For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?
Kifayət qədər uzun müddətdir, əslində 11 sentyabr hadisələrindən dərhal sonra başlayaraq, biz ardıcıl şəkildə öyrətmişik ki, dirilərin mühakiməsi 11 sentyabrda başladı. Biz bu həqiqəti Müqəddəs Kitabdakı çoxsaylı şahidliklərdən anladıq; onlar bunu tamamilə fərqli istiqamətlərdən təsdiqləyirdi. 2023-cü ilin iyul ayından etibarən biz 11 sentyabrda başlamış dirilərin mühakiməsinin, 11 sentyabrdan qısa müddət sonra aşkar edilmiş təfərrüatlarla müqayisədə, daha da çox təfərrüatını anlamışıq. Dirilərin mühakiməsi nə üçün 11 sentyabrda başladı? Müqəddəs Kitaba görə dirilərin mühakiməsi nədir?
In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.
Vəhy kitabının birinci fəslində Məsihin müəyyən edilən başlıca xüsusiyyəti Onun Alfa və Omeqa, Başlanğıc və Son, Birinci və Axırıncı olmasıdır. O, Yəhyaya mövcud olan şeyləri yazmağı əmr etdikdə Öz xarakterinin məhz həmin xüsusiyyətinə nümunə göstərir; və bunu etməklə Yəhya həm də gələcək şeyləri yazmış olacaqdı. İsa həmişə sonu başlanğıc vasitəsilə təsvir edir. O, məhz budur.
The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.
Müqəddəs Kitab İsanı Kəlam kimi tanıdır. Müqəddəs Kitabın ilk kitabı olan Yaradılış “başlanğıc” deməkdir. Müqəddəs Kitabın son kitabı Vəhy kitabıdır və Yaradılış kitabında ilk dəfə təqdim olunan həqiqətlər Vəhy kitabında ele alınır. Yaradılış Alfa, Vəhy isə Omeqadır və birlikdə onlar Kəlamdır; Kəlam isə Alfa və Omeqa olan İsadır. Allahın imzası, yaxud Onun adı, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin hər bir parçasının daxilində yazılmışdır. Həmin imza bu parçada olan nurun həqiqət olduğunu təsdiq edir.
If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?
Əgər peyğəmbərlikdən ibarət bir parçanın yozumu Allahın imzasını daşımırsa — ki, bu, Onun adıdır, Onun xasiyyətidir — deməli, həmin yozum yanlışdır. Allahın peyğəmbərlik Kəlamını şərh edərkən tətbiq olunmalı olan başqa meyarlar da vardır, lakin insan hansı meyarı tətbiq edərsə etsin, o meyar Allahın Kəlamı daxilində müəyyən edilməlidir. İnsan tərəfindən düzəldilmiş meyarlar olmadıqda, insan tərəfindən düzəldilmiş yozumlar da daha az olur. Elə isə, nə üçün? Və nə? 11 sentyabrda başlayan dirilərin bibliya üzrə mühakiməsidirmi?
When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.
Məsih Özünü Vəhy kitabında təqdim edərkən, Özünü başlanğıc və son olaraq tanıdır və xarakterinin bu sifətinin nəyi təmsil etdiyini göstərmək üçün Yəhya peyğəmbərdən istifadə edir. O, bütün kitabın xəbərini Özünün vəhyi kimi təqdim edir. O, Yəhyaya əmr edir ki, o vaxt Yəhyanın dünyasında mövcud olanı yazsın; və bununla da Yəhya dünyanın sonunda nə olacaqsa, onu qeyd etmiş olacaqdı. Yəhya xristian kilsəsinin başlanğıcında olan on iki rəhbərdən biri idi; buna görə də Yəhya Vəhy kitabının yeddinci fəslində yüz qırx dörd min və böyük izdihamla təmsil olunan xristian kilsəsinin sonunu təsvir edir.
The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.
Müqəddəs Kitabın məntiqi budur: İsa Kəlamdır; hər şey Onun vasitəsilə yaradılmışdır; O, həmişə Öz Atası ilə birlikdə mövcud olmuş Kəlamdır və O, həm də Müqəddəs Kitabdır, çünki O, Allahın Kəlamıdır. Allahın Kəlamının son xəbərində təqdim olunan Məsihin xarakterinin ilk xüsusiyyəti budur ki, O, bir şeyin sonunu elə həmin şeyin başlanğıcı ilə göstərir. Əgər Allahın xarakteri barədə olan bu həqiqət bir insanın Müqəddəs Kitabı öyrənməsinə tətbiq edilməzsə, o, yaşayanların mühakiməsinin nə olduğunu, onun nə üçün 9/11-də başladığını və daha da mühümü, nə üçün demək olar ki, başa çatmaq üzrə olduğunu həqiqətən dərk edə bilməz.
As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.
Alfa və Omeqa prinsipinə bir nümunə olaraq, qədim İsrail müasir İsraili əvvəlcədən təsvir edir; bu isə belə də ifadə oluna bilən peyğəmbərlik həqiqətidir: hərfi İsrail ruhani İsraili əvvəlcədən təsvir edir. Bu, necə ifadə olunmasından asılı olmayaraq, həm qədim hərfi İsrailin, həm də müasir ruhani İsrailin bir başlanğıc tarixi və bir son tarixi vardır. Dörd tarixin üçü keçmişdə qalmışdır və biz indi dördüncü və son tarix içindəyik.
The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.
Keçmişdəki bu üç tarix yer üzünün tarixinin son nəslinin üç şahidini təmsil edir. Keçmişdəki həmin üç tarix Vəhy kitabında yüz qırx dörd min kimi təqdim olunan nəsli müəyyən edir. Yüz qırx dörd minə aid olan başqa peyğəmbərlik tarixi xətləri də vardır, lakin yüz qırx dörd minin sayı belə bir peyğəmbərlik simvolizmini ehtiva edir ki, yüz qırx dörd min qədim hərfi İsrailin on iki qəbiləsinin müasir ruhani İsrailin on iki şagirdi ilə vurulması vasitəsilə peyğəmbərlik baxımından təmsil olunanlardır.
