The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

Ang mensaheng gidala ni Elder Jones ug ni Waggoner sa rebelyon niadtong 1888, mao ang mensahe sa pagkamatarong pinaagi sa pagtuo sa pagkatinuod. Ang apostatang Protestante naglalis nga ang pagkamatarong nga gihatag pinaagi sa kamatayon ni Cristo didto sa krus nagatabon sa tawo diha sa iyang mga sala, apan nga ang Iyang dugo dili gayod sa pagkatinuod magakuha sa iyang mga sala. Kining bakak nga doktrina nagapahimutang sa pagwagtang sa sala sa Ikaduhang Pag-anhi, sa dihang ang mga makasasala unya sa mahikaong paagi pagausabon. Ang apostatang Protestante ug, opisyal sukad 1957, ang Laodiceanong Adventismo, nagaangkon nga si Cristo mao lamang ang atong Ilisanan, apan dili ang atong Panig-ingnan. Usa ka tuig sa wala pa ang 1888, si Sister White misulat sa mosunod.

“‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

“‘Usa ka bag-ong kasingkasing ang akong ihatag kaninyo ug usa ka bag-ong espiritu ang akong ibutang sa sulod ninyo.’ Nagatuo ako sa bug-os kong kasingkasing nga ang Espiritu sa Dios ginabawi na gikan sa kalibotan, ug kadtong nakadawat ug dakong kahayag ug mga kahigayonan ug wala kini nila pahimusli, sila maoy unang biyaan. Ilang gipasubo ug gipalayo ang Espiritu sa Dios. Ang karon nga kalihokan ni Satanas sa paglihok ibabaw sa mga kasingkasing, ug ibabaw sa mga iglesia ug mga nasod, kinahanglan makapakurat sa matag estudyante sa profesiya. Ang katapusan haduol na. Manghinaut nga motindog ang atong mga iglesia. Hinaut nga masinati sa kasingkasing sa tagsatagsa ka mga sakop ang makakabig nga gahum sa Dios, ug unya makita nato ang halalum nga paglihok sa Espiritu sa Dios. Ang yano lamang nga kapasayloan sa sala dili mao lamang ang bugtong sangpotanan sa kamatayon ni Jesus. Iyang gihimo ang walay kinutuban nga halad dili lamang aron kuhaon ang sala, kondili aron mapasig-uli ang tawhanong kinaiya, mapaanyag pag-usab, matukod pag-usab gikan sa iyang mga kagun-oban, ug himoong takus alang sa presensya sa Dios….”

“Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

“Si Cristo mao ang hagdan nga nakita ni Jacob, kansang ubos nahimutang sa yuta ug kansang kinatas-ang tukdo nakaabot sa labing hataas nga kalangitan. Kini nagpakita sa tinudlong paagi sa kaluwasan. Kinahanglan mosaka kita sa maong hagdan nga tunob sa matag tunob. Kon ang bisan kinsa kanato sa katapusan maluwas, kini pinaagi sa paghupot kang Jesus ingon sa mga tunob sa usa ka hagdan. Si Cristo nahimong alang sa magtotoo kaalam ug pagkamatarong, pagkabalaan, ug pagtubos….”

“There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

“Adunay mangahulog sa makalilisang nga pagkapukan ang pipila niadtong naghunahuna nga sila nagabarog nga malig-on tungod kay anaa kanila ang kamatuoran; apan wala nila kini maangkon ingon sa anaa kini diha kang Jesus. Ang usa ka gutlo nga pagpasagad mahimong maglunod sa usa ka kalag ngadto sa kadaot nga dili na gayud maulian. Ang usa ka sala nagadala ngadto sa ikaduha, ug ang ikaduha nagaandam sa dalan alang sa ikatulo, ug padayon pa. Kita kinahanglan, ingon nga matinumanong mga mensahero sa Dios, magapakilooy Kaniya sa walay hunong aron mapanalipdan sa Iyang gahum. Kon mosimang kita bisan usa lamang ka pulgada gikan sa katungdanan, anaa kita sa kapeligrohan nga mopadayon sa dalan sa sala nga motapos sa kalaglagan. Adunay paglaum alang sa matag usa kanato, apan sa usa lamang ka paagi—pinaagi sa pagbugkos sa atong kaugalingon kang Cristo, ug sa paggamit sa tanang kusog aron makab-ot ang kahingpitan sa Iyang kinaiya.

