The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.
Ang mapangusisang paghukom sa mga buhi nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug ang ehekutibong paghukom magsugod sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo. Kining duha ka mga yugto sa paghukom nagrepresentar sa buluhaton sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa ikatulong Mensahero sa Pakigsaad, ug sa ikatulong Elias, nga mao ang pagtapos sa mensahero ni Elias nga nagsugod sa kasaysayan sa mga Millerite.
In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.
Diha kang Cristo natuman ang Mensahero sa Pakigsaad; kaduha Niyang hinloan ang literal nga yutan-ong templo, nga maoy hulagway sa Iyang lawas ug sa Iyang espirituwal nga templo. Ang Iyang literal nga yutan-ong templo nagsugod ingon nga templo sa Tabernakulo didto sa kamingawan, unya ang templo ni Solomon, unya ang templo nga gitukod pag-usab human sa kapitoan ka tuig nga pagkabihag sa Babilonia, ug mao gihapon kadtong maong templo human sa kap-atan ug unom ka tuig nga proyekto sa pag-ayo nga gipahigayon ni Herodes.
God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.
Ang pisikal nga presensya sa Dios nagpanalangin sa templo nga Tabernakulo ug sa templo ni Solomon, apan dili sa templo nga gitukod pag-usab human sa pagkabihag; hinoon, kadtong giusab nga templo gipanalanginan pinaagi sa pisikal nga presensya ni Cristo. Sa kasaysayan sa templo nga giusab ni Herodes, si Cristo kaduha naghinlo sa templo sa katumanan sa Malakias kapitulo tres. Sa unang paghinlo, giila ni Cristo ang templo ingon nga balay sa Iyang Amahan, apan sa ulahing paghinlo sa templo giila kini ni Cristo ingon nga balay sa mga Judio.
In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.
Sa kasaysayan sa mga Millerite, si Cristo nagtukod ug usa ka espirituhanong templo sulod sa kap-atan ug unom ka tuig sukad sa 1798 hangtod sa 1844. Niadtong Oktubre 22, 1844, sa katumanan sa Malakias kapitulo tres, kalit Siyang miabot sa Iyang templo, sa ingon naghinlo sa mga buangbuang nga mga ulay. Dayon miabot Siya ingon nga ikatulong manulonda aron tumanon ang ikaduhang ug katapusang paghinlo, apan maingon sa sinugdanan sa karaang Israel, ang modernong Israel nakulangan sa gikinahanglang pagtuo aron mahuman ang buluhaton.
On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”
Niadtong Septiyembre 11, 2001, si Cristo mibalik aron tumanon ang ikaduhang paghinlo sa templo nga matuman sa dihang ang mga buangbuang nga ulay pagahinloan sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo, sa dihang sila mahigmata ngadto sa kamatuoran nga wala nila masabti ang pagdugang sa kahibalo nga gibuksan kaniadtong 1989. Kana nga pagdugang sa kahibalo nagrepresentar sa mensahe sa ulahing ulan, nga mao ang mensahe sa Tunga-tungang Singgit kon ibutang kini sa konteksto sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Ang mensahe sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse nga gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, girepresentahan diha sa bersikulo kwarenta’y kuwatro nianang mga bersikulo ingong “mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan.”
The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).
Ang mensahe sa ulahing ulan mao ang mensahe sa Tinguha sa Tunga sa Gabi-i, ug kini mao ang mensahe sa sidlakan ug sa amihanan. Ang sidlakan ug ang amihanan nagrepresentar sa Islam ug sa kapapahan matag usa, ug isip usa ka mensahe sila nagrepresentar sa mensahe nga gilimod pinaagi sa peke nga porma sa Laodicean nga Adventismo tali sa Septiyembre 11, 2001 ug sa umaabot na nga balaod sa Dominggo. Ang Septiyembre 11, 2001, nagrepresentar sa Islam (ang sidlakan), ug ang balaod sa Dominggo nagrepresentar sa marka sa mapintas nga mananap (ang amihanan).
