In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.
Paniumun tarixində Antioxus Magnus ilə Makedoniyalı Filip arasında bir ittifaq quruldu. Döyüş birbaşa olaraq uşaq Ptolemey V-ə qarşı Antioxus tərəfindən aparıldı, Filip isə bu mənada töhfə verdi ki, səltənətin digər hissələrində apardığı müharibə başqa orduların Misirin uşaq padşahının köməyinə gəlməsinin qarşısını aldı. Bu o deməkdir ki, cənubun son padşahı olan Putin — Misirin uşaq padşahı ilə təmsil olunan (burada “uşaq” peyğəmbərlik baxımından son nəsil deməkdir) — Paniumda Ptolemey V-i məğlub edən Antioxus Magnus tərəfindən təmsil olunan Tramp tərəfindən, eləcə də 1989-cu ildə SSRİ-ni məğlub edən Reyqan kimi məğlub edilir.
Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.
Filip “atları sevən” deməkdir və “atlar” həm hərbi, həm də iqtisadi qüdrəti simvolizə edir. Atlar arabaları çəkir və əsgərlər tərəfindən minilir; həmçinin atlar malları bazara daşıyır. “Atlar”, qırxıncı ayədə bəyan olunduğu kimi, şimal padşahı ilə onun vəkil münasibətində olan Amerika Birləşmiş Ştatlarının əsas simvolu olan “arabaların, gəmilərin və atlıların” bir simvoludur.
Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.
Trampın müttəfiqinin Makedoniyalı Filipdə və tetrarx Herod Filipdə iki tipoloji təcəssümü vardır. İstər Herod Filip, istərsə də Makedoniyalı Filip olsun, simvol özünə müvafiq olaraq ya Sezar, ya da Antiox tərəfindən verilən hakimiyyəti sevən birini göstərir. Filip atları sevir və Filiplərdən biri Böyük İsgəndərin səltənətində mərkəzi və təməl rol daşıyan Makedoniyadan idi.
It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.
Bu, onun vətəni, atası II Filippdən miras aldığı padşahlıq və nəhəng imperiyasının dayaq nöqtəsi idi. Yunanıstanın şimal hissəsində yerləşən Makedoniya, İskəndərin doğulduğu (Pella, e.ə. 356-cı il) və böyüdüyü siyasi və hərbi nüvə kimi seçilirdi; məhz o, onun fəthlərini hərəkətə gətirən ilkin resursları, insan qüvvəsini və təşkilati quruluşu təmin etdi. Mahiyyət etibarilə, Makedoniya İskəndərin padşahlığının nüvəsi idi—onun başlanğıc nöqtəsi, hərbi mühərriki və imperiyası sərhədlərindən çox-çox uzaqlara genişlənsə belə, onu Makedoniyalı padşah kimi tanıdan kimliyini möhkəmləndirən bölgə.
Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.
Makedoniya İsgəndərin dördbölünmüş padşahlığının şimal bölgəsini təmsil edir. Beləliklə, Filipdən biri Tetrarxdır, yəni “dördüncü hissə” deməkdir, digər Filip isə İsgəndərin keçmiş imperiyasının dörd küləyindən “dörddə bir”dir.
Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.
Hirod əhdi rədd edən birini təmsil edir. Hiroda aparan qan nəsli olan Esav öz ilkinlik haqqını rədd etdi. Seçilmiş əhd xalqının tarixinin lap başlanğıcında Esav, Məsihin təsdiq etmək üçün öldüyü əhdi rədd edənlərin simvoluna çevrilir. Allah seçilmiş əhd xalqını on iki qəbiləyə genişləndirmək üzrə olduğu məhz anda Esav üsyan etdi. Qədim İsrailin sonunda, çarmıxda yəhudilər “Sezardan başqa padşahımız yoxdur” dedikləri zaman, yəhudi milləti başlanğıcda Esav tərəfindən öncədən tipikləşdirilmiş olan şeyin sondakı simvoluna çevrildi. Hirodun şəcərəsi Esavın və yəhudilərin qan nəslindən ibarətdir; bu qan nəsli başlanğıcda üsyankar bir əhd pozucu, sonda isə üsyankar bir əhd xalqı ilə simvollaşdırılmışdır.
Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.