“This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

“Kining relihiyosong pagkamaayo nga nagapakagamay sa sala ug sa kanunay nagapabilin sa gugma sa Dios ngadto sa makasasala, nagadasig sa makasasala sa pagtuo nga ang Dios magaluwas kaniya samtang nagapadayon siya sa sala ug siya nasayod nga kini sala. Mao kini ang paagi sa daghan nga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran alang niining panahona. Ang kamatuoran ginapahilayo gikan sa ilang kinabuhi, ug mao kana ang hinungdan nga wala kini’y labaw pang gahum sa pagpanghimatuod ug pagpabalik-loob sa kalag. Kinahanglan adunay paningkamot sa matag ugat ug espiritu ug kaunoran aron biyaan ang kalibotan, ang iyang mga kostumbre, ang iyang mga binuhatan, ug ang iyang mga uso….”

“If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

“Kon imong isalikway ang sala ug gamiton ang buhing pagtoo, ang kadagaya sa mga panalangin sa langit maimo.” Selected Messages, libro 3, 155.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

Ang bakakong “maayo-kuno nga relihiyon” sa apostatang Protestante gisugdan isip opisyal nga doktrina sa sinugdanan sa ikaupat nga kaliwatan sa Adventismo niadtong 1957. Kini nagpresentar ug kahulogan sa pagkamatarong nga “nagdasig sa makasasala sa pagtuo nga luwason siya sa Dios samtang nagapadayon siya sa sala.” Ang krus nagtudlo nga “ang kapasayloan sa sala dili mao lamang ang bugtong sangputanan sa kamatayon ni Jesus,” kay “Iyang gihalad ang walay kinutuban nga sakripisyo dili lamang aron mapapas ang sala, kondili aron mapasig-uli ang tawhanong kinaiya, mapabalik ang katahum niini, matukod pag-usab gikan sa iyang mga kalaglagan, ug mahimong angay alang sa presensya sa Dios.”

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

Ang rebelyon sa 1957 nagapakita nga ang liso sa rebelyon nga gitanom niadtong 1863, ug nga unya miturok sa 1888, ug nga sa ulahi gipainum pinaagi sa peke nga mensahe nga girepresentahan sa basahon nga gimantala sa 1919 (*The Doctrine of Christ*), sa katapusan nagpamunga sa usa ka dayag nga pagpamatuod nga ang orihinal nga “pagtuo sa matarung” nga girepresentahan sa duha ka papan ni Habakkuk, karon gikuha na ug gipulihan sa dunot nga kahulogan sa “pagkamatarung pinaagi sa pagtuo” nga anaa sa apostatang Protestantismo. Ang masupilon nga propeta gikan sa Juda, mibalik ngadto sa katilingban sa mga mayubiton ug mikaon uban sa mini nga propeta sa Bethel.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

Ang mensahe ngadto sa iglesia sa Laodicea nga unang gipresentar ngadto sa kalihokan sa mga Millerite niadtong 1856, ug unya pag-usab ngadto sa iglesia sa Laodicea niadtong 1888, gisalikway sa matag lakang sa dalan. Kadtong mensahe nila Jones ug Waggoner, nga sumala kang Sister White mao ang mensahe ngadto sa Laodicea, ug usab ang mensahe sa pagkamatarung pinaagi sa pagtuo, gisalikway, ubos sa pangagpas nga ang mga masukihon nga nagsalikway niini, sa pagkatinuod nanalipod sa daang mga timaan sa patukoranan! Ang mga timaan sa patukoranan nga ilang gipanalipdan mao ang usa ka pundasyon sa ilang kaugalingong tawhanong paghimo, nga gitukod ibabaw sa balas.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