The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Ang naghimalatyonan nga higdaanan alang sa Laodiceanong Adventismo girepresentahan taliwala niadtong duha ka mga waymark, ingon sa gihulagway pinaagi sa kamatayon sa masupilon nga manalagna taliwala sa asno ug sa leon. Ang naghimalatyonan nga higdaanan alang niadtong modawat sa marka sa mananap girepresentahan sa “mga balita gikan sa sidlakan ug sa amihanan” nga makapasuko sa gahum sa kapapahan ug magpasugod sa katapusang paglutos sa katawhan sa Dios. Kana nga mensahe magsugod sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga mao ang dapit ug usab ang panahon diin ang Islam sa ikatulong Kaalaotan sa kalit moatake. Kana nga wala damha nga pag-atake mopahinabo sa nasudnong kalaglagan, ug makapasuko sa mga nasod, sa ingon naghatag sa pang-ekonomiya ug pangpolitika nga kusog nga makapadasig sa paghiusa sa tanang mga nasod batok sa Islam, ubos sa pagdumala sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna.
In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.
Sa kasaysayan nga girepresentahan sa ikatulong Elias, ang mensahe nga nag-ila sa ikatulong Kaalaotan nagpahibalo sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna nga ang Islam mao ang himan sa paghukom nga gigamit sa Dios sa pagsilot sa mga tawo tungod sa pagsimba sa papal nga timaan sa awtoridad. Maingon sa tulo ka Roma, sa tulo ka Babilonia, sa tulo ka Elias, ug sa tulo ka mga mensahero nga nagaandam sa dalan, ang ikatulong Kaalaotan natukod pinaagi sa tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tulo ka mga Kaalaotan.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Ug nakita ko ug nadungog ang usa ka manulonda nga naglupad diha sa taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog: Alaot, alaot, alaot ang mga nagpuyo sa yuta tungod sa ubang mga tingog sa trumpeta sa tulo ka mga manulonda, nga wala pa motingog! Pinadayag 8:13.
Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.
Sa halalum nga paagi gisuportahan ni Sister White ang basahon ni Smith, *Daniel and Revelation*, nga nagpakita nga ang matag Seventh-day Adventist kinahanglan adunay maong basahon, bisan tuod wala niya kini ipahayag sa ingon ka direkta sama sa akong gisulat karon, apan anaa kana nga kamatuoran sa iyang pag-endorso.
“The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.
“Ang Ginoo nagtawag alang sa mga mamumuo sa pagsulod sa buluhaton sa pagbaligya sa mga basahon aron ang mga libro nga naglangkob sa kahayag sa kamatuoran alang niining panahona mapakaylap. Ang mga tawo sa kalibotan kinahanglan mahibalo nga ang mga timailhan sa mga panahon nagakatuman na. Dad-a ngadto kanila ang mga libro nga makapadan-ag kanila. Ang Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ug The Desire of Ages kinahanglan na karon nga madangat ngadto sa kalibotan. Ang halangdong pagtulon-an nga anaa sa Daniel and Revelation giusisa uban sa dakong kaikag sa daghan sa Australia. Kini nga libro nahimong paagi sa pagdala sa daghang bililhong mga kalag ngadto sa kahibalo sa kamatuoran. Ang tanan nga mahimo buhaton kinahanglan buhaton aron mapakaylap ang Thoughts on Daniel and the Revelation. Wala ako mahibalo ug laing libro nga makapuli niini. Kini mao ang tabang nga kamot sa Dios.”
“Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.
“Ang mga dugay na diha sa kamatuoran nangatulog. Kinahanglan sila nga balaanonon pinaagi sa Balaang Espiritu. Ang mensahe sa ikatulong manulonda kinahanglan imantala uban sa makusog nga tingog. Daku kaayong mga isyu ania sa atong atubangan. Wala kitay panahon nga usik-usikon. Itugot unta sa Dios nga dili kita motugot nga ang gagmayng mga butang maoy makapalandong sa kahayag nga kinahanglan ikahatag ngadto sa kalibotan.” Manuscript Releases, volume 21, 444.
The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.
