The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.
Ang semana nga gipamatud-an ni Cristo ang tugon nagrepresentar sa yugto sukad sa Iyang bautismo hangtod nga si Cristo, didto sa langitnong santuwaryo, mitindog sa pagbato kang Esteban.
But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.
Apan siya, nga puno sa Espiritu Santo, mitutok pag-ayo ngadto sa langit, ug nakita niya ang himaya sa Dios, ug si Jesus nga nagtindog sa too sa Dios, Ug miingon, Ania karon, nakita ko ang mga langit nga naablihan, ug ang Anak sa tawo nga nagtindog sa too sa Dios. Unya sila misinggit sa makusog nga tingog, ug gitak-opan nila ang ilang mga dunggan, ug sa usa ka panaghiusa midasmag sila kaniya, Ug ilang gipahawa siya ngadto sa gawas sa siyudad, ug gibato siya: ug ang mga saksi mibutang sa ilang mga sapot sa tiilan sa usa ka batan-ong lalaki, nga ang ngalan mao si Saul. Ug ilang gibato si Esteban, nga nagtawag sa Dios, ug nagaingon, Ginoong Jesus, dawata ang akong espiritu. Ug miluhod siya, ug misinggit sa makusog nga tingog, Ginoo, ayaw ipasangil kini nga sala batok kanila. Ug sa nakasulti na siya niini, siya namatay. Mga Buhat 7:55–60.
When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.
Sa dihang gibato si Stephen ug mitindog si Michael, ang ebanghelyo miadto sa mga Gentil, kay hangtod niadtong panahona ang ebanghelyo gilimitahan lamang ngadto sa mga Judio.
“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.
“Unya, miingon ang manulonda, ‘Ug iyang lig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana [pito ka tuig].’ Sulod sa pito ka tuig human ang Manluluwas misulod sa Iyang ministeryo, ang maayong balita igawali ilabina ngadto sa mga Judio; sulod sa tulo ug tunga ka tuig pinaagi kang Cristo mismo; ug pagkahuman pinaagi sa mga apostoles. ‘Ug sa taliwala sa semana iyang pahunongon ang halad ug ang halad-nga-pagasalon.’ Daniel 9:27. Sa tingpamulak sa A. D. 31, si Cristo, ang tinuod nga halad, gihalad didto sa Calvario. Unya ang tabil sa templo nagisi sa duha, nga nagpakita nga ang pagkabalaan ug kahulogan sa buluhatong halad napapas na. Miabot na ang panahon aron ang yutan-ong halad ug paghalad mapahunong.”
“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.
“Ang usa ka semana—pito ka tuig—natapos sa A.D. 34. Unya pinaagi sa pagbato kang Esteban, ang mga Judio sa kataposan nagtimri sa ilang pagsalikway sa ebanghelyo; ang mga tinun-an nga nangkatibulaag tungod sa paglutos ‘nangadto bisan diin nga nagwali sa pulong’ (Mga Buhat 8:4); ug sa dili madugay human niana, si Saulo nga tiglutos nakabig, ug nahimong si Pablo, ang apostol ngadto sa mga Hentil.” The Desire of Ages, 233.
In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.
Sa tuig 34, natapos ang balaang semana (duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw), ug ang karaang Israel gibulag na sa Dios; ang ilang panahon sa pagsulay hingpit nang natapos. Niana nga punto, ang silot batok sa karaang Israel tungod sa ilang pagsalikway sa tugon, ug tungod sa paglansang sa Anak sa Dios sa krus, nailalom sa ehekutibong paghukom sa Dios. Ang Dios, diha sa Iyang mapailobong kalooy, nagpugong sa pagkalaglag sa Jerusalem hangtod sa pagsulong ug pagkalaglag niini niadtong 66 AD hangtod sa 70 AD.
The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.
