The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.
2024-cü ilin xarici alfa təməl sınağından sonra gələn daxili omeqa başdaşı sınağı “anbar”ın və anbarda saxlanılan “ərzaq”ın tərifini tələb edir. Bu sınaq peyğəmbərlik xarakterlidir və həqiqətin daxili və xarici xəttinə malikdir. Cəvahiratlar James White-ın qalığıdırmı, yoxsa onlar Allahın Kəlamının həqiqətləridirmi? Onlar hər ikisidir.
At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.
9/11-də Allahın xalqı kiçik kitabı yeməyə və təməllərin o zaman qoyulduğu Yeremyanın qədim yollarına qayıtmağa çağırıldı. 9/11-də görüldü ki, Vəhy kitabının on birinci fəslində Yəhyaya ölçməsi deyiləndə, ona iki şeyi ölçməsi deyilmişdi. Ona həm məbədi, həm də onun daxilində ibadət edənləri ölçməsi deyilmişdi. Ona, başqa millətlərin 1,260 il ərzində müqəddəs məkanı və qoşunu tapdaladığı həyəti kənarda qoyması deyilmişdi. Müqəddəs məkan və qoşun məbəd və onun daxilində ibadət edənlərdir.
In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.
2023-cü ildə, 11 sentyabrda enmiş olan həmin mələk yenidən endi, Gecəyarısı Fəryadının xəbərini möhürsüzləşdirərək; sonra isə 2024-cü ildə, Romanın rəmzinin hələ də, Millerçilər üçün olduğu kimi, görüntünü təsis edib-etmədiyinə dair xarici təməl sınaq baş verdi.
The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”
Göyün “açıq pəncərələri” məbədin daxili omeqa sınağının gəlişini və “qayıdın” çağırışını göstərir. Bu sınaq iki rəmzin müəyyən edilməsini tələb edir. Üçüncü mələk 1844-cü ildə gəldikdə və sonra yenidən 11 sentyabrda gəldikdə, Yəhyaya məbədi və onun içində ibadət edənləri ölçməsi deyilirdi; bununla da 2023-cü ildə məbədin və ibadət edənlərin ölçülməsinə dair peyğəmbərlik işi müəyyən edilir. Malaki “anbar”ın nə olduğu və “ərzaq”ın nə olduğu sualını ortaya qoyur. Millerin yuxusunda eyni suallar belə olardı: “mücrü” nədir və “cəvahirat” nədir.
Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.
Millerin yuxusu göyün açıq pəncərələrini Vəhy on doqquzda təsvir olunan qalib kilsənin ağ kətana bürünüb Ordular Rəbbinin ordusunun ağ atlarına minmək üçün ucaldıldığı məqam kimi müəyyən edir. Açıq pəncərələr Malakidəki xeyir-duanın və ya lənətin töküldüyü yerdir. Millerin açıq pəncərəsi zibilin uzaqlaşdırıldığı və cəvahiratın qutuya toplandığı yerdir.
The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.
Göyün pəncərələrinə ilk istinad Nuhun hekayəsindədir və o pəncərələr açıldıqda qırx gün və qırx gecə yağış yağdı. Pəncərələr açıldıqda gəmidə səkkiz can var idi. Qırmızı dənizdəki vəftiz, İordan çayı keçilənədək qırx illik sərgərdanlığı başlatdı. Məsih sonralar məhz həmin yerdə vəftiz olunduqda, qırx günlüyünə səhraya aparıldı. O, vəftizi ilə əvvəlcədən rəmzləşdirildiyi kimi dirildildikdə, göyə yüksəlməzdən əvvəl qırx gün ərzində şagirdlərinə təlim verdi.
When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.
Kilsə mübariz kilsədən qalib kilsəyə çevrildikdə, otuz yaşlı padşah Davud qırx il hökmranlıq edəcəkdir. Qalib kilsə bir peyğəmbər, bir kahin və bir padşahla təmsil olunur. İyirmi iki illik xidmətinə başlayanda otuz yaşında olan peyğəmbər Yezekel idi və o, həmin xidmətə göylər açıldığı zaman başladı.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Otuzuncu ildə, dördüncü ayda, ayın beşinci günündə belə oldu: mən Kebar çayı kənarında sürgünlər arasında olarkən göylər açıldı və mən Allahın görüntülərini gördüm. Hezqel 1:1.
At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.
Otuz yaşında Yusif kahin kimi hökmranlıq etməyə başladı və o, İslamın şərq küləyi ilə üz-üzə qaldı; bu külək dənizdə uzanan əjdaha olan Misirə bir dünya hökumətini həyata keçirməyə imkan verən getdikcə dərinləşən bir böhran gətirdi. Həmin böhran içində Yusif azuqəni anbarlara topladı.
In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.
