When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.
Sa dihang gipangulohan sa Ginoo ang Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw pabalik ngadto sa “karaang mga dalan” ni Jeremias niadtong Septyembre 11, 2001, Iyang gikilala nang daan ang lagda sa tulo ka pamananglitan nga paggamit sa tagna.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, hain ba ang maayong dalan, ug lakaw kamo niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon: Dili kami molakaw niana. Nagbutang usab ako ug mga magbalantay ibabaw ninyo, nga nagaingon: Patalinghug kamo sa tingog sa trumpeta. Apan sila miingon: Dili kami magpatalinghug. Jeremias 6:16, 17.
When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.
Sa dihang gipabalik sa Ginoo ang Iyang katawhan ngadto sa karaang mga alagianan, makakaplag sila ug kapahulayan (ang ulahing ulan), ug ang mga magbalantay unya gihatagan ug mensahe sa trumpeta. Ang tanang mga propeta sa labing hingpit nag-ila sa katapusan sa ulahing mga adlaw, busa ang mensahe sa trumpeta sa ulahing mga adlaw mao ang katapusang trumpeta, nga mao ang ikapitong trumpeta, nga mao ang ikatulong alaut.
When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.
Sa dihang ang Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw misugod sa paglakaw sulod sa karaang mga agianan, nasabtan nga ang mga kinaiya sa unang kaalaotan nagtudlo sa usa ka piho nga simbolikong makasaysayanong pangulo (Mohammed), ug nga ang ikaduhang kaalaotan naghimo usab sa mao rang butang (Osman). Nakaplagan nga ang matag usa sa unang upat ka mga trumpeta usab adunay piho nga mga simbolikong pangulo aron maila ang trumpeta, ug dayon nasabtan nga si Osama bin Laden mao ang simbolikong pangulo sa ikatulong kaalaotan.
Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.
Si Mohammed nahilambigit sa Arabia, ug si Osman mao ang simbolo sa Imperyong Ottoman sa Turkey, ug si Osama bin Laden nagrepresentar sa tibuok-kalibotang Islamikong teror, bisan pa man siya, sama kang Mohammed, usa ka Arabiano.
It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.
Giila usab nga ang unang alaut nakapasakit sa mga kasundalohan sa Roma, ug nga ang ikaduhang alaut nakapatay sa mga kasundalohan sa Roma. Ang Setyembre 11, 2001 dayon giila ingon nga mao ang punto sa dihang ang Islam sa ikatulong alaut nakapasakit sa kasundalohan sa Roma (ang Tinipong Bansa sa Amerika), apan nga sa balaod sa Domingo, kini mopatay sa kasundalohan sa Roma, ingon nga ang Tinipong Bansa sa Amerika moabot sa iyang kataposan isip ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug motugyan sa iyang nasudnong soberaniya ngadto sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta.
It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.
Giila nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang mananap sa yuta nga may duha ka sungay sa gahum. Usa ka pangunang profetikanhong kinaiya sa mananap sa yuta mao nga kini mausab gikan sa usa ka nating karnero ngadto sa usa ka dragon. Sa pagtagna, ang mga sungay nagrepresentar sa kusog, ug ang kusog sa mananap sa yuta mao ang Republikano ug Protestante nga sistema, nga girepresentahan ingon nga duha ka sungay sa mananap sa yuta. Apan karon sa katapusang mga adlaw, ang duha ka kusog sa mananap sa yuta nausab ngadto sa gahum militar ug gahum pang-ekonomiya. Niadtong Septyembre 11, 2001, ang Islam sa ikatulong kaalautan miigo sa yuta, usa ka simbolo sa mananap sa yuta, sa Pentagon, usa ka simbolo sa iyang kusog militar, ug sa Twin Towers sa New York City, usa ka simbolo sa iyang kusog pang-ekonomiya.
When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.
Sa diha nga giila usab nga ang kasaysayan sa sinugdanan sa nahaunang kaalaut, ug ang kasaysayan sa katapusan sa ikaduhang kaalaut, kapwa nagpakita ug hulagway sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, giila nga sa pag-abot sa ikatulong kaalaut, sa diha nga ang dagkong mga bilding sa New York gipaubos, nailhan nga ang proseso sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod na.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Karon miabot ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagawason pinaagi sa usa ka higanteng balud? Kini wala gayud nako isulti. Ako miingon, sa dihang akong nakita ang dagkong mga tinukod nga nagtindog didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkakilabihan gayud nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ika-napulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa moabot sa kalibotan. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga nasayod ako nga moabot ang adlaw nga ang dagkong mga tinukod didto mapukan pinaagi sa pagliso ug pagbalit-ad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nasayod ako nga anaa ang pagkalaglag sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkong mga estruktura mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga ang ilang pagkahaladlok dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.