Ang mga bersikulo sa Daniel kapitulo 9, nga nagtimaan sa semana diin gikompirma ni Cristo ang tugon, nagtimaan usab nga ang paganong Roma (ang prinsipe nga moanhi) maoy moguba sa siyudad ug sa balaang puloy-anan, apan ang Dios, sa Iyang mapailobong kalooy, mitugot sa mga anak sa karaang Israel ug panahon aron madungog ang maayong balita ug makahimo ug usa ka paghukom, maingon sa gibuhat sa ilang mga amahan sulod sa pito ka tuig nga yugto sa ministeryo ni Cristo ug sa mga tinun-an taliwala kanila.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.
“Sulod sa hapit kap-atan ka tuig human ang kalaglagan sa Jerusalem gipamulong na ni Cristo Mismo, gilanganan sa Ginoo ang Iyang mga paghukom batok sa siyudad ug sa nasod. Kahibulongan ang hataas nga pailub sa Dios ngadto sa mga mosalikway sa Iyang ebanghelyo ug sa mga mamumuno sa Iyang Anak. Ang sambingay sa kahoy nga dili mamunga naghulagway sa pagpakiglabot sa Dios sa nasod nga Judio. Ang sugo migula na, ‘Putla kini; nganong nagkupot pa man kini sa yuta?’ (Lucas 13:7) apan ang balaang kalooy nagpasaylo pa kaniya sa makadiyot nga panahon. Aduna pay daghan sa mga Judio nga walay kahibalo sa kinaiya ug sa buluhaton ni Cristo. Ug ang mga anak wala makapahimulos sa mga kahigayonan ni makadawat sa kahayag nga gisalikway sa ilang mga ginikanan. Pinaagi sa pagwali sa mga apostoles ug sa ilang mga kauban, ipasidlak sa Dios ang kahayag diha kanila; tugotan sila sa pagtan-aw kon giunsa pagtuman ang profesiya, dili lamang sa pagkatawo ug kinabuhi ni Cristo, kondili usab sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw. Ang mga anak wala hukmi tungod sa mga sala sa mga ginikanan; apan sa dihang, uban sa kahibalo sa tanang kahayag nga gihatag sa ilang mga ginikanan, gisalikway sa mga anak ang dugang nga kahayag nga gihatag ngadto sa ilang kaugalingon, nahimo silang mga umalambit sa mga sala sa ilang mga ginikanan, ug ilang gipuno ang takus sa ilang kasal-anan.”
“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.
“Ang taas nga pagkamapailubon sa Dios ngadto sa Jerusalem nagpamatuod lamang sa mga Judio diha sa ilang masukihong pagkadilihinulsol. Sa ilang pagdumot ug kabangis batok sa mga tinun-an ni Jesus ilang gisalikway ang ulahing tanyag sa kalooy. Unya gikuha sa Dios ang Iyang panalipod gikan kanila ug gitangtang ang Iyang nagapugong nga gahum batok kang Satanas ug sa iyang mga manulonda, ug ang nasod gipasagdan ilalom sa pagpugong sa pangulo nga iyang gipili. Ang iyang mga anak nagsalikway sa grasya ni Cristo, nga unta nakapahimo kanila sa pagpukan sa ilang daotang mga pagduso, ug karon kini maoy nakadaug kanila. Gipukaw ni Satanas ang labing mabangis ug labing mahugaw nga mga pagbati sa kalag. Ang mga tawo wala magpamalandong; sila wala na gayud sa husto nga pangatarungan—gidumala sa pagduso ug binuta nga kapungot. Nahimo silang sataniko sa ilang kabangis. Sa panimalay ug sa nasod, sa mga labing hataas ug sa mga labing ubos nga hut-ong sa katilingban usab, didto ang pagduda, kasina, pagdumot, panagbingkil, pagsukol, pagpatay. Walay kahilwasan bisan asa. Ang mga higala ug mga kaparyente nagbudhiay sa usag usa. Ang mga ginikanan mipatay sa ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga ginikanan. Ang mga magmamando sa katawhan walay gahum sa pagdumala bisan sa ilang kaugalingon. Ang dili mapugngang mga pagbati naghimo kanila nga mga malupigon. Gidawat sa mga Judio ang bakak nga pagpamatuod aron silotan sa hukom ang walay sala nga Anak sa Dios. Karon ang bakak nga mga sumbong naghimo sa ilang kaugalingong kinabuhi nga walay kasigurohan. Pinaagi sa ilang mga binuhatan dugay na silang nagaingon: ‘Pahunonga ang Balaan sa Israel sa among atubangan.’ Isaias 30:11. Karon ang ilang tinguha gitugotan. Ang kahadlok sa Dios wala na makasamok kanila. Si Satanas mao ang nag-una sa nasod, ug ang labing hataas nga mga awtoridad sibil ug relihiyoso nailalom sa iyang paghari.” The Great Controversy, 27, 28.