Böyük Hirod Yusiflə Məryəmi Beytləhmə gətirən vergiləri tətbiq etdi və onun üç oğlundan biri, Böyük Hirodun oğlu Hirod Antipa, çarmıx dövründə hökmranlıq edirdi. Məsihin həyatının Onun doğumundan ölümünədək olan dövrü simvolik şəkildə Hirodun ailəsi ilə təmsil olunur; beləliklə, bu tarix seçilmiş xalqın ziyarət olunma zamanı kimi müəyyən edilir—yəhudilərin isə, ümumilikdə, heç vaxt görmədiyi bir ziyarət olunma zamanı.
Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.
Böyük Hirod İsanın doğuluşuna cavab olaraq uşaqları qətlə yetirdi; beləliklə, Misirin uşaqları qətlə yetirdiyi vaxt Musanın doğuluşu tarixini təkrar etdi. İlk körpə qətliamı gözlənilən seçilmiş olanı öldürmək cəhdi idi və son körpə qətliamı da yenə gözlənilən seçilmiş olanı öldürmək cəhdi idi. Yüz qırx dörd min Musa ilə Quzunun nəğməsini oxuyur və peyğəmbərcəsinə “nəğmə” bir təcrübəni təmsil edir. Yüz qırx dörd min paralel təcrübələrə malik olan bir dövrdə yaşayır. Həmin paralellərdən biri 22 yanvar 1973-cü ildə ABŞ-da abortlara icazə verən Ali Məhkəmə qərarı ilə baş verdi. Sonrakı qırx doqquz il ərzində yüz qırx dörd minin arasında ola biləcək təxminən 66 milyon potensial namizəd federal səviyyədə təsdiqlənmiş abort vasitəsilə qətlə yetirildi.
Power symbolizes military strength:
Qüvvət hərbi gücü simvolizə edir:
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Və mənim gördüyüm vəhşi heyvan bəbirə bənzəyirdi; ayaqları ayının ayaqları kimi, ağzı isə şirin ağzı kimi idi; əjdaha ona öz qüdrətini, taxtını və böyük hakimiyyət verdi. Vəhy 13:2.
The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.
Əjdaha, yəni bütpərəst Roma, papalığa üç şey verdi, yəni “öz qüvvəsini, taxtını və böyük hakimiyyətini”. On ikinci ayədə isə ABŞ, yer vəhşi heyvanı, ondan əvvəl olan vəhşi heyvanın bütün “qüvvəsini” icra edən kimi təsvir olunur. Lakin ikinci ayədəki “qüvvə” sözü, on ikinci ayədə “qüvvə” kimi tərcümə olunan sözdən fərqli bir yunan sözüdür. İkinci ayədə “qüvvə” G1722-dir: mənası önündə olmaq (hərfi və ya məcazi mənada), yəni hüzurunda (gözü önündə) deməkdir.
The word “power” in verse twelve is a different Greek word.
On ikinci ayədəki “güc” sözü fərqli bir yunan sözüdür.
And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.
Və o, birinci vəhşinin bütün hakimiyyətini onun önündə icra edir və yeri və orada yaşayanları ölümcül yarası sağalmış birinci vəhşiyə səcdə etməyə vadar edir. Vəhy 13:12.
The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.
Burada “power” G1832 sözü (bacarıq mənasında) belə deməkdir: imtiyaz, yəni həvalə edilmiş təsir; hakimiyyət, yurisdiksiya, azadlıq, qüdrət, haqq, güc. On ikinci ayədə “power” sözü yer vəhşisinin dəniz vəhşisinin həvalə olunmuş hakimiyyəti olduğunu müəyyən edir — ABŞ dəniz vəhşisinin vəkalətli nümayəndəsidir. ABŞ birinci vəhşinin bütün həvalə olunmuş hakimiyyətini icra edir. İkinci ayədə bütpərəst Roma papalığa üç şey verdi. Klovis 496-cı ildə Tolbiak döyüşündə öz hərbi və iqtisadi qüdrətini papalığa verdi. Konstantin 330-cu ildə imperiyanın “taxt”ını təhvil verdi və Yustinian 533-cü ildə bir fərmanla papanı bidətçilərin islahedicisi və kilsələrin başçısı kimi müəyyən etdi. 496-cı ildə Klovis 1989-cu ildə Reqanı təmsil edir. Reqan Trampı təmsil edir.
