Rome Establishes the Vision - Number Six

Biz 1798-ci ildən bu günədək Adventizmin tarixi daxilində baş vermiş peyğəmbərlik xarakterli mübahisənin altı istiqamətinə müraciət edirik.

Əvvəlki məqalə Roma hakimiyyəti ilə bağlı birinci və sonuncu mübahisəyə toxunurdu, indi isə Uriah Smith ilə James White arasında baş vermiş mübahisəni nəzərdən keçirəcəyik. Uriah Smith otuz altıncı ayəyə özünün “şəxsi təfsir”ini daxil etmişdi.

Smith əvvəlki ayədəki qüdrətin “papalıq Romasi” olduğunu qəbul etdi, lakin iddia edir ki, otuz altıncı ayənin xüsusiyyətləri papalıq Romasını müəyyən edən peyğəmbərlik xüsusiyyətləri deyildir. Bu iddia yalandır. Yadda saxlamaq lazımdır ki, 1863-cü ilin üsyanında Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki yeddi vaxt kənara qoyuldu və buna görə də Habakkukun hər iki lövhəsindəki yeddi vaxtın təmsili rədd edildi. Həm 1843, həm də 1850 cədvəlləri yeddi vaxtı cədvəllərin lap mərkəzində təsvir edir və hər iki təsvir xaçı yeddi vaxt xəttinin mərkəzində yerləşdirir. 1856-cı ildə yeddi vaxta dair yeni işıq gəlib sonradan rədd edildikdə, bu, Habakkukun iki lövhəsinin, eləcə də hər iki cədvəlin Allah tərəfindən istiqamətləndirildiyini bu qədər aydın şəkildə müəyyən edən Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinin rəddini göstərdi.

Bacı Uaytın sözlərinə görə, Şeytanın son aldatması Allahın Ruhunun şəhadətini təsirsiz etməkdir; burada isə ilk aldatma Allahın Ruhunun şəhadətini təsirsiz etmək idi və bu, eyni zamanda iki cədvəldə yer alan təməl həqiqətlərin, daha konkret desək, yeddi vaxtın rədd edilməsini də təmsil edirdi.

1863-cü il üsyanı zamanı, 1863-cü il saxta cədvəlini hazırlayan məhz Uriah Smith idi; həmin cədvəl yeddi vaxtın xəttini aradan qaldırdı. 1863-cü ilə gəldikdə, Uriah Smith yeddi vaxtın işığına gözlərini yummuşdu və Danielin müəyyən etdiyi iki “hiddət”in olduğunu görə bilmirdi. Bu iki hiddət İsrailin şimal padşahlığına və Yəhudanın cənub padşahlığına qarşı olan yeddi vaxtı təmsil edir. Onlardan birincisi şimaldakı on qəbiləyə qarşı idi, e.ə. 723-cü ildə başladı və 1798-ci ildə başa çatdı; ikincisi isə e.ə. 677-ci ildə başladı və 1844-cü ildə başa çatdı.

Qabriel səkkizinci fəsildə Danielə marah görüntüsünü izah etmək üçün gəldi və öz xidməti ilə əlaqədar olaraq 1844-cü ilə dair ikinci bir şahid təqdim etdi. Daniel kitabının səkkizinci fəslindəki iki min üç yüz il 1844-cü ildə başa çatdı, lakin həmçinin şimal və cənub padşahlıqlarına qarşı olan iki qəzəbin sonuncusu da həmin ildə başa çatdı.

Sonuncu son əvvəlki bir sonu zəruri sayır. Yeddi vaxtın sadəcə başqa bir ifadəsi olan iki qəzəbin sonuncusu 1844-cü ildə başa çatdı, birinci qəzəb isə 1798-ci ildə sona yetdi. Smitin papalıq hakimiyyətinə dair heç bir müəyyənləşdirici göstəriş daşımadığını iddia etdiyi ayə, papalığın ölümcül yarasını alacağı ili müəyyən edirdi.