As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.
Ingon nga Mensahero sa Pakigsaad, si Cristo sa sinugdan una nga nakig-atubang lamang sa mga Judio. Sa tuig 34, sa pagbato kang Esteban hangtod sa kamatayon, ang maayong balita miadto dayon sa mga Gentil, ug miabot ang panahon sa ehekutibong paghukom sa Dios, bisan pa ang Dios, sa Iyang kalooy, nagpugong niana nga takna sulod sa mga kap-atan ka tuig.
As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.
Ingon ang Mensahero sa Pakigsaad, sa katumanan sa Malakias kapitulo tres, si Cristo sa makaduha naghinlo sa templo. Gibuhat Niya kini sulod sa usa ka yugto sa panahon nga ilabinang gilain alang sa katawhan sa pakigsaad nga niadtong panahona gitalikdan ug gibulagan, ug usab alang niadtong unya mahimong bag-ong piniling katawhan. Sa natapos na kadtong yugto sa panahon, misugod ang panahon sa ehekutibong paghukom sa Dios. Si Juan Bautista mao ang mensahero nga nag-andam sa dalan alang sa buluhaton ni Cristo sa pagpatindog ug usa ka bag-ong piniling katawhan nga pagapakigsaaran Niya.
The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.
Ang duha ka paghinlo sa templo maoy mga leksiyon pinaagi sa buhat nga nagpaila sa buluhaton ni Cristo sa paghinlo sa templo sa kalag. Sa dihang ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit moabut diha sa ikatulong kapitulo sa Malakias, Iyang hinloan ug usab hingpit nga papason ang mga anak ni Levi, alang sa katuyoan sa paghimo ug halad, sama sa mga adlaw sa kanhing panahon.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.
Apan kinsa man ang makaagwanta sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makatindog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magpapatin-aw, ug sama sa sabon sa mga tigpaputi: Ug siya molingkod ingon nga magpapatin-aw ug maglilinis sa salapi: ug iyang pagaputlihon ang mga anak ni Levi, ug pagahinloan sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem makapahimuot sa Ginoo, ingon sa mga adlaw sa karaan, ug ingon sa nangaging mga tuig. Malakias 3:2–3.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.
Ang ikatulong kapitulo sa Malakias, ug ang duha ka paghinlo sa templo nagrepresentar sa paghingpit sa pagtuo sa mga anak ni Levi nga ginatuman sa Mensahero sa Pakigsaad. Ang paghingpit sa pagtuo sa mga anak ni Levi ginarepresentar pinaagi sa pagputli sa bulawan.
“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.
“Kinahanglan nga aduna, sa tanan nga adunay bisan unsang impluwensiya sa sanitarium, ang pagpahiuyon sa kabubut-on sa Dios, ang pagpaubos sa kaugalingon, ang pag-abli sa kasingkasing ngadto sa bililhon nga impluwensiya sa Espiritu ni Cristo. Ang bulawan nga gisulayan sa kalayo nagarepresentar sa gugma ug pagtuo. Daghan ang hapit walay gugma. Ang pagsalig sa kaugalingon nagabuta sa ilang mga mata sa ilang daku kaayong panginahanglan. Adunay usa ka tino ug dili malikayan nga panginahanglan alang sa adlaw-adlaw nga pagkakabig ngadto sa Dios, usa ka bag-o, halalum, ug adlaw-adlaw nga kasinatian sa relihiyosong kinabuhi.” Testimonies, tomo 4, 558.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.