The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.
Ang “kagubot nga ania sa kalibotan” mao ang kinaiya sa Islam, kay ang iyang kinaiya gihulagway ingon nga si Apollyon ug Abaddon sa kapitulo nuebe, bersikulo onse sa Pinadayag.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).
Ug sila may hari ibabaw kanila, nga mao ang manulonda sa kahiladman nga walay kinutoban, kansang ngalan sa pinulongang Hebreohanon mao si Abaddon, apan sa pinulongang Griyego ang iyang ngalan mao si Apollyon. Pinadayag 9:11 (NUEBE ONSE).
The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.
Ang kahulogan sa ngalan, o kinaiya, sa hari nga nagamando sa Islam, sa Hebreo ug sa Grego, ingon nga girepresentahan sa duha ka ngalan, mao ang “kamatayon” ug “kalaglagan,” nga miabot niadtong Septyembre 11, 2001, sa dihang ang dagkong mga bilding sa New York gipukan. Niadtong higayona, ang Pinadayag kapitulo 18, bersikulo 1 hangtod 3, nagsugod sa pagtuman.
It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.
Giila nga ang unang paghisgot sa ihalas nga tawo sa Islam diha sa basahon sa Genesis migamit sa Hebreohanong pulong alang sa “ihalas nga Arabianhong asno,” nga gihubad sa maong bersikulo ingon nga usa ka “ihalas nga tawo.” Ang simbolo sa Islam mao ang kaliwat sa kabayo, ug diha usab sa kapitulo nuebe sa Pinadayag, kini girepresentahan ingon nga usa ka kabayong panggubat. Sa mga sagradong tsart ni Habakkuk, nga diin ang katawhan sa Dios gipahibalo nga “dili usbon,” ang Islam girepresentahan usab pinaagi sa mga kabayong panggubat.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Ug ang manolunda ni Jehova miingon kaniya, Ania karon, ikaw nagmabdos, ug manganak ka ug usa ka anak nga lalake, ug pagatawgon mo ang iyang ngalan nga Ismael; kay si Jehova nakadungog sa imong kagul-anan. Ug siya mahimong usa ka ihalas nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:11, 12.
The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.
Ang unang paghisgot sa pagkahimugso ni Ishmael giubanan sa usa ka “pagpugong,” nga nahimong pangunang simbolo nga nalangkit sa Islam.
Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.
Karon si Sarai, asawa ni Abram, wala makaanak kaniya ug mga anak; ug siya may usa ka sulugoon nga babaye, usa ka Ehiptohanon, nga ang ngalan mao si Hagar. Ug si Sarai miingon kang Abram, Tan-awa karon, gipugngan ako sa Ginoo sa pag-anak; nagaampo ako kanimo, umadto ka ngadto sa akong sulugoon; tingali pinaagi kaniya makabaton ako ug mga anak. Ug si Abram namati sa tingog ni Sarai. Genesis 16:1, 2.
In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.
Sa mao gayud nga unang paghisgot sa Islam, ingon sa girepresentahan sa pagkatawo ni Ismael, gipasiugda ang pagpasakop. Ang konsepto sa pagpasakop maoy sukaranan sa relihiyon sa Islam. Ang pulong nga “Islam” naggikan sa duha ka Arabikanhong pulong, “salaam,” nga nagpasabot og “kalinaw”, ug “aslama,” nga nagpasabot og “magpasakop” o “motugyan”. Ang Islam nagtudlo nga ang mga magtutuo kinahanglan magpasakop sa ilang kabubut-on ngadto sa kabubut-on ni Allah (Dios) sa tanang bahin sa kinabuhi. Sa dihang nasabtan ni Sara nga nakahimo siya og dili maayong desisyon pinaagi sa pagdasig kang Abraham sa pagkuha kang Hagar ug sa pagpatungha kang Ismael, nakakuha siya og pagtugot gikan kang Abraham sa pagmaltrato kang Hagar, nga maoy hinungdan nga si Hagar mikalagiw gikan sa panimalay ni Abraham. Didto nadawat niya ang usa ka mensahe gikan sa anghel.
But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.