Otuz altıncı ayədəki “padşah” “qəzəb tamamlanana qədər” “müvəffəq olacaqdır”. Diqqət edin, Smith həmin kitabda, papalıq hakimiyyətinin otuz altıncı ayəni yerinə yetirmək üçün lazım olan düzgün xüsusiyyətlərə malik olmadığını iddia etdiyi yerdə, Daniel kitabının səkkizinci fəslinin iyirmi üç və iyirmi dördüncü ayələri haqqında nə yazır.

Smit mətndə iki dəfə göstərir ki, bütpərəst və papalıq Romanın peyğəmbərlik xüsusiyyətləri bir-birinin yerinə keçə biləndir, çünki onlar sadəcə Romanın iki mərhələdə təzahürüdür; necə ki, Danielin ikinci fəslindəki dəmir və gil qarışığı, Bacı Uaytın kilsə siyasəti və dövlət siyasətinin rəmzləri kimi müəyyən etdiyi simvollardır. Daniel, Smitin toxunduğu ayələrdə, Romanın “müvəffəq olacağını və iş görəcəyini” və Romanın “hiylənin onun əlində müvəffəqiyyət qazanmasına səbəb olacağını” bildirdikdə, Smit iddia edir ki, otuz altıncı ayədə “qəzəb tamam olana qədər müvəffəq olacaq” “padşah” həm bütpərəst, həm də papalıq Romanın bir peyğəmbərlik xüsusiyyətini göstərir. Sonra isə o iddia edir ki, otuz altıncı ayədə Romanın xüsusiyyətlərindən heç biri papalıq hakimiyyətinə aid deyildir.

Görümüşü təsbit edən quldurların Roma olduğunu göstərən fikri dəstəkləmək üçün Smithə istinad etdik və on dördüncü ayədəki dörd peyğəmbərlik xüsusiyyətindən biri də Romanın özünü ucaltdığıdır.

Smith iddia edir ki, otuz altıncı ayədəki padşahın təsvirləri papalıq hakimiyyəti ilə uyğun gəlmir; halbuki o, daha əvvəl on dördüncü ayədə özünü ucaldanın Roma olduğunu müdafiə etmişdi. Lakin otuz altıncı ayədəki həmin padşah “özünü ucaldacaqdır”. Elə həmin otuz altıncı ayədəki o padşah “allahların Allahına qarşı heyrətamiz sözlər söyləyəcəkdir”. Daniel kitabında papalıq hakimiyyəti “Haqq-Taalaya qarşı böyük sözlər söyləyəcəkdir”, Vəhy kitabında isə papalıq hakimiyyəti Haqq-Taalaya qarşı küfr edir.

Papalıq hakimiyyətinə dair hər bir peyğəmbərlik xüsusiyyəti otuz altıncı ayədə müəyyən edilir.

İnsan şərhçiləri çox vaxt etibarsız olurlar, lakin bir çox Adventist şərhçi, həvari Paulun günah adamına müraciət edərkən 2 Thessalonians-dan parafraz etdiyi ayənin otuz altıncı ayə olduğuna dair açıq həqiqətə şəhadət edir.

Otuz altıncı ayədə deyilir ki, “o, özünü ucaldacaq və hər bir allahdan yuxarı özünü böyüdəcək”, Paul isə deyir: “qoy günah adamı, həlak oğlu aşkar olunsun; o, Allah adlanan və ya ibadət olunan hər şeyə qarşı durur və özünü onların hamısından yuxarı qaldırır.” Aydındır ki, Smithin, otuz altıncı ayənin padşahının, otuz altıncı ayəyə qədər gələn ayələrdə bəhs olunan padşahdan fərqli olduğunu iddia etməyə heç bir peyğəmbərlik səlahiyyəti yox idi. Qrammatik baxımdan onun bu qüsurlu tətbiqi etməsi üçün heç bir əsas yox idi və bunu otuz altıncı ayədə papalıq hakimiyyətinə aid heç bir xüsusiyyətin olmaması səbəbindən etdiyini iddia etməsi, şəxsi yozumu təsbit etməyə cəhd edərək Müqəddəs Yazını təhrif etmək idi.