As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.
Alfa və Omeqaya dair başqa bir nümunə kimi, Vəhy kitabının on dördüncü fəslindəki üç mələk başlanğıc və son tarixçəni təmsil edir. Millerçi hərəkat üç mələyin başlanğıc tarixçəsini təmsil edir, yüz qırx dörd minin hərəkatı isə üçüncü mələyin ismarıcının sonundakı tarixçəni təmsil edir. Alfa hərəkatı 22 oktyabr 1844-cü ildə tədqiqat hökmünün açılışını elan etdi. Omeqa hərəkatı dirilərin hökmünün açılışını elan etdi və onun başlanğıcını 11 sentyabr kimi müəyyənləşdirdi.
A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.
Alfa və Omeqaya dair ilhamla asanlıqla təsdiq olunan üçüncü bir nümunə budur ki, başlanğıcda Millerçilərin alfa hərəkatında on bakirə məsəli hərfi mənada tam yerinə yetdi. Bacı Uayt Millerçilərin tarixini “Böyük Mübahisə” kitabında həmin məsəlin o vaxt yerinə yetməsi kontekstində müəyyən edir. O öyrədir ki, yüz qırx dörd minin omeqa hərəkatı da on bakirə məsəlini hərfi mənada tam yerinə yetirəcəkdir. Məsihin sonu başlanğıcla eyniləşdirdiyini göstərən üç qısa şahid.
At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.
Qədim İsrailin başlanğıcında Rəbb qapı söykənəcəklərinin üzərindəki qanla təmsil olunan şəkildə İbranilərlə əhd bağladı; bu isə, əlbəttə, Allahın Kəlamında Gecəyarısı Nidasının ilk dəfə xatırlanmasıdır. Vəftiz Məsihlə əhd münasibətinin rəmzidir və Paul bizə öyrədir ki, Misirdən çıxan İbranilərin hamısı “buludun” içində və Qırmızı “Dənizdə” vəftiz olunmuşdular. Onlar dənizi keçdikdən sonra onlara manna verildi ki, bu da, başqa şeylərlə yanaşı, sınaq olması kontekstində yeddinci gün Şənbəsinin rəmzidir.
The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.
“Man” onların ilk sınağını təmsil edir və onlar onuncu və son sınaqlarında, Yuşa ilə Kalebin xəbərini rədd etdikləri zaman uğursuz olduqda, Rəbb də onları Öz əhd xalqı kimi rədd etdi və Yuşa ilə Kaleblə əhdə girdi. Onlar nəhayət Vəd Olunmuş Torpağa daxil olduqda, qırx il ərzində doğulmuş kişilər üzərində sünnət ayini icra edilməmişdi; çünki bu ayin Kadeşdəki üsyan zamanı dayandırılmış və girişdən az əvvəl Kadeşdə yenidən bərpa edilmişdi. Bu, Alfa və Omeqanın bir nişanəsidir.
The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.
Səhrada qırx il sərgərdan dolaşma Yuşa ilə Kalevin xəbərinəd qarşı üsyanla başladı və Musanın Qayaya vurmaqla Allahın xasiyyətini və işini yanlış təmsil edən üsyanı ilə sona çatdı. Qədim İsrailin başlanğıcı qədim İsrailin sonunu təsvir edir.
At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.
Qədim İsrailin sonunda, Malaki kitabının üçüncü fəslindəki “Əhdin Elçisi” olan İsa, Daniel kitabının doqquzuncu fəslinin yerinə yetməsi olaraq, bir həftə müddətinə çoxları ilə “əhdi” təsdiq etmək üçün gəldi. Əhdin Elçisi kimi, Məsih əvvəlki əhd xalqının yanından keçdiyi həmin tarixin özündə xristian kilsəsi ilə əhdə daxil oldu. Qədim İsrailin Allahın əhd xalqı kimi başlanğıcında Rəbb əvvəlki bir əhd xalqının yanından keçdi və yeni seçilmiş bir xalqla əhdə daxil oldu. O, qədim İsrailin sonunda da məhz eyni şeyi etdi.
A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?
Əhdin bir rəmzi nikahdır və Məsihin doğumundan eramızın 70-ci ilində Yerusəlimin dağıdılmasına qədər peyğəmbərlik Allahın qədim, hərfi İsraildən tədricən boşanmasını irəli sürür. Belə isə, boşanma əslində nə vaxt qüvvəyə minmişdi: Onun doğumunda, Onun ölümündə, Stefanın daşqalaq edilməsində, yoxsa Yerusəlimin dağıdılmasında?
“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.
Bu arada hər millətdən olan ibadət edənlər Allahın ibadətinə həsr olunmuş məbədi axtarıb tapırdılar. Qızıl və qiymətli daşlarla parıldayan o məbəd gözəllik və əzəmətin bir mənzərəsi idi. Lakin Yehovanı artıq o gözəllik sarayında tapmaq mümkün deyildi. İsrail bir millət olaraq özünü Allahdan boşamışdı. Məsih yer üzündəki xidmətinin sonuna yaxın, məbədin daxilinə son dəfə baxarkən dedi: «Budur, eviniz sizə viran qoyulur». Matta 23:38. O vaxta qədər O, məbədi Öz Atasının evi adlandırmışdı; lakin Allahın Oğlu həmin divarlar arasından çıxıb gedəndə, Onun izzəti üçün tikilmiş məbəddən Allahın hüzuru əbədi olaraq çəkildi.” Həvarilərin İşləri, 145.
The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.
Zəfərli Girişdən sonrakı gün Məsih yəhudinin evinin viran qaldığını bəyan etdi və boşanma rəsmiləşdirildi. Beləliklə, boşanma Zəfərli Giriş günündə gün batanda rəsmiləşdirildi.
