The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

Ang tulo ka pilo nga pagpadapat kang Elias naghisgot sa mensahe, sa mensahero, ug sa kalihukan sulod sa yugto sa panahon sa ehekutibong paghukom sa Dios, nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika ug nagapadayon hangtod sa pagtapos sa panahon sa gracia. Ang ehekutibong paghukom nagakagrabe gikan sa usa ka yugto diin ang paghukom sa Dios sinagolan pa sa kalooy ngadto sa panahon nga ang Iyang mga paghukom ibubo na nga walay kalooy diha sa pito ka ulahing hampak.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

Ang tulo ka pilo nga pagpadapat sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad nagapatungod sa mensahe, sa mensahero, ug sa lihok sa katapusang panahon sa masusi nga paghukom sa Dios, nga nagaila sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga panahon matapos sa haduol na nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos, nga mao ang higayon nga nagsugod ang ehekutibong mga paghukom sa Dios.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

Si Juan Bautista nag-andam sa dalan alang kang Cristo, ang Mensahero sa Tugon, aron sa pagmatuod sa tugon sa katumanan sa Daniel kapitulo nuebe, bersikulo baynte-siete. Sa pagbuhat niini, giandam usab niya ang dalan alang kang Cristo aron sa kalit nga pag-anhi ngadto sa Iyang templo ug paghinlo sa mga anak ni Levi, nga Iyang gibuhat sa sinugdanan ug sa katapusan sa Iyang ministeryo nga tulo ug tunga ka tuig. Ang paghinlo sa literal nga templo maoy simbolo sa Iyang buhat sa paghinlo sa templo sa kalag niadtong girepresentahan ingon nga mga anak ni Levi.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

Ang iyang literal nga buhat sa paghinlo sa templo maoy katumanan sa tagna, ug sa dihang gibuhat Niya ang maong buluhaton diha sa Juan kapitulo dos, mga bersikulo trese hangtod baynte-dos, ang Espiritu Santo nagmando sa mga tinun-an nga mahinumdoman ang usa ka pahayag gikan sa Daang Tugon nga kabahin sa Iyang buluhaton sa pagputli ug paghinlo sa mga tinun-an ingon nga katumanan sa Malakias tres.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

Sa maong teksto sa Juan, gipaila ni Cristo nga sa dihang laglagon ang templo sa Iyang lawas, Iya kining pagabanhawon sulod sa tulo ka adlaw. Ang pakig-atbang sa mapinalabi-on nga mga Judio midugang nga ang pag-ayo pag-usab sa literal nga templo nga gipahigayon ni Herodes, ug nga nahuman niadtong maong tuiga, mikabat ug kap-atan ug unom ka tuig. Si Jesus nagaputli sa Iyang mga tinun-an pinaagi sa usa ka panig-ingnan sa usa sa mga lagda nga may kalabutan sa pulong sa tagna nga gipahalona ni Jesus sulod sa Iyang Pulong, pinaagi sa buhat sa mga manulonda, sa Espiritu Santo, ug sa mga propeta.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

Iyang gihatag Niya ang propetikong panig-ingnan nga ang literal nagrepresentar sa espirituwal. Iyang gitukod ang propetikong yawi sa numero nga “kap-atan ug unom,” ingon nga simbolo sa templo. Ang “kap-atan ug unom” mao ang gidaghanon sa mga adlaw nga si Moises didto sa bukid nagdawat sa mga panudlo alang sa templo. Ang “kap-atan ug unom” mao ang gidaghanon sa mga kromosoma nga naglangkob sa tawhanong templo. Ang “kap-atan ug unom” mao ang gidaghanon sa mga tuig (1798 hangtod 1844) nga natuman sa pagpahiuli sa espirituwal nga templo nga gitamakan una sa paganismo ug unya sa papalismo.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

Ang duha ka paghinlo sa templo naglakip sa simbolismo nga ang tulo ka adlaw katumbas sa kap-atan ug unom ka tuig. Naglakip kini sa prinsipyo nga ang literal nagrepresentar sa espirituwal. Kini nagrepresentar sa usa ka katumanan ug usab sa usa ka panagna sa tagna. Ang duha ka paghinlo nagrepresentar sa usa ka kamatuoran nga gisaypan sa usa ka hugpong, ug gipadayag ngadto sa laing hugpong.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