Laodikeya Adventizminin illəri boyunca, Smithin tətbiqinin doğru, yoxsa yanlış olduğunu düşündükləri məsələsini ele alan çoxlu Adventist ilahiyyatçıları, pastorlar və müəlliflər olmuşdur. Uzun illər əvvəl vəfat etmiş avstraliyalı bir pastor, Louis Were, xidmətinin böyük hissəsini Smithin saxta peyğəmbərlik modelinə qarşı çıxmağa sərf etmişdir. Onun bu müxalifətinin səbəbi sadəcə Smithin qırx beşinci ayədə öz sonuna gələn padşahı nəhayət Türkiyə kimi müəyyənləşdirməsi deyildi; Smithin platforması həm də Armageddonun yanlış tətbiqini ortaya çıxarırdı. 1980-ci illərdə və ya təxminən həmin dövrdə bir Adventist müəllif “Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy?” adlı bir kitab qələmə almışdır. Müəllifin adı Donald Mansell-dir və kitab hələ də mövcuddur.

Mansell Birinci Dünya Müharibəsinə və İkinci Dünya Müharibəsinə aparan tarixi izləyərək göstərir ki, hər iki müharibənin yaxınlaşdığı görüldükdə Adventist müjdəçilər Armageddonun və dünyanın sonunun əlaməti kimi Smitin Türkiyənin hərfi mənada Yerusəlimə yürüməsi barədə yanlış tətbiqindən istifadə etməyə başladılar. O, kilsə üzvlük siyahıları ilə sübut edir ki, bu müharibələrin hər biri yaxınlaşdıqca, Smitin Armageddon haqqında qüsurlu baxışından çıxarılan müjdəçinin peyğəmbərlik vurğusuna əsasən, bir çox canlar Adventist kilsəsinin üzvlüyünə gətirildi.

Hansı müharibə başa çatırdısa, Smit tərəfindən qurulmuş peyğəmbərlik modelindən qazandıqlarından daha çox üzvü, qüsurlu öncədən bildirişlər yerinə yetmədikdə, kilsə itirirdi.

Smitin Millerçilərin təməl xəbərini rədd etməsi və Daniel kitabının otuz altıncıdan qırx beşinci ayələrinə dair şəxsi şərhini irəli sürməyə hazır olması nəticəsində, Smitin məntiqi cari hadisələrə əsaslanan bir peyğəmbərlik modeli ortaya qoydu.

Daniel on birinci fəslinin son ayəsində öz sonuna gələn padşah barədə Smith ilə James White arasında olan mübahisədə, James White Smithin qumlu peyğəmbərlik təməlinin mahiyyətini yığcam şəkildə ifadə edən bir məntiq irəli sürdü. White öyrədirdi ki, “peyğəmbərlik tarixi doğurur, lakin tarix peyğəmbərlik doğurmur.”

Hər iki müharibədən əvvəl fəaliyyət göstərən Adventizmin müjdəçiləri, Smitin Armageddonla bağlı qüsurlu peyğəmbərlik modelini təqdim etmək üçün inkişaf edən tarixdən istifadə edirdilər və müharibələr ərəfəsində bu qədər xeyir-dualı görünən onların işi, peyğəmbərlik modelinin şəxsi yozuma əsaslandığı göstərildikdə, xalis itki ilə nəticələndi.

Smitin otuz altıncı ayədəki padşaha dair xüsusi bir peyğəmbərlik modelini irəli sürməyə hazır olması, həmçinin altıncı bəla ilə Armageddonun yanlış tətbiqinin yaranmasına da səbəb oldu.

