William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

Si William Miller gihatagan ug dakong kahayag mahitungod sa pito ka mga iglesia, sa pito ka mga patik, ug sa pito ka mga trumpeta diha sa basahon sa Pinadayag. Iyang gibutang kadtong mga profetikanhong simbolo sulod sa balangkas sa duha ka makapahimong kamingawan nga mga gahum sa paganismo nga gisundan sa papado. Wala niya makita ang matag profetikanhong kinaiya nianang mga simbolo, apan ang iyang nakita maoy nagpalig-on sa pundasyonal nga pagsabot sa sulodnong kasaysayan ug sa gawasnong kasaysayan sa iglesia sa Dios sukad sa panahon sa mga apostoles hangtod sa katapusan sa kalibotan. Ang sulodnong kasaysayan girepresentahan sa mga iglesia, ug ang gawasnong kasaysayan sa mga iglesia girepresentahan sa mga patik. Iyang nakita nga ang mga trumpeta mga simbolo sa paghukom sa Dios ibabaw sa Roma, nga maoy tipo sa paghukom sa Dios ibabaw sa Roma sa katapusan sa kalibotan, bisan wala niya makita nga ang Roma sa katapusan sa kalibotan naglangkob sa usa ka tulo-ka-pilo nga panaghiusa.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

Ang librong gisulat ni Uriah Smith nga giulohan og Daniel and Revelation, adunay pipila ka sayop nga mga ideya, apan giila kini ni Sister White ingon nga, “tabang nga kamot sa Dios.” Iyang gipaila nga kini kinahanglan ipakatap uban sa The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ug The Desire of Ages. Ang iyang kusganong pag-uyon wala magpasabot nga ang maong libro anaa sa samang lebel sa inspirasyon sama sa iyang mga libro, kondili nga ang libro naglangkob og “halangdong pagtulon-an,” ug nahimong hinungdan sa “pagdala sa daghang bililhong mga kalag ngadto sa kahibalo sa kamatuoran.”

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

Ang basahon naggamit sa Millerite nga lohika sa pagtagna, inubanan sa mga konsepto sa tagna nga wala makita sa wala pa ang Oktubre 22, 1844. Ato hisgutan ang mga pahayag sa basahon samtang atong ipadayag ang tulo ka pilo nga paggamit sa tulo ka mga Kaalaotan.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

Si Miller nag-ingon nga ang “pito ka mga trumpeta maoy usa ka kasaysayan sa pito ka talagsaon ug mabug-at nga mga paghukom nga gipadala ibabaw sa yuta, o sa Romanhong gingharian.” Ang unang upat ka mga trumpeta nagrepresentar sa mga paghukom nga gidala ibabaw sa paganong Roma, ug ang ikalima ug ikaunom ka mga trumpeta mao ang mga paghukom sa Dios nga gidala ibabaw sa papadong Roma, apan wala mailhi ni Miller nga ang ikapitong trumpeta nagrepresentar sa paghukom sa Dios ibabaw sa Modernong Roma. Mahitungod sa pito ka mga selyo ug pito ka mga trumpeta sa Pinadayag, si Uriah Smith misulat:

“Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

“Human madawat na ang basahon, ang Cordero misugod dayon sa pag-abli sa mga selyo; ug ang pagtagad sa apostol gitumong ngadto sa mga talan-awon nga mahitabo ubos sa matag selyo. Ang gidaghanon nga pito gikonsiderar na ingon nga nagpasabot sa Kasulatan sa kahingpitan ug kaputli. Busa, ang pito ka mga selyo naglangkob sa bug-os sa usa ka piho nga matang sa mga hitabo, nga molawom tingali hangtod sa panahon ni Constantino, ug ang pito ka mga trumpeta usa pa ka laing sunod-sunod nga serye sukad niadtong panahona ngadto sa unahan, dili mahimong husto. Ang mga trumpeta nagpasabot sa usa ka serye sa mga hitabo nga mahitabo nga magkadungan sa mga hitabo sa mga selyo, apan sa hingpit nga lahi nga kinaiya. Ang trumpeta usa ka simbolo sa gubat; busa ang mga trumpeta nagpasabot sa dagkong mga kagubot sa politika nga mahitabo taliwala sa mga nasod sulod sa kapanahonan sa ebanghelyo. Ang mga selyo nagpasabot sa mga hitabo nga may relihiyosong kinaiya, ug naglangkob sa kasaysayan sa iglesia sukad sa pag-abli sa Kristohanong kapanahonan hangtod sa pag-anhi ni Cristo.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