2023-cü ilin iyul ayında səhrada bir səs eşidildi, sonra Yəhuda qəbiləsinin Aslanı Gecəyarısı Fəryadının xəbərini açmağa başladı. 2024-cü ildə təməl xarici alfa sınağı iki sinfi ayırdı və açılma prosesi davam etdi. İndi isə 2026-cı ildə yenidən iki sinfi ayıracaq məbədin daxili omeqa sınağı gəlib çatmışdır.
The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.
Məsihin Əhdin Elçisi olaraq çoxları ilə əhdi təsdiq etdiyi müqəddəs həftə həyəti və müqəddəs yeri ifadə edir. 22 oktyabr 1844-cü ildən Mixail ayağa qalxanadək (müqəddəs həftənin sonunda, Stefan daşqalaq ediləndə etdiyi kimi) Ən Müqəddəs Yerdir. Yaz bayramları müqəddəs həftədə yerinə yetirildi və bayramların alfasıdır; birinci gündə olan şeypur bayramları, onuncu gündə Kəffarə Günü və sonra on beşinci gündən iyirmi ikinci günədək Çardaqlar bayramı isə bayramların omeqasıdır.
“In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.
“Eyni şəkildə, ikinci gəlişə aid olan timsallar da simvolik xidmətdə göstərilən vaxtda yerinə yetməli idi. Musa qanun sistemi altında məbədin təmizlənməsi, yaxud böyük Kəffarə Günü, yeddinci yəhudi ayının onuncu günündə baş verirdi (Levililər 16:29–34); həmin vaxt baş kahin, bütün İsrail üçün kəffarə gətirib bununla onların günahlarını məbəddən uzaqlaşdırdıqdan sonra çıxıb xalqı xeyir-dua ilə mübarək edirdi. Beləcə belə hesab edilirdi ki, bizim böyük Baş Kahinimiz olan Məsih günahı və günahkarları məhv etməklə yeri təmizləmək və Özünü gözləyən xalqını ölümsüzlüklə mübarək etmək üçün zühur edəcək. Yeddinci ayın onuncu günü, böyük Kəffarə Günü, məbədin təmizlənməsi vaxtı, hansı ki 1844-cü ildə oktyabrın iyirmi ikisinə təsadüf edirdi, Rəbbin gəlişi vaxtı hesab olunurdu. Bu, artıq təqdim edilmiş dəlillərlə uyğunluq təşkil edirdi ki, 2300 gün payızda sona çatacaqdı və bu nəticə qarşısıalınmaz görünürdü.”
“In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.
“Matta 25-dəki məsəldə gözləmə və mürgüləmə dövründən sonra bəyin gəlişi baş verir. Bu, həm peyğəmbərlikdən, həm də rəmzlərdən irəli sürülərək yenicə təqdim edilmiş dəlillərə uyğun idi. Onlar öz doğruluqlarına dair güclü əminlik hasil edirdi; və ‘gecəyarısı çağırışı’ minlərlə mömin tərəfindən car çəkildi.
“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.
“Hərəkat nəhəng bir gelgit dalğası kimi ölkənin üzərindən keçdi. O, şəhərdən şəhərə, kənddən kəndə, hətta uzaq kənd yerlərinə qədər yayıldı, ta ki Allahın intizarında olan xalqı tamamilə oyadılana qədər. Fanatizm bu bəyanın qarşısında, doğan günəş qarşısında əriyən erkən şaxta kimi yox oldu. Möminlər öz şübhələrinin və çaşqınlıqlarının aradan qalxdığını gördülər, ümid və cəsarət isə onların ürəklərini canlandırdı. Bu iş, Allahın Kəlamı və Ruhunun idarəedici təsiri olmadan insan coşqusu olduqda daim təzahür edən ifratçılıqlardan uzaq idi. Bu, mahiyyət etibarilə qədim İsraildə Onun qullarının məzəmmət dolu xəbərlərindən sonra baş verən özünü alçaltma və Rəbbə qayıdış dövrlərinə bənzəyirdi. O, hər dövrdə Allahın işini səciyyələndirən əlamətləri daşıyırdı. Coşqun ekstaz sevinci az idi; əksinə, dərin ürək araşdırması, günahların etirafı və dünyadan üz döndərmə vardı. Rəbblə görüşə hazırlaşmaq əzab çəkən ruhların əsas qayğısı idi. Davamlı dua və Allaha tam, qeyd-şərtsiz həsrolunma vardı.” The Great Controversy, 400.
The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.
Yaz bayramları müqəddəs həftədə yerinə yetirildi və erkən, yaxud alfa yağışı həmin vaxt Əllinci Gün bayramında töküldü; bununla da payız bayramlarında son yağışın tökülməsini rəmzləndirdi. Həmin yaz bayramları Levililər 23-də, birinci ayədən iyirmi ikinci ayəyədək təqdim olunur. Payız bayramları isə 23-dən 44-cü ayəyədəkdir. 2300 il səni 1844-cü ilə gətirir. Yaz bayramları üçün iyirmi iki ayə və payız bayramları üçün iyirmi iki ayə. İyirmi üçüncü fəsildə iyirmi ikidən ibarət iki sıra.