Ang duha ka pagpanghinlo nagtimaan sa usa ka yugto sa panahon diin ang iglesia sa Dios nadunot na ngadto sa punto nga kini “usa ka mananapawng kaliwatan sa mga bitin,” nga nangitag timaan, samtang ang timaan mismo gipatin-aw kanila sa dayag, kay ang bugtong timaan nga igahatag mao ang timaan sa paglaglag sa templo nga patindogon pag-usab sulod sa tulo ka adlaw.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

Kaliwatan kamo sa mga halas nga malala, unsaon man ninyo, nga mga daotan, ang pagsulti ug mga butang nga maayo? kay gikan sa kadagaya sa kasingkasing ang baba nagasulti.... Unya may pipila sa mga escriba ug sa mga Fariseo nga mitubag, nga nagaingon, Magtutudlo, buot unta kami makakita ug usa ka ilhanan gikan kanimo. Apan siya mitubag ug miingon kanila, Ang usa ka daotan ug mananapaw nga kaliwatan nagapangita ug usa ka ilhanan; ug walay ilhanan nga igahatag niini, gawas sa ilhanan ni propeta Jonas: Kay maingon nga si Jonas didto sulod sa tiyan sa dakong isda sulod sa tulo ka adlaw ug tulo ka gabii; sa ingon usab ang Anak sa tawo didto sa kinauyokan sa yuta sulod sa tulo ka adlaw ug tulo ka gabii. Mateo 12:34, 38–40.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

Kining tanan nga mga propetikong dinamika girepresentahan diha sa tanang tulo ka mga katumanan sa Mensahero sa Pakigsaad nga kalit nga moanhi ngadto sa Iyang templo, ingon sa Iyang gibuhat diha sa Juan kapitulo dos.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

Ug haduol na ang Pasko sa mga Judio, ug mitungas si Jesus paingon sa Jerusalem. Ug iyang nakita sa templo ang mga namaligya ug mga baka ug mga karnero ug mga salampati, ug ang mga tig-ilis ug kuwarta nga naglingkod didto. Ug sa nakahimo siya ug usa ka latigo gikan sa maliliit nga mga pisi, iyang gipapahawa silang tanan gikan sa templo, apil ang mga karnero ug ang mga baka; ug iyang gibubo ang kuwarta sa mga tig-ilis ug gitumpag ang mga lamesa; Ug miingon ngadto kanila nga namaligya ug mga salampati, Kuhaa kini gikan dinhi; ayaw ninyo himoa nga balay sa patigayon ang balay sa akong Amahan. Ug nahinumduman sa iyang mga tinun-an nga nahisulat kini, Ang kadasig alang sa imong balay maoy naglamoy kanako. Busa mitubag ang mga Judio ug miingon kaniya, Unsang ilhanan ang imong ikapakita kanamo, sanglit gibuhat mo kining mga butanga? Mitubag si Jesus ug miingon kanila, Gubaa ninyo kining templo, ug sulod sa tulo ka adlaw akong patindogon kini pag-usab. Unya miingon ang mga Judio, Kap-atan ug unom ka tuig kining temploa gitukod, ug imong patindogon kini pag-usab sulod sa tulo ka adlaw? Apan siya nagsulti mahitungod sa templo sa iyang lawas. Busa sa nabanhaw na siya gikan sa mga patay, nahinumduman sa iyang mga tinun-an nga gisulti niya kini kanila; ug mituo sila sa Kasulatan ug sa pulong nga gisulti ni Jesus. Juan 2:13–22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