Ang trumpeta maoy simbolo sa gubat ug politikanhong kaguliyang. Mahitungod sa bersikulo dos sa ikawalong kapitulo sa Pinadayag, si Smith nagaingon:

“‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

“‘BERSIKULO 2. Ug nakita ko ang pito ka manulonda nga nagtindog sa atubangan sa Dios; ug kanila gihatag ang pito ka trumpeta.’”

“This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

“Kining bersikuloha nagpaila sa usa ka bag-o ug lahi nga sunod-sunod nga mga panghitabo. Sa mga patik, atong nakita ang kasaysayan sa iglesia sulod sa gitawag nga dispensasyon sa ebanghelyo. Sa pito ka mga trumpeta, nga karon gipaila na, makita nato ang nag-unang politikanhon ug panggubat nga mga panghitabo nga mahitabo sulod sa mao gihapong panahon.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

Ang ikapitong patik giablihan sa unang unom ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo otso, ug sa kasinatian sa pag-abli sa ikapitong patik, giandam ang pito ka mga manulonda nga may pito ka mga trumpeta aron mohuyop.

And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

Ug sa diha nga iyang giablihan ang ikapitong patik, dihay kahilom sa langit sulod sa may tunga sa oras. Ug nakita ko ang pito ka mga manulonda nga nagtindog sa atubangan sa Dios; ug kanila gihatag ang pito ka mga trumpeta. Ug miabut ang laing manulonda ug mitindog sa halaran, nga may bulawanong insensaryo; ug kaniya gihatag ang daghang incienso, aron ihalad niya kini uban sa mga pag-ampo sa tanang mga balaan ibabaw sa bulawanong halaran nga anaa sa atubangan sa trono. Ug ang aso sa incienso, nga miuban sa mga pag-ampo sa mga balaan, mikayab ngadto sa atubangan sa Dios gikan sa kamot sa manulonda. Ug gikuha sa manulonda ang insensaryo, ug gipuno kini sa kalayo sa halaran, ug gilabay kini ngadto sa yuta: ug dihay mga tingog, ug mga pagdahunog sa dalugdog, ug mga kilat, ug usa ka linog. Ug ang pito ka mga manulonda nga may pito ka mga trumpeta nangandam sa pagpatingog. Pinadayag 8:1–6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

Adunay usa ka propetikong kalisdanan nga atong giila sa nangaging mga artikulo, apan nga wala pa nato matuki sa piho ang iyang talagsaong propetikong panghitabo. Kana nga kalisdanan mao nga ang mga simbolo nga nagrepresentar sa usa ka sunod-sunod nga han-ay sa mga timailhan sa dalan sa propetikong kasaysayan, pagatigumon pag-usab sa kataposan sa kasaysayan nga ilang girepresentar. Atong gipakita nga ang upat ka kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo nga girepresentahan sa upat ka mga kangil-adan sa Ezequiel kapitulo otso nagtimaan sa piho nga mga timailhan sa dalan, apan nga ang matag usa kanila, ingon nga usa ka pagsulay, mousab sa kasaysayan sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kini nga kalisdanan makita usab diha sa pito ka mga trumpeta, kay bisan pa man nga sila nagrepresentar sa piho nga mga paghukom batok sa paganong Roma, sa papal nga Roma, ug sa modernong Roma, silang tanan magatigom pag-usab sa dihang ang ehekutibong paghukom batok sa modernong Roma magsugod sa haduol na nga balaod sa Domingo.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

Ang pito ka mga trumpeta adunay piho nga mga petsa sa dihang natuman kini sa nangagi, apan gibutang usab ni Sister White ang pito ka mga manulonda nga may pito ka mga trumpeta diha sa Pahayag kapitulo otso, sulod sa kasaysayan sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo.