Apan si Abram miingon kang Sarai, Tan-awa, ang imong sulugoon nga babaye anaa sa imong kamot; buhata kaniya ang maoy makapahimuot kanimo. Ug sa dihang gipagmalisdan siya ni Sarai, mikalagiw siya gikan sa iyang atubangan. Ug ang manulonda ni Jehova nakakaplag kaniya tupad sa usa ka tuboran sa tubig didto sa kamingawan, tupad sa tuboran nga anaa sa dalan paingon sa Shur. Ug siya miingon, Hagar, sulugoon ni Sarai, diin ka gikan? ug asa ka moadto? Ug siya miingon, Mikalagiw ako gikan sa atubangan sa akong agalonang si Sarai. Ug ang manulonda ni Jehova miingon kaniya, Bumalik ka ngadto sa imong agalonang babaye, ug magpasakop ka sa ilalom sa iyang mga kamot. Ug ang manulonda ni Jehova miingon kaniya, Padaghanon ko pag-ayo ang imong kaliwatan, aron dili na maisip tungod sa kadaghan. Ug ang manulonda ni Jehova miingon kaniya, Tan-awa, ikaw nagsamkon, ug manganak ka ug usa ka anak nga lalake, ug paganganlan mo siya ug Ismael; kay nadungog ni Jehova ang imong kasakit. Ug siya mahimong usa ka tawong ihalas; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:6–12.
The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.
Ang pagpugong sa Islam, ang “pagpasakop” nga nagrepresentar sa kinaiya sa relihiyon sa Islam, ug ang papel sa Islam, anaa ang tanan sa unang paghisgot kang Ishmael, ug nagrepresentar sa propetikong DNA sa Islam nga girepresentar sa tulo ka mga kaalautan sa Pinadayag. Sa dihang gidala sa Ginoo ang Iyang katawhan ngadto sa daang mga alagianan ni Jeremias, ila usab nga naila nga ang “upat ka mga hangin” nga gipugngan sa upat ka mga manulonda sa ikapito nga kapitulo sa Pinadayag, mao gayud sa piho ang upat ka mga hangin sa Islam.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Ang mga manulonda nagkupot sa upat ka hangin, nga girepresentahan ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagtinguha sa pagbuhi ug pagdalagan sa tibuok nawong sa yuta, nga nagdala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.
Ang “masuk-anong kabayo” sa Islam nga mao usab ang “upat ka hangin” nga “ginapugngan” samtang ginatuman ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nagadala ug “kamatayon ug kalaglagan” (Abaddon ug Apollyon) diha sa ilang “agianan.” Maingon nga ang pagpugong nga gibutang kang Hagar nagbutang nianang maong profetikanhong kinaiya sulod sa simbolo sa Islam, ang upat ka hangin ug ang masuk-anong kabayo kapuwa ginapugngan, ug tungod niana nga kamatuoran, nailhan nga ang sinugdanan sa nahaunang alaut nagaila ug usa ka pagpugong ibabaw sa Islam sumala sa paglarawan niini pinaagi sa kasaysayanong sugo ni Abubakar.
And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.
Ug gimandoan sila nga dili nila dauton ang balili sa yuta, ni bisan unsang lunsayng tanom, ni bisan unsang kahoy; kondili kadtong mga tawo lamang nga walay timaan sa Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 9:4.
Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.
Ang linya ibabaw sa linya, ang sinugdanan sa ikaduhang kaalaut, nga sa tulo ka pilo nga paggamit sa tulo ka mga kaalaut gibutang ibabaw sa sinugdanan sa nahaunang kaalaut, nagtimaan sa pagpagawas sa upat ka mga manulunda, nga sa maong bersikulo nagrepresentar sa pagpagawas sa ikaduhang dakong jihad sa Islam.
Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.
Nga nagaingon sa ikaunom nga manolonda nga may trumpeta, Buhii ang upat ka manolonda nga ginapos didto sa dakong suba sa Eufrates. Pinadayag 9:14.
It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.
Busa ginasabtan nga sa pagsugod sa ikatulong kasubo, ang Islam pagabuhian ug pagapugngan sa samang higayon, nga mao gayud ang pagpanghimatuod ni Sister White.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahuman na, ang kasamok moabut sa yuta, ug ang mga nasud mangasuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabut aron pagahatagan ug gahum ang makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan aron makatindog sa panahon nga ang pito ka ulahing hampak igabubo na.” Early Writings, 85.