Ang Mensahero sa Pakigsaad magaputli ug magahinis usab sa mga anak ni Levi sama sa “salapi,” nga nagarepresentar sa Pulong sa Dios, ug sa “bulawan,” nga nagarepresentar sa pagtoo. Ang Mensahero sa Pakigsaad magaputli sa Iyang mga tinun-an pinaagi sa pagdugang sa ilang “pagtoo” diha sa Iyang propetikong “pulong.” Kanang propetikong pulong gituyo aron magaputli, apan usab aron magahinlo. Ang Iyang propetikong Pulong kanunay nagarepresentar ug usa ka pagsulay, ug pinaagi sa Iyang propetikong Pulong ang mga anak ni Levi pagahinloan sa panahon nga kalit Siyang moanhi sa Iyang templo.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

“‘Kang kinsang bentilador anaa sa Iyang kamot, ug hinloan gayud Niya sa hingpit ang Iyang giukanan, ug tigumon Niya ang Iyang trigo ngadto sa dapa.’ Mateo 3:12. Usa kini sa mga panahon sa paghinlo. Pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran, ang mga dagami ginabulag gikan sa trigo. Tungod kay sila hilabihan ka walay kapuslanan ug matarung-sa-kaugalingon aron modawat sa pagbadlong, hilabihan ka mahigugmaon sa kalibotan aron modawat sa usa ka kinabuhi sa pagkamapaubsanon, daghan ang mitalikod kang Jesus. Daghan sa gihapon karon ang nagabuhat sa mao gihapon nga butang. Ang mga kalag ginatintal karon maingon sa pagtintal niadtong mga tinun-an didto sa sinagoga sa Capernaum. Sa dihang ang kamatuoran madala ngadto sa kasingkasing, ilang makita nga ang ilang mga kinabuhi dili uyon sa kabubut-on sa Dios. Ilang makita ang panginahanglan sa usa ka hingpit nga kausaban diha sa ilang kaugalingon; apan dili sila andam sa pagkuha sa buluhaton sa pagdumili-sa-kaugalingon. Busa masuko sila sa dihang ang ilang mga sala mapadayag. Mopalayo sila nga nasamaran ang pagbati, maingon nga ang mga tinun-an mibiya kang Jesus, nga nagbagulbol, ‘Malisod kini nga pulong; kinsa man ang makapatalinghug niini?’” The Desire of Ages, 392.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

Kadtong “mga kalag nga gisulayan” sa “sinagoga sa Capernaum,” midumili sa pagsabot nga sa dihang gisultihan sila ni Cristo nga kinahanglan nilang kan-on ang Iyang unod ug imnon ang Iyang dugo, gigamit Niya ang Iyang literal nga lawas aron ipahayag ang usa ka espirituwal nga kamatuoran. Mao kadto ang mao ra nga profetikong hulagway nga Iyang gihimo mahitungod sa templo diha sa Juan kapitulo dos. Sa dihang ang prinsipyo nga ang literal nagauna ug nagarepresentar sa espirituwal giila ingon nga “lisod nga pulong” nga dili nila buot “patalinghugan,” sila mitalikod ug wala na gayud mag-uban Kaniya pag-usab. Kana nahitabo diha sa Juan kapitulo sais, bersikulo saisenta y sais (666), nga nagarepresentar sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo, nga gitipohan sa Oktubre 22, 1844, nga sa baylo gitipohan sa krus sa Kalbaryo.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

Sukad niadtong panahona daghan sa iyang mga tinun-an mibalik, ug wala na maglakaw uban kaniya. Juan 6:66.

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

Sa Juan kapitulo dos, ang Balaang Espiritu maoy naggiya sa mga hunahuna sa mga tinun-an aron “mahinumdom” sa propesiya nga naghulagway sa kasibot sa Dios, ug ang pulong nga “masiboton” mao ra ang samang pulong sa “masinahon” sa Hebreohanon ug sa Grego.

For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

Kay ang kadasig alang sa imong balay mitukob kanako; ug ang mga pagtamay niadtong nanamay kanimo nangahulog sa ibabaw nako. Salmo 69:9.