The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.
Sur çalma bayramı hökmün on gün sonra baş verəcəyinə dair bir xəbərdarlıq idi, və Çardaqlar bayramı Kəffarə Günündə bağışlanmış günahlara görə sevinc bayramı idi. Bayramdan sonrakı Şənbə günü və səkkizinci gün yer üzünün minillik Şənbə istirahətini təmsil edir.
But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.
Lakin, ey sevimlilər, bu bir şeyi bilməzdən gəlməyin ki, Rəbbin yanında bir gün min il kimidir, min il də bir gün kimidir. 2 Peter 3:8.
The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.
Birinci mələk hökmün açıldığını elan etdi və peyğəmbərlik baxımından həmin səviyyədə Danielin “axır zaman”ı olan 1798 şeypurlar bayramının yerinə yetməsidir; lakin 11 avqust 1840-cı ildə 1798-ci ilin birinci mələyinin möhürdən açılmış xəbəri ikinci vay haqqında peyğəmbərliyin yerinə yetməsi ilə qüvvətləndirildi. İslam hökm gününün yaxınlaşdığını elan edən şeypurlar bayramının xəbərdarlığının bir hissəsidir.
For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.
Görməyə hazır olanlar üçün payız bayramları — şofar və çardaqlar bayramları — ortada hökm olmaqla, alfa və omeqa bayramlarını təmsil edir. Bu bayramların Levililər iyirmi üçüncü fəsildə müəyyən edilməsi təsadüfi deyildir. İyirmi üç kəffarənin rəmzidir. Birinci bayramın yeddinci ayın birinci günündə olması və sonuncu bayramın iyirmi ikinci gündə başa çatması da təsadüfi deyildir. Şofar bayramı ivrit əlifbasının birinci hərfidir, Kəffarə günü orta hərfdir və çardaqlar bayramı ivrit əlifbasının iyirmi ikinci hərfidir.
Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.
Levililər kitabının iyirmi üçüncü fəslinin 23-dən 44-ə qədər olan ayələri “həqiqət çərçivəsi” daxilində yerləşən iyirmi iki ayədir. Ortadakı onuncu gün bir sınağı müəyyən edir, çünki on sınağın rəmzidir, və Kəffarə Günü itmişlərin üsyanının qeydə alındığı və həll olunduğu yerdir; həmin üsyan isə İbrani əlifbasının on üçüncü hərfi ilə təmsil olunur. İbranicə “həqiqət” sözünün orta hərfi on üçüncüdür və o, yeddinci ayın onuncu gününə uyğun gəlir; bir nişanə olaraq o, İbrani əlifbasının və həmin xüsusi günün peyğəmbərlik xüsusiyyətlərinə malikdir. On üstəgəl on üç iyirmi üç edir. Yetmiş 10-un 7-yə vurulmasının cəmidir və yeddinci ayın onuncu günü də həmçinin yetmişə bərabər tutulur ki, bu da sınaq müddətinin sonunun rəmzidir.
Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.
O zaman Peter Onun yanına gəlib dedi: Ya Rəbb, qardaşım mənə qarşı neçə dəfə günah etsə, mən onu bağışlamalıyam? Yeddi dəfəyədəkmi? İsa ona dedi: Sənə demirəm, yeddi dəfəyədək; lakin yetmiş kərə yeddi dəfəyədək. Matta 18:21, 22.
Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.
Qədim İsrail üçün dörd yüz doxsan il ayrılmışdı. Bu illər iki min üç yüz ildən ayrılmış və yetmiş həftə kimi təmsil olunmuşdu; beləliklə, İsa göstərdi ki, sınaq vaxtının həddi dörd yüz doxsandır və bu, Daniel doqquzda “yetmiş” həftə ilə təmsil olunur.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.
Sənin xalqın və müqəddəs şəhərin üzərində yetmiş həftə müəyyən edilmişdir ki, üsyana son qoyulsun, günahlara axır verilsin, təqsir üçün kəffarə edilsin, əbədi salehlik gətirilsin, görüntü və peyğəmbərlik möhürlənsin və Ən Müqəddəs məsh olunsun. Daniel 9:24.
The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.