Ang kapitulo tres sa Malakias, ug ang duha ka pagpanghinlo sa templo nagrepresentar sa pagkahingpit sa pagsabot sa pagdugang sa kahibalo diha sa mga manggialamon, nga mao ang mga anak ni Levi, nga ginatuman pinaagi sa Mensahero sa Pakigsaad. Ang pagkahingpit nga girepresentar sa mga anak ni Levi ginahulagway pinaagi sa pagputli sa salapi.
The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.
Ang mga pulong sa Ginoo mga pulong nga putli: sama sa salapi nga sulayan sa hudno sa yuta, nga naputli sa makapito. Salmo 12:6.
The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.
Ang Mensahero sa Tugon mao ang magaputli sa mga anak ni Levi sama sa salapi ug bulawan. Ang Pulong sa Dios mao ang nagaputli, kay ang maputli mao ang pagamatarungon ug pagabalaanon.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Balaana sila pinaagi sa imong kamatuoran: ang imong pulong mao ang kamatuoran. Juan 17:17.
John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.
Si Juan Bautista mao ang mensahero nga nag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad sa nahaunang katumanan sa Malakias kapitulo tres, ug ang iyang mensahe niana nga bahin upat ka pilo ang kinaiya. Ang iyang buluhaton naglakip sa pag-ila sa buhat sa paghinlo nga pagatumanon sa Mensahero sa Pakigsaad, ug nga ang natuman nga buhat sa paghinlo girepresentar ingon nga usa ka buhat sa pagsilhig sa giukanan. Iyang giila nga ang unang pinili nga katawhan niadto atua na sa proseso sa paglabay kanila. Iyang gipresentar usab ang mensahe sa Laodicea ngadto sa katawhan sa Dios, sa ingon gipakita kanila ang ilang mga sala ug ang mga sala sa ilang mga amahan. Iyang gibutang kining tanang mga kamatuoran sulod sa kahimtang sa “umaabot nga kapungot.” Ang buhat sa mensahero nga nag-andam sa dalan nagrepresentar sa usa ka buhat pinaagi sa usa ka tawo nga wala gayud makadawat ug edukasyon sa sistemang pang-edukasyon sa katawhan nga ginalabyan.
“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).
“Diha kang Juan Bautista ang Ginoo nagtindog alang sa Iyang kaugalingon ug usa ka sinugo aron sa pag-andam sa dalan sa Ginoo. Gikatakda siya sa pagdala ngadto sa kalibotan ug usa ka walay-pagduha-duhang pagpamatuod sa pagbadlong ug pagsaway sa sala. Si Lucas, sa pagpahibalo sa iyang buluhaton ug ministeryo, nagaingon, ‘Ug siya magalakaw sa unahan Niya diha sa espiritu ug gahum ni Elias, aron ibalik ang mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang mga masinupakon ngadto sa kinaadman sa mga matarung; aron mag-andam ug usa ka katawohan nga inandam alang sa Ginoo’ (Lucas 1:17).”
“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).