“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!
“Yerusəlim Onun qayğısının övladı olmuşdu; və necə ki, şəfqətli bir ata yolunu azmış oğul üçün yas tutur, eləcə də İsa sevimli şəhər üçün ağladı. Səni necə tərk edim? Səni məhvə təslim edilmiş halda necə görüm? Günahının piyaləsini doldurman üçün səni buraxmalıyam? Bir can elə bir dəyərə malikdir ki, onunla müqayisədə aləmlər əhəmiyyətsizliyə qərq olur; lakin burada itirilmək üzrə olan bütöv bir millət idi. Qərbə enən sürətli günəş göylərdə gözdən itəndə, Yerusəlimin lütf günü sona çatmış olacaqdı. Dəstə Zeytun dağının yamacında dayanmışkən, Yerusəlim üçün tövbə etmək hələ gec deyildi. Mərhəmət mələyi o zaman qızıl taxtdan enib ədalətə və sürətlə yaxınlaşan hökmə yer vermək üçün qanadlarını yığmaqda idi. Lakin Məsihin məhəbbətlə dolu böyük ürəyi hələ də Yerusəlim üçün yalvarırdı; o Yerusəlim ki, Onun mərhəmətini saya salmamış, xəbərdarlıqlarını rədd etmiş və əllərini Onun qanına bulamağa hazırlaşmışdı. Əgər Yerusəlim yalnız tövbə etsəydi, hələ gec deyildi. Batmaqda olan günəşin son şüaları məbədin, qüllənin və zirvənin üzərində hələ də ləngər vurarkən, məgər hansısa xeyirxah mələk onu Xilaskarın məhəbbətinə yönəldib onun fəlakətinin qarşısını almazdımı? Gözəl və müqəddəs olmayan şəhər, peyğəmbərləri daşqalaq etmiş, Allahın Oğlunu rədd etmiş, tövbəsizliyi ilə özünü əsarət qandallarına vurmaqda olan şəhər,—sənin mərhəmət günün artıq az qala tükənmişdi!”
“Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.
“Yenə də Allahın Ruhu Yerusəlimə xitab edir. Gün başa çatmamışdan əvvəl Məsih haqqında bir başqa şahidlik də verilir. Şahidliyin səsi yüksəldilir və peyğəmbərliklə dolu keçmişdən gələn çağırışa cavab verir. Əgər Yerusəlim bu çağırışı eşidərsə, əgər öz qapılarından içəri girən Xilaskarı qəbul edərsə, hələ də xilas ola bilər.
“Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:
“Xəbərlər Yerusəlimdəki başçıların yanına çatmışdı ki, İsa böyük bir insan toplusu ilə şəhərə yaxınlaşır. Lakin onlar Allahın Oğlu üçün heç bir qarşılama hazırlamamışdılar. Qorxu içində Onu qarşılamağa çıxırlar və izdihamı dağıtmağa ümid edirlər. Yürüş Zeytun dağından enmək üzrə ikən başçılar tərəfindən qarşısı kəsilir. Onlar bu gurultulu sevincin səbəbini soruşurlar. ‘Bu Kimdir?’ deyə soruşduqları zaman, ilham ruhu ilə dolu olan şagirdlər bu suala cavab verirlər. Bəlağətli ifadələrlə onlar Məsih haqqında olan peyğəmbərlikləri təkrarlayırlar:”
“Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.
“Adəm sənə deyəcək: ilanının başını əzəcək olan qadının nəslidir.”
“Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.
“İbrahimdən soruşun, o sizə deyəcək: O, ‘Salim padşahı Melkisedeq’dir,” Sülh Padşahıdır. Yaradılış 14:18.
“Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.
“Yaqub sənə deyəcək ki, O, Yəhuda qəbiləsindən olan Şilohdur.
“Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.
“Yeşaya sizə deyəcək: “İmmanuel”, “Möcüzəli, Müşavir, Qüdrətli Allah, Əbədi Ata, Sülh Rəbbi”. Yeşaya 7:14; 9:6.
“Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.
«Yeremya sənə Davudun Şaxəsindən, “Rəbb — salehliyimiz” deyə xəbər verəcək». Yeremya 23:6.
“Daniel will tell you, He is the Messiah.
“Daniyel sizə deyəcək: O, Məsihdir.”
“Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.
“Hoşea sizə deyəcək: O, ‘qoşunlar Allahı Rəbbdir; Rəbb Onun zikridir.’ Hoşea 12:5.”
“John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.
“Vəftizçi Yəhya sizə deyəcək: O, ‘dünyanın günahını öz üzərinə götürüb aparan Allah Quzusudur.’ Yəhya 1:29.”
“The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.
“Böyük Yehova Öz taxtından bəyan etdi: «Bu Mənim sevimli Oğlumdur».” Matta 3:17.
“We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.
“Biz, Onun şagirdləri, bəyan edirik: Bu, İsa, Məsih, həyatın Hökmdarı, dünyanın Xilaskarıdır.”
“And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.
“Və qaranlıq qüvvələrinin hökmdarı Onu tanıyaraq deyir: ‘Sənin kim olduğunu bilirəm, Allahın Müqəddəsisən.’ Mark 1:24.” Əsrlərin Arzusu, 577–579.
The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.
Məsihin Zəfərli Girişi tarixi, Millerçi dövründəki Gecəyarısı Fəryadının tarixini təmsil edirdi. Sister White-dan gətirilən parça göstərir ki, giriş başlananda xalq Müqəddəs Ruhun ilhamı altına girdi, sonra isə Məsih dayandı və Yerusəlim üzərində ağladı. Bundan sonra O, girişini davam etdirdi və daha sonra yəhudi rəhbərliyi ilə üz-üzə gəldi. Mən bu hekayənin müəyyən xüsusiyyətlərini ayırd etmək istəyirəm ki, Millerçilərin tarixində təkrarlanan yol nişanələrini müəyyən edim. Lakin əvvəlcə başlanğıc və son barədə bir məqama toxunmaq istəyirəm. Sister White-dan az əvvəl sitat gətirdiyimiz mətn bir fəslin sonunu təmsil edir və növbəti fəslin açılışı belə deyir.