“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

“‘Ug sa diha nga gibuksan niya ang ikalimang selyo, nakita ko sa ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong gipamatay tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gihuptan: ug sila misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod kanus-a, O Ginoo, Balaan ug Matuod, nga dili Ka pa maghukom ug manimalos sa among dugo diha kanila nga nanagpuyo sa yuta? Ug ang maputing mga bisti gihatag ngadto sa matag usa kanila [Sila gipahayag nga putli ug balaan]; ug giingnan sila, nga sila kinahanglan mopahulay pa sa diyutayng panahon, hangtod ang ilang mga isigkaulipon usab ug ang ilang mga igsoon, nga pagapatyon sama kanila, matuman’ [Pinadayag 6:9–11]. Dinhi gipadayag kang Juan ang mga talan-awon nga dili mao ang tinuod nga nahitabo niadto kondili kadtong mahitabo sa umaabot nga yugto sa panahon.

“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

“Pinadayag 8:1–4 gikutlo.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

Sa miaging pahayag, gigamit ni Sister White ang dayalogo ug katumanan sa ikalimang silyo ngadto sa yugto sa dihang hapit na mopatingog ang pito ka mga manulonda diha sa kapitulo otso, apan gibutang usab niya ang mao rang representasyon diha sa kasaysayan sa duha ka mga tingog sa Pinadayag kapitulo dieciocho.

“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

“Sa dihang gibuksan ang ikalimang timri, si Juan nga Tigpadayag diha sa panan-aw nakakita sa ilalom sa halaran sa panon kanila nga gipamatay tungod sa Pulong sa Dios ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Human niini miabut ang mga talan-awon nga gihulagway sa ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag, sa dihang kadtong mga matinumanon ug tinuod gitawag paggawas gikan sa Babilonia. [Pinadayag 18:1–5, gikutlo.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

Ang pito ka trumpeta nagrepresentar sa paghukom sa Dios diha sa kasaysayan sa pagano, papal, ug Modernong Roma, apan kini gipakita usab diha sa kasaysayan sa Septiyembre 11, 2001, ug sa ikaduhang tingog sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo. Human hisguti ang unang unom ka bersikulo sa Pinadayag kapitulo otso, si Uriah Smith misugod sa pagpresentar sa makasaysayanong katumanan sa unang upat ka trumpeta.

“The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

“Ang hilisgutan mahitungod sa pito ka mga trumpeta gipadayon dinhi pag-usab, ug naglangkob sa nahibiling bahin niining kapituloha ug sa tibuok kapitulo 9. Ang pito ka mga manulonda nangandam sa pagpatunog. Ang ilang pagpatunog miabut ingon nga usa ka katimbang sa profesiya sa Daniel 2 ug 7, nga nagsugod sa pagkabungkag sa karaang imperyong Romano ngadto sa napulo ka mga bahin niini, nga niini, diha sa unang upat ka mga trumpeta, anaa kanato ang usa ka paghulagway.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

Giila ni Smith nga ang unang upat ka mga trumpeta mao ang mga paghukom sa Dios batok sa paganong Roma. Iyang gikutlo ang bersikulo 7, nga naghulagway sa mga profetikong kinaiya sa unang trumpeta, ug dayon iyang giila ang makasaysayanong katumanan niini.

“The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

“Ang nahaunang mabug-at ug mapait nga hukom nga miabot sa Kasadpang Roma diha sa iyang nagkanaug nga kahimtang mao ang gubat batok sa mga Goth ilalom ni Alaric, nga nag-abli sa dalan alang sa ulahing mga pagsulong. Ang kamatayon ni Theodosius, ang emperador sa Roma, nahitabo niadtong Enero, 395, ug sa wala pa matapos ang tingtugnaw ang mga Goth ilalom ni Alaric misukol na pinaagi sa armas batok sa emperyo.

“The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

“Ang unang pagsulong sa pagsulong ni Alaric naglaglag sa Thrace, Macedonia, Attica, ug sa Peloponnesus, apan wala makaabot sa siyudad sa Roma. Apan sa iyang ikaduhang pagsulong, ang pangulong Goth mitabok sa Alps ug sa Apennines ug mipakita sa atubangan sa mga paril sa ‘walay-kataposang siyudad,’ nga sa wala madugay nahimong tukbonon sa kapintas sa mga barbaro.