Ang basahon, nga gisalikway usab niadtong misalikway sa Millerite nga panglantaw bahin sa “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, giila ingon nga “ang kamot sa pagtabang sa Dios.” Kon ang katawhan sa Dios gihatagan sa tulubagon sa pag-apod-apod sa mga basahon nga gihisgutan sa miaging kinutlo, nagpasabot kini nga ang katawhan sa Dios kinahanglan usab nga manag-iya sa maong basahon. Ang basahon mao ang sentro sa pag-atake niadtong nagpalambo sa “bag-ong” panglantaw bahin sa “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, kay mao kini ang basahon nga ilang gitinguhang usbon pag-usab ug kuhaon ang husto nga panglantaw bahin sa “ang adlaw-adlaw.”
When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.
Sa dihang si Sister White nagtumong sa duha ka pangunang mga pangulo sa pagrebelde batok sa “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, sa kanunay iyang gipunting nga sila (Prescott ug Daniells) walay abilidad sa “pagpamalandong gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan.” Ang mga makasaysayanong rebisyonista sa mga Laodiceanong Adventista daw adunay mao gihapong suliran.
The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”
Ang mga nangulong mga tawo, nga sa tibuok kasaysayan sa rebelyon sukad sa 1888 ug padayon, sa usa ka punto sa ilang personal nga kasinatian, midawat sa bakak nga pagtulon-an bahin sa “ang adlaw-adlaw.” Ang ilang rebelyon mao ang “epekto,” ug ang sayop nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw,” mao ang “hinungdan.” Ang mga rebisyunistang Laodicean nga mga Adventista nagmando sa mga walay kahibalo sa pagtuo nga kadtong maong mga makasaysayanong rebelde sa kasaysayan sa Advent, sa pagkatinuod, wala diay sa rebelyon, bisan pa nga ang ilang giusab nga pagpamatuod wala gayud gipaluyohan sa pagpamatuod sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna. Tungod kay wala nila pagaisipon ang “epekto” ingon nga rebelyon, ilang ginapasira ang posibilidad sa pagpangita sa “hinungdan.”
As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.
Sama sa langgam nga naglatagaw, sama sa sayaw nga nagalupad, mao man ang tunglo nga walay hinungdan dili moabot. Proverbs 22:6.
God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.
Ang mga katawhan sa Dios kinahanglan makaila sa pagsukol, ug sa diha nga ilang maila kini, kinahanglan nilang pangitaon ang hinungdan. Unya kinahanglan nilang ayohon ang maong hinungdan. Sa mosunod nga pahayag, si Sister White nagkomento bahin sa sugilanon ni Achan.
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.
“Gipakita kanako nga dinhi gihulagway sa Dios kon unsaon Niya pagtan-aw sa sala taliwala niadtong nag-angkon nga sila mao ang Iyang katawohang matinumanon sa Iyang mga sugo. Kadtong Iyang gihatagan ug pinasahi nga dungog pinaagi sa pagsaksi sa kahibulongang mga pagpadayag sa Iyang gahum, maingon sa karaang Israel, ug nga bisan pa niana mangahas sa pagsalikway sa Iyang hayag nga mga sugo, mahimong mga sakop sa Iyang kapungot. Buot Niyang itudlo sa Iyang katawhan nga ang pagkamasinupakon ug sala hilabihan ka makapasuko Kaniya ug dili angay pakagaanon ang pagtagad. Gipakita Niya kanato nga kon ang Iyang katawhan hikaplagan nga anaa sa sala, kinahanglan dayon silang mohimo ug malig-on nga mga lakang aron papahawaon kana nga sala gikan kanila, aron ang Iyang pagdumot dili mopabilin sa ibabaw nilang tanan. Apan kon ang mga sala sa katawhan pasagdan lamang niadtong anaa sa mga responsableng katungdanan, ang Iyang pagdumot anha kanila, ug ang katawhan sa Dios, ingon nga usa ka lawas, paga-isipon nga may tulubagon alang nianang mga sala. Sa Iyang pagpakiglabot sa Iyang katawhan kaniadto, gipakita sa Ginoo ang panginahanglan sa paghinlo sa iglesia gikan sa mga sayop. Ang usa ka makasasala makahimo sa pagkatag ug kangitngit nga makapugong sa kahayag sa Dios gikan sa tibook nga katilingban. Sa dihang mahibalo ang katawhan nga ang kangitngit nagapahiluna sa ibabaw nila, ug dili nila mahibaloan ang hinungdan, kinahanglan mangita sila sa Dios sa mainiton gayud, uban sa dakong pagpaubos ug pagpaubos sa kaugalingon, hangtud nga ang mga sayop nga nagapasubo sa Iyang Espiritu masusi ug papahawaon.”