Ang mensahe sa “pagkamatarung pinaagi sa pagtuo” nga gipresentar nila ni Jones ug Waggoner niadtong 1888, naglakip sa kamatuoran sa tinuod nga ebanghelyo, nga nagaila nga kadtong mga gipakamatarung, gipabalaan usab. Gipasiugda niini nga ang pagpakamatarung mao ang “sa tinuod gayud” paghimo nga balaan, dili lamang ang legal nga “pagmantala” nga balaan. Ang mensahe nila ni Jones ug Waggoner, nga giila ni Sister White nga iya nang gipresentar sulod sa daghang katuigan sa wala pa ang pagrebelde niadtong 1888, nagaila nga sa dihang ang pagpakamatarung giisip, ang pagkabalaan ikahatag sa mao rang higayon.

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

Dili kini mahimong lahi, kay ang pagkamatarong ug ang pagkabalaan matuman pinaagi sa presensya sa Balaang Espiritu diha sa magtutuo. Ang pagkamatarong ug ang pagkabalaan yano lamang nga duha ka mga pulong nga naghulagway sa duha ka mga bahin sa usa ka buhat nga matuman sulod sa magtutuo pinaagi sa presensya sa Balaang Espiritu.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

Mao gayod ang mensahe ni Moises nga gisalikway sa mga rebelde ni Korah, nga gisalikway pag-usab niadtong 1856, unya pag-usab niadtong 1888, ug dayon hayag nga gihimong opisyal nga teolohiya sa kaluwasan sa Laodiceanong Adventismo niadtong 1957. Ang padayon nga pagrebelde nakapakapoy sa Dios, kay ang katawhan miingon, “Ang tagsatagsa nga nagabuhat ug dautan maayo sa panan-aw sa Ginoo, ug Siya may kalipay kanila; o, Hain man ang Dios sa paghukom?”

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

Miingon sila, “kadtong mga nagapadayon sa pagpakasala gipakamatarung pinaagi sa dugo ni Cristo, ug ang Dios nalipay kanila, bisan pa nga nagapadayon sila sa pagpakasala.” Kini mao ang espirituwal nga paglimbong nga girepresentahan sa mensahe ngadto sa Laodicea (usa ka katawhang gihukman), kay bisan pa sa kamatuoran nga giila ni Cristo ang mga taga-Laodicea ingon nga “makalolooy, ug makapaguol, ug kabus, ug buta, ug hubo,” nagatuo sila nga sila “dato, ug nadagaya sa mga bahandi, ug walay kinahanglanon bisan unsa.” Ug sa maong kahimtang, anaa na gayud sila sa tumoy sa pagsalibay kanila gikan sa baba sa Ginoo.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

Ang mga matinumanon sa kasaysayan sa mga Millerite nga naglahutay pinaagi sa kasinatian sa unang kapakyasan niadtong 1844, ingon sa gihulagway ni Jeremias sa kapitulo kinse, bersikulo kinse hangtod baynte-uno, isip matinumanong mga magtutukod sa templo, nga gisaaran nga kon sila dili mobalik ngadto sa “katilingban sa mga mayubiton,” sila mamahimong “baba” sa Dios, mibalik gayud ngadto sa “katilingban sa mga mayubiton” (nga girepresentahan sa bakakon nga propeta sa Bethel), ug miuswag ngadto sa pagkahimong mga Laodiceano, nga atua na sa ngilit sa pagaluwaon gikan sa baba sa Dios, ug wala nila kini masayri.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

Ang kahimtang sa Laodiceanong Adventismo niadtong Septyembre 11, 2001, gipaila pinaagi sa kahimtang sa mga Protestante niadtong Agosto 11, 1840. Kining duha ka kasaysayan gipaila pinaagi sa mga Hudiyong mapakiglalison sa dihang mikunsad ang Espiritu Santo sa pagbautismo ni Cristo. Sa matag usa niining tulo ka kasaysayan, ang usa ka kanhing piniling katawohan giagian na kaniadto, ug giagian pa usab karon, sa proseso sa paglabay kanila. Ang Mensahero sa Tugon sa panahon ni Juan Bautista, mosulod sa tugon uban niadtong gipaila ni Pedro ingon nga usa ka “piniling kaliwatan.”