“The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.
Məsihin Yerusəlimə zəfər yürüşü ilə girişi, Onun göyün buludları içində qüdrət və izzətlə, mələklərin zəfəri və müqəddəslərin sevinci arasında gəlişinin zəif bir önkölgəsi idi. O zaman Məsihin kahinlərə və fariseylərə söylədiyi bu sözlər yerinə yetəcəkdir: “Bundan sonra siz: Rəbbin adı ilə Gələnə alqış olsun, — deyincəyə qədər Məni görməyəcəksiniz.” Matta 23:39. Peyğəmbərlik görüntüsündə Zəkəriyyaya həmin son zəfər günü göstərildi; və o, ilk gəliş zamanı Məsihi rədd etmiş olanların aqibətini də gördü: “Onlar deşdikləri Mənə baxacaq, Ona yeganə oğlu üçün yas tutan kimi yas tutacaq, ilk doğulanı üçün acı çəkən kimi Onun üçün acı çəkəcəklər.” Zəkəriyya 12:10. Məsih şəhərə baxıb onun üstündə ağlayarkən bu mənzərəni qabaqcadan görürdü. Yerusəlimin fani dağıntısında O, Allahın Oğlunun qanında təqsirli olan həmin xalqın son məhvinı görürdü.
“The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.
“Şagirdlər yəhudilərin Məsihə olan nifrətini gördülər, lakin bunun nə ilə nəticələnəcəyini hələ görmürdülər. Onlar hələ İsrailin həqiqi vəziyyətini anlamır, nə də Yerusəlimin üzərinə gələcək cəzanı dərk edirdilər. Məsih bunu onlara mənalı bir əyani dərslə açdı.”
“The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.
“Yerusəlimə edilən son müraciət boşa çıxmışdı. Kahinlər və rəhbərlər, ‘Bu Kimdir?’ sualına cavab olaraq çoxluğun dilindən keçmişin peyğəmbərlik səsinin əks-sədasını eşitmişdilər, lakin onu İlhamın səsi kimi qəbul etmədilər. Qəzəb və heyrət içində xalqı susdurmağa çalışdılar. İzdihamın içində Roma zabitləri də var idi və Onun düşmənləri İsanı onlara bir üsyanın başçısı kimi şikayət etdilər. Bildirdilər ki, O, məbədi ələ keçirmək və Yerusəlimdə padşah kimi hökmranlıq etmək üzrədir.” The Desire of Ages, 580.
The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”
Buraxmaq istəmədiyim məqam budur ki, Məsihin Yerusəlimə Zəfərli Girişi təkcə Millerçi tarixinin Gecəyarısı Hayqırtısını deyil, həm də dünyanın sonunu təmsil edir. O, Vəhy kitabının iyirminci fəslindəki minilliyin əvvəlində Məsihin qayıdışı ilə, habelə minilliyin sonunda Yeni Yerusəlimlə birlikdə Onun qayıdışı ilə də əlaqəlidir. Bu, həmçinin Onun ikinci gəlişində pislərin ölümü və minilliyin sonunda onların son mühakiməsi ilə də əlaqədardır. Son abzasın başlanğıcında deyilir: “Yerusəlimə son müraciət əbəs olmuşdu. Kahinlər və rəhbərlər, ‘Bu Kimdir?’ sualına cavab olaraq, keçmişin peyğəmbərlik səsinin izdiham tərəfindən əks-səda verildiyini eşitmişdilər; lakin onu İlhamın səsi kimi qəbul etmədilər.”
The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.
Son müraciət əbəs oldu və həmin müraciət “keçmişin peyğəmbərlik səsi” kimi təmsil edildi. Məsihin günlərindəki izdiham özlərinə edilən son müraciəti rədd etdi, çünki onlar Yeremyanın köhnə yollara qayıtmaq barədə nəsihətini rədd etmişdilər. Onlar həmçinin “sətir üstə sətir” metodologiyasını da qəbul etmədilər, çünki şagirdlər “Bu Kimdir?” sualına buradan bir az, oradan bir az olmaqla, sətir üstə sətir bir neçə şahidi bir araya gətirməklə cavab vermişdilər.
When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.
Məsih Yerusəlimə daxil olmağa başlayanda, yol boyu dayanır. Bu, şagirdlərin Məsihin minməsi üçün eşşəyi gətirməsi ilə peyğəmbərliyin yerinə yetməsi ilə başlayır. O, bundan əvvəl heç vaxt bir heyvana minməmişdi, həmin heyvana da heç vaxt minilməmişdi. Məntiq burada bir möcüzəyə işarə edir, çünki hansı heyvan ilk dəfə minikçini qəbul edər və əvvəllər heç vaxt belə bir şey etməmiş bir eşşəyə minməyi kim idarə etməyi bilər? Bu, Filiştlilərin Əhd sandığı ilə birlikdə bir təqdiməni arabaya qoyduqları, hər ikisi südəmər buzovları olan və bundan əvvəl heç vaxt araba çəkməmiş iki inəyi qoşduqları vaxta bənzəyir; onlar dərhal buzovları tərk edib Əhd sandığını İbranilərə qaytarmaq üçün yola düşdülər. Əhd sandığı Yerusəlimə doğru gedir və Davud onu nəhayət Yerusəlimə gətirəndə, Məsihin zəfərli girişinin tipini göstərmiş oldu.
Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.