“The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

“Ang tingog sa unang trompeta nahimutang sa dapit sa pagtapos sa ikaupat nga siglo ug padayon ngadto sa unahan, ug nagtumong niining makalilisang nga mga pagsulong batok sa Imperyong Romano ilalom sa mga Goth.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

Gilauman ni Smith si Alaric ingong simbolo sa paghukom sa Dios ibabaw sa paganong Roma nga gihulagway sa nahaunang trumpeta. Ang matag usa sa mga trumpeta adunay usa ka historikal nga personahe nga nagrepresentar sa maong trumpeta; si Alaric nagrepresentar sa pag-abot sa nahaunang trumpeta sukad sa katapusan sa ikaupat nga siglo. Dili unta makita ni Miller nga kining trumpeta gidala ibabaw sa Roma tungod sa pagpatuman sa Domingo, kay si Miller usa ka magbabantay sa Domingo. Nalampasan usab kini nga kamatuoran ni Smith, apan giila ni Smith nga ang nahaunang pinugos nga balaod sa Domingo gipatuman ni Constantino niadtong tuig 321. Ang mapanagnaong lagda nga nalangkit sa pagpatuman sa Domingo kanunayng mao ra gihapon, kay ang Dios dili gayod mausab, ug kana nga lagda mao nga “ang nasudnong apostasya pagasundan sa nasudnong pagkalaglag.” Si Alaric nagrepresentar sa sinugdanan sa nasudnong pagkalaglag nga nagsugod gayod sa maong panahon diin gipasa ni Constantino ang nahaunang balaod sa Domingo.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

Nagpadayon si Smith pinaagi sa pagkutlo sa bersikulo otso, nga nag-ila sa ikaduhang trumpeta, ug dayon mipadayon sa iyang komentaryo:

“The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

“Ang emperyo sa Roma, human kang Constantino, gibahin ngadto sa tulo ka bahin; ug busa ang kanunay nga pamulong, ‘ikatulong bahin sa mga tawo,’ ug uban pa, nga nagpasabot sa ikatulong bahin sa emperyo nga nailalom sa hampak. Kini nga pagbahin sa gingharian sa Roma gihimo sa pagkamatay ni Constantino, taliwala sa iyang tulo ka mga anak nga lalake, si Constantius, si Constantine II, ug si Constans. Si Constantius nanag-iya sa Sidlakan, ug gihimo ang Constantinople nga iyang pinuy-anan, ang ulohang siyudad sa emperyo. Si Constantine nga Ikaduha nagkupot sa Britanya, Gaul, ug Espanya. Si Constans nagkupot sa Illyricum, Aprika, ug Italya. (Tan-awa ang Ecclesiastical History ni Sabine, p. 155.) Mahitungod niining iladong kamatuoran sa kasaysayan, si Elliott, sumala sa pagkutlo ni Albert Barnes, sa iyang mga nota sa Rev.12:4, nagaingon: ‘Sa makaduha, labing menos, sa wala pa ang emperyo sa Roma nabahin sa malungtarong paagi ngadto sa duha ka bahin, ang Sidlakan ug ang Kasadpan, dihay tulo-ka-bahin nga pagbahin sa emperyo. Ang nahauna nahitabo niadtong A.D. 311, sa dihang kini gibahin taliwala ni Constantine, Licinius, ug Maximin; ang usa pa, A.D. 337, sa pagkamatay ni Constantine, Constans ug Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

Ang historikal nga panghitabo sa Roma nga nabahin ngadto sa tulo ka bahin, ug usab sa duha ka bahin nga gihisgutan sa mga historyador nga gikutlo ni Smith, mao ang mga elemento sa Roma nga nag-ila sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa Modernong Roma, nga naglangkob sa usa ka estruktura nga nabahin sa duha, nga nagrepresentar sa panaghiusa sa simbahan ug estado. Sa dihang mipadayon si Smith, iyang dayon giila ang historikal nga personahe nga nalangkit sa ikaduhang trumpeta.