“kəsilib atılmaq” kimi tərcümə olunan ibrani sözü Əhdi-Ətiqdə yalnız bu ayədə işlədilir və onun mənası “müəyyən edilmiş” və ya “hökm olunmuş” deməkdir. Bu, adətən “kəsilib atılmaq” kimi tərcümə edilən və Yaradılış on beşdə əhdin ilk mərhələsində Abramın təqdimələri kəsməsinə əsaslanan sözdən fərqlidir. İsrailə dörd yüz doxsan illik sınaq müddətinin verilməsi “müəyyən edilmiş” və “hökm olunmuşdu”, və sonra onlar Allahın əhd xalqı olmaqdan kəsilib atılacaqdılar. İki fərqli “kəsilib atılma” vardır: biri, yetmiş rəqəmi ilə daha böyük bir saydan “kəsilib ayrılmış” sınaq müddəti kimi dövrü ifadə edir; digəri isə, Yoelin “yeni şərabı” onların ağızlarından “kəsilib atıldıqda”, sınaq müddəti başa çatır. Yetmiş sınaq müddətinin bağlanmasını təmsil edir.
The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.
Payız bayramları ivrit dilindəki “həqiqət” sözünün üç mərhələsini özündə daşıyır. Payız bayramları Levililər 23:23-də başlayır, Kəffarə Gününün orta nişanı onuncu gün və on üçüncü hərfdir ki, bu da 23-ə bərabər olur, Çardaqlar bayramı isə iyirmi ikinci gündə başa çatır, sonra da bayramdan sonra gələn böyük bir Şənbə olur və bu hissə 23:44-də sona yetir.
Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.
Levililər kitabı Levililər kahinliyini ifadə edir. Yaz bayramları 23:1–22-də təqdim olunur, sonra payız bayramları 23:23–44-də təqdim olunur. Yaz bayramları iyirmi iki ayə ilə təqdim olunur, İbrani əlifbası da iyirmi iki hərfdən ibarətdir. Payız bayramları da iyirmi iki ayədə bəyan edilir. Şeypur bayramı Kəffarə Günü ilə bağlı hökmün yaxınlaşdığını elan edir. Sonra Çardaqlar bayramı yeddi gün davam edir və yeddinci ayın iyirmi ikinci günündə başa çatır. Yeddi günün birincisi mərasim Şənbəsi idi; səkkizinci gün də, yəni yeddi günlük bayramdan sonrakı gün də belə idi. Birinci və səkkizinci gün, səkkizinci günü yeddinin içindən çıxan səkkizincinin rəmzi edir.
Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.
İsrail övladlarına söylə və de: Bu yeddinci ayın on beşinci günü yeddi gün Rəbb üçün Çardaqlar bayramı olacaq. Birinci gün müqəddəs toplantı olacaq; o gün heç bir qul işi görməyəcəksiniz. Yeddi gün Rəbbə odla yandırılan təqdim gətirəcəksiniz; səkkizinci gün sizin üçün müqəddəs toplantı olacaq və Rəbbə odla yandırılan təqdim gətirəcəksiniz; bu, təntənəli məclisdir; o gün heç bir qul işi görməyəcəksiniz. … Həmçinin yeddinci ayın on beşinci günündə, torpağın məhsulunu yığıb topladığınız zaman, yeddi gün Rəbb üçün bayram edəcəksiniz: birinci gün şənbə olacaq, səkkizinci gün də şənbə olacaq. Levililər 23:34–36, 39.
The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.
Səkkizinci günün mərasimi Şənbəsi Çardaqlar bayramından sonra gələn minillik Şənbəni təmsil edir. Qədim İsrailin qırx il çöldə sərgərdan gəzişi Çardaqlar bayramının günləri ərzində çardaqlarda yaşamaqla yad edilir və bu, təkcə son yağışın tökülməsini deyil, həm də mələklərin Allahın sadiqlərini qorunmaq üçün təpələrə və dağlara apardığı Yaqubun əziyyət vaxtını təmsil edir.
“In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.
“Bəla vaxtında hamımız şəhərlərdən və kəndlərdən qaçdıq, lakin müqəddəslərin evlərinə qılıncla girən pislər tərəfindən təqib olunurduq. Onlar bizi öldürmək üçün qılıncı qaldırdılar, amma o qırıldı və saman çöpü kimi gücsüz halda yerə düşdü. Sonra hamımız qurtuluş üçün gecə-gündüz fəryad etdik və bu fəryad Allahın hüzuruna yüksəldi. Günəş doğdu, ay isə yerində dayandı. Axarlar axmağını kəsdi. Qaranlıq, ağır buludlar qalxdı və bir-biri ilə toqquşdu. Lakin orada sabit izzətin bir aydın yeri var idi; oradan çox suların səsi kimi Allahın səsi gəldi və göyləri də, yeri də sarsıtdı. Göy açılıb bağlanır və çalxalanma içində idi. Dağlar küləkdəki qamış kimi titrəyir və hər yana nahamar qayalar səpələyirdi. Dəniz qazan kimi qaynayır və quruya daşlar atırdı. Allah İsanın gəlişinin gününü və saatını söyləyib Öz xalqına əbədi əhdi çatdırarkən, bir cümlə söyləyir, sonra isə sözlər yer üzündə yayılıb gedərkən dayanırdı. Allahın İsraili gözlərini yuxarı dikmiş halda dayanmışdı; onlar Yehovanın ağzından çıxan və ən gur gurultulu ildırım səsləri kimi yer üzünə yayılan sözlərə qulaq asırdılar. Bu, dəhşətli dərəcədə təntənəli idi. Hər cümlənin sonunda müqəddəslər qışqırırdılar: İzzət! Halleluya! Onların çöhrələri Allahın izzəti ilə işıqlanmışdı; və onlar Musanın Sina dağından enərkən üzü necə parıldayırdısa, o cür izzətlə parlayırdılar. Pislər izzətdən onlara baxa bilmirdilər. Allahın Şənbəsini müqəddəs saxlayaraq Ona ehtiram göstərmiş olanların üzərinə sonsuz xeyir-dua elan ediləndə isə, Vəhşi heyvan üzərində və onun Surəti üzərində qüdrətli bir qələbə nidası yüksəldi.”