But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

Apan hinoon usa ka piniling kaliwatan, usa ka harianong pagkapari, usa ka balaang nasod, usa ka katawhan nga pinasahi alang sa Dios; aron inyong ipadayag ang mga pagdayeg kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa iyang katingalahang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios; kamo nga wala kaniadto makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:9, 10.

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

Gihingalan ni Pedro ang bag-ong piniling katawhan sa iyang kapanahonan, nga niadtong panahona mao ang Kristohanong iglesia. Sila gipili ingon nga usa ka “piniling kaliwatan,” sa usa ka kapanahonan diin si Cristo ug si Juan Bautista parehong naghingalan sa nahaunang piniling katawhan ingon nga usa ka kaliwatan sa mga halas.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

O kaliwatan sa mga bitin nga malala, unsaon man ninyo, nga daotan man kamo, ang pagsulti ug mga maayong butang? kay gikan sa kadagaya sa kasingkasing ang baba mosulti. Mateo 12:34.

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

Ang kaliwatan nga gilabyan, usa ka “kaliwatan sa mga halas nga mapintas,” nga usa ka simbolo ni Satanas—ang nagakamang nga mananap sa panagna sa Biblia. Ang kaliwatan nga gilabyan nakapuno na sa ilang takna sa pagsulay, ug sulod sa upat ka kaliwatan sila nahimutang sa kinaiya sa halas nga mapintas. Napalambo nila ang agtang sa usa ka bigaon. Mao kini ang hinungdan ngano nga ang kaluhaan ug lima ka mga tigulang nga lalaki sa Ezekiel kapitulo otso andam sa pagsimba sa adlaw. Naporma nila ang kinaiya sa pagka-papa.

“The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

“Ang mensahe sa ikatulong manulonda gipadala ngadto sa kalibotan, nga nagpasidaan sa mga tawo batok sa pagdawat sa timailhan sa mananap o sa iyang larawan diha sa ilang mga agtang o sa ilang mga kamot. Ang pagdawat niini nga timailhan nagpasabot sa pag-abot ngadto sa mao rang hukom nga gihimo sa mananap, ug sa pagpasiugda sa mao rang mga ideya, sa dayag nga pagsupak sa Pulong sa Dios.” Review and Herald, Hulyo 13, 1897.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

Ang marka sa mananap, mao ang marka sa tawo sa sala, nga mao ang papa sa Roma ug ang yutan-ong representante ni Satanas. Ang moabut sa maong hunahuna sama sa mananap, mao ang moabut sa maong hunahuna sama kang Satanas, nga gisimbuloan ingon nga bitin nga makahilo.

“To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

“Aron masiguro ang kalibutanong mga kaayohan ug mga dungog, ang iglesya gidala sa pagpangita sa pabor ug suporta sa dagkong mga tawo sa yuta; ug sa ingon, sa iyang pagsalikway kang Cristo, nadani siya sa pagtugyan sa pagkamaunongon ngadto sa representante ni Satanas—ang obispo sa Roma.” The Great Controversy, 50.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