Əvvəllər qeyd etdiyimiz kimi, altıncı bəla insan üçün sınaq müddəti başa çatdıqdan sonra gəlir; buna görə də “paltarlarını qorusun” məzmunlu xəbərdarlıq, Mikayıl ayağa qalxmazdan, insan üçün sınaq müddəti bağlanmazdan və birinci bəla başlamazdan əvvəl baş verən bir sınaq məsələsinə aid olmalıdır. Altıncı bəla, yaxın zamanda gələcək bazar günü qanunu zamanı bir araya gələn üçqat birliyi təşkil edən əjdahanın, vəhşi heyvanın və yalançı peyğəmbərin fəaliyyətlərini müəyyən edir. Həmin üçqat birlik Müasir Romadır və Müasir Romanın bu üçqat birliyini müəyyən edən və təsbit edən rəmz, “görümü təsbit etmək üçün özlərini ucaldan” və “yıxılan” “xalqının quldurları”dır.

Altıncı bəlanın xəbərdarlığı dərk edildikdə, can öz libaslarını qoruyub saxlaya bilər; lakin rədd edildikdə, canı çılpaq qoyur ki, bu da Laodikeyalıya xas olan beş xüsusiyyətdən biridir. Həmin xəbərdarlığı təsbit edən rəmz sənin xalqının soyğunçularıdır; onlar özlərini ucaldır və nəhayət süqut edirlər. Süleyman dedi ki, əgər Allahın xalqında o görüntü yoxdursa, onlar həlak olurlar.

İbranicədə “məhv olmaq” sözü “çılpaq etmək” mənasını verir və Yəhya belə yazmışdır: “Nə bəxtiyardır o kəs ki, ayıq qalır və paltarlarını qoruyur; ta ki, çılpaq gəzməsin və onun ayıbını görməsinlər.” Smith Şimal Padşahı məsələsində yanılmışdı və həmin saxta peyğəmbərlik təməli ona elə bir peyğəmbərlik tətbiqi inkişaf etdirməyə imkan verdi ki, əgər qəbul edilərsə, çılpaqlıq doğurur; bu isə Rəbbin ağzından qusdurulub atılan Laodikiyalıların rəmzidir.

Smit Şimal Padşahının yeni yalançı eyniləşdirməsini peyğəmbər qadının əri Ceyms Uayta qarşı müdafiə etməkdə heç bir çətinlik çəkmədi. Adventist tarixçilər və Bacı Uayt onların məşhur fikir ayrılığından bəhs edirlər. Ellen Uayt həm ərini, həm də Smiti məzəmmət etdi ki, Daniel on birdə şimal padşahı ilə kimin təmsil olunduğu barədə fikir ayrılıqlarının ictimaiyyətə çıxarılmasına yol vermişdilər. 1844-cü ilin Böyük Məyusluğundan sonra ilk Adventist nəşrində Ceyms Uayt yazdı:

Smit “Danielin on birinci fəslindəki son qüvvə” mövzusunda özünün guya “yeni işığını” irəli sürdükdə, Ceyms Uayt Smitin bu tətbiqini yeni işıq kimi deyil, təməllərə yönəlmiş bir hücum kimi gördü. Danielin on birinci fəslində şimal padşahı olaraq Romanın mövqeyi barədə Uriya Smitlə Ceyms Uayt arasında baş vermiş mübahisə elə müəyyən xüsusiyyətlərə malikdir ki, peyğəmbərlik tələbələri olaraq, biz onları Adventist tarixində Roma rəmzi ilə bağlı digər mübahisələrlə birlikdə nəzərdən keçirməliyik.

Həmin əlamətlərdən biri şəxsi yozumun irəli sürülməsidir. Başqa bir əlamət isə budur ki, həmin şəxsi yozumun tətbiqi sadə qrammatikanın zorla təhrif edilməsini tələb edir; çünki Smit təkcə otuz altıncı ayədəki hər bir peyğəmbərlik əlamətinin Romaya aid olduğunu nəzərə almadı, həm də qrammatik quruluşun otuz altıncı ayədəki padşahın əvvəlki parçada təsvir olunan eyni padşah olmasını tələb etdiyini nəzərə almadı.