“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.
“Onda torpağın dincəlməli olduğu yubiley başlandı.” Review and Herald, 21 iyul 1851.
Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.
İsa geri qayıdır və yer üzü min il ərzində dincəlir; bu, torpağın yeddinci il şənbəti və yubiley ilə əvvəlcədən simvolizə olunmuşdur. Levililər iyirmi üçüncü fəslin üçüncü ayəsində insan üçün yeddinci gün şənbəti, yeddinin səkkizincisi ilə başa çatan fəslə giriş olaraq göstərilir və torpağın dincəldiyi yeddinci il şənbətini təmsil edir.
And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.
Və Rəbb Musaya danışıb dedi: «İsrail övladlarına söylə və onlara de: Rəbbin bayramları haqqında ki, onları müqəddəs toplantılar olaraq elan edəcəksiniz, bunlar Mənim bayramlarımdır. Altı gün iş görüləcək; lakin yeddinci gün istirahət şənbəsidir, müqəddəs toplantıdır; onda heç bir iş görməyəcəksiniz: bu, bütün məskənlərinizdə Rəbbin şənbəsidir.» Levililər 23:1–3.
The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.
İyirmi üçüncü fəslin alfası yeddinci gün Şənbəsidir, fəslin omeqası isə torpağın boş qalacağı min ildir; bu, torpaq üçün yeddinci il Şənbəsi və yubiley vasitəsilə öncədən simvollaşdırılmışdır. Fəslin alfası yeddinci gün Şənbəsi ilə başlayan və iyirmi ikinci ayədə başa çatan yaz bayramlarıdır; halbuki, fəslin omeqası yeddinci ayın iyirmi ikinci günündə sona çatır, ardından isə torpaq üçün yeddinci il Şənbəsini təmsil edən səkkizinci gün mərasimi Şənbəsi gəlir.
Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.
Birinci ayədən iyirmi ikinci ayəyədək olan ayələr Məsihin müqəddəs yerdə Səmavi Baş Kahin kimi xidmətini təmsil edir; iyirmi üçüncü ayədən qırx dördüncü ayəyədək olan ayələr isə Onun Ən Müqəddəs Yerdəki xidmətini təmsil edir. Levililər kahinlərin rəmzidir və Məsihin Baş Kahinlik xidmətini təmsil edir. Yeddinci günün alfa Şənbəsi yaradılışa qədər uzanır, yeddinci ilin omeqa Şənbəsi isə yenilənmiş Yerə qədər uzanır. Levililər iyirmi üçün tarixi baxımdan yaradılışdan yenidən yaradılışa qədər olan dövrü əhatə edir.
The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.
Peyğəmbərlik xəbərinin sevinci və ya biabırçılığı, Gecəyarısı Fəryadının xəbərinə və ya onun saxtasına malik olanların rəmzidir. Bu həqiqət rəvayətə daxil edilməyincə, biabırçılığı doğuran məsələ gözdən qaçırılır. Həqiqi yağa sahib olanlar bu nöqtəni gözdən qaçırmayacaqlar. Sevinc günahları götürülmüş olanlarla təmsil olunur və onlar Çadırlar bayramını qeyd edənlər vasitəsilə təqdim edilirlər.
And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.
Və Kəlam bədən alıb aramızda məskən saldı; biz də Onun izzətini, Atanın yeganə Oğlunun izzəti kimi olan o izzəti gördük; O, lütf və həqiqətlə dolu idi. Yəhya 1:14.
The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:
“Meskunlaşdı” kimi tərcümə olunan yunan sözü “çadır qurmaq” mənasını verir. İsa bədən aldı və aramızda çadır qurdu. O, bizim bəşəri təbiətimizi, bizim məskənimizi, çadırımızı, komamızı, bədənimizi Öz üzərinə götürdü. Peter bunu belə ifadə etdi:
Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.