When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”
Sa dihang gisusi ang makasaysayanong talaan sa Islam, nakaplagan nga ang pakiggubat ug mga kadaugan sa Arabikong Islam sa unang kaalautan, gisabtan sa Islam ingon nga “ang unang dakong jihad,” ug nga ang pakiggubat sa Imperyong Ottoman nga nagsugod sa dihang gibuhian ang upat ka mga manulonda, gisabtan sa Islam ingon nga “ang ikaduhang dakong jihad.” Uyon sa tulo-ka-pilo nga pagpadapat, ang Islam nagatoo nga ang ikatulo ug ulahing dakong jihad nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001. Sumala sa gisulat kaniadto ni William Miller, “Ang kasaysayan ug ang tagna, nagkauyon.”
The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.
Ang “linya ibabaw sa linya” nga paggamit sa usa ka pagbuhi ug dungan nga pagpugong, ingon nga gilarawan pinaagi sa pagpahimutang sa sinugdanang propetikong linya sa nahaunang ug ikaduhang mga kalisdanan ibabaw sa usag usa, hingpit nga gipamatud-an sa Espiritu sa Tagna, ug dihadiha human miatake ang Islam niadtong Septiyembre 11, 2001, si Presidente George W. Bush mipahamtang ug usa ka tibuok-kalibotang pagpugong ibabaw sa Islam pinaagi sa pagsugod sa iyang gubat batok sa terorismo. Ang dungan nga pagbuhi ug pagpugong sa “masuk-anong kabayo” sa Islam gipamatud-an sa Biblia, sa Espiritu sa Tagna, ug usab sa kasaysayan.
Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.
Kadtong mga “nagasunod sa Cordero” pabalik ngadto sa karaang mga dalan sa mga Millerita makakaplag sa “kapahulayan,” nga mao ang ulahing ulan, nga giila ni Sister White nga magsugod sa dihang ang mga nasod masuko, apan mapugngan, maingon sa nahitabo kaniadtong Septyembre 11, 2001.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahinapos na, ang kagul-anan moabut sa yuta, ug ang mga nasud mangasuko, apan pagapugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o ang pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabut aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan aron makatindog sa panahon nga ang pito ka ulahing mga hampak igabubo na.” Early Writings, 85.
Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.
Kadtong “nagasunod sa Cordero” pabalik ngadto sa karaang mga dalan sa mga Millerite makakaplag sa “kapahulayan,” nga mao ang ulahing ulan, nga giila ni Sister White nga nagsugod sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawohan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda manaog gikan sa langit, ug ang tibuok yuta mapasidlakan pinaagi sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.
That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.
Kana nga gamhanang manulonda mikanaog sa dihang ang mga bilding sa New York gipanumpag, nagsugod ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang ulahing ulan misugod sa pagwisik. Kadtong mga gidala pagbalik ngadto sa karaang mga dalan ni Jeremias, ug nakakaplag sa “kapahulayan,” nga mao ang ulahing ulan, dayon nakaila nga ang “kapahulayan ug kahupayan” ni Isaias maoy usab ang ulahing ulan, apan kini usab usa ka pag-ila sa pagsulay nga niadtong Septiyembre 11, 2001, miatubang sa katawohan sa Dios, ug ilabina sa “mga mapangtamayong tawo” nga “naghari sa Jerusalem”. Nakasabot sila nga ang pagsulay may duha ka bahin, kay kini nagrepresentar sa mensahe sa Islam sa ikatulong kaalautan, ug sama ka mahinungdanon, nagrepresentar kini sa biblikanhong pamaagi nga nagpalig-on sa mensahe sa ulahing ulan.
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.
Kaniya siya miingon, Mao kini ang kapahulayan diin makapapahulay kamo sa gikapuyan; ug mao kini ang pagpabag-o: apan sila wala mamati. Apan ang pulong ni Jehova alang kanila mao ang sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila makalakaw, ug mapukan paatras, ug mabunggo, ug masilo, ug madakpan. Busa pamatia ang pulong ni Jehova, kamong mga mayubiton nga tawo, nga nagmando niining katawohan nga anaa sa Jerusalem. Isaias 28:12–14.
Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.