According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).
Turlar Qriqoriyə görə (təxminən bir əsr sonra yazırdı), Klovis döyüşü uduzmaqda idi və ümidsizlik içində kömək üçün katolik Allaha yalvardı. Onun həyat yoldaşı Klotilda, onu bütpərəstlikdən dönməyə çağıran katolik burqund şahzadəsi idi. Klovis and içdi ki, əgər qalib gəlsə, katolikliyi qəbul edəcək. Vəziyyətin gedişi dəyişdi — istər ilahi müdaxilə, istərsə də hərbi strategiya sayəsində — və Klovis alemanniləri məğlub edərək onların padşahını öldürdü və qüvvələrini pərən-pərən saldı. O, andına sadiq qalaraq katolikliyi qəbul etdi və ənənəyə görə, 496-cı ilin Milad günündə Reymsdə yepiskop Remigius (Müqəddəs Remi) tərəfindən vəftiz olundu.
His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”
Onun iman gətirməsi dönüş nöqtəsi oldu və Klovisi german hökmdarları arasında ilk katolik padşah etdi (ariçi xristian vestqotlar və ya ostqotlardan fərqli olaraq). Bu, frankları Roma Kilsəsi ilə eyni xəttə gətirdi, ona qallo-roma əhalisinin və papalığın dəstəyini qazandırdı. Klovisin vəftizi çox vaxt Fransanın katolik bir millət kimi simvolik “doğuluşu” sayılır; bu da onu ariliyə və ya bütpərəstliyə bağlı qalan digər barbar krallıqlarından fərqləndirirdi. Məhz bu səbəbdən Katoliklik Fransanı “Katolik kilsəsinin ilkdoğanı”, habelə “Katolik kilsəsinin ən böyük qızı” adlandırır.
When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.
Klovis 496-cı ildə papalığın ilk vəkil gücü olduqda, o, 1989-cu ildə vəkil gücə çevrilən Reyqanı təmsil edirdi. Reyqan və Papa II İohann Pavelin tarixində cənub padşahını devirmək məqsədi ilə gizli bir ittifaq quruldu. 1798-ci ildən Bazar qanununadək Surun fahişəsi gizlidir və o, köklərini ən şimaldakı padşahlıq olan Makedoniyaya aparıb çıxaran həmin fahişənin özüdür. O, şimal padşahıdır, peyğəmbərlik baxımından gizlədilmişdir, lakin yenə də məsumluqdan xətasız olduğunu iddia edir.
The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.
Papa həmçinin “əhdə xəyanət edənləri” təmsil edir; onlar üç vəkil müharibəsi boyunca peyğəmbərlik baxımından gizli qalsalar da, nəhayət Panium Döyüşünün tarixində görünən olacaqlar. İmperator Romadan papalıq Romaya keçid zamanı Daniel, bütpərəst Romanın Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin dördüncü padşahlığı kimi öz dövrünün sonuna çatmaqda olduğu anı müəyyən edir.
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
Çünki Kittim gəmiləri ona qarşı gələcək; buna görə o, məyus olacaq, geri dönəcək və müqəddəs əhdə qarşı qəzəblənəcək; belə də edəcək; hətta geri dönüb müqəddəs əhdi tərk edənlərlə anlaşacaq. Daniel 11:30.
In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.
“müqəddəs əhdi tərk edənlər” ifadəsində nəzərdə tutulan Katolik kilsəsidir. Müqəddəs əhdi tərk edənlər, Yəhyanın Vəhyindəki güzəştə gedən Perqam kilsəsidir; Pavelə görə isə günah adamı aşkar edilməzdən əvvəl baş verəcək dönüklük də budur. Katoliklik, Allahın Kəlamına, habelə yeddinci gün Şənbəsinə qarşı yönəldilmiş hücumla təmsil olunduğu kimi, əhdi tərk edənlərdir; bunların hər ikisi Konstantinin dövründən etibarən getdikcə artan hücumlara məruz qalmışdı. Daha əvvəl, on birinci fəsildə də “əhd”ə istinad edilir.
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.