Bəli, mən bu çadırda olduqca sizi xatırlatmaqla oyatmağı münasib sayıram; çünki bilirəm ki, Rəbbimiz İsa Məsihin mənə göstərdiyi kimi, tezliklə bu çadırımı tərk etməli olacağam. 2 Peter 1:13, 14.
Paul said it this way:
Paul bunu belə dedi:
For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.
Çünki bilirik ki, əgər bu çadırdan ibarət yer üzündəki evimiz dağılsa, Allahdan olan bir binamız, əllə tikilməmiş, göylərdə əbədi bir evimiz vardır. Çünki bu evdə inildəyirik və göydən olan məskənimizi geyinməyi ürəkdən arzulayırıq; bir şərtlə ki, onu geyinmiş olaraq çılpaq tapılmayaq. Çünki bu çadırda olan bizlər, yük altında inildəyirik; buna görə yox ki, soyundurulmaq istəyirik, əksinə, üstündən geyindirilməyi istəyirik ki, fani olan həyat tərəfindən udulsun. 2 Korinflilərə 5:1–4.
The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.
Çardaqlar bayramı göylərin pəncərələri açıldığı zaman həyata keçirilən yüz qırx dörd minin möhürlənməsinin rəmzidir. Yüz qırx dörd minin günahları aradan qaldırıldıqda, Müqəddəs Ruh qalib kilsənin üzərinə ölçüsüz şəkildə töküləcək. Hökm yüz qırx dörd min üçün başa çatır və möhürlənənlər Çardaqlar bayramında təmsil olunduğu kimi, Müqəddəs Ruhun qüdrəti altında üçüncü mələyin uca fəryadını bəyan etmək üçün irəli çıxırlar.
Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.
Bədənimiz məbəddir və çadırdır, yəni məskəndir. Çardaqlar bayramını qeyd etmək üçün Yerusəlimə toplaşanlar günahlarının silinib yox edildiyini bayram edirdilər. Musadan çöldə məskəni qurmaq üçün istifadə olundu və sonda Çardaqlar bayramı çöldə çardaqlarda yaşamaqla qeyd edilirdi, çünki İsa həmişə sonu başlanğıcla təsvir edir.
Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.
Buna görə də, ey müqəddəs qardaşlar, səmavi çağırışın şərikləri, etirafımızın Həvarisi və Baş Kahini olan Məsih İsaya diqqət yetirin; O, Özünü təyin edənə sədaqətli idi, necə ki Musa da Onun bütün evində sədaqətli idi. Çünki evi quranın evdən daha artıq hörməti olduğu kimi, bu Şəxs də Musadan daha böyük izzətə layiq sayılmışdır. Zira hər bir ev kimsə tərəfindən tikilir; lakin hər şeyi quran Allahdır. Musa da, sonradan deyiləcək şeylərə şəhadət olsun deyə, bütün Onun evində bir qul kimi həqiqətən sədaqətli idi; lakin Məsih Öz evinin üzərində Oğul kimidir; əgər biz ümidin cəsarətini və fəxrini axıra qədər möhkəm saxlasaq, Onun evi bizik. İbranilərə 3:1–6.
Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.
Musa Allahın qurduğu çadır məbədini ucaltmaq üçün istifadə etdiyi sadiq xidmətçi idi, lakin Baş Kahin və Elçi olan Məsih xidmətçi Musa ilə müqayisədə daha böyük şərəfə malikdir. Musanın çadır məbədindən başlayaraq, Süleymanın məbədinə, Hirodun qırx altı il ərzində yenidən qurulmuş məbədinə, 46 xromosomu olan insan məbədinə və 1798-dən 1844-ə qədər olan Millerit məbədinə qədər hər bir evin hamısı Allah tərəfindən inşa edilmişdir. Məbədlərin müxtəlif təzahürlərinin peyğəmbərlik xəttində, hansı ki, Eden bağında başlanır, sonra günahdan sonra bağın darvazasında, daha sonra tufandan sonra Musaya qədər qurbangahlarda davam edir; üç əsas işarə Musa, Məsih və yüz qırx dörd min nəfərdir.
Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.