“The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

“Ang kasaysayan nga naghulagway sa paghuyop sa ikaduhang trompeta sa dayag may kalabotan sa pagsulong ug pagpanakop sa Aprika, ug pagkahuman sa Italya, pinaagi sa makahahadlok nga si Genseric. Ang iyang mga pagpanakop sa kinadak-ang bahin PANDAGAT; ug ang iyang mga pagdaug mao ang “ingon sa usa ka dakong bukid nga nagdilaab sa kalayo, nga gitambog ngadto sa dagat.” Unsang hulagwaya pa ba ang labing maayo, o bisan makalabaw pa niini, sa paghulagway sa pagbangga sa mga panon sa dagat, ug sa kinatibuk-ang kalaglagan sa gubat sa mga kabaybayonan sa dagat? Sa paghubad niini nga trompeta, angay natong pangitaon ang pipila ka mga hitabo nga adunay partikular nga kalambigitan sa kalibotan sa komersiyo. Ang simbolo nga gigamit sa kinaiyanhon nagdala kanato sa pagpaabot sa kaguliyang ug kasamok. Wala nay laing makatuman sa tagna gawas sa usa ka mabangis nga gubat pandagat. Kon ang paghuyop sa unang upat ka mga trompeta may kalabotan sa upat ka talagsaong mga hitabo nga nakatampo sa pagkapukan sa Romanhong imperyo, ug ang unang trompeta nagtumong sa mga paglaglag nga gihimo sa mga Goth ubos ni Alaric, dinhi sa kinaiyanhon atong gipangita ang misunod nga lihok sa pagsulong nga nagpaukay sa gahum sa Roma ug nakatampo sa iyang pagkapukan. Ang misunod nga dakong pagsulong mao kadto ni “ang makahahadlok nga si Genseric,” sa pangulo sa mga Vandal. Ang dagan sa iyang pagpangulo nahitabo sulod sa mga tuig A.D. 428–468. Kining dakong pangulo sa mga Vandal adunay iyang punoang himpilan sa Aprika....”

“Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

“Mahitungod sa mahinungdanong papel nga gidula niining maisugong corsair sa pagkapukan sa Roma, gigamit ni G. Gibbon kining makahulugang mga pulong: ‘Si Genseric, usa ka ngalan nga, sa pagguba sa imperyo sa Roma, angayan sa managsama nga ranggo uban sa mga ngalan nila Alaric ug Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

Si Smith, samtang nagkutlo sa historyador nga si Gibbon, nga nagpunting sa makasaysayanong mga simbolo sa unang tulo ka mga trumpeta, nagpaila nga si Genseric mao ang ikaduhang trumpeta ug unya miingon nga si Genseric, “takos sa managsamang ranggo uban kang Alaric ug Attila.” Si Alaric mao ang unang trumpeta, si Genseric ang ikaduha, ug si Attila nga Hun mao ang ikatulong trumpeta, nga gihisgutan sa bersikulo napulo. Gipunting ni Smith nga ang ikaduhang trumpeta, nga girepresentahan ni Genseric, nagrepresentar sa kasaysayan sa “428-468.” Unya gikutlo ni Smith ang bersikulo napulo nga nag-ila sa ikatulong trumpeta, ug nagpadayon sa iyang pagsaysay:

“In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

“Sa paghubad ug pag-aplikar niini nga pahayag, gidala kita ngadto sa ikatulong mahinungdanong hitabo nga miresulta sa pagpukan sa imperyong Romano. Ug sa pagpangita ug usa ka katumanang kasaysayanon niining ikatulong trumpeta, adunay kita’y utang sa Mga Tala ni Dr. Albert Barnes alang sa pipila ka mga kinutlo. Sa pagpasabot niini nga Kasulatan, gikinahanglan, sumala sa giingon niining komentarista, ‘Nga aduna unta’y usa ka pangulo o manggugubat nga ikatandi sa usa ka nagadilaab nga bulalakaw; kansang dagan mahimong talagsaong masanagon; nga motungha sa kalit SAMA sa usa ka nagadilaab nga bitoon, ug unya mawala sama sa usa ka bitoon kansang kahayag napalong diha sa katubigan.’— Mga Tala sa Pinadayag 8.