Digəri isə budur ki, şəxsi yozum təməl həqiqətlərin rəddi idi. Digəri budur ki, o, Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinin rəddini təmsil edir. Digər bir xüsusiyyət ondan ibarətdir ki, Roma ilə bağlı ilk qüsurlu fikir insanın bəşəri sınaq müddətinin sonuna yaxınlaşarkən öz libaslarını qoruyub saxlamasına imkan verməyən bir peyğəmbərlik modelinə aparacaqdır. Digəri isə onun şəxsi yozumunu açıq şəkildə irəli sürməyə hazır olması idi. Digəri budur ki, şəxsi yozum dəyişməz olaraq yeni nur kimi təqdim olunur. Bütün bu xüsusiyyətlər “xalqının soyğunçuları” ilə bağlı hazırkı müzakirədə təmsil olunur.

Roma ilə bağlı son mübahisə, “xalqının soyğunçularını” müəyyən edən Roma ilə bağlı ilk mübahisə ilə öncədən təmsil olunduğu kimi, Uriya Smit və Ceyms Uaytın mübahisəsinin peyğəmbərlik xətti ilə bir araya gətirildikdə, görəcəyik ki, bir sinif öz peyğəmbərlik modelini təməl həqiqəti rədd edən şəxsi yozum üzərində quracaq.

Təməl həqiqətlərin rədd edilməsi, həmin təməl həqiqətləri bu qədər möhkəm şəkildə müdafiə edən Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinin də rədd edilməsini avtomatik olaraq ifadə edir. Belə bir qrup, bu təlimin dünyanın hər yerində Allahın xalqı üzərində göstərə biləcəyi təsir barədə qaldırıla biləcək hər hansı narahatlıqlardan asılı olmayaraq, öz baxışını açıq şəkildə təqdim etməyə də hazır olacaq.

1844-cü ildən dərhal sonra, Adventizmin ilk nəslində Roma haqqında başqa bir mübahisə ortaya atıldı. Bu mübahisə Adventizmin üçüncü nəslində yanlış baxış qəbul edilənədək qızışdırılmaqda davam etdi. Biz indi sətir üstə sətir modelində nəzərdən keçirdiyimiz altı xəttdən dördüncüsü kimi “gündəlik”lə bağlı mübahisəni araşdıracağıq.

Lakin Romanın mübahisələrinin dördüncü xəttini nəzərdən keçirməzdən əvvəl, xatırlamaq lazımdır ki, əvvəlki məqalədə, Daniel kitabının on birinci fəslinin onuncu ayəsini şərh edərkən, belə demişdik: “Onuncu ayə də Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı gizli tarixlə birbaşa əlaqələndirir, lakin bu həqiqət xətti burada təqdim etdiyimiz mövzunun hüdudlarından kənardadır.”

Urayya Smit 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ın rədd edilməsində aparıcı şəxs idi. O, həmin mövzu barədə Hiram Edson tərəfindən qələmə alınmış və 1856-cı ildə Review-da dərc edilmiş məqalələrdə təqdim olunan bilik artımını rədd etmişdi. Smitin “yeddi vaxt”ı təqdim edən bir hərəkatla əlaqəli olub, lakin sonradan məhz həmin mövzu üzrə bilik artımını rədd etməsinin nəticələri də, onun “şimal padşahı” mövzusu barədə yeni işıq olduğunu iddia etdiyi şeyə girişinin xüsusiyyətləri mövzusundan kənardır; lakin Romanın Adventist mübahisələri xəttinə dair icmalımızı tamamladıqda, həm Danielin on birinci fəslinin onuncu ayəsinin əhəmiyyətinə, həm də 1856-cı ildə “yeddi vaxt”la bağlı bilik artımı ilə birlikdə gələn Laodikiya ismarıcını Smitin rədd etməsinin nəyi təmsil etdiyinə yenidən qayıdacağıq.