Sa kataposang kaliwatan sa usa ka kanhing piniling katawhan, ang ilang kinaiya nagpakita sa kinaiya ni Satanas. Ang “piniling kaliwatan” nga kaniadto dili katawhan sa Dios, gipili pinaagi sa usa ka proseso sa pagsulay, paghinlo, ug pagputli. Kadtong molabang sa maong proseso sa pagsulay gipili aron maanaa sa usa ka pakigsaad nga relasyon uban sa Dios. Ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa Kristohanong iglesia, unya pag-usab uban sa Millerite Adventism, ug gibuhat Niya kini pag-usab uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Sa dihang ang Ginoo mosulod ngadto sa pakigsaad uban sa bag-ong piniling katawohan sa Dios (nga kaniadto dili mao ang katawohan sa Dios), Siya moanhi ngadto kanila ingon nga Mensahero sa Pakigsaad. Sa matag usa sa tulo ka mga kasaysayan nga nagtuman sa Malakias kapitulo tres, adunay usa ka mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad. Ang unang mensahero mao si Juan Bautista, nga maoy larawan sa ikaduha ug ikatulong mensahero. Ang ikaduhang mensahero mao si William Miller. Sa tingub, ang mga propetikong kinaiya ni Juan Bautista ug ni William Miller nagapahamutang sa mga kinaiya sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad nga moanhi ug mosulod ngadto sa pakigsaad uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

Ang tulo ka mga mensahero nga nagaandam sa dalan alang kang Cristo, nga mao ang Mensahero sa Pakigsaad, aron sa kalit moanhi sa Iyang templo, naghulagway sa usa ka buluhaton nga matuman sa panahon sa imbestigatibong paghukom, nga matapos diha sa ehekutibong paghukom.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

“Sa kataposang mga adlaw sa kasaysayan niining kalibutana, ang tugon sa Dios uban sa iyang katawhan nga nagabantay sa iyang mga sugo pagabag-uhon. ‘Nianang adlawa magabuhat ako ug tugon alang kanila uban sa mga mananap sa kapatagan, ug uban sa mga langgam sa langit, ug uban sa mga mananap nga nagakamang sa yuta: ug pagaputlon ko ang pana ug ang espada ug ang gubat gikan sa yuta, ug pagapapuy-on ko sila nga luwas. Ug pakigkaslon ko ikaw kanako sa walay kataposan; oo, pakigkaslon ko ikaw kanako diha sa pagkamatarong, ug sa paghukom, ug sa mahigugmaong kalolot, ug sa mga kalooy. Pakigkaslon ko gayud ikaw kanako diha sa pagkamatinumanon; ug ikaw makaila kang Jehova.’”

“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

“‘Ug mahitabo niadtong adlawa, ako mamati, nagaingon si Jehova, ako mamati sa kalangitan, ug sila mamati sa yuta; ug ang yuta mamati sa trigo, ug sa bino, ug sa lana; ug sila mamati kang Jezreel. Ug ako siya ipugas alang kanako sa yuta; ug ako malooy kaniya nga wala makadawat ug kalooy; ug ako moingon kanila nga dili akong katawohan, Ikaw akong katawohan; ug sila moingon, Ikaw akong Dios.’ Oseas 2:14–23.”

“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

“‘Nianang adlawa,... ang salin sa Israel, ug ang mga nahibilin sa balay ni Jacob,... mosalig sa Ginoo, ang Balaan sa Israel, sa kamatuoran.’ Isaias 10:20. Gikan sa ‘matag nasud, ug kabanayan, ug pinulongan, ug katawhan’ adunay mga tawo nga malipayong motubag sa mensahe, ‘Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom.’ Motalikod sila gikan sa matag diosdios nga nagbugkos kanila niining yutaa, ug ‘mosimba kaniya nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa yuta, ug sa dagat, ug sa mga tuboran sa katubigan.’ Buhian nila ang ilang kaugalingon gikan sa matag kalambigitan, ug motindog sila sa atubangan sa kalibotan ingon nga mga handumanan sa kalooy sa Dios. Masinugtanon sa matag langitnong kinahanglanon, ila silang pagailhon sa mga manulonda ug sa mga tawo ingon niadtong ‘nagatuman sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus.’ Pinadayag 14:6–7, 12.”