Məsih eşşəyin üstünə mindikdən sonra xalq paltarlarını yolun üstünə sərməyə, xurma budaqları kəsməyə başladı və nidalar ucaldı: “Davud Oğluna hosanna! Rəbbin adı ilə Gələnə alqış olsun! Ən ucalarda hosanna.” (Matthew 21:9) Rəhbərlər müqavimət göstərir və İsadan izdihamı susdurmağı tələb edirlər. Onlar irəliləyirlər, İsa isə Yerusəlimlə təmsil olunan həlak olmuş bəşəriyyət üçün dayanıb ağlayır. Sonra yürüş davam edir və rəhbərlər bir daha müdaxilə edərək İsanın kim olduğunu bilməyi tələb edirlər. Bundan sonra şagirdlər peyğəmbərlərin sətir-sətir şəhadəti ilə cavab verirlər.
The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.
İndi nəzərdən keçirdiyimiz tarixdən əvvəl Lazarın dirildilməsi baş vermişdi; bu, on bakirə məsəlində təsvir olunan peyğəmbərlik xəttində ilk məyusluğu işarələyir; habelə Davudun Yerusəlimə zəfərli daxil olması xəttində Uzzanın Sandığa toxunması da bundan əvvələ aiddir. İlk məyusluq bir ləngimə vaxtı ilə əlaqəlidir və Məsih Lazarın xəstə olduğunu ilk eşitdiyi zaman ləngimişdi; necə ki, Davud da sonradan onu geri götürənədək, Uzzanın öldüyü yerdə Sandığı qoymaqla ləngimişdi. Lazar öldü və bundan sonra dirildildi. Bundan sonra İsanın üzərində Yerusəlimə daxil olduğu eşşəyi aparan şəxs Lazardır.
In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.
Millerçi tarixində ikinci mələk 1844-cü il aprelin 19-da, gözləmə vaxtının başlanğıcını işarələyən ilk məyusluq zamanı gəldi. Bundan sonra Samuel Snow Gecəyarısı Fəryadı xəbərini tədricən inkişaf etdirməyə başladı. Həmin xəbərin mütərəqqi inkişafı Məsihin Yerusəlimə daxil olması ilə təmsil olunur. Snowun işinin irəliləyişi də Sandığın Filiştlilərdən araba üzərinə, Uzzaya və nəhayət Yerusəlimə doğru hərəkətində təmsil olunur.
The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.
Daxilolmanın əvvəlində rəhbərlər Məsihə izdihamı susdurmağı söylədikdə xalqın bir bəyanı vardır; bunun ardınca Məsihin ağlaması gəlir, sonra isə inadkar rəhbərlər Məsihin kim olduğunu soruşduqda şagirdlərin bəyanı gəlir. Xalqda ilhamın təzahürü, hansı ki, inadkar rəhbərlərin ilk reaksiyasını doğurdu, şagirdlər tərəfindən də təkrar olunur; onlar keçmişdən gələn çoxsaylı peyğəmbərlik şahidlərini “sətir üstə sətir” ortaya qoydular. Həmin gün günəş batdıqda, qədim İsrail Allahdan boşandı.
In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.
Həmin tarixdə bizə xəbər verilir ki, şagirdlər “Yerusəlimin üzərinə gələcək cəzanı dərk etmirdilər.” “Yerusəlimin üzərinə gələcək” həmin “cəza” şagirdlərə “mühüm bir əyanı dərs” vasitəsilə göstərilmişdi. Həmin mühüm əyanı dərs əncir ağacının lənətlənməsi idi. Şagirdlərin hələ başa düşmədikləri Yerusəlimin məhvi həm əncir ağacının lənətlənməsi ilə, həm də Məsihin bundan əvvəl əncir ağacı haqqında öyrətdiyi məsəllə təsvir olunmuşdu.
“The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.
“Bu xəbərdarlıq bütün zamanlar üçündür. Öz qüdrətinin yaratdığı ağacı Məsihin lənətləməsi bütün kilsələrə və bütün məsihçilərə xəbərdarlıq olaraq qalır. Heç kəs başqalarına xidmət etmədən Allahın qanununu yaşaya bilməz. Lakin Məsihin mərhəmətli, fədakar olmayan həyatını yaşamayan çoxları vardır. Özlərini nümunəvi məsihçi sayan bəzi adamlar Allah üçün xidmətin nədən ibarət olduğunu anlamırlar. Onlar özlərini razı salmağı planlaşdırır və bunun üzərində düşünürlər. Onlar yalnız özlərinə münasibətdə hərəkət edirlər. Zaman onlar üçün yalnız özləri üçün toplaya bildikləri qədər dəyərlidir. Həyatın bütün işlərində onların məqsədi budur. Onlar başqaları üçün deyil, özləri üçün xidmət edirlər. Allah onları elə bir dünyada yaşamaq üçün yaratmışdır ki, orada fədakar xidmət yerinə yetirilməlidir. O, onları öz yaxınlarına mümkün olan hər bir yolla kömək etmək üçün nəzərdə tutmuşdur. Lakin mənlik o qədər böyükdür ki, onlar başqa heç nə görə bilmirlər. Onlar insanlıqla təmasda deyillər. Beləcə öz mənliyi üçün yaşayanlar hər cür iddia göstərən, lakin bar verməyən əncir ağacına bənzəyirlər. Onlar ibadətin formalarını yerinə yetirirlər, amma tövbə və iman olmadan. Etiraflarında Allahın qanununa hörmət göstərirlər, lakin itaət yoxdur. Deyirlər, amma etmirlər. Əncir ağacı üzərinə çıxarılan hökmdə Məsih bu boş iddianın Onun nəzərində nə qədər nifrətəlayiq olduğunu göstərir. O bəyan edir ki, açıq günahkar Allahа xidmət etdiyini iddia edib də Onun izzəti üçün bəhrə verməyən adamdan daha az təqsirkardır.”
“The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.