Musa və Məsih qədim İsrailin alfa və omeqasını təmsil edir və birlikdə onlar insanlıqla İlahiliyin birləşməsini təmsil edirlər; bu birləşmə həmçinin yüz qırx dörd min tərəfindən də təmsil olunur. Üçüncü mələyin gəlişində, Vəhy kitabının on birinci fəslində, Yəhyaya məbədi ölçməsi deyilirdi və həmin eyni mələyin 11 sentyabrda gəlişində də Yəhyaya yenidən məbədi ölçməsi deyilirdi. Hər iki halda ona 1.260 günlük həyəti kənarda qoyması deyilirdi. 2023-cü ildə həmin eyni mələk gəldi və indi Allahın xalqı məbədi ölçməyə çağırılır. 1.260 gün, yaxud üç gün yarım, 2023-cü ildə sona çatdı və həmin andan etibarən bazar qanunundan bir qədər əvvələdək məbədin ucaldılması gərəkdir. 2024-cü il təməllərin qoyulmasını qeyd etdi və bu il, görüntünü təsbit edən simvolun Miller tərəfindən müəyyən edilməsinə etiraz edərək, “kiçik şeylər gününə xor baxan” bir qrup şəklində üsyanın zahir olmasına şahid oldu.
Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.
Rəbbin sözü yenə mənə nazil olub dedi: «Bu evin təməlini Zerubbavelin əlləri qoydu; onu onun əlləri də tamamlayacaq; və biləcəksən ki, Ordular Rəbbi məni sizin yanınıza göndərmişdir. Çünki kiçik şeylər gününü kim həqarətlə qarşıladı? Çünki onlar sevinəcək və o yeddi ilə birlikdə Zerubbavelin əlində şaquli xətti görəcəklər; onlar bütün yer üzündə ora-bura dolaşan Rəbbin gözləridir». Zəkəriyyə 4:8–10.
To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.
Görmənin Roma tərəfindən təsis edildiyinə dair Millerin müəyyənləşdirməsini rədd etmək, təməlləri rədd etməkdir və bu, “kiçik şeylərin gününü xor görmək”dir. Millerçi hərəkat birinci və ikinci mələklərin alfa hərəkatı idi, yüz qırx dörd minlərin hərəkatı isə üçüncü mələyin omeqa hərəkatıdır. O, alfadan iyirmi iki dəfə daha qüvvətlidir. Bu peyğəmbərlik mənasında Millerçi hərəkatın təməlləri “kiçik şeylərin günü”dür. Habakkukun iki lövhəsi üzərində təmsil olunan hər hansı təməl həqiqəti xor görmək ölməkdir, çünki Daniel on birin on dördüncü ayəsində təsis edilən görmə Süleymanın müəyyənləşdirdiyi həmin görmədir.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Vəhy olmayan yerdə xalq həlak olar; amma qanuna əməl edən nə bəxtiyardır! Süleymanın Məsəlləri 29:18.
The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?
Təpədaşı ilə bağlı görüntü heyrətamizdir, çünki o, təməl küncdaşının eyni zamanda təpədaşı olduğunu, lakin iyirmi iki dəfə artıq qüdrətlə olduğunu müəyyən edir. 2024-cü ilin alfa təməl sınağı xarici, əqli möhürlənmə xəbəri idi və 2026-cı ilin omeqa məbəd sınağı daxili, ruhani möhürlənmə xəbəridir. Onlardan biri vəhşinin surətini və nişanını, digəri isə Allahın surətini və nişanını müəyyən edir. Həmin omeqa daxili sınaq, son günlərin hadisələri kontekstində müəyyənləşdirilməli olan Millerin yuxusunun iki rəmzi ilə təmsil olunur. Anbar nədir? və ət nədir?
We will continue these things in the next article.
Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.
İsanın dövründə yəhudi nikahı üç əsas mərhələdə baş verirdi və çox vaxt aylar, hətta bir il ərzində uzanırdı. Birinci mərhələ nişan adlanan hüquqi nikah idi; bu məqamda nikah hüquqi cəhətdən təsbit olunurdu, lakin gəlinlə bəy ayrı qalırdı, bəy isə gəlini üçün bir yer hazırlamaq məqsədilə atasının evinə qayıdırdı. Məhz buna görə Məryəm, Yusiflə hələ bir yerdə yaşamamışdan əvvəl belə, onun arvadı adlandırılırdı. Bu müddət ərzində sədaqətsizlik zina hesab olunurdu.
The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.
Gözləmə müddəti qeyri-müəyyən idi və günlər, həftələr və ya aylar çəkə bilərdi. Qeyri-müəyyənlik məsəlin əsas ünsürüdür. Ata, gəlinin bakirəliyini təsdiqləmək üçün bir ilə qədər gözləyə bilərdi. Bəy öz qayıdışının dəqiq gününü və ya saatını elan etmirdi, çünki bunun nə vaxt olacağına qərar vermək atasının ixtiyarında idi; buna görə də gəlin toyun gələcəyini bilirdi, lakin nə vaxt olacağını bilmirdi. Bu qeyri-müəyyənlik qəsdən idi və ata bəyə gedib öz gəlinini gətirməyi əmr edənədək, bununla bağlı hər şey ləngiyirdi.
