xəbəri, habelə həmin xəbərlə birlikdə verilən adlar və həmçinin xəbərin daxilindəki say düzümü bir parçadakı üç səsdir. Üç səsi olan bir xətti götürüb onu paralel bir xəttin üstünə qoyduqda, üç səs çoxlu səslərə çevrilir.
And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.
Və taxtdan bir səs gəldi və dedi: “Allahımızı tərifləyin, ey Onun bütün qulları, Ona qorxu ilə ehtiram göstərənlərin hamısı, istər kiçik, istərsə də böyük.” Və mən böyük bir izdihamın səsi kimi, çoxlu suların səsi kimi və qüdrətli gurultuların səsi kimi bir səs eşitdim; deyirdi: “Alleluya! Çünki Qadir Rəbb Allah hökmranlıq edir.” Vəhy 19:5, 6.
Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.
Ən mühüm nəsil şəcərələrindən bəziləri İsrail padşahlarında tapılır. Şimal səltənəti olan İsrailin ilk yeddi padşahı Ahav, İzebel və İlyasla sona çatır; bununla da Bazar günü qanununu təmsil edir. Şimal tayfalarının son yeddi padşahının xətti isə Bazar günü qanunundan başlayır və Daniel 12-də Mikayılın ayağa qalxdığı zaman insanlıq üçün möhlətin bağlanması ilə başa çatır. Yəhudanın ilk yeddi padşahı Bazar günü qanunundan Mikayılın ayağa qalxmasına qədər olan tarixi təsvir edir, son yeddi padşah isə Bazar günü qanununa aparan tarixi müəyyənləşdirir. Hər ikisi alfa tarixi və omeqa tarixinə malik olan iki nəsil xətti. Alfa tarixi 11 sentyabrdan Bazar günü qanununa qədər olan dövrdür, omeqa dövrü isə Bazar günü qanunundan möhlətin bağlanmasına qədərdir. İsrailin ilk yeddi padşahı Yəhudanın son yeddi padşahı ilə uyğunlaşır; İsrailin son yeddi padşahı isə Yəhudanın ilk yeddi padşahı ilə uyğunlaşır.
We will continue in the next article.
Növbəti məqalədə davam edəcəyik.
“Be Steadfast Unto the End
“Axıra qədər sarsılmaz olun”
“[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.
“[Vəhy 1:1, 2, sitat gətirilmişdir.] Bütün Müqəddəs Kitab bir vəhydir; çünki insanlara olan hər bir vəhy Məsih vasitəsilə gəlir və hamısı Onda cəmlənir. Allah bizimlə, həm yaradılış, həm də satınalınma ilə Özünə məxsus olduğumuz Öz Oğlu vasitəsilə danışmışdır. Məsih Patmos adasında sürgündə olan Yəhyaya bu son günlər üçün həqiqəti vermək, tezliklə baş verməli olanları ona göstərmək üçün gəldi. İsa Məsih ilahi vəhyin böyük əmanətdarıdır. Yer tarixinin son səhnələrində nəyi gözləməli olduğumuzu bilməyimiz Onun vasitəsilədir. Allah bu vəhyi Məsihə verdi, Məsih də onu Yəhyaya çatdırdı.”
“John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.
“Sevimli şagird Yəhya bu vəhyi qəbul etmək üçün seçilmiş şəxs idi. O, ilk seçilmiş şagirdlərdən sağ qalan sonuncu idi. Yeni Əhd dövründə ona göstərilən ehtiram, Əhdi-Ətiq dövründə peyğəmbər Daniələ göstərilən ehtiram kimi idi.”
“The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.
Yəhyaya çatdırılmalı olan təlimat o qədər mühüm idi ki, Məsih onu Öz quluna vermək üçün göydən gəldi və ona bunu kilsələrə göndərməyi buyurdu. Bu təlimat bizim diqqətli və dua ilə müşayiət olunan tədqiqatımızın obyekti olmalıdır; çünki biz elə bir zamanda yaşayırıq ki, Müqəddəs Ruhun təlimi altında olmayan adamlar yalan nəzəriyyələr ortaya gətirəcəklər. Bu adamlar yüksək mövqelərdə durmuşlar və həyata keçirmək istədikləri iddialı planları vardır. Onlar özlərini ucaltmağa və bütün mövcud nizamın görünüşünü inqilabi surətdə dəyişdirməyə çalışırlar. Allah bizi belələrindən qorumaq üçün bizə xüsusi təlimat vermişdir. O, Yəhyaya buyurdu ki, bu yer üzünün tarixinin son səhnələrində baş verəcək şeyləri bir kitabda yazsın.