“Daghan sa mga Pariseo ug mga Saduseo miadto sa bautismo ni Juan, ug sa iyang pagsulti kanila, siya miingon, ‘O kaliwatan sa mga bitin, kinsa ba ang nagpahimangno kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umaabot? Busa pagmapamunga kamo ug mga bunga nga takus sa paghinulsol: ug ayaw paghunahuna sa pagsulti sulod sa inyong kaugalingon, Si Abraham mao ang among amahan: kay nagaingon ako kaninyo, nga ang Dios makahimo gikan niining mga bato sa pagpabangon ug mga anak alang kang Abraham. Ug karon usab ang wasay gitapion na sa gamut sa mga kahoy: busa ang matag kahoy nga dili mamunga ug maayong bunga pagaputlon, ug igasalibay ngadto sa kalayo. Sa pagkatinuod ginabautismohan ko kamo sa tubig ngadto sa paghinulsol: apan Siya nga nagaanhi sunod kanako labi pang gamhanan kay kanako, kansang mga sapatos dili ako takus sa pagdala: Siya magabautismo kaninyo sa Espiritu Santo, ug sa kalayo: kansang kalasag anaa sa Iyang kamot, ug pagahinloan gayud Niya sa hingpit ang Iyang giukanan, ug tigumon ang Iyang trigo ngadto sa dapa; apan sunogon Niya ang mga uhot sa kalayo nga dili mapalong’ (Mateo 3:7–12).
“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.
“Ang tingog ni Juan gipataas ingon sa usa ka trumpeta. Ang iyang buluhaton mao kini, ‘Ipakita sa Akong katawhan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala’ (Isaiah 58:1). Wala siyay nadawat nga tawhanong kinaadman sa pagtuon. Ang Dios ug ang kinaiyahan mao ang iyang mga magtutudlo. Apan gikinahanglan ang usa nga magaandam sa dalan sa atubangan ni Cristo nga adunay kaisug nga ipahibalo ang iyang tingog sama sa mga propeta sa karaang panahon, nga nagtawag sa nasupak nga nasud ngadto sa paghinulsol.” Selected Messages, basahon 2, 147, 148.
William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.
Si William Miller mao ang ikaduhang mensahero nga nag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Tugon, ug ang persona ug buluhaton ni Miller gitipohan daan pinaagi ni Juan Bautista.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
“Liniboan ang gidala ngadto sa pagdawat sa kamatuoran nga giwali ni William Miller, ug ang mga alagad sa Dios gipabarug diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron imantala ang mensahe. Sama kang Juan, ang mag-uuna kang Jesus, kadtong nagwali niining solemni nga mensahe mibati nga napugos sa pagbutang sa wasay sa gamot sa kahoy, ug sa pagtawag sa mga tawo sa pagpamunga ug mga bunga nga angay sa paghinulsol.” Early Writings, 233.
The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.
Ang mapanaglalisong mga Judio sa panahon ni Cristo gidala ngadto sa pagsalig sa usa ka bakak nga mensahe mahitungod sa Mesias. Ang “Mesias” mao ang Hebreohanon nga pulong alang sa Gregong pulong nga “Cristo” nga nagakahulugang “hiniloan.”
The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.
Ang pulong nga gipadala sa Dios ngadto sa mga anak sa Israel, nga nagwali sa kalinaw pinaagi kang Jesu-Cristo: (siya mao ang Ginoo sa tanan:) Kana nga pulong, ako moingon, inyong nahibaloan, nga gimantala sa tibuok Judea, ug nagsugod gikan sa Galilea, human sa bautismo nga giwali ni Juan; Giunsa sa Dios pagdihog kang Jesus nga taga-Nazaret pinaagi sa Espiritu Santo ug sa gahum: nga milibot nga nagbuhat ug maayo, ug nagaayo sa tanan nga gidaugdaug sa yawa; kay ang Dios nag-uban kaniya. Mga Buhat 10:36–38.
Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.
Ang “mesiyas” ug “Cristo” parehong nagpasabot og “ang dinihogan.” Si Cristo gidihogan sa Iyang bunyag, busa sa teknikal nga pagkasulti dili pa Siya ang Mesiyas o ang Cristo hangtod sa Iyang bunyag. Ang Iyang bunyag sa pagtagna nahiuyon sa pagkanaog sa manulonda diha sa Pinadayag kapitulo napulo, nga mikanaog niadtong Agosto 11, 1840, ug nahiuyon usab kini sa pagkanaog sa gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo napulog-walo, nga mikanaog niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang tulo ka mga timailhang profetiko nagpaila sa pagpadayag sa Espiritu Santo diha sa ulahing ulan.