Bu iki padşahın ürəkləri şər etmək üçün olacaq və onlar bir süfrə arxasında yalan danışacaqlar; lakin bu müvəffəq olmayacaq, çünki son yenə təyin olunmuş vaxtda olacaq. Sonra o, böyük sərvətlərlə öz ölkəsinə qayıdacaq; və onun ürəyi müqəddəs əhdə qarşı olacaq; o, böyük işlər görəcək və öz ölkəsinə qayıdacaq. Təyin olunmuş vaxtda yenə qayıdıb cənuba gələcək; lakin bu, əvvəlki kimi də, sonrakı kimi də olmayacaq. Daniel 11:27–29.
In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.
Bu ayələrdə “o” öz ölkəsinə qayıdır, sonra isə daha sonra yenə öz ölkəsinə qayıdır. Bu iki qayıdış, ardınca Roma şəhərinə zəfər təntənəsi ilə “qayıdış”ın gəldiyi iki qələbəni təmsil edir. Birincisi, e.ə. 31-ci ildə Antoni və Kleopatraya qarşı Aktium döyüşü, ikincisi isə eramızın 70-ci ilində Yerusəlimin məhv edilməsindən sonra idi. Ayələrdəki “müəyyən olunmuş vaxt” 330-cu ildir; bu da iyirmi dördüncü ayədəki və üç yüz altmış ilə bərabər olan peyğəmbərlik “vaxtı”nın yekununu göstərir.
The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.
Bir masa arxasında yalan danışan iki padşah bunu “təyin olunmuş vaxt”dan əvvəl edirlər, “çünki son hələ təyin olunmuş vaxtda olacaq.” Nəzərə alınmalı olan bir sual budur: ayə “Sonra o, böyük sərvətlə öz torpağına qayıdacaq” dedikdə nəyi nəzərdə tutur? Bu, təyin olunmuş vaxtda onun qayıdacağınımı bildirir; yoxsa iki nəfər masa arxasında yalan danışdıqdan sonra onun qayıdacağınımı bildirir və buna görə də bu qayıdış təyin olunmuş vaxtdan əvvələmi düşür?
Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.
Uriyah Smit iki qayıdışı e.ə. 31-ci il və b.e. 70-ci il kimi müəyyənləşdirir; bu isə təyin olunmuş vaxt olan 330-cu ildən əvvəlki bir tarixi təmsil edir. Smit həmçinin qeyd edir ki, iyirmi doqquzuncu ayədəki “qayıdış” 330-cu ildən sonradır və Aktium və Yerusəlim döyüşlərindən sonrakı qayıdışlar kimi uğurlu deyildir. Bunun mənası budur ki, təyin olunmuş vaxtdan əvvəl yalanların söyləndiyi bir görüş vardır; bunun ardınca yalan söyləyən iki padşahdan biri böyük sərvətlərlə qayıdır, sonra müqəddəs əhdə qarşı çıxır, işlər görür və təyin olunmuş vaxt olan 330-cu ildə geri dönür.
He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.
Sonra o, cənuba hücum edir, lakin bu, nə Aktium döyüşünə, nə də Yerusəlimin məhvinə bənzəyəcək. Ayələrdəki e. 70-ci il tarixi, parçadakı “müqəddəs əhd” ilə təmsil olunan Allahın seçilmiş əhd xalqının sonunu təsvir edir. Otuzuncu ayədə bütpərəst Roma müqəddəs əhdi tərk edənlərlə anlaşma içindədir. E. 70-ci il, Allahın əhd xalqı olaraq qədim həqiqi İsrailin tam sonu idi və otuzuncu ayə e. 70-ci ildən dörd əsr sonrakı tarixi müəyyənləşdirir. Otuzuncu ayədə təmsil olunan tarixdə əhdi tərk edənlər, Allahla Onun məsihçi xalqı arasında bağlanmış əhdi tərk etmiş olanlardır. Papalıq Romasi otuzuncu ayədə müqəddəs əhdi tərk edənlər kimi təmsil olunan kilsədir.
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
Çünki Kittim gəmiləri onun əleyhinə gələcək; buna görə o, kədərlənəcək, geri dönəcək və müqəddəs əhdə qarşı qəzəblənəcək; belə də edəcək; hətta geri dönüb müqəddəs əhdi tərk edənlərlə anlaşacaq. Daniel 11:30.
Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.