“After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.
“Vaxtın keçməsindən sonra Allah indiki həqiqətin qiymətli prinsiplərini Öz sadiq davamçılarına əmanət etdi. Bu prinsiplər birinci və ikinci mələyin xəbərlərinin verilməsində heç bir payı olmayanlara verilmədi. Onlar başlanğıcdan etibarən bu işdə payı olmuş əməkçilərə verildi.
“Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.
“Bu təcrübələrdən keçmiş olanlar, bizi Yeddinci Günün Adventistləri edən prinsiplərə qaya kimi möhkəm olmalıdırlar. Onlar Allahla birlikdə çalışan işçilər olmalı, şəhadəti bağlayıb Onun şagirdləri arasında qanunu möhürləməlidirlər. İşimizin Müqəddəs Kitab həqiqəti təməli üzərində qurulmasında iştirak etmiş olanlar, doğru yolu göstərmiş nişanələri tanıyanlar, ən yüksək dəyərə malik işçilər sayılmalıdırlar. Onlar özlərinə etibar edilmiş həqiqətlər barəsində şəxsi təcrübədən çıxış edərək danışa bilərlər. Bu adamlar imanlarının imansızlığa çevrilməsinə yol verməməlidirlər; üçüncü mələyin bayrağının əllərindən alınmasına izin verməməlidirlər. Onlar öz etibarlarının başlanğıcını sona qədər möhkəm saxlamalıdırlar.
“The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.
“Rəbb bəyan etmişdir ki, sonuncu işə başladığımız zaman keçmişin tarixi yenidən nəzərdən keçiriləcəkdir. O’nun bu son günlər üçün verdiyi hər bir həqiqət dünyaya elan olunmalıdır. O’nun təsis etdiyi hər bir sütun möhkəmləndirilməlidir. Biz indi Allahın qurduğu təməldən kənara çıxa bilmərik. Biz indi hər hansı yeni bir təşkilata daxil ola bilmərik; çünki bu, həqiqətdən dönmək demək olardı.
“The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.
“Tibbi missionerlik işi, Allahın xalqının keçmiş təcrübəsinə imanlıların etimadını zəiflədə biləcək hər şeydən təmizlənməli və arındırılmalıdır. Gözəl Eden, gözəl Eden günahın daxil olması ilə alçaldıldı. İndi işimizin başlanğıcda qurulmasında rol oynamış kişilərin təcrübəsini yenidən xatırlatmağa ehtiyac vardır.
“From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.
“Zaman-zaman dünyanın böyük adamlarının ölüm elanlarını oxuyuruq. Onların vaxtı qəfil, sanki bir anda gəlib çatdı. Sağlam olduqları güman edilən bir çoxları ziyafətdən sonra, yaxud özlərini ucaltmaq üçün xudbin planlar qurduqdan sonra ölürlər. Belə bir söz çıxır: “O, bütlərinə qoşulub; onu öz halına buraxın.” Bu o deməkdir ki, Rəbb artıq onu zərərdən qorumur. Qəfil ölüm gəlir və onun ömür boyu gördüyü işin dəyəri nədir? Onun həyatı uğursuzluq olmuşdur. Ağacı saxlamış olan qüvvə onu bütpərəst qurbanına tərk etdiyi üçün ağac yıxılır.
“Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.
Kişilər və qadınlar zövq alacaqları bir şey axtarmağa qərq olmuşlar. Onlar canlarını boş yerə satırlar və Allah Özünün uzunmüddətli səbrli təmkinini geri çəkir. Onlar öz seçimlərinə buraxılırlar.
“There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.
“Hazırkı həqiqətə inandıqlarını etiraf etdikləri halda imanlarını alçaltmış və işıqda yeriməkdən imtina etmiş olanlar vardır. İndi kim öz eqoist, dünyəvi prinsiplərini bir kənara qoyacaq? İndi kim canın dəyərini dərk etməyə çalışacaq? Əgər insan bütün dünyanı qazanıb öz canını itirsə, ona nə fayda? Və ya insan öz canının əvəzinə nə verə bilər? Siz həyat çörəyi və xilas suyu üçün acıb-susayırsınızmı? Məsihin uğrunda öldüyü canların dəyərini dərk edirsinizmi? Guya məsihçi olanlar iman etiraflarına uyğun yaşayırlar? Onlar canın dəyərinin fərqindədirmi? Həqiqətə itaət vasitəsilə öz canlarını təmizləməyə çalışırlarmı?” Manuscript Releases, cild 20, 150, 151.