When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”
Ata “get və gəlinini gətir” dedikdə, bəy dostları ilə birlikdə, qışqıra-qışqıra və şeypur çala-çala gecə gələrdi. Bu həmişə gecə vaxtı baş verərdi ki, İsrail torpağında gündüzün qızmar istisində, adamı əzən uzun məsafələri qət etməkdən qaçınılsın. Məşəllər və yağ tələb olunurdu, çünki küçə işıqları yox idi və yürüş saatlarla davam edə bilərdi. Qədim İbrani nikahlarında yürüşlər zamanı elan edilən həqiqi mərasim ifadəsi belə idi: “Budur, bəy gəlir!”
The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.
Məsəldəki bakirələr (gəlin yoldaşları) təsadüfi qadınlar deyildilər; onlar gəlinin xidmətçiləri idilər, onunla birlikdə gözləyirdilər, yürüşə qoşulmaları gözlənilirdi və hər saat hazır olmaq, eləcə də bəygəlin evinə gedən yolu işıqlandırmaq üçün öz yağlarını daşımaq məsuliyyəti daşıyırdılar. Məşəllər tez yanıb tükənirdi; buna görə də, yol uzun çəkəcəyi təqdirdə, əlavə yağ gətirmək zəruri idi. Yağın ümumi şəkildə paylaşılması yox idi.
The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.
Qədim yürüş və nikah ənənəsində gecikmə normal idi və mədəni baxımdan problem sayılmırdı. Gecikmələr gözlənilən idi və yuxuya getmək normal hesab olunurdu. Fərq yuxuda olmaqda deyil, hazırlıqda idi, oyaqlıqda deyil. Ağılsız bakirələr, müdriklərin etdiyi kimi, gecikmə üçün əvvəlcədən tədbir görmədilər. Qanuni nişanlanmadan nikahın tamamlanmasına qədər olan müddət bir il çəkə biləcəyi üçün hamı həmin dövr ərzində yatardı.
Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.
Karvan bəyin evinə çatdıqdan sonra toy ziyafəti başlandı və qapı həmişəlik bağlandı; gec gələnlər içəri buraxılmadı. Bu, qəddarlıq deyildi — bu, adət idi, çünki qapı bağlandıqdan sonra sonradan qapını döyən hər kəsin karvanın bir hissəsi olmadığı anlaşılırdı.
Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.
İsa burada yeni bir təsvir uydurmurdu və O, tez-tez etdiyi kimi, bu məsələ barədə heç bir izah da vermədi. O, izah verməyə ehtiyac duymurdu, çünki bütün bu mədəni təfərrüatlar Onun dinləyiciləri tərəfindən tamamilə başa düşülürdü. İsa mücərrəd bir anlayışı deyil, sözün həqiqi mənasında Şərq nikahını göstərirdi.
The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.
Təfərrüatlar həm ibrani şəhadəti, həm də Roma və Yunan dövrlərinin tarixçiləri tərəfindən tam şəkildə təsdiqlənir.
The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)
Mişna (e. II əsr, lakin e. 70-ci ildən əvvəlki Məbəd dövrünün adətlərini qoruyaraq)
The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)
Talmud (sonrakı tərtibat, lakin daha erkən təcrübədən sitat gətirən)
Josephus (1st century Jewish historian)
İosif Flavi (I əsr yəhudi tarixçisi)
Rabbinic wedding liturgy and legal discussions
Rəbbani nikah liturgiyası və hüquqi müzakirələr
Greco-Roman observers of Judea
Yəhudeyanın yunan-roma müşahidəçiləri
Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.
Yosef Flaviy “toy təlimatı” şəklində səliqəli bir təsvir vermir, lakin onun əsas götürdüyü hüquqi və mədəni təfərrüatlar Mişna/Talmud təsvirləri ilə tamamilə üst-üstə düşür. Əsas mənbə Mişnadır.
The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.
Bu məsəlin birinci əsr yəhudi dinləyicisinə bu qədər güclü təsir göstərməsinin səbəbi o idi ki, Matta 25-də heç nəyin izahına ehtiyac yox idi. Gecəyarısı gəliş normal idi, çıraqlar və yağ aşkar zərurətlər idi, qanuni nikah nişanı ilə gecəyarısı yürüşü arasında gecikmə gözlənilən bir hal idi və bağlanan qapı adi qayda idi! Kənarda qalan bakirələr xəcalət çəkirdilər və İsanın dövrünün yəhudi auditoriyası üçün ağılsız bakirələrin xəcaləti tamamilə haqq edilmişdi. Mərasimi tam yaxşı bilən İsanın dinləyiciləri ağılsız bakirələrə heç bir rəğbət bəsləməzdi, çünki hamı bilirdi ki, yürüşdə iştirak etməyə çağırılan hər bir bakirə üçün hazırlıq mütləq məsuliyyət idi. Bu həqiqətlər yəhudi auditoriyası üçün o qədər aydın idi ki, İsa məsəlin heç bir izahını verməyə ehtiyac duymamışdı.