The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.
Ang mapaglalisong mga Judio mipabilin sa usa ka sayop nga pagsabot, usa ka bakak nga mensaheng propetiko nga ang Mesiyas magapahimugso ug usa ka literal nga gingharian dinhi sa yuta diin ang nasod sa Israel magadumala sa kalibotan. Kini usa ka bakak nga mensahe nga nagsaad ug “kalinaw ug kauswagan”.
William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.
Ang mensahe ni William Miller adunay duha ka dagkong bahin. Ang una mao ang pag-aplikar sa mga profesiya sa panahon nga nagtimaan sa paghinlo sa santuwaryo, ug ang ikaduha mao ang iyang pagsalikway sa Katolikong paghubad sa linibo-ka-tuig nga milenyo nga lagmit tuohan sa mga Protestante. Kining sayop nga panglantaw sa milenyo, nga giila ingong usa ka linibo ka tuig sa kalinaw ug kauswagan, gihulagway pinaagi sa sayop nga panglantaw sa gingharian sa Mesiyas nga gihuptan sa mga mapanghimaraotong Judio.
Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.
Kadtong duha ka mga saksi nag-ila sa usa ka peke nga ulahing ulan nga mensahe nga nagsaad ug “kalinaw ug kauswagan” diha sa ikatulo ug katapusang katumanan sa kasaysayan sa mensahero nga nagaandam alang sa Mensahero sa Pakigsaad aron sa kalit moanhi ngadto sa Iyang templo. Kining bakak nga ulahing ulan nga mensahe giila ingon nga usa ka mensahe sa “kalinaw ug kasigurohan,” nga sukwahi sa mensahe ni Juan Bautista nga nag-ingon nga “ang tanang kahoy nga wala magapamunga ug maayong bunga pagaputlon, ug igasalibay ngadto sa kalayo,” sa dihang moabut “ang kapungot nga umalabot.” Kini usab girepresentahan pinaagi sa pag-ila ni Miller nga walay usa ka libo ka tuig nga kalinaw, sumala sa gitudlo sa Katolisismo, kay sa dihang mobalik ang Ginoo, pagalaglagon Niya ang yuta pinaagi sa kasilaw sa Iyang pag-anhi.
And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.
Ug alang kaninyong mga ginalisdan, pahulay uban kanamo, sa diha nga ang Ginoong Jesus igapadayag gikan sa langit uban sa iyang gamhanang mga manulonda, Sa nagadilaab nga kalayo nga nagapamulos sa panimalos batok kanila nga wala makaila sa Dios, ug nga wala magtuman sa ebanghelyo sa atong Ginoong Jesu-Cristo: Sila pagasilotan sa walay-kataposang kalaglagan gikan sa atubangan sa Ginoo, ug gikan sa himaya sa iyang gahum. 2 Tesalonica 1:7–9.
The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.
Ang unang duha ka mga mensahero nga nangandam alang sa Mensahero sa Tugon sa pagsulod ngadto sa tugon uban sa usa ka bag-ong piniling katawohan, nagpakita nga ang bakak nga mensahe sa ulahing ulan sa “kalinaw ug kaluwasan,” nga naporma sa ikatulong henerasyon sa Laodiceanong Adventismo, gilaraw ni Satanas aron pugngan ang Laodiceanong Adventismo sa ikaupat nga henerasyon sa pag-ila sa papel sa Islam, sumala sa gihulagway sa ikatulong Alaut.
In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.