“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

“‘Tan-awa, moabut ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoo, nga ang magdadaro makaapas sa mag-aani, ug ang magpipisa sa mga ubas sa nagsasabwag ug binhi; ug ang kabukiran motulo ug matam-is nga bino, ug ang tanang kabungtoran matunaw. Ug akong pabalikon [mobali] ang pagkabihag sa akong katawohan nga Israel, ug ilang tukoron ang mga siyudad nga nahimong awa-aw, ug ilang puy-an kini; ug mananom sila ug kaparasan, ug moinom sa bino niini; magbuhat usab sila ug mga tanaman, ug mokaon sa bunga niini. Ug itanom ko sila diha sa ilang yuta, ug dili na gayud sila ibton pag-usab gikan sa ilang yuta nga akong gihatag kanila, nagaingon ang Ginoo nga imong Dios. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

Ang kapitulo tres sa Malakias natuman sa panahon ni Cristo, ug sa panahon sa mga Millerite, ug kining duha ka kasaysayan maoy nagtimaan sa katumanan niini sa ulahing mga adlaw. Gipaangay ni Sister White ang katumanan sa kapitulo tres sa Malakias sa buluhaton ni Cristo sa paghinlo sa templo.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

“Sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamalitay ug mga mamaligyaay sa kalibotan, gipahibalo ni Jesus ang Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga kailibgon, sa daotang mga kinaandan, nga nagdaut sa kalag. Malakias 3:1–3 gikutlo.” The Desire of Ages, 161.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

Ang paghinlo ni Cristo sa templo naglarawan sa Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing sa makasasala nga naghinulsol. Sa Iyang ministeryo taliwala sa mga tawo, kaduha Niyang gihinloan ang yutan-ong templo.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

“Ang propeta nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Napukan na, napukan na ang dakong Babilonia, ug nahimo nang puloy-anan sa mga yawa’ (Pinadayag 18:1, 2). Mao kini ang mao gihapong mensahe nga gihatag sa ikaduhang manulonda. Napukan na ang Babilonia, ‘kay iyang gipainom ang tanang mga nasod sa vino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Unsa man kana nga vino?—Ang iyang mga bakak nga pagtulon-an. Gihatag niya sa kalibotan ang usa ka bakak nga igpapahulay ilis sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang bakak nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyang pagkadili-mamatay sa kalag. Daghang susamang mga kasaypanan iyang gipakaylap sa halayo ug sa haduol, ‘nga nagatudlo ingon nga mga pagtulon-an sa mga sugo sa mga tawo’ (Mateo 15:9).”

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

“Sa diha nga gisugdan ni Jesus ang Iyang pangmadlang ministeryo, Iyang gilimpyohan ang Templo gikan sa mapanasigon nga paglapas batok sa pagkabalaan niini. Lakip sa katapusang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paglimpyo sa Templo. Busa, sa katapusang buluhaton alang sa pagpahimangno sa kalibotan, duha ka lahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na, nahulog na ang Babilonia, kadtong bantugan nga siyudad, kay gihubog niya ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda, may tingog nga nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Selected Messages, libro 2, 118.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

Sa katumanan sa Malakias kapitulo tres, si Juan Bautista mao ang mensahero nga nag-andam alang kang Jesus, isip Mensahero sa Pakigsaad, sa kalit nga pag-anhi ngadto sa Iyang templo ug sa paghinlo niini sa makaduha. Sa Iyang ministeryo nga tulo ug tunga ka tuig, Iyang gihinloan ang templo sa sinugdanan ug sa katapusan sa Iyang ministeryo, sa ingon nagpaila nga ang buhat sa paghinlo adunay sinugdanan nga nagrepresentar sa katapusan. Kanunay nga gipakita ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug uyon sa Iyang buluhaton isip Alpha ug Omega, ang tulo ug tunga ka tuig nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka paghinlo sa templo.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

Sa pagtapos sa tulo ug tunga ka tuig, Iyang giula ang dugo nga nagpamatuod sa tugon nga nagtuman sa tagna sa Daniel kapitulo nuebe nga Iyang pagapalig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana, sa taliwala niini Siya pagaputlon.