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

Ang kadasig sa Dios, nga mao ang Iyang kasina, nagrepresentar sa bahin sa kinaiya sa Dios ingon nga usa ka Dios nga mapangabughoon, kansang kasina ipadayag ngadto sa ikatulo ug ikaupat nga kaliwatan ibabaw niadtong mga nagadumot Kaniya. Sa Juan kapitulo dos, gipahimutang sa Espiritu Santo nga ang paghinlo nga natuman pinaagi sa Mensahero sa Tugon mahitabo sa ikaupat ug kataposang kaliwatan, bisan tuod adunay sa gihapon pipila sa ikatulong kaliwatan nga nagapabilin pa sa dihang mapuno ang copa sa kataposang kaliwatan. Kana nga kaliwatan usa ka mananapaw nga kaliwatan sa mga halas.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

Si Moises nagrepresentar sa ikaupat nga kaliwatan, ug niadtong panahona si Moises, sulod sa kap-atan ug unom ka adlaw, midawat ug mga panudlo mahitungod sa pagtukod sa templo. Niadtong mga adlawa midawat siya sa balaod, diin sa ikaduhang sugo gipadayag nga ang pangabugho sa Dios makita sa ikatulo ug ikaupat nga mga kaliwatan.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

Ug siya miingon kang Abram, Ilhon mo sa kasiguroan nga ang imong kaliwat mahimong lumalangyaw sa usa ka yuta nga dili ilaha, ug sila magapaulipon kanila; ug pagasakiton nila sila sulod sa upat ka gatus ka tuig; Ug usab kana nga nasod, nga ilang pagaulipnan, pagahukman ko: ug sa ulahi manggula sila uban ang dakung katigayonan. Ug ikaw moadto sa imong mga amahan diha sa pakigdait; ilubong ka sa maayong pagkatigulang. Apan sa ikaupat nga kaliwatan mobalik sila dinhi pag-usab: kay ang kasal-anan sa mga Amorihanon wala pa mapuno. Genesis 15:13–16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

Sa kataposang kaliwatan sa karaang Israel, gitukod ang templo sa Cristohanong iglesia, nga gitawag ni Pedro nga usa ka “espirituhanong balay.” Niadtong maong kasaysayan, kaduha nga gipakita sa Dios ang Iyang kasina sa dihang sa Iyang kadasig Iyang gilimpyohan ang templo. Sa 1844, gitukod sa Dios ang espirituhanong templo sa mga Millerite, ug sa makausa pa Iyang gipasagdan ang kanhing pinili nga katawohan. Niadtong maong kasaysayan, ang Mensahero sa Pakigsaad miabot sa kalit niadtong Oktubre 22, 1844.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

Ang Iyang pagpakita giandam pinaagi sa ministeryo ni William Miller. Samtang ang mga Protestante ug ang mga Millerite miduol sa Oktubre 22, 1844, duha ka mga klase ang gisulayan. Ang pagsulay sa Protestante miabot sa panahon sa katapusan sa pag-abot sa unang manulonda niadtong 1798. Human nga ang mensahe nga alang sa “paghinlo ug pagpamputli” sa mga anak nga lalaki ni Levi napormalisa niadtong 1831, ang pagsulay sa mga Protestante nagsugod sa dihang ang mensahe sa unang manulonda gihatagan ug gahum niadtong Agosto 11, 1840. Niadtong Abril 19, 1844, ang mga Protestante napakyas sa pagsulay, ug nahimong mga anak nga babaye sa Babilonya.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

Unya miabot ang ikaduhang manulonda ug dayon gisulayan ang pagtuo sa mga Millerite, ug natuman ang usa ka paghinlo ug pagpurgar. Sa dihang ang mensahe sa ikaduhang manulonda gihatagan ug gahum sa tigom sa kampo sa Exeter niadtong Agosto dose hangtod sa disi-siyete, natuman ang pagsulay sa pagkabahin sa mga maalamon ug sa mga buang nga mga Millerite.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

Ang kalainan tali sa mga maalamon ug sa mga buang mao ang lana, nga mao ang propetikong mensahe sa Pagtuaw sa Tunga-tungang Gabii. Sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, ang templo natukod na (sulod sa kap-atan ug unom ka tuig). Niana nga higayon ang Mensahero sa Pakigsaad miabut sa kalit ngadto sa Iyang templo.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