“Məsihin Yerusəlimə səfərindən əvvəl söylədiyi əncir ağacı məsələsi, Onun bar verməyən ağacı lənətləyərkən verdiyi dərslə birbaşa əlaqəli idi.” The Desire of Ages, 584.
After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.
Rəhbərlərlə son qarşıdurmadan sonra İsa gecəni dua ilə keçirmək üçün çəkildi; sonra səhər əncir ağacının yanından keçərkən ona lənət etdi.
“It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.
“Yetişmiş əncirlərin mövsümü deyildi, yalnız bəzi yerlər istisna olmaqla; və Yerusəlim ətrafındakı yüksəkliklərdə həqiqətən belə demək olardı: ‘Əncirlərin vaxtı hələ gəlməmişdi.’ Lakin İsanın gəldiyi bağda bir ağac bütün digərlərini qabaqlamış kimi görünürdü. O artıq yarpaqlarla örtülmüşdü. Əncir ağacının təbiəti belədir ki, yarpaqlar açılmamışdan əvvəl böyüyən meyvə görünür. Buna görə də tam yarpaqlı bu ağac yaxşı inkişaf etmiş meyvə vədi verirdi. Ancaq onun görünüşü aldadıcı idi. İsa onun budaqlarını, ən alçaq budaqdan ən yuxarı zoğa qədər araşdırdıqda, ‘yarpaqlardan başqa heç nə’ tapmadı. O, iddialı yarpaqlardan ibarət bir kütlə idi, bundan artıq heç nə.”
“Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’
Məsih onun üzərinə quruducu bir lənət söylədi. O dedi: “Qoy bundan sonra heç vaxt heç kəs səndən meyvə yeməsin.” Ertəsi səhər, Xilaskar və Onun şagirdləri yenidən şəhərə gedərkən, qurumuş budaqlar və sallanmış yarpaqlar onların diqqətini cəlb etdi. Peter dedi: “Ustad, bax, Sənin lənətlədiyin əncir ağacı quruyub.”
“Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.
“Əncir ağacını lənətləməkdə Məsihin etdiyi hərəkət şagirdləri heyrətə salmışdı. Bu, onlara Onun yol və işlərinə bənzəməz göründü. Onlar çox vaxt Onun belə bəyan etdiyini eşitmişdilər ki, O, dünyanı məhkum etmək üçün deyil, dünyanın Onun vasitəsilə xilas olması üçün gəlmişdir. Onlar Onun bu sözlərini xatırladılar: «Bəşər Oğlu insan canlarını məhv etmək üçün deyil, xilas etmək üçün gəlmişdir». Luka 9:56. Onun ecazkar işləri məhv etmək üçün deyil, bərpa etmək üçün görülmüşdü. Şagirdlər Onu yalnız Bərpaedən, Şəfa Verən kimi tanımışdılar. Bu hərəkət tək dayanırdı. Onlar soruşurdular: bunun məqsədi nə idi?”
“God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.
“Allah ‘mərhəmətdən zövq alır.’ ‘Həyatıma and olsun ki, Rəbb Allah buyurur, Mən pis adamın ölümündən zövq almıram.’ Mika 7:18; Ezekiel 33:11. Məhvetmə işi və hökmün elan edilməsi Onun üçün ‘qəribə bir iş’dir. Isaiah 28:21. Lakin O, mərhəmət və məhəbbət içində gələcəyin üzərindən pərdəni qaldırır və insanlara günah yolunun nəticələrini aşkar edir.
“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.
“Əncir ağacının lənətlənməsi əməli bir məsəl idi. Məsihin lap hüzurunda öz iddialı yarpaqlarını nümayiş etdirən o barsız ağac yəhudi millətinin rəmzi idi. Xilaskar şagirdlərinə İsrailin məhvinin səbəbini və qaçılmazlığını açıq şəkildə göstərmək istəyirdi. Bu məqsədlə O, ağaca mənəvi keyfiyyətlər verdi və onu ilahi həqiqətin şərhçisinə çevirdi. Yəhudilər Allaha sədaqət iddiasında olaraq bütün başqa millətlərdən seçilib seçilirdilər. Onlar Onun tərəfindən xüsusi lütfə nail olmuşdular və bütün başqa xalqlardan üstün salehlik iddiası edirdilər. Lakin onlar dünyaya məhəbbət və qazanc hərisliyi ilə pozulmuşdular. Öz bilikləri ilə öyünürdülər, amma Allahın tələblərindən bixəbər idilər və ikiüzlülüklə dolu idilər. Barsız ağac kimi, onlar da öz iddialı budaqlarını ucaldaraq yayır, zahirdə sulu və gözə gözəl görünür, lakin ‘yarpaqdan başqa heç nə’ vermirdilər. Öz möhtəşəm məbədi, müqəddəs qurbangahları, mitralı kahinləri və təsirli ayinləri ilə yəhudi dini zahirdə doğrudan da gözəl idi, lakin təvazökarlıq, məhəbbət və xeyirxahlıq yox idi.” The Desire of Ages, 581, 582.
We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”
Cavablandırmaqda olduğumuz iki sualı ortaya qoymaqla başladıq. Həmin suallar bunlar idi: “Dirilərin mühakiməsi nə üçün 11 sentyabrda başladı? Dirilərin Müqəddəs Kitaba əsaslanan mühakiməsi nədir?”
The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.
Az əvvəl nəzərdən keçirdiyimiz bir neçə peyğəmbərlik sətiri dirilərin mühakiməsinin Müqəddəs Kitaba əsaslanan şahidləridir. Həmin peyğəmbərlik sətirləri mühakimənin sadəcə “əlifbası”ndan qat-qat artıq məsələlərə toxunur, lakin biz əvvəlcə 9/11 və dirilərin mühakiməsi ilə bağlı suallara cavab veririk.
“‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.