Diha sa proseso sa paghinlo nga ginatuman alang niadtong girepresentahan sa mga anak ni Levi, ang usa nga moanhi sunod kang Juan Bautista mao unta ang hingpit nga pagpanilhig ug “paghinlo” sa Iyang salog, pinaagi sa pala nga anaa sa Iyang kamot. Kana nga buluhaton ginatuman pinaagi sa Iyang Pulong.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘Kang kinsang lilikon anaa sa Iyang kamot, ug pagahinloan gayud Niya sa hingpit ang Iyang giukanan, ug pagatigumon Niya ang Iyang trigo ngadto sa dapa.’ Mateo 3:12. Kini usa sa mga panahon sa pagpanghinlo. Pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran, ang upa ginabulag gikan sa trigo. Tungod kay sila halangdon kaayo sa ilang kaugalingon ug matarong-sa-kaugalingon aron modawat sa pagbadlong, hilabihan ka mahigugmaon sa kalibotan aron modawat sa kinabuhi sa pagpaubos, daghan ang mitalikod kang Jesus. Daghan sa gihapon ang nagabuhat sa mao rang butanga. Ang mga kalag gisulayan karon maingon sa pagsulay sa mga tinun-an didto sa sinagoga sa Capernaum. Sa dihang ang kamatuoran ipaabot ngadto sa kasingkasing, ilang makita nga ang ilang mga kinabuhi dili uyon sa kabubut-on sa Dios. Ilang makita ang panginahanglan sa bug-os nga kausaban sa ilang kaugalingon; apan dili sila andam sa pagpas-an sa buluhaton nga nagkinahanglan sa pagdumili sa kaugalingon. Busa nasuko sila sa dihang mabutyag ang ilang mga sala. Manglakaw sila nga nasilo, maingon nga mibiya ang mga tinun-an kang Jesus, nga nagbagulbol, ‘Lisod kini nga pulong; kinsa may makapamati niini?’” The Desire of Ages, 392.
The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.
Ang mensahe sa ulahing ulan mao ang “debate” sa Habakkuk kapitulo dos, ug kini mao ang mga pulong sa kamatuoran nga nagabulag sa tahop gikan sa trigo. Kining pagkabulag mao ang pagpanghinlo nga gihimo sa Mensahero sa Pakigsaad. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mensahe sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse, nakapahinabo ug pagpanghinlo sa dihang kini unang napakyas ug nagdala sa panahon sa paglangan sa Habakkuk kapitulo dos ug sa sambingay sa napulo ka ulay sa Mateo kapitulo baynte-singko. Sa dihang ang mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii sa katapusan natuman niadtong Oktubre 22, 1844, nakapahinabo kini ug labi pang dakong pagpanghinlo. Unya didto nga ang Mensahero sa Pakigsaad kalit nga miabot ug nagsugod sa katapusang pagpanghinlo ug paghinlo. Ang kalihokan nga nakaagi na sa unang duha sa tulo ka paghinlo ug mga pagpanghinlo, napakyas sa ikatulo ug gipadala ngadto sa kamingawan sa Laodicea niadtong 1863.
In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.
Sa kasaysayan sa Millerite ang mga Protestante una nga hinloan pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran; ug pagkahuman niana, ang kalihokan sa unang manulonda hinloan sa pag-abot sa ikatulong mensahe sa pagsulay. Apan kadtong nahimong mga magtutukod sa templo sa Millerite sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844, napakyas sa ikatulong pagsulay, nga miabot niadtong Oktubre 22, 1844, bisan pa nga hingpit nilang natuman ang sambingay sa napulo ka mga ulay.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
“Daghan ang migula aron sa pagsugat sa Pamanhonon ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda, apan misalikway sa ikatulo, ang ulahing mensahe sa pagsulay nga igahatag sa kalibotan, ug usa ka susamang baruganan pagakuhaon sa diha nga himoon ang katapusang tawag.
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
“Ang matag detalye niini nga sambingay kinahanglan tun-an pag-ayo. Girepresentar kita ingon nga alinman sa mga maalamon o sa mga buang nga ulay.” Review and Herald, Oktubre 31, 1899.