Ang paglakaw diha sa karaang mga alagianan nagtugot sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw nga makita nga ang sambingay sa napulo ka mga ulay, nga “naglarawan sa kasinatian sa katawhang Adventista,” pagausabon “sa hingpit gayud,” sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang pagpamatuod sa kasaysayan diin ang sambingay unang natuman nagpaila nga ang Habakkuk kapitulo dos tuwirang nalambigit ug kabahin sa maong sambingay. Busa ang “debate” sa Habakkuk dos nagrepresentar sa pagsulay sa pahulay ug pagpabag-o nga gisalikway sa mga mapanasongon nga mga tawo sa pagpaminaw. Samtang ang matinumanong mga tigtoon sa Biblia nagpadayon sa pagsusi sa karaang mga alagianan, nasabtan nila nga dili lamang ang sambingay sa napulo ka mga ulay ug ang Habakkuk dos mao ang mao rang propesiya, kondili usab ang Ezekiel kapitulo dose.
“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.
“Usa ka bahin sa tagna ni Ezekiel nahimong tinubdan usab sa kalig-on ug paglipay alang sa mga magtutuo: ‘Ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon, Anak sa tawo, unsa man kana nga sambingay nga anaa kaninyo sa yuta sa Israel, nga nagaingon, Ang mga adlaw nalangan, ug ang tagsatagsa ka panan-awon mapakyas? Busa ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova.... Haduol na ang mga adlaw, ug ang katumanan sa tagsatagsa ka panan-awon.... Ako mosulti, ug ang pulong nga Akong isulti matuman; dili na kini malangan pa.’ ‘Sila nga sa balay sa Israel nagaingon, Ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga moabot, ug siya nagatagna mahitungod sa mga panahon nga halayo pa. Busa ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova; Wala nay bisan usa sa Akong mga pulong nga malangan pa, kondili ang pulong nga Akong gisulti pagabuhaton.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.
The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.
Ang yugto sa pagpatik sa timaan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ingon nga girepresentahan sa kalihokan sa Adbiyento gikan sa 1840 ngadto sa 1844, nagrepresentar sa yugto sa panahon sa kataposang mga adlaw, sa diha nga “ang kahimtang sa matag panan-awon” “matuman.” Ang propetikong kasaysayan sa unang kaalaut, nga gipahimutang ibabaw sa propetikong kasaysayan sa ikaduhang kaalaut, nag-ila sa propetikong kasaysayan sa ikatulong kaalaut, nga mao ang propetikong kasaysayan sa pagpatik sa timaan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kini usab mao ang kasaysayan sa 1840 ngadto sa 1844. Kini usab mao ang kasaysayan diin matuman ang buluhaton sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad. Kini mao ang kasaysayan diin ang duha ka sungay sa mapintas nga mananap sa yuta moagi sa usa ka transisyon gikan sa ikaunom ngadto sa “ikawalo” nga “sa pito.” Kini mao ang kasaysayan diin ang duha ka manalagna pagapatyon sa dalan, sa kapitulo onse sa Pinadayag.
Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”
Sama ka mahinungdanon, mao ang kamatuoran nga tungod kay ang pulong sa Dios dili gayud mapakyas, ug uyon sa prinsipyo nga ang tanang mga manalagna naghisgot mahitungod sa kaulahiang mga adlaw labaw pa kay sa bisan unsang laing yugto, niadtong Setyembre 11, 2001 ang “mga adlaw nga mapanagnaon haduol na” diin ang “mga pulong nga” gisulti sa Dios “matuman,” ug “dili na kini malangan pa.”
The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.
Ang pagrebelde niadtong 1863 nagtugyan sa Laodiceanong Adventismo nga magasuroy sa kamingawan hangtod nga silang tanan mangamatay. Ang Ginoo mibalik nianang kasaysayana niadtong Septiyembre 11, 2001, maingon sa Iyang gibuhat sa karaang Israel didto sa Kadesh.
The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.
Ang unang pagduaw sa Kadesh maoy nakapahinabo sa pagrebelde sa napulo ka mga maniniid, ug nagdala sa panahon sa paglatagaw sa kamingawan. Sa katapusan sa kap-atan ka tuig, mibalik sila sa Kadesh, ug didto gipukpok ni Moises ang Bato sa ikaduhang higayon ug gipugngan siya sa pagsulod sa Yutang Saad, apan sila misulod uban kang Josue. Ang Septiyembre 11, 2001, nagtimaan sa ulahing henerasyon, ug ang Dios dili na magalangan pa sa pagpalugway sa Iyang Pulong.
We will address this fact in the next article.
Atong hisgutan kining kamatuoran sa sunod nga artikulo.
“The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.