İyirmi doqquzuncu ayə bizi 330-cu ilə gətirir; bu, Konstantinin paytaxt şəhərini Konstantinopola köçürməsi ilə yerinə yetirilmiş olaraq təyin olunmuş vaxt idi. Həmin nişan nöqtəsində bütpərəst Roma cənub müharibəsinə cəlb olunacaqdı; lakin bu, Aktium və Qüdsdə olduğu kimi uğurlu olmayacaqdı. Sonra otuzuncu ayədə bütpərəst Roma, bu gün Karfagen kimi tanınan Kittimdən dəniz müharibəsini başladan Genserik tərəfindən hücuma məruz qalır. Bütpərəst Romaya qarşı bu müharibə Vəhy kitabındakı yeddi surun ikinci suru kimi də təsvir olunmuşdur. Həmin sur qüvvələrinin ilk dördü Qərbi Romanı 476-cı ilə qədər sona çatdırdı. O ilk dörd sur içində ikinci sur, yəni Kittim gəmiləri, ən şiddətlisi idi; çünki Genserik dənizlər üzərində nəzarəti ələ keçirdi və imperiyanın sərvəti qurudu.
Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.
Kittim gəmiləri ilə üzləşdirilib kədərləndirildikdən sonra o geri qayıdır və müqəddəs əhdə qarşı qəzəblənir. Bu, 538-ci ildə papalığın hakimiyyətlə təchiz edilməsinə aparan tarixdə, Allahın Kəlamına qarşı müharibə vasitəsilə yerinə yetirildi. Bundan sonra o geri qayıdır və “müqəddəs əhdi tərk edənlərlə anlaşma” edir. Bütpərəst Roma ilə papalıq Romanın arasındakı həmin qarşılıqlı əlaqə 533-cü ildə Yustinianın fərmanı ilə yerinə yetirildi. Sonrakı ayə, yəni otuz birinci ayə, bundan sonra bütpərəst Romanın necə “kədərləndirildiyini” davam etdirir. 2 Saloniklilərə məktubda Pavel öyrədir ki, bütpərəst Roma 538-ci ildə papalığın hakimiyyəti ələ keçirməsinə “mane olurdu”. O, padşahlığın iqtisadiyyatını dağıdan dənizlərdən gələn bir hücumla kədərləndirildikdən sonra müqəddəs əhdə qarşı qəzəblənir, sonra isə əhdi tərk edənlərlə anlaşma edir. Növbəti ayələrdə isə 496-cı ildə Klovis tərəfindən papalığa verilən hakimiyyəti təmsil edən “qollar” qalxır və onlar tarixdə Roma şəhərini təmsil edən qüvvət məbədini murdarlayırlar; sonra bütpərəst Roma bütpərəstlik dinini (gündəlik qurbanı) aləmdən götürüb onun yerinə katolisizmi qoyur və ardından 538-ci ildə papalığı taxta çıxarır.
When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.
Papalıq 538-ci ildə səlahiyyətləndirildikdə, o, həm nəzərdən keçirdiyimiz ayələrdə təmsil olunan peyğəmbərlik şahidliyini, həm də tarixi şahidliyi təmin etdi. 538-ci il e.ə. 31-ci il və Aktium döyüşü ilə tipləşdirilir. Daniel kitabının səkkizinci fəslinin doqquzuncu ayəsində bütpərəst Roma yer üzünün taxtını ələ keçirmək üçün üç coğrafi maneəni fəth edəcəkdi. Birincisi şərqdə Suriya idi, sonra isə Yəhuda və Yerusəlim, ardınca da Aktium döyüşündə Misir. Papalıq Romadan əvvəl də üç buynuz götürüləcəkdi; bunların üçüncüsü 538-ci ildə Roma şəhərindən qovulan qotlar idi. Bütpərəst Roma və papalıq Roma Aktium döyüşünün 538-ci ilə uyğun gəldiyini müəyyən edən iki şahid təqdim edir və 538-ci il ABŞ-da bazar qanununu təsvir edir; həmin zaman müasir Roma möhlət bağlanana qədər ali hökmranlıq edir.
We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.
İyirmi yeddidən otuz birə qədər olan ayələrin ümumi icmalını yekunlaşdırdıq.
In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.
Növbəti məqalədə bu ayələr üzərində diqqəti cəmləyəcək və bu parçanı on birinci ayədən on beşinci ayəyədək olan ayələrin tarixi ilə uyğunlaşdırmaq işinə başlayacağıq.