“Ang pag-anhi ni Cristo ingon nga atong labawng saserdote ngadto sa labing balaang dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita diha sa Daniel 8:14; ang pag-anhi sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipresentar diha sa Daniel 7:13; ug ang pag-anhi sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, mao ang mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini usab girepresentar pinaagi sa pag-anhi sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

Niadtong panahona ang Mensahero sa Pakigsaad nagsugod sa Iyang buhat sa paghinlo ug pagputli sa mga tinun-an nga Millerite, nga giila diha sa ikatulong kapitulo sa Malakias ingon nga mga anak ni Levi.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

“Daghan nga migula aron sa pagsugat sa Pamanhonon ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, mibalibad sa ikatulo, ang ulahing mensahe sa pagsulay nga igahatag ngadto sa kalibutan, ug usa ka susamang baruganan pagakuhaon sa diha nga himoon na ang katapusang tawag.

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

“Ang matag paghubit niini nga sambingay kinahanglan tun-an pag-ayo. Gihulagway kita ingon nga iya sa mga maalamon o sa mga buang nga ulay.” Review and Herald, Oktubre 31, 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

Sa dihang ang mensahe sa unang manulonda gihatagan ug gahum niadtong Agosto 11, 1840, daghang mga tawo ang miapil sa kalihokang Millerite. Unya niadtong Abril 19, 1844, usa ka dako nga pundok mibiya sa maong kalihokan. Niadtong Oktubre 22, 1844, ang naandan nga panglantaw mao nga may mga kalim-an ka mga kalag nga pinaagi sa pagtuo misulod ngadto sa Labing Balaang Dapit. Kon atong ipagpalagay nga ang gidaghanon maoy halos kalim-an ka mga kalag nga sa sinugdan misunod sa kahayag sa ikatulong manulonda, unsa man ang gipasabot kon kita gipahibaloan nga “daghan” sa mga midawat sa mga mensahe sa una ug ikaduhang manulonda, “misalikway sa ikatulo, ang katapusang mensahe sa pagsulay”?

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

Ang Mensahero sa Tugon kalit nga miabut ngadto sa Iyang templo ug giablihan ang kahayag sa balaang puloy-anan didto sa langit ug ang mensahe sa ikatulong manulonda ngadto sa kalim-an nga mipadayon sa kasinatian sa ikatulong manulonda, apan sila sa sinugdan nangatag-as. Ang ilang kapakyasan sa paglaom niadto mas daku kay sa nahaunang kapakyasan sa paglaom, bisan pa niana kita gipahibalo ni Sister White nga ang ilang kapakyasan sa paglaom dili ingon kadaku sa kapakyasan sa mga tinun-an human sa krus.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

Sa duha ka managsama nga kasaysayan, giablihan ni Cristo ang Iyang profetikanhong Pulong ngadto sa mga nasagmuyo, ug niadtong 1850, gipahayag ni Sister White nga gipakita kaniya nga ang Ginoo niadtong panahona nagatuy-od pag-usab sa Iyang kamot aron tigumon ang Iyang katawhan.

“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

“Septiyembre 23, [1850] gipakita kanako sa Ginoo nga iya nang gibakyaw pag-usab sa ikaduhang higayon ang iyang kamot aron mabawi ang salin sa iyang katawhan, ug nga ang mga paningkamot kinahanglan pagdoblehon niining panahona sa pagtigum. Sa panahon sa pagpangkatag ang Israel gidagmal ug gisi; apan karon sa panahon sa pagtigum ayohon ug bugkusan sa Dios ang iyang katawhan. Sa pagpangkatag, ang mga paningkamot nga gihimo aron ipakaylap ang kamatuoran gamay ra kaayo ug epekto, gamay ra o wala gayud halos nahimo; apan sa pagtigum, sa diha nga gibutang na sa Dios ang iyang kamot sa pagtigum sa iyang katawhan, ang mga paningkamot sa pagpakaylap sa kamatuoran makab-ot ang ilang gituyo nga epekto. Ang tanan kinahanglan maghiusa ug magmainiton sa buluhaton. Nakita ko nga kaulaw alang kang bisan kinsa ang paghisgot sa pagpangkatag ingon nga mga panig-ingnan nga magamando kanato karon sa pagtigum; kay kon ang Dios wala nay himoon pa alang kanato karon labaw sa iyang gibuhat niadto, ang Israel dili gayud matigum. Ingon kaikinahanglan nga ang kamatuoran ikapamantala diha sa usa ka mantalaan, maingon man nga iwali.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