“Ang kasaysayan sa kinabuhi sa Israel didto sa kamingawan gisulat alang sa kaayohan sa Israel sa Dios hangtod sa katapusan sa panahon. Ang mga pakiglabot sa Dios sa mga naglatagaw sa kamingawan, sa tanan nilang pagpanaw-nganhi ug pagpanaw-ngadto, sa ilang pag-antus sa kagutom, kauhaw, ug kakapoy, ug sa makapahibulong nga mga pagpadayag sa iyang gahum alang sa ilang katabangan, maoy usa ka balaanong sambingay, puno sa pasidaan ug pagtulon-an alang sa iyang katawhan sa tanang kapanahonan. Ang nagkalainlaing kasinatian sa mga Hebreohanon usa ka tulunghaan sa pagpangandam alang sa ilang gisaad nga puloy-anan sa Canaan. Buot sa Dios nga ang iyang katawhan niining ulahing mga adlaw magrepaso uban sa mapaubsanon nga mga kasingkasing ug matinudloanong mga espiritu sa mapintas nga mga pagsulay nga giagian sa karaang Israel, aron sila mapahimangnoan sa ilang pagpangandam alang sa langitnong Canaan.”
“The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.
“Ang bato nga, gisamaran pinaagi sa sugo sa Dios, ug nagpagula sa buhing mga tubig niini, maoy usa ka simbolo ni Cristo, nga gisamaran ug gidugmok aron pinaagi sa iyang dugo maandam ang usa ka tuboran alang sa kaluwasan sa nangahanaw nga tawo. Maingon nga ang bato gisamaran sa makausa, mao man si Cristo nga ‘gitanyag sa makausa, aron sa pagdala sa mga sala sa daghan.’ Apan sa dihang si Moises sa walay pagpamalandong misamad sa bato didto sa Kadesh, ang matahum nga simbolo ni Cristo nadaut. Ang atong Manluluwas dili na unta ihalad pag-usab sa ikaduhang higayon. Maingon nga ang dakung halad gihalad ra sa makausa, gikinahanglan lamang alang niadtong nangita sa mga panalangin sa iyang grasya nga mangayo sa ngalan ni Jesus,—nga ibubo ang mga tinguha sa kasingkasing diha sa mahinulsulon nga pag-ampo. Ang maong pag-ampo magapaatubang sa mga samad ni Jesus sa atubangan sa Ginoo sa mga panon, ug unya mopagula pag-usab ang dugo nga nagahatag-kinabuhi, nga gisimbolohan sa pag-awas sa buhing tubig alang sa giuhaw nga Israel.”
“Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.
“Pinaagi lamang sa buhing pagtoo diha sa Dios, ug mapainubsanon nga pagtuman sa Iyang mga sugo, makalaom ang tawo nga makadawat sa pag-uyon nga balaan. Sa higayon niadtong gamhanang milagro sa Kadesh, si Moises, gikapoy sa walay hunong nga pagbagulbol ug pagsukol sa katawohan, nawad-an sa panan-aw sa iyang Makagagahum nga Magtatabang; wala niya tagda ang sugo, ‘Isulti ninyo sa bato, ug kini mopagula sa iyang mga tubig;’ ug sa walay balaang kusog gibiyaan siya aron madaut ang iyang talaan pinaagi sa pagpakita sa kapungot ug sa tawhanong kaluyahon. Ang tawo nga unta, ug mahimo, nga nagpabilin nga putli, malig-on, ug dili hakog hangtod sa pagtapos sa iyang buluhaton, napildi sa katapusan. Ang Dios gipakaulawan sa atubangan sa katilingban sa Israel, sa dihang unta Siya mapasidunggan, ug ang Iyang ngalan mahimaya.”
“The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.
“Ang paghukom nga dihadiha gipahibalo batok kang Moises mao ang labing mapintas ug makapaubos,—nga siya uban sa mapinasukihong Israel kinahanglan mamatay sa dili pa makatabok sa Jordan. Apan mangahas ba ang tawo sa pag-ingon nga ang Ginoo nagmalupigon sa pagtratar sa iyang alagad tungod niadtong usa ka kalapasan? Gipasidunggan sa Dios si Moises ingon nga wala niya pasidunggi ang bisan kinsa nga laing tawo nga buhi niadtong panahona. Iyang gipanalipdan ang iyang katungod sa makadaghan ug makadaghan. Iyang gipaminaw ang iyang mga pag-ampo, ug nakigsulti kaniya nawong sa nawong, maingon nga ang usa ka tawo makigsulti sa iyang higala. Sa tukmang pagkasama sa kahayag ug kahibalo nga napahimuslan ni Moises, misamot usab ang kabug-aton sa iyang pagkasad-an.” Signs of the Times, October 7, 1880.