“It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

“Gipasiugdan dinhi nga kining trumpeta adunay pagpasabot sa mapintas nga mga gubat ug mabangis nga mga pagsulong ni Attila batok sa gahom sa Roma, nga iyang gipadayon sa pagpangulo sa iyang mga panon sa mga Hun....”

“‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

“‘Ug ang Ngalan sa Bitoon Gitawag nga Apsinto [nagpasabot sa mapait nga mga sangpotanan].’ Kining mga pulonga—nga mas suod ang pagkalambigit sa miaging bersikulo, sumala sa gipakita gani sa bantas sa atong bersiyon—nagpahinumdom kanato sa makadiyot sa kinaiya ni Attila, sa kaalaotan nga siya maoy hinungdan o galamiton, ug sa kalisang nga gipukaw sa iyang ngalan.

“‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

“Ang ‘hingpit nga pagwagtang ug pagpapas,’ mao ang mga pulong nga labing tukma nga naghulagway sa mga kalamidad nga iyang gipahinabo.” Gitawag niya ang iyang kaugalingon nga, “Ang Latigo sa Dios.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Ang kasaysayan sa ikatulong trumpeta, nga girepresentahan ni Attila nga Hun, mao ang tuig 441 hangtod sa iyang kamatayon sa tuig 453. Dayon gikutlo ni Smith ang bersikulo dose, nga nagpresentar sa ikaupat nga trumpeta ug naghulagway sa barbarong monarka nga si Odoacer, diin ang tulo-ka-pilo nga simbolismo sa Kasadpang Roma girepresentahan sa adlaw, sa bulan, ug sa mga bituon. Giila niya ang tulo ka mga simbolo ingon nga mga simbolo sa “adlaw, bulan, ug mga bituon—kay sa walay pagduhaduha dinhi gigamit kini ingon nga mga simbolo—sa dayag nagtimaan sa dagkong mga kahayag sa Romanhong kagamhanan,—sa iyang mga emperador, mga senador, ug mga konsul. Nagpamulong si Obispo Newton nga ang ulahing emperador sa Kasadpang Roma mao si Romulus, nga sa pagbiaybiay gitawag ug Augustulus, o ang “gamayng Augustus.” Ang Kasadpang Roma napukan niadtong A.D. 476. Bisan pa niana, bisan napalong ang adlaw sa Roma, ang mga ubos niini nga mga kahayag nagdan-ag gihapon, hinay-hinay, samtang ang senado ug ang mga konsul nagpadayon. Apan human sa daghang mga pagkapildi sa sibil ug mga kausaban sa kahimtang sa politika, sa katapusan, niadtong A.D. 566, ang tibook porma sa karaang kagamhanan gibungkag, ug ang Roma mismo gipaubos gikan sa pagka-emperatris sa kalibotan ngadto sa usa ka kabus nga dukado nga nagbayad ug buhis ngadto sa Exarch sa Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

Dinhi atong makita ang laing pagpamatuod sa tulo ka pilo nga pagbahin sa Roma, nga naglandong sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa modernong Roma. Uban sa sidlakang Roma ug sa emperador nga si Constantine, ang tulo ka pilo nga pagbahin gilarawan pinaagi sa iyang tulo ka mga anak, apan sa kasadpang Roma kini mao ang ilang tulo ka pilo nga porma sa panggamhanan. Dayon giila ni Smith nga ang adlaw, bulan, ug mga bitoon nagarepresentar sa usa ka piho nga han-ay diin ang kasadpang Roma gipukan. Gitapos niya ang iyang asoy pinaagi sa mosunod nga pagpaila sa kataposang tulo ka mga trumpeta.

“Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

“Bisan unsa pa ka makahahadlok ang mga kalamidad nga gidala sa unang mga pagsulong niining mga barbaro ngadto sa emperyo, kini mga magaan ra sa pagtandi sa mga kalamidad nga moabot pa sa ulahi. Kini ingon lamang sa unang mga tulo sa ulan sa dili pa ang busay nga sa dili madugay mohunong sa kalibotang Romano. Ang tulo ka nahibiling mga trumpeta gitabonan sa panganod sa kaalaut, sumala sa gipadayag sa mosunod nga mga bersikulo.

“‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

“‘BERSIKULO 13. Ug nakita ko, ug nadungog ko ang usa ka manolunda nga naglupad taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog, Alaot, alaot, alaot, sa mga pumoluyo sa yuta tungod sa ubang mga tingog sa trumpeta sa tulo ka mga manolunda, nga anaa pa sa pagtunog.’”

“This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

“Kining manulonda dili usa sa sunod-sunod nga pito ka manulonda sa mga trumpeta, kondili yano nga usa nga nagpahibalo nga ang tulo ka nahibiling trumpeta mao ang mga trumpeta sa kaalaotan, tungod sa labi pang makalilisang nga mga hitabo nga mahitabo ilalom sa ilang pagtunog. Busa ang sunod, o ikalimang trumpeta, mao ang unang kaalaotan; ang ikaunom nga trumpeta, ang ikaduhang kaalaotan; ug ang ikapito, ang katapusan niini nga han-ay sa pito ka mga trumpeta, mao ang ikatulong kaalaotan.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

Padayonon nato ang tulo ka Kaalaotan sa mga trumpeta sa sunod nga artikulo.

“The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

“Ang mga kalamidad sa imperyal nga Roma, sa iyang pagkapukan, gisaysay hangtod sa pinakahulí nila, hangtod nga ang Roma wala nay emperador, konsul, ni senado. ‘Ubos sa mga Exarch sa Ravenna, ang Roma gipaubos ngadto sa ikaduhang ranggo.’ Ang ikatulong bahin sa adlaw gihampak, ug ang ikatulong bahin sa bulan, ug ang ikatulong bahin sa mga bitoon. Ang kaliwatan sa mga Caesar wala mapuo uban sa mga emperador sa Kasadpan. Ang Roma, sa wala pa ang iyang pagkapukan, nagkupot lamang sa usa ka bahin sa imperyal nga gahum. Ang Constantinople nakigbahin kaniya sa imperyo sa kalibotan. Ug ni ang mga Goth ni ang mga Vandal wala maghari ibabaw nianang siyudad nga sa gihapon imperyal, kansang emperador, human sa unang pagbalhin sa lingkoranan sa imperyo pinaagi ni Constantino, sa kanunay naghupot sa emperador sa Roma ingon nga iyang tinudlo ug puli nga magmamando. Ug ang kapalaran sa Constantinople gitagana alang sa ubang mga kapanahonan, ug gipahibalo pinaagi sa ubang mga trumpeta. Sa adlaw, sa bulan, ug sa mga bitoon, hangtod nianang panahona ang ikatulong bahin pa lamang ang gihampak.”

“The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

“Ang nagtapos nga mga pulong sa Ikaupat nga Trumpeta nagpasabot sa umaabot nga pagpasig-uli sa Kasadpang Imperyo: ‘Ang adlaw wala mosidlak sa ikatulong bahin niini, ug ang gabii usab.’ Bahin sa sibil nga awtoridad, ang Roma napailalom sa Ravenna, ug ang Italya nahimong usa ka nasakop nga probinsiya sa Sidlakang Imperyo. Apan, ingon nga mas tukma nga may kalabutan sa ubang mga tagna, ang pagpanalipod sa pagsimba sa mga larawan maoy unang nagdala sa espirituwal ug temporal nga mga gahum sa papa ug sa emperador ngadto sa mapintas nga panagbangi; ug, pinaagi sa paghatag sa papa sa tanang awtoridad ibabaw sa mga iglesia, si Justinian mitabang sa pagpasiugda sa pagka-labaw sa kapapahan, nga sa ulahi mikuha sa gahum sa paghimo ug mga monarka. Sa tuig sa atong Ginoo 800, gihatag sa papa kang Charlemagne ang titulo nga Emperador sa mga Romano.’—Keith. Kining maong titulo sa ulahi gibalhin pag-usab gikan sa hari sa Pransiya ngadto sa hari sa Alemanya. Ug pinaagi kang Emperador Francis ang Ikaduha bisan kining hinimo-himo nga kahimtang gisalikway sa katapusan ug sa walay pagbalik, Ago. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.