The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.
Ang mahinungdanong kasaysayan sa tagna nga nagsugod sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, usa ka kapakyasan, ug kini natapos pinaagi sa pagrebelde sa 1863. Pagkaabot sa 1850, gisulat ni Sister White ang mosunod nga mensahe.
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
“Ang Ginoo mihatag kanako ug usa ka panan-aw, niadtong Enero 26, nga akong isaysay. Nakita ko nga ang uban sa katawhan sa Dios mga buangbuang ug nagakatulog, ug tunga ra ang pagkahigmata, ug wala makaila sa panahong atong ginapuy-an karon; ug nga ang ‘tawo’ nga may ‘brush sa hugaw’ misulod na, ug nga ang uban anaa sa kapeligrohan nga mahawan. Nangamuyo ako kang Jesus nga luwason sila, nga pasagdan pa sila ug diyutayng panahon, ug tugotan silang makita ang ilang makalilisang nga kapeligrohan, aron makaandam sila sa dili pa maulahi na sa walay katapusan. Miingon ang manulonda, ‘Ang kalaglagan nagaabot sama sa usa ka gamhanang alimpulos.’ Nahangyo ako sa manulonda nga malooy ug luwason kadtong nahigugma niining kalibutana, ug nahigapos sa ilang mga kabtangan, ug dili andam nga mobulag gikan niini, ug ihalad kini aron mapadali ang mga mensahero sa ilang pagpanaw sa pagpakaon sa mga gigutom nga mga karnero, nga nangahanaw tungod sa kakulang sa espirituhanong kalan-on.”
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
“Samtang akong nakita ang mga kabus nga kalag nga nangamatay tungod sa kakulang sa kamatuoran alang niining panahona, ug ang uban nga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran nagapasagdan sila nga mamatay pinaagi sa pagpugong sa gikinahanglang mga paagi aron mapadayon ang buhat sa Dios, ang maong talan-awon hilabihan ka masakit, ug ako nangamuyo sa manulonda nga kuhaon kini gikan kanako. Nakita ko nga sa dihang ang buluhaton sa Dios nanginahanglan ug bahin sa ilang katigayonan, sama sa batan-ong lalaki nga miduol kang Jesus, [Mateo 19:16–22,] sila mipahawa nga masulob-on; ug nga sa dili madugay ang nagaawas nga hampak moagi ibabaw kanila ug mopapha sa tanan nilang mga kabtangan, ug unya ulahi na kaayo ang paghalad sa mga kabtangan dinhi sa yuta, ug ang pagtigum ug bahandi didto sa langit.” Review and Herald, Abril 1, 1850.
In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.
Niadtong 1850, ang tawong may sipilyo alang sa abog nahidangat na. Niadtong Oktubre 22, 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit miabot sa Iyang templo, ug Iya nang gisugdan ang buluhaton sa paghinlo ug pagputli sa mga anak ni Levi.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuona sa sunod nga artikulo.
“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.
“Karong adlawa ang mga kalag ginatestingan ug ginapamatud-an, ug daghan ang nagaagi sa mao rang dalan nga gilaktan niadtong mga mitalikod kang Cristo. Sa dihang sulayon sila pinaagi sa Pulong, ilang isalikway ang balaang Magtutudlo. Sa dihang badlongon sila tungod kay ang ilang mga kinabuhi wala mahiuyon sa kamatuoran ug pagkamatarong, motalikod sila gikan sa Manluluwas; ug ang ilang paghukom, sama sa sa mga tinun-an nga nasamokan, dili na gayud mausab. Dili na sila magalakaw uban kang Cristo. Sa ingon niini natuman ang mga pulong, ‘Kinsang kalig-on anaa sa Iyang kamot, ug sa hingpit hinloan Niya ang Iyang giukanan, ug tigumon Niya ang Iyang trigo ngadto sa dapa.’” Signs of the Times, May 15, 1901.