And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

Ug human sa kan-uman ug duha ka semana pagaputlon ang Mesiyas, apan dili alang sa iyang kaugalingon; ug ang katawohan sa prinsipe nga moanhi magalaglag sa siyudad ug sa balaang puloy-anan; ug ang katapusan niana mahiuban sa usa ka lunop, ug hangtod sa katapusan sa gubat ang mga pagkalaglag gitino na. Ug iyang palig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana; ug sa taliwala sa semana iyang pahunongon ang halad-nga-sinunog ug ang halad, ug tungod sa pagkaylap sa mga dulumtanan himoon niya kini nga biniyaan, bisan hangtod sa katumanan, ug ang gitino pagabuboha ibabaw sa biniyaan. Daniel 9:26, 27.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

“Panid sa panid mahimong isulat mahitungod niining mga butanga. Tibuok nga mga komperensya nagakahimong pinatubo sa samang mga baluktot nga mga prinsipyo. ‘Kay ang mga dato nga tawo niini napuno sa kapintas, ug ang mga pumoluyo niini nakasulti ug mga bakak, ug ang ilang dila malimbongon diha sa ilang baba.’ Ang Ginoo molihok aron sa paghinlo sa iyang iglesia. Sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, ang Ginoo hapit na motalikod ug magbaliskad sa mga institusyon nga gitawag pinaagi sa iyang ngalan.

“Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

“Kon unsa ka madali magsugod kining proseso sa pagpino, dili ko ikasulti, apan dili kini madugay nga mapalangan. Siya kansang kalayagananaa anaa sa iyang kamot magahinlo sa iyang templo gikan sa iyang moral nga kahugawan. Hingpit gayud niyang hinloan ang iyang giukanan. Ang Dios adunay pakiglalis batok sa tanan nga nagabuhat bisan sa labing diyutay nga pagkadili-matarong; kay sa pagbuhat niini ilang isalikway ang awtoridad sa Dios, ug ilahang ibutang sa kapeligrohan ang ilang bahin diha sa pagpasig-uli, ang pagtubos nga gihimo ni Cristo alang sa matag anak nga lalake ug anak nga babaye ni Adan. Makatabang ba ang pagsunod sa usa ka dalan nga makalilisang sa Dios? Makatabang ba ang pagbutang sa inyong mga insensaryo ug laing kalayo aron ihalad sa atubangan sa Dios, ug unya moingon nga walay kalainan?”

“It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

“Dili sumala sa kahikayan sa Dios ang pagpatigbabaw pag-ayo sa Battle Creek. Ang kahimtang nga anaa karon mao ang gipakita kanako kaniadto ingon nga pasidaan. Nagamasakiton ang akong kasingkasing tungod sa maong hulagway. Ang Ginoo naghatag ug mga pasidaan aron mapugngan kining makadaot sa moral nga kahimtang sa mga butang, apan kini wala tagda. ‘Kamo mao ang asin sa yuta: apan kon ang asin mawad-an sa iyang lami, unsaon pa kini pagpaasin? Sukad niana wala na kiniy kapuslanan kondili isalibay ug tunobtunoban sa mga tawo.’

“I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

Nangamuyo ako sa akong mga igsoon nga mahigmata. Gawas kon adunay kausaban nga mahitabo sa madali, kinahanglan kong ipahibalo ang mga kamatuoran ngadto sa katawhan; kay kining kahimtanga kinahanglan mausab; ang mga tawong wala makabig kinahanglan dili na mahimong mga manedyer ug mga direktor sa usa ka buluhaton nga mahinungdanon ug balaan kaayo. Uban kang David napugos kita sa pag-ingon, “Panahon na alang kanimo, Ginoo, sa pagbuhat: kay ilang gipapas ang imong kasugoan.” Special Testimonies, 30, 31.