Sa krus ang mga tinun-an nangatagaktak, ug sa maong kasaysayan, tulo ka adlaw sa ulahi nagsugod Siya sa pagtigum sa Iyang nangatagaktak nga mga tinun-an. Mga tulo ka tuig sukad sa katapusan sa 1844, nga si Cristo nagsugod sa pagtigum sa Iyang nangatagaktak nga panon. Niana nga kasaysayan Iyang gimandoan ang Iyang katawhan sa pagsugod sa buluhaton sa pagmantala ug sa pagmantala sa ikaduha sa duha ka lamesa ni Habakkuk, nga gihimo sa katapusan sa 1850, ug dayon gisugdan ang paghalad niini alang sa pagbaligya sa Review and Herald, niadtong Enero sa 1851.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

Ang tsart sa 1843 mao ang pisikal nga representasyon sa mensahe nga naghinlo sa templo nga gitukod sa kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. Sa pag-abot sa ikatulong manulonda, gituyo sa Dios nga tapuson ang Iyang buluhaton ug dad-on ang Iyang katawhan pauli, apan sila misupak maingon sa karaang Israel, ug ang karaan ug modernong Israel gitudlo dayon sa paglatagaw sa kamingawan. Kon ang mga Adventista nga sa sinugdan midawat sa kahayag sa ikatulong manulonda mipadayon pa pinaagi sa pagtuo, nga nagdala sa pisikal nga representasyon sa ilang mensahe nga mao ang tsart sa 1850, mahimo unta nilang gipasulod ang ikaduhang pag-anhi ni Jesus ug namauli. Apan gitakda silang sublion ang kasaysayan ni Josue ug Caleb, ug sa napulo ka dili matinumanong mga maniniid.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

“Kon ang mga Adventista, human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, nagpabiling malig-on sa ilang pagtuo ug nagpadayon nga hiniusa diha sa nag-abli nga paggiya sa Dios, nga midawat sa mensahe sa ikatulong manolunda ug sa gahum sa Espiritu Santo nagmantala niini ngadto sa kalibutan, nakita unta nila ang kaluwasan sa Dios, ang Ginoo molihok unta sa gamhanang paagi uban sa ilang mga paningkamot, ang buluhaton unta natuman na, ug si Cristo mianhi na unta sa dili pa karon aron pagadawaton ang Iyang katawhan ngadto sa ilang ganti. Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtutuo sa advento mibiya sa ilang pagtuo.... Sa ingon niana ang buluhaton napugngan, ug ang kalibutan gibilin sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa Adventista nahiusa unta diha sa mga sugo sa Dios ug sa pagtuo ni Jesus, unsa ka lahi unta pag-ayo ang among kasaysayan!” Evangelism, 695.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

Si Juan Bautista ug si William Miller nag-andam sa dalan alang kang Cristo aron sa kalit lamang moanhi ug maghinlo sa usa ka katawohan nga modala sa mensahe sa kaluwasan ubos sa gahum sa Balaang Espiritu ngadto sa tibuok kalibotan. Natuman sa mga tinun-an ni Cristo ang ilang buluhaton, apan ang sinugdanan sa Adventismo wala. Pag-abot sa 1856, nangahulog sila sa kahimtang sa Laodicea, misalikway sa labawng kahayag sa “seven times,” ug sa 1863 nagsugod sa proseso sa nagkakusog nga pagsukol hangtod gayud sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo. Ang pagsukol sa 1863 gitipohan sa pagsukol sa napulo ka mga maniniid. Sa katapusan sa kap-atan ka tuig nga panlaaglaag sa kamingawan, ang karaang Israel gidala pag-usab ngadto sa mao rang pagsulay, sa ingon naghatag ug panig-ingnan sa modernong Israel nga gidala pagbalik ngadto sa sinugdanang pagsulay.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