“‘Mən baxdım,’ — deyir peyğəmbər Daniel, — ‘taxtlar qurulana qədər, və Qədim Günlərin Biri oturdu: Onun geyimi qar kimi ağ idi, başının saçı isə saf yun kimi; Onun taxtı alovlu od idi, onun təkərləri də yanan od. Onun önündən odlu bir çay çıxıb axırdı: minlərlə minlər Ona xidmət edirdi, on min dəfə on minlər Onun önündə dayanmışdı: məhkəmə quruldu və kitablar açıldı.’ Daniel 7:9, 10, R.V.”
“Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.
“Beləcə, bütün yer üzünün Hakimi önündə insanların xarakter və həyatlarının nəzərdən keçiriləcəyi və hər kəsə ‘əməllərinə görə’ əvəz veriləcəyi o böyük və təntənəli gün peyğəmbərin görüntüsünə təqdim olundu. Əzəldən Var Olan Allah Atadır. Məzmurçu belə deyir: ‘Dağlar yaranmamışdan əvvəl, Yer və aləm Sənin tərəfindən xəlq edilməmişdən öncə, əzəldən əbədə qədər Sən Allahsan.’ Məzmur 90:2. Hökmdə sədrlik edəcək O Özüdür — bütün varlığın Mənbəyi və bütün qanunun Bulağı. Müqəddəs mələklər isə, xidmətçilər və şahidlər olaraq, sayı ‘on minlərlə on minlər, minlərlə minlər’ olan halda, bu böyük məhkəmədə hazır dururlar.”
“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.
“Budur, insan Oğluna bənzər Biri göyün buludları ilə gəldi, Qədim Günlüyün yanına gəldi və Onu Onun hüzuruna yaxınlaşdırdılar. Ona hökmranlıq, izzət və padşahlıq verildi ki, bütün xalqlar, millətlər və dillər Ona xidmət etsinlər; Onun hökmranlığı əbədi hökmranlıqdır, heç vaxt aradan qalxmayacaq.” Daniel 7:13, 14. Burada təsvir olunan Məsihin gəlişi Onun yer üzünə ikinci gəlişi deyildir. O, göydə Qədim Günlüyün yanına hökmranlıq, izzət və padşahlıq almaq üçün gəlir; bunlar Ona Vasitəçi kimi gördüyü işin sonunda veriləcəkdir. Məhz bu gəliş — yer üzünə ikinci zühuru deyil — peyğəmbərlikdə 1844-cü ildə 2300 günün sonunda baş verəcəyi əvvəlcədən bildirilmişdi. Səmavi mələklərin müşayiəti ilə böyük Baş Kahinimiz ən müqəddəs yerə daxil olur və orada Allahın hüzurunda insan naminə Öz xidmətinin son əməllərini icra etmək üçün görünür — təhqiqat mühakiməsi işini yerinə yetirmək və onun faydalarına layiq olduğu aşkar edilənlərin hamısı üçün kəffarə etmək üçün.
“In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.
“Rəmzi xidmətdə yalnız Allaha etiraf və tövbə ilə gəlmiş, günahları isə günah qurbanının qanı vasitəsilə müqəddəs məkana köçürülmüş olanlar Kəffarə Gününün xidmətində iştirak edirdilər. Beləliklə, son kəffarənin və istintaq mühakiməsinin böyük günündə də nəzərdən keçirilən yeganə hallar Allahın xalqı olduqlarını bəyan edənlərə aiddir. Pislərin mühakiməsi isə ayrıca və ondan tamamilə ayrı bir işdir və daha sonrakı bir dövrdə baş verir. “Çünki mühakimə Allahın evindən başlamalıdır; əgər əvvəlcə bizdən başlayırsa, onda Müjdəyə itaət etməyənlərin aqibəti nə olacaq?” 1 Peter 4:17.
“The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.
“Göydəki qeyd kitabları, insanların adlarının və əməllərinin yazıldığı kitablar, məhkəmənin qərarlarını müəyyən etməlidir. Daniel peyğəmbər deyir: ‘Məhkəmə quruldu və kitablar açıldı.’ Həmin səhnəni təsvir edən Vəhyçi əlavə edir: ‘Başqa bir kitab da açıldı; bu, həyat kitabıdır; ölülər kitablarda yazılmış olanlara görə, öz əməllərinə uyğun olaraq mühakimə olundular.’ Vəhy 20:12.”
“The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.
“Həyat kitabında Allahın xidmətinə nə vaxtsa daxil olmuş bütün kəslərin adları vardır. İsa Öz şagirdlərinə buyurdu: “Sevinin, çünki adlarınız göylərdə yazılmışdır.” Luka 10:20. Pavel öz sadiq əməkdaşlarından, “adları həyat kitabında olanlardan” bəhs edir. Filipililərə 4:3. Daniel, “elə bir məşəqqət vaxtına” baxaraq ki, “beləsi heç olmamışdır”, bəyan edir ki, Allahın xalqı xilas ediləcəkdir, “kitabda yazılmış tapılanların hər biri.” Və vəhyçi deyir ki, yalnız adları “Quzunun həyat kitabında yazılmış” olanlar Allahın şəhərinə daxil olacaqlar. Daniel 12:1; Vəhy 21:27.
“‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.
“‘Yad kitabı’ Allahın hüzurunda yazılır; orada ‘Rəbdən qorxanların və Onun adı üzərində düşünənlərin’ yaxşı əməlləri qeydə alınır. Malaki 3:16. Onların iman dolu sözləri, məhəbbət dolu əməlləri göydə qeyd olunur. Nehemya buna işarə edərək deyir: ‘Ey Allahım, məni xatırla, ... və Allahımın evi üçün etdiyim yaxşı işləri silib yox etmə.’ Nehemya 13:14. Allahın xatirə kitabında hər saleh əməl əbədiləşdirilir. Orada qarşı durulmuş hər sınaq, qalib gəlinmiş hər şər, ifadə olunmuş hər bir incə mərhəmət sözü sədaqətlə salnaməyə yazılır. Və Məsih naminə edilən hər fədakarlıq, çəkilən hər əzab və kədər qeydə alınır. Məzmurçu belə deyir: ‘Mənim sərgərdanlığımı Sən sayırsan; göz yaşlarımı Öz tuluğuna yığ: məgər onlar Sənin kitabında deyilmi?’ Məzmur 56:8.”