“The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.
“Ang pagpihig batok kanamo nga mitungha tungod kay atong gibadlong ang mga kasaypanan nga gipakita sa Dios kanako nga anaa, ug ang singgit nga gipataas mahitungod sa kapintas ug kabangis, dili matarong. Ang Dios nagsugo kanamo sa pagsulti, ug dili kami magahilom. Kon ang mga kasaypanan dayag taliwala sa Iyang katawohan, ug kon ang mga alagad sa Dios magpadayon nga walay pagtagad kanila, sa pagkatinuod ilang gisuportahan ug gipakamatarong ang makasasala, ug managsama silang sad-an ug sa walay pagduha-duha makadawat sa kasuko sa Dios; kay pagahimoon silang manubag alang sa mga sala sa sad-an. Diha sa panan-awon ako gitumong ngadto sa daghang mga kahimtang diin ang kasuko sa Dios nahatag tungod sa pagpasagad sa bahin sa Iyang mga alagad sa pag-atubang sa mga kasaypanan ug mga sala nga anaa taliwala kanila. Kadtong nangatarongan niining mga kasaypanan giisip sa katawohan nga mahigugmaon kaayo ug maanindot ang kinaadman sa kinaiya, tungod lamang kay ilang gilikayan ang pagtuman sa usa ka tin-aw nga katungdanan sumala sa Kasulatan. Ang buluhaton dili uyon sa ilang mga pagbati; busa ilang gilikayan kini.” Testimonies, bolyum 3, 265.
The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.
Ang mga kasaysayan sa mga lider nga miasi sa Adventismo nagpamatuod sa kamatuoran nga ang usa sa mga lakang nga halos sa kanunay makita sa ilang pag-alsa mao nga sa usa ka bahin sa ilang personal nga kasinatian ilang gidawat ang bakak nga panglantaw sa “ang adlaw-adlaw.” Bisan pa niana, ang basahon ni Smith, bisan dili dinasig ug adunay pipila ka mga suliran sa doktrina, naghatag gihapon ug maayong kinatibuk-ang pagtan-aw sa pagsabot sa mga pioneer mahitungod sa Pinadayag kapitulo 8 ug 9, diin atong makita ang profetikanhong kasaysayan sa unang unom ka mga trumpeta nga gipahimutang. Murefer kita sa komentaryo ni Smith gikan sa iyang basahon, Daniel and Revelation, samtang magsugod kita sa pagtagad sa triple nga aplikasyon sa tulo ka mga Kaalautan.
Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.
Gipahibalo kanato ni Sister White nga si William Miller gihatagan ug dakong kahayag bahin sa libro sa Pinadayag, apan ang iyang pagsabot sa kapitulo trese, ug sa kapitulo disesais hangtod disiotso, sayop, kay atua siya sa sayop nga kahimtang sa kasaysayan aron makita nga adunay tulo, ug dili duha, ka naglaglag nga mga gahum. Ang iyang dakong kahayag diha sa kapitulo dos hangtod nuwebe sa Pinadayag.
“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.
“Ang mga magwawali ug ang mga tawo nagtan-aw sa basahon sa Pinadayag ingon nga misteryoso ug dili kaayo mahinungdanon kay sa ubang mga bahin sa Balaang Kasulatan. Apan nakita ko nga kini nga basahon mao gayud ang usa ka pinadayag nga gihatag alang sa pinasahi nga kaayohan niadtong mga mabuhi sa kataposang mga adlaw, aron sa paggiya kanila sa pag-ila sa ilang tinuod nga kahimtang ug sa ilang katungdanan. Ang Dios maoy nagtultol sa hunahuna ni William Miller ngadto sa mga tagna ug mihatag kaniya ug dakong kahayag bahin sa basahon sa Pinadayag.” Early Writings, 231.
Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.
Gipahayag ni Miller ang iyang pagsabot sa mga iglesia, sa mga selyo, sa mga trumpeta, ug sa mga panaksan ingon sa mosunod.
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
“Ang pito ka mga iglesia sa Asia maoy usa ka kasaysayan sa iglesia ni Cristo diha sa iyang pito ka mga porma, sa tanan niyang mga likoliko ug mga pagtuyok, sa tanan niyang kauswagan ug kalisdanan, sukad sa mga adlaw sa mga apostoles hangtod sa katapusan sa kalibotan. Ang pito ka mga selyo maoy usa ka kasaysayan sa mga lihok sa mga gahum ug mga hari sa yuta batok sa iglesia, ug sa pagpanalipod sa Dios sa iyang katawhan sulod sa mao rang panahon. Ang pito ka mga trumpeta maoy usa ka kasaysayan sa pito ka talagsaon ug mabug-at nga mga paghukom nga gipadala ibabaw sa yuta, o sa gingharian sa Roma. Ug ang pito ka mga panaksan maoy ang pito ka ulahing mga hampak nga gipadala ibabaw sa Papal nga Roma. Sinagolan kini sa daghang uban pang mga hitabo, hinabol nga daw mga sapa nga mosulod sa usa ka suba, ug nagapuno sa halangdong suba sa panagna, hangtod nga ang tanan matapos ug modangat kita sa dagat sa walay katapusan.”
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
“Kini, alang kanako, mao ang laraw sa tagna ni Juan diha sa basahon sa Pinadayag. Ug ang tawo nga buot makasabut niining basahona, kinahanglan adunay hingpit nga kahibalo sa ubang mga bahin sa pulong sa Dios. Ang mga hulagway ug mga metapora nga gigamit niini nga tagna, dili tanan gipasabot sa maong basahon mismo, kondili kinahanglan pangitaon diha sa ubang mga manalagna, ug ipasabot diha sa ubang mga pahayag sa Kasulatan. Busa dayag nga gituyo sa Dios ang pagtuon sa kinatibuk-an, bisan aron makabaton ug tin-aw nga kahibalo sa bisan unsang bahin.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.
Maingon nga ang ikatulong mensahero, nga nag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad, nagrepresentar sa sulodnong kasaysayan sa paghukom sa iglesia, sa kasukwahi sa ikatulong Elias, nga nagrepresentar sa usa ka gawasnong kasaysayan diha sa paghukom sa modernong Babilonia, ang sinugdanang pagsabot sa mga iglesia ug sa mga timri nagpaila sa maong sama nga sulodnon-gawasnong pagpamatuod.
“The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.
“Ang mga patik gipaila sa atong pagtagad diha sa ika-4, ika-5, ug ika-6 nga mga kapitulo sa Pinadayag. Ang mga talan-awon nga gipadayag ilalom niining mga patik makita sa Pinadayag 6, ug sa unang bersikulo sa Pinadayag 8. Klaro nga kini naglangkob sa mga panghitabo nga may kalabutan sa iglesya sukad sa pag-abli niining panahona sa pagdumala hangtod sa pag-anhi ni Cristo.
“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
“Samtang ang pito ka mga iglesia nagapakita sa sulodnon nga kasaysayan sang iglesia, ang pito ka mga timri nagapakita naman sang dagku nga mga hitabo sang iya gua nga kasaysayan.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.
Si Uriah Smith nagpaila sa pagsabot sa mga Millerita mahitungod sa sulod ug gawas nga relasyon sa mga iglesia, ug si James White nagpresentar ug susamang kinatibuk-ang paghulagway diha sa mga kasaysayan nga magkatakdo.
“We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
“Nasubaybay na nato karon ang mga iglesia, ang mga selyo, ug ang mga mananap, o mga buhing binuhat, kutob sa ilang pagkakatumbas ingon nga naglangkob sa mao rang mga kapanahonan. Ang mga selyo pito ang gidaghanon, apan ang mga mananap upat lamang. Ug mahimong angay dinhi nga matikdan, nga sa pag-abli sa nahaunang, ikaduha, ikatulo ug ikaupat nga mga selyo ang nahaunang, ikaduha, ikatulo ug ikaupat nga mga mananap nadungog nga nagaingon, ‘Umari ug tan-awa;’ apan sa dihang ang ikalima, ikaunom ug ikapito nga mga selyo giablihan, walay maong tingog nga nadungog. Ni ang kataposang tulo ka mga iglesia, ug ang kataposang tulo ka mga selyo, dili magkatumbas, ingon nga naglangkob sa mao rang mga kapanahonan, sama sa gibuhat sa unang upat ka mga iglesia, ug sa unang upat ka mga selyo. Apan, sumala sa atong gipakita, ang mga iglesia, mga selyo ug mga mananap nagkauyon, ingon nga naglangkob sa mao rang mga kapanahonan sulod sa hapit 1800 ka tuig, hangtod nga kita moabut ngadto sa kapin gamay sa tunga sa usa ka siglo sa kasamtangang panahon.” James White, Review and Herald, Pebrero 12, 1857.
We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.
Atong gikutlo pa lang ang tulo sa mga nag-unang payunir sa kasaysayan sa Millerite. Ang tulo nagkupot sa husto nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw,” ug silang tanan nagkupot usab sa kinatibuk-ang pagtan-aw sa mga iglesia, sa mga selyo, ug sa mga trumpeta sulod sa gambalay sa kamatuoran nga gidala si Miller ngadto sa pagsabot ug sa pagpahayag.
“When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.
“Sa diha nga adunay mga tawo nga mosulod nga buot maglihok bisan usa ka lansang o haligi gikan sa patukoranan nga gitukod sa Dios pinaagi sa Iyang Balaang Espiritu, papulonga sa dayag ang mga tigulang nga mga lalaki nga maoy mga payunir sa atong buluhaton, ug pabisaha usab ang mga nangamatay pinaagi sa pag-imprenta pag-usab sa ilang mga artikulo diha sa atong mga peryodiko. Tigoma ang mga silaw sa langitnong kahayag nga gihatag sa Dios samtang Iyang gimandoan ang Iyang katawohan sa matag lakang diha sa dalan sa kamatuoran. Kining kamatuorana makabarug sa pagsulay sa panahon ug sa kagul-anan.” Manuscript Release, 760, 10.
On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.
Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang gamhanang manulunda sa Pinadayag kapitulo dieciocho mikunsad ug misugod sa buhat sa paggiya niadtong modawat ug mokaon sa Tinapay nga bag-ong mikunsad gikan sa langit pabalik ngadto sa “karaang mga alagianan,” sa Jeremias kapitulo sais. Ang Alpha ug Omega nanginahanglan niadtong andam maningkamot nga maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo aron makita nga ang nagdala Kaniya sa pagkanaog gikan sa langit niadtong Agosto 11, 1840, dili lamang katumanan sa usa ka tagna sa panahon, kondili katumanan sa tagna sa panahon sa ikaduhang Pagkaalaot. Gikinahanglan Niya nga ang Iyang katawhan makadiskubre pag-usab sa karaang mga alagianan sa kasaysayan diin Iyang gitukod ang templo sa mga Millerita sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844.
That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).
Kana nga kasaysayan natabonan sa mga basura ug mga peke nga sinsilyo ug mga mutya. Kana nga kasaysayan natabonan sa usa ka mini nga mensahe sa patukoranan nga gitukod ibabaw sa balas, ug dili ibabaw sa Bato sa Kapanahonan. Anaa kini sa kasaysayan sa mga Millerite, ang kasaysayan diin, sumala sa paghulagway ni Pedro niini, ang mga Millerite, “nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan” unya nahimong “ang katawhan sa Dios,” nga gipatindog ug gitukod ingon nga “usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari.” Ang Leon sa banay ni Juda mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, ug gimandoan Niya ang Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw ngadto sa buluhaton sa paghinlo sa “templo” sa kasaysayan sa pagpatindog sa templo sa mga Millerite. Kana nga buluhaton gipaila nang daan pinaagi sa usa ka tagna, nga nagtagna nga ang Ginoo magapatindog ug usa ka tawo nga ginganlan si Josias, (nga ang buot ipasabot mao ang patukoranan sa Dios).
When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.
Sa dihang si Josias gibangon aron matuman ang tagna sa masupilon nga propeta, gisugdan niya ang buluhaton sa pag-ayo sa templo nga nangahugno na. Sa buluhaton sa pag-ayo ug paghinlo, nadiskobrehan ang “tunglo ni Moises,” ug sa dihang gibasa kini sa atubangan ni Josias, kini maoy hinungdan sa repormasyon ni Josias. Atong hisgutan kana nga tagna, may kalabutan sa pagdiskobre pag-usab sa “pito ka mga panahon,” human sa Septiyembre 11, 2001.
We will begin that study in the next article.
Atong sugdan kana nga pagtuon sa sunod nga artikulo.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
“Hangtod nga kadtong nagaangkon sa kamatuoran nagaalagad kang Satanas, ang iyang infernal nga landong moputol sa ilang pagtan-aw sa Dios ug sa langit. Mahisama sila niadtong nangawad-an sa ilang unang gugma. Dili sila makatan-aw sa walay-kataposang mga realidad. Kana nga giandam sa Dios alang kanato gihulagway diha sa Zacarias, kapitulo 3 ug 4, ug 4:12–14: ‘Ug mitubag ako pag-usab, ug miingon kaniya, Unsa ba kining duruha ka sanga sa olibo nga pinaagi sa duruha ka bulawanong tubo nagabubo sa bulawanong lana gikan sa ilang kaugalingon? Ug siya mitubag kanako ug miingon, Wala ba ikaw masayod kon unsa kini? Ug ako miingon, Wala, Ginoo ko. Unya miingon siya, Kini mao ang duruha ka dinihogan, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook yuta.’”
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“Ang Ginoo puno sa mga kapanguhaan. Wala Siya’y kakulang sa mga paagi ug mga kasangkapan. Tungod kini sa atong kakulang sa pagtuo, sa atong pagkamakalibotanon, sa atong walay bili nga sinultihan, sa atong pagkadili-matinoohon, nga napadayag sa atong panag-istoryahanay, nga ang mangitngit nga mga anino magtapok sa atong palibot. Si Cristo wala mapadayag sa pulong o sa kinaiya ingon nga Mao ang bug-os nga mahigugmaon, ug ang Labing Halangdon taliwala sa napulo ka libo. Sa diha nga ang kalag mahimuot sa pagpataas sa iyang kaugalingon ngadto sa kakawangan, ang Espiritu sa Ginoo diyutay ra ang mahimo alang niini. Ang atong mubo ug panan-awon makakita sa anino, apan dili makakita sa himaya sa unahan. Ang mga manulonda nagkupot sa upat ka mga hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagtinguha sa pagbuak sa paggunit ug modalagan tabok sa nawong sa tibuok kalibotan, nga nagdala ug kalaglagan ug kamatayon sa iyang agi.”
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
“Magkatulog ba kita sa mismong daplin sa walay-kataposang kalibotan? Magpakabuta, mobugnaw, ug mawarawara ba kita? Oh, nga unta maanaa sa atong mga iglesia ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga gihuypan ngadto sa Iyang katawohan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan atong makita nga ang dalan hiktin, ug ang ganghaan masigpit. Apan sa atong pag-agi pinaagi sa masigpit nga ganghaan, ang kalapad niini walay utlanan.” Manuscript Releases, tomo 20, 216, 217.