Ang pagrebelde sa napulo ka mga maniniid didto sa Kadesh, gisubli sa Kadesh kap-atan ka tuig sa ulahi. Ang pagrebelde sa napulo ka mga maniniid nga maoy hinungdan sa kap-atan ka tuig nga paglatagaw sa kamingawan, nagrepresentar sa pagrebelde sa 1863, sa dihang ang modernong Israel maoy nagpahinabo sa ilang kaugalingong paglatagaw sa kamingawan sa Laodicea. Sa katapusan sa kap-atan ka tuig, ang karaang Israel gidala pag-usab ngadto sa Kadesh, sa ingon nagtimaan nga ang pagsulay nga miputli sa Millerite Adventism sa pagrebelde sa 1863, pagasublion sa dihang ang Mensahero sa Pakigsaad mokalit na usab sa pag-anhi ngadto sa Iyang templo pag-usab.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

“Sa pagpanakop sa Gilead ug Bashan aduna’y daghan nga nakahinumdom sa mga panghitabo nga hapit kap-atan ka tuig sa wala pa niini, didto sa Kadesh, maoy naglaglag sa Israel ngadto sa hataas nga paglatagaw sa kamingawan. Ilang nakita nga ang taho sa mga maniniid mahitungod sa Yutang Saad sa daghang bahin husto. Ang mga siyudad may mga kuta ug daku kaayo, ug gipuy-an sa mga higante, nga sa pagtandi kanila ang mga Hebreohanon mga unano lamang. Apan ilang makita karon nga ang makamatay nga kasaypanan sa ilang mga amahan mao ang walay pagsalig sa gahum sa Dios. Kini lamang maoy nakapugong kanila sa diha-diha nga pagsulod sa maanindot nga yuta.”

“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

“Sa diha nga sa sinugdan sila nangandam sa pagsulod sa Canaan, ang maong buluhaton giatubang uban sa labi pang diyutay nga kalisdanan kay sa karon. Ang Dios nagsaad sa Iyang katawohan nga kon sila motuman sa Iyang tingog, Siya mouna kanila ug makig-away alang kanila; ug magapadala usab Siya ug mga buyog aron paghinginlan sa mga nagpuyo sa yuta. Ang mga kahadlok sa mga nasud wala pa sa kinatibuk-an mapukaw, ug diyutay pa lamang ang pagpangandam nga nahimo aron supakon ang ilang pag-uswag. Apan sa diha nga ang Ginoo karon nagsugo sa Israel sa pagpadayon, kinahanglan silang mosulong batok sa mga kaaway nga andam ug gamhanan, ug kinahanglan silang makigbisog batok sa dagku ug maayong pagkabansay nga mga kasundalohan nga nangandam sa pagsukol sa ilang pag-abot.

“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

“Sa ilang pakigbisog batok kang Og ug kang Sihon ang katawhan gidala ngadto sa mao gihapong pagsulay diin ang ilang mga amahan napakyas sa hilabihan ka dayag. Apan ang pagsulay karon mas labi pang mabug-at kay sa dihang gisugo sa Dios ang Israel sa pagpadayon. Ang mga kalisdanan sa ilang agianan mitubo pag-ayo sukad sila midumili sa pag-abante sa dihang gisugo sila sa pagbuhat niana sa ngalan sa Ginoo. Ingon niini nga paagi ang Dios nagasulay gihapon sa Iyang katawhan. Ug kon sila mapakyas sa pag-antos sa pagsulay, Iyang dad-on sila pag-usab ngadto sa mao rang punto, ug sa ikaduhang higayon ang pagsulay moabot nga mas duol, ug mahimong mas mabug-at kay sa miaging usa. Kini magapadayon hangtod sila makapas-an sa pagsulay, o, kon sila magapadayon gihapon sa pagkamasinuklanon, kuhaon sa Dios ang Iyang kahayag gikan kanila ug biyaan sila sa kangitngit.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.