“There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.
İnsanların günahlarının da bir qeydi vardır. “Çünki Allah hər işi, hər gizli şeylə birlikdə, istər yaxşı olsun, istərsə də pis, mühakiməyə gətirəcəkdir.” “İnsanların söyləyəcəyi hər boş söz üçün onlar mühakimə günündə hesab verəcəklər.” Xilaskar buyurur: “Sözlərinə görə saleh sayılacaqsan və sözlərinə görə məhkum olunacaqsan.” Vaiz 12:14; Matta 12:36, 37. Gizli niyyətlər və səbəblər yanılmaz qeyddə aşkara çıxır; çünki Allah “qaranlığın gizli şeylərini işığa çıxaracaq və ürəklərin niyyətlərini aşkar edəcəkdir.” 1 Korinflilərə 4:5. “Bax, bu Mənim önümdə yazılmışdır, ... sizin təqsirləriniz və atalarınızın təqsirləri birlikdə, Rəbb belə deyir.” Yeşaya 65:6, 7.
“Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.
“Hər bir insanın işi Allahın hüzurunda nəzərdən keçirilir və sədaqətə və ya sədaqətsizliyə görə qeydə alınır. Səmavi kitablarda hər bir adın qarşısında hər bir yanlış söz, hər bir xudbin əməl, yerinə yetirilməmiş hər bir vəzifə və hər bir gizli günah, eləcə də hər bir hiyləgər riyakarlıq dəhşətli bir dəqiqliklə yazılır. Göydən göndərilmiş, lakin diqqətdən kənarda qoyulmuş xəbərdarlıqlar və ya məzəmmətlər, hədər yerə sərf edilmiş anlar, istifadə olunmamış imkanlar, öz uzaq nəticələri ilə birlikdə yaxşılıq və ya pislik üçün göstərilmiş təsir — bunların hamısı qeyd aparan mələk tərəfindən salnaməyə yazılır.
“The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.
“Allahın qanunu, məhkəmədə insanların xasiyyət və həyatlarının sınanacağı ölçüdür. Müdrik adam deyir: ‘Allahdan qorx və Onun əmrlərini yerinə yetir; çünki insanın bütün vəzifəsi budur. Çünki Allah hər işi mühakiməyə gətirəcək.’ Vaiz 12:13, 14. Həvari Yaqub öz qardaşlarına belə nəsihət edir: ‘Belə danışın və belə edin ki, azadlıq qanunu ilə mühakimə olunacaq olanlar kimisiniz.’ Yaqub 2:12.”
“Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.
Məhkəmədə “layiq hesab edilənlər” salehlərin dirilməsində pay sahibi olacaqlar. İsa dedi: “Lakin o aləmə və ölülər arasından dirilməyə nail olmağa layiq hesab edilənlər ... mələklərə bərabərdirlər; və Allahın övladlarıdırlar, çünki dirilmənin övladlarıdırlar.” Luka 20:35, 36. Yenə O bəyan edir ki, “yaxşılıq etmiş olanlar” “həyat dirilməsinə” çıxacaqlar. Yəhya 5:29. Saleh ölülər “həyat dirilməsinə” layiq hesab edildikləri hökm çıxarılana qədər dirildilməyəcəklər. Buna görə də, onların qeydləri araşdırılıb işləri həll edilən zaman məhkəmə kürsüsü qarşısında şəxsən hazır olmayacaqlar.
“Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.
“İsa onların vəkili olaraq zühur edəcək ki, Allahın hüzurunda onların lehinə vəsatət etsin. ‘Əgər kimsə günah edərsə, Atanın yanında saleh İsa Məsih olan bir Vəkilimiz vardır.’ 1 Yəhya 2:1. ‘Çünki Məsih əllə düzəldilmiş, həqiqinin surəti olan müqəddəs məkanlara deyil, bizim üçün indi Allahın hüzurunda görünmək üçün göyün özünə daxil olmuşdur.’ ‘Buna görə də Onun vasitəsilə Allaha gələnləri kamil surətdə xilas etməyə də qadirdir, çünki onlar üçün vəsatət etməkdən ötrü həmişə yaşayır.’ İbranilərə 9:24; 7:25.”
“As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.
“Mühakimədə qeyd kitabları açıldıqda, İsaya iman etmiş olanların hamısının həyatı Allahın hüzurunda nəzərdən keçirilir. Yer üzündə ilk yaşamış olanlardan başlayaraq, Vəkilimiz bir-birinin ardınca gələn hər nəslin işini təqdim edir və yaşayanlarla yekunlaşdırır. Hər bir ad çəkilir, hər bir iş diqqətlə araşdırılır. Bəzi adlar qəbul edilir, bəzi adlar rədd edilir. Əgər kimininsə qeyd kitablarında tövbə edilməmiş və bağışlanmamış günahları qalmışsa, onun adı həyat kitabından silinəcək və onun yaxşı əməllərinin qeydi Allahın xatirə kitabından pozulacaqdır. Rəbb Musaya belə bəyan etdi: ‘Kim Mənə qarşı günah etmişdirsə, onu Öz kitabımdan siləcəyəm.’ Çıxış 32:33. Peyğəmbər Yezekel də belə deyir: ‘Saleh adam öz salehliyindən dönüb haqsızlıq edərsə, … etdiyi bütün salehlik xatırlanmayacaqdır.’ Yezekel 18:24.” Böyük Mübarizə, 479–483.
We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.
Bu tədqiqatı davam etdirəcək və bu silsilənin növbəti məqaləsində qaldırılmış suallara